Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PLYMOUTH, ANGLIA
Dokąd się wybierasz?
- Co? - Dokąd się wybierasz?
Lecę na Olimpiadę.
Niedawno wstałem, właśnie jem śniadanie,
jest mniej więcej 8:15,
ruszamy za pół godzimy.
Zjem śniadanie
i pójdę na górę przygotować olimpijski dres
i spakuję ostatnie rzeczy.
- Cieszysz się? - Tak.
TOM DALEY: 1,6 SECONDS
Dokąd się wybierasz?
- Co? - Dokąd się wybierasz?
Lecę na Olimpiadę.
Niedawno wstałem, właśnie jem śniadanie,
jest mniej więcej 8:15,
ruszamy za pół godzimy. Zjem śniadanie
i pójdę na górę przygotować olimpijski dres
i spakuję ostatnie rzeczy.
Chyba widzę to pierwszy raz.
Zabawne, oglądam swoje początki. Tata zadał mi pytanie,
zobaczyłem, że nagrywa i nagle stałem się kimś innym.
Nigdy nie ćwiczyłem się w kontaktach z mediami,
jednak kamera towarzyszyła mi tak od dziesiątego roku życia.
Tata zabierał ją wszędzie.
I znowu nagrywasz!
Jak widzicie, czasami strasznie mnie to wkurzało.
Teraz widzę to inaczej.
Nagrał niesamowite wspomnienie, to mój pierwszy wyjazd na olimpiadę.
Widzę tego dzieciaka i myślę,
że nie ma pojęcia, jaką drogę szykuje życie.
Jest narwany, nadzwyczaj pewny siebie
i zadziwiająco spokojny.
Oto Tom Daley, cudowne dziecko olimpiady.
Ten młodociany geniusz ma 13 lat
i sprostał wysokim sportowym wymaganiom fizycznym i mentalnym.
Urodził się, by skakać do wody. Wiele czasu spędza patrząc w dół
z trampoliny znajdującej się na wysokości dziesięciu metrów.
Tom był uroczym dzieckiem,
lubił się przytulać i do dziś ma wspaniałe poczucie humoru,
potrafi śmiać się ze wszystkiego.
Kocha wodę.
Z radością uczył się pływać.
Gdy miał siedem lat, poszliśmy z nim na miejscowy basen,
akurat trwała tam lekcja skoków do wody.
Zaciekawił się i powiedział, że bardzo chce spróbować.
Zapisałam go na pierwszą lekcję i był zachwycony. Tak się zaczęło.
Zadzwonił do mnie trener, który z nim pracował.
"Przyjdź, musisz go zobaczyć, jest wyjątkowy.
Pojechałem i obserwowałem go przez kwadrans.
Powiedziałem do wszystkich, że on raczej nie będzie uprawiał skoków.
Szczerze mówiąc, nawet nie skoczył do basenu.
Stał przy trampolinie i zalał się łzami.
Nie chciał na nią wejść i upierał się, że nie skoczy.
Gdy wreszcie zobaczyłem, jak skacze,
dotarło do mnie, że ma talent i może go rozwinąć.
Gdy Tom był zadowolony, świetnie mu szło.
- Jak był nieszczęśliwy - nic mu nie wychodziło.
Płakał, wkurzał się i popadał we frustrację.
Trudno było mu się wyrwać z tego stanu.
Zaczął startować w zawodach mając osiem lat,
wygrywał i wszyscy byli nim zachwyceni.
Rok później, w wieku dziewięciu lat
wysłano go na zawody seniorskie.
Dzięki temu miał pojąć, że nie zawsze wygra.
Wyszło na odwrót,
bo wygrał te zawody.
Specjalista od skoków powiedział mi,
że taki talent ostatni raz trafił się 20 lat temu.
Mistrz młodzików w roku 2005,
- reprezentant Plymouth Diving - Thomas Daley!
W roku 2005 rozmawiałem z zarządem związku brytyjskich skoków do wody.
Powiedziałem, że Thomas ma potencjał,
żeby wziąć udział w olimpiadzie w roku 2008.
Wtedy czułem się niepokonany.
Zawdzięczam to tacie.
Uprawia skoki od pięciu, sześciu lat.
Zaczął pływać mając cztery lata.
Zobaczył zawody w skokach
i chciał spróbować, to mu się spodobało.
Rob jeździł z nim na treningi. Obserwował, jak skacze i pływa.
Uwielbiał patrzeć, jak syn trenuje.
Jeździł z nim na zawody,
Rob zawsze przy nim był.
Czasami bałem się wyjechać z domu.
Wszystko zaczynało mnie przerażać i martwić.
Zdarzało się, że podczas zawodów i zgrupowań płakałem po nocach.
Pewnego razu miałem zawody w Australii.
Dziesięciolatek po drugiej stronie globu,
jet lag, nie mogłem zasnąć,
do tego dzieliłem pokój z innymi sportowcami.
W takich sytuacjach płakałem.
Prawie jak doktor Jekyll i pan Hyde.
W dzień był radosny, skupiony na skokach.
Nocą, gdy powinien się wyciszyć i zasnąć,
zalewał się łzami.
Dzwonił do mnie zapłakany o 14:00 mojego czasu i mówił:
Mamo, przyjedź po mnie, nie mogę spać.
Czasami wybierano mnie do drużyny, ale i tak się nie dostawałem.
Nie pojechałem na niektóre zawody,
bo trenerzy i koledzy z drużyny nie chcieli przeżywać męki.
Mówili: Wolę umrzeć, niż jechać na obóz.
Jeśli będę z nim w pokoju, wyskoczę przez okno.
To był trudny czas w moim życiu, potem blokowałem te wspomnienia.
Pamiętam wiele wspaniałych chwil z zawodów,
przyjaciół, których poznałem, miejsca, które zwiedziłem.
Czasami chodziłem do opiekuna grupy,
czy szefa drużyny w środku nocy. Bywałem koszmarnym dzieciakiem.
Nawet, jeśli wymagałby pięciu opiekunów, byłoby warto.
Takie doświadczenia pomagały mu dojrzewać.
Do dziś nie mam pojęcia, skąd brały się napady płaczu.
Pewnie stąd, że dom był miejscem,
w którym czułem się najbezpieczniej na świecie.
Zdumiało mnie to, jak Tom sobie z tym wszystkim radził.
Posiadał umiejętność oddzielania różnych sfer swojego życia.
Rodzinnego, szkolnego, sportowego, towarzyskiego, medialnego.
Nie lubił, gdy coś z tego się mieszało.
Media miały swój czas, więc lepiej, żeby nie napraszały mu się w domu.
Dobrze organizował różne sfery swojego życia.
Zaczął być rozpoznawalny w świecie skoków.
Udzielił kilku wywiadów czasopismom,
był w wiadomościach. Wszyscy kojarzyli, kim jest.
W wieku ośmiu lat zacząłem uprawiać skoki.
Potem uznałem, że zajmę się tym na poważnie.
Jako dziesięciolatek wygrałem zawody młodzików
i pomyślałem, że kiedyś może pojadę na olimpiadę.
Bezczelny!
Jak radzisz sobie ze sławą?
Na razie dobrze, nawet mnie cieszy. Telefon dzwoni bez przerwy.
Wtedy jeszcze nie wiedziałem,
jak sport odmieni moje życie.
Marzył o tym, żeby ktoś poprosił go o autograf.
Byłem dzieciakiem, nagle znalazłem się w centrum uwagi.
Sądziłem, że nic nie może tego zepsuć.
Przez olimpiadę wystartował w mistrzostwach Europy,
miał wtedy 13 lat. Wygrał je,
co było wspaniałe.
Wszyscy twierdzili, że jest za młody na igrzyska w Pekinie.
Gdy się zaczynały, miał 14 lat.
Musieliśmy odbyć wiele spotkań.
W końcu zdecydowano, że weźmie udział w olimpiadzie.
Uznałem, że mogę osiągnąć wszystko, wystarczy wyznaczyć sobie cel.
Udawało się, wygrywałem zawody krajowe,
europejskie, zakwalifikowałem się na olimpiadę, poznałem nowe skoki.
Był to etap w życiu, gdy wszystko co się działo,
było dla mnie wielkim szczęściem.
Jak dostałem się na igrzyska,
czułem się osaczony, ale to pozytywne doświadczenie.
Idę przez miasto i mnóstwo dziewczyn
wskazuje mnie sobie nawzajem, mówią głośno:
To Tom Daley!,
a mnie zachciewa się śmiać.
Wszedłem do Starbucksa i dostałem zamówienie gratis,
bo ktoś mnie rozpoznał.
Rozpoznawalność ma swoje dobre strony.
Czy czujesz presję
i znaczenie swojej roli podczas igrzysk w Pekinie?
- Nagle jesteś w centrum uwagi. - To jest dobra uwaga.
Kocham media i udzielanie wywiadów,
uwielbiam wypady do Londynu, cieszę się.
Byłem z tatą na rozdaniu nagród BAFTA.
Były takie wypady, że siedzieliśmy do późna w nocy
i świetnie się bawiliśmy. Teraz wspominam to wszystko
i myślę, że nie był to wyłącznie początek mojego życia.
Dużo przeżyłem z tatą
i dociera do mnie, że był ze mnie dumny.
I to jest dla mnie wyjątkowe wspomnienie.
Co na twój sukces mówią przyjaciele, z którymi dorastałeś?
Mówią: dobrze ci idzie, powodzenia.
Zadają pytania. Są dla mnie wielkim wsparciem.
W szkole, traktują mnie jak zwyczajną osobę.
To słowa kluczowe.
Spakuj wszystko do torby.
Ówcześnie mieszkałem z mamą, tatą
- i dwoma młodszymi braćmi - Williamem i Benem.
Zabawna sprawa.
Jechałem na olimpiadę rywalizować z dorosłymi,
a mama pakowała mi rzeczy.
Tak to wyglądało, gdy miałem 14 lat.
Pośpiesz się, lancz masz w plecaku.
PEKIN
Wyszedłem na stadion
- i zapytałem sam siebie - w co ja się wpakowałem?
To przypominało szalone wakacje.
Wyznaczyliśmy Tomowi określone cele.
Miał być zadowolony ze swoich skoków,
zdobyć jak najwięcej wiedzy i bawić się.
Wstawaj, Blakey.
W nocy w ogóle nie spałem...
ledwie żyję.
W Pekinie dzieliłem pokój z Blakiem,
jest dwa razy starszy ode mnie,
więc nie mieliśmy zbyt wielu wspólnych tematów.
Byliśmy zupełnie różni
i mieliśmy odmienne zainteresowania.
Obaj zamierzaliśmy dać z siebie wszystko.
Niektórzy nasi rywale odnosili sukcesy sportowe, inni nie.
Gdzie jesteśmy?
Na pływalni. Dziś będziemy trenować tu po raz drugi.
Najpierw rozgrzewka, a potem do szesnastej trening w basenie.
Leon Taylor uczył mnie skoków od kiedy skończyłem dziesięciu lat.
Był dla mnie wielką inspiracją.
Widziałem, jak w 2004 roku zdobył srebro na olimpiadzie.
Rozmawialiśmy przez telefon, spotykaliśmy się na zawodach.
To, że był wtedy w wiosce olimpijskiej,
bardzo mi pomogło, bo miałem z kim porozmawiać.
On zdawał sobie sprawę z tego pod jak wielką presją
jest sportowiec występujący przed tak dużą publiką.
Olimpiada w Pekinie miała być moją czwartą.
Niestety, zmagałem się ze skutkami różnych kontuzji
i lekarze uznali, że dla mnie to już koniec.
Zostałem komentatorem
i wspierałem Toma, gdy startował w Pekinie.
- Delikatnie, nie z całej siły. - Posłuchaj, co mówi.
Walnął na całego!
Rozmawiałem z Tomem, że tęskni za domem, że jest spięty.
A co z wagą? Jest spora różnica.
Daję sobie z tym radę
i rywalizuję z innymi, jak równy z równym.
Uśmiechniesz się, gdy wejdziesz na trampolinę?
- Jasne. - Powodzenia!
Fajnie jest oglądać to z perspektywy czasu.
Byłem dzieciakiem, który uprawiał skoki do wody
i niczego nie brałem na poważnie.
Teraz wiem, że to był mój najlepszy czas.
Najlepszy czas w życiu...
W Chinach skoki są popularne. Gdy idę ulicą,
czasami ktoś mnie rozpoznaje. Tak samo jest w wiosce olimpijskiej.
Na zawodach krajowych na trybunach siedzi z 15 rodziców.
Nagle miałem skakać przy 18 tysiącach ludzi,
to coś zupełnie innego.
Nie wiedziałem, jak to będzie, dopóki nie zacząłem.
Nie byłam na to gotowy.
Złapałem tik nerwowy i nie mogłem go opanować.
Wiedziałem, że to widać.
Jurorów jest siedmiu...
najwyższa nota to 10.
Dwie najwyższe i najniższe oceny są pomijane.
Reszta punktów jest sumowana,
pod uwagę bierze się także poziom trudności skoku.
Trochę skomplikowane.
Tom Daley wskoczył na siódme miejsce.
Miałem szansę stanąć na podium.
Teraz powiedziałbym temu chłopakowi,
że przed nim kolejne igrzyska.
Podszedł do tych skoków ostrożniej niż zazwyczaj,
ale nic w tym dziwnego, miał 14 lat.
Wiedziałem, że to dopiero moja pierwsza olimpiada.
W sumie nawet nie powinienem w niej uczestniczyć,
ale udało się to zorganizować.
Opanowałem wymagane skoki i dobrze wypadłem w eliminacjach.
Dla mnie olimpiada była okazją do nauki.
Nie martwiłem się o rezultat, chciałem wykorzystać
zdobyte doświadczenie w 2012 roku w Londynie.
Z kolei dla Blake'a to była ostatnia szansa
na wywalczenie olimpijskiego medalu,
więc podchodziliśmy do startu zupełnie inaczej.
Muszą skoczyć perfekcyjnie.
Tylko tak mogą zbliżyć się do najlepszej trójki.
Brytyjczycy raczej nie wywalczą medalu.
Tom musi szlifować swoje umiejętności
i zdobywać doświadczenie na dużych imprezach.
W Wielkiej Brytanii inspiruje rówieśników.
Wszyscy słyszeli o nim i o skokach.
Ta drużyna ma szansę w 2012 roku, bo jest coraz mocniejsza.
Następnego dnia na konferencji prasowej
Blake obwiniał mnie za nasze wyniki.
Stwierdził, że moje skoki
nie były zbyt dobre.
Mam większe doświadczenie od niego,
zrobiłem wszystko jak należy.
Nie skoczyłem najlepiej jak umiem, ale jestem z siebie zadowolony.
Tom, nie skoczył tak dobrze, jak potrafi.
Trudno było mi to korygować.
Pamiętam, że rozmawiał z mamą i ją przepraszał.
Powiedziałem, żeby się rozłączył, bo to jeszcze nie koniec.
Źle to odebrał. 13-latek powiedział 26-latkowi,
że ma czegoś nie robić.
O tym, że bardzo się tym przejął
dowiedziałem się dopiero z gazet.
Media to podchwyciły i sprawa trafiła na pierwsze strony.
Przy każdym skoku dajemy z siebie wszystko.
Po trzecim przestało nam iść.
Robiłem, co mogłem, żeby wypaść jak najlepiej.
To nie był mój dzień...
Wspaniale jest wrócić do domu, ale i tak tęsknie za Pekinem.
Będę pracował na to, żeby wystartować w Londynie.
Był sportowcem, osobą publiczną,
a jednocześnie chodził do szkoły. To nie było dla niego łatwe.
Gd wróciłem z olimpiady w Pekinie, wszystko się zmieniło.
Po powrocie z olimpiady usłyszałem w szkole dość specyficzne wyzwisko.
Potem było tego coraz więcej.
Myślałem, że się uspokoi,
a tu przez osiem miesięcy słuchałem wyzwisk pod swoim adresem.
To było okropne.
Nauczyciele dawali mnie i moim przyjaciołom klucze do klasy,
żebyśmy mogli spokojnie zjeść lancz.
Robisz coś, co kochasz,
a po powrocie do szkoły dostajesz po głowie.
Nie rozumiałem tego.
To odbiło się na moim życiu rodzinnym, szkolnym i sportowym.
Gdy lato dobiegało końca,
miałem wrażenie, że mój świat się wali.
Spełniłem swoje marzenie, wziąłem udział w igrzyskach,
a potem wróciłem do szkoły i czułem się tam obco.
Szliśmy przez boisko, dzieciaki czymś rzucały, wyzywały.
Bardzo to wszystko przeżywałem, bo praktycznie...
o tym nie mówiłem.
Wstydziłem się tego, że ludzie ze szkoły są dla mnie podli.
Rodzicom powiedziałem dopiero wtedy, gdy było bardzo źle.
Słyszeli, że płaczę i widzieli, że na nic nie mam ochoty.
Nie wiem, czemu tak go traktowali. Powinni być dumni z tego,
że chodzą do szkoły z kimś, kto tyle osiągnął.
Raz na boisku ktoś mocno mnie popchnął.
Potem powiedziałem rodzicom, że nie chcę już chodzić do szkoły.
Chciałem uczyć się w domu.
Szkoła nie dała Tomowi żadnego wsparcia.
Nauczyciele nie zwracali uczniom uwagi.
Skończyło się tak, że mój tata dostał mejla czy list
od kogoś z Plymouth College
i zaoferowano mi stypendium.
Pierwszy dzień w nowej szkole był w porządku.
Cieszę się, że poznałem nowych ludzi.
Atmosfera jest dobra.
Teraz współczuję temu dzieciakowi, bo musiał się z tego tłumaczyć.
Bardzo źle znosiłem to dręczenie.
Potem trudno było mi o tym mówić,
musiałem wyjaśnić wszystko w mediach.
Wszyscy wiedzieli, przez co przechodzę,
więc było mi jeszcze trudniej.
Do Plymouth College chodzi mnóstwo sportowców,
co bardzo mnie cieszy.
Ci ludzie rozumieją, co przeżywam
i wiedzą, co to znaczy ciężko trenować.
W tym czasie nie podejmowałem zbyt dobrych decyzji.
Nie dziwiło mnie jednak,
że dziennikarze czekają na mnie pod szkołą.
Przyjeżdżali z kamerami i czekali, aż wyjdę.
Miałem wtedy kryzys w skokach,
ale kilka miesięcy po zmianie szkoły wszystko się zmieniło.
Potem pierwszy raz wygrałem mistrzostwa świata.
Panie i panowie, powitajmy finalistów.
Pierwszy raz od olimpiady wziąłem udział w międzynarodowych zawodach.
Mistrzostwa zorganizowano w Rzymie.
Tata przyleciał, żeby zobaczyć jak skaczę.
Zawsze wiedziałem, gdzie siedzi, bo machał wielką brytyjską flagą.
Kibice obok zaczynali się wkurzać,
bo płótno uderzało ich w twarze, ale tata się tym nie przejmował.
Chciał, żebym wiedział, że tam ze mną jest.
Nie interesował go wynik,
nawet gdy byłem ostatni,
czy zepsułem skok.
Uwielbiał patrzeć jak skaczę.
Byłem czwarty, skoczek startujący po mnie trochę zawalił,
więc byłem pewien, że wywalczę chociaż brąz.
Następny był Matthew Mitchum
mistrz olimpijski, on też popsuł skok
i znów byłem wyżej. Miałem zagwarantowane srebro.
Byłem pewien, że Chubot nie zawali.
Ta chwila trwała całą wieczność.
Nagle usłyszałem, że wszyscy wiwatują,
ale nie wiedziałem, dlaczego. Potem zobaczyłem punktację.
Byłem pierwszy.
Zostałem mistrzem świata mając 15 lat.
Niesamowite!
Tom Daley mistrzem świata w skokach do wody,
gratulacje!
Wtedy uwierzyłem,
że mogę to powtórzyć.
Tata w końcu to zobaczył. Widział, jak staję na podium.
Gdy to wspominam,
czasami trudno jest mi uwierzyć w to...
że wziąłem udział w Olimpiadzie w Pekinie.
Nie dowierzam, że zostałem mistrzem Europy mając 13 lat,
i mistrzem świata mając lat 15.
Niestety, tata nie zobaczy moich kolejnych sukcesów
i nie dowie się, jaki teraz jestem.
Tata chodził na każdy trening, był na każdych zawodach.
Wspierał mnie w trudnych chwilach,
był ze mną zawsze.
Tylko z nim mogłem porozmawiać o wszystkim
i zawsze czułem, że mnie wspiera.
Gdy skoki mi nie wychodzą, jestem sfrustrowany i zły na siebie.
Pomaga mi to, że mogę usiąść z tatą w vanie i o tym porozmawiać.
On zawsze mnie wspiera.
Bez niego nie osiągnąłbym tego wszystkiego.
W roku 2006 poleciałem na zawody do Niemiec.
Miałem kryzys w skokach,
dorastałem, blokowałem się psychicznie.
Zacząłem bać się skoków z dziesięciu metrów.
I to tak bardzo, że załamałem się na zawodach.
Musiałem się uspokoić i zrezygnować. Podszedłem do sędziego
i powiedziałem, że nie mogę dalej skakać i muszę się wycofać.
Byłem wściekły i zrozpaczony. Potem wróciłem z tatą do domu.
Po powrocie powiedział mi, że przesunął operację kręgosłupa
tylko po to, żeby przyjechać na te zawody.
Wiedział, jak wiele to dla mnie znaczy...
Pewnego dnia wróciłem ze szkoły, a taty nie było.
Mama powiedziała, że nic się nie stało,
ale musimy jechać do szpitala.
Nie miałem pojęcia, dlaczego tata tam trafił.
Wszedłem do szpitala, potem na salę. Tata leżał na łóżku,
miał zabandażowaną głowę.
Okazało się, że usunięto mu guza mózgu wielkości grejpfruta.
Po dwóch tygodniach trafiłem do szpitala.
Usunięto mi 80% guza.
20% musieli zostawić,
żeby nie uszkodzić naczyń krwionośnych i nerwów.
To byłoby zbyt ryzykowne.
Nikt mi nie powiedział, że tego nie da się wyleczyć.
Byłem szczerze nastawiony na to, że tata wyzdrowieje.
Myślimy, że nasi rodzice są niepokonani
i zawsze z nami będą.
A przynajmniej do czasu, gdy dorośniemy.
Guz znów się powiększa, ale bardzo powoli.
Pewnie czeka mnie kolejna tomografia.
Lekarze nie mogli tego wyciąć. Powiedzieli, że to byłoby jak próba
wycięcia dziury w balonie tak, żeby nie pękł.
W roku 2011 byłem na obozie szkoleniowym w Meksyku.
Zawołano mnie do biura, bo zadzwoniła moja mama.
Zapytałem ją, co się stało, powiedziała:
Chcę chwilę z tobą porozmawiać, dziś po południu odeślą cię do domu.
Tata źle się czuje, leży w salonie i ma opiekę.
Taką dla osób, które odchodzą.
Przed moim wyjazdem czuł się lepiej.
Nie wiedziałem, jak sobie bez niego poradzę
i jak wypadnę na olimpiadzie.
Gdy Rob zobaczył Toma, od razu poczuł się lepiej.
Po powrocie ze szkoły czy treningu, siedziałem z tatą
i wkuwałem przepisy drogowe, żeby zrobić prawo jazdy.
To było coś, co wciąż mogliśmy robić razem.
21 maja kończyłem 17 lat.
Tata chciał podejść do okna, nie mógł chodzić,
ale i tak próbował.
27 maja poszedłem na pierwszą lekcję jazdy i...
tego dnia tata zmarł.
Ściskałem jego dłoń, on też odpowiadał uściskiem.
W pewnym momencie ścisnął moją rękę ostatni raz.
Potem przestał.
Niby byliśmy na to przygotowani, ale i tak doznaliśmy szoku.
Straciłem ojca i kogoś więcej.
Najwierniejszego kibica,
najlepszego przyjaciela,
mentora.
Nagle nasze życie się zatrzymało.
Nie pamiętam, co się wtedy działo.
To było tak,
jakby w mojej głowie zaczął pracować autopilot.
Robiłem to, co akurat było trzeba albo to, o co ktoś mnie poprosił,
czy to, czego ode mnie oczekiwano.
Starałem się zachowywać tak, jak chcieli inni.
Nie wiem, co dokładnie czuję.
To jest dziwne.
Niektórzy po prostu płaczą.
Jestem przybity, ale muszę ciągnąć swoje życie dalej.
Tego chciałby tata. Na koniec przez miesiąc leżał w łóżku,
ale i tak ciągle pytał, dlaczego nie trenuję.
Zamknąłem się w sobie.
Nie wiem, dlaczego to zrobiłem,
ale dzień później poszedłem na trening,
a dziesięć dni później pojechałem na mistrzostwa kraju.
Skakałem dalej, bo nie znałem niczego innego.
Nie miałem nic innego i nikogo przy sobie, byłem sam.
Udawałem, że sobie z tym radzę.
Przywykłem do tego, bo musiałem tak udawać publicznie.
Nie było ze mną dobrze. Nie umiałem sobie z tym poradzić.
Trenował i zachowywał się, jakby nic nie zaszło,
bo chciał skupić myśli na czymś innym.
Tu znów musiał oddzielić od siebie dwie sfery życia.
Gdy jest w coś zaangażowany na całego,
nie może myśleć o niczym innym.
Ludzie wchodzili na drabiny, żeby zrobić mi zdjęcie...
przy trumnie ojca.
Proszono ich, żeby nie przychodzili.
Dla mnie takie zachowanie jest czystą napastliwością.
W takiej sytuacji czujesz się bardzo samotny.
Gdybym wtedy wiedział to, co wiem teraz,
nie udzielałbym tylu wywiadów.
Trzeba przejść przez żałobę i jakoś to sobie poukładać.
Uznałem, że muszę udawać twardziela
dla tych, którzy też przez to przechodzą.
Powinienem po prostu powiedzieć, że cierpię.
Nie rozmawiałem o tym z mamą i z braćmi,
bo nie chciałem ich zmartwić.
Dusiłem to w sobie
i nie miałem jak rozładować tego,
co działo się w mojej głowie.
Mówiłem o tym tylko ludziom, którzy teraz mnie oglądają.
Pod koniec 2011 roku
nasz trener od motoryki uznał, że muszę schudnąć.
Za dużo ważyłem, musiałem być szczuplejszy
mniej więcej taki jak w 2008 roku.
Pierwszy raz ktoś ocenił mnie
po tym, jak wyglądam,
a nie po tym, jak radzę sobie ze skokami.
Sięgnąłem po drastyczne rozwiązania,
żeby jedzenie nie zalegało mi w żołądku.
Racjonalny człowiek uznałby, że nie mam nadwagi,
ale ja szykowałem się do igrzysk, więc to mnie dotknęło.
Prowadziłem pamiętnik,
na górze kartki zacząłem wpisywać datę i wagę.
Zostałem z tym problemem sam.
Spotykałem się z psychologiem sportowym,
nie wiedziałem jednak jak mu o tym powiedzieć,
bo to brzmiało strasznie głupio.
Tymczasem to była myśl, która zdominowała wszystko inne.
Roztrząsałem, co zjeść, a czego nie.
Głodziłem się do takiego stopnia, że potem jadłem do upadłego
i miałem wyrzutu sumienia. Musiałem coś z tym zrobić.
Nie chodziło tylko o zaburzenia łaknienia.
Tom żył w wielkim stresie,
bo szykował się do igrzysk w 2012 roku.
Do dziś czuję wstyd, gdy o tym mówię.
Poproszenie kogoś o pomoc wydaje się banalnie proste.
Gdy coś takiego dzieje się z tobą,
masz wrażenie, że nikt ci nie pomoże.
Był twarzą olimpiady w Londynie.
Widziałam jego twarz na wielkich bilbordach.
Czyste szaleństwo.
Sądziłem, że faceci nie mają zaburzeń łaknienia
ani takich problemów psychicznych.
Uważałem, że mężczyzna ma być maczo i po prostu dalej robić swoje.
Ja taki nie byłem. Nie wiedziałem, z kim mogę o tym porozmawiać.
Zmagałem się z trudnościami. Myślałem, że jestem sam.
LONDYN
Prawie zadręczyłem się na śmierć,
bo tak bardzo pragnąłem dobrze wypaść.
Byłem mistrzem świata, Europy, kraju.
Oczekiwano, że zdobędę medal olimpijski.
W końcu się udało.
To było jak sen...
Wszędzie brytyjskie flagi,
ludzi w ostatnich rzędach trudno było dostrzec.
Niezbyt udany skok.
Kibice dopingują swojego zawodnika.
Widać, że Tom jest sfrustrowany.
Nie wiem, co mówił. Może oślepiły go lampy błyskowe?
Źle zaczął po wybiciu i zabrakło mu czasu.
Kiepski początek, to przypominało skok próbny.
Podczas skoku musisz widzieć wszystko
i znać swoją pozycję w powietrzu.
Gdy się wybiłem, rozbłysło mnóstwo fleszy.
Ludzie robili zdjęcia, a w tym momencie nie powinni.
Wtedy pierwszy raz w życiu poprosiłem o powtórzenie skoku.
Powiedział, że go oślepiono, nic nie widział.
Sam nie wiedział, jak zdołał odpowiednio ułożyć ciało.
Gdyby źle wpadł do wody, mógłby zginąć.
Chciałem zrobić śrubę, a i tak już miałem z tym problem.
Gdy oślepiły mnie flesze, okropnie się przestraszyłem
Podniosłem ręce i krzyknąłem, zawody wstrzymano.
Zawodnik może powtórzyć skok.
Wyjaśniłem sędziom, co zaszło.
Powiedzieli, że obejrzą nagranie.
Gdy pozwolili mi powtórzyć skok, byłem przerażony.
Byłam zdumiona.
Na olimpiadzie powtórka skoku chyba nigdy się nie zdarzyła.
Po skoku spokojnie wszystko analizujesz
i stopniowo budujesz w sobie pewność siebie.
Gdy stajesz na trampolinie,
musisz czuć się pewnie.
Nagle musiałem od razu powtórzyć skok przy 18 tysiącach kibiców
i milionach ludzi przed telewizorami.
Bałem się znów skoczyć i to bardzo.
Stałem tam i szukałem sposobu na to, żeby się przełamać.
Gdy powtarzasz skok, zawsze liczy się ten drugi,
nawet jeśli wyjdzie źle.
Poszło mu o wiele lepiej. Znów miał szansę na medal.
Właśnie na to ciężko pracował przez dziesięć lat.
Reprezentuje Wielką Brytanię w najlepszy możliwy sposób.
Powodzenia, Tom, cały kraj jest z tobą.
Dobry skok!
Wyszło perfekcyjnie, tylko minimalny błąd.
Nasza rodzina ma za sobą bardzo trudne cztery lata.
Powodem jest praca,
jaką musiałem wykonać w latach 2008-2012.
Dojrzałem i zmieniłem się. Nie jestem już małym dzieckiem.
Teraz jestem bardziej dojrzały,
mimo że mam 18 lat.
Wtedy po raz pierwszy od śmierci taty
poczułem się naprawdę szczęśliwy.
On też bardzo pragnął,
żebym zdobył medal na igrzyskach.
Olimpiada w Londynie dobiegła końca.
Zastanawiałem się, co dalej.
Czy chcę poświęcić cztery kolejne lata,
żeby znów wystartować.
Był przybity.
Nie wiedział, co ma ze sobą zrobić.
Euforia po zdobyciu medalu minęła, potem nagle zostałem sam.
Żaden inny skoczek z naszej kadry nie zdobył medalu olimpijskiego.
Gdy chciałem zwierzyć się kolegom, słyszałem:
Zdobyłeś medal i tak się tym dołujesz?.
Jednak jako marka stałem się pożądany bardziej niż kiedykolwiek.
Po śmierci taty zarabiałem na utrzymanie mamy i braci.
Chciałem zapewnić im wszystko, co najlepsze.
Za każdy sponsorowany produkt
i każdą zawartą umowę po przekroczeniu pewnego limitu
brytyjski związek pływania i skoków do wody potrącał mi funta.
Krytykowano mnie bezustannie.
Mówiono, że opuszczam treningi, gdy nie przegapiłem żadnego.
Byłem cały oddany temu, żeby zrealizować moje marzenia.
Zajmowałem się sportem i różnymi innymi rzeczami,
ale te inne rzeczy pomagały mi uporać się z tym syfem,
z którym się zmagałem.
Nie miałem kiedy użalać się nad sobą, bo byłem zbyt zajęty.
Chciałem bez przerwy zasuwać.
Związek nie był zachwycony.
Uznano, że to przeszkadza Tomowi w treningach.
Dlaczego wygrywałem?
Muszę dbać o rodzinę,
ale chodzi także o to, żeby państwo nie musiało mnie utrzymywać.
Tak to działa w finansowaniu brytyjskiego sportu.
Trochę się wkurzyłam.
Napisałam, że nie mogą krytykować go za bagatelizowanie treningów.
Mama napisała list otwarty
do prezesa Brytyjskiego Związku Pływackiego.
Zażądała w nim, żeby dano mi spokój,
bo chcę spokojnie trenować, napisała:
W końcu on na basenie daje z siebie wszystko
i utrzymuje rodzinę, a ma 18 lat.
Po sezonie 2013
przebywaliśmy w Barcelonie po mistrzostwach świata.
Umówiłem się z trenerem, bo chciałem o czymś mu powiedzieć.
Sądził, że zamierzam zrezygnować ze skoków.
Wiedział, że mam za sobą trudny rok.
Powiedziałem, że chcę przeprowadzić się do Londynu,
potrzebowałem zmiany, czegoś nowego.
Chciałem na nowo odkryć, co to znaczy być sportowcem.
Marzyłem o tym, żeby trener ze mną jechał,
bo pracował ze mną od początku.
W tym momencie Londyn nie mógł zaoferować mi
tak wiele jak Plymouth.
Trener został w Londynie i dalej prowadził drużynę,
ja zamieszkałem w stolicy.
Problem w tym, że tam nie było takiego kluby pływackiego.
Pływalnia olimpijska została przebudowana.
Usunięto siedzenia i urządzono centrum rekreacyjne.
Zadzwonił do mnie Alexei, trener przygotowania motorycznego.
Powiedział, że ktoś chce ze mną porozmawiać
i podał słuchawkę Jane.
Słyszeliśmy o Tomie, był nową gwiazdą tego sportu.
Pracowałam już z wybitnymi sportowcami,
więc nie śledziłam zbyt uważnie kariery Toma.
Pewnego dnia zadzwonił do mnie Alex i powiedział:
Tom jest w USA, chce z tobą trenować.
Dobrze, zapytałam, kiedy chce zacząć.
Myślałem, że za kilka tygodni, a Alex powiedział przyleci jutro.
Tom powiedział Jane, chcę zdobyć olimpijskie złoto.
Interesuje cię przeprowadzka do Londynu?
Odparłam, że nie.
Dobrze się nam rozmawiało.
To mógł być początek czegoś nowego.
Nie wiedziałam, czy będzie z tego współpraca.
Pewnego dnia Tom powiedział, że chce znów przylecieć.
Podczas drugiego spotkania lepiej poznałam go jako człowieka
i opowiedział mi trochę o swoim życiu.
Lance'a poznałem w marcu,
po olimpiadzie.
Poleciałem do Los Angeles, żeby coś nakręcić.
Wziął mój telefon i wpisał swój numer.
Spojrzałem i zobaczyłem, że na końcu dodał buźkę oczko.
Żaden heteroseksualny facet nie doda takiej buźki,
gdy daje numer drugiemu facetowi.
Na początku dużo rozmawialiśmy
o tym, że Tom niedawno stracił tatę,
a ja starszego brata, który był dla mnie jak ojciec.
Prawdziwego ojca nigdy nie miałem.
Niedawno zdobyłem Oskara, a Tom - pierwszy medal olimpijski.
Rozmawialiśmy o tym, że po wielkim sukcesie
czasami przychodzą smutek i rozbicie.
Gdy osiągasz coś, o czym zawsze marzyłeś coś w tobie się rozpada
i trzeba złożyć to od nowa.
Na świecie jest niewiele osób, z którymi można o tym porozmawiać.
Wielu uważa, że powinieneś być za to wdzięczny.
Dotarłem do takiego momentu w mojej karierze,
że chciałem rzucić skoki.
Potem poznałem Lance'a
i on natchnął mnie do dalszego skakania.
Zachęcał, żebym był jak najlepszą wersją siebie.
To było niezwykłe, bo pierwszy raz dotarło do mnie,
że mogę odczuwać względem innego mężczyzny
nie tylko pociąg seksualny. Mogę się w nim zakochać.
Poleciałem do Londynu. Mówiłem, że pracuję nad filmem.
Częściowo to była prawda, ale nie musiałem tam lecieć.
Po prostu chciałem zobaczyć Toma.
Zorganizowałem imprezę
i powiedziałem moim menadżerom, kto przyjdzie.
Powiedzieli: Uważaj na zdjęcia z Lance'em,
to znany aktywista LGBT.
Lepiej niech ludzie nie biorą cię za geja.
Zdziwiło mnie,
co w tym takiego strasznego
i nagle poczułem, jak ogarnia mnie wstyd.
To tak, jakby ktoś chciał w zły sposób zarządzać tym,
co w tej osobie jest najważniejsze. Czyimś sercem, miłością,
przyszłością czyjegoś związku, jego rodziną.
To przykład zaniedbania obowiązków, ja bym kogoś takiego wyrzucił.
Organizowaliśmy spotkania kryzysowe dotyczącego tego, co z tym zrobić.
Mówiono mi, że stracę sponsorów, wszystkich fanów.
Pytano mnie, jak po czymś takim będę uczestniczył
w zawodach na Bliskim Wschodzie, czy w krajach takich jak Rosja.
Przez to zacząłem bać się podejmować decyzje.
Nie wywierałem na nim żadnej presji
odnośnie tego, czy ma ujawnić swoją orientację seksualną.
Raz podczas wywiadu usłyszałem: Masz dużo fanów wśród gejów.
Dlaczego i co uważasz, o ludziach, którzy mają cię za geja?.
Odparłem: Jakie to ma znaczenie? Można je też nim jestem?.
Dzień później w prasie pojawił się ten nagłówek.
Wtedy pierwszy raz media źle zinterpretowały moją wypowiedź.
Nagle ogarnęło mnie przerażenie, bo zdałem sobie sprawę z tego,
że mogę być niewolnikiem brytyjskich mediów i kultury.
Wiedziałem, że jestem gejem od trzeciego roku życia,
potem bez przerwy musiałem udawać kogoś innego,
co było bardzo męczące.
Po tym wywiadzie uznałem, że się ujawnię.
Cześć, pewnie zastanawiacie się, dlaczego to nagrywam.
Siedziałem w pokoju
i zastanawiałem się, co powiedzieć i jak dużo.
Zacznę od tego, że pierwszy raz
czuję się tak swobodnie mówiąc o moich związkach.
Tej wiosny moje życie nagle bardzo się zmieniło.
Poznałem kogoś...
To mężczyzna.
Działo się niedawno, od tego czasu przebyliśmy długą drogę,
jeśli chodzi o prawa społeczności LGBTQ plus.
Ludzie orientacji homoseksualnej otwarcie uprawiają sport
i są obecni w życiu publicznym.
Po zamieszczeniu tego filmu byłem przerażony,
ale spotkałem się w większości z pozytywnymi reakcjami.
Patrzy wszystkim w oczy
i mówi kim jest, kim zawsze był i że jest szczęśliwy.
Widać, że mówi szczerze i coś zaczyna się w nim przełamywać.
Wciąż jestem tym samym Tomem. Pragnę wygrać złoto
dla Wielkiej Brytanii na olimpiadzie w Rio 2016.
To mnie wyzwoliło, nie musiałem dłużej nosić maski,
mogłem po prostu żyć.
Myślę, że każdy z nas pragnie tylko tego, żeby być sobą.
Tom przyjechał do nas z Lance'em i wszystko stało się jasne.
Powiedział, że spróbuje wygrać złoto
i chce, żebym mu w tym pomogła. Resztę już znacie.
Spakowałam się i wylądowałam trzy tygodnie później w Londynie.
Chciałem popracować nad skokiem w tył.
Miałem z tym problemy.
Musiałam coś wymyślić, bo inaczej Tom nawet nie mógłby wystartować.
Był tak przerażony, że nie chciał przyjść na trening.
Jane pokazała mi nagranie z pokazu Cirque du Soleil.
Ten człowiek zrobił trzy i pół salta oraz śrubę.
Zapytała, czy to widziałem, odparłem:
Tak, ale co zamierzasz z tym zrobić?.
Powiedziała: Zrobimy ze sztuczki cyrkowej skok na miarę olimpiady.
Zgodziłem się, ale bez przekonania.
Każda kość w jego ciele mówiła:
Zdobędę ten medal, albo koniec ze skokami.
Potem Lance nazwał ten skok fajerwerkiem,
jestem niczym wirująca kula,
a tuż przed uderzeniem w wodę robię śrubę.
To wygląda jak sztuczne ognie, stąd taka nazwa.
Wszyscy oczekiwali, że wygra
i miał spore szanse.
Olimpiada w Rio do Janeiro
była najlepiej zorganizowaną w jakiej brałem udział.
Zakwalifikowaliśmy się do skoków synchronicznych,
bo późno dobrano nas w parę. Wiedzieliśmy, że stać nas na medal.
Zdobywaliśmy medale we wszystkich zawodach w tym roku.
Cudem wywalczyliśmy brąz.
Byłem w świetnej formie fizycznej i psychicznej.
Czułem, że to jest ten moment.
W Rio był najlepszym skoczkiem z dziesięciu metrów.
W skokach indywidualnych marzył mi się...
złoty medal.
W eliminacjach wstępnych ustanowiłem olimpijski rekord.
Wygrałem, dotarłem do półfinału. Nawet nie oglądałem skoków rywali.
Potem nie było już tak dobrze.
Zaczęły się problemy, bo Tom złapał infekcję ucha.
Nie mówił, bo twierdził,
że sportowiec nie może się nad sobą litować.
Żeby bezpiecznie skoczyć, musisz dać z siebie wszystko.
Uderzenie w wodę z prędkością 55 km/h to nie żarty.
Pewna dziewczyna uderzyła w wodę głową
i straciła przytomność. Wyciągnęliśmy ją z pięciu metrów.
Niektórzy stracili życie podczas skoków.
Gdy podchodzę do krawędzi, boję się o życie.
Oklepuje różne części ciała. Biodra, twarz.
Z twarzą robi tak kilkakrotnie.
Nie chce, żeby zauważono jego tiki nerwowe.
To jego sposób.
Uważa, że jeśli tego nie zrobi, skok się nie uda.
Gdy szliśmy przez Londyn,
nie mogłem stawać na niektórych kanałach odpływowych,
bo to przynosiło pecha. Gdyby przez to wylądował
na czwartym miejscu, miałby do mnie pretensje.
Gdy tylko dotknąłem wody, wiedziałem, że zawaliłem.
Na olimpiadzie nie można tak skakać.
Jane zazwyczaj siedzi przy basenie.
Tym razem poszła ze mną do strefy dla zawodników,
spojrzała na tablicę wyników.
Powiedziała, że wtedy chciała mi dać w twarz.
Nie dopuszczałem do siebie myśli, że mogę nie dostać się do finału.
Obserwowałem, jak przeżywa najgorszy dzień w swojej karierze
na najważniejszej imprezie sportowej.
Uderzyłem w wodę i pomyślałem sobie,
że to koniec.
Nie mogłem tego wszystkiego pojąć.
To były najgorsze chwile w mojej karierze.
Gdybym zdobył to złoto, pewnie bym ją zakończył.
Tak to sobie wyobrażałem.
To prawda, że największy sukces
może zrodzić się z największej porażki.
W sumie porażka to za duże słowo,
ponieważ zdobyliśmy brązowy medal w skokach synchronicznych.
Jednak dla mnie i Toma celem było złoto.
W eliminacjach pobił rekord świata.
Żeby utrzymać taki poziom,
musielibyśmy pobić rekord jeszcze dwa razy.
Wyczerpały się rezerwy emocjonalne,
psychiczne i fizyczne.
Potem spotkałem się z Lance'em...
i kompletnie się posypałem.
Powiedział: To nie koniec twojej historii.
Może nie miałeś wygrać w Rio,
żeby twoje przyszłe dziecko
zobaczyło, jak zdobywasz olimpijskie złoto.
Powiedziałem mu: Poświęcimy na to
kolejne cztery lata, bo jesteś najlepszy.
Pomyśl, gdybyś wygrał to złoto, zakończyłbyś karierę.
Wtedy dzieci, które będziemy mieć,
którym nadawaliśmy imiona na pierwszej randce,
nigdy nie zobaczyłyby jak skaczesz, jak robisz coś, co cię napędza.
W sumie to dobra wiadomość, bo musimy brać się za ślub i dzieci,
a ty masz szykować się do olimpiady w Tokio,
a tam dasz z siebie wszystko dla naszych dzieci.
Wtedy zobaczą, jak inspirującym człowiekiem jesteś.
W końcu znalazłem inną perspektywę.
Nie było już tak,
że moja pewność siebie brała się ze skoków.
Dotarło do mnie, że jestem nie tylko skoczkiem,
ale też mężem, ojcem, przyjacielem, synem.
Zrozumiałem, że w życiu chodzi nie tylko o wynik na basenie.
To pomogło mi zmienić nastawienie do udziału w igrzyskach w Tokio.
Co dzieje się w najlepszych hollywoodzkich opowieściach
przed wschodem słońca?
Robi się bardzo ciemno,
twoje serce ogarnia trwoga, to koniec, już nie ma wyjścia.
Potem nadchodzi trzeci akt,
gdy bohater powstaje, walczy i sięga po nagrodę.
Tom wiedział, że go na to stać. To była nasza wspólna misja.
Nie wiedzieliśmy jednak, że potrwa pięć lat.
Lockdown był szalonym przeżyciem.
Nauczyłem się robić na drutach, trenowałem w domu.
Robiłem salta na poduszki z kanapy,
żeby zachować choć część umiejętności.
To wszystko było surrealistyczne,
ale dzięki temu zrozumiałem,
że nagle wszystko może się zmienić.
Nie ma sensu uważać, że wszystko można kontrolować.
Lepiej skupić się na danej chwili i żyć tym, co jest.
Gdy próbujesz wszystko kontrolować,
to przytłacza i pochłania mnóstwo energii.
Nie ma już czasu na omijanie kanałów odpływowych,
klepanie się po głowie i spodenkach na szczęście
i innych takich rytuałach. Po prostu nie ma na to czasu.
Basen, dom, basen, dom,
basen, zawody, dom.
Byliśmy skupieni na naszych celach i świadomi tego,
że ten czas trzeba dobrze wykorzystać,
bo potem chcesz pobyć z synem. Dla Toma to było coś nowego.
To jeden z czynników,
który sprawił, że znów zaczął wygrywać.
Zmienił się, od kiedy go poznałem.
TOKIO
Matt spędzał dużo czasu wśród otoczenia Toma.
Stworzyliśmy solidny, silny zespół.
Jesteśmy jak rodzina, robimy to dla siebie nawzajem.
Ja staram się jak najlepiej ich trenować,
a oni starają się jak najlepiej
skakać dla siebie nawzajem i dla mnie.
Chińczycy byli tego dnia nie do pokonania.
Świetnie im szło.
Cieszyłam się, bo mieliśmy srebro, nawet nie marzyłam o złocie.
Po skoku podszedł do mnie Tom,
powiedziałam: Świetnie wam poszło.
W odpowiedz wyszeptał do mnie:
Jane, możemy to wygrać.
Nie wiedziałam, o co mu chodzi,
wtedy powiedział: Spójrz na tablicę.
Zrobiliśmy wszystko, co mogliśmy,
żeby jak najbardziej utrudnić Chińczykom
pokonanie nas, jednak wciąż mogli nas wyprzedzić.
Tom powiedział, że Chińczycy potrzebują jakichś stu punktów.
Odparłam: Niby po co? Przecież prowadzą.
Nie śledziłam ostatnich wyników.
Wyjaśnił, że potrzebują stu punktów, żeby nas wyprzedzić.
Ja na to: Oni, żeby pokonać nas?. Odparł: zgadza się.
Pozostało czekać, czas strasznie się dłużył.
Nie sądziłem, że może dłużyć się tak bardzo.
Było pewne, że mamy co najmniej srebro.
W świecie skoków srebro jest jak złoto,
bo zazwyczaj wygrywają Chińczycy.
Musieliśmy sprawić, żeby byli pod jak największą presją.
Widziałem ich skok, był perfekcyjny, musieli wygrać.
Jedyne, co zrobili odrobinę źle, to ustawienie na platformie.
Czekałam na reakcję Toma.
Czekałam na to, co mi powie.
Nagle zaczął krzyczeć
i już wiedziałam!
Stało się niemożliwe.
Jestem pisarzem, umiem napisać szczęśliwe zakończenie,
ale zazwyczaj wypada ono banalnie, bo życie jest bardziej złożone.
Tom napisał najbardziej chwalebny trzeci akt w historii.
I na to zasłużył.
To najwyższy laur.
Z medalem olimpijskim nic nie może się równać.
Wszystko nabrało sensu.
Moja przeprowadzka do Londynu,
porażka w Rio.
Udowodniliśmy, że marzenia mogą się spełnić.
O tej chwili marzyłem. Wyobrażałem sobie,
że stoję na szczycie podium i śpiewam hymn.
Dobrze pamiętam to uczucie, nic nie może się z nim równać.
Pewnie już nigdy nie poczuję czegoś takiego.
Nie mogliśmy zbliżać się do innych, więc sami założyliśmy sobie medale.
To było niezwykłe i moim zdaniem można wprowadzić taki zwyczaj.
Wiedziałem, że mnie na to stać.
Jednak z upływem lat pogodziłem się z tym,
że mogę nigdy tego nie osiągnąć.
A jednak się udało.
Covid okrył świat mrokiem,
ale na świecie i tak znalazła się radość.
Obaj byli kompletnie oddani tej dyscyplinie.
W pełni zasłużyli na złoto.
Dopiero po czasie dociera do ciebie, jak wiele wysiłku włożyłeś...
w zdobycie złotego medalu olimpijskiego.
Przypominasz sobie o próbach, gdy się nie udawało.
Czasami niewiele brakowało,
a potem przeżywałeś rozpacz,
bo nie docierałeś do finału.
Potem wszystkie te trudy zostają nagrodzone.
Dla mnie to był wyjątkowy moment.
To były szalone igrzyska,
bo musieliśmy trzymaliśmy dystans od innych.
Osiągnąłem w karierze sportowej wszystko, czego chciałem.
Jestem z tego bardzo zadowolony.
Sądziłem, że na tym skończę.
Potem odnalazłem wiele rzeczy, które dawały mi radość.
Cieszyłem się czasem spędzanym z rodziną
i różnymi drobiazgami.
W roku 2023 byliśmy w Colorado Springs,
to tam urodził się nasz syn Phoenix.
Poszliśmy do muzeum olimpiady i paraolimpiady.
Wszyscy szybko rozpoznali Toma.
Pracownicy muzeum patrzyli na niego z górnych balkonów,
a potem zaczęli bić mu brawo.
Jeden film pokazuje, jak to jest być olimpijczykiem,
inny - co trzeba dla tego poświęcić.
To ciężka praca, krew, pot, łzy i oddanie.
Tom stał po mojej prawej, milczał. Spojrzałem na niego i zobaczyłem
- może po raz drugi, trzeci w związku - że płacze.
Robbie spojrzał i zapytał: Co się stało, tato?.
Odparłem, że bardzo tęsknię za skokami
i chciałbym znów wziąć udział w olimpiadzie,
bo to była najlepsza przygoda mojego życia.
Wtedy on powiedział: Tato, chcę cię tam zobaczyć.
To przekonało mnie, że rozważę
powrót na basen ten ostatni raz.
Sam nie wiem, czy powrót na olimpiadę to głupi pomysł,
czy szansa, żeby przeżyć coś fajnego.
Mogę wystartować rekreacyjnie, nie brać na siebie presji.
Paryż 2024 to mój cel.
Za rok okaże się, czy stanę na tej trampolinie.
Można uznać, że masz już inny cel. Rodzinę, dzieci.
Jednak tutaj do głosu dochodzi ta bestia rywalizacji.
Przenieśliśmy się do Los Angeles.
Podzwoniłem trochę, bo chciałem
trenować z Tomem Stevensem na Uniwersytecie Kalifornijskim.
Nie wiem, dlaczego, ale znów czułem się jak w domu.
Dziś rano zacznę od rozgrzewki. Zrobię kilka salt,
żeby rozruszać ciało, bo mam już swoje lata.
Uważam, że stać mnie na jeszcze jeden sukces.
Powinienem poradzić sobie z taką rywalizacją.
Chcę, żeby moje dzieci zobaczyły, jak startuję na olimpiadzie.
Jeszcze mnie nie widziały.
On nadal potrafi nas porwać
i sprawić, że docenimy tę dyscyplinę
i to czym dla niego jest.
Obecnie trenuję inaczej,
przygotowywałem się rok, nie cztery lata.
Trenowałem raz dziennie, a kiedyś dwa razy.
Miałem startować tylko w skokach synchronicznych,
więc nie musiałem przygotowywać się do skoków indywidualnych
i wykonywać dodatkowych ćwiczeń.
Skupiłem się na czterech skokach, które wychodzą mi najlepiej.
Trenowałem na Uniwersytecie Kalifornijskim.
W domu czułem presję, bo wszyscy się dla mnie starali,
a poza tym zdarzały się spięcia.
Tam byłem od tego wszystkiego wolny i lubiłem te treningi.
Nie chciałem zmarnować ani sekundy z tego wszystkiego,
bo wiedziałem, że to ostatni raz.
Nie mogłem liczyć na start, gdy będę miał 28 lat.
PARYŻ
Stanąłem na trampolinie
i z miejsca poczułem się jak zwycięzca.
Na trybunach siedział mój mąż z naszymi dziećmi.
Zawsze o tym marzyłem.
Jestem podekscytowany, pewnie wiecie, dlaczego.
Noah Williams i Tom Daley w rundzie szóstej.
To pewnie ostatni skok w karierze Toma.
To nie będzie złoto,
ale jest miejsce na podium.
Tom Daley spełnił swój sen o startach na igrzyskach
i był na pięciu.
W Pekinie, Londynie, Rio de Janeiro, Tokio
i Paryżu.
Zdobył najwięcej medali...
ze wszystkich skoczków skaczących z dziesięciu metrów.
Czasami twoje ciało ma dość po dziesięciu latach.
Tom uprawiał skoki 20 lat.
Czułem się tak, jakbym zobaczył bliskich
nie po jednych zawodach, a po zakończeniu kariery.
Zostawiłem za sobą te wszystkie niezliczone godziny,
dni, miesiące, tygodnie i lata poświęcone skokom.
Pokochał tę dyscyplinę, bo jest piękna i atletyczna.
Dzięki niej mógł ćwiczyć swój perfekcjonizm.
W skokach wszystko dzieje się w sekundę i sześć dziesiątych,
a wiele rzeczy musi pójść jak należy.
Powiedział do mnie:
Chcę ci tylko powiedzieć, jak bardzo cię kocham.
Nie potrafię wyrazić tego słowami
ani opisać, jak bardzo mi na tobie zależy.
Żeby mógł spełnić swoje marzenie,
musiałam wiele poświęcić,
ale to było także moje marzenie.
Gdy potwierdził,
że byłam dla niego nie tylko trenerką,
to było dla mnie najważniejsze na świecie.
Moje życie kręciło się wokół skoków.
Poświęciłem je na to, żeby doprowadzić do perfekcji
skok trwający sekundę i sześć dziesiątych.
Spędzałem cztery lata,
żeby przygotować się do występu,
który łącznie trwa niespełna dziesięć sekund
i niczego bym nie zmienił.
To były najlepsze 23 lata mojego życia,
poznałem wspaniałych ludzi,
zwiedziłem niesamowite miejsca.
Czasami było bardzo trudno i z trudem sobie radziłem.
Innym razem sądziłem, że już nie mogę,
ale jakoś wytrwałem.
Jedną z najwspanialszych rzeczy było to,
że mogłem zaprezentować się przed Robbiem i Phoenixem.
Nagraliśmy sobie to wspomnienie
i kiedyś im je pokażę.
Jestem szczęściarzem, bo mam wokół siebie ludzi,
z którymi mogę porozmawiać o wszystkim.
Przy nich nie muszę się zasłaniać.
Przez długi czas zasłaniałem się przed wszystkimi.
Podobno to twoja ostatnia olimpiada.
Skąd taka decyzja i jak się z tym czujesz?
Trudno jest mi o tym mówić.
To bardzo dziwne uczucie.
Nagle kończy się coś, co zawsze było częścią twojego życia.
Czas pokaże, dokąd zaprowadzi mnie kolejna podróż.
Wiem, że będą wzloty i upadki.
Na razie najważniejsze dla mnie
jest spędzanie czasu z Lance'em, Robbiem i Phoenix.
Po śmierci taty, próbowałem zapełnić pustkę w sercu.
Z perspektywy czasu wiem,
że nie robiłem tego wszystkiego tylko dla siebie.
Przyjaciele, rodzina, koledzy z drużyny
i mój kraj dawali mi determinację, która pomogła w karierze.
Jestem ciekaw,
co przyniesie przyszłość naszym chłopakom i Lance'owi.
Wersja polska: Transperfect Media Poland
tekst: Michał Wawszczak