Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Milwaukee, i-welcome natin si Tom Segura.
Ayan, maraming salamat!
Salamat.
Nakakatuwa kayo, salamat.
Love ko din kayo.
Ang babait n'yo, e. Ayos 'yan.
Di laging ganito, e. Alam n'yo 'yan, di ba?
May nag-away sa unahan no'ng nakaraang linggo sa isang show.
Oo, at mapapansin mo 'yon kapag nasa unahan.
Mapapansin mo.
At alam n'yo, madalas naaawat namin agad 'yon, e.
Kaso 'yong lalaking nagsimula ng away, uugod-ugod na.
No'ng dinumog siya ng security, napasabi ako ng, "Teka."
Parang, "Pagbigyan n'yo na siya," di ba?
Baka ito na ang huling laban niya, e.
Sigurado ako. Ang tanda na niya, tapos sinusuntok niya 'yong isang lalaki,
pero maririnig mo 'yong ungol pang-matanda
habang ano siya... Parang ano...
Kahit 'yong sinusuntok, "Bahala ka diyan." Di ba?
"Di naman masakit." Tapos...
Tapos 'yong mas matandang lalaki, nanlupaypay na lang siya.
Basta... nawalan na lang siya ng sigla.
Habang inaakay siya ng security sa pasilyo, napatingin ako tapos,
"Naku, akala ko babae 'yan."
Dahil sa buhok.
Alam mo naman ang mga babae minsan pag umabot do'n sa edad
na ayaw na nilang magpagalaw sa 'yo,
tapos... nauuna 'yong buhok, e. Basta na lang...
Tayo naman, "Oo, wag mo siyang hawakan."
"Kuha ko na."
Parang nagsasara 'yong puke, nawawala ang buhok,
tapos tayo, "Di na siya pwede." Kaya...
Kung sino ka man, rest in peace.
Ako pala...
Kakauwi ko galing sa paborito kong lugar. Galing ako sa mahal kong Italy.
Oo, walang tatalo doon.
Walang tatalo do'n.
Alam ng phone ko na mahal ko ang Italy,
kasi ganyan na ang phone, alam lahat tungkol sa atin.
Ang saya no'ng nakaraang dekada yata 'yon, nagtatalo tayo,
"Di ba nakakatakot kung nakikinig 'to sa usapan natin?"
Tapos ngayon, "Oo, nirerekord nito ang lahat."
Lahat ng sinasabi ko, text, iniisip, nandiyan.
Maliban kung isa ka sa mga taong ito na naniniwala,
"Oo, alam mo ba? May nakausap ako kanina
tungkol sa bread basket mula sa Croatia noong 1700s,
tapos binuksan ko ang Gmail ko,
'Naghahanap ka ba ng Croatian bread basket?'"
At ikaw, "Di ba nagkataon lang?" Ay, oo.
Bukambibig ko ang Italy, at bawat bukas ko ng phone ko,
puro Italy ang social media.
Mga tanawin ng Italy, Italian recipe, paa ng mga Italyana,
at like lang nang like, tama?
Pero tuwing nakakakita ako ng picture ng tanawin ng Italy,
laging may lalaking naka-Vespa, e.
'Yong maliliit na scooter na sumisingit,
at nananaginip sila ng marinara, o anumang trip nila.
Oo, at tuwing nakakakita ako ng lalaking naka-Vespa,
sa isip-isip ko,
"Bakla 'yan." Di ba?
Pero kapag nandoon ka at nakakita ka ng isa,
para kang, "Wala namang makakaalam, tama?"
Ayun, umarkila ako, tapos...
Iyon na yata ang pinakamasayang karanasan ng buong buhay ko,
talo pa ang pagsilang ng mga anak ko. Ang saya.
Nagdadahilan pa ako para mailabas 'yon.
Sabi ko, "Wala tayong butternut squash. Bibili ako."
Mga ilang araw lang, nag-iimbento na ako ng kuwento sa utak ko.
Sabi ko, "Parang Harley lang 'to. Pareho lang."
Ito ang hog ko.
Lumipas ang isang araw at sabi ko, "Kukuha ako nito...
pagbalik na pagbalik ko."
Namimili na ako online. "Gusto ko ba ng asul?
"Gusto ko ba ng basket? Oo, gusto ko ng basket."
Tapos bumalik na ako sa US of A, at ilang sandali lang, para akong,
"Naku, walang pag-asa." Parang...
"Yari ako sa red light nito kapag ito ang dala ko."
At doon mo maiisip na ang mga Vespa ang pickleball sa mundo ng motorbike.
Sila 'yong...
Basta sila 'yon.
Oo!
Pamalit lang sila sa totoong bagay.
Aminin mo na lang na bano ka sa tennis, gago. Di ba?
Walang may pakialam na mahusay ka sa di totoong sport.
Ngayon... "Pero madami kang makakasalamuha."
"Lahat kaya 'yan." Kaya mo ginagawa kasi malambot ka.
May ginawa ako na sobrang nakakatuwa kamakailan.
Nakasama kong lumipad ang Blue Angels.
Ewan ko kung alam n'yo kung ano 'yon.
Ay, wow.
Wow!
Para sa mga hindi nakakaalam, iyon 'yong aerial show ng US Navy.
Nagpapalabas sila sa buong bansa at ang lulupit talaga.
Mga elite fighter pilot sila
na nagpapalipad ng mga fighter jet na 18 pulgada ang pagitan,
at grabe 'yong mga acrobatic stunt nila.
Nanood ako, at nakakamangha.
Tapos nakausap ko ang isa sa organizers,
at nasabi ko lang,
"Sana makasakay ako diyan."
Sabi niya, "Oo, pwede."
Sabi ko, "Hindi nga, talaga?"
"Basta punta kang Pensacola, Florida."
At sabi ko, "Ugh!"
"Okay." Kaya...
Pumunta ako sa Florida, sa base. Tapos nakilala ko ang isa sa mga piloto.
Ang lalaking ito, mukhang dinisenyo siya sa lab,
at parang niluwa na lang siya ng AI, okay?
Isa ito sa pinakamagandang lalaki. Iniisip ko siya araw-araw, okay?
Ang huli kong iniisip bago ako matulog,
'yong panga niya, at pagkatapos,
"Hmm," tapos tulog na.
Lumapit ako sa kanya, "Uy, ako si Tom."
Sabi niya, "Ako si Seven."
Kahit ano, Daddy.
Kung seven ka, ayoko nang makakilala ng ten.
Sabi ni Seven, "May gagawin tayong malupit do'n."
"Wag ka lang kumain nang marami,
dahil siguradong susuka ka."
At sabi ko, "Wow, paano kung masuka ako?"
Sabi niya, "Bibigyan kita ng supot, at do'n ka sumuka."
Sabi ko, "Salamat, aso."
"Paano kung natae ako?"
Sabi niya, "Walang natatae."
Di mo kilala ang kausap mo ngayon.
Nasa taas kami ng 45 minutes.
Lumipad kami nang vertical, nag-barrel roll kami, Mach 1.2 ang bilis,
humatak kami ng pito't kalahating Gs.
'Yon ang pinakanakakatuwang 45 minutes sa buong buhay ko.
Pero pagbalik ko, may naisip ako.
Naisip ko na tayo lang pala ang tanging bansa sa mundo
kung saan pag may fleet ng fighter jet na paparating,
alam mong may astig na mangyayari.
Tayo lang.
Di ba? Parang...
Pare, ipinapadala natin sila sa Dayton 500
para sa magandang simula ng event,
para mapanganga lahat ng gago do'n, "Tingnan mo 'yan."
"Ang astig."
Para kang, "Oo, astig dito."
Pero kung nasa probinsiya ka ng Hindu Kush sa Afghanistan,
at makakita ka ng pitong F-22,
di mo sasabihing, "Ay, ngayon 'yong karera."
Sasabihin mo lang na...
At iyon na 'yon. Iyon na ang huling ingay na maririnig sa 'yo
bago mo marinig 'yong...
Pagkatapos... wala na ang baryo ng nanay mo.
Ayun na nga... USA...
Ngayon...
O, sige.
Bakit hindi?
Hindi naman ako nasuka at hindi ako natae, pero...
no'ng nasa Houston ako one month ago, na-shart ako.
Ganito kasi 'yon.
Kung gagawa ka ng listahan ng best na mga lugar para ma-shart,
at ewan ko ba't mo gagawin 'yon, pero kung sakali,
una diyan 'yong banyo.
At andun ako no'n.
Nasa loob ako ng public restroom, tapos nasa urinal ako.
Nag-e-enjoy lang akong umihi no'ng hapon na 'yon, di ba?
Parang 90 seconds 'yon, alam mo na, kung saan lumipad na ang isip mo.
Kung ano na ang naiisip mo.
Basta 'yong para kang,
"Totoo ba ang mga ibon, o mga honing device lang sila? Ewan ko.
"Sus, gaano kaya kalaki ang dede ni Aretha Franklin?"
Naisip n'yo ba 'yon? Lagi na lang dede ni Dolly Parton.
Tiningnan n'yo na ba ang dede ni Aretha Franklin?
Para siyang nagpapadede ng baby seal.
Grabe talaga.
Kung di lang siya singer, baka waitress siya.
Alam mo 'yon? Ang laki ng dede, e.
Ayun...
Umiihi ako...
Ang sarap lang. Lagi pala akong pinupuna ng misis ko.
Sabi niya, "Aliw na aliw ka sa mga gamit ng katawan mo."
Sabi ko, "Sus, buhay ko 'to."
Basta, ang sarap umihi, e. Pero mas gusto kong bumahing.
Kung ayaw mo sa walang takip-takip, walang pakundangan, malakas na pagbahing,
isa kang tanginang komunista, okay?
Pinakamasarap 'yon.
Oo, alam mo 'yon? Walang tao sa paligid, tapos...
'Yong gano'n, at ikaw, "Ano ba 'to?"
"Wag mo akong kausapin."
Ayos. Pero pinakamasarap 'yong labasan.
Di ako kokontra diyan.
Kaya sa akin, labasan, pagbahing, masarap na pag-ihi, pag-ebak.
Mahilig akong mag-inat sa kama pagkagising ko,
tapos makakatulog ka ulit kasi para siyang fentanyl.
Ewan ko. Ang sarap, e.
Gusto kong umupo sa sopa tuwing Linggo
tapos kaunting kalikot lang sa betlog ko, alam mo 'yon?
"Libre pala ito? Grabe."
"Sana kamay 'to ni Seven, pero ang sarap, di ba?"
Maraming babae ang nagseselos diyan, pero di dapat pagselosan.
Nakita ko na ang inyo at maraming pwedeng kalikutin,
kaya pwede mo ding...
Hilahin 'yong taffy bag at tingnan kung saan ka makarating.
Oo, at wag na kayong ma-insecure, okay?
Ganyan kayo sa isa't isa. Kami, wala kaming pakialam.
Kahit may ngipin 'yan, papasok pa rin kami. Wala kaming pakialam.
Ladies, gusto ko lang na umalis kayo mamaya
na alam n'yong lahat na magaganda ang mga puke n'yo, okay?
Oo, sige.
Oo naman, siyempre.
Ayun, umiihi nga ako, tama?
Tapos habang umiihi ako, may naramdaman ako doon sa chamber.
At magalang naman akong tao, e.
Kaya tumingin ako sa paligid, at walang ibang tao sa loob.
Kaya sabi ko sa sarili ko, "Ayos lang."
"Bakit di mo ituloy?"
At ayun na nga,
tapos walang ingay.
Wala.
Pero may gumalaw.
Kaya titingnan ko ngayon. Paano mag-check sa gano'n?
Kailangan mong ibaba ang pantalon mo hanggang sa baba.
Parang batang paslit. Para akong...
Para na akong Winnie the Pooh, naka T-shirt lang.
"Hi. "
"Hello."
Nakalabas ang maliit kong titi. "Hello."
Tapos tiningnan ko ang boxers ko, "Oo, itatapon ko na 'yan."
Naghugas na ako, tapos lumabas ako ng banyo.
Naghihintay ang mga kaibigan ko sa labas at ikinuwento ko.
Sabi nila, "Ayokong malaman." Sabi ko, "Ikukuwento ko."
Sabi nila, "Tigil." Sabi ko, "Hindi. Alam n'yo na, e."
At sa sagutang 'yon, doon ko na naisip.
Na-realize ko na.
Hindi pala ako na-shart.
Natae lang talaga ako sa pantalon ko.
Oo.
Di ba...
Malaking pagkakaiba 'yon, tama?
Ang shart ay nagpapahiwatig na umutot ako,
tapos may kasamang DVD extra doon.
Tumae ako sa pantalon ko.
Walang pinagkaiba sa nakatayo ako dito tapos,
"Tatae na yata ako ngayon."
At dakdak pa rin ako.
Nasira ang kumpiyansa ko do'n, pero eto na ulit ako!
Nakabalik na ako. Oo.
Salamat.
May sasabihin pa pala ako.
Pang-anim na oras ko na ito,
at nagpapasalamat ako na binigyan ako ng pagkakataon.
Oo.
Lagi kong sinasabi 'to, at totoo ito,
na hindi ko inakala na mauuwi ako sa ganito.
Hindi ko naisip ito noong nagsimula ako sa entertainment.
Akala ko talaga na ang highlight ng career ko,
'yong nangyari no'ng matagal na,
kung saan nakuha akong spokesman sa international campaign ng Subway.
Ngayon, totoo talaga 'yan.
Nangyari talaga 'yan. Inabot ako ng sampung audition.
No'ng tinawagan ako na nakuha ko 'yong trabaho,
pareho lang ang naisip ko sa iniisip ng marami sa inyo ngayon,
'yong paano si Jared, alam mo 'yon?
Si Jared, 'yong dating spokeman no'n,
talagang sikat na sikat sa advertising sa panahong 'yon.
No'ng tinawagan ako na ako ang bagong spokesman,
tinanong ko sila. "Teka, papalitan ko ba si Jared?"
At sabi nila, "Siyempre, hindi."
Kung di mo kilala ang lalaking ito, dati siyang tumitimbang ng 220 kilos,
at pupunta siya sa Subway sa lugar nila,
at bibili siya ngsix-inch turkey sub,
at maglalakad-lakad siya.
At sa paglipas ng ilang taon, nabawasan siya ng halos 136 kilos.
At gumawa ang Subway ng isang commercial na talagang pumatok,
at pinangalanan siya bilang permanent spokesman.
Pero ang naging problema...
Magagamit lang nila si Jared para i-promote ang healthy subs.
At kailangan nila ng isang tao...
na mukhang kayang dumumi nang nakatayo, tama?
Doon na ako pumasok.
Sabi ko, "Teka. Sasabihin ni Jared,
'Kumain ka ng turkey sub at veggie sub.'
"Ano'ng linya ko?"
Sabi nila, "Sasabihin mo, 'Wag kalimutang may meatball sub tayo.'"
Sabi ko, "Kaya ko 'yan."
Pero mas mahalaga ang sunod kong tanong.
Sabi ko, "Teka, ginaganapan ni Jared ang sarili niya.
"Ang role ko ba ay Tom na komedyante, sa mga patalastas?"
Sabi nila, "Hindi, mananatiling Jared si Jared."
"Ikaw, Tom, kunwari kapatid ka niya
na makalat at kumakain na parang raccoon."
Sabi ko, "Okay, kaya ko 'yan."
Sabi ko, "Character ako." Sabi nila, "Oo, character ka."
Sabi ko, "Ano'ng pangalan ko?"
At sabi nila, "Jerome."
Natigilan ako, "Pang-Black ang pangalan na 'yan, a."
Di ko makakalimutan 'yong tingin ng chief marketing officer ng Subway
seryoso siya at sabi niya,
"Kahit sino pwedeng pangalanang Jerome."
"Kahit sino pwedeng pangalanang Tanner.
"Pangalan ng puti 'yan, di ba?"
Sabi niya, "Doon ka magreklamo sa board."
Makalipas ang dalawang linggo, nasa New York City ako at nagbibihis
para sa shooting ng patalastas.
May pumasok sa dressing room ko at sabi,
"Uy, sumang-ayon ang lahat sa isyu ng pangalan mo."
Tapos sabi ko...
"Hindi nga."
"Ano'ng bagong pangalan? Jeff, Jason?"
Sabi niya, "Jermaine."
Sabi ko, "Mas Black pa 'yan, a."
"Magsusuot ba ako ng gintong ngipin dito?"
Sabi niya, "Tapos na."
Sabi ko, "Okay."
Tapos nag-shoot kami ng patalastas. Ang daming patalastas.
Tapos bigla kaming natigil.
E, may anim na patalastas pa sana
para sa launch no'ng malaking campaign.
Nagbitiw 'yong marketing guy.
May dumating na bago, at pinatigil niya ang ads.
Tinawagan ako. Sabi nila, "Tapos na. Di na ito ieere.
"Walang kontrata. Hindi ito matutuloy."
At sobrang na-depress ako.
Sabi ko, "Malaking break na 'to tapos kumawala pa.
"Di na ako magkakaroon ng pagkakataong tulad nito."
Wala akong makitang pag-asa.
At pagkatapos...
Mga sampung taon ang lumipas.
Isang araw binuksan ko 'yong TV, at ang dati nating kaibigang si Jared,
nasa TV din.
Pero di nga lang 'to Subway commercial.
'Yong balita sa gabi.
At nare-report nila na nahatulan daw si Jared
ng 19 na taong pagkakulong dahil sa child pornography.
Napaluhod ako. "Salamat, Jesus.
"Salamat sa paglayo no'n. Patawad, pinagdudahan kita.
"Hindi ko na uulitin."
Dahil kung lumabas ang campaign na 'yon,
sampung taon sana kami
na magkasama sa paggawa ng patalastas at nasa billboard,
magkasamang nagpapakita sa publiko.
At no'ng araw na lumabas ang masamang balita tungkol sa kanya,
makikita n'yo sana ako sa kalye
at parang, "Uy, Jermaine!"
Sasabihin ko, "Ano? Ako si Tom."
Sasabihin n'yo, "Tumahimik ka, Black na basura."
At sasabihin mo, "Alam mo 'yon!"
"Alam mo!"
Ako, "Wala akong alam. Wala akong masabi.
"Kumain ng sariwa. Sorry." Kaya...
Okay na rin 'to. Mas masaya ito, e.
Kaya salamat sa pagpunta dito, at...
Oo...
Nasa akin pa rin ang number niya, kung nagtataka kayo.
Pinadalhan ko siya ng link minsan...
sa adult porn.
Kasi akala ko di niya magugustuhan, pero...
Uy, alam n'yo ba sa Guantanamo Bay, Cuba,
sa kulungan ng navy kung saan nakakulong ang ilang mga pinakamapanganib sa mundo
at iba pang mga tao...
na walang kasalanan.
Alam n'yo ba...
I-search n'yo.
Alam n'yo ba
na ang mga guwardiya doon ay may special training?
Alam ko ito kasi nagpunta ako doon.
Pumunta ako sa Guantanamo Bay, Cuba, para mag-show para gaguhin.
Oo, para sa mga sundalo.
Hindi sila, "Eto ang 911 planners.
"Bakit di mo sila patawanin?"
Grabe kung sabihin nila...
"Pasok ka do'n at patawanin mo si Khalid Sheikh Mohammed."
Tapos ako, "Ano ba 'to?
Siya, "Ha, ha, ha. Gusto ko. Nakakatawa siya."
Kung pupunta ka sa GITMO, di lang basta bibili ng tiket.
Lipad ka pa-Florida,
susunduin ka ng military plane at dadalhin ka sa base,
at sasalubungin ka ng matataas na opisyal ng navy, at medyo pormal sila.
Sabi nila, "Salamat sa pagpunta. Excited na kami sa show mo.
"Doon ka sa housing unit. Magsabi kung may kailangan ka."
Ako, "Maraming salamat."
Tapos ipapasa ka na nila sa ibang Marines na medyo kakaiba.
Tapos ang unang sinabi nila sa akin,
"Gusto mong makakita ng malupit?"
Sabi ko, "Oo, oo, siyempre, oo."
Isinakay nila ako sa jeep at dinala ako sa tuktok ng burol.
Sabi nila, "Bawal ka dito. Classified ito."
Sabi ko, "Dinala n'yo ako dito."
"Sige, may punto ka."
Itinuro nila 'yong puting gusali. Sabi nila, "Iyan ang level four."
"Iyan ang nakikita sa balita." Sabi ko, "Wow."
Tapos may sinabi silang nakakabilib.
Ang mga bantay daw do'n, talagang special ang training.
Kaya akala ko, Navy SEALs ang tinutukoy.
Sabi nila, "Hindi, training sa kilos,
kung paano sila umasta."
"Ano'ng ibig sabihin?"
Sabi nila, "Ang mga preso ay madalas magprotesta
sa pamamagitan ng pagtapon ng dumi at ihi nila sa mukha ng mga guwardiya."
At bawal gumanti ang mga guwardiya.
Dalawa lang ang pwede nilang sabihin sa preso pag nangyari 'yon.
Pwede nilang sabihing, "Nagugutom ka ba?"
O, "Nauuhaw ka ba?"
'Yon lang.
At kung 'yong guwardiya...
Nakakatawa kung iisipin mo.
Kapag gumanti 'yong guwardiya,
pwedeng i-court-martial 'yong guwardiya,
ibig sabihin pwede kang makulong
sa pagganti sa isang tao
na nagtapon ng tae at ihi sa mukha mo.
Ganito ang buhay ng tatay ng 6-anyos na lalaki.
'Yong anak ko... A1 setup ang tawag diyan.
Kaya bigating komedyante ako.
Oo kaya.
May dalawang lalaki ako. Pareho silang gago, pero...
'Yong 6-anyos, pumasok ako sa bahay no'ng nakaraan,
at sabi, "Uy, pare."
Sabi niya, "Kargahin mo ako."
Sabi ko, "Kargahin kita?" Sabi niya, "Buhat."
Di siya nagpakarga sa loob ng isang taon.
Sabi ko, "Kargahin kita?" Sabi niya, "Oo nga."
Ayun, kinarga ko siya.
Eto ang anak ko. "Gusto mo lang ng ama para kargahin ka?"
Sabi niya, "Ang sarap sa pakiramdam."
Sabi ko, "Gusto ko din."
Pagkatapos ng ilang sandali,
nakaramdam ako ng mainit, parang tumatagos at kumakalat
sa may tiyan ko.
Sabi ko, "Iniihian mo ba ako?"
At sabi niya, "Oo."
Gusto ko siyang sapakin.
'Yong talagang sapak, di ba? Parang...
Parang...
Gusto ko siyang bungalan,
pero di ko ginawa.
Binitawan ko siya.
Sabi ko, "Gutom ka?
"Nauuhaw ka?
"Kaya mo ba ginawa 'yon?"
Grabe ang batang ito.
Ayaw na ayaw niya sa tunay niyang pangalan.
At nagsimula 'to no'ng nakaraang ilang taon lang.
At noong unang nangyari, kinabahan ako.
Ginawa ko 'yong ginagawa n'yo.
Tinanong ko ang ibang mga magulang, ang sagot, "Phase lang 'yan."
Parang, "Ha?" "Wala 'yan."
"Dadaanan niya lang 'yan."
"Maraming batang ayaw sa pangalan nila. Lilipas din 'yan."
Sabi ko, "Alam mo kung gaano na katagal? Mga tatlong taon."
Hindi 'to basta phase lang, bagong landas na talaga ito.
Parang do'n na kami papunta.
Ang pangalan niya ay Julian. 'Yan ang tawag namin sa kanya.
At sumasagot talaga siya diyan dati kasi 'yan ang pesteng pangalan niya, e.
Sasagot din siya sa mga bersiyon nito.
Julian, Juju, Jujito, Julian.
Sasabihin niya, "Uh-huh."
Isang araw no'ng nakaraang tatlong taon, sabi ko, "Uy, Julian."
Sabi niya, "'Wag mo akong tawagin niyan. Ayoko niyan."
"Pag sinasabi mo 'yan, gusto kong mamatay."
At sabi ko, "Grabe, okay."
Kaya kakausapin lang kami ng batang ito
kung tatawagin namin siya sa pangalan na pinili niya,
at 'yon ay, kapit kayo...
"Teacher."
May mas nakakatakot pa bang pangalan na pwedeng itawag sa maliit na bata?
Parang, "Hello, teacher ko."
The Shining ba 'to? Kasi parang gano'n, e.
Parang next movie ito ni Jordan Peele.
Parang batang-gubat na lumuwas sa bayan
para sundan si Teacher at nabuhay nang matagal. Ikaw, "Okay."
Gets n'yo, di ba?
Pumasok ako sa bahay ko at sabi ko, "Nandito ba si Teacher?"
Sagot niya, "Oo."
Sabi ko, "Hello, sir."
Tatanungin pa ako ng mga tao. "Nag-aalala ka ba?"
Siyempre, pucha naman.
Ang kilala ko lang na tinawag na "Teacher" ay si Charles Manson.
Kaya oo, nag-aalala ako.
Substitute teacher siya. Ngayon...
'Yong kuya niya, mahilig sa math.
Mahilig siya sa video games. Interesanteng bata.
Pero ang boses niya, parang taong nagmumumog ng butane.
Di ko alam kung ano'ng nangyayari.
Siyam lang siya. Pero, "Kumusta, pare?"
Sabi ko, "Uy."
"Kumusta ang pagmimina? Masaya ba?"
Sabog din siya. Pag sinabi kong, "Labas tayo." Sabi niya, "Sige."
Lalabas siya sa sala na nakabota, nakaputing brief, at naka-goggles.
Tapos ako, "Sabog ka ba ngayon?
"Pwede ka lang rumampa nang ganyan sa parada ng mga bakla, tapos...
"Ayos lang kung bakla ka, pero walang parada ngayon.
"Kaya magdamit ka muna, okay?"
Nasa amin 'yong dalawang magiging paksa ng America's Most Wanted.
Maniwala kayo, walang binatbat ang Menendez brothers
sa Segura brothers, okay?
Dinala namin 'tong dalawang sociopath sa kapatid ko sa Thanksgiving sa Florida.
No'ng Thanksgiving day, ginawa namin 'yong nakagawian ng mga pamilya do'n.
Naglakad-lakad lang kami, 'yong kaswal na lakad lang.
Sa paglalakad namin, napadpad kami sa maliit na lawa.
Doon sa lawa, may mga ibang pamilya ng nagpapakain ng tinapay sa mga bibe.
Para siyang painting.
At naalala ko habang papalapit kami, iniisip ko,
"Paano kaya sisirain ng mga anak ko 'to." Di ba?
Naglakad kami, at nakita ako ng lalaking ito.
Sabi niya, "Uy, gusto mo ng tinapay?"
Sabi ko, "Oo, salamat."
Tapos lumingon ako kay pesteng Teacher.
Sabi ko, "Uy, Teach."
"Tinapay?" Sabi niya, "Akin na 'yan."
Iniitsa lang niya nang todo. Sabi ko, "Sige."
Sabi ko sa kapatid niya. "O, eto."
Sabi niya, "Ayoko niyan."
Sabi ko, "Ano?" Sabi niya, "Di ko kailangan 'yan."
Happy Thanksgiving.
Tapos pumunta siya malapit sa tubig at sinunggaban 'yong bibe sa leeg.
At itinaas niya 'to na parang siya si Genghis Khan. Parang...
Tapos 'yong bibe...
Tingin ako kay Teacher, at siya naman...
Sabi ko, "Ano 'yan?" Sabi niya, "Pwedeng lutuin."
Sabi ko, "Ay, hindi."
"Nakahanda na lahat ngayon."
Sabi niya, "Pwede ko bang iuwi?" Sabi ko, "Hindi."
Sabi niya, "Killjoy ka."
Sabi ko, "Hayaan mo na."
At sabi niya, "Oh."
At lumingon ako at nakita ko 'yong ibang magulang na parang...
Sabi ko, "Ampon lang siya. Mga salbahe sila, di ba?"
Inaayos namin ang ugali niya para sa inyo.
Oo, pero...
Alam mo na...
"Nakuha namin siya sa Ukraine. Medyo sakit sa ulo."
Blonde siya. Naniwala sila.
Naging masaya ang tour na ito. Marami kaming napuntahan.
Natututo ka minsan pag bumibiyahe ka. May napupulot ka.
No'ng nakaraan, nasa Augusta, Georgia kami at 'yon ang Coke Zero ng mga lungsod nila.
Tapos...
Medyo sikat ang Augusta, kung di n'yo alam.
Nandoon ang Augusta National,
isang country club at golf course
kung saan nilalaro ang pinakasikat na tournament sa mundo ng golf,
na tinatawag na Masters.
Medyo nakakapagtakang pangalan ito para sa Deep South. Ngayon...
Baka iba ang bigkas nila no'ng ipinangalan nila 'to.
Mm-master.
Kaya...
Di ako nagpangalan no'n. Itinayo...
Itinayo ang club noong 1933
ng tinatawag kong mga top-shelf white.
Pinakamaputi sa mga puti.
Sa sobrang puti, kumanta sila ng kantang puti habang nagba-backswing.
Puti ako
Walang ritmo o flow, parang statement lang, di ba?
At saka kilala din ang club na 'to
sa pagiging mapili ng miyembro noon.
Hindi nila gusto ang "iba".
Buong araw kami doon, at naisipan kong i-search ito.
Nag-search ako, "Kailan sila tumanggap ng unang Black member?"
At bibigyan ko kayo ng clue. Mas huli ito kaysa sa inaakala n'yo.
Handa na ba kayo?
1990.
Oo, naghintay sila.
Sabi nila, "Baka bumalik pa sa dati ang lahat. Ewan ko.
"Huwag kang magmadali.
"Di ka naman magkakapote dahil lang umaambon. Kuha mo, kapatid?"
Tapos sinearch ko, "Kailan sila nagpapasok ng unang babaeng miyembro?"
2012.
Ganyan manira ang mga babae sa trip ng mga lalaki.
Gets n'yo, di ba?
Lumapit sila sa mga pinakaracist na lalaki sa bansa natin.
Mga lalaking walang ibang ginawa
kundi kamuhian ang mga Black nang sagad sa buto.
No'ng hinarap na ang mga lalaking 'yon sa tanong na,
"Sino'ng mas gusto mong makasama?
"Mga Black na lalaki o mga babae?"
Para silang, "Amin na lahat ng Black mo diyan.
"Matututunan namin ang maaarte nilang handshakes. Keber.
"Ayoko ng tumatalak sa tainga ko, panira ng laro ko pag Linggo.
"Tara, Jermaine, tingnan mo kung paano 'to.
"Kuha ka ng tee."
"Para saan 'yong sayaw? Gagawin mo 'yan sa bawat butas?"
"Ayan, may birdie ako." Sige, kaya...
Kayo ba...
Mga fan ba kayo ng dokumentaryo? Nanonood kayo no'n?
Kasi ako...
Gusto ko sila.
Iba 'yong kumpiyansa mo pag may kaunting alam ka
pero di ka napagod sa pagbabasa, di ba?
Di ko na mabilang pero madami na akong napanood.
Minsan may matututunan ka.
Minsan nakakatuwa lang sila.
Ang pinakanakakatawang nakita ko sa isang taon,
'yong Netflix documentary series na Untold,
na nakasentro sa mga kuwentong sports, oo.
At may isa doon.
Tungkol ito sa lalaking si Johnny Manziel.
Ngayon...
Kung nandito ka sa teatrong 'to at di mo kilala si Johnny Manziel,
gagamitin ko ang oras ko para ikuwento sa 'yo.
Si Johnny Manziel ang una at nag-iisang redshirt freshman
na nanalo ng Heisman Trophy.
Pinakamataas na honor sa college football. Para sa best player ng bansa.
Ibig sabihin ng redshirt freshman,
18 buwan pa lang mula no'ng natapos siya ng high school
pero di lang siya basta naglaro, naghari siya.
Pag pinanood mo 'yong dokumentaryo, malalaman mong ginawa niya 'to
habang sabog at lasing siya. Grabe nga.
Eto pa, kinapanayam nila
lahat ng dati niyang coach na mga barako sa Texas na parang,
"Oo, dumarating siya sa practice nang bangag."
Tapos sasabihin natin, "Johnny, wag kang papaltos."
Tapos hindi naman. Ang galing niya. At ikaw, "Teka, ano?"
Nasa mga game siya na pinapalabas pag Sabado na may milyon-milyong manonood,
at nasa sidelines lang siya na lasing, high, o may hangover.
Tapos 'yong mga coach niya, "Johnny!"
At siya, "Eto na, anim na touchdown."
Ikaw naman, "Ay, grabe!"
"Sige, droga pa. Epektibo, e."
Nanalo siya sa Heisman.
No'ng sophomore na siya, bagong trip naman.
Nagbubudbod na siya ng kung ano diyan?
Nag-i-improve siya. Ang galing niya.
Muntik na siyang manalo nang sunod-sunod.
Pumasok na siya sa NFL, larong propesyonal.
Sabi sa kanya, "Umayos ka."
Sagot niya, "Ayoko nang mag-football."
At iyon ang buong kuwento.
Ngayon...
Para sa akin, mas malalim pa do'n ang kuwento niya, kasi sa buhay ko,
ginagamit kong basehan ang kuwento niya para makita kung nag-i-improve ako.
Grabe ako makahusga sa kanya dati. Gano'n din ang iba.
Ang nakikita lang nila, nasayang na tsansa.
Pero habang tumatanda ako, nag-iiba ang pananaw ko.
Naisip kong mabigat na pasanin 'yon para sa isang binata.
Marami ngang nasa edad 30, 40 at 50 ang di kayang dalhin 'yon, e.
Lalo na ang freshman sa kolehiyo.
'Yong pagiging celebrity, kasikatan, pera.
Kaya gagawin ko na 'yong ginagawa mo hangga't kaya.
Ilalagay mo ang sarili mo sa kalagayan ng iba. Kaya ko 'yon.
Dati din akong freshman sa kolehiyo.
Di nga lang ako sikat sa college football.
Pumapasok ako sa klase at nagtatrabaho ako ng part-time
sa pagawaan ng shopping cart.
Lugar na gumagawa ng mga shopping cart.
Ganito kaganda 'yong trabaho.
Pumasok ako doon ng Lunes, at lumapit ako sa boss ko.
Sabi ko, "Magre-resign na yata ako sa Biyernes."
Sabi niya, "Oo, maraming gumagawa niyan."
Okay.
Biyernes na. Sabi niya, "Tanggal ka na." Ako, "Aba, ayos."
Sabi niya, "Uy, maraming natutuwa sa 'yo dito."
"Punta tayo sa bar sa kanto at tumagay para sa susunod mong plano."
Sabi ko, "Menor de edad ako, pero sige."
Pumunta kami. Dumating ang mga tao sa opisina.
Ang babait nila.
Binigyan nila ako ng good luck cards, munting regalo at iba pa.
Isa sa kanila ang nagbigay sa akin ng bote ng Jack Daniels whiskey,
na talagang sinadya para maging regalo sa pag-alis ko.
'Yong parang, "Baunin mo 'to."
Sabi ko "Iinumin ko na lang dito sa bar."
Sabi ng bartender, "Di pwede."
Sabi ko, "Di kita marinig. Iinumin ko 'to."
Paano ko tatawanan si Johnny na di kinaya ang milyon-milyon?
Tiklop ako sa libreng bote ng alak.
Kung di ka palainom ng whiskey tapos uminom ka no'n,
kung tinungga mo 'yong bote ng tatlo o apat na beses,
sasabihin ng utak mo,
"Uy, masyadong maraming ilaw dito, o."
Beep, bop, boop.
Tapos, "Gusto kong magpasaway."
Pinagkukuha ko 'yong sukli ng mga tao na nasa bar.
Sabi ko, "Akin 'yan, tangina mo."
'Yong mga kaibigan ko, "Kalma." Sabi ko, "Ikaw ang kumalma, gago."
Tapos ayun, umuwi ako
kasama ang isang babae na sadyang minalas ang mukha.
Oo.
Parang ang sama ko, pero tapat ako. Kaya nga tayo nandito, e.
Nawalan ako ng malay, salamat.
'Yong iba dito, di nawawalan ng malay. Congrats sa malusog na pamumuhay.
Pero alam no'ng mga katulad ko na nakakatakot 'yon.
Tanda ko 'yong paggising ko kinaumagahan.
Nakadungaw ako sa bintana
sa isang bakuran na hindi ko kilala.
At sabi ko, "Nasaan ako?
"At ano 'to?"
Tapos no'ng pagharap ko, bumulaga itong pesteng gargoyle na 'to.
Napasinghap talaga ako sa mukha niya.
Gets n'yo? Eto ako. Tapos...
At sanay na siya do'n. Sabi niya, "Alam ko."
"Hindi ikaw ang unang gumawa niyan."
Kamukha niya si Bill Belichick, 'yong dating coach ng Patriots.
Isipin n'yo siya na may hanggang balikat na brown hair.
Parehong mukha at katawan.
Sabi ko, "Mag-hoodie ka nga. Ayokong makita ito."
Tapos umalis ako doon na talagang hiyang-hiya.
Sabi sa inyo freshman ako no'n.
May Psychology 101 ako no'n.
Pinag-usapan namin ang hiya. Alam mo ang turo nila do'n?
Lumalala daw ang hiya kung kinikimkim mo 'to.
Kung may ikinakahiya ka man,
dapat mo daw sabihin sa isa pang tao
para gumaan ang loob mo.
Pero kung kinimkim mo 'to, lalala at lalaki,
at lalamunin ka nito.
Naalala ko, naisip ko noon, "Ang galing no'n, a.
"Pag nahihiya ako, alam ko na ang gagawin.
"Sabihin sa iba."
Tapos naisip ko, "Pucha, wag na lang."
"Mamamatay ako sa sekretong ito. at ibabaon ko 'to sa ilalim ng pizza."
Habang ginagawa ko 'yon,
naalala kong may lalaking tumawag sa akin na nasa bar noong gabing 'yon.
Sabi niya, "Uy, pare, saan ka nagpunta pagkatapos ng bar?"
Sabi ko, "Umuwi ako."
Sabi niya, "Talaga?"
Sabi ko, "Oo."
Sabi niya, "Parang hindi, e."
Sabi ko, "Oo nga."
Sabi niya, "Ay, hindi."
Sabi ko, "Ano'ng sinasabi mo?" Sabi niya, "Tama na 'to."
"Sasabihin ko ang ginawa mo." Sabi ko, "Ano'ng ginawa ko?"
Sabi niya, "Pare, tinira mo 'yong tita ko."
Sabi ko, "Tita mo si Bill Belichick?"
Siya naman, "Oo."
Wala akong masabi, kaya sabi ko na lang, "Sorry."
Sabi niya, "Hindi, sorry.
"Di sa papatulan ko ang mga tita ko,
pero siguradong pinakahuli si Bill sa listahan ko."
Nagpalit ako sa damo sa araw na 'yon.
Minsan pag nanonood ka ng dokumentaryo, ibang level 'yong karanasan.
Maliliwanagan ka.
May malalaman ka na di mo na kayang bitawan.
Nasa isip mo lang.
Ikukuwento mo sa mga tao. Nasa panaginip mo.
May pinanood ako kamakailan at kung di ko napanood 'yon,
di ko malalaman kung gaano kalakas mag-cocaine si Hitler.
Malay ko ba.
Alam natin na naka-shabu ang Third Reich.
Alam mo 'yon, di ba? 'Yong buong German army.
Naka-shabu sila noong World War II. Isipin n'yo 'yan.
Isandaang libong sundalong German ang nagmamartsa sa Ardennes Forest.
Dapat aabutin ng anim na araw 'yon, pero nagawa nila ng 28 minutes.
Shabu na 'yon.
Isipin mong nasa isang cabin ka sa Belgium at umiinom lang ng gatas, baka...
Maririnig mo...
Tapos ikaw, "Ano 'yan?"
Ano 'yan...
Nakakita ka na ba ng sabog sa shabu? Ako, oo. Grabe.
Ang daldal nila. Gusto nilang tirahin lahat.
Mga Amerikano 'yon.
E, paano na lang kung 'yong mga German 'yon? Basta...
"Gusto kong tsupain mo ako—"
Hoy!
"Gunther, lumayo ka."
Nag-shabu din si Hitler, e. Dokumentado 'yan.
Maraming tao ang di nakakaalam na binibigyan siya ng cocaine sa umaga
ng personal doctor niya.
Akala mo ang sama na no'ng doctor ni Michael Jackson?
Propofol lang 'yon para makatulog.
JV lang 'yan, okay?
Parang, "Gusto ko nang matulog."
"O, ayan."
Si Hitler ay magigising, tapos 'yong doctor niya,
"Magandang umaga, Führer ko." Tapos...
Tapos sabi niya, "Ay, mga Jew!"
Sisimulan mo ang araw mo sa eight ball at pusong puno ng galit, ibang klase ka.
Ito ang gusto kong malaman.
Ba't ngayon ko nalalaman ito kung kailan 46 na ako?
Baka dapat malaman ito ng mga bata.
Dapat lumapit ang mga kinder sa atin at,
"Gaano karaming cocaine ang binatak ni Hitler?"
Di ba 'yon ang pinakamabuti na panakot sa bata?
Tingin ko, oo.
Noong bata ako, sabi nila, "Wag mag-coke."
At tanong ko, "Bakit?"
Sila, "Gawain 'yon ng mga rock star."
Ako naman, "Okay."
"Parang sina Slash at Eric Clapton?"
Sabi nila, "Oo, dilat sila hanggang 6 AM,
at inaahit nila ang katawan nila...
tapos kumakana ng mga babae."
"Iyon ba ang gusto mong gawin?" Sasabihin mo, "Boo!"
May iba pa bang nagko-coke? Oo, si Martin Scorsese.
Para kang, "Oo, okay siya, di ba?"
"'Yong masamang tao?" "Wala tayo niyan."
A, may isa pala. Ewan ko kung narinig n'yo na siya.
Ang pangalan niya ay Adolf pesteng Hitler.
Tumitira siya ng gabundok na coke.
Eto pala, ang babaw din ng usapan nila, parang sa mga tropa mo.
Binibiro niya sila tungkol sa giyera.
Para siyang, "Dapat pumunta tayo sa Stalingrad sa Disyembre."
"Ha, at wawasakin natin sila, ha!"
"Tingnan mo ang bigote ko. Tinapyas ko 'yong gilid."
"Gusto n'yong makita ang art ko? Ang ganda.
"Karamihan, nananakal ako ng pato. Tingnan mo 'to.
"Gusto kaya ako ni Mussolini?"
Sige. Ayun...
Hindi, dapat sabihin, e. Siraulo siya.
Pero ang ganda ng accent. Ja!
Mahilig ako sa mga lengguwahe noon pa.
Kung di n'yo alam, kalahati ng pamilya ko, galing South America.
Mula sila sa Peru.
Pumupunta ako doon, oo.
Simula't sapol, pumupunta na ako do'n.
Lagi akong binibisita ng mga kamag-anak ko.
Alam n'yo ba, sa tuwing bumibisita sa akin ang isa sa 288 kong pinsan,
lagi silang mali sa pagsabi ng isang sentence.
Gano'n sila ng higit 30 taon.
Sa pagbisita nila, lalapit ang isa sa akin at sasabihin,
"Tommy, I have to make a shit."
Sabi ko, "Gets ko."
Kung nagsasalita ka ng Spanish, gets mo 'to.
Literal na pagsasalin 'to.
Sa Spanish, pag sinabi mong "hacer", "gumawa".
Para patas sa mga nagsasalita ng Spanish, 'yon naman talaga ang ginagawa mo.
Gumagawa ka nga ng tae.
Kino-correct ko sila. "Di 'yan sinasabi dito.
"Dito, sinasabi na I have to take...
a shit"
At lagi silang, "Bakit?"
"I will not take it anywhere."
Sabi ko, "Oo, tama ang logic mo, pero...
kung sinasabi mo, 'I'm making shit in the toilet,'
itatawag ka sa pulis, kaya sundin mo na lang ako."
Kung andito ka sa show, marunong ka sa lengguwahe ng mundo.
English ang lengguwahe ng mundo.
Karamihan sa inyo, tulad ko, walang ginawa para matutunan ito.
Kinagisnan na natin.
Pero nagsisikap 'yong ibang parte ng mundo
para lang makipag-usap sa atin,
para makibahagi sa atin,
tapos nilalait natin sila dahil hirap na hirap sila.
Ang galing, di ba? Ang buong mundo, "Uy, paano mo sabihin..."
tapos tayo...
"Pakinggan mo 'tong tangang ito."
Akala mo may atraso ka.
"Hindi ko alam..."
"Manahimik ka, tanga."
Baka eighth language niya 'to.
Sabi ng redneck, "Ang pangit mo magsalita."
"Wag ka masyadong magsalita." At ikaw, "Oo."
"Oo, tama 'yong sinabi niya."
Gawin mo 'yan kung gusto mo.
Tawanan mo 'yong iba na di nakabisado ang alam mo.
Ang bastos. Sa lengguwahe, makakasakit ka ng damdamin.
Alam mo kung ano'ng bet ng lahat? Peksman, kahit saan.
Kung magaling ka sa accent, tatratuhin kang parang magician.
Bet nila 'yan. Subukan mo sa trabaho.
Sa Lunes, sabihin mo pagpasok mo, "Hello, mate."
"Would you like a biscuit with your tea?"
May tao sa opisina mo na sasagot, "No-uh."
Pwede mong gawin lahat... Maglibot ka...
"Would you like a croissant with your coffee?"
"Would you like to mange my anus?"
Sabihin mo ang gusto mo.
At gawin mo lahat ng accent.
Wag lang Asian. At sayang nga, e.
'Yon pa naman ang pinakamasayang gawin.
Ituloy mo lang 'yan
pag mag-isa ka, sa mga kaibigan, sa pamilya,
sa shower, sa kotse, at sa mga kasintahan,
dahil wala nang tatalo doon, pero hindi mo kaya, di ba?
Kaunti lang. Pwede na 'yong note.
Parang lumapit ka lang sa piano tapos pumindot ng key, tama?
Kung nasa public ka tapos sabihin mong, "Oh," gano'n.
Alam mo na...
Magugulatin pa rin ang mga tao. "Ano ba'ng ginagawa mo?"
Di mo kayang kumpletuhin, "Gusto ko lang..."
Mahirap. Ginawa ko lang para makita n'yo, pero malabo.
Kung gusto mong magsaya at makipag-usap sa isang Asian at hindi ka Asian,
dapat mag-aral ka lang ng kahit ilang salita sa lengguwahe nila.
Ulit-ulitin mo lang. Pwedeng gawin 'yon.
Inaaral ko 'tong Mandarin na ito.
Medyo hilaw pa, pero sige lang.
"Patayin mo ang anak kong babae. Wala siyang silbi,"
dahil mas gusto nilang mag-anak ng lalaki. 'Yong gano'n...
Babae na naman, ihampas mo siya sa puno.
Sinabi ko ang joke na 'yan sa Hong Kong, at hindi sila natawa.
Kaya...
Oo, ayaw pala nila sa mga puno, pero...
Natigilan ako do'n. May mga lalaki ako, pero ewan ko kung kaninong credit 'yon.
Akin ba 'yon? Sa asawa ko ba?
Oo, kayang-kaya niyang sumalo...
sa pagitan ng mga hita niya. Ang sinasabi ko...
Natsutsupa ako, pero iyon 'yong tsupang mag-asawa.
Di 'yong pang-single na tsupa.
Naaalala ko sa tsupaan ng mag-asawa...
Napanood mo na ba 'yong aso mo...
sa mainit na araw
at uminom siya ng tubig
sa water bowl niya?
Tapos titingin sa 'yo
habang dumidila siya. Alam mo 'yon?
Parang...
"Oo, ang sarap sa pakiramdam, ang sarap. Napakasarap."
"Tapos ka na?" "Oo, ayokong labasan. Salamat, ang saya."
Naaalala ko pa 'yong nakaraan.
Oo, may mga lumang VHS tapes ako dito.
At medyo malabo na sila, pero kapag pumikit ako,
nakikita ko pa rin 'yong napaka-sweet na mga angel noong twenties ko
na kung humiyaw, akala mo nag-aagaw-buhay.
Alam mo 'yon...
Alam mo 'yong tsupa na mapapahinto ka para tingnan kung okay siya?
Hindi, kasi wala kang pakialam.
"Gusto kong nahihirapan ka. Ang astig nito."
Wala kayong alaala? Okay.
Gusto ko ng daliri sa puwit.
Linawin natin. Ayaw kong mahukay, okay?
Gusto ko lang ng kaunting, alam mo na...
Kaunting Steve Aoki. "Ano'ng button 'to?"
Painitin muna ang makina. Wag pilitin, baka masira.
Oo. Gusto mo 'yon, sir?
Oo.
Halata sa bigote. Sabi ko na, e.
Ikaw?
Oo, lahat ng mga nasa harapan.
Tinanong ko lahat ng malalapit kong kaibigan,
at sagot nilang lahat, "Pucha, hindi."
"Ayoko niyan. Kabaklaan 'yan."
At sabi ko, "Sige,
naisip n'yo na bang subukan sa babae?"
Hindi 'yon kabaklaan.
Wag mo nang ipagawa sa kapatid mo, loko. Tsaka...
"Bilisan mo bago umuwi si tatay."
Ito ang matututunan mo sa buong buhay mo tungkol sa sex.
Malalaman mong ang mga lalaki at babae, nagsisinungaling tungkol sa sex.
Magkaiba lang 'yong direksiyon.
Mahilig magbida ang mga lalaki sa mga nagawa nila at mga trip nila
dahil nabubuhay sila para mapabilib ang mga babae.
Totoo naman. Ang babaw, simple, pero 'yon ang totoo.
Bawat babae dito, may makikilala kang lalaki na,
"Gusto ko lahat."
"Tapakan mo ang betlog ko, tapos hiwain mo ang utong ko."
"Sunugin mo ako."
Tapos ikaw naman, "Okay...
"Mukhang masaya siya."
Dinala mo siya sa kama. Sabi niya, "Posporo ba 'yan?
"Parang di ako ligtas. Tatawag ako ng..."
"Oo, sige."
Sinungaling siya. Sinungaling.
Kabaligtaran sa mga babae.
Umiiwas ang mga babae sa pananagutan pagdating sa sex, pero ipagtatanggol kita.
May magandang dahilan kayo, e.
Ang dahilan kaya maraming babae ang umiiwas
pagdating sa sex ay dahil sa tunay at may basehan na takot
na baka hiyain sila ng ilang lalaki
sa pag-enjoy sa ilang parehong bagay na ine-enjoy ng mga lalaki.
Di ba, ladies?
Ayan, may 30 na puta dito. Grabe.
Biro lang.
Biro lang. Salamat sa pagpalakpak.
Tapos iniisip ko 'yong mga bagay na nangyayari sa buhay ko,
at na-realize ko na totoo ang mga teoryang ito.
May roommate pala ako dati,
at kilala namin pareho itong magandang si Nicole.
Isang araw, sabi ng roommate ko, "Naikama ko si Nicole."
Sabi ko, "Talaga?"
Tapos may sinabi siyang kakaiba at kadiri,
at humihingi na ako ng pasensiya, pero...
sabi niya, "O, 'yong puke niya..."
Gumawa siya ng tunog, na lalong nagpalala, e.
Sabi niya, "Mm." Sabi ko, "Oh!"
Sabi niya, "Sobrang comfy at mainit."
"Gusto kong umidlip doon," at sabi ko, "Ano?"
Sabi niya, "Oo, ang sarap sa pakiramdam."
Sabi niya, "Parang kumot na nilagyan ng butter."
Sabi ko, "Pucha, ano?"
Tapos nag-date kami ng dalawang buwan pagkatapos no'n.
Bakit? Kasi gusto ko rin ng butter, sir.
Isang araw, kasama ko siya.
Na-insecure ako at binanggit ko 'yon.
Sabi ko, "Ang weird na naikama ka ng roommate ko."
At sabi niya, "Ano?"
Sabi ko, "Oo." "Di ko ginalaw ang roommate mo."
Sabi ko, "Talaga?" Sabi niya, "Hindi." Sabi ko, "Okay."
Umuwi na ako.
Sabi ko, "Uy, pare, wala daw nangyari sa inyo, e."
At sabi niya, "Oo, totoo 'yan."
Sabi ko, "Di ko nahalata sa linyang kumot na parang may butter ."
"Ba't mo sinabi 'yon?" Sabi niya, "Wala lang." Sabay bukas ng TV.
At iyon na 'yon.
Makalipas ang ilang taon, may dine-date akong ibang babae
at napag-usapan namin ang sex, usapang sex talaga.
Nabanggit ko ang threesome.
Sabi ko, "Nakipag-threesome ka na ba?" Ano'ng sabi niya?
Sabi ko, "Di ko tinanong, 'Nakapag-Adderall ka ba ngayon?'
"Nakipag-sex ka na ba sa dalawang tao nang sabay?"
Sabi niya, "Parang hindi."
Sabi ko, "'Parang hindi?' Amputee ba 'yong isa?"
Dahil bilang pa rin 'yon.
At sabi niya, "Ganito 'yon."
Sabi ko, "Ano'ng 'ganito 'yon'?"
Sabi niya, "Oo, nasa threesome ako, pero na-sunburn ako."
Sabi ko, "Pucha, ano?"
Sabi niya, "Nandoon ako, pero di talaga ako sumali
kasi ang hapdi ng sunburn ko."
Sabi ko, "Nakakaloko
itong pambabaeng logic na pinagsasabi mo ngayon."
Sabi niya, "Ikaw ba?"
"Tsumupa ako ng apat, pero na-poison ivy ako,
kaya wala din 'yon."
Ano lang...
Pokpok talaga siya.
At patay na siya.
Malamang.
Alam n'yo, iniisip kong patayin ang misis ko.
Nababanggit ko din 'yan. Madalas sa misis ko din.
Siya ang nauna, e.
Nasa bahay kami no'n, at bigla siyang humirit.
Sabi niya, "Gaano mo kaya ako kadaling mapatay gamit ang mga kamay mo?"
Sabi ko, "Napaka."
Sabi niya, "Talaga?" Sabi ko, "Walang kahirap-hirap."
Sabi niya, "Hindi!" Sabi ko, "Oo."
"Di sa nagmamayabang ako, pero madali kitang maitutumba ."
Palagi na itong sumusulpot sa usapan. Tuwing magkasama kami.
Sa New York 'to.
Naghihintay kami sa subway, nakatayo lang.
At sa isang punto, nasabi ko, "Pwede kitang...
itulak diyan sa platform ngayon."
At sabi niya, "Mamamatay ako." Sabi ko, "Ay, oo."
Tapos sabi niya, "Huwag."
Sabi ko, "Ano?
Sabi niya, "May mga camera dito, at maraming tao sa paligid.
"Mahuhuli ka."
Sabi ko, "Oo, salamat sa malasakit. Okay."
Pumunta kami sa Hawaii.
Nagha-hike kami sa gilid ng bangin.
Tapos nilagay ko ang kamay ko sa balikat niya.
Sabi ko, "Alam mo, kung gusto ko, pwede kitang itulak."
Sabi niya, "Mamamatay ako."
Sabi ko, "Ang galing mo na dito. Oo."
Sabi ko, "Siyempre hindi. May mga bato.
"Lantad ang katawan mo. May mga detective kahit saan.
"Masisira ang araw ko. Hindi ko gagawin.
"Pero kung titingnan mo doon, walang mga bato.
"Tatangayin ka lang ng alon.
"Tapos magkakaroon ako ng magandang linggo sa Hawaii."
Tapos nag-kiss kami.
Pag-ibig siguro 'yon, di ba?
Oo, pero buhay pa siya.
Hindi ba?
Oo. Alam mo, magkasama na kami ng mga 63 taon na yata, at...
Darating ka sa punto na parang,
"Sige, tuloy na 'to hanggang dulo, di ba?"
Minsan di mo maiiwasang isipin kung sino sana 'yon.
Di n'yo ba nilalaro 'yon?
Mapapaisip ka tapos may isa do'n na parang, "Susmaryosep,
nakailag ako doon, a."
Tapos may maiisip kang isa pa, "Ayos sana 'yon."
Maiisip mo lahat. May bigla akong naisip noong isang araw.
Naalala kong nag-aral ako sa ibang bansa.
Nakaisang semester ako sa Madrid.
Isang araw, nilapitan ako ng Amerikanong kaklase ko at sabi niya,
"Uy, pupunta ako sa Tunisia sa weekend, North Africa."
"Gusto mo bang sumama?" Sabi ko, "Hindi, e."
Dineretsa niya ako.
Sabi niya, "Kailan ka makakakita ng ganyang lugar
sa maikling flight lang?"
"Sama ka na." At nagpasalamat na ako.
Sabi ko, "Tama ka, sasama ako." Nag-Tunisia kami.
Nag-check in kami sa hotel. May magandang babae sa lobby.
Sabay kaming lumapit, pero maginoo kami.
Sabi ko, "Uy, American students kami. Nag-aaral kami sa Spain."
"Magwe-weekend kami dito." Sabi niya, "French ako."
"Mag-isa lang ako. Naghahanap ako ng heroin ngayon."
Sabi ng kasama ko, "Iyo na."
Tapos lumayo na lang siya.
Ako naman, "Tingnan natin kung saan mapunta."
Sumakay kami sa mga camel, sinubukan naming maghanap ng H.
Tapos nando'n kami sa kuwarto niya. Naghahalikan kami, umiinit na.
Gusto kong linawin ito sa lahat.
Pinigilan ko siya at sabi ko, "May sasabihin ako."
"Wala akong condom, at wag mong masamain, pero kailangan ko yata."
Sabi niya, "Di mo kailangan ng condom."
Sabi ko, "Ah..."
"Okay." Kaya...
Sabi mo, e. At tanga ako.
Tapos nangyari na.
Bumalik ako sa kuwarto ko at andun ang kaibigan ko.
Sabi niya, "Saan ka galing?"
Sabi ko, "Sa French girl. Nag-ano kami."
At ang unang tanong niya, "May condom ka ba?"
Sabi ko, "Wala."
Biglang bagsak ang mukha niya.
At sabi niya, "Mamamatay ka na."
At sabi ko, "Mamamatay na ako."
Di ako nakatulog ni isang segundo.
Kinaumagahan, bumaba ako para sa breakfast,
para sa Tunisian breakfast daw.
Dates at hummus lang pala.
"Ito ang una mong kakainin sa umaga at iinuman mo ng kape?
"Iluluwal mo ang mga alaala mo ngayon."
Kaya kumain ako, umebak, at nakita ko siya.
Alam niyang may problema. "Ano'ng problema?"
Sabi ko, "Kagabi, nag-ano tayo, tapos wala tayong protection."
Sabi niya, "Ayos lang."
Sabi ko, "Hindi, e."
Sabi niya, "Ayos lang kasi umiinom ako ng gamot."
Sabi ko, "Bat ka umiinom ng gamot?"
"Ang bilang ba ng T cell mo ay 12 o ano?"
Sabi niya, "Umiinom ako ng gamot para di makabuo ng baby."
Sabi ko, "'Yong pill?"
"Tingin mo nag-aalala ako na mabubuntis kita?"
"Paano mo ako mahahanap?"
"Magsusulat ka lang?"
"'Mahal kong America,
isang lalaking alyas Big Daddy Kane ang tumira sa akin
sa North Africa.'"
Sabi niya, "Kumalma ka nga."
Sabi ko, "'Di ko kaya!"
Dumukot siya sa bag at naglabas ng pills.
Di ko na tinanong kung ano 'yon. Basta...
"Ano 'yon, vitamin C?"
Sabi niya, "Xanax. Tatlong Xanax ang nilunok mo."
"Ayan, mare-relax ka na, pa-baby ka."
At makalipas ang ilang minuto, sabi ko, "Mm-hmm."
"Kalmado na ako."
Tapos umakyat kami sa kuwarto niya, at nag-sex ulit kaming walang protection.
At gano'n ako nagka-AIDS. Ewan ko ba?
Hindi pa ako nagpapa-test. Alam n'yo?
Wala akong balak magpa-test kasi mas mabuting hindi ko alam.
Ngayon, siguradong meron na ako.
Nakuha na ng misis ko.
Nakuha na ng mga bata.
Nakuha na ni Seven.
Ay, oo naman.
Siguradong mayroon nito si Bill Belichick.
Pero alam n'yo? Masarap ang payat.
Kaya salamat, AIDS. At salamat, Milwaukee.
The best kayo. Maraming salamat.
Magandang gabi. Salamat.
Nagsalin ng Subtitle: Jewel T