Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
ΤΟΜ ΣΕΓΚΟΥΡΑ ΑΠΟΨΕ ΖΩΝΤΑΝΑ
Μιλγουόκι, ένα θερμό χειροκρότημα για τον Τομ Σεγκούρα.
ΤΟΜ ΣΕΓΚΟΥΡΑ ΔΑΣΚΑΛΟΣ
Ευχαριστώ πολύ.
Ευχαριστώ.
Είστε καταπληκτικοί, ευχαριστώ.
Κι εγώ σας αγαπώ.
Είστε πολύ φρόνιμοι, τέλεια.
Δεν είναι πάντα έτσι. Το ξέρετε, έτσι;
Την περασμένη βδομάδα, είχαμε καβγά στην πρώτη σειρά.
Ναι, και το προσέχεις όταν είναι στην πρώτη σειρά.
Το προσέχεις.
Και συνήθως προσπαθούμε να το λήξουμε γρήγορα,
αλλά αυτός που ξεκίνησε τον καβγά ήταν πολύ γέρος.
Όταν έπεσε πάνω του η ασφάλεια, είπα "Περιμένετε".
Καταλαβαίνετε. "Αφήστε τον να τελειώσει".
Ίσως είναι ο τελευταίος του καβγάς.
Σίγουρα ήταν. Ήταν πολύ γέρος και χτυπούσε έναν άλλον,
αλλά έβγαζε γέρικους ήχους
την ώρα που...
Ακόμα κι αυτός που τις έτρωγε έλεγε "Δεν με νοιάζει.
Δεν νιώθω τίποτα".
Τότε, ο γέρος ξέμεινε από ενέργεια.
Κάπως ξεθύμανε.
Και καθώς η ασφάλεια τον συνόδευε στον διάδρομο, σκέφτηκα
"Νομίζω ότι είναι γυναίκα".
Ήταν τα μαλλιά.
Ξέρετε τις γυναίκες που φτάνουν σε κάποια ηλικία
και δεν θέλουν να τις πηδάς πια
και το πρώτο που φεύγει είναι το μαλλί.
Τότε καταλαβαίνουμε ότι δεν την αγγίζουμε. "Κατάλαβα".
Ο κόλπος κλείνει, τα μαλλιά φεύγουν
και λέμε "Είναι εκτός ορίων".
Όποια κι αν ήσουν, αναπαύσου εν ειρήνη.
Μόλις γύρισα από το αγαπημένο μου μέρος. Ήμουν στην Ιταλία, την οποία λατρεύω.
Ναι, είναι ό,τι καλύτερο.
Είναι ό,τι καλύτερο.
Το κινητό μου ξέρει ότι αγαπώ την Ιταλία, επειδή ξέρουν τα πάντα για εμάς πλέον.
Είχε πλάκα, πριν μια δεκαετία συζητούσαμε
"Δεν θα ήταν τρελό αν αυτό το πράγμα άκουγε όλα όσα λέγαμε;"
Και τώρα λέμε "Ναι, καταγράφει τα πάντα".
Ό,τι λέω, στέλνω, σκέφτομαι, είναι εκεί.
Εκτός αν είσαι από αυτούς που τυχαίνει να πιστεύουν
"Ναι, έκανα μια συζήτηση με κάποιον
για ένα καλάθι από την Κροατία το 1700
και μετά άνοιξα το μέιλ μου κι έλεγε 'Ψάχνετε ένα κροατικό καλάθι;'
Δεν είναι τρελή σύμπτωση;" Ναι.
Μιλάω συνέχεια για την Ιταλία, κι όποτε ανοίγω το κινητό μου,
τα σόσιαλ δείχνουν την Ιταλία.
Ιταλικά τοπία, ιταλικές συνταγές, ιταλικά γυναικεία πόδια
και πατάω λάικ σε όλα.
Αλλά όποτε βλέπω τοπία της Ιταλίας,
υπάρχει πάντα ένας τύπος σε μια βέσπα.
Αυτά τα μικρά σκούτερ, και πάνε πέρα δώθε,
ονειρεύονται μαρινάρα, ή ό,τι κάνουν τέλος πάντων.
Ναι, κι όποτε βλέπω κάποιον με βέσπα,
λέω στον εαυτό μου
"Αυτό είναι γκέι". Σωστά;
Αλλά όταν είσαι εκεί και βλέπεις μια βέσπα,
σκέφτεσαι "Κανείς δεν θα το μάθει".
Οπότε νοίκιασα μία και...
ήταν η πιο χαρούμενη εμπειρία όλης μου τη ζωής
και συμπεριλαμβάνω τη γέννηση των παιδιών μου. Ήταν φοβερό.
Εφεύρισκα λόγους να τη βγάλω βόλτα.
Έλεγα "Δεν έχουμε κολοκύθα. Πρέπει να βγω να πάρω".
Σύντομα, άρχισα να φτιάχνω μια ιστορία στο μυαλό μου.
Έλεγα "Είναι το ίδιο με μια Χάρλεϊ. Ίδιο πράγμα".
Θα κάνω λέσχη.
Περνάει κι άλλη μέρα. Λέω "Θα αγοράσω μία με το που γυρίσω".
Άρχισα να ψάχνω στο ίντερνετ. "Θέλω μπλε; Ναι.
Θέλω καλάθι; Εννοείται πως θέλω".
Τότε γύρισα στις ΗΠΑ και μέσα σε λίγα λεπτά, σκέφτηκα
"Δεν υπάρχει καμία περίπτωση.
Θα με πλακώσουν στο ξύλο στο κόκκινο φανάρι αν πάρω τέτοιο πράγμα".
Τότε συνειδητοποιείς ότι οι βέσπες είναι το πίκλμπολ του κόσμου των μηχανών.
Είναι...
Απλώς είναι.
Ναι.
Είναι υποκατάστατο του αληθινού.
Πες ότι είσαι άχρηστος στο τένις.
Κανείς δεν νοιάζεται που διαπρέπεις σε ένα ψεύτικο άθλημα.
Τώρα... "Μα είναι τόσο κοινωνικό.
Ο καθένας μπορεί να το κάνει". Γι' αυτό το κάνεις. Είσαι μαλακός.
Έκανα κάτι πολύ διασκεδαστικό πρόσφατα.
Πέταξα με τους Blue Angels.
Δεν ξέρω αν ξέρετε τι είναι.
Για όσους δεν ξέρετε, είναι η εναέρια επίδειξη του Ναυτικού των ΗΠΑ.
Κάνουν απίστευτες επιδείξεις σε όλη τη χώρα.
Είναι επίλεκτοι πιλότοι
που πετούν με μαχητικά αεροσκάφη σε απόσταση μισού μέτρου
και κάνουν κάτι τρελές, ακροβατικές φιγούρες.
Πήγα στην επίδειξη, ήταν φοβερή.
Γνώρισα έναν από τους διοργανωτές
και πολύ χαλαρά, είπα
"Μακάρι να μπορούσα να ανέβω".
Είπε "Μπορείς".
Λέω "Σοβαρά τώρα";
Λέει "Ναι, στην Πενσακόλα της Φλόριντα".
Και σκέφτηκα...
"Εντάξει". Οπότε...
Πήγα στη Φλόριντα. Πήγα στη βάση και γνώρισα έναν από τους πιλότους.
Ο τύπος έμοιαζε λες και σχεδιάστηκε σε εργαστήριο
και τον ξεγέννησε η τεχνητή νοημοσύνη.
Ένας από τους πιο όμορφους άντρες. Τον σκέφτομαι κάθε μέρα.
Η τελευταία μου σκέψη πριν κοιμηθώ το βράδυ
είναι το σαγόνι του και μετά σκέφτομαι...
και κοιμάμαι.
Τον πλησιάζω και του λέω "Είμαι ο Τομ".
Και λέει "Είμαι ο Επτά".
Ό,τι πεις, μπαμπάκα.
Αν είσαι εσύ ο Επτά, δεν θα ήθελα να γνωρίσω τον Δέκα.
Ο Επτά μου λέει, "Θα κάνουμε τρέλες εκεί πάνω.
Μην φας πολύ, γιατί αν φας πολύ,
σίγουρα θα κάνεις εμετό".
Και λέω "Κι αν κάνω εμετό;"
Λέει "Θα σου δώσω ένα σακουλάκι για να ξεράσεις εκεί".
Λέω "Ευχαριστώ, φίλε.
Κι αν χεστώ πάνω μου;"
Λέει "Αυτό δεν γίνεται".
Δεν έχεις ιδέα σε ποιον μιλάς.
Πετάξαμε για 45 λεπτά.
Πετούσαμε κάθετα, κάναμε βαρελάκια, πετάξαμε σε 1,2 Mach.
Τραβήξαμε επτάμισι G.
Ήταν τα πιο συναρπαστικά 45 λεπτά όλης μου της ζωής.
Αλλά όταν γύρισα, διαπίστωσα κάτι.
Διαπίστωσα ότι είμαστε η μόνη χώρα στη Γη
όπου βλέπεις να πλησιάζει ένας στόλος μαχητικών αεροσκαφών
και ξέρεις ότι θα συμβεί κάτι γαμάτο.
Μόνο εμείς είμαστε.
Σωστά; Δηλαδή...
Τους στέλνουμε στο Daytona 500
για να κάνουν έναρξη
και να λέει ο κάθε μαλάκας "Κοίτα.
Και γαμώ".
Ναι, εδώ.
Αλλά αν είσαι στην επαρχία Χίντου Κους του Αφγανιστάν
και βλέπεις επτά F-22,
δεν λες "Ναι, σήμερα είναι ο αγώνας".
Απλώς λες...
Κι αυτό είναι. Είναι ο τελευταίος ήχος που κάνεις
πριν ακούσεις...
και μετά πάει το χωριό της μαμάς σου.
Άρα... ΗΠΑ...
Λοιπόν...
Ναι, φυσικά.
Γιατί όχι;
Ούτε εμετό έκανα ούτε χέστηκα πάνω μου.
Αλλά στο Χιούστον πριν από έναν μήνα, μου βγήκε χεσοκλανιά. Ακούστε τι έγινε.
Αν φτιάξεις λίστα με τα καλύτερα μέρη για χεσοκλανιά,
δεν ξέρω γιατί να το κάνεις, αλλά λέμε τώρα,
το νούμερο ένα είναι το μπάνιο.
Κι εκεί ήμουν εγώ.
Ήμουν σε δημόσια τουαλέτα, στο ουρητήριο.
Απολάμβανα ένα υπέροχο, απογευματινό κατούρημα.
Από αυτά που κρατάνε 90 δευτερόλεπτα
και το μυαλό σου ταξιδεύει.
Σε παρασέρνει το ρεύμα.
Είσαι χαμένος.
"Είναι αληθινά τα πουλιά ή είναι ακονιστήρια;
Πόσο μεγάλα ήταν τα βυζιά της Αρίθα Φράνκλιν;"
Όλοι λένε για τα βυζιά της Ντόλι Πάρτον.
Έχετε κοιτάξει ποτέ τα βυζιά της Αρίθα Φράνκλιν;
Λες και θήλαζε φώκιες.
Είναι τρελό.
Αν δεν τραγουδούσε, θα σέρβιρε μεσημεριανό.
Με πιάνετε; Μιλάμε για βυζιά.
Λοιπόν...
Κατουράω κι όλα είναι τέλεια.
Η γυναίκα μου πάντα με κράζει.
Λέει "Απολαμβάνεις πολύ τις σωματικές σου λειτουργίες".
"Άσε με να ζήσω τη ζωή μου".
Μ' αρέσει να κατουράω. Μ' αρέσει πιο πολύ να φτερνίζομαι.
Αν δεν απολαμβάνεις ένα υπαίθριο, απερίσκεπτο, βίαιο φτέρνισμα,
είσαι κομμουνιστής, εντάξει;
Είναι ό,τι καλύτερο.
Ναι, με καταλαβαίνετε; Δεν είναι κανείς εκεί.
Από αυτά, και ξαφνιάζεσαι.
"Μη μου μιλάς".
Ο οργασμός είναι το καλύτερο από όλα, προφανώς. Δεν θα το διαπραγματευτώ.
Οργασμός, φτέρνισμα, ωραίο κατούρημα, έκτακτο χέσιμο.
Μου αρέσει να τεντώνομαι στο κρεβάτι μόλις ξυπνήσω
και μετά σε ξανακοιμίζει, είναι σαν φαιντανύλη.
Δεν ξέρω. Μ' αρέσει.
Μ' αρέσει να κάθομαι στον καναπέ την Κυριακή και να τσιμπάω το σακουλάκι μου.
Είναι δωρεάν; Τρελό.
Μακάρι να ήταν το χέρι του Επτά, αλλά είναι ωραίο.
Πολλές κυρίες το ζηλεύουν, κι ειλικρινά, δεν πρέπει.
Έχω δει τι έχετε, υπάρχει χώρος για τράβηγμα.
Άρα μπορείτε κι εσείς...
να τραβήξετε το τσαντάκι, να δείτε πού θα σας πάει.
Και δεν θέλω να σας πιάσουν οι ντροπές.
Το κάνετε μεταξύ σας. Εμάς δεν μας νοιάζει.
Μπορεί να έχει δόντια και πάλι προσπαθούμε να μπούμε.
Κυρίες μου, θέλω να φύγετε απόψε
γνωρίζοντας ότι έχετε όμορφα μουνιά, εντάξει;
Ναι, φυσικά.
Ναι, εννοείται.
Οπότε κατουράω, έτσι;
Και καθώς κατουράω, νιώθω κάτι στον θάλαμο.
Είμαι ευγενικός, οπότε φέρομαι αναλόγως.
Κοιτάζω γύρω μου και δεν είναι κανείς.
Λέω στον εαυτό μου "Όλα καλά, μικρέ.
Γιατί δεν το σπρώχνεις;"
Και το έσπρωξα
και δεν ακούστηκε τίποτα.
Σιγή.
Αλλά υπήρχε κίνηση.
Τώρα πρέπει να ελέγξω. Ξέρεις πώς πρέπει να ελέγξεις;
Πρέπει να κατεβάσεις το παντελόνι σου μέχρι κάτω.
Σαν μικρό παιδί. Ήμουν σαν...
Τώρα είμαι ο Γουίνι το Αρκουδάκι με μπλουζάκι...
"Γεια".
Το πουλί μου κρέμεται.
"Γεια".
Μετά κοιτάζω το μποξεράκι μου και σκέφτομαι "Ναι, θα το πετάξω".
Μετά καθαρίζομαι και βγαίνω από την τουαλέτα.
Οι φίλοι μου περιμένουν έξω και τους λέω τι έγινε.
Λένε "Δεν θέλω να ξέρω". Τους λέω "Θα μάθετε".
Λένε "Σταμάτα". "Δεν γίνεται. Τώρα το ξέρετε ήδη".
Σε αυτήν την ανταλλαγή, κάτι κούμπωσε.
Έβγαλα άκρη.
Δεν ήταν χεσοκλανιά.
Απλώς είχα χεστεί πάνω μου.
Ναι.
Δηλαδή...
Είναι σημαντική διαφορά, έτσι;
Μια χεσοκλανιά υπονοεί ότι έκλασα
κι απλώς υπήρχε επιπλέον διαθέσιμο υλικό.
Εγώ έχεσα φορώντας παντελόνι.
Δεν θα ήταν διαφορετικά αν στεκόμουν εδώ κι έλεγα
"Λέω να ρίξω ένα χέσιμο".
Και συνέχιζα να μιλάω.
Η αυτοπεποίθησή μου έχει γαμηθεί, αλλά γύρισα.
Επέστρεψα. Ναι.
Ευχαριστώ.
Και θα σας πω κάτι.
Είναι η έκτη μονόωρη παράστασή μου
κι είμαι πολύ ευγνώμων που έχω αυτήν την ευκαιρία.
Ναι.
Το λέω συχνά στον κόσμο, κι ισχύει,
δεν περίμενα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατόν για μένα.
Δεν το σκέφτηκα ποτέ αυτό όταν ξεκίνησα στον χώρο.
Πραγματικά νόμιζα ότι το αποκορύφωμα της καριέρας μου
ήταν πριν από πολλά χρόνια,
όταν έκλεισα τη διεθνή καμπάνια για να γίνω ο εκπρόσωπος του Subway.
Είναι αληθινή ιστορία.
Μου συνέβη πραγματικά. Χρειάστηκαν δέκα οντισιόν.
Κι όταν μου είπαν ότι είχα πάρει τη δουλειά,
είχα την ίδια σκέψη που έχετε πολλοί εσείς τώρα.
"Κι ο Τζάρεντ;"
Ο Τζάρεντ, ο πρώην εκπρόσωπος,
ήταν σημαντική προσωπικότητα στον χώρο της διαφήμισης.
Όταν μου είπαν ότι ήμουν ο νέος εκπρόσωπος,
τους ρώτησα "Μια στιγμή, θα αντικαταστήσω τον Τζάρεντ;"
Κι είπαν "Όχι βέβαια".
Αν δεν ξέρετε την ιστορία του, κάποτε ζύγιζε 220 κιλά
και πήγαινε στο Subway της γειτονιάς του,
έπαιρνε σάντουιτς γαλοπούλα
και πήγαινε μεγάλες βόλτες.
Και μετά από αρκετά χρόνια, έχασε σχεδόν 300 κιλά.
Το Subway έκανε μια διαφήμιση τόσο πετυχημένη
που τον ονόμασαν μόνιμο εκπρόσωπο.
Αλλά το πρόβλημα ήταν ότι...
μόνο ο Τζάρεντ μπορούσε να προωθήσει τα υγιή σάντουίτς τους.
Και χρειάζονταν κάποιον...
που φαινόταν ότι μπορεί να χέσει όρθιος.
Εδώ μπαίνει ο δικός σας.
Είπα "Μισό λεπτό, ο Τζάρεντ θα πει 'Φάε και με γαλοπούλα και με λαχανικά'.
Εγώ τι θα πω;"
"Μην ξεχνάτε ότι έχουμε και σάντουιτς με κεφτέδες".
Είπα "Μπορώ να το κάνω". Η επόμενη ερώτησή μου ήταν πιο σχετική.
"Ο Τζάρεντ παίζει τον εαυτό του.
Εγώ θα παίξω τον Τομ τον κωμικό;"
Είπαν "Όχι, ο Τζάρεντ θα παραμείνει Τζάρεντ.
Εσύ, Τομ, θα παίξεις τον κακομοίρη αδερφό του
που έχει τα μαύρα του τα χάλια και τρώει σαν ρακούν".
Είπα "Εντάξει, κι αυτό γίνεται".
Λέω "Είμαι χαρακτήρας". Λένε "Ναι, είσαι χαρακτήρας".
Λέω "Τέλεια, πώς με λένε".
Και λένε "Τζερόμ".
Έκανα μια παύση κι είπα "Αυτό είναι όνομα μαύρου".
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον υπεύθυνο μάρκετινγκ του Subway να με κοιτάζει
κατάματα και να λέει
"Οποιοσδήποτε μπορεί να λέγεται Τζερόμ".
"Ναι, οποιοσδήποτε μπορεί να λέγεται Τάνερ, αλλά είναι όνομα λευκού".
Λέει "Θα μεταφέρουμε τις ανησυχίες σου στο συμβούλιο".
Δύο εβδομάδες αργότερα, είμαι στη Νέα Υόρκη και δοκιμάζω ρούχα
για να κάνω τη διαφήμιση.
Ένας τύπος μπαίνει στο καμαρίνι μου και λέει
"Όλοι συμφώνησαν για το όνομά σου".
Και λέω...
"Σώπα.
Πώς με λένε τώρα; Τζεφ, Τζέισον;"
Λέει "Τζερμέιν".
Λέω "Αυτό είναι πιο μαύρο.
Θα φοράω χρυσά δόντια στις διαφημίσεις;"
Λέει "Έκλεισε".
Λέω "Εντάξει".
Μετά γυρίσαμε διαφημίσεις, παιδιά. Πολλές διαφημίσεις.
Μετά κάναμε παύση
και θα γυρίζαμε άλλες έξι διαφημίσεις
για να ξεκινήσει η τεράστια καμπάνια.
Ο υπεύθυνος μάρκετινγκ παραιτήθηκε. Ήρθε άλλος κι ακύρωσε τις διαφημίσεις.
Μου τηλεφώνησαν. "Τελείωσε. Δεν θα βγουν ποτέ στον αέρα.
Δεν θα πάρεις τη δουλειά, άκυρο".
Κι έπαθα κατάθλιψη.
Αυτή ήταν η μεγάλη μου ευκαιρία. Γλίστρησε από τα δάχτυλά μου.
Δεν θα έχω ποτέ άλλη τέτοια ευκαιρία.
Δεν έβλεπα διέξοδο.
Και μετά...
Πέρασαν δέκα χρόνια.
Και μια μέρα, άνοιξα την τηλεόραση κι ο παλιόφιλος ο Τζάρεντ
ήταν στην τηλεόραση.
Μόνο που δεν ήταν διαφήμιση του Subway.
Ήταν τα απογευματινά νέα.
Έλεγαν ότι ο Τζάρεντ καταδικάστηκε
σε 19 χρόνια φυλάκιση για παιδική πορνογραφία.
Έπεσα στα γόνατα. "Ευχαριστώ, Χριστέ μου. Συγγνώμη που σε αμφισβήτησα.
Δεν θα το ξανακάνω".
Γιατί αν είχε προβληθεί η καμπάνια,
θα είχαμε περάσει δέκα χρόνια
κάνοντας διαφημίσεις μαζί, θα ήμασταν μαζί σε αφίσες,
θα κάναμε δημόσιες εμφανίσεις μαζί.
Και τη μέρα που κυκλοφόρησαν αυτά τα απαίσια νέα για εκείνον,
θα με βλέπατε όλοι στον δρόμο
και θα λέγατε "Τζερμέιν"!
Θα έλεγα "Τι; Τομ με λένε".
Και θα λέγατε "Σκάσε, μαύρε μαλάκα".
Θα λέγατε "Το ήξερες!
Το ήξερες!"
Θα έλεγα "Δεν ξέρω τίποτα.
Φάτε κάτι φρέσκο, συγγνώμη".
Είναι πιο διασκεδαστικό έτσι. Χαίρομαι. Σας ευχαριστώ που ήρθατε...
Ναι.
Έχω ακόμα τον αριθμό του, αν αναρωτιέστε.
Προσπάθησα να του στείλω σύνδεσμο μια φορά...
σε ενήλικο πορνό.
Γιατί νόμιζα ότι δεν θα του άρεσε, αλλά...
Ξέρατε ότι στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα,
στη ναυτική φυλακή που στεγάζει κάποιους από τους πιο επικίνδυνους άντρες στη γη
κι άλλους ανθρώπους... που δεν έχουν κάνει ποτέ τίποτα.
Ξέρατε...
Ψάξτε το.
Ξέρατε
ότι οι φύλακες εκεί είναι ειδικά εκπαιδευμένοι;
Το ξέρω επειδή πήγα.
Πήγα στο Γκουαντάναμο, στην Κούβα, για να κάνω παραστάσεις για εμάς.
Για τους στρατιώτες.
Δεν είπαν "Οι οργανωτές της 11ης Σεπτεμβρίου. Πες τίποτα να ευθυμήσουν".
Θα ήταν τρελό αν έλεγαν
"Μπες μέσα και κάνε τον Χαλίντ Σεΐχ Μοχάμεντ να γελάσει".
Και λέω "Τι διάολο;"
"Μ' αρέσει. Είναι αστείος".
Στο Γκουαντάναμο δεν αγοράζεις απλώς εισιτήριο.
Πετάς στη Φλόριντα,
σε παίρνει ένα στρατιωτικό αεροπλάνο και σε πάει στη βάση
και σε υποδέχονται υψηλόβαθμοι αξιωματικοί του ναυτικού.
Λένε "Ανυπομονούμε για την παράστασή σου.
Σε βάλαμε στην εστία. Πες μας αν θες κάτι".
Λες "Ευχαριστώ πολύ".
Και μετά σε δίνουν σε κάποιους Πεζοναύτες που είναι λίγο διαφορετικοί.
Και το πρώτο πράγμα που μου είπαν ήταν
"Θες να δεις κάτι τρελό;"
Λέω "Ναι, εννοείται".
Με έβαλαν σ' ένα τζιπ και με πήγαν στην κορυφή ενός λόφου.
Λένε "Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ. Είναι απόρρητο".
Λέω "Εσείς με φέρατε εδώ".
"Εντάξει, δεκτό".
Δείχνουν ένα λευκό κτίριο. Λένε "Αυτό είναι επίπεδο τέσσερα.
Αυτό βλέπεις στις ειδήσεις". Μετά μου λένε μια συναρπαστική πληροφορία.
Μου λένε ότι οι φρουροί εκεί είναι ειδικά εκπαιδευμένοι.
Μάλλον εννοούν τους ΟΥΚ.
Λένε "Όχι, έχουν διαφορετική συμπεριφορά, σε αυτό εκπαιδεύονται".
"Τι εννοείς;"
"Οι κρατούμενοι συχνά διαμαρτύρονται για τη φυλάκισή τους
πετώντας τα κόπρανά τους και τα ούρα τους στα πρόσωπα των φρουρών".
Κι οι φύλακες δεν επιτρέπεται να αντιδράσουν.
Μπορούν να πουν μόνο δύο πράγματα στον κρατούμενο όταν συμβαίνει αυτό.
Επιτρέπεται να πουν "Πεινάς;"
Ή "Διψάς;"
Αυτό.
Κι αν ο φύλακας...
Είναι αστείο όταν το σκέφτεσαι.
Αν ο φύλακας αντιδράσει,
μπορεί να οδηγηθεί σε στρατοδικείο,
δηλαδή μπορεί να πάει φυλακή
για αντίποινα σε κάποιον
που έριξε σκατά και κάτουρα στη μούρη του.
Έτσι είναι όταν είσαι πατέρας ενός εξάχρονου αγοριού.
Ο γιος μου...
Αυτό λέγεται στήσιμο Α1. Γι' αυτό είμαι μεγάλος κωμικός.
Φυσικά.
Έχω δύο γιους. Είναι κι οι δύο λίγο μαλάκες...
Τις προάλλες, μπαίνω σπίτι και λέει ο εξάχρονος "Να σου πω".
Λέει "Σήκωσέ με".
Λέω "Να σε σηκώσω;" Λέει "Αγκάλιασέ με".
Έναν χρόνο έχει να μου το ζητήσει.
Λέω "Θέλεις να σε πάρω αγκαλιά;" Λέει "Ναι, σήκωσέ με".
Εντάξει, τον σηκώνω.
Κοιτάζω το αγοράκι μου. "Ήθελες αγκαλιά από τον μπαμπά;"
Λέει "Είναι ωραίο".
Λέω "Κι εμένα μ' αρέσει". Και μετά από λίγο,
νιώθω κάτι καυτό να απλώνεται
στην κοιλιά μου.
Λέω "Με κατουράς;"
Λέει "Ναι".
Ήθελα πολύ να τον χτυπήσω.
Να τον χτυπήσω κανονικά.
Να του πεταχτούν τα δόντια από το στόμα,
αλλά δεν το έκανα.
Τον άφησα κάτω.
Λέω "Πεινάς;
Διψάς;
Γι' αυτό το έκανες αυτό;"
Το παιδί είναι τρελό.
Μισεί το αληθινό του όνομα.
Αυτό προέκυψε πριν από μερικά χρόνια.
Στην αρχή, αγχώθηκα λίγο. Έκανα ό,τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις.
Ρώτησα άλλους γονείς κι είπαν "Περνάει φάση".
Λέω "Τι;" "Είναι απλώς μια φάση.
Περνάει μια φάση.
Σε πολλά παιδιά δεν αρέσει το όνομά τους. Θα περάσει".
"Φάση; Ξέρεις πόσο καιρό συμβαίνει; Περίπου τρία χρόνια".
Δεν μου φαίνεται φάση, αλλά νέο μονοπάτι.
Εκεί πιστεύω ότι είμαστε.
Το όνομά του είναι Τζούλιαν. Έτσι τον λέγαμε πάντα.
Και σε αυτό ανταποκρινόταν, γιατί είναι το όνομά του, έτσι;
Ανταποκρινόταν και στις παραλλαγές του.
Τζούλιαν, Τζούτζου, Τζουτζίτο, Χούλιαν.
Κι έλεγε...
Και μια μέρα, πριν από τρία χρόνια, είπα "Τζούλιαν".
Και λέει "Μη με λες έτσι. Το μισώ αυτό το όνομα.
Όταν λες αυτό το όνομα, θέλω να πεθάνω".
Και λέω "Θεέ μου, εντάξει".
Πλέον, αυτό το παιδί μάς μιλάει μόνο
αν τον φωνάξουμε με το όνομα που διάλεξε,
ετοιμαστείτε...
είναι "Δάσκαλος".
Υπάρχει πιο τρομακτικό όνομα...
όταν μιλάς σε μικρό παιδί;
"Γεια σου, δάσκαλέ μου".
Στη Λάμψη ζούμε; Γιατί έτσι νιώθω.
Η επόμενη ταινία του Τζόρνταν Πιλ.
Ένα παιδί από το δάσος που φτάνει σε μια πόλη
για να ακολουθήσει τον Δάσκαλο.
Και λες "Εντάξει".
Καταλαβαίνετε;
Μπαίνω στο σπίτι μου και λέω "Είναι εδώ ο Δάσκαλος;"
Και λέει "Ναι".
Και λέω "Γεια σας, κύριε".
Κι ο κόσμος τολμάει και ρωτάει. Λένε "Ανησυχείς;"
Φυσικά κι ανησυχώ.
Ο μόνος άλλος που ξέρω ότι λεγόταν "Δάσκαλος" ήταν ο Τσαρλς Μάνσον.
Οπότε ναι, ανησυχώ.
Ήταν αναπληρωτής δάσκαλος. Τώρα...
Στον μεγάλο αρέσουν τα μαθηματικά και τα βιντεοπαιχνίδια, είναι ενδιαφέρον παιδί.
Κι έχει τη φωνή κάποιου που κάνει γαργάρες με βουτάνιο.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει.
Είναι εννιά χρονών. Λέει "Πώς πάει, αδερφέ;.
Λέω "Γεια.
Πώς είναι η δουλειά στα ορυχεία;"
Είναι κι εκείνος μουρλός. Του λέω να πάμε βόλτα και λέει "Ναι".
Κι έρχεται στο σαλόνι φορώντας γαλότσες, εσώρουχο και γυαλιά.
Και λέω "Έχεις πάρει μανιτάρια;
Αυτό μόνο σε γκέι παρέλαση μπορείς να το φορέσεις.
Δεν πειράζει, αλλά δεν έχει παρέλαση σήμερα.
Βάλε κάνα ρούχο, εντάξει;"
Πήραμε αυτούς τους δύο υποψήφιους των πιο καταζητούμενων της Αμερικής.
Πιστέψτε με, οι αδερφοί Μενέντεζ δεν πιάνουν μία
στους αδερφούς Σεγκούρα, εντάξει;
Πήγαμε με τους κοινωνιοπαθείς επίσκεψη στην αδερφή μου στη Φλόριντα.
Την Ημέρα των Ευχαριστιών, κάναμε αυτό που κάνουν πολλές οικογένειες εκεί.
Πήγαμε μια οικογενειακή βόλτα, μια χαλαρή βόλτα.
Και καταλήξαμε σε μια μικρή λίμνη.
Και στη λίμνη, υπήρχαν άλλες οικογένειες που τάιζαν πάπιες με ψωμί.
Έμοιαζε με ζωγραφιά.
Και θυμάμαι, καθώς πλησιάζαμε, σκεφτόμουν
"Αναρωτιέμαι πώς θα το καταστρέψουν τα αγόρια μου".
Περπατάμε και με βλέπει κάποιος.
Λέει "Θέλεις λίγο ψωμί;"
Λέω "Ναι, ευχαριστώ".
Και μετά γυρίζω στον Δάσκαλο.
Λέω "Δάσκαλε.
Ψωμί". Και λέει "Δώσ' μου".
Το ρίχνει όσο πιο δυνατά μπορεί. Λέω "Εντάξει".
Μετά λέω στον αδερφό του "Ορίστε". Λέει "Δεν θέλω".
Λέω "Τι;" Λέει "Δεν το χρειάζομαι".
Χαρούμενη Μέρα Ευχαριστιών.
Πάει στην άκρη της λίμνης και πιάνει μια πάπια από τον λαιμό.
Την κρατάει σαν να είναι ο Τζένγκις Χαν.
Η πάπια κάνει...
Κοιτάζω τον Δάσκαλο κι είναι σε φάση...
Λέω "Τι κάνεις;" Λέει "Θα τη μαγειρέψουμε".
Και λέω "Όχι.
Έχουμε φαγητό για σήμερα".
Λέει "Να την κρατήσω;" Λέω "Φυσικά κι όχι".
Λέει "Δεν έχεις πλάκα".
Λέω "Άσ' την".
Και λέει...
Και μετά γυρίζω και βλέπω όλους τους άλλους γονείς που κοιτάζουν...
Λέω "Είναι θετό παιδί. Είναι πάντα κακά.
Προσπαθούμε να τον κάνουμε καλό για εσάς".
Ναι...
Ξέρετε...
"Τον πήραμε στην Ουκρανία. Είναι μπελάς".
Είναι ξανθός. Το 'χαψαν.
Η περιοδεία είχε πολλή πλάκα. Έχουμε πάει σε πολλά ωραία μέρη.
Μαθαίνεις διάφορα όταν ταξιδεύεις. Παρατηρείς διάφορα.
Ήμασταν στην Αγκούστα της Τζόρτζια, την Coke Zero των πόλεών τους.
Και...
Η Αγκούστα είναι διάσημη, αν δεν το ξέρατε.
Έχει το Augusta National,
που είναι λέσχη και γήπεδο γκολφ
όπου παίζουν αναμφίβολα το πιο διάσημο τουρνουά του γκολφ,
με τον τίτλο που το αρμόζει, Αφέντες.
Είναι περίεργη επιλογή ονόματος για τον βαθύ Νότο...
Ίσως είχε διαφορετική προφορά όταν το ονόμασαν.
Αφέντη.
Λοιπόν...
Δεν το ονόμασα εγώ. Χτίστηκε...
Η λέσχη χτίστηκε το 1933
από κάποιους που θα χαρακτήριζα εκλεκτούς λευκούς.
Οι πιο λευκοί λευκοί.
Τόσο λευκοί που τραγουδούσαν λευκά τραγούδια με κάθε χτύπημα.
Είμαι λευκός
Χωρίς ρυθμό ή ροή, ήταν κυρίως δήλωση.
Η λέσχη είναι επίσης διαβόητη
για το πολύ αποκλειστικό παρελθόν της.
Δεν τρελαίνονται ιδιαίτερα για τους "άλλους".
Περάσαμε όλη τη μέρα εκεί, άρα αποφάσισα να το ψάξω.
Έψαξα "Πότε δέχτηκαν τον πρώτο μαύρο;"
Θα σας δώσω ένα στοιχείο. Είναι πιο αργά απ' όσο νομίζετε.
Είστε έτοιμοι;
Το 1990.
Ναι, περίμεναν.
Είπαν "Ίσως τα πράγματα γίνουν ξανά όπως ήταν. Δεν ξέρω.
Ας μη βιαστούμε να δράσουμε.
Δεν φοράς αδιάβροχο επειδή ψιχαλίζει.
Με πιάνεις, αδερφέ;"
Μετά έψαξα "Πότε δέχτηκαν την πρώτη γυναίκα;"
Το 2012.
Τόσο πολύ καταστρέφουν οι γυναίκες τη χαρά των αντρών.
Καταλάβατε.
Πήγαν στους πιο ρατσιστές στη χώρα μας.
Σε άντρες που όλη τους τη ζωή
μισούσαν τους μαύρους με όλο τους το είναι.
Κι όταν αυτοί οι άντρες ήρθαν αντιμέτωποι με την ερώτηση
"Με ποιον προτιμάς να κάνεις παρέα;
Με μαύρους ή με γυναίκες;"
είπαν "Δώσε μας όσους μαύρους έχεις.
Θα μάθουμε τους περίεργους χαιρετισμούς τους, χεστήκαμε.
Δεν θέλω οι γυναικείες γκρίνιες να μου χαλάνε το κυριακάτικο παιχνίδι.
Έλα να σου μάθω, Τζερμέιν.
Θα σου φέρω βάση.
Γιατί χορεύεις τόσο πολύ; Θα το κάνεις μετά από κάθε τρύπα;
Πέτυχα μπέρντι". Εντάξει...
Σας...
Σας αρέσουν τα ντοκιμαντέρ; Σας αρέσει να τα βλέπετε; Επειδή...
εγώ τα λατρεύω.
Μ' αρέσει να γεμίζω με αυτοπεποίθηση επιφανειακής γνώσης
χωρίς το βάρος της ανάγνωσης.
Έχω χάσει την μπάλα, έχω δει πολλά. Μερικές φορές είναι πολύ ενημερωτικά.
Άλλες φορές είναι διασκεδαστικά. Το πιο αστείο πράγμα που έχω δει φέτος
είναι ένα ντοκιμαντέρ του Netflix που λέγεται Untold
κι εστιάζει σε αθλητικές ιστορίες, ναι.
Υπάρχει μια συγκεκριμένη ιστορία.
Αφορά τον Τζόνι Μανζέλ.
Λοιπόν...
Αν είστε εδώ και δεν ξέρετε ποιος είναι ο Τζόνι Μανζέλ,
θα αφιερώσω λίγο χρόνο για να σας πω.
Ο Τζόνι Μανζέλ είναι ο πρώτος και μοναδικός κόκκινος πρωτοετής
που έχει κερδίσει το τρόπαιο Χάισμαν.
Είναι η ύψιστη τιμή στο κολεγιακό φούτμπολ.
Πάει στον καλύτερο παίκτη της χώρας. Κόκκινος πρωτοετής σημαίνει
ότι για 18 μήνες από τότε που αποφοίτησε από το λύκειο,
δεν έπαιζε απλώς αυτό το άθλημα, αλλά κυριάρχησε.
Κι όταν δείτε το ντοκιμαντέρ, θα μάθετε ότι το έκανε αυτό
κυρίως μεθυσμένος και μαστουρωμένος, ήταν χάλια.
Το καλύτερο είναι ότι παίρνουν συνέντευξη τους Τεξανούς προπονητές του που λένε
"Ναι, ερχόταν για προπόνηση. Ήταν σαν ανάποδο γαμώτο.
Και λέγαμε 'Τζόνι, μην τα σκατώσεις'
και δεν τα σκάτωνε, ήταν φοβερός". Και δεν το πιστεύω.
Έπαιζε κάθε Σάββατο σε αγώνες που έβλεπαν εκατομμύρια τηλεθεατές,
είτε μεθυσμένος είτε μαστουρωμένος είτε με χανγκόβερ.
Οι προπονητές του λένε "Τζόνι!"
Κι εκείνος λέει "Τσεκάρετε, έξι τατσντάουν". Γαμάτο!
Δώστε του κι άλλα ναρκωτικά.
Κερδίζει το Χάισμαν.
Δευτεροετής, επιστρέφει, δοκιμάζει νέα πράγματα,
ρίχνει σκόνη στα σκατά του.
Εξελίσσεται. Παίζει καταπληκτικά.
Παραλίγο να το κερδίσει ξανά.
Μετά πάει στο NFL να παίξει επαγγελματικά.
Του λένε να συνέλθει.
Λέει "Δεν θέλω να παίξω πια φούτμπολ".
Αυτή είναι όλη η ιστορία.
Τώρα...
Για μένα, η ιστορία του δεν σταματά εκεί, γιατί στην προσωπική μου ζωή,
χρησιμοποιώ την ιστορία του για να βλέπω πόσο εξελίσσομαι.
Τον έκρινα πολύ σκληρά.
Όπως πολλοί.
Βλέπουν μόνο μια χαμένη ευκαιρία.
Αλλά όσο μεγαλώνω, το βλέπω από άλλη οπτική γωνία.
Καταλαβαίνω ότι είναι μεγάλη πίεση για έναν νεαρό.
Πολλοί στα 30, τα 40 και τα 50 τους δεν το αντέχουν,
πόσο μάλλον ένας πρωτοετής.
Η διασημότητα, η φήμη, τα λεφτά.
Και τώρα κάνω αυτό που κάνεις αν μπορείς.
Μπαίνεις στη θέση κάποιου άλλου. Και μπορώ να το κάνω.
Κάποτε ήμουν πρωτοετής στο κολέγιο.
Δεν κυριαρχούσα στο κολεγιακό φούτμπολ.
Πήγαινα στα μαθήματα και δούλευα μερική απασχόληση
σε έναν κατασκευαστή καροτσιών για ψώνια.
Σε ένα μέρος που φτιάχνει καρότσια για ψώνια.
Ακούστε τι ωραία δουλειά ήταν. Πήγα μια Δευτέρα κι είπα στο αφεντικό μου
"Νομίζω ότι θα παραιτηθώ την Παρασκευή".
Και λέει "Ναι, πολλοί το κάνουν αυτό".
Εντάξει.
Την Παρασκευή λέει "Τελείωσες".
Λέω "Ωραία".
Μετά μου λέει "Σε συμπαθούν πολλοί εδώ.
Πάμε στο μπαρ για να γιορτάσουμε την επόμενη δουλειά σου".
Λέω "Είμαι ανήλικος, αλλά πάμε".
Πήγαμε. Ήρθε κόσμος από το γραφείο. Ήταν πολύ καλοί.
Μου έδωσαν κάρτες με ευχές, δώρα και τέτοια.
Ένας μου έδωσε ένα μπουκάλι ουίσκι Τζακ Ντάνιελς,
που ήταν σίγουρα αποχαιρετιστήριο δώρο.
"Πάρ' το μαζί σου".
Κι είπα "Θα το πιω στο μπαρ".
Ο μπάρμαν δεν με αφήνει.
Λέω "Δεν σε ακούω. Θα το κάνω".
Πώς να κοροϊδέψω τον Τζόνι που δεν μπορεί να χειριστεί τόσο κόσμο;
Δεν αντέχω ένα δωρεάν μπουκάλι ποτό.
Θα σας πω κάτι αν δεν πίνετε ουίσκι.
Αν πιείτε τρεις ή τέσσερις γουλιές,
το μυαλό σας σκέφτεται
"Έχει πολλά φώτα αναμμένα εδώ".
Λες "Θέλω να κάνω άσχημα πράγματα".
Άρχισα να παίρνω τα ρέστα που ήταν στο μπαρ.
"Είναι δικά μου, γαμιέστε".
Οι φίλοι μου έλεγαν "Ηρέμησε". Έλεγα "Να ηρεμήσετε εσείς".
Τελικά, πήγα σπίτι
με μια κυρία που είχε ένα πολύ ατυχές πρόσωπο.
Ναι.
Με θεωρείτε κακό, αλλά είμαι ειλικρινής. Γι' αυτό είμαστε εδώ.
Ευτυχώς, είχα κενό μνήμης.
Κάποιοι δεν έχετε πάθει ποτέ. Συγχαρητήρια για τον υγιεινό τρόπο ζωής σας.
Αλλά οι υπόλοιποι ξέρουμε ότι είναι τρομακτικό.
Θυμάμαι να ξυπνάω το επόμενο πρωί.
Κοιτούσα έξω από ένα παράθυρο
μια αυλή που δεν αναγνώρισα.
Και σκέφτηκα "Πού είμαι;
Και τι είναι αυτό;"
Και μετά γυρνάω κι εμφανίζεται μια τερατόμορφη φιγούρα.
Αναφώνησα μπροστά στα μούτρα της.
Καταλαβαίνετε; Είμαι εδώ και κάνω...
Το είχε συνηθίσει. Είπε "Το ξέρω.
Δεν είσαι ο πρώτος που το κάνει".
Έμοιαζε στον Μπιλ Μπέλιτσικ, τον πρώην προπονητή των Πάτριοτς.
Φανταστείτε τον με καστανά μαλλιά μέχρι τους ώμους.
Ίδιο πρόσωπο, ίδιο σώμα.
Είπα "Βάλε την κουκούλα. Δεν θέλω να το βλέπω αυτό".
Και μετά έφυγα από εκεί νιώθοντας τρομερή ντροπή.
Σας είπα ότι ήμουν πρωτοετής.
Έκανα μαθήματα Ψυχολογίας.
Ξέρετε τι σου μαθαίνουν για την ντροπή;
Σου μαθαίνουν ότι η ντροπή ευδοκιμεί στα κρυφά.
Αν ντρέπεσαι για κάτι, πρέπει να το πεις σε τουλάχιστον ένα άλλο άτομο
για να απελευθερωθεί η αίσθηση.
Αν το κρατήσεις μέσα σου, φυτρώνει και μεγαλώνει
και μπορεί να σε φάει.
Και θυμάμαι να σκέφτομαι τότε "Συναρπαστικό.
Νιώθω ντροπή και ξέρω τι να κάνω. Θα το πω σε κάποιον".
Αλλά μετά σκέφτηκα "Δεν γαμιέται;
Θα πεθάνω μ' αυτό το μυστικό και θα το θάψω κάτω από την πίτσα".
Και καθώς το έκανα αυτό,
θυμάμαι ότι μου τηλεφώνησε ένας τύπος που ήταν στο μπαρ το προηγούμενο βράδυ.
Λέει "Φίλε, πού πήγες μετά το μπαρ;"
Είπα "Πήγα σπίτι".
Λέει "Αλήθεια;"
Λέω "Ναι".
Λέει "Δεν νομίζω".
Λέω "Σπίτι πήγα".
Λέει "Όχι".
Λέω "Τι λες;" Λέει "Μπορούμε να σταματήσουμε.
Θα σου πω τι έκανες". Και λέω "Τι έκανα;"
Και λέει "Φίλε, πήδηξες τη θεία μου".
Λέω "Η θεία σου είναι ο Μπιλ Μπέλιτσικ;"
Λέει "Ναι".
Δεν ήξερα τι να πω, είπα "Συγγνώμη".
Λέει "Όχι, εγώ συγγνώμη.
Δεν θέλω να πηδήξω καμία θεία μου,
αλλά ο Μπιλ είναι σίγουρα τελευταίος στη λίστα".
Το γύρισα σε χόρτο εκείνη τη μέρα.
Μερικές φορές, βλέπεις ντοκιμαντέρ κι είναι μια εντελώς διαφορετική εμπειρία.
Σε διαφωτίζουν.
Παίρνεις πληροφορίες που δεν μπορείς να αφήσεις, μένουν στο μυαλό σου.
Τις λες σε άλλους. Είναι στα όνειρά σου.
Τις προάλλες είδα ένα ντοκιμαντέρ που αν δεν το είχα δει,
δεν θα είχα ιδέα πόση κοκαΐνη έκανε ο Χίτλερ.
Καμία ιδέα. Όλοι ξέρουν ότι το Τρίτο Ράιχ έκανε μεθ.
Το ξέρετε, έτσι; Όλος ο γερμανικός στρατός.
Έπαιρναν μεθαμφεταμίνη στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εκατό χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες βαδίζοντας στο δάσος των Αρδεννών.
Υποτίθεται ότι θα έπαιρνε έξι μέρες και το έκαναν σε 28 λεπτά.
Μεθαμφεταμίνη.
Φανταστείτε να είστε σε μια καλύβα στο Βέλγιο, να πίνετε γάλα, φαντάζομαι...
Κι ακούτε...
Και λέτε "Γαμώτο".
Έχετε δει ποτέ κάποιον που έχει κάνει μεθ; Είναι περίεργο.
Δεν σταματούν να μιλάνε. Θέλουν να τα πηδήξουν όλα.
Κι είναι Αμερικανοί.
Φαντάζεστε πώς θα ήταν οι κίνκι Γερμανοί;
"Θέλω να με ρουφήξεις..."
"Γκούνθερ, κάνε πίσω".
Κι ο Χίτλερ έκανε μεθ. Είναι καλά τεκμηριωμένο.
Πολλοί δεν ξέρουν ότι του έδινε κοκαΐνη το πρωί
ο προσωπικός του γιατρός.
Νομίζετε ότι ο γιατρός του Μάικλ Τζάκσον ήταν εκτός ορίων;
Αυτό ήταν προποφόλη για ύπνο.
Χαλαρά πράγματα.
"Θέλω να κοιμηθώ".
Ο Χίτλερ ξυπνούσε κι ο γιατρός του έλεγε
"Καλημέρα, Φύρερ μου". Και...
Και μετά έλεγε "Εβραίοι!"
Είναι τρελό να ξεκινάς τη μέρα Σου με κόκα και μια καρδιά γεμάτη μίσος.
Θα σας πω τι θέλω να μάθω.
Γιατί το μαθαίνω στα 46 μου;
Κάθε παιδί θα έπρεπε να το ξέρει.
Να έρχονται από το νηπιαγωγείο και να λένε "Ξέρεις πόση κοκαΐνη έκανε ο Χίτλερ;"
Δεν είναι η καλύτερη αποτρεπτική ιστορία για ένα παιδί;
Όταν ήμουν μικρός, έλεγαν "Μην κάνεις κόκα". Κι έλεγες "Γιατί;"
Έλεγαν "Αυτό κάνουν οι ροκ σταρ".
Και λες "Εντάξει.
Σαν τον Σλας και τον Έρικ Κλάπτον;"
Και λένε "Ναι, μένουν ξύπνιοι μέχρι τις έξι το πρωί
και ξυρίζουν το σώμα τους...
και πηδάνε κορίτσια.
Αυτό θες να κάνεις;"
Και λες...
Έκανε κανείς άλλος κόκα; Ναι, ο Μάρτιν Σκορσέζε.
Σκέφτεσαι "Ναι, μια χαρά πήγε αυτό.
Κανένας κακός;"
"Δεν έχουμε".
Υπάρχει κάποιος. Δεν ξέρω αν τον έχετε ακουστά.
Το όνομά του είναι Αδόλφος Χίτλερ.
Έκανα βουνά κόκας.
Κι έκανε τις ίδιες χαζές συζητήσεις που κάνουν οι φίλοι σας.
Απλώς συζητούσε για πόλεμο.
Έλεγε "Να πάμε στο Στάλινγκραντ τον Δεκέμβριο.
Και θα τους γαμήσουμε!
Δείτε το μουστάκι μου. Έκοψα τα πλαϊνά.
Θέλετε να δείτε την τέχνη μου; Είναι πολύ καλή.
Είμαι εγώ και πνίγω πάπιες. Δείτε.
Λέτε να με συμπαθεί ο Μουσολίνι;" Εντάξει...
Η αλήθεια να λέγεται, ήταν βλάκας.
Ωραία προφορά, όμως.
Πάντα με γοήτευαν οι γλώσσες.
Η μισή μου οικογένεια είναι από τη Νότια Αμερική.
Από το Περού.
Πηγαίνω εκεί.
Πηγαίνω εκεί συνέχεια, οι συγγενείς μου με επισκέπτονται συνέχεια.
Ξέρετε ότι κάθε φορά
που ένα από τα 288 ξαδέρφια μου έρχεται να με επισκεφτεί,
πάντα λέει την ίδια πρόταση λάθος
τα τελευταία 30 χρόνια;
Κατά την επίσκεψή τους, ένας από αυτούς θα πει
"Τόμι, πρέπει να κάνω ένα χέσιμο".
Και λέω "Καταλαβαίνω".
Αν μιλάς ισπανικά, καταλαβαίνεις τι συμβαίνει.
Είναι κυριολεκτική μετάφραση.
Γιατί στα ισπανικά λες "hacer", που σημαίνει "κάνω".
Για να είμαι δίκαιος με τους ισπανόφωνους, είναι ακριβώς αυτό που κάνεις.
Κυριολεκτικά, κάνεις σκατά.
Πάντα τους διορθώνω για να είμαι ευγενικός.
"Εδώ λέμε ότι ρίχνουμε ένα χέσιμο".
Και πάντα λένε "Γιατί;
Δεν το ρίχνω από ψηλά".
Λέω "Ναι, η λογική σου είναι καλή, αλλά...
αν συνεχίσεις να λες ότι κάνεις χέσιμο στην τουαλέτα,
κάποιος θα καλέσει την αστυνομία, οπότε άκου με".
Αν είστε σε αυτήν την παράσταση, μιλάτε την παγκόσμια γλώσσα.
Η παγκόσμια γλώσσα είναι τα αγγλικά.
Οι περισσότεροι, όπως εγώ, δεν κάνατε τίποτα για να τη μάθετε.
Απλώς γεννηθήκατε. Κι ο υπόλοιπος κόσμος κάνει μεγάλη προσπάθεια
να επικοινωνήσει μαζί μας,
να συμμετέχει σε αυτά που κάνουμε
κι εμείς τους κοροϊδεύουμε στα μούτρα τους.
Δεν είναι τέλειο; Μας ρωτάνε "Πώς λες..."
κι εμείς...
"Άκου τον ηλίθιο".
Λες κι εσύ κατάφερες κάτι.
"Δεν ξέρω..."
"Σκάσε, χαζέ".
Είναι η όγδοη γλώσσα του.
Λένε οι χωριάτες "Δεν τα μιλάς καλά". Και λες "Ναι.
Αυτό που είπε".
Μπορείς να κοροϊδεύεις όσους δεν έχουν κατακτήσει αυτό που έχεις.
Είναι αγένεια. Με τη γλώσσα, πληγώνεις τον κόσμο.
Ξέρεις τι απολαμβάνουν όλοι παντού; Σοβαρά, παντού.
Αν μπορείς να κάνεις καλά μια προφορά, ο κόσμος σού φέρεται λες κι είσαι μάγος.
Δοκιμάστε το στη δουλειά.
Τη Δευτέρα, πηγαίνετε στη δουλειά "Γεια σου, φίλε.
Θέλεις ένα μπισκότο με το τσάι σου;"
Κάποιος στο γραφείο θα είναι σε φάση...
Μπορείς να κάνεις... Μπορείς να περπατάς...
"Θέλεις κρουασάν με τον καφέ σου;
Θες να φας τον κώλο μου;"
Πες ό,τι θες.
Μπορείς να κάνεις όλες τις προφορές. Αλλά όχι ασιατικές, δυστυχώς,
γιατί αυτό είναι το πιο διασκεδαστικό.
Θα τις κάνεις όταν είσαι μόνος, και με φίλους κι οικογένεια,
και στο ντους και στο αμάξι και με ερωμένες,
γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις.
Μπορείς να κάνεις λίγο.
Σαν να πηγαίνεις στο πιάνο και να πατάς μόνο ένα πλήκτρο.
Μπορείς να είσαι σε δημόσιο χώρο και να κάνεις...
Ξέρετε...
Ακόμα ξαφνιάζονται.
Λένε "Τι σκατά κάνεις;"
Δεν μπορείτε να το κάνετε όλο.
Το έκανα ως παράδειγμα, αλλά δεν μπορείτε να το κάνετε.
Αν θέλετε να διασκεδάσετε με έναν Ασιάτη και δεν είστε Ασιάτες,
πρέπει να μάθετε πώς να πείτε κάτι σε μια ασιατική γλώσσα.
Επαναλαμβάνετε λέξεις. Επιτρέπεται.
Προσπαθώ με τα μανδαρινικά.
Είναι δύσκολο, αλλά ακούστε.
Σημαίνει "Σκότωσε την κόρη μου. Είναι ασήμαντη".
Επειδή προτιμούν αγόρια, με πιάνετε;
Κι άλλο κορίτσι, πέτα το πάνω στο δέντρο.
Είπα αυτό το αστείο στο Χονγκ Κονγκ και δεν τους άρεσε.
Οπότε...
Ναι, μισούν τα δέντρα, αλλά...
Δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα. Έχω αγόρια, αλλά δεν ξέρω τίνος είναι τα εύσημα.
Δικά μου; Της γυναίκας μου;
Έχει πολύ χώρο...
ανάμεσα στα πόδια. Θέλω να πω...
Μου κάνουν πίπες, αλλά είναι έγγαμες πίπες.
Δεν είναι σαν τις εργένικες πίπες.
Οι έγγαμες πίπες μού θυμίζουν...
Έχετε δει ποτέ τον σκύλο σας...
μια μέρα με ζέστη...
να πίνει νερό...
από το μπολ του;
Και σας κοιτάει
μετά από κάθε γουλιά;
Είναι σαν...
"Ναι, είναι ωραία. Πολύ ωραία".
"Τελείωσες;" "Δεν ήθελα. Ευχαριστώ, είχε πλάκα".
Ακόμα θυμάμαι τις παλιές καλές εποχές.
Ναι, έχω παλιές βιντεοκασέτες
και δεν έχουν καθαρή εικόνα, αλλά αν κλείσω τα μάτια...
Ακόμα βλέπω τους γλυκούς αγγέλους από τα 20 μου
που έβγαζαν ήχους σαν να πάλευαν για τη ζωή τους.
Ξέρετε...
Από τις πίπες που σχεδόν σταματάς για να δεις αν είναι καλά.
Αλλά δεν σταματάς, δεν σε νοιάζει.
Σκέφτεσαι "Μου αρέσει που υποφέρεις. Γαμάτο".
Δεν τα θυμάστε αυτά;
Μ' αρέσει το δάχτυλο στον κώλο.
Να γίνω σαφής. Δεν θέλω να μου κάνουν εξόρυξη, εντάξει;
Μου αρέσει λίγο, ξέρετε...
Λίγο Στιβ Αόκι. "Τι κάνει αυτό το κουμπί;"
Με το γάντι, όχι με τα μπούνια.
Ναι. Σας αρέσει αυτό, κύριε;
Ναι.
Σας έδωσε το μουστάκι. Το ήξερα.
Εσείς;
Γαμάτο, όλη η κουλτούρα είναι μπροστά.
Ρώτησα όλον τον κύκλο των στενών φίλων
κι όλοι είπαν "Όχι βέβαια.
Δεν μ' αρέσει, είναι γκέι".
Είπα
"Έχετε σκεφτεί να το κάνετε με γυναίκα;"
Δεν είναι γκέι αυτό.
Σταμάτα να βάζεις τον αδερφό σου να το κάνει.
"Γρήγορα πριν γυρίσει ο μπαμπάς".
Αυτό μαθαίνεις όλη σου τη ζωή για το σεξ.
Ότι κι οι άντρες κι οι γυναίκες λένε ψέματα για το σεξ.
Απλώς σε αντίθετες κατευθύνσεις.
Οι άντρες υπερβάλλουν τα κατορθώματά τους και τα γούστα τους
επειδή ζουν για να εντυπωσιάζουν τις γυναίκες.
Είναι η αλήθεια. Είναι χαζό, απλό κι αληθινό.
Κάθε γυναίκα εδώ μέσα θα γνωρίσει κάποιον που θα πει "Μου αρέσουν όλα.
Πάτα μου τα αρχίδια κι άνοιξε τις ρώγες μου στα δύο.
Βάλε μου φωτιά".
Και μετά λες "Εντάξει...
Πλάκα φαίνεται να έχει".
Μετά τον βάζεις στο κρεβάτι. Λέει "Παλεύουμε; Δεν νιώθω ασφαλής..."
"Μάλιστα".
Είναι ψεύτης. Οι γυναίκες λένε το αντίθετο ψέμα.
Οι γυναίκες μειώνουν την υπευθυνότητά τους στο σεξ, αλλά θα σας υπερασπιστώ.
Νομίζω ότι το κάνετε για καλό λόγο. Ο λόγος που μειώνουν την υπευθυνότητά τους
είναι επειδή έχουν έναν αληθινό και βάσιμο φόβο
ότι κάποιοι θα τις ντροπιάσουν
που απολαμβάνουν τα ίδια με τους άντρες.
Έτσι δεν είναι, κυρίες μου;
Μάλιστα, υπάρχουν 30 πόρνες εδώ. Τρελό.
Πλάκα κάνω.
Ευχαριστώ για το χειροκρότημα.
Μετά σκέφτομαι πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή μου
και διαπιστώνω ότι οι θεωρίες είναι αληθινές.
Είχα έναν συγκάτοικο κάποτε και ξέραμε ένα όμορφο κορίτσι που λεγόταν Νικόλ.
Μια μέρα, ο συγκάτοικος λέει "Πήγα με τη Νικόλ".
Λέω "Αλήθεια;"
Και μετά είπε κάτι περίεργο κι αηδιαστικό
και ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων, αλλά είπε
"Ναι, φίλε, το μουνί της..."
Έκανε ήχους, που το έκανε χειρότερο.
Έκανε... Κι εγώ έκανα...
Έλεγε "Ήταν τόσο χουχουλιάρικο και ζεστό,
ήθελα να κοιμηθώ μέσα του". Και λέω "Τι;"
Λέει "Ναι, ήταν πολύ ωραίο.
Ήταν σαν κουβέρτα από βούτυρο".
Λέω "Τι σκατά;
Έβγαινα μαζί της για δύο μήνες μετά από αυτό.
Κι εμένα μου αρέσει το βούτυρο.
Λοιπόν, μια μέρα είμαι μαζί της.
Μάλλον νιώθω ανασφάλεια. Το αναφέρω.
"Είναι περίεργο που έχεις πάει με τον συγκάτοικό μου". Και λέει "Τι;"
Λέω "Ναι". Λέει "Δεν έχω αγγίξει τον συγκάτοικό σου".
Λέω "Αλήθεια;" Λέει "Ναι". Λέω "Εντάξει".
Γυρίζω στο σπίτι.
Λέω "Φίλε, είπε ότι δεν το κάνατε ποτέ".
Και λέει "Όντως, έτσι είναι".
Λέω "Έπρεπε να το καταλάβω από το μουνί που είναι σαν κουβέρτα από βούτυρο.
Γιατί το είπες;" Λέει "Ποιος χέστηκε;" κι άνοιξε την τηλεόραση.
Αυτή ήταν όλη η συζήτηση.
Χρόνια μετά, έβγαινα με μια άλλη γυναίκα
και μιλούσαμε για σεξ, το θέμα του σεξ.
Κι ανέφερα τις παρτούζες.
Είπα "Έχεις κάνει ποτέ παρτούζα;" Ξέρετε τι είπε;
Είπα "Δεν ρώτησα αν πήρες Adderall σήμερα.
Έχεις κάνει σεξ με δύο ακόμα άτομα ταυτόχρονα;"
Είπε "Όχι ιδιαίτερα".
"Όχι ιδιαίτερα; Ο ένας ήταν ακρωτηριασμένος;"
Και πάλι μετράει.
Και λέει "Κοίτα να δεις".
Λέω "Υπάρχει κάτι να δω;"
Λέει "Ναι, ήμουν σε παρτούζα, αλλά είχα καεί από τον ήλιο".
Λέω "Τι σκατά;
Λέει "Ήμουν εκεί, αλλά δεν συμμετείχα,
γιατί το κάψιμο με τρέλαινε".
Λέω "Αυτή είναι μια τρελή,
αποκλειστικά γυναικεία λογική".
Λέει "Εσύ;"
"Πήρα πίπα από τέσσερις άντρες, αλλά είχα φαγούρα, άρα δεν μετράει".
Απλώς...
Ήταν μια τεράστια πόρνη.
Κι είναι νεκρή.
Μάλλον.
Ξέρετε, σκεφτόμουν να σκοτώσω τη γυναίκα μου.
Και το συζητούσα. Κυρίως με τη γυναίκα μου.
Εκείνη το ξεκίνησε.
Ήμασταν στο σπίτι μια μέρα κι απλώς μου το λέει.
Λέει "Πόσο εύκολα νομίζεις ότι θα με σκότωνες με τα ίδια σου τα χέρια;"
Λέω "Πολύ".
Λέει "Αλήθεια;" Λέω "Δεν θα ήταν ούτε λίγο δύσκολο".
Λέει "Όχι!" Και λέω "Ναι.
Δεν λέω ότι είμαι τούμπανο, αλλά μπορώ να σε σκοτώσω χωρίς κόπο".
Και τώρα το αναφέρει συνέχεια.
Όποτε είμαστε μαζί.
Ήμασταν στη Νέα Υόρκη. Περιμέναμε το μετρό.
Και κάποια στιγμή σκέφτηκα "Θα μπορούσα...
να σε σπρώξω από την πλατφόρμα".
Λέει "Θα πέθαινα". Λέω "Πλάκα κάνεις".
Τότε λέει "Δεν θα 'πρεπε".
Λέω "Τι;
Λέει "Έχει κάμερες εδώ κι έχει κόσμο παντού.
Θα σε πιάσουν".
Λέω "Ναι, μ' έσωσες. Εντάξει".
Πήγαμε στη Χαβάη.
Κάναμε πεζοπορία στην άκρη του γκρεμού.
Έβαλα τα χέρια μου στους ώμους της.
Λέω "Αν ήθελα, θα μπορούσα να σε πετάξω".
Κοιτάζει. Λέει "Θα πέθαινα".
Λέω "Έχεις αρχίσει να πιάνεις το νόημα".
Λέω "Δεν θα σε πετάξω. Υπάρχουν πέτρες.
Θα φαινόσουν. Θα υπήρχαν ντετέκτιβ παντού.
Θα μου γαμούσε τη μέρα, δεν παίζει.
Αλλά αν κοιτάξεις εκεί κάτω, δεν βλέπω πέτρες.
Θα σε έπαιρνε η παλίρροια.
Και τότε θα περνούσα μια υπέροχη εβδομάδα στη Χαβάη".
Και φιληθήκαμε.
Μάλλον αυτό είναι αγάπη, έτσι;
Ναι, αλλά είναι ζωντανή.
Δεν είναι;
Ναι. Είμαστε μαζί εδώ κι 63 χρόνια, νομίζω...
Φτάνεις στο σημείο που λες
"Εντάξει, θα μείνω μαζί της".
Αλλά μερικές φορές σκέφτεσαι την εναλλακτική.
Δεν παίζετε ποτέ αυτό το παιχνίδι; Σκέφτεστε κάποια προηγούμενη.
"Παρά τρίχα τη γλίτωσα".
Σκέφτεστε μια άλλη. "Ωραία θα ήταν".
Τις σκέφτεστε όλες. Μου ήρθε κάποια τις προάλλες.
Θυμόμουν ότι σπούδασα στο εξωτερικό.
Έκανα ένα εξάμηνο στη Μαδρίτη.
Μια φορά, ένας Αμερικανός συμφοιτητής μου με πλησίασε κι είπε
"Θα πάω στην Τυνησία το σαββατοκύριακο. στη Βόρεια Αφρική. Θα έρθεις;" Λέω όχι.
Και με έκραξε.
"Πότε θα έχεις την ευκαιρία να δεις ένα τέτοιο μέρος με τόσο σύντομη πτήση;
Πρέπει να έρθεις". Και τον ευχαρίστησα. "Έχεις δίκιο". Πήγαμε στην Τυνησία.
Πάμε στο ξενοδοχείο. Βλέπουμε μια όμορφη γυναίκα στο λόμπι.
Την πλησιάζουμε μαζί, αλλά είμαστε κύριοι.
"Είμαστε Αμερικανοί φοιτητές. Σπουδάζουμε στην Ισπανία.
Ήρθαμε για το σαββατοκύριακο". Λέει "Είμαι Γαλλίδα.
Ταξιδεύω μόνη. Ψάχνω για ηρωίνη".
Ο φίλος μου λέει "Δική σου".
Και μετά απλώς έφυγε.
Και σκέφτηκα "Για να δούμε πού θα πάει".
Καβαλήσαμε καμήλες, προσπαθήσαμε να βρούμε ηρωίνη.
Μετά πάμε στο δωμάτιό της. Φιλιόμαστε, αρχίζουν να ανάβουν τα αίματα.
Θέλω να το ξεκαθαρίσω σε όλους.
Τη σταμάτησα και της είπα "Πρέπει να σου πω κάτι.
Δεν έχω προφυλακτικό, και μην προσβληθείς, αλλά νομίζω ότι το χρειάζομαι".
Λέει "Δεν χρειάζεσαι προφυλακτικό". Λέω...
"Εντάξει". Οπότε...
Εσύ το είπες κι εγώ είμαι χαζός.
Κάναμε ό,τι κάναμε.
Γυρνάω στο δωμάτιο και βρίσκω τον φίλο μου.
Λέει "Πού ήσουν;"
Λέω "Το έκανα με τη Γαλλίδα".
Κι η πρώτη του ερώτηση "Έχεις προφυλακτικό;"
Λέω "Όχι".
Του έπεσε το σαγόνι.
Λέει "Θα πεθάνεις".
Λέω "Θα πεθάνω".
Δεν κοιμήθηκα ούτε λεπτό.
Το πρωί, κατεβαίνω για πρωινό,
για τυνησιακό πρωινό.
Ήταν χουρμάδες και χούμους.
"Θα το φας αυτό πρωινιάτικα και μετά θα πιεις καφέ;
Θα χέσεις τις αναμνήσεις σου".
Έφαγα, έχεσα και την είδα.
Ήξερε ότι κάτι συνέβαινε. "Τι έγινε;"
"Χθες το βράδυ κάναμε ό,τι κάναμε και δεν χρησιμοποιήσαμε προστασία".
Λέει "Δεν πειράζει".
Λέω "Όχι, πειράζει".
Λέει "Δεν πειράζει, γιατί παίρνω φάρμακα".
Λέω "Γιατί παίρνεις φάρμακα;
Έχεις χαμηλά Τ-λεμφοκύτταρα;"
Λέει "Παίρνω φάρμακα για να μην κάνω μωρά".
Λέω "Το χάπι;
Πιστεύω ότι ανησυχώ μήπως μείνεις έγκυος;
Πώς θα με βρεις;
Θα γράψεις γράμμα;
'Αγαπητή Αμερική,
ένας άντρας που αυτοαποκαλείται Μεγάλος Μπαμπάκας Κέιν με πήδηξε
στη Βόρεια Αφρική'".
Και λέει "Ηρέμησε".
Λέω "Δεν μπορώ!"
Άνοιξε την τσάντα της κι έβγαλε κάτι χάπια.
Δεν ρώτησα καν τι ήταν. Απλώς...
"Τι ήταν, βιταμίνη C;"
Λέει "Ζάναξ. Μόλις πήρες τρία Ζάναξ.
Και τώρα θα χαλαρώσεις, χέστη".
Μετά από ένα λεπτό, σκέφτομαι...
"Είμαι χαλαρός".
Και πήγαμε στο δωμάτιό της και κάναμε ξανά σεξ χωρίς προστασία.
Κι έτσι κόλλησα AIDS. Δεν ξέρω.
Δεν έχω εξεταστεί ποτέ. Και μαντέψτε.
Δεν θα κάνω εξετάσεις, γιατί καλύτερα να μην ξέρεις.
Σε αυτήν τη φάση, το έχω εγώ. Το έχει η γυναίκα μου.
Το έχουν τα αγόρια.
Το έχει ο Επτά.
Ναι, σίγουρα.
Σίγουρα το έχει κι ο Μπιλ Μπέλιτσικ.
Αλλά μου αρέσει που είμαι αδύνατος.
Ευχαριστώ, AIDS, κι ευχαριστώ, Μιλγουόκι.
Ήσασταν φοβεροί. Ευχαριστώ πολύ.
Καλό βράδυ. Ευχαριστώ.