Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Milwaukee, przywitajcie go. Oto Tom Segura!
Super! Dziękuję!
Dziękuję.
Jesteście super. Dzięki.
Ja też was kocham.
Jesteście tacy grzeczni.
Nie zawsze tak jest, wiecie?
W ubiegłym tygodniu mieliśmy bójkę w pierwszym rzędzie.
W pierwszym rzędzie trudno tego nie zauważyć.
Serio.
Normalnie spróbowalibyśmy ją szybko przerwać,
ale facet, który zaczął tę bójkę, był cholernie stary.
Kiedy zjawiła się ochrona, powiedziałem:
„Poczekajcie. Dajcie mu się wykazać”.
To pewnie jego ostatnia bójka.
Bez wątpienia. Kiedy prał tego drugiego gościa,
stękał jak stary dziadek.
Takie...
Jego przeciwnik był zupełnie nieporuszony.
„Niczego nie czuję”.
W końcu dziadek po prostu się zmęczył.
Przygasł.
Kiedy zabierała go ochrona, przyjrzałem mu się i pomyślałem:
„To chyba kobieta”.
To przez włosy.
Kiedy kobiety osiągają pewien wiek,
wolą, żeby już nikt nie próbował ich ruchać.
Najpierw widać to po włosach.
Od razu widzimy, żeby się nie zbliżać.
Srom się zamyka, fryzura znika. Wszystko jasne.
Ktokolwiek to był – spoczywaj w pokoju.
Właśnie wróciłem z mojego ulubionego miejsca.
Byłem we Włoszech.
Tak. Są super.
Są najlepsze.
Mój telefon wie, że uwielbiam Włochy, bo telefony wiedzą o nas wszystko.
Jeszcze dekadę temu tylko rozważaliśmy tę możliwość.
„A co, jeśli te urządzenia słuchają tego, co mówimy?”
Teraz nie ma cienia wątpliwości.
Wiedzą, co mówimy, piszemy, myślimy.
Chyba że jesteście jak ci naiwniacy, co mówią takie rzeczy:
„Rozmawiałem z kimś o XVIII-wiecznych chorwackich łubiankach,
a kiedy otworzyłem Gmaila,
spytał, czy interesują mnie chorwackie koszyki.
Ale zbieg okoliczności, co?”.
Ja cały czas gadam o Włochach, więc kiedy otwieram telefon,
widzę tylko włoskie krajobrazy, włoskie przepisy
i stopy włoskich kobiet.
A ja: „lajk, lajk, lajk”.
Na zdjęciach z włoskimi krajobrazami
zawsze jest facet na Vespie.
Włosi jeżdżą na tych małych skuterach i fantazjują o marinarze.
Ale kiedy ja widzę faceta na Vespie,
mówię sobie w myślach:
„Ale gejoza”.
Ale kiedy tam jesteś i widzisz te skutery,
myślisz sobie: „Nikt się nie dowie”.
Więc wypożyczyłem go.
To było najbardziej radosne doświadczenie mojego życia.
Łącznie z narodzinami moich dzieci.
Szukałem wymówek, żeby się przejechać.
„Skończyła się dynia piżmowa. Muszę jechać”.
Po paru dniach zacząłem tłumaczyć to sobie w myślach.
Wmawiałem sobie: „To to samo, co Harley”.
To moja maszyna.
W końcu pomyślałem:
„Kupię sobie taki skuter, jak tylko wrócimy do domu”.
Zacząłem szukać w internecie.
„Wezmę niebieski. Z koszyczkiem. Zajebiście”.
Ale zaraz po powrocie do Stanów uświadomiłem sobie:
„Kurwa, nie ma chuja...
Zajebaliby mnie na pierwszych światłach”.
Vespy mają się do motocykli jak padel do tenisa.
Serio...
Tak jest.
Tak.
Są marną namiastką.
Po prostu przyznaj, że jesteś chujowy w tenisa.
Nikt nie chce słuchać o twoich osiągnięciach w zmyślonym sporcie.
„Ale aspekt społeczny!”
„Każdy może w to grać”. Dlatego ty w to grasz, miętusie.
Miałem ostatnio fajne przeżycie.
Latałem z Blue Angels.
Nie wiem, czy kojarzycie...
Nieźle.
Jeśli nie wiecie, to pokazy lotnicze amerykańskiej marynarki wojennej.
Występują w całym kraju. Są niesamowici.
To elitarni piloci.
Latają w odległości pół metra od siebie.
Robią szalone akrobacje.
Byłem na ich pokazie.
Potem spotkałem jednego z organizatorów.
Wspomniałem tylko: „Sam chciałbym tak polatać”.
A on: „Możesz”.
A ja: „Kurwa, serio?”.
„Tak, jak przyjedziesz na Florydę”.
A ja...
„Okej”.
Pojechałem na Florydę. Spotkałem się z jednym z pilotów.
Wyglądał, jakby zaprojektowali go w laboratorium.
Wyglądał, jakby wysrało go AI.
Przepiękny mężczyzna. Myślę o nim każdego dnia.
Zanim położę się spać, myślę o jego kwadratowej szczęce.
I zasypiam.
Mówię mu: „Hej, jestem Tom”.
A on: „Jestem Seven”.
Jak sobie życzysz, tatusiu.
Jak ty jesteś siódemka, to muszę zobaczyć dziesiątkę.
Seven powiedział mi: „To będą szalone wyczyny,
więc nie jedz za dużo, żeby nie zwymiotować”.
A ja: „Kurczę, a co, jeśli zwymiotuję?”.
„Dam ci mały worek na wymioty”.
Mówię: „Dzięki. A co, jak się zesram?”.
A on: „Nikt tu nie sra”.
A ja: „Nie wiesz, z kim rozmawiasz”.
Lataliśmy 45 minut.
Lataliśmy pionowo, robiliśmy beczki, przekroczyliśmy prędkość dźwięku,
wyciągnęliśmy przeciążenie 7,5 g.
To było najbardziej ekscytujące 45 minut mojego życia.
Ale po powrocie na ziemię uświadomiłem sobie coś.
Jesteśmy jedynym krajem na świecie,
w którym widok nadlatujących myśliwców
oznacza coś dobrego.
Tylko u nas.
No nie?
Wysyłamy je na wyścigi Daytona 500.
Tak na dobry początek.
Żeby jakiś jełop mógł powiedzieć: „Pa na to!”
„Ale zajebiście”.
Tak, tutaj to jest zajebiste.
Ale jeśli jesteś w afgańskich górach
i widzisz siedem myśliwców F-22
nie myślisz sobie: „O, dziś będzie wyścig”.
Tylko masz takie...
To ostatni dźwięk, jaki z siebie wydajesz,
zanim usłyszysz...
I po wiosce mamusi.
Tak więc...
USA!
Dobra...
Jasne.
Czemu nie.
Nie zrzygałem się i nie zesrałem,
ale jakiś miesiąc temu puściłem kleksa w Houston.
A było tak...
Gdyby zrobić listę najlepszych miejsc do puszczenia kleksa...
Nie wiem, czemu ktoś miałby zrobić taką listę,
ale na pierwszym miejscu byłaby łazienka. I właśnie tam byłem.
Byłem w publicznej ubikacji, przy pisuarze.
Cieszyłem się cudnym, popołudniowym szczochem.
Takim 90-sekundowym, przy którym można popuścić wodze fantazji.
Strumień świadomości przejmuje kontrolę.
„Czy ptaki są prawdziwe, czy to tylko drony?”
„Jezu, Aretha Franklin miała wielkie cycki!”
Wszyscy gadają tylko o cyckach Dolly Parton,
a widzieliście kiedyś zderzaki Arethy Franklin?
Mogłaby być foczą mamką.
To szaleństwo.
Gdyby nie śpiewała, pracowałaby na stołówce. Czaicie?
Więc...
Sikam sobie i jest super.
Żona zawsze się mnie o to czepia.
„Procesy życiowe dają ci za dużo przyjemności”.
Daj mi żyć.
Lubię sikać, ale jeszcze bardziej lubię kichać.
Jak nie potrafisz cieszyć się
agresywnym kichnięciem na świeżym powietrzu,
to jesteś jebanym komunistą.
To jest zajebiste.
Nikogo w pobliżu. Nie musisz się krępować.
Aż masz takie: „Kurwa, co to było? Nawet się do mnie nie odzywaj”.
Oczywiście najlepszy jest orgazm.
Nie ma co dyskutować.
Po kolei: orgazm, kichnięcie, siku, awaryjne sranie.
Lubię przeciągać się zaraz po obudzeniu.
Wracam po nim do spania, bo jest jak fentanyl.
Serio, lubię to.
Lubię walnąć się niedzielą na kanapie i podrapać się po jajach.
Tyle przyjemności, a nic nie kosztuje.
Choć wolałbym, żeby to była ręka Sevena.
Kobiety nam tego zazdroszczą, ale nie powinnyście.
Widziałem, co tam macie. Jest co drapać i ciągnąć.
Też tak możecie.
Cipka ciągutka. Śmiało.
I nie ważcie się wstydzić!
Same się zawstydzacie. Faceci mają to gdzieś.
Podobałybyście się nam, nawet gdybyście miały tam zęby.
Chcę po prostu, żebyście zapamiętały sobie,
że macie piękne cipki, okej?
Jasne.
Absolutnie.
Tak więc sikałem sobie, nie?
I w trakcie sikania poczułem coś „w komorze”.
Jestem uprzejmy, więc...
rozejrzałem się, czy nikogo nie ma.
Powiedziałem sobie: „W porządku.
Pryknij sobie”.
No i pryknąłem, ale nie usłyszałem żadnego dźwięku.
Żadnego.
Ale poczułem coś.
Musiałem sprawdzić.
Wiecie, jak to wygląda?
Trzeba ściągnąć spodnie aż do kostek.
Kurwa, jak dziecko.
Wyglądałem jak Kubuś Puchatek.
Z fiutkiem na widoku.
Patrzę w bokserki i mówię: „Tak, do wyrzucenia”.
Ogarniam się i wychodzę z ubikacji.
Czekają na mnie koledzy. Mówię im o wszystkim.
A oni: „Nie chcemy tego wiedzieć”. A ja: „Ale wiecie”.
„Przestań”. „Już wam powiedziałem. Nie cofnę tego”.
W trakcie tej rozmowy zrozumiałem coś.
To nie był kleks.
Po prostu zesrałem się w gacie.
Tak.
Znaczy...
To ważna różnica.
Kleks to po prostu pierd z „materiałem dodatkowym”.
Ja po prostu się zesrałem.
Równie dobrze mógłbym walnąć tu teraz klocka na scenie.
Nie przerywając występu.
Ucierpiała moja pewność siebie, ale odbiłem się od dna.
Wróciłem! Tak.
Dziękuję.
Muszę wam coś powiedzieć.
To mój szósty godzinny special.
Jestem wdzięczny za tę okazję.
Tak.
Często powtarzam,
że naprawdę nie sądziłem, że jest mi to pisane.
Nie marzyłem o tym, gdy zaczynałem pracę w branży rozrywkowej.
Myślałem, że osiągnąłem szczyt mojej kariery lata temu,
kiedy dostałem rolę w międzynarodowej kampanii reklamowej Subwaya.
Serio.
Byłem na dziesięciu przesłuchaniach.
Kiedy powiadomili mnie, że dostałem tę robotę,
pomyślałem sobie to, co pewnie teraz myślicie wy:
„A co z Jaredem?”.
Jared, były ambasador marki Subway,
bardzo często pojawiał się wtedy w reklamach.
Więc kiedy do mnie zadzwonili,
spytałem: „Zaraz, zastąpię Jareda?”.
A oni: „Ni chuja”.
Jeśli nie znacie historii tego człowieka, kiedyś ważył z 200 kilo.
Chodził do lokalnego Subwaya,
zamawiał kanapkę z indykiem, a potem szedł na długi spacer.
W ciągu kilku lat zrzucił tak niemal 100 kilogramów.
Subway nakręcił z tej okazji reklamę, która cieszyła się tak ogromnym sukcesem,
że Jared został zatrudniony jako ambasador marki.
Ale był mały problem...
Jared mógł promować tylko ich zdrowe kanapki.
Potrzebowali kogoś...
kto wyglądał, jakby srał na stojąco.
To coś dla mnie!
Spytałem:
„Skoro Jared będzie promował kanapki z indykiem,
co ja mam mówić?”.
A oni: „Powiedz, że mamy też kanapki z klopsami”.
„Da się zrobić”.
Moje następne pytanie było bardziej istotne.
„Jared gra samego siebie.
Czy w tych reklamach będę po prostu komikiem Tomem?”.
A oni: „Nie, Jared będzie Jaredem,
a ty zagrasz jego nieogarniętego brata,
który żywi się jak jebany szop pracz”.
„Da się zrobić”.
Czyli miałem grać postać.
Pytam, jak nazywa się ta postać.
A oni: „Jerome”.
Mówię im: „To imię dla czarnego faceta”.
Wtedy szef marketingu spojrzał mi prosto w oczy i powiedział:
„Każdy może nazywać się Jerome”.
„Jasne, każdy może nazywać się też Tanner, ale to imię dla białasa, nie?”
A on: „Przedstawię radzie twoją uwagę”.
Dwa tygodnie później w Nowym Jorku
robimy przymiarki przed rozpoczęciem zdjęć.
Facet wchodzi do garderoby i mówi:
„Wszyscy się z tobą zgodzili”.
A ja...
„Nie pierdol!
To jak się nazywam? Jeff? Jason?”.
A on: „Jermaine”.
Mówię: „Jeszcze gorzej.
Będę miał w tych reklamach złote grillzy?”.
A on: „Decyzja zapadła”.
A ja: „Okej!”.
Zaczęliśmy kręcić reklamy. Nakręciliśmy ich mnóstwo.
Po krótkiej przerwie mieliśmy nakręcić kolejne sześć reklam
i rozpocząć wielką kampanię reklamową.
Ale facet od marketingu odszedł z pracy, a jego następca anulował kampanię.
Zadzwonili do mnie i powiedzieli mi o wszystkim.
„Nie wystąpisz w reklamach. Nic z tego”.
Miałem doła.
Straciłem moją wielką szansę.
Myślałem sobie, że taka okazja już się nie powtórzy.
Nie było dla mnie pocieszenia.
Lecz pewnego dnia...
Minęło z dziesięć lat.
Pewnego dnia włączam telewizor i widzę naszego starego kumpla, Jareda.
Ale to nie była reklama Subwaya.
Tylko wieczorne wiadomości.
Jared został skazany na 19 lat więzienia za dziecięcą pornografię.
Padłem na kolana. „Dzięki ci, Jezu. Już nigdy w ciebie nie zwątpię”.
Gdyby tamta kampania doszła do skutku,
przez dziesięć lat widzielibyście mnie z nim
w reklamach, na billboardach, w telewizji.
A kiedy prasa doniosłaby o jego przestępstwach,
zatrzymywalibyście mnie na ulicy.
Krzyczelibyście: „Hej, Jermaine!”.
A ja: „Co? Ja jestem Tom”.
„Zamknij się, ty czarny zasrańcu!”
„Kurwa, wiedziałeś o wszystkim!”
A ja: „O niczym nie wiedziałem.
Odkryj nowy smak szczęścia”.
Więc cieszę się, że tak się ułożyło.
Dzięki, że tu jesteście.
Wciąż mam jego numer telefonu.
Raz próbowałem mu wysłać link...
Z pornografią z dorosłymi.
Myślałem, że mu się nie spodoba.
Wiedzieliście, że w więzieniu Guantanamo na Kubie,
które mieści najbardziej niebezpiecznych przestępców na świecie
i innych ludzi... którzy nie zrobili niczego złego...
Wiedzieliście, że...?
Sprawdźcie to.
Wiedzieliście, że tamtejsi strażnicy przeszli specjalistyczne szkolenie?
Wiem, bo tam byłem.
Występowałem w więzieniu Guantanamo.
Dla naszych.
Dla żołnierzy.
„Oto ludzie stojący za zamachami na WTC. Daj im nieco uśmiechu”.
To było szaleństwo.
„Idź tam i rozbaw Chalida Szajcha Muhammada”.
„Kurwa, co?”
A on: „Ha, ha, ha. Zabawne”.
Nie można kupić po prostu biletu do GITMO.
Wojskowy samolot zabiera cię z Florydy do bazy wojskowej.
Witają cię wysocy rangą oficerowie. Są dość poważni.
„Dziękujemy za przyjazd.
Umieścimy cię w sekcji mieszkalnej. Służymy pomocą”.
„Dziękuję bardzo”.
Potem przekazują cię Marines, którzy mają trochę inne nastawienie.
Od razu spytali mnie: „Chcesz zobaczyć coś pojebanego?”.
A ja: „Oczywiście! Tak!”.
Wsadzili mnie do jeepa i zabrali na wzgórze.
Od razu powiedzieli: „Nie powinno cię tu być”.
„Kurwa, sami mnie przywieźliście”.
„Słuszna uwaga”.
Wskazali mi biały budynek.
„To poziom czwarty. Pokazują go w wiadomościach”.
Powiedzieli mi coś fascynującego.
Podobno strażnicy w tym budynku mają specjalistyczne szkolenie.
Założyłem, że chodzi o wojskowe szkolenie.
Ale są szkoleni pod kątem tego, jak zachowują się w więzieniu.
Więźniowie często wyrażają swoje niezadowolenie,
rzucając w strażników moczem i odchodami.
A strażnicy nie mogą im nic zrobić.
W takiej sytuacji mogą powiedzieć tylko dwie rzeczy.
Mogą powiedzieć: „Jesteś głodny?”...
albo: „Chce ci się pić?”.
To wszystko.
Jeśli strażnik...
Tak, to zabawne.
Jeśli strażnik zemści się jakoś na więźniu,
może zostać postawiony przed sądem wojskowym.
To znaczy, że możesz trafić do więzienia
za to, że uderzyłeś kogoś,
kto obrzucał cię gównem i moczem.
Właśnie na tym polega bycie ojcem sześciolatka.
Wiem, zajebiste przejście. Dlatego jestem popularnym komikiem.
Mam dwóch synów. Obaj są małymi dupkami.
Parę tygodni temu mój sześciolatek powiedział mi:
„Hej, stary.
Podnieś mnie”.
„Mam cię podnieść?” „Weź mnie na ręce”.
Nie prosił o to od roku.
„Mam wziąć się na ręce?” „Tak, podnieś mnie”.
No to podniosłem go.
„Chciałeś tylko, żeby tata wziął cię na ręce?”
A on: „To przyjemne”.
„Dla mnie też”.
Ale chwilę potem
czuję coś ciepłego i ciekłego
w okolicach brzucha.
Mówię: „Sikasz na mnie?”
A on: „Tak”.
Tak bardzo chciałem go uderzyć.
Ale tak na serio.
Tak...
Chciałem wybić mu zęby.
- Ale nie zrobiłem tego. - Dobrze!
Upuściłem go.
I pytam: „Jesteś głodny?
Chce ci się pić?
Dlatego to zrobiłeś?”.
To szalone dziecko.
Nienawidzi swojego prawdziwego imienia.
Ta sprawa pojawiła się parę lat temu.
Na początku trochę się stresowałem.
Spytałem o to innych rodziców. Powiedzieli, że to tylko taka faza.
„To tylko faza. Przechodzi taką fazę.
Wiele dzieci nie lubi swoich imion. Przejdzie mu”.
Mówię: „To faza? Ale trwa od trzech lat”.
To nie faza, tylko nowa droga życia.
Tak mi się wydaje.
Nazwaliśmy go Julian. Zawsze mu tak mówiliśmy.
I reagował na to, bo tak ma kurwa na imię.
Reagował też na odmiany imienia.
Julian, Juju, Jujito, Julian.
Reagował.
Aż pewnego dnia mówię mu: „Hej, Julian”,
a on: „Nie nazywaj mnie tak. Nienawidzę tego imienia.
Kiedy go używasz, chcę umrzeć”.
A ja: „Boże! Okej”.
Teraz rozmawia z nami,
tylko jeśli używamy jego przybranego imienia,
które brzmi... Przygotujcie się.
„Nauczyciel”.
Czy istnieje w ogóle straszniejsze imię dla małego dziecka?
„Witaj, Nauczycielu”.
Co to, Lśnienie? Tak się czuję.
Albo następny film Jordana Peele’a.
O jakimś dzieciaku z lasu, który „podąża ścieżką Nauczyciela”.
Jasne. Okej.
Rozumiecie to, nie?
Wchodzę do własnego domu i pytam: „Jest Nauczyciel?”.
A on: „Tak”.
A ja: „Witam pana”.
Ludzie mają czelność pytać, czy się tym martwię.
Pewnie, że się kurwa martwię.
Jedyną osobą, która używała wcześniej tego imienia, był Charles Manson.
Pracował w szkole.
Jego starszy brat lubi matematykę i gry wideo. Ciekawy dzieciak.
Ma głos kogoś, kto płucze gardło butanem.
Nie wiem, co się dzieje.
Ma dziewięć lat. „Siema, bracie”.
A ja: „Hej.
Jak tam praca w kopalni?”.
Ma nie po kolei w głowie. Kiedy chcę z nim wyjść,
przychodzi w kaloszach, białych majtkach i goglach.
Pytam: „Co ty, jesteś na grzybach?
Tak to możesz się ubrać tylko na paradę równości.
Spoko, ale dzisiaj żadnej nie ma.
Więc się kurwa ubierz”.
O moich synach będzie kiedyś serial na Netfliksie.
Serio, bracia Menendez nie mogą się równać braciom Segura.
Na Święto Dziękczynienia zabraliśmy tych małych socjopatów
na Florydę, do mojej siostry.
W dzień świąt, jako typowa rodzina,
poszliśmy na przyjemny spacer.
W trakcie spaceru napotkaliśmy mały staw.
Były tam inne rodziny. Karmili kaczki.
Scena jak z obrazka.
Pamiętam, że od razu naszła mnie myś:
„Ciekawe, jak moi synowie to wszystko popsują”.
Przy jeziorze jeden z ojców spytał, czy chcę trochę chleba.
Mówię: „Tak, dzięki”.
Odwracam się do, kurwa, Nauczyciela...
Mówię: „Hej, Nauczyciel.
Chleba?”. A on: „Dawaj”.
Zaczyna rzucać nim z całej siły.
Wtedy odwracam się do jego brata.
A on: „Ja nie chcę”.
„Co?” „Nie potrzebuję tego”.
Wesołych świąt.
A potem podchodzi do krawędzi stawu i łapie kaczkę za szyję.
I trzyma ją niczym Czyngis-chan.
A kaczka...
A Nauczyciel na to...
Syn mówi: „Możemy ją ugotować”.
A ja: „Nie!
Mamy co jeść, stary”.
A on: „Mogę ją zatrzymać?” „Skąd!” „Nigdy mi na nic nie pozwalasz”.
Mówię: „Puść ją”, a on...
Odwracam się i widzę wszystkich rodziców...
Mówię: „Był adoptowany. Taki się trafił.
Chcemy dostosować go do życia w społeczeństwie”.
„Mamy go z Ukrainy. Mały urwis”.
To blondyn. Uwierzyli.
Dobrze się bawiłem w trakcie tej trasy.
Odwiedziłem wiele fajnych miejsc i nauczyłem się ciekawych rzeczy.
Byliśmy w mieście Augusta. Przynosi wstyd całej Georgii.
Możecie nie wiedzieć, ale Augusta słynie z Augusta National.
To country club i pole golfowe.
Odbywa się tam jeden z najsłynniejszych turniejów golfowych.
Nosi nazwę Masters, czyli „Pany”.
To ciekawa nazwa, biorąc pod uwagę, że odbywa się na południu USA.
Może na początku wymawiali to nieco inaczej...
Więc...
Ja go nie nazwałem.
W 1933 roku klub został założony
przez białasów z najwyższej półki.
Najbielszych białasów.
Są tak biali, że śpiewają swoje białe piosenki w trakcie gry.
Jestem biały...
Zero rytmu. Tak dla informacji.
Klub jest też osławiony
ze względu na wieloletnią dyskryminację.
Nie przepadają za osobami, które się od nich różnią.
Spędziliśmy tam cały dzień,
więc postanowiłem przyjrzeć się temu klubowi.
Sprawdziłem, kiedy przyjęli pierwszego czarnego członka.
Podpowiedź: później niż myślicie.
Gotowi?
W 1990 roku.
Tak. Poczekali sobie.
„Może znów będzie jak dawniej. Nie wiadomo.
Nie działajmy pochopnie.
Nie zakładasz peleryny, jak na dworze jest mała mżawka”.
Potem sprawdziłem, kiedy przyjęli pierwszą kobietę.
W 2012.
Właśnie tak kobiety psują facetom zabawę.
Rozumiecie to, nie?
Poszli do najgorszych rasistów w kraju.
Ci goście przez całe życie nienawidzili czarnych całym sercem.
Ale kiedy przedstawiono ich przed dylematem:
„Z kim wolicie spędzać czas?
Z czarnymi czy z kobietami?”,
odpowiedzieli: „Dawajcie czarnych.
Nauczymy się ich skomplikowanych przywitań.
Wolę to niż babę gdakającą mi do ucha całą niedzielę.
Chodź, Jermaine. Pokażę ci, jak to robimy.
Masz tu piłkę.
Będziesz tak tańczył przy każdym dołku?”.
„Zdobyłem birdie!”
Lubicie oglądać filmy dokumentalne?
Ja...
Ja je uwielbiam.
Dzięki nim mogę udawać, że się na czymś znam,
bez sięgania po książki.
Widziałem ich tak wiele.
Niektóre są bardzo pouczające, inne po prostu zapewniają rozrywkę.
Przez cały rok nic nie rozbawiło mnie tak,
jak seria programów Sportowe opowieści na Netfliksie.
Jeden z nich skupia się na niejakim Johnnym Manzielu.
Jeśli nie wiecie, kim jest Johnny Manziel,
poświęcę czas, żeby wam o nim opowiedzieć.
Johnny Manziel to jedyny zawodnik z pierwszego roku,
który zdobył Heisman Trophy.
To najwyższe odznaczenie futbolu uczelnianego.
Otrzymuje je najlepszy zawodnik w kraju.
Zaledwie 18 miesięcy po ukończeniu liceum
nie tylko grał w futbol, ale dominował na boisku.
Z programu dowiadujemy się, że przez większość gry
był najarany i pijany. I to ostro.
Rozmawiali z jego trenerami z teksańskich wsi.
„No, przychodził na trening całkiem najebany.
Mówiliśmy mu, żeby nie spierdolił meczu.
No i nie spierdolił. Był super”. Serio?
Grał w meczach transmitowanych w całym kraju dla milionów widzów
pijany, najarany albo skacowany.
A jego trenerzy: „Johnny!”.
A on: „Obczaj to. Sześć przyłożeń”.
Aż mówisz: „Ja pierdzielę! Dajcie mu więcej narkotyków”.
Zdobył Heismana.
Na drugim roku spróbował czegoś nowego,
zaczął wciągać koks.
Rozwinął się. Grał wspaniale.
Był blisko drugiego trofeum.
W końcu trafił do NFL, gdzie powiedzieli mu:
„Musisz się ogarnąć”.
A on: „Nie chcę grać już w futbol”.
To cała historia.
Ta historia jest dla mnie ważna,
ponieważ pokazuje mi, że rozwinąłem się jako człowiek.
Kiedyś oceniałem go bardzo surowo. Jak wiele osób.
Widzieliśmy tylko zmarnowaną okazję.
Ale z wiekiem zacząłem patrzeć na to inaczej.
Zrozumiałem, jaką presję odczuwał jako młody facet.
To mogłoby przytłoczyć ludzi po czterdziestce czy pięćdziesiątce,
nie mówiąc już o studencie.
Rozgłos, sława, pieniądze.
Więc teraz próbuję postawić się w jego sytuacji.
Ja też byłem kiedyś na studiach.
Nie byłem gwiazdą futbolu.
Zamiast tego pracowałem na część etatu dla producenta wózków sklepowych.
W zakładzie produkującym wózki.
Fajna robota.
Raz w poniedziałek powiedziałem szefowi:
„Chyba odchodzę w piątek”.
A on: „No, jak wiele osób”.
Okej.
W piątek powiedział mi: „Dobra, odchodzisz z pracy,
ale lubi cię tu wiele osób.
Chodźmy do baru. Wypijemy za twoją przyszłość”.
Mówię: „Jestem nieletni, ale spoko”.
Poszliśmy całym biurem. Wszyscy byli tacy mili.
Wręczyli mi kartki z życzeniami, małe prezenty.
Jeden facet dał mi butelkę Jacka Danielsa.
To miał być prezent na pożegnanie.
„Masz, weź to ze sobą”.
A ja: „Wypiję to tu, przy barze”.
A barman: „Nie możesz”.
A ja: „Nic nie słyszę. Piję”.
Nie mogę krytykować Johnny’ego, że ugiął się pod presją milionów dolarów,
jak sam nie dałem rady z butelką whisky.
I powiem wam coś, jeśli nie pijecie whisky.
Po paru głębszych łykach z butelki,
wasz mózg ma takie:
„Hej, za dużo tu światełek.
Bip, bop, bup!”.
A ty: „Zaraz tu nabroję”.
Zacząłem zabierać ludziom drobne z baru.
„To moje. Pierdol się”.
Koledzy mówili: „Uspokój się”. A ja: „Sam się kurwa uspokój”.
W końcu wróciłem do domu
z panienką z bardzo niefortunnym obliczem.
Tak.
Myślicie, że jestem wredny, ale to sama szczerość.
Na szczęście urwał mi się film.
Jeśli nigdy tego nie doświadczyliście, gratuluję zdrowego życia.
Reszta z nas wie, że to przerażające uczucie.
Pamiętam, jak obudziłem się następnego ranka.
Spojrzałem przez okno
na nieznany mi ogródek.
Powiedziałem: „Gdzie ja jestem?
I co to jest?”.
Kiedy się odwróciłem, zobaczyłem tego jebanego gargulca.
Głośno westchnąłem, prosto w jej twarz.
Czaicie? Miałem takie...
Była do tego przyzwyczajona. Powiedziała: „Wiem, wiem.
Nie jesteś moim pierwszym gościem”.
Wyglądała jak Bill Belichick, były trener drużyny Patriots.
Wyobraźcie go sobie z brązowymi włosami do ramion.
Ta sama twarz, to samo ciało.
Mówię jej: „Załóż bluzę. Nie chcę tego oglądać”.
Po wyjściu z jej domu czułem ogromny wstyd.
Byłem na pierwszym roku studiów. Miałem zajęcia z psychologii.
Wiecie, czego uczyli nas na temat wstydu?
Uczyli nas, że sekrety potęgują wstyd.
Jeśli się czegoś wstydzicie,
zwierzcie się chociaż jednej osobie,
żeby zmniejszyć nieco ten ciężar.
Ukrywany wstyd rośnie tylko w siłę
i może cię przytłoczyć.
Pamiętam, co wtedy myślałem.
„Czuję wstyd i wiem, że muszę komuś o tym powiedzieć”.
A potem pomyślałem: „Kurwa, nie ma bata.
Umrę z tą tajemnicą. Pogrzebię ją pod stertą pizzy”.
Kiedy tak sobie myślałem,
zadzwonił do mnie kumpel, który był ze mną w barze.
Spytał: „Gdzie poszedłeś po wyjściu z baru?”.
A ja: „Do domu”.
A on: „Doprawdy?”.
A ja: „Tak”.
A on: „Nie sądzę”.
A ja: „Serio”.
A on: „Wcale nie”.
A ja: „Co ty gadasz?”. A on: „Darujmy sobie. Powiem ci, co zrobiłeś”.
„Okej, co zrobiłem?”
A on: „Wyruchałeś moją ciotkę”.
„Twoja ciotka to Bill Belichick?”
A on: „Tak”.
Wydusiłem z siebie tylko: „Przepraszam, przykro mi”.
A on: „To mnie jest przykro.
Nie chciałbym wyruchać żadnej z moich ciotek,
ale Bill jest ostatni na tej liście”.
Przerzuciłem się na zioło.
Oglądanie filmów dokumentalnych może być ważnym doświadczeniem.
Poznajemy informacje, o których nie możemy przestać myśleć.
Nie dają nam spokoju. Gadamy o nich, śnimy o nich.
Przykładowo, gdybym nie obejrzał niedawno jednego dokumentu,
nie wiedziałbym, ile kokainy zażywał Hitler.
Serio.
Wszyscy wiedzą, że armia Trzeciej Rzeszy zażywała metamfetaminę.
Ćpali fetę w trakcie drugiej wojny światowej.
Setki tysięcy niemieckich żołnierzy maszerujących przez Ardeny.
Ta przeprawa trwa zwykle sześć dni. Oni potrzebowali 28 minut.
To metamfetamina.
Wyobraźcie to sobie. Siedzicie sobie w Belgii, pijecie mleczko...
A tu nagle...
„Ja pierdzielę!”
Byliście kiedyś przy kimś na fecie? Ja tak. To niezbyt przyjemne.
Nie przestają gadać i chcą wszystko wyruchać.
I mówimy tu o Amerykanach. Wyobraźcie sobie tych zboczonych Niemców.
„Ssij mi...”
„Hej!”
„Wyluzuj, Gunther”.
Hitler też ćpał fetę. To jest dobrze udokumentowane.
Ale wiele osób nie wie, że rankiem zażywał kokainę.
Podawał mu ją jego osobisty lekarz.
Myślicie, że lekarz Michaela Jacksona przegiął pałę?
On dawał mu tylko propofol na sen. To słabizna.
„Chcę iść spać...”
Za to Hitler wstawał rano, a jego lekarz...
„Dzień dobry, Mein Führer...”
A Hitler: „Ach, Żydzi!”.
Kreska koksu i nienawiść w sercu z samego rana to niezła propozycja.
Ale dlaczego dowiaduję się o tym dopiero w wieku 46 lat?
Każde dziecko powinno o tym wiedzieć.
Przedszkolaki powinny się nas pytać: „Wiesz, ile kokainy wciągał Hitler?”.
To najlepsza historia ku przestrodze dla dziecka.
Kiedy ja byłem mały, mówili nam: „Nie wciągaj koksu”.
„Czemu?” „Bo tak robią gwiazdy rocka”.
A ty: „A, okej.
Takie jak Slash i Eric Clapton?”.
„Tak, oni nie śpią całą noc,
golą sobie ciała...
i pieprzą laski.
Też tak chcesz?”
A ty: „Bu!”.
Kto jeszcze ćpał koks? Martin Scorsese.
Jemu też nieźle wyszło w życiu.
Może ktoś zły?
„Nie, nikogo nie mamy.
No, jest taki jeden. Nie wiem, czy o nim słyszałeś.
Nazywa się Adolf kurwa Hitler”.
Wciągał góry koksu.
I gadał takie same pierdoły, jak wy z waszymi kumplami.
Tyle że gadał o wojnie.
„W grudniu idziemy na Stalingrad.
Rozpierdolimy ich!”
„Patrzcie, jak se wąsy przyciąłem”.
„Chcecie zobaczyć moje obrazy?
Maluję głównie, jak duszę kaczki”.
„Myślicie, że Mussolini mnie lubi?”
Ale serio, jełop z niego.
Ale miał fajny akcent.
Zawsze fascynowały mnie języki.
Połowa mojej rodziny pochodzi z Ameryki Południowej.
Z Peru.
Latam tam.
Często latam tam do krewnych
i zapraszam ich do siebie.
Kiedy odwiedza mnie jeden z moich 288 kuzynów,
zawsze popełnia błąd w tym samym zdaniu.
To nie zmienia się od 30 lat.
W trakcie wizyty podchodzi do mnie i mówi:
„Tommy, muszę zrobić gówno”.
A ja: „Rozumiem”.
Jeśli znacie hiszpański, rozumiecie, że to dosłowne tłumaczenie.
Po hiszpańsku mówi się hacer, czyli „robić”.
Ale, żeby było fair, właśnie to się robi.
Na kiblu faktycznie robi się gówno.
Ale muszę ich poprawić.
„Tutaj mówi się take a shit”. Czyli „wziąć gówno”.
A kuzyn: „Czemu?
Nigdzie go nie biorę”.
Mówię mu: „Żelazna logika,
ale jak będziesz powtarzał, że robisz gówno w toalecie,
ktoś zadzwoni po psy”.
Jeśli tu jesteście, posługujecie się językiem świata.
Język świata to angielski.
Większość z was, jak ja, nie zrobiła nic, żeby się go nauczyć.
Po prostu się urodziliście.
A reszta świata tak bardzo się stara,
żeby móc się z nami komunikować,
żeby nawiązać z nami kontakt,
a my śmiejemy się im w twarz.
Super, nie? Pytają: „Jak to się mówi...?”,
a my...
„Posłuchaj tego idioty”.
Jakbyście coś osiągnęli.
„Nie wiem...”
„Zamknij się, głupku”.
To jego ósmy język.
A jakiś wieśniak będzie się czepiał: „Chłopie, naucz się gadać”.
Jasne, święte słowa.
Możecie kpić z ludzi, którzy nie opanowali waszego języka.
Ale to nieuprzejme, zranicie ich uczucia.
Ale wiecie, co się wszystkim podoba?
Jeśli potraficie dobrze imitować akcenty, traktują was jak jebanego czarodzieja.
Serio, spróbujcie w pracy.
W poniedziałek. Hello, mate! Would you like a biscuit with your tea?
Ludzie w biurze nie będą mogli uwierzyć.
Spróbujcie różnych akcentów.
„Masz ochotę na croissant z kawą?”
„Chcesz mange mój anus?”
Mówcie, co chcecie.
Możecie próbować wszystkich akcentów.
Oczywiście poza azjatyckim.
Szkoda, bo jest najfajniejszy.
Dalej będziecie go naśladować w samotności, wśród kolegów,
pod prysznicem, w aucie, w łóżku.
Nie ma nic lepszego. Ale nie wolno.
Znaczy można, ale tylko troszeczkę.
Jakby zagrać jedną nutę na pianinie.
Przy ludziach możecie zrobić takie...
Coś takiego.
Ludzie i tak się zestresują? „Co ty wyprawiasz?”
Ale nie można się rozkręcić...
Ja wam tylko prezentuję. Ale wy nie możecie.
Jeśli chcecie zabawić się z tym językiem, ale nie jesteście Azjatami,
po prostu nauczcie się jakiegoś zdania w azjatyckim języku.
Wtedy to tylko powtarzanie słów.
Ja pracuję nad czymś po mandaryńsku.
Ciężko idzie, ale spróbujmy.
Dziękuję.
To znaczy: „Zabij moją córkę, jest bezwartościowa”.
Bo wolą tam chłopców.
Dziewczynkami można rzucać o drzewo.
Próbowałem tego dowcipu w Hongkongu. Nie spodobał się.
Nienawidzą tam drzew.
Nie wiem, jak bym zareagował. Mam synów, ale nie wiem, czyja to zasługa.
Moja? Mojej żony?
Wzięła to na klatę...
a raczej między nogi.
Wciąż robi mi laskę, ale to tylko małżeński oral.
To nie to samo co oral z życia singla.
Małżeński oral jest jak...
Wyobraźcie sobie psa...
w gorący dzień...
który pije...
ze swojej miski.
I patrzy na was...
między liźnięciami.
Takie...
„Tak, bardzo przyjemnie”.
„Skończyłeś?” „Jasne, nawet nie chciałem dochodzić”.
Wciąż pamiętam stare, dobre czasy.
Jakbym miał w głowie kasety VHS.
Nagranie jest trochę ziarniste, ale kiedy zamknę oczy,
wciąż widzę te słodkie aniołki z mojej młodości,
które wydawały z siebie takie odgłosy, jak gdyby walczyły o życie.
Aż zatrzymujesz się, żeby sprawdzić, czy nic jej nie jest.
W sumie to masz to w dupie.
„Podoba mi się, że cierpisz. Super”.
Co, nie pamiętacie?
Lubię mieć palec w tyłku.
Tak dla jasności, bez żadnych „wykopalisk”.
Tylko takie małe...
Jak Steve Aoki. „Co robi ten przycisk?”
Tylko nie wykupujcie tam węgla. Czaicie?
Tak. A pan lubi?
Tak.
Widzę po wąsie.
A pan? Zajebiście. Kulturka w pierwszym rzędzie.
Przepytałem moich najbliższych kolegów.
Wszyscy odpowiedzieli: „Kurwa, wykluczone.
Nie lubię tego. To pedalskie”.
A ja na to:
„To może spróbuj tego z kobietą?”.
To nie jest pedalskie.
Po prostu nie rób tego z bratem.
„Szybko, zanim wróci tata”.
Z wiekiem odkrywamy, że i mężczyźni, i kobiety kłamią na temat seksu.
Ale to zupełnie różne kłamstwa.
Mężczyźni wyolbrzymiają swoje podboje i zainteresowania,
bo żyją, by imponować kobietom.
To głupie, ale taka jest prawda.
Każda z was pozna takiego faceta.
„Ja tam lubię wszystko. Depcz mi po jajach, rozetnij mi sutki.
Podpal mnie”.
A ty: „Okej.
Może być fajnie”.
A w łóżku facet od razu... „To zapałka? Nie czuję się bezpiecznie”.
To jebany kłamca.
Kobiety kłamią na odwrót.
Kobiety umniejszają swoje fantazje, ale ja chcę was obronić.
Macie dobry powód.
Kobiety umniejszają swoje łóżkowe fantazje,
ponieważ słusznie boją się tego,
że niektórzy mężczyźni będą próbować je przez to zawstydzić.
Prawda, dziewczyny?
Dobra, jest tu ze 30 szmat. Nieźle.
Żartuję! Żartuję. Dziękuję, że się odezwałyście.
Kiedy myślę o moim własnym życiu, zdaję sobie sprawę, że tak naprawdę jest.
Miałem raz współlokatora.
Obaj znaliśmy Nicole. Była piękną dziewczyną.
Pewnego dnia mój współlokator powiedział, że przespał się z Nicole.
Dodał też coś mega dziwnego i obleśnego.
Z góry przepraszam.
Powiedział: „Stary, jej cipcia...”
Na dodatek wydawał z siebie obleśne odgłosy...
„Była taka przytulna i ciepła.
Aż miałem ochotę się w niej zdrzemnąć”.
„Było tak przyjemnie.
Jej cipka była jak kocyk pokryty masełkiem”.
Kurwa, co?
A potem chodziłem z nią dwa miesiące.
Czemu? Bo też lubię masełko.
Pewnego dnia poruszyłem przy niej ten temat.
Mówię: „To dziwne, że przespałaś się z moim współlokatorem”.
A ona: „Nigdy go nawet nie dotknęłam”.
A ja: „Serio?”. A ona: „Skąd”. A ja: „Okej”.
Idę do współlokatora. „Ona mówi, że się nie przespaliście”.
A on: „No, racja”.
Mogłem się domyślić po tym tekście o masełku.
„Czemu mnie okłamałeś?” A on: „A kogo to obchodzi?”.
Na tym skończyła się cała rozmowa.
Lata później byłem z inną kobietą.
Rozmawialiśmy o seksie. Poruszyłem temat trójkątów.
Spytałem: „Byłaś kiedyś w trójkącie?”, a ona...
„Nie spytałem, czy wzięłaś dziś Adderall.
Uprawiałaś kiedyś seks z dwiema osobami naraz?”
A ona: „Niezupełnie”.
„Niezupełnie? Jeden z nich był po amputacji? To wciąż się liczy”.
A ona: „To było tak...”.
„To była cała historia?!”
A ona: „Byłam w trójkącie, ale miałam poparzenie słoneczne”.
A ja: „Kurwa, co?”.
A ona: „Nie byłam zbyta aktywna, bo byłam cała poparzona”.
Mówię: „To jakaś szalona babska logika”.
„Zrobiłem loda czterem facetom,
ale wpadłem w pokrzywy, więc się nie liczy”.
Co za szmata.
Nie żyje już.
Prawdopodobnie.
Myślałem o zabiciu żony.
Rozmawiałem o tym. Głównie z moją żoną.
Sama zaczęła.
Raz po prostu spytała mnie:
„Myślisz, że łatwo byłoby ci zabić mnie gołymi rękami?”.
Mówię: „Bardzo łatwo”.
„Serio?” „Nawet bym się z tym nie zmagał”.
A ona: „Nie!”. A ja: „Tak.
Nie mówię, że jestem twardzielem, ale ciebie zabiłbym z łatwością”.
Od tamtej pory ciągle o tym wspominam, kiedy jesteśmy razem.
Raz w Nowym Jorku czekaliśmy na stacji metra.
Nagle powiedziałem: „Mógłbym po prostu...
wepchnąć cię prosto pod pociąg”.
A ona: „Zginęłabym”. A ja: „No nie pierdol”.
A ona: „Nie powinieneś tego robić”. A ja: „Co?”.
A ona: „Jest tu mnóstwo kamer i ludzi.
Złapią cię”.
A ja: „Dzięki za radę”.
Byliśmy na Hawajach.
Poszliśmy na wycieczkę nad taki klif.
Położyłem jej ręce na ramionach
i powiedziałem: „Gdybym chciał, mógłbym cię stąd zrzucić”.
A ona: „Zginęłabym”.
A ja: „Jesteś w tym coraz lepsza.
Ale oczywiście, że tego nie zrobię.
Wpadłabyś na skały. Przyjechałaby policja.
Miałbym zjebany dzień.
Ale tam nie ma już żadnych skał.
Tam porwałby cię odpływ.
A ja miałbym zajebisty tydzień na Hawajach”.
I daliśmy sobie buzi.
To właśnie miłość, nie?
Nie, ona wciąż żyje.
Prawda?
Jesteśmy razem już jakieś 63 lata.
W pewnym momencie podejmujesz decyzję: „Dobra, zostanę z nią na zawsze”.
Ale czasem nie możemy się oprzeć i myślimy o alternatywach.
Wspominasz swoje byłe dziewczyny i masz takie:
„Jezu, upiekło mi się”.
Albo: „Z tą nawet mogłoby być fajnie”.
Ostatnio przypomniałem sobie jedną.
Studiowałem jeden semestr za granicą, w Madrycie.
Pewnego dnia kolega ze Stanów powiedział mi:
„Lecę na weekend do Tunezji. Zabierzesz się?”.
A ja: „Nie mam ochoty”.
Odparł: „Kiedy następnym razem
będziesz miał okazję zobaczyć takie miejsce
po tak krótkim locie? Leć ze mną”.
A ja: „Dzięki, masz rację, lecę z tobą”.
W hotelu w Tunezji pracowała piękna kobieta.
Podeszliśmy do niej razem, po dżentelmeńsku.
„Jesteśmy studentami ze Stanów.
Uczymy się w Hiszpanii. Jesteśmy tu na weekend”.
A ona: „Ja jestem z Francji. Szukam dziś heroiny”.
Kumpel na to: „Jest twoja”.
I poszedł sobie.
A ja myślę: „Zobaczmy, co z tego wyniknie”.
Jeździliśmy na wielbłądach, szukaliśmy brauna...
Skończyliśmy w jej pokoju. Całujemy się. Robi się gorąco.
W pewnym momencie zatrzymuję się i mówię: „Muszę ci coś powiedzieć.
Nie ma prezerwatywy, a chyba potrzebuję. Bez urazy”.
A ona: „Nie potrzebujesz”.
A ja...
„Okej”.
Nie byłem za mądry.
Zrobiliśmy swoje.
Wróciłem do pokoju. Kumpel pyta: „Gdzie byłeś?”.
A ja: „Przespałem się z tamtą Francuzką”.
Od razu spytał: „Masz prezerwatywy?”.
A ja: „Nie”.
Opadła mu szczęka.
Mówi: „Umrzesz”.
A ja: „Fakt, umrę”.
Nie spałem całą noc.
Rano idę na dół na jebane śniadanie po tunezyjsku.
Podają jakieś daktyle i humus.
Taki posiłek z samego rana popity kawą
to gwarancja niezłego srania.
Więc zjadłem, wysrałem się i zobaczyłem ją.
Wiedziała, że coś nie gra.
Mówię jej: „Uprawialiśmy seks bez zabezpieczenia”.
A ona: „To nic”.
A ja: „Wcale nie nic”.
A ona: „Nic się nie stało. Biorę leki”.
A ja: „Dlaczego bierzesz leki?
Spadły ci limfocyty czy coś?”.
A ona: „Biorę leki, żeby nie zajść w ciążę”.
A ja: „Bierzesz pigułki antykoncepcyjne?
Myślisz, że martwiłem się, że zajdziesz w ciążę?
Jakbyś mnie w ogóle znalazła?
Napiszesz list?”.
„Droga Ameryko,
w Afryce Północnej wyruchał mnie niejaki Big Daddy Kane”.
A ona: „Uspokój się”.
A ja: „Nie mogę”.
Sięgnęła do torebki i wyciągnęła jakieś tabletki.
Wziąłem je bez zastanowienia.
„Co to, witamina C?”
A ona: „Xanax. Wziąłeś trzy Xanaxy.
Wreszcie się zrelaksujesz, bekso”.
Minutę później miałem takie...
„Jestem zrelaksowany”.
A potem poszliśmy do niej i znowu przespaliśmy się bez zabezpieczenia.
I tak zachorowałem na AIDS. Sam nie wiem.
Nigdy nie robiłem sobie testu.
I nie zrobię sobie. Lepiej nie wiedzieć.
Jak złapałem wirusa,
to ma go i moja żona,
i synowie,
i Seven.
Na pewno.
Bill Belichick na pewno też.
Ale wiecie co? Wolę być chudy.
Więc dziękuję, AIDS, i dziękuję, Milwaukee.
Jesteście super! Dziękuję!
Dobrej nocy! Dziękuję!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak