Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(ทอม เซกูรา แสดงสด คืนนี้)
มิลวอกี ขอเสียงต้อนรับให้ทอม เซกูราหน่อยครับ
(ทอม เซกูรา: บทเรียน)
ครับผม ขอบคุณหลายๆ
ขอบคุณครับ
คนดูสุดยอดมาก ขอบคุณครับ
ครับ ผมก็รักคุณ
ดูสงบเสงี่ยมกันดี เยี่ยมเลย
เพราะไม่ใช่ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ รู้ใช่มั้ย
อย่างตอนโชว์อาทิตย์ที่แล้ว พวกที่นั่งแถวหน้าก็ทะเลาะกัน
จริง แล้วพออยู่แถวหน้านี่แม่งเห็นชัดเลย
เห็นแหละ
แล้วปกติก็จะพยายามห้ามศึกทันที
แต่ผู้ชายคนที่เริ่มเขาแก่มากเลย
พอรปภ. มารับตัวเขาออกไป ผมก็บอก "เดี๋ยว"
เก็ตมั้ย ปล่อยลุงแกไป
น่าจะเป็นครั้งสุดท้ายของลุงแกแล้วละ
แน่นอนเลย เพราะแกแก่มากแล้ว แกไปต่อยผู้ชายอีกคน
แล้วก็ทําเสียงฮึดแบบคนแก่
แบบ... "เฮือก!" เหมือนแบบ...
ขนาดคนที่โดนต่อยยังว่า "ผมชิลๆ พี่"
"เหมือนมดตอม" แล้ว...
แล้วตาลุงนั่นก็หมดแรงไปเอง แบบ...
ลุงแก... ค่อยๆ ม่อยไปเอง
แล้วตอนที่รปภ. พาลุงเดินออกไป ผมหันไปมองแล้วก็...
"อ้าว ผู้หญิงไม่ใช่เหรอน่ะ"
เพราะทรงผมนี่แหละ
รู้ใช่ไหมว่าผู้หญิงบางคน พอถึงวัย
ก็จะปล่อยตัวแบบไม่สนสี่สนแปดใดๆ
ซึ่ง... ทรงผมไปก่อนเพื่อนเลย ไถซะเรียบ
พวกเราจะได้รู้ว่า "อ๋อ คนนี้แตะต้องไม่ได้"
"เข้าใจตรงกัน"
ปิดฟึ่บ กีปิดตาย ผมติดหนังหัว
เป็นที่รู้กันว่า "อย่าไปยุ่ง" นั่นแหละครับ
ไม่ว่าป้าจะเป็นใคร หลับให้สบายนะครับ
คือผม...
ผมเพิ่งกลับมาจากที่ที่ผมชอบที่สุดในโลก
ผมไปอิตาลีมา ชอบสุดๆ
ครับ มันคือที่สุด
เยี่ยมยอดจริงๆ และ...
โทรศัพท์ผมยังรู้เลยว่าผมรักอิตาลี
เหมือนที่โทรศัพท์สมัยนี้ มันรู้ตับไตไส้พุงเรานั่นแหละ
สนุกดีนะเมื่อก่อนนี้ น่าจะเมื่อสิบปีที่แล้ว ตอนที่เราเถียงกันว่า
"มันจะเหลือเชื่อขนาดไหน ถ้าเจ้านี่ฟังเราพูดตลอดเวลา"
แล้วตอนนี้ก็แบบ "เออ แม่งอัดไว้หมดละ"
ทุกอย่างที่พูด พิมพ์ อยู่หมดเลย
เว้นแต่คุณจะเป็นคนที่เชื่อว่า
"เออใช่ ตอนนั้นผมคุยกับคน
เรื่องตะกร้าขนมปังจากโครเอเชียในยุค 1700
แล้วพอเปิดจีเมลก็เจอนี่
'คุณหาตะกร้าขนมปังโครเอเชียอยู่รึเปล่า'"
แล้วบอก "บังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อเลยเนอะ" นั่นสิ
ผมพูดถึงอิตาลีตลอดและทุกครั้งที่เปิดโทรศัพท์
ในโซเชียลมีแต่อิตาลี
วิวที่อิตาลี สูตรทําอาหารอิตาเลียน เท้าผู้หญิงอิตาลี
ผมก็เลยต้องกดไลค์ๆๆ ใช่มั้ยล่ะ
แต่ทุกครั้งที่ผมเห็นภาพวิวที่อิตาลี
จะต้องมีผู้ชายขี่เวสป้าอยู่ในรูปตลอด
ขี่สกู๊ตเตอร์คันน้อยสวี้ดสว้าด
ฝันถึงซอสมารินาราหรืออะไรก็แล้วแต่
นั่นแหละ และทุกครั้งที่ผมเห็นคนขี่เวสป้า
ผมก็มักจะคิดในใจว่า
"โคตรเกย์เลยว่ะ" ถูกไหม
แต่พอไปถึงที่นั่นแล้วเห็นเวสป้าเข้า
ก็... "ไม่มีใครรู้หรอก เนอะ"
ผมเลยเช่ามาคันหนึ่ง แล้ว...
มันเป็นประสบการณ์ที่แสนสุขใจที่สุดในชีวิตผมเลย
ตอนลูกผมเกิดก็ด้วย เยี่ยมสุดๆ
ผมหาเหตุผลออกไปซิ่งอยู่เรื่อย
"บัตเตอร์นัทสควอชหมด ต้องรีบไปซื้อ บรื้น"
ขี่ไปได้สองสามวัน ผมก็เริ่มแต่งเรื่องขึ้นมาในหัว
"จะว่าไปก็เหมือนฮาร์เลย์อยู่นะ เหมือนก็คือกัน"
ฮอกของข้อย
ผ่านไปอีกวัน
ผมคิดในใจว่า "กลับไปเมื่อไหร่จะซื้อไอ้นี่สักคัน"
แล้วผมก็เริ่มช็อปออนไลน์เลย "อยากได้สีฟ้ามั้ย อยากสิ"
"อยากได้ตะกร้ามั้ย แน่นอน ต้องมีตะกร้าด้วยสิวะ"
แล้วผมก็กลับไปอเมริกา แทบจะทันทีทันใดเลยที่ผมแบบ...
"โอ้ ไม่ได้เด็ดขาดเลย" แบบ...
"ขืนขี่ไอ้นี่ติดไฟแดง มีหวังโดนอัดจมพื้นแน่เลยตรู"
ตอนนั้นแหละที่ตรัสรู้เลยว่า เวสป้าคือพิคเคิลบอลในโลกของมอเตอร์ไซค์
คือมัน...
เป็นแบบนั้นเลย
จริงๆ
มันเหมือนเอาไว้แก้ขัด
คือถ้าเล่นเทนนิสห่วยก็บอกว่าห่วยสิ
ไม่มีใครอยากฟังว่าคุณเก่งกีฬาปลอมๆ หรอก
แล้ว... "แหม แต่มันเป็นกีฬาสังคม..."
"ใครๆ ก็เล่นได้" คุณถึงเล่นไง เพราะอ่อนไง ทีนี้...
ไม่นานมานี้ ผมไปทําเรื่องสนุกๆ มา
ผมได้ไปบินกับบลูแองเจิลส์
ไม่รู้จะรู้จักกันรึเปล่านะ
โอ้ ว้าว
ว้าว
สําหรับคนที่ไม่รู้ พวกนี้คือฝูงบินผาดโผนของกองทัพเรือสหรัฐฯ
เดินทางไปแสดงทั่วประเทศ โชว์เขาสุดยอดมาก
นักบินเครื่องบินรบฝีมือขั้นเทพ
บินเครื่องบินรบห่างกัน 45 เซ็นติเมตร
แล้วก็โชว์บินผาดโผน
ผมไปดูมา สุดยอดมาก
หลังจากนั้นผมก็เจอผู้จัดงานคนหนึ่ง
ผมก็พูดชิลๆ ว่าแบบ
"แหม เห็นแล้วอยากลองบินดูบ้าง"
เขาก็บอกว่า "ไปได้นะ"
ผมก็ว่า "เชี่ยไรเนี่ย ได้จริงดิ"
เขาก็ว่า "จริง แต่ต้องมาที่เพนซาโคลา ฟลอริดา"
ผมก็แบบ "อี๋"
"โอเค" นั่นแหละ...
แล้วผมก็ไปฟลอริดา ไปที่ฐานทัพ แล้วก็ได้เจอนักบินคนหนึ่ง
หมอนั่นดูเหมือนถูกออกแบบมาจากห้องแล็บ
แล้วเอไอก็ขี้แม่งออกมา เก็ตมั้ย
เป็นคนที่หล่อมาก นี่ผมยังคิดถึงเขาอยู่ทุกวันเลย ว่าบาป
ภาพสุดท้ายที่ผมคิดถึงก่อนนอนทุกคืน
คือแนวกรามของเขา แล้วผมก็แบบ...
"อืม งานดีเว่อร์"
ผมเลยเดินไปหาเขา บอกว่า "ผมทอมนะ"
เขาก็บอกว่า "ผมเจ็ดครับ"
แล้วแต่พ่อเลยจ้ะ
ถ้าคุณแค่เจ็ด เต็มสิบจะขนาดไหนวะ
คุณเจ็ดก็บอกผมว่า "เดี๋ยวเราจะทําอะไรเจ๋งๆ กัน"
"เพราะงั้นอย่ากินเยอะนะ เพราะถ้ากินเยอะ
อ้วกแน่นอน"
แล้วผมก็ว่า "อ้าว แล้วถ้าผมอ้วกล่ะ"
เขาบอกว่า "เดี๋ยวผมเตรียมถุงเล็กๆ ไว้ให้อ้วกใส่"
ผมก็ว่า "เหมือนหมาน่ะนะ"
แล้วถ้าผมขี้ล่ะ
เขาบอกว่า "ปกติเขาไม่ขี้กันหรอก"
ไม่รู้ซะแล้วว่านี่คือใคร
เราขึ้นไปบินกัน 45 นาทีได้
บินแนวตั้ง ควงสว่าน ความเร็ว 1.2 มัค
แรงจีขึ้นไปถึง 7.5
เป็น 45 นาทีที่น่าตื่นเต้นที่สุดในชีวิตผม
แต่พอกลับลงมา ผมก็คิดอะไรได้อย่างหนึ่ง
ผมคิดได้ว่าเราคือประเทศเดียวในโลก
ที่พอเห็นฝูงบินขับไล่ไอพ่นบินมาบนฟ้า
แล้วคิดว่ากําลังจะได้เห็นอะไรเจ๋งๆ แน่เลย
มีแค่ประเทศเรานี่แหละ
จริงไหม แบบ...
ก็ดูสิ เราส่งฝูงบินไปงานเดย์โทนา 500
เพื่อเปิดงาน
ให้ไอ้พวกงั่งทั้งหลายแหงนคอดู "เหอะๆ ดูดิ"
"โคตรเจ๋งเลยว่ะ"
เราก็ว่า "เออ ที่นี่นะ"
แต่ถ้าอยู่ฮินดูกูชที่อัฟกานิสถาน
แล้วเห็นเครื่องบินเอฟ 22 เจ็ดลําบินมา
คงไม่คิดว่า "เออใช่ เขาแข่งกันวันนี้นี่นา"
ใช่มั้ย คงจะแบบ...
นั่นแหละ เสียงสุดท้าย ที่จะได้เปล่งออกมาในชีวิตนี้
ก่อนจะได้ยิน...
แล้วหมู่บ้านแม่ก็หายไปจากแผนที่โลก
เอาละ... ยูเอสเอ
ทีนี้
แหงละสิ
ทําไมจะไม่ล่ะ
ผมไม่ได้อ้วกแล้วก็ไม่ได้ขี้แตก แต่...
ตอนที่ผมอยู่ที่ฮิวสตัน ประมาณหนึ่งเดือนก่อน
ผมตดแบบมีของแถม คือเรื่องมันเป็นงี้
ถ้าจะให้ลิสต์รายชื่อสถานที่ ที่เหมาะกับการตดพร้อมกากมากที่สุด
ซึ่งก็ไม่รู้จะลิสต์ทําไม แต่ถ้าจะลิสต์
ตัวเลือกอันดับหนึ่งคือห้องน้ํา
ผมก็อยู่ที่นั่นแหละ
อยู่ในห้องน้ําสาธารณะ ยืนอยู่ตรงโถฉี่
กําลังฉี่อย่างสบายอารมณ์ยามบ่าย
แบบที่จับเวลาได้ 90 วินาทีน่ะ
ใจก็จะลอยไป
กระแสจิตไหลไปเรื่อย
เหม่อลอยคิดไปว่า
"นกมีจริงไหม หรือเป็นแค่เครื่องนําวิถีบินได้"
"พับผ่าสิ อารีธา แฟรงคลินนมใหญ่แค่ไหนนะ"
เคยคิดบ้างมั้ย ใครๆ ก็พูดถึงแต่นมดอลลี่ พาร์ตัน
แต่เคยมองนมอารีธา แฟรงคลินกันบ้างรึเปล่า
เหมือนกําลังให้นมลูกแมวน้ําอยู่เลย
ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ
ถ้าร้องเพลงไม่ได้ก็ยังเป็นเด็กเสิร์ฟได้
เข้าใจใช่ไหม เพราะนมแม่งได้
นั่นแหละครับ
ผมฉี่อยู่ กําลังสบายอารมณ์
เมียผมก็ชอบเอาเรื่องนี้มาด่าอยู่เรื่อย
บอกว่า "ทําไมเป็นคนชอบการขับถ่ายขนาดนี้เนี่ย
ผมก็บอกว่า "อย่ามายุ่งได้ปะ"
ก็ผมชอบฉี่ไง แต่ชอบจามมากกว่านะ
ถ้าคุณไม่สะใจกับการจาม แบบโอเพ่นแอร์ รุนแรง หลุดโลกละก็
คุณแม่งเป็นคอมมิวนิสต์ว่ะ โอเค๊
มันสุดยอดแล้ว
เข้าใจใช่มั้ย เวลาไม่มีใครอยู่ด้วยแล้วแบบ "ฮัดเช่ย!"
ขนาดตัวเองยังตกใจ "เชี่ยไรเนี่ย"
"มึงอย่าคุยกับกูนะ"
ผมชอบนะ เวลาน้ําแตกคือฟินสุด จริงไหม
เรื่องนี้ผมไม่เถียง
ถ้าให้เรียงลําดับ น้ําแตก จาม ฉี่ฟินๆ ขี้แตกฉุกเฉิน
ผมชอบยืดเส้นยืดสายบนเตียงทันทีที่ลืมตาตื่น
ยืดปุ๊บหลับต่อปั๊บอย่างกับโดนยาสลบ
ไม่รู้สิ ผมชอบนะ
ผมชอบนั่งบนโซฟาในวันอาทิตย์
ชอบดึงหนังไข่ตัวเองเล่นชิลๆ แบบนี้
"ฟรีนะเนี่ย บ้าบอที่สุด"
"ถ้าเป็นมือพี่เจ็ดก็คงดี แต่แค่นี้ก็โคตรฟินละ"
ผมรู้ว่าผู้หญิงหลายคนอิจฉาเรื่องนี้ แต่เอาจริงๆ นะ อย่าอิจฉากันเลย
ผมเห็นมาหลายคนละ มีให้ดึงเพียบ
คุณเองก็สามารถทําได้...
ลองดึงหนังย้วยๆ ตรงนั้นดูแล้วจะรู้ว่าฟินแค่ไหน
ใช่ แล้วอย่าทะลึ่งมาทําเป็นเสียเซลฟ์นะ
พวกผู้หญิงชอบพูดให้พวกตัวเองเสียเซลฟ์ ผู้ชายไม่เคยแคร์
ถึงมีฟันก็จะพยายามยัด โนสนโนแคร์
ผมแค่จะบอกว่า สาวๆ ครับ ผมอยากให้คุณกลับไปในคืนนี้
โดยได้รู้ว่าทุกคนมีจิ๋มที่งดงาม เคมะ
ครับ จริงๆ
แน่นอน พูดจากใจจริง
ผมฉี่อยู่ใช่มั้ย
แล้วผมก็รู้สึกถึงพลังงานบางอย่าง เคลื่อนมาที่ปลายอุโมงค์
แล้วผมเป็นสุภาพชนไง ผมก็เลยทําเรื่องสุภาพ
ผม... อื้มๆ... มองรอบๆ ไม่มีใครอยู่
ก็เลยบอกตัวเองว่า "ไม่เป็นไรหรอก พวก"
"ลองเบ่งดูสิ"
และผมก็เบ่ง
ไม่มีเสียงออกมา
กริบ
แต่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหว
ผมก็เลยต้องตรวจดู
รู้มั้ยว่าเวลาตรวจต้องทํายังไง
ต้องถลกกางเกงลงไปให้สุด
เหมือนเด็กเพิ่งหัดเดิน ก้มดูแบบ...
สภาพเหมือนวินนี่เดอะพูห์ ใส่แต่เสื้อ กําลังขี้ แบบ...
"ฮาย"
"สวัสดี"
หนอนน้อยก็ออกมาทักทาย
"สวัสดีจ้ะ"
ก้มดูบ็อกเซอร์แล้วก็ "ชัดเลย ต้องทิ้งว่ะ"
แล้วก็ล้างเนื้อล้างตัว ออกไปจากห้องน้ํา
เพื่อนๆ รออยู่ข้างนอก ผมก็ต้องบอกให้พวกมันรับรู้ด้วย
พวกมันว่า "กูไม่ได้อยากรู้นะ" ผมก็บอกว่า "แต่กูจะบอกไง"
มันก็ว่า "มึงก็หยุดดิวะ" ผมก็บอก "หยุดได้ไง ก็มึงรู้แล้ว"
ตอนที่คุยกันนั้นเองที่ในหัวผมปิ๊งขึ้นมา
ผมคิดขึ้นได้
ผมไม่ได้ตดมีกาก
แต่ผมแค่ขี้ราดกางเกง
ครับ
คือ...
มันแตกต่างกันชัดเจนใช่มั้ย
ตดมีกากหมายความว่าผมตด
แล้วมันมีดีวีดีแถมมาให้ด้วย
ผมแค่อึใส่ในกางเกง
ก็คงไม่ต่างกันถ้าผมยืนอยู่ตรงนี้แล้ว...
"ขี้ตอนนี้เลยดีกว่า"
แล้วผมก็พูดต่อไปเรื่อยๆ
ก็เล่นเอาผมเสียเซลฟ์ไปเลย แต่ผมกลับมาแล้วจ้ะ ที่รัก
ผมกลับมาแล้ว ใช่
ขอบคุณครับ
อีกอย่างผมจะบอกอะไรให้นะ
นี่คือโชว์พิเศษครั้งที่หกของผม
และผมก็ซาบซึ้งมากๆ ที่ได้รับโอกาสนี้
ครับ
ผมมักจะบอกทุกคน ซึ่งเป็นเรื่องจริงนะ
ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาทําอะไรแบบนี้
ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ตอนที่เริ่มงานในวงการบันเทิง
ผมคิดจริงๆ นะว่าจุดพีคของอาชีพผม
มันเลยมาหลายปีแล้ว
ตอนที่ได้งานระดับโลก เป็นโฆษกให้ซับเวย์
แล้ว... เรื่องจริงนะ
ผมเคยได้งานนั้นจริงๆ ออดิชั่นตั้งสิบหน
แล้วพอได้รับสายคอนเฟิร์มงาน
ผมก็คิดเหมือนกับที่ พวกคุณหลายคนกําลังคิดอยู่ตอนนี้แหละ
"แล้วแจเร็ดล่ะ"
แจเร็ด อดีตโฆษก
ตอนนั้นเขาโดดเด่นมากๆ ในวงการโฆษณา
ดังนั้นพอคนโทรมาบอกว่าผมได้เป็นโฆษกคนใหม่
ผมถามเขาว่า "เดี๋ยวนะ นี่จะจ้างผมแทนแจเร็ดเหรอ"
เขาก็ว่า "กับผีน่ะสิ"
ถ้าคุณไม่รู้เรื่องของผู้ชายคนนี้ เขาเคยหนัก 220 กว่าโล
แล้วก็จะชอบไปซับเวย์แถวบ้าน
สั่งแซนด์วิชไก่งวงขนาดหกนิ้ว
แล้วก็ไปเดินเล่นไกลๆ
เวลาผ่านไปหลายปี เขาลดไป 130 กว่าโล
ซับเวย์ทําโฆษณาแค่ครั้งเดียว แต่ประสบความสําเร็จมาก
จนแต่งตั้งให้เขาเป็นโฆษกถาวร
แต่ปัญหาคือ
แจเร็ดใช้โปรโมต แซนด์วิชเพื่อสุขภาพได้อย่างเดียว
แต่ต้องมีอีกคน...
ที่ดูน่าจะเป็นคนประเภทที่ยืนขี้ได้ จริงมั้ย
เลยตกมาถึงมือผมนี่ไง
ผมก็แบบ "เดี๋ยวนะ ถ้าแจเร็ดพูดว่า
'กินแซนด์วิชไส้ไก่งวงกับผักสิ'
แล้วจะให้ผมพูดว่าไง"
เขาก็บอก "ให้คุณพูดว่า 'อย่าลืมนะครับ ไส้มีทบอลล์เราก็มี'"
ผมก็ว่า "โอเค จัดให้"
แต่คําถามต่อไปของผมนี่สิที่ตรงประเด็นยิ่งกว่า
ผมว่า "เดี๋ยวนะ แจเร็ดเล่นเป็นตัวเอง เป็นแจเร็ด"
แล้วให้ผมเล่นเป็นตลกที่ชื่อทอม ในโฆษณาพวกนี้ด้วยรึเปล่า"
เขาก็บอกว่า "ไม่ๆ แจเร็ดก็ยังเป็นแจเร็ด
แต่คุณน่ะ ทอม ต้องรับบทน้องชายที่ไม่สมประกอบของเขา
ที่ใช้ชีวิตโหลยโท่ย แดกยัดห่าเหมือนแรคคูน"
ผมก็บอกว่า "โอเค ได้ครับ"
ผมว่า "ก็คือต้องเล่นเป็นตัวละครใช่มั้ย" เขาบอก "ใช่"
ผมก็ว่า "ดีเลยครับ แล้วชื่ออะไรล่ะ"
เขาก็บอกว่า "เจอโรม"
ผมอึ้งไปนิดหนึ่ง แล้วบอกว่า "ชื่อคนดํานะนั่น"
ผมจะไม่มีวันลืมตอนที่ หัวหน้าฝ่ายการตลาดของซับเวย์จ้องหน้าผม
ตาไม่กระพริบ แล้วพูดว่า
"ใครๆ ก็ชื่อเจอโรมได้"
ผมตอบว่า "ใช่ ใครๆ ก็ชื่อแทนเนอร์ได้
ทั้งๆ ที่มันชื่อคนขาวชัดๆ เลยไม่ใช่เรอะ"
แล้วเขาก็บอกว่า "เดี๋ยวจะแจ้งความเห็นคุณ ให้ทางบอร์ดทราบก็แล้วกัน"
สองสัปดาห์ต่อมา ผมอยู่ที่นิวยอร์กเพื่อฟิตติ้งชุด
ก่อนถ่ายโฆษณา
หมอนั่นเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวผมแล้วบอกว่า
"นี่ สรุปว่าทุกคนเห็นด้วยที่คุณมีปัญหาเรื่องชื่อ"
ผมก็บอกไปว่า...
"ก็แหงสิวะ"
"แล้วชื่อใหม่ว่าไง เจฟฟ์ เจสัน"
เขาบอกว่า "เจอร์เมน"
ผมว่า "แม่งดํากว่าชื่อเดิมอีก"
"ผมต้องใส่ฟันทองถ่ายโฆษณาด้วยไหมเนี่ย"
เขาบอก "สรุปกันแล้ว ผมจะไม่พูดแล้ว"
ผมก็บอก "โอเค"
แล้วเราก็ถ่ายโฆษณากัน ถ่ายไว้หลายตัวเลย
แล้วก็พัก
วางแผนกันว่าจะถ่ายอีกหกตัว
เพื่อเปิดตัวแคมเปญใหญ่ที่ว่า
คุณพี่ฝ่ายการตลาดคนนั้นลาออก
คนใหม่เข้ามาแทน ยกเลิกโปรเจ็กต์โฆษณาทั้งหมด
เขาโทรมา
บอกว่า "จบแล้วครับ ไม่ได้ออกอากาศแล้ว
ไม่ได้เซ็นสัญญาอะไรทั้งนั้น เหมือนเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น"
ผมแม่งโคตรดาวน์
บอกว่า "นี่มันโอกาสครั้งใหญ่ แต่กลับหลุดมือไปซะงั้น
ผมคงไม่มีวันได้โอกาสแบบนี้อีกแล้ว"
ไม่เห็นแสงสว่างเลย
แต่แล้ว...
ผ่านไปประมาณสิบปี
วันหนึ่งผมเปิดทีวีดูแล้วก็เห็นแจเร็ดเพื่อนเก่า
กําลังออกทีวี
ไม่ใช่โฆษณาซับเวย์
แต่เป็นข่าวภาคค่ํา
รายงานข่าวว่าแจเร็ดได้รับโทษ
จําคุก 19 ปี ในคดีสื่อลามกอนาจารเด็ก
ผมนี่ถึงกับคุกเข่า "ขอบคุณครับ พระเยซูเจ้า
ขอบคุณที่ดึงโอกาสนั้นไปจากมือผม ขอโทษที่ผมเคยสงสัยเจตนาท่านนะครับ
ผมจะไม่สงสัยอีกแล้วครับ"
เพราะถ้าแคมเปญนั่นออกอากาศ
เราคงต้องถ่ายโฆษณาร่วมกันเป็นสิบปี
ขึ้นป้ายบิลบอร์ดด้วยกันเป็นสิบปี
ออกสื่อด้วยกัน
แล้ววันที่ประกาศข่าวทุเรศนั่นออกมา
ถ้าคุณเห็นผมเดินอยู่บนฟุตบาท
คงตะโกนว่า "เฮ้ย! เจอร์เมน!"
ผมคงแบบ "อะไรครับ ผมทอม"
แล้วคุณก็สวน "มึงหุบปากไปเลย ไอ้เชี่ยดํา"
แล้วก็บอก "มึงรู้อยู่แล้วนี่"
"มึงรู้อยู่แล้ว"
ผมก็จะว่า "ผมไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้จะพูดว่าไง"
"กินของสดใหม่กันเถอะ ขอโทษครับ"
ผมดีใจที่มันจบลงด้วยดี แบบนี้สนุกกว่าเยอะเลย
ขอบคุณที่มากันนะครับ แล้วก็...
ครับ...
ผม... ผมยังมีเบอร์เขาอยู่นะ ถ้าอยากรู้ละก็
เคยลองส่งลิงก์ให้เขาครั้งหนึ่ง
ลิงก์หนังโป๊ผู้ใหญ่
นึกว่าเขาคงไม่ชอบ แต่...
นี่ พวกคุณรู้กันมั้ย ที่อ่าวกวนตานาโม ประเทศคิวบา
ในเรือนจําฐานทัพเรือ ที่ขังนักโทษที่อันตรายที่สุดในโลกไว้
แล้วก็คนที่... ไม่ได้ทําผิดอะไร
คุณรู้มั้ย...
ไปลองค้นดูสิ
รู้มั้ยว่า
ผู้คุมที่นั่นถูกฝึกมาเป็นพิเศษ
ที่ผมรู้ก็เพราะผมเคยไป
ผมไปที่อ่าวกวนตานาโม ประเทศคิวบา เพื่อโชว์ให้พวกเราดูนี่แหละ
ใช่ ให้ทหารดู
เขาไม่ได้บอกว่า "นี่พวกก่อวินาศกรรมตึกถล่ม
ไหนเล่นมุกให้ฮาหน่อยดิ๊" เอิ่ม...
คงบ้านะแบบนั้น ถ้าแบบ...
"มึงไปทําให้คาลิด ชีค โมฮัมเหม็ดขําหน่อยดิ๊"
ผมคงแบบ "พ่อมึงดิ"
เขาคงแบบ "ฮ่าๆๆ ผมชอบนะ ตลกดี"
เวลาไปศูนย์กักกันกิทโม ไม่ใช่ว่าจะซื้อตั๋วไปได้ง่ายๆ นะ
ต้องบินไปฟลอริดา
ขึ้นเครื่องบินทหารมาที่ฐานทัพ
แล้วทหารเรือชั้นผู้ใหญ่ก็จะมาต้อนรับ ค่อนข้างมีพิธีรีตองเลยละ
ท่านว่า "ขอบคุณที่มานะครับ ดีใจมากที่จะได้ดูโชว์ของคุณ
จัดเรือนรับรองพิเศษให้แล้วนะครับ ถ้าต้องการอะไรก็บอกได้"
ผมก็บอก "ขอบคุณนะครับ"
แล้วท่านก็ส่งต่อผมให้นาวิกโยธิน ซึ่ง... เป็นอีกแนวเลย
คําแรกที่พี่ๆ นาวิกพูดกับผมคือ
"อยากเห็นอะไรเด็ดๆ มะ"
ผมก็บอก "อยากสิครับ พี่ จัดมาครับ"
พวกพี่ๆ เขาก็พาผมขึ้นรถจี๊ป แล้วพาขึ้นไปบนยอดเขา
พูดออกมาเลยว่า "จริงๆ เขาไม่ให้ขึ้นนะ ที่นี่มันลับสุดยอด"
ผมก็ว่า "แต่มึงพากูมาป่าววะ"
"เออว่ะ ก็จริง"
แล้วพวกพี่เขาก็ชี้ตึกสีขาวให้ดู บอกว่า "นั่นไง ระดับสี่"
"ที่เห็นในข่าว" ผมก็ "ว้าว"
แล้วก็เล่าข้อมูลวงในเด็ดๆ ให้ผมฟัง
บอกว่าผู้คุมที่นั่นผ่านการฝึกพิเศษ
ผมเลยคิดว่าน่าจะหมายถึงหน่วยซีล
พี่เขาก็ว่า "เปล่าหรอก ฝึกเรื่องบุคลิกท่าทาง
กับการวางตัวเฉยๆ"
ผมก็ว่า "ยังไงนะครับ"
เขาก็ว่า "พวกนักโทษชอบประท้วงที่โดนขัง
ด้วยการโยนอึและฉี่ใส่หน้าผู้คุม"
และผู้คุมไม่สามารถตอบโต้ได้
แต่สามารถพูดตอบกลับนักโทษ ได้แค่สองประโยคนี้เท่านั้น
พวกเขาได้รับอนุญาตให้พูดว่า "หิวข้าวเหรอครับ"
กับ "หิวน้ําเหรอครับ"
แค่นี้
และถ้าผู้คุม...
พอคิดแล้วมันตลกดี
ถ้าผู้คุมตอบโต้
อาจถูกส่งขึ้นศาลทหารได้
แปลว่าเขาสามารถติดคุกได้
ถ้ากระทําการตอบโต้
คนที่ปาขี้ปาเยี่ยวใส่หน้า
การเป็นพ่อของเด็กหกขวบก็แบบนี้เป๊ะเลย
ลูกชายผม...
ใช่ ปูมุกอย่างเทพใช่มั้ยล่ะ
ถึงได้เป็นตลกดังไง
ครับ
ผมมีลูกชายสองคน แม่งแสบกันทั้งคู่ แต่...
ไอ้เจ้าหกขวบเดินเข้าประตูบ้านมา เมื่อสองสามอาทิตย์ก่อน
มันว่า "ไง พวก"
แล้วมันก็ว่า "อุ้มหน่อย"
ผมก็ว่า "อุ้มเหรอ" แล้วมันก็ว่า "อุ้มหน่อย"
เจ้านี่ไม่ขอให้ผมอุ้มมันมาเป็นปีแล้วนะ
ผมถาม "ให้พ่ออุ้มเหรอ" มันก็ว่า "ใช่ไง อุ้มหน่อย"
โอเค ผมก็อุ้มลูกขึ้นมา
ผมมองหน้าเจ้าลูกชายตัวน้อย ถามว่า "แค่อยากให้พ่ออุ้มจริงๆ เหรอ"
ลูกผมว่า "รู้สึกดีจัง"
ผมก็บอก "พ่อก็ชอบเหมือนกัน"
แล้วเสี้ยววินาทีต่อมา
ผมรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่กระจายเป็นวงกว้าง
ตรงกลางลําตัวของผม
ผมก็ถาม "นี่เอ็งฉี่ใส่พ่อเหรอ"
มันก็บอก "ใช่"
ผมโคตรอยากตีลูกเลยตอนนั้น
อยากตีแบบจริงจังเลย เอาจริงๆ แบบ...
แบบ...
เอาให้ฟันหลุดหมดปากไปเลย
แต่ผมไม่ได้ทํา
ผมปล่อยมันลงไป
แล้วถามว่า "หิวข้าวเหรอครับ"
"หิวน้ําเหรอครับ"
ถึงได้ทําแบบนั้นใช่มั้ย
เจ้าเด็กคนนี้แม่งบ้าครับ
มันเกลียดชื่อตัวเอง
เพิ่งเป็นแบบนี้มาได้ไม่กี่ปี
ครั้งแรกที่เป็น ผมก็ไปไม่ถูกเหมือนกันนะ
ผมก็เลยทําสิ่งที่ทุกคนมักจะทํากัน
ถามพ่อแม่คนอื่น ทุกคนก็ว่า "ตามวัยค่ะ คุณพ่อ"
ผมก็ว่า "อะไรนะครับ" "เดี๋ยวก็ผ่านไปค่ะ"
"เป็นเรื่องปกติตามวัย"
"เด็กหลายคนไม่ชอบชื่อตัวเอง เดี๋ยวมันก็ผ่านไปค่ะ"
ผมก็ว่า "อ๋อ เหรอฮะ ตามวัย รู้มั้ยว่านานแค่ไหนแล้ว สามปีครับ"
ผมว่าไม่ใช่แค่ตามวัยแล้วนะ นี่มันสันดานใหม่ชัดๆ
ผมว่าเราอยู่จัดนั้นแหละ
ชื่อในสูติบัตรคือจูเลียน ก็เรียกแบบนี้มาตลอด
ที่ผ่านมาก็ขานรับกับชื่อนี้ตลอด เพราะเป็นชื่อของมันไง ถูกมั้ย
ขานรับชื่อเล่นหลายเวอร์ชั่นด้วยนะ
จูเลียน จูจู้ จูจิโต้ ฮูเลียน
แล้วมันก็จะแบบ "อือฮึ"
แล้ววันหนึ่งเมื่อประมาณสามปีก่อน ผมก็เรียกตามปกติ "เฮ้ จูเลียน"
มันว่า "อย่าเรียกชื่อนี้อีกเป็นอันขาด ผมเกลียดชื่อนี้"
"เวลาพ่อเรียกชื่อนี้ ผมอยากตาย"
ผมก็ว่า "คุณพระคุณเจ้า โอเค"
ตอนนี้เจ้าเด็กคนนี้จะขานรับ
ก็ต่อเมื่อเราเรียกชื่อที่มันตั้ง
ซึ่งก็คือ... เตรียมตัวฟังกันให้ดีๆ...
มันให้เรียกมันว่า "ท่านอาจารย์"
มีชื่ออะไรที่น่ากลัวไปกว่านี้อีกมั้ย ที่ใช้เรียกเด็กตัวกะเปี๊ยกน่ะ
"สวัสดีครับ ท่านอาจารย์"
นี่มันเรื่องเดอะไชนิงรึเปล่าเนี่ย โคตรเหมือนเลยว่ะ
เหมือนพล็อตหนังเรื่องต่อไปของจอร์แดน พีล
เหมือนเด็กเพิ่งออกมาจากป่าแล้วเข้าไปในเมือง
เพื่อตามท่านอาจารย์และมีอายุที่ยืนนาน
คนอื่นก็แบบ "โอเค"
เก็ตใช่มั้ย
ผมเดินเข้ามาในบ้านตัวเอง แล้วต้องพูดว่า "ท่านอาจารย์อยู่มั้ย"
มันก็บอก "อยู่"
ผมก็พูดว่า "สวัสดีครับ ท่าน"
แล้วคนอื่นยังมีหน้ามาถามผมอีกนะ "คุณกังวลใจเรื่องนี้บ้างมั้ย"
กังวลสิโว้ย
คนเดียวที่ผมรู้จักที่เรียกตัวเองว่า "ท่านอาจารย์" คือชาลส์ แมนสัน
เพราะงั้น ใช่ ผมกังวลสิโว้ย
เขาเคยเป็นอาจารย์สอนแทนน่ะ ทีนี้...
พี่ชายเจ้านั่นมันชอบเลข
ชอบวิดีโอเกม เป็นเด็กที่น่าสนใจเลยแหละ
แล้วเสียงมันยังเหมือนผู้ชาย ที่ใช้แก๊สบิวเทนมากลั้วคอ
ผมไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ลูกผมอายุเก้าขวบ แต่เสียงเวลามันพูด "ไง พวก"
ผมก็ว่า "ไง"
ทํางานในเหมืองเป็นไงบ้าง สนุกมั้ย
แล้วมันเพี้ยนด้วย พอบอก "ออกไปข้างนอกกัน" มันก็ว่า "ครับ"
แล้วมันก็จะโผล่มาในห้องนั่งเล่น ใส่บู๊ทกันฝน กางเกงในสีขาว กับแว่นกันน้ํา
ผมก็ถามไปว่า "เอ็งเมาเห็ดใช่มั้ย"
"ที่เดียวที่จะแต่งตัวแบบนี้ได้ คือพาเหรดชาวเกย์ ซึ่ง..."
"เปล่า พ่อไม่ว่าหรอกถ้าเอ็งเป็น แต่วันนี้เขาไม่มีพาเหรด
เพราะงั้นใส่เสื้อผ้าเหอะว่ะ โอเคมะ"
พวกผมพาเจ้าสองตัวนี้น่าจะติดอันดับ บุคคลที่ทางการอเมริกาต้องการตัวมากที่สุด...
เชื่อเหอะ สองพี่น้องเมเนนเดซ เทียบไม่ติดขี้ฝุ่นสองพี่น้องเซกูราหรอก
พวกผมพาไอ้โรคจิตสองตัวไปบ้านพี่สาวผม
เมื่อวันขอบคุณพระเจ้าปีที่แล้ว ที่ฟลอริดา
และในวันขอบคุณพระเจ้า เราก็ทําสิ่งที่หลายครอบครัวที่นั่นชอบทํากัน
พากันไปเดินเล่นทั้งบ้าน เดินชิลๆ
แล้วพวกผมก็เดินไปเจอสระเล็กๆ
ตรงสระนั้นก็มีครอบครัวอื่น กําลังโยนขนมปังให้เป็ดกินอยู่
ดูเหมือนภาพวาดเลยครับ
อย่าลืมนะ พอเดินเข้าไปใกล้ ผมก็เริ่มคิดละ
"ลูกๆ ตรูจะสร้างความฉิบหายแบบไหนกันนะ"
ทุกคนก็เดินเข้าไป แล้วผู้ชายก็เห็นผม
พูดว่า "ไงครับ เอาขนมปังไหม" ผมก็บอกไปว่า "ครับ ขอบคุณนะ"
แล้วผมก็หันไปหาไอ้ท่านอาจารย์
บอกมันว่า "นี่ 'จารย์"
"ขนมปังมั้ย" มันก็ว่า "เอามานี่"
แล้วมันก็เขวี้ยงขนมปังสุดแรงเกิด ผมก็ว่า "แล้วแต่เอ็ง"
แล้วผมก็หันไปหาพี่ชายมัน "เอ้า นี่"
มันบอก "ผมไม่เอา"
ผมถาม "อะไรนะ" มันบอก "ผมไม่ต้องการ"
สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้า
แล้วมันก็เดินไปที่ขอบสระ แล้วคว้าคอเป็ด
แล้วก็ชูขึ้นมาเหมือนมันเป็นเจงกิส ข่าน แบบ...
แล้วคิดดู เป็ดมันก็...
ผมหันไปมองท่านอาจารย์ มันทําแบบนี้
ผมถามมัน "ทําอะไรอยู่น่ะ" มันบอก "เอาไปกินได้"
ผมบอก "ไม่ๆ"
"วันนี้มีกินแล้ว"
แล้วมันก็ถามว่า "เอากลับบ้านได้มั้ย" ผมก็บอก "ไม่ได้"
มันก็บอก "พ่อไม่ใจเลย"
ผมบอก "ปล่อยมันไป"
แล้วมันก็ "อ่าห์..."
ผมหันหลังกลับไป แล้วเห็นหน้าผู้ปกครองคนอื่นแบบ...
ผมเลยบอกไปว่า "ผมรับมาเลี้ยงชั่วคราว นิสัยเสียมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
พวกผมพยายามปรับนิสัยให้พวกคุณอยู่นะ"
นั่นแหละ
คือ...
"ไปได้มาจากยูเครน เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน"
มันผมบลอนด์ ทุกคนเลยเชื่อ
ทัวร์ครั้งนี้สนุกมาก ได้ไปที่สนุกๆ เยอะเลย
บางครั้งเวลาเราเดินทาง เราก็ได้เรียนรู้ เก็บความรู้มาตามทางเรื่อยๆ
ไม่กี่สัปดาห์ก่อน เราไปที่เมืองออกัสตา รัฐจอร์เจีย
เทียบกับเมืองอื่นๆ ก็จืดชืดเหมือนโค้กซีโร่
และ...
ออกัสตาค่อนข้างมีชื่อเสียเลยนะ ถ้าคุณไม่รู้
บ้านเกิดแห่งออกัสตาแนชันนอล
ซึ่งเป็นคันทรีคลับและสนามกอล์ฟ
สถานที่จัดการแข่งขันกอล์ฟ ที่พูดได้เลยว่าดังที่สุดในโลกแห่งวงการกอล์ฟ
ซึ่งตั้งชื่อได้เหมาะเหม็งว่า "เดอะมาสเตอร์ส"
ตั้งชื่อได้น่าฉงนมาก ในเมืองที่ใต้จ๋าขนาดนั้น ทีนี้...
หรืออาจจะไม่ได้ตั้งใจ ให้ความหมายเป็นแบบนั้นก็ได้
ขอรับ นายท่าน
ก็...
ผมไม่ได้ตั้งชื่อซะหน่อย มันสร้างขึ้น...
สโมสรถูกสร้างขึ้นในปี 1933
โดยผู้คนที่ผมขอเรียกว่า "ขาวขึ้นหิ้ง"
คนขาวที่แม่งขาวจัด
ขาวซะจนร้องเพลงแบบคนขาว ตอนที่กําลังตีแบ็กสวิง
แบบ... "ฉันคือชาวผิวขาว"
ไม่ต้องมีจังหวะจะโคน แค่อยากประกาศศักดา
แล้วคลับนี้ยังมีวีรกรรม
เพราะเคยมีอดีตที่ชอบกีดกันคนนอก
สมัยก่อนไม่ค่อยจะชอบ "พวกอื่น" สักเท่าไร
เราอยู่ที่นั่นทั้งวัน ผมก็เลยอยากหาข้อมูลหน่อย
พิมพ์ไปว่า "ที่นี่อนุญาตให้ สมาชิกคนดําคนแรกเข้ามาเมื่อไหร่"
เดี๋ยวจะใบ้ให้ว่าช้ากว่าที่คิดไว้เยอะ
พร้อมมั้ย
ปี 1990
จริง รอนานมาก
คงแบบ "ทุกอย่างอาจกลับไป เป็นเหมือนในอดีตก็ได้ ใครจะไปรู้"
"รีบร้อนเกินไปก็ไม่งาม"
"แค่ฝนตกปรอยๆ ใช่ว่าต้องใส่เสื้อกันฝนนี่
เข้าใจใช่มั้ย เพื่อนฝูง"
แล้วผมก็ค้น "ที่นี่ให้สมาชิกเพศหญิง เข้ามาครั้งแรกเมื่อไหร่"
ปี 2012 ครับท่าน
ผู้หญิงเป็นตัวทําลายบรรยากาศ ของผู้ชายขนาดนั้นเลย
คุณก็เข้าใจใช่มั้ยล่ะ
พวกเขาไปหากลุ่มผู้ชาย ที่เหยียดผิวที่สุดในประเทศ
ผู้ชายที่ใช้ทั้งชีวิตหมดไปกับการเกลียดคนดํา
อย่างเข้าไส้สุดลิ่มทิ่มประตู
แต่พอพวกผู้ชายกลุ่มนี้ถูกถามว่า
พวกคุณอยากแฮงเอาต์ใครมากกว่ากัน
"ผู้ชายผิวดํา...
หรือผู้หญิง"
พวกนี้ก็ตอบไปว่า "อืม... จัดพี่ดํามาเลยจ้ะ"
"ให้พวกผมหัดจับมือท่ายากๆ ก็ได้ ไม่ใช่ปัญหา"
"แต่ไม่อยากได้ยินผู้หญิงมาพูดวี้ดๆ ใส่หู เสียอารมณ์ออกรอบวันอาทิตย์หมด"
"มาสิ เจอร์เมน เดี๋ยวจะให้ดูว่าเล่นกันยังไง"
"เดียววางทีให้"
"แล้วนั่นเต้นอะไร จะเต้นทุกหลุมเลยเหรอ"
"ได้เบอร์ดี้แล้ว" นั่นแหละครับ...
พวกคุณ...
พวกคุณชอบสารคดีกันรึเปล่า ชอบดูมั้ย
เพราะผมน่ะ...
ชอบมากเลย
ผมชอบความรู้สึกมั่นใจที่มีความรู้ตื้นๆ
โดยที่ไม่ต้องคอยอ่านหนังสือ เข้าใจใช่มั้ย
ไม่รู้กี่เรื่องแล้ว ผมดูมาเยอะมาก
บางครั้งก็ให้ข้อมูลดี
บางครั้งก็ตลก
เรื่องที่ตลกที่สุดที่ผมได้ดูในปีนี้
เป็นซีรีส์สารคดีของเน็ตฟลิกซ์ชื่อ "อันโทลด์"
ซึ่งเกี่ยวกับข่าวกีฬา นั่นแหละ
และมีอยู่เรื่องหนึ่ง
เกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อจอห์นนี่ แมนเซล
ทีนี้...
ถ้าคุณอยู่ที่นี่และไม่รู้ว่าจอห์นนี่ แมนเซลคือใคร
ผมก็จะสละเวลาเล่าให้คุณฟัง ณ บัดนี้
จอห์นนี่ แมนเซลคือนักกีฬาปีหนึ่งเสื้อแดง คนแรกและคนเดียว
ที่ชนะได้ถ้วยรางวัลไฮส์มัน
ถือเป็นรางวัลเกียรติยศสูง ในวงการฟุตบอลมหาวิทยาลัย
รางวัลผู้เล่นดีที่สุดในประเทศ
ปีหนึ่งเสื้อแดง พูดง่ายๆ ก็คือ
เขาเพิ่งออกจากม.ปลายมาได้ 18 เดือน
แล้วไม่ใช่แค่แข่งกีฬานี้เฉยๆ นะ แต่เรียกว่าฝีมือเหนือชั้นเลย
และพอได้ดูสารคดีนี้ คุณจะรู้ว่าตลอดเวลาที่ลงแข่ง
แม่งทั้งดีดทั้งเมาซะส่วนใหญ่ คือแบบโคตรเละเทะ
ที่เด็ดสุดคือไปสัมภาษณ์
บรรดาอดีตโค้ชโหดๆ ที่เท็กซัส ซึ่งพูดว่า
"ใช่ เวลามาซ้อม แม่งเมาเหมือนหมาทุกที"
แล้วพวกข้าก็บอกมันว่า "จอห์นนี้โว้ย เอ็งห้ามทําพังเด็ดขาด"
แล้วมันก็ไม่ทําพัง มันเทพมาก ผมฟังแล้วแบบ "เดี๋ยว ยังไงนะ"
เขากําลังแข่งเกมที่ออกทีวีทั่วประเทศ ทุกวันเสาร์ มีคนดูเป็นล้านๆ
โดยที่เมาเหล้า ดีดปุ๊น ไม่ก็เมาค้าง อ้วกอยู่ข้างสนามเลย แบบ...
แล้วโค้ชก็ด่าไปที "ไอ้จอห์นนี่!"
แล้วก็ลุกขึ้นมา "ดูซะ นี่ไง หกทัชดาวน์"
ทุกคนคือแบบ "ไอ้เชี่ยแม่ง!"
"เอายาให้มันอีก โคตรเวิร์กเลยว่ะ"
ได้ถ้วยไฮส์แมนเชียวนะ
พอขึ้นปีสองก็กลับสู่สนาม ทดลองทําสิ่งใหม่ๆ
ใส่สีตีไข่โรยหน้าเข้าไปหน่อย
มีการพัฒนา ฝีมือการเล่นคือสุดยอด
เกือบจะชนะสองปีซ้อน
แล้วก็ไปแข่งเอ็นเอฟแอล เทิร์นโปร ปรากฏว่าเจอพวกบอก...
"นายต้องปรับพฤติกรรมซะใหม่"
หมอนั่นเลยว่า "งั้นผมไม่อยากเล่นฟุตบอลแล้ว"
เรื่องมันก็แค่นี้แหละครับ
ทีนี้...
สําหรับผม เรื่องของเขามีความหมายมากกว่านั้น
เพราะสําหรับผมแล้ว ในชีวิตส่วนตัวของผม
ผมใช้เรื่องราวของเขาเป็นกระจก เพื่อส่องดูว่าตัวเองก็มีการพัฒนาเหมือนกัน
เพราะผมเคยตัดสินเขาเยอะเลยนะ
หลายคนก็คงเคย
ทุกคนมองเห็นแต่ความเสียโอกาส
แต่ยิ่งอายุเยอะขึ้น มุมมองผมก็เปลี่ยนไป
ผมคิดได้ว่าความกดดันเบอร์นั้น มันหนักมากจริงๆ สําหรับเด็กหนุ่ม
ขนาดคนวัยสามสิบ สี่สิบ ห้าสิบยังรับไม่ไหว
อย่าว่าแต่เด็กปีหนึ่งเลย
จริงมั้ย ทั้งความเป็นคนดัง มีชื่อเสียง เงินทอง
ตอนนี้ผมเลยทําสิ่งที่ถ้าทําได้ก็ทํา
พยายามเอาใจเขามาใส่ใจเรา
ผมก็เคยเป็นนักศึกษาปีหนึ่งมาก่อน
ถึงจะไม่ใช่เด็กเทพฟุตบอล
แต่ผมก็ไปเรียน แล้วก็ทํางานพาร์ทไทม์
ที่โรงงานผลิตรถเข็นซูเปอร์ฯ
ที่ที่ผลิตรถเข็นที่เห็นตามซูเปอร์มาร์เก็ตน่ะ
งานนั้นเจ๋งแค่ไหนรู้มั้ย
ผมไปทํางานครั้งหนึ่งในวันจันทร์ แล้วผมก็เดินเข้าไปหาหัวหน้า
บอกว่า "ผมว่าจะลาออกวันศุกร์นี้ฮะ"
เขาก็บอกว่า "เอาสิ หลายคนก็ทําแบบนี้แหละ"
โอเค
พอถึงวันศุกร์ เขาก็บอกว่า "เออ ไปสิ"
ผมก็บอก "โอเคครับ เยี่ยม"
แล้วเขาก็พูดต่อว่า "แต่หลายคนที่นี่ชอบนายนะ"
"ไปแวะบาร์แถวนี้ด้วยกันหน่อย เดี๋ยวจะดื่มอวยพรให้กับอนาคต"
ผมก็ "โอเค ผมยังอายุไม่ถึง แต่ก็เอาสิฮะ"
เราก็ไปกัน พวกที่ออฟฟิศก็มาด้วย
ทุกคนน่ารักมาก
เขียนการ์ดขอให้โชคดี ให้ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ
แล้วมีคนหนึ่งให้เหล้าวิสกี้ ยี่ห้อแจ็ค แดเนียลส์ผมมาหนึ่งขวด
ซึ่งกะจะให้เป็นของขวัญตอนแยกย้าย
นึกออกใช่มั้ย แบบ "เอานี่กลับไปด้วย"
แต่ผมดันบอกว่า "เดี๋ยวผมดื่มที่บาร์นี่เลยฮะ"
บาร์เทนเดอร์ก็บอก "ไม่ได้นะ น้อง"
ผมก็บอก "อะไร ไม่ได้ยิน ซัดก่อนละนะ"
ผมจะมีหน้าไปล้อจอห์นนี่ ที่ผลาญเงินหมดเป็นล้านได้ยังไง
แค่เหล้าฟรีขวดเดียวผมยังเอาตัวเองไม่รอดเลย
ถ้าคุณไม่ดื่มวิสกี้ ผมจะบอกอะไรให้ ถ้าคุณเริ่มดื่ม
แล้วกระดกขวดสักสองสามครั้ง
สมองคุณจะพูดว่า
"เฮ้ย ในนี้แม่งไฟสว่างเกินไปว่ะ"
ปิ๊บๆๆ
จากนั้นก็ "กูอยากทําเรื่องชั่วๆ"
ผมเริ่มขโมยเงินทอนที่คนวางไว้บนบาร์
บอกว่า "ของกูโว้ย เย็ดแม่ม"
เพื่อนๆ บอก "เฮ้ย ใจเย็น" ผมบอก "มึงสิ ใจเย็น"
สุดท้ายผมก็กลับบ้าน
กับผู้หญิงที่มีกรรมเรื่องใบหน้าหนักมาก
ครับ
คุณว่าผมพูดแรง แต่ผมแค่พูดความจริง
ถึงได้มาคุยอยู่ตรงนี้ไง
โชคดีที่ผมหมดสติไป
หลายคนไม่เคยหมดสติ
ยินดีด้วยที่เลือกใช้ชีวิตอย่างมีสุขภาพที่ดี
แต่พวกที่เคยจะรู้ว่ามันน่ากลัวขนาดไหน
ผมจําได้ว่าผมตื่นขึ้นมาเช้าวันรุ่งขึ้น
มองออกไปนอกหน้าต่าง
เห็นสนามหญ้าที่ไม่คุ้นตา
ผมก็แบบ "ที่ไหนวะเนี่ย"
"แล้วนี่อะไร"
พอพลิกตัวกลับไปเท่านั้นแหละ หน้าอีปีศาจกากอยล์แม่งโผล่มา
แล้วผมก็เปล่งเสียงด้วยความตกใจ ใส่หน้าผู้หญิงคนนั้น
เข้าใจไหม ทีแรกหันมาอยู่ดีๆ พอหันไป...
นางก็ดูเหมือนจะชินนะ บอกว่า "รู้แล้วๆ"
"เธอไม่ใช่หนุ่มคนแรกที่ทําแบบนี้จ้ะ"
หน้าเหมือนบิล เบลิชิก ที่เป็น... อดีตโค้ชทีมแพทริออตน่ะ
ลองนึกภาพเขามีผมสีน้ําตาลยาวประบ่า
หน้าเหมือนกัน หุ่นแบบเดียวกัน
ครับ ผมเลยบอกไปว่า "เอาฮู้ดดี้มาใส่เดี๋ยวนี้ ไม่อยากเห็นหน้า"
แล้วผมก็กลับออกมา ด้วยความรู้สึกโคตรอายมากเลย ทุกคน
อย่างที่บอก ผมเป็นเด็กปีหนึ่ง
ตอนนั้นลงเรียนจิตวิทยา 101
ได้คุยกันเรื่องความอาย รู้มั้ยว่าเขาสอนเรื่องความอายว่าไงบ้าง
สอนว่าความอายจะยิ่งลําพอง ถ้าถูกเก็บเป็นความลับ
ถ้ารู้สึกอายเรื่องอะไรก็ตามแต่
คุณควรเล่าเรื่องนั้นให้คนอื่นฟัง อย่างน้อยหนึ่งคน
เพื่อช่วยปลดปล่อยความรู้สึก
เพราะถ้าเก็บไว้ มันจะยิ่งฝังรากแล้วโตขึ้นเรื่อยๆ
จนอาจกัดกินจิตใจได้
จําได้เลย ตอนนั้นผมคิดว่า "เยี่ยมจริงๆ"
"ตอนนี้รู้สึกอายแล้ว และรู้แล้วว่าต้องทํายังไง"
"ต้องบอกใครสักคน"
แล้วผมก็คิดว่า "บอกก็บ้าแล้ว"
"กูจะตายไปพร้อมกับความลับนี้ แล้วเอาไปฝังไว้ใต้กองพิซซ่า"
พอตัดสินใจได้แบบนี้แล้ว
จําได้ว่ามีคนที่ไปบาร์ด้วยกันคืนนั้นโทรมา
ถามผมว่า "ไง ไอ้น้อง คืนนั้นออกจากบาร์แล้วไปไหนต่อล่ะ"
ผมบอกว่า "กลับบ้านครับ"
แล้วเขาก็พูดว่า "จริงเหรอ"
ผมก็บอก "ครับ"
เขาก็ว่า "ไม่น่าใช่นะ น้อง"
ผมก็บอก "จริงครับ พี่"
เขาก็ว่า "อืม... ไม่จริงอะ"
ผมก็ว่า "พูดเรื่องไรครับเนี่ย" เขาก็ว่า "เลิกเล่นได้แล้ว ไอ้น้อง"
"เดี๋ยวจะบอกให้ว่าเอ็งไปทําไรมา" ผมก็ว่า "ผมทําอะไร พี่"
เขาก็บอกว่า "ไอ้น้อง มึงเย็ดป้ากู"
ผมก็ถามว่า "ป้าพี่คือบิล เบลิชิกเหรอ"
เขาก็บอก "เออ"
ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี เลยพูดไปว่า "ขอโทษครับ"
เขาก็บอกว่า "ไม่ กูสิที่ต้องขอโทษ"
บอกว่า "คือกูไม่ได้อยากเอา กับป้าคนไหนหรอกนะ
แต่ถ้าให้จัดอันดับ บิลแม่งโหล่สุดว่ะ"
ตั้งแต่วันนั้นผมก็เปลี่ยนไปพี้กัญชาแทน
บางทีเวลาดูสารคดี ก็ได้รับประสบการณ์ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
ทําให้เปิดโลก
ได้รู้ข้อมูลอะไรบางอย่างที่หยุดคิดถึงไม่ได้เลย
อยู่ในหัวทั้งวันทั้งคืน
เอาไปเล่าให้คนนู้นคนนี้ฟัง ขนาดนอนยังฝันถึง
เมื่อไม่นานมานี้ผมไปดูเรื่องหนึ่งมา ซึ่งถ้าผมไม่ได้ดูเนี่ย
ผมจะไม่รู้เลยว่า ฮิตเลอร์เสพโคเคนเยอะขนาดไหน
ไม่รู้เลย
ใครๆ ก็รู้ว่าจักรวรรดิไรช์ที่สาม ขับเคลื่อนด้วยยาไอซ์
คุณก็รู้ใช่มั้ย ทหารเยอรมันทั้งกองทัพ
เสพยาไอซ์กันหมดในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ลองนึกภาพดูสิ
ทหารเยอรมันหนึ่งแสนนาย ยกพลผ่านป่าอาร์เดนเนส
ปกติใช้เวลาหกวัน แต่ที่ใช้เวลา 28 นาที
ยาไอซ์ล้วนๆ
ลองนึกภาพตัวเองนั่งอยู่ในกระท่อมในเบลเยี่ยม
กําลังจิบนมอยู่ชิลๆ
แล้วได้ยิน...
หันไปแบบ "เชี่ยไรวะนั่น"
นั่นแหละ ไอซ์... เคยอยู่ใกล้คนที่กําลังดีดไอซ์มั้ย ผมเคย บอกเลยว่าโคตรน่าขนลุก
พวกแม่งพูดไม่หยุดปาก
อยากเย็ดทุกสิ่งที่ขวางหน้า
ที่พูดนี่คืออเมริกันนะ
แล้วลองนึกภาพว่าถ้าเป็นพวกชอบของแปลก อย่างพวกเยอรมันจะขนาดไหน แบบ...
"ดูดพี่ให้หมดจนหยดสุดท้าย..."
"เฮ้ย!"
"กุนเธอร์ ถอยไป"
ฮิตเลอร์เองก็เล่นยาไอซ์เหมือนกัน มีหลักฐานบันทึกชัดเจน
แต่หลายคนไม่รู้ว่าเขาได้รับโคเคนในตอนเช้า
โดยหมอประจําตัว
คุณคิดว่าเป็นหมอของไมเคิล แจ็กสัน ทําเกินขอบเขตไปแล้วใช่มั้ย
ทั้งๆ ที่แค่จ่ายโปรโพฟอลเพื่อให้นอนหลับ
นั่นมันของเด็กๆ
แบบ "ผมอยากนอนหลับ"
"ฉิบหายละ"
แต่ฮิตเลอร์เนี่ย พอลืมตาตื่นขึ้นมาปุ๊บ หมอก็มาปั๊บเลย...
"อรุณสวัสดิ์ครับ ท่านผู้นํา" แล้วแม่งก็...
แล้วฮิตเลอร์ก็ "อ๊า! ไอ้พวกยิว!"
นี่ เริ่มต้นวันใหม่ด้วยโคเคน 3.5 กรัม กับจิตใจที่จงเกลียดจงชังนี่แม่งโคตรสุดเลยนะ
แต่ที่ผมอยากรู้คือข้อนี้
ทําไมผมเพิ่งมารู้เรื่องนี้ตอนอายุ 46 วะ
ผมว่าเด็กๆ ทุกคนควรจะรู้เรื่องนี้นะ
เด็กอนุบาลควรจะเดินมาหาเราแล้วพูดว่า
"รู้มั้ย ฮิตเลอร์เสพโคเคนเยอะแค่ไหน"
ไม่คิดว่าเรื่องนี้ เหมาะจะเป็นนิทานสอนใจเด็กๆ เหรอ
ผมว่ามันดีสุดๆ
สมัยผมเป็นเด็ก ผู้ใหญ่ชอบพูดว่า "อย่าเสพโคเคน"
เด็กก็จะถามว่า "ทําไมล่ะ"
ผู้ใหญ่ก็จะว่า "พวกนักดนตรีร็อกชอบเสพกัน"
เราก็ว่า "อ้อ เหรอฮะ"
"หมายถึงพวกสแลชกับเอริก แคลปตันเหรอฮะ"
ผู้ใหญ่ก็ว่า "ใช่ พวกนั้นชอบอยู่กันจนถึงหกโมงเช้า
โกนขนตามร่างกาย...
เหมือนผู้หญิงชัดๆ
"แกอยากเป็นแบบนั้นเหรอ"
แล้วเราก็จะ "แหวะ"
มีใครอีกมั้ยที่เล่นโคเคน มี มาร์ติน สกอร์เซซี
แต่คือแบบ "เขาก็ประสบความสําเร็จนี่หว่า"
"คนชั่วๆ ไม่มีเหรอ"
"หึ ไม่มีเลย"
แต่มีอยู่คนหนึ่ง ไม่รู้เคยได้ยินชื่อกันรึเปล่า
เพราะแม่งชื่ออดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ตัวพ่อมาเอง
เสพโคเคนกองเท่าภูเขาเลากา
จะว่าไป เขาก็คุยตลกโปกฮา เหมือนกลุ่มเพื่อนๆ เรานี่แหละ
แต่แค่พูดเรื่องสงคราม
พูดว่า "เราไปสตาลิงกราดเดือนธันวาคมกันเถอะ"
"ฮ่าๆ ไปซัดมันกัน!"
"ดูหนวดกูดิ กูโกนข้างๆ ออก"
"อยากดูผลงานศิลปะมั้ย กูเก่งนะ"
"ส่วนมากเป็นรูปกูบีบคอเป็ดว่ะ ดูนี่ดิ"
"มึงว่ามุสโสลินีชอบกูป้ะ"
ครับ นั่นแหละ
ไม่ ผมต้องเล่าให้ฟัง หมอนั่นจริงๆ แม่งโคตรทื่อ
แต่สําเนียงเท่ดี "ย๊า!"
ผมหลงใหลเรื่องเกี่ยวกับภาษามาตลอด
ถ้าคุณยังไม่รู้ ครอบครัวผมครึ่งหนึ่งมาจากอเมริกาใต้
มาจากเปรู ผมก็ไปที่นั่นบ่อยนะ
ผมไปที่นั่นมาทั้งชีวิต
ญาติๆ ก็หมุนเวียนกันมาเยี่ยมผมเหมือนกัน
รู้มั้ยว่าทุกครั้งที่
ลูกพี่ลูกน้องของผมคนหนึ่งจาก 288 คน มาเยี่ยมผม
มักจะพูดประโยคนี้ผิดๆ
ซึ่งพูดกันนานกว่า 30 ปีแล้ว
เวลาพวกผมไปเยี่ยม หรือเขามาเยี่ยม จะมีคนหนึ่งเดินมาพูดว่า
"ทอมมี่ ฉันต้องผลิตขี้แล้วว่ะ"
และผมตอบว่า "ฉันเข้าใจ"
ถ้าคุณพูดภาษาสเปนได้ คุณจะเข้าใจว่ามันเป็นยังไง
มันคือการแปลตรงตัว
เพราะในภาษาสเปนคุณจะพูดว่า "อะแซร์" ซึ่งแปลว่า "ทํา"
ซึ่งถ้าจะให้พูดให้ยุติธรรมกับคนพูดภาษาสเปน มันก็ตรงตามที่พูดจริงๆ
เพราะเรากําลังผลิตขี้กันจริงๆ
แต่ผมอยากให้ฟังดูสุภาพไง เลยบอกว่า "ที่นี่ไม่พูดกันแบบนั้น
คนที่นี่พูดว่า 'ต้องไปถ่ายหนัก'"
พวกนั้นก็ว่า "ทําไมล่ะ"
"ใครมันจะไปถ่ายรูปขี้"
ผมก็บอก "อืม ก็เข้าใจเหตุผลแหละ แต่...
ถ้าพูดว่าจะผลิตอะไรในห้องน้ํา
คนเขาจะแจ้งตํารวจจับเอาน่ะสิ เพราะงั้นมึงฟังกูเถอะ"
ถ้าคุณมาดูโชว์ที่นี่ แปลว่าคุณพูดภาษาของโลก
ภาษาของโลกก็คือภาษาอังกฤษ
พวกคุณส่วนใหญ่ อย่างผมเป็นต้น ไม่เคยต้องพยายามเรียนภาษานี้เลย
แค่เกิดมาเฉยๆ
แต่คนทั้งโลกต้องพยายามเรียนอย่างหนัก
แค่เพื่อจะได้สื่อสารกับเรา
เพื่อมีส่วนร่วมกับพวกเรา
แล้วเราก็ล้อพวกเขาซึ่งๆ หน้าที่พยายามพูด
สุดยอดไปเลยมั้ยล่ะ คนทั้งโลกถามว่า "นี่ คํานี้พูดว่ายังไง..."
แล้วเราก็...
"ฟังไอ้งั่งนี่พูดสิ"
เหมือนทําอะไรผิดสักอย่าง
"ไม่รู้หรอกโว้ย"
"หุบปากไปเหอะ ไอ้โง่"
ทั้งๆ ที่เขาเรียนเป็นภาษาที่แปด
พวกบ้านนอกพูดจาแบบว่า "แม่งพูดจาไม่รู้เรื่องเลยว่ะ ไม่ต้องพูดมาก"
คุณคงแบบ "เหรอ"
"ครับ ตามที่เขาว่านั่นแหละ ตามนั้น"
ถ้าอยากทําแบบนี้ก็ได้
ล้อเลียนคนที่เขาไม่เก่งเท่าเราน่ะ
มันเสียมารยาทนะ เรื่องภาษาน่ะ เราจะทําร้ายความรู้สึกเขาได้
แต่รู้มั้ยว่าคนทุกที่เขาชอบอะไรกัน สาบานเลย เป็นเหมือนกันหมดทุกที่
ถ้าคุณเลียนสําเนียงได้เป๊ะ คนแม่งนับถือคุณเป็นเหมือนนักมายากลเลย
ชอบสุดๆ ลองไปทําที่ที่ทํางานดูสิ
วันจันทร์ไปทํางาน แล้วลองพูดว่า "เฮลโหล เมท"
"ต้องการรับบิสกิตทานคู่กับชาไหมขอรับ"
ต้องมีสักคนในออฟฟิศตอบว่า "ไม่อะ"
ทําได้หมดเลย เดินไปรอบๆ...
"รับครัวซองต์กินเพิ่มกับกาแฟมั้ย"
"'มองจ์' รูทวารฉันมั้ยจ๊ะ"
อะไรก็ได้ พูดอะไรก็ได้
แล้วเลียนได้ทุกสําเนียงเลยนะ
ยกเว้นสําเนียงคนเอเชีย ซึ่งก็น่าเสียดาย
เพราะแม่งเลียนเสียงสนุกสุดละ
แต่เดี๋ยวก็แอบทําอยู่ดีแหละ
เวลาอยู่คนเดียว อยู่กับเพื่อน กับครอบครัว
ตอนอาบน้ํา อยู่ในรถ อยู่กับกิ๊ก
เพราะมันคือที่สุดแล้ว แต่ทําโฉ่งฉ่างไม่ได้ไง นึกออกมั้ย
ทําแบบนิดๆ หน่อยๆ แค่โน้ตตัวเดียวไรงี้
ประมาณว่าเดินไปที่เปียโนแล้วจิ้มนิ้วไปสักคีย์
ถึงอยู่ในที่สาธารณะก็ส่งเสียง "ฮ่อ" แบบนั้นได้
นั่นแหละ
แต่คนก็ยังสะดุ้งกันนะ
แบบ "ทําเชี่ยอะไรวะเนี่ย"
ไปให้สุดไม่ได้นะ ทําแบบนี้นี่คือไม่ได้ "พ้มอยากจะ..."
ไม่ได้นะ ผมทําให้ดูเฉยๆ แต่จริงๆ ทําไม่ได้นะ
ถ้าคุณอยากสนุกกับสําเนียงเอเชีย แต่คุณไม่ใช่คนเอเชีย
สิ่งที่คุณควรทําคือ จําคําพูดภาษาเอเชียมาสักประโยค
เพราะมันก็แค่พูดตาม ทําแบบนี้ไม่ถือว่าผิด
ผมกําลังฝึกภาษาจีนกลางอยู่ประโยคหนึ่ง
ยากมากนะ แต่นี่ไงครับ
ขอบคุณครับ
แปลว่า "ฆ่าลูกสาวฉันซะ ยัยเด็กนี่ไร้ค่า"
เพราะคนพวกนี้อยากได้ลูกชายมากกว่าไง เข้าใจความหมายใช่มั้ย แบบ...
"ผู้หญิงอีกแล้วเหรอ จับมันเหวี่ยงใส่ต้นไม้"
ผมเอามุกนี้ไปเล่นที่ฮ่องกง ปรากฏว่ากริบสนิท
ก็นะ...
ใช่ น่าจะเกลียดต้นไม้แหละ แต่...
ผมก็ไม่รู้ว่าควรรู้สึกต่อเรื่องนี้ยังไงดี ผมมีแต่ลูกชาย แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะใครนะ
เพราะผมหรือเพราะเมียก็ไม่รู้
เมียผมเขารับเรื่องหนักๆ ได้
ตรงหว่างขาน่ะ ที่ผมจะบอกก็คือ...
ผมยังโดนเป่าปี่อยู่นะ แต่เป็นเวอร์ชั่นแต่งงานแล้ว
ไม่เหมือนเป่าปี่เวอร์ชั่นชายโสด
เวอร์ชั่นแต่งงานแล้วทําให้นึกถึง...
เคยดูหมาตัวเองมั้ย
ในวันที่อากาศร้อนจัดๆ
แล้วมันเดินไปกินน้ํา
จากในชามมันน่ะ
แล้วมันก็เงยหน้ามามองเรา
ระหว่างที่เลียแผล็บๆ
แบบนี้...
"ครับ ฟินมากจ้ะ สุดยอด ฟิ๊นฟิน"
"เสร็จยัง" "วันนี้ไม่อยากแตก ขอบคุณนะ สนุกมากเลย"
พูดแล้วก็คิดถึงวันคืนเก่าๆ
ในหัวผมเก็บม้วนวิดีโอเก่าๆ ไว้หมด
ภาพมันอาจจะซ่าๆ หน่อย แต่ถ้าหลับตาลง
ผมยังเห็นเหล่านางฟ้า สมัยที่ผมอายุ 20 กว่าๆ ได้ชัดเจน
นางฟ้าที่ส่งเสียงเหมือนกําลังสู้เพื่อเอาชีวิตรอด
แบบนี้น่ะ...
เป่าปี่โหดสัสชนิดที่ เกือบจะหยุดแล้วถามว่าโอเคมั้ย
ไม่รู้สิท่า เพราะไม่เคยใส่ใจ
"พี่ชอบเห็นน้องทรมานแบบนี้แหละ เจ๋งจ้ะ"
ไม่มีความทรงจําเลยเหรอ โอเค
ผมชอบให้เอานิ้วแหย่รูตูด
ขอพูดให้ชัดเจนนะ ผมไม่ได้อยากโดนขุดเจาะ
แค่ชอบให้มันดุ๊กดิ๊กๆ แบบว่า...
อารมณ์ดีเจสตีฟ อาโอกิ "ปุ่มนี้ทําอะไรเหรอ"
แค่สะกิดพอ อย่าถึงขั้นขุดเจาะกันเลย เข้าใจใช่มั้ย
ครับ พี่ก็ชอบแนวนี้เหรอ
เยี่ยม
ดูจากหนวดก็รู้แล้ว ผมรู้ว่าพี่ชอบ
คุณล่ะ
สุดยอด พวกรสนิยมดีๆ รวมตัวกันอยู่แถวหน้าหมด
ผมเคยไปลองถามเพื่อนสนิทกลุ่มวงในดู
พวกแม่งบอกว่า "ไม่เอาโว้ย"
"กูไม่ชอบ แม่งเกย์ฉิบหาย"
ผมเลยพูดไปว่า "อ้าว
แล้วมึงเคยลองโดนผู้หญิงทําให้รึยัง"
ไม่เห็นจะเกย์ตรงไหน
มึงก็เลิกขอให้น้องชายทําให้สิ ไอ้ห่าโรคจิต แล้วมึงก็...
"รีบๆ เข้า ก่อนที่พ่อจะกลับบ้าน"
คือสิ่งที่เราเรียนรู้เกี่ยวกับเซ็กซ์มาตลอดชีวิต
ได้เรียนรู้ว่าทั้งชายและหญิง ต่างก็โกหกเรื่องเซ็กซ์ทั้งนั้น
แค่โกหกกันไปคนละทิศละทาง
ผู้ชายจะชอบโม้เรื่องวีรกรรม และรสนิยมของตัวเอง
เพียงเพราะอยากทําให้สาวประทับใจ
นี่คือความจริงที่ฟังดูงี่เง่า ดูเหมือนคิดตื้นๆ แต่มันจริงนะ
ผู้หญิงทุกคนในนี้ คงเคยเจอผู้ชายที่บอกว่า...
"ผมชอบหมดแหละ"
"เหยียบไข่ กรีดหัวนมได้เลย"
"จุดไฟเผาก็ได้"
แล้วคุณก็แบบ "จริงเหรอจ๊ะ"
"ดูเป็นคนสนุกดีนะ"
พอเอาเข้าจริงบนเตียง เขาก็แบบ "นั่นไม้ขีดเหรอ"
"ผมรู้สึกไม่ปลอดภัย ผมอยากโทรหา..."
"อ๋อ ได้สิคะ"
ไอ้ขี้โม้เอ๊ย มันโกหกทั้งนั้นแหละ
ส่วนผู้หญิงจะโกหกในทางตรงกันข้าม
ผู้หญิงจะลด 'ความแรง' ของตัวเองลง แต่ผมขอพูดแก้ต่างให้พวกคุณ
ผมคิดว่าพวกคุณมีเหตุผลที่ดีที่จะทําแบบนั้น
เหตุผลที่ผู้หญิงหลายคน ต้องทําเป็นไม่รู้ประสาเรื่องเซ็กซ์
ก็เพราะพวกเธอมีความกลัวที่เข้าใจได้ว่า
ผู้ชายบางคนจะทําให้เธออับอาย
เพียงเพราะชอบในสิ่งเดียวกับที่ผู้ชายชอบ
จริงมั้ยครับ สาวๆ
โห มีแรดอยู่ตั้ง 30 ตัว บ้าไปแล้ว
ล้อเล่นน่า
ผมล้อเล่น ขอบคุณที่ส่งเสียงเชียร์กัน
พอกลับมาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตตัวเอง
ผมก็รู้เลยว่าทฤษฎีพวกนี้มันจริงว่ะ
ผมจําได้ว่าเคยมีรูมเมทอยู่คนหนึ่ง
เราสองคนรู้จักผู้หญิงสวยคนหนึ่งชื่อนิโคล
นหนึ่ง รูมเมทผมบอก "นี่ กูได้นิโคลแล้วนะ"
ผมก็ว่า "อ้าว จริงดิ"
แล้วแม่งก็เล่าเรื่องที่โคตรแปลกและอี๋
ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะ แต่มันบอกว่า...
"เออนี่ จิ๋มเขาแม่งแบบ..."
มันทําเสียงประกอบด้วย ซึ่งแม่่งทําให้แย่กว่าเดิมอีก
มันทําเสียง "อื้มมม" ผมนี่แบบ "อี๋"
มันบอกว่า "แม่งโคตรนุ่มนวลและอุ่นสบาย"
"กูอยากลงไปนอนงีบในนั้นเลย" ผมนี่แบบ "ห๊ะ"
มันบอก "เออ ฟีลดีฉิบหาย"
มันว่า "รู้สึกเหมือนผ้าห่มที่ฉาบด้วยเนย"
ผมก็ว่า "พูดเชี่ยไรของมึงเนี่ย"
แล้วหลังจากนั้นผมก็คบเธออยู่สองเดือน
รู้มั้ยว่าทําไม เพราะผมก็ชอบเนยเหมือนกันครับ
มีอยู่วันหนึ่งที่ผมอยู่กับเธอ
ผมคงรู้สึกหวั่นไหวนิดๆ เลยพูดออกไปว่า
"มันแปลกๆ นะที่เธอเคยนอนกับรูมเมทฉัน"
ผู้หญิงก็แบบ "ห๊ะ"
ผมบอก "นั่นแหละ" เธอก็ว่า "ฉันไม่เคยแตะตัวเขาเลย"
ผมถาม "จริงเหรอ" เธอบอก "จริงสิ" ผมก็ว่า "โอเค"
ผมกลับไปที่ห้อง บอกว่า
"เฮ้ยเพื่อน สาวบอกไม่เคยมีอะไรกับมึงว่ะ"
แม่งก็บอกว่า "ใช่ เรื่องจริง"
ผมบอก "กูน่าจะเอะใจ ตั้งแต่มุกจิ๋มผ้าห่มทาเนยแล้ว"
ผมถามมันว่า "แล้วมึงจะพูดแบบนั้นทําไม" มันว่า "แล้วไงล่ะ" แล้วก็เปิดทีวี
จบแค่นี้เลยครับ
หลายปีต่อมา ผมคบกับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง
ก็คุยกันเรื่องเซ็กซ์เนี่ยแหละ หัวข้อเกี่ยวกับเซ็กซ์
ผมก็เปิดประเด็นเซ็กส์แบบสามคน
ผมถาม "เคยมีอะไรแบบสามคนรึเปล่า" แล้วนางว่าไงรู้มั้ย ทํางี้...
ผมเลยบอกว่า "นี่ ไม่ได้ถามว่า วันนี้กินยาสมาธิสั้นรึยังนะ"
"เคยมีเซ็กซ์กับอีกสองคนพร้อมกันรึเปล่า"
นางบอกว่า "ก็ไม่เชิงว่าเคย"
ผมก็ว่า "ไม่เชิง" นี่หมายความว่า มีคนพิการด้วยรึไง
เพราะแบบนั้นก็นับนะ
แล้วนางก็บอกว่า "คือเรื่องมันเป็นงี้..."
ผมนี่แบบ "มันซับซ้อนซ่อนเงื่อนขนาดนั้นเชียวเรอะ"
นางบอกว่า "เอาจริงๆ ก็คงเคยแหละ แต่ผิวฉันไหม้แดดซะก่อน"
แล้วผมก็แบบ "คือยังไงวะเนี่ย"
นางว่า "คือฉันก็อยู่ด้วยแหละ แต่ไม่ได้ร่วมวง
เพราะผิวไหม้แดดแสบร้อนไปหมด"
ผมนี่แบบ "เหลือเชื่อ
ตอนนี้คุณใช้ตรรกะแบบที่ ต้องเป็นผู้หญิงถึงจะใช้ได้นะเนี่ย"
แล้วนางก็ถามกลับ "แล้วคุณล่ะ"
ผมเลยบอกว่า "เคยอมให้ผู้ชายสี่คนแต่ดันแพ้เถาไอวี่
ก็เลยไม่นับเหมือนกัน
นั่นแหละ
ยัยนั่นมันแรดตัวแม่
แถมยัง... ตายไปแล้ว
คิดว่านะ
รู้มั้ย ผมคิดเรื่องจะฆ่าเมียตัวเองอยู่เหมือนกัน
ผมพูดเรื่องนี้บ่อยด้วย ส่วนใหญ่ก็คุยกับเมียนี่แหละ
ก็เมียผมนี่แหละที่เริ่มก่อน
กําลังอยู่บ้านกันดีๆ วันหนึ่งนางก็ยิงคําถามใส่ผม
ถามผมว่า "คุณคิดว่า คุณจะฆ่าฉันด้วยมือเปล่าได้ง่ายแค่ไหน"
ผมตอบไปว่า "เอ่อ... ง่ายมาก"
นางว่า "จริงเหรอ" ผมก็ว่า "ไม่เห็นมันจะยากตรไหน"
นางบอก "ไม่จริงหรอก" ผมบอก "จริงสิ"
"ผมไม่ได้บอกว่าผมเจ๋ง ผมแค่ฆ่าคุณได้แบบแทบไม่ต้องออกแรงเลย"
แล้วเรื่องนี้ก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาตลอด
ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน
ตอนนั้นอยู่นิวยอร์ก
กําลังยืนรอรถไฟใต้ดินกันอยู่
มีจังหวะหนึ่งผมบอก "อ้าว นี่ผม...
ผลักคุณตกชานชาลาตอนนี้เลยก็ได้นี่นา"
แล้วนางมองหน้าผมแล้วพูดว่า "ฉันก็ตายน่ะสิ" ผมเลยว่า "ก็เออสิ"
แล้วนางก็ว่า "แต่ไม่ควรทํานะ"
ผมก็ว่า "ห๊ะ"
นางว่า "กล้องก็มี คนก็อยู่กันเยอะแยะ"
"เดี๋ยวก็ถูกจับได้"
ผมก็บอก "เออ จริงด้วย ขอบใจที่เตือนนะ โอเค..."
ตอนนั้นไปเที่ยวฮาวายกัน
ไปเดินเขากัน กําลังอยู่บนหน้าผา
จังหวะหนึ่งผมก็เอามือวางบนไหล่เมีย
แล้วพูดว่า "ถ้าผมอยากโยนคุณ ลงไปตอนนี้เลยก็ทําได้นะ"
นางก็มองตาละห้อย บอกว่า "ฉันก็ตายน่ะสิ"
ผมเลยบอก "ชักเก่งขึ้นแล้วนี่เรา ใช่"
แล้วผมก็บอก "ใครจะไปโยนตรงนี้ล่ะ หินเพียบเลย"
"เดี๋ยวศพนอนแผ่หราอยู่ตรงนั้น ตํารวจได้แห่มากันพอดี"
"แบบนั้นผมคงซวย ไม่ทําหรอก"
แล้วก็บอก "แต่ถ้ามองไปทางนั้น ไม่มีหินนะ"
"ถ้าโยนตรงนั้น คลื่นจะซัดคุณออกทะเลไป"
"แล้วผมก็จะได้มีสัปดาห์ที่แสนสุขีในฮาวาย"
แล้วเราก็จูบกัน
นี่สินะคือความรัก
ครับ แต่เมียผมยังไม่ตาย
รึเปล่านะ
ครับ ผมกับเมียน่าจะอยู่ด้วยกันมา 63 ปีได้แล้วมั้ง และ...
มันถึงจุดที่แบบ
"เอาวะ คนนี้แหละที่จะอยู่จนตาย"
แต่บางทีมันก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไม่ใช่คนนี้ จะเป็นใครได้บ้าง
ไม่เคยเล่นเกมนี้กันเหรอ
พอคุณคิดย้อนกลับไป คิดถึงแฟนเก่าแล้วแบบ "หยึย ให้ตายเหอะ
เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ"
แล้วพอคิดถึงอีกคนก็ "อืม มันก็อาจจะดีนะ"
คิดถึงทุกคนแหละ เมื่อวันก่อนผมก็นึกขึ้นมาได้
ผมนึกได้ว่า ผมเคยไปเรียนแลกเปลี่ยนที่ต่างประเทศ
ไปเรียนที่มาดริดหนึ่งเทอม
มีครั้งหนึ่ง เพื่อนชาวอเมริกัน เดินมาหาผมแล้วบอกว่า
"เฮ้ย สุดสัปดาห์นี้กูจะไปตูนีเซีย"
"ไปป่ะ" ผมบอก "ไม่เอาว่ะ ไม่ค่อยอยากไป"
แล้วมันก็ท้าผม
"มึงจะมีโอกาสได้ไปที่แบบนั้น โดยบินแค่แป๊บเดียวได้อีกเมื่อไหร่วะ"
"มึงควรที่จะไป" และผมก็ขอขอบคุณมันจริงๆ
ผมเลยว่า "จริงของมึง งั้นกูไป" สรุปพวกเราก็ไปกัน ไปตูนีเซีย
เข้าไปเช็กอินที่โรงแรม แล้วเจอผู้หญิงสวยอยู่ในล็อบบี้
ก็เลยเดินไปหาด้วยกัน แต่ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ
ผมบอกว่า "สวัสดีครับ พวกผมเป็น นักศึกษาอเมริกัน เรียนอยู่ที่สเปน"
"มาเที่ยววันหยุดกันครับ" เธอว่า "ฉันเป็นคนฝรั่งเศส"
"เดินทางคนเดียว วันนี้หาเฮโรอีนอยู่"
เพื่อนผมบอก "กูยกให้"
แล้วมันก็เดินจากไป
ผมก็อยากรู้อยากลองนั่นแหละ
เราไปขี่อูฐกัน แล้วก็พยายามไปหา "ของ" ให้เธอ
แล้วกลับมาที่ห้องเธอ กําลังจูบกันดูดดื่ม เครื่องเริ่มร้อน
ผมอยากพูดแบบชัดเจนให้ทุกคนฟัง
ผมหยุดเธอแล้วบอกว่า "ผมมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ"
"คือผมไม่มีถุงยาง ไม่ได้จะว่าอะไรนะ ผมคงจําเป็นต้องใช้"
เธอบอกว่า "ไม่ต้องใช้ถุงยางหรอก"
ผมก็ "อ่า..."
"โอเค" นั่นแหละ...
คุณจะเอาแบบนี้ ส่วนผมก็โง่ด้วยไง
ก็เลยทํากันแหละ
แล้วผมก็กลับไปที่ห้อง เพื่อนก็รออยู่
มันถามว่า "มึงไปไหนมาวะ"
ผมก็ว่า "สาวฝรั่งเศสไง เพิ่งไปเอากันมา"
คําถามแรกของมันคือ "มึงมีถุงยางเหรอ"
ผมก็ตอบว่า "ไม่"
แล้วหน้าแม่งถอดสีเลย
มันว่า "มึงตายแน่เลยว่ะ"
ผมก็ว่า "กูคงตายจริงว่ะ"
ผมนอนไม่หลับเลยสักนิด
ตอนเช้า ผมลงไปกินมื้อเช้า
แบบตูนีเซียนี่แหละ
มีอินทผลัมกับฮัมมัส
คือถ้าต้องกินไอ้สองตัวนี่ ตั้งแต่มื้อแรกตอนเช้าแล้วตบด้วยกาแฟ
มึงขี้แตกสมองไหลแน่นอน"
ผมก็กินเสร็จ ไปขี้ แล้วก็ไปหาเธอ
เธอรู้ว่ามีอะไรแปลกๆ เลยถามว่า "เป็นอะไรเนี่ย"
ผมก็บอกว่า "เมื่อคืนเรามีอะไรกันโดยไม่ได้ป้องกัน"
เธอก็บอกว่า "ไม่เป็นไรหรอก"
ผมก็บอก "เป็นสิ"
เธอก็บอก "ไม่เป็นไร เพราะฉันกินยาอยู่"
ผมเลยถาม "ทําไมถึงต้องกินยาเหรอ"
"ทีเซลล์ต่ําจนเหลือ 12 อะไรแบบนี้เหรอ"
เธอก็บอกว่า "ฉันกินยาที่ทําให้ไม่ท้อง"
ผมก็ถามว่า "ยาคุมกําเนิดน่ะเหรอ"
"คุณคิดว่าผมกังวล... เรื่องที่คุณจะท้องเนี่ยนะ"
"คุณจะหาผมเจอได้ยังไงก่อน"
"จะเขียนจดหมายไปหาแบบนี้เหรอ"
"ถึงอเมริกา
ผู้ชายที่บอกว่าตัวเองชื่อพ่อใหญ่เคนเยเย่ฉัน
ในแอฟริกาเหนือค่ะ"
แล้วเธอก็ว่า "ใจเย็นก่อน"
ผมก็ว่า "เย็นไม่ได้"
เธอหยิบยาออกมาจากกระเป๋า
ผมไม่ได้ถามว่ายาอะไร ควักใส่ปาก...
"อะไรน่ะ วิตามินซีเหรอ"
เธอบอก "ยาแซแน็กซ์ คุณเพิ่งซัดไปสามเม็ด"
"จะได้เย็นลงได้ซะที ไอ้เด็กโข่งนี่"
หนึ่งนาทีต่อมา ผมก็ "อือฮึ"
"ผมใจเย็นแล้ว"
แล้วเราก็ขึ้นไปที่ห้องของเธอ และมีเซ็กซ์โดยไม่ได้ป้องกันรอบสองจ้า
นี่แหละคือสาเหตุที่ผมติดเอดส์ ไม่รู้สิ เอ่อ...
ผมไม่เคยไปตรวจหรอก แล้วไงรู้มั้ย
ผมไม่ไปตรวจหรอก เพราะไม่รู้ยังจะดีกว่า
ณ จุดนี้ คงติดไปแล้ว
เมียก็ติด
ลูกชายสองคนก็ติด
พี่เจ็ดก็ติด
โอ้ ติดแน่นอนละรายนั้น
บิล เบลิชิกก็ติดแน่นอน
แต่ผมชอบที่ตัวเองหุ่นผอมๆ แบบนี้นะ
เพราะงั้นขอบคุณนะ โรคเอดส์ และขอบคุณชาวมิลวอกีครับ
พวกคุณสุดยอด ขอบคุณมาก
ราตรีสวัสดิ์นะ ขอบคุณครับ
คําบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ําทิพย์