Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Milwaukee, karşınızda Tom Segura!
Çok teşekkür ederim.
Sağ olun.
Harikasınız, teşekkürler.
Evet, ben de seni. Çok uslusunuz, bu harika.
Hep böyle olmuyor.
Geçen günkü bir şovumda ön sırada kavga çıktı.
Ön sırada olunca hâliyle insan fark ediyor.
Aynen.
Böyle bir durumda kavgayı bir an önce sonlandırmaya çalışırız.
Fakat kavgayı başlatan adam acayip yaşlıydı.
Güvenlik, adamın üzerine çullandığında "Durun" dedim.
"Bırakın yapacağını yapsın."
Muhtemelen bu, son kavgasıydı.
Öyle olduğuna eminim. Harbiden yaşlıydı ve birini yumrukluyordu.
Yumruklarını atarken de yaşlılara özgü sesler çıkarıyordu.
Şöyle...
Yumruklanan adam bile "Aman bana ne!" tadındaydı.
"Hissetmiyorum ki." Sonra da...
Sonra yaşlı adamın enerjisi tükeniverdi.
Adam soluverdi.
Neyse, güvenlik koridorda adama eşlik ederken bir baktım
ve "Oh, sanırım bu bir kadın" oldum.
Saçı yüzündendi.
Hani kadınlar bazen belli bir yaşa geldiklerinde
kimsenin onlara bulaşmasını istemezler ve...
Önce saçlar gider. Bir güzel...
Mesajı alırız, "Bu kadına dokunmak yok".
"Anladım."
Burası aynen şöyle... Vajina kapanır, saçlar gider,
"Tamam" deriz "Bu kadın, yasak bölge."
Her kimse huzur içinde yatsın.
Daha yeni...
Daha yeni, en sevdiğim yerden döndüm. İtalya'daydım. Oraya bayılıyorum.
Evet. Şahane bir yer.
Gerçekten şahane.
Telefonum İtalya sevgimi biliyor.
Bugün telefonlarımızın hakkımızda bilmediği şey yok zaten.
On yıl öncesine kadar bu konuda şaka yollu tartışırdık.
"Bu şey, her lafımızı dinliyor olsa çılgın olmaz mıydı?"
Bugünse "Evet, kaydetmediği şey yok" diyoruz.
Laflarımı, metinlerimi, düşüncelerimi.
Olaya farklı yaklaşan insanlardansanız o başka tabii.
"Ne oldu, biliyor musun? Geçen gün, biriyle
1700'lerin Hırvatistan'ından kalma bir ekmek sepeti hakkında konuşuyorduk,
sonra Gmail'imi açtım, ne göreyim, 'Hırvat ekmek sepeti mi arıyordunuz?'"
"Tesadüfe inanabiliyor musun?" "İnanırım."
İtalya ağzımdan düşmez,
telefonumu her açtığımda da sosyal medya, sırf İtalya.
İtalyan manzaraları, İtalyan tarifleri, İtalyan kadınların ayakları.
Hâliyle "beğen, beğen, beğen".
İtalya manzaraları resimlerinde nedense
Vespa'ya binmiş erkekler eksik olmuyor.
O ufak motosikletleriyle sürekli yollardalar.
Hayallerinde marinara ya da artık başka bir şey.
Ne zaman Vespa'lı bir adam görsem
kendi kendime aynen şöyle diyorum,
"Bu, çok gey." Değil mi?
Ama oradayken bir Vespa gördüğünüzde
"Aman, kim ne fark edecek?" oluyorsunuz.
Neyse, bir tane kiraladım ve...
Hayatım boyunca yaşamış olduğum en keyifli deneyimdi,
ki buna çocuklarımın doğumu da dâhil, inanılmazdı.
Binmek için bahaneler uyduruyordum.
"Bal kabağımız mı kalmadı? Hemen gidip alayım."
Bir süre sonra kendi kendimi inandırmaya başladım.
"Harley'den farkı yok ki! Ha Harley ha Vespa!"
"Benim Harley'im."
Ertesi gün "Döner dönmez bunlardan birini alıyorum" oldum.
İnternette bakınıyorum. "Mavi mi olsun? Olsun."
"Sepeti de olsun mu? Hiç sepetsiz olur mu?"
Sonra memlekete döndüm, saniyeler içinde
"Öldürseler olmaz" oldum.
"Bu şeyle kırmızı ışıkta durursam beni dümdüz ederler."
İşte o an anladım ki, Vespa'lar motor dünyasının pickelball'u.
Vespa'lar...
Öyleler.
Evet!
Asıl şeyin yerine kullandığın bir şey resmen.
Tenisi beceremediğini söyle gitsin işte pısırık şey!
Uydurma bir sporda mükemmel olduğun kimin umurunda!
Neymiş... "Ama çok sosyal bir spor."
"Herkes yapabilir." Bu yüzden yapıyorsun ya. Yumuşaksın.
Geçenlerde çok ama çok eğlenceli bir şey yaptım.
Blue Angels ile uçtum.
Onları tanıyor musunuz?
Vay canına.
Vay be!
Bilmeyenlere söyleyeyim, ABD Donanması'nın gösteri uçuşu filosu.
Ülkemizin her yerinde inanılmaz gösteriler yapıyorlar.
Pilotlar, elit savaş pilotları.
Savaş uçaklarını aralarında yarım metre arayla uçuruyor,
acayip akrobatik hareketler yapıyorlar.
Gösterilerini izledim, muhteşemdi.
Sonrasında organizatörlerden biriyle tanıştım.
Geyik yapıyorum, "O şeylerle uçmayı çok isterdim" dedim.
"Uçabilirsin" oldu.
"Hadi oradan! Ciddi misin?"
"Florida, Pensacola'ya gelmen yeterli."
Benim tepki: "Iyy".
"Peki." Neyse...
Florida'ya, üsse gittim. Pilotlardan biriyle tanıştım.
Adam resmen bir laboratuvar tasarımı,
rötuşlarını da YZ yapmış.
Gördüğüm en güzel erkeklerden biri. Onu düşünmediğim gün yok.
Gece yatmadan önce son düşündüğüm şey,
çenesinin o şekli oluyor, sonra da
pat, uykuya dalıyorum.
Neyse, yanına gittim, "Selam, ben Tom".
"Ben de Yedi" oldu.
Öyle olsun babacık.
Sen yediysen on neye benziyor, görmek istemem.
Neyse, Yedi "Yukarıda çılgın şeyler yapacağız" dedi.
"O yüzden çok yeme, çünkü çok yersen kusacağın garanti."
"Kusarsam ne olur peki?"
"Sana küçük bir poşet vereceğim, onun içine kusarsın."
"Sağ ol be!"
"Ya altıma sıçarsam?"
"Sıçan olmadı."
Belli ki karşında kim var, bilmiyorsun.
Havada 45 dakika geçirdik.
Dikey uçtuk, burgu manevrası yaptık, 1.2 Mach hızda uçtuk,
7,5 G'ye ulaştık.
Hayatımın en heyecan verici 45 dakikasıydı.
Döndüğümde bir şey fark ettim.
Bizim ülkenin şöyle bir özelliği var.
Burası, havada bir savaş uçağı filosu görüldüğünde
herkesin, süper bir şey olacağını bildiği tek ülke.
Bu, sadece bizde böyle.
Öyle değil mi? Yani...
Bu jetleri, Daytona 500'e gönderiyoruz.
Yarışın açılışını yapıyorlar.
Millet de "Ah, şuna bak",
"Acayip bir şey" oluyor.
Öyle, ama işte bu burada böyle.
Afganistan'ın Hindukuş bölgesinde olduğunuzu düşünün.
Havada yedi adet F-22 gördüğünüzde
"Ah, evet ya, bugün yarış günü" olmuyorsunuz.
Şöyle oluyorsunuz...
Yapıp yapabileceğiniz son ses de bu oluyor.
Sonra da kulaklarınızda...
Bir de bakmışsınız... Annenizin köyü artık yok.
Neyse... ABD...
Şimdi...
Olur tabii.
Neden olmasın?
O gün ne kustum ne de sıçtım ama...
Yaklaşık bir ay önce Houston'da osururken sıçtım.
Şimdi şöyle oldu.
Boklu osuruğa en uygun yerlerin listesini çıkaracaksanız,
ki böyle bir şeyi neden istersiniz bilmem ama,
liste başında tuvalet yer alır.
Ben de tuvaletteydim.
Umumi tuvalette, pisuvar başındaydım.
Şöyle güzel bir öğleden sonrası işemesinin keyfini çıkarıyorum.
Hani şu 90 saniyelik olanlardan.
Zihniniz uzaklara yelken açar, bilinç akışı devreye girer.
Düşüncelere dalarsın,
"Kuşlar gerçek mi yoksa honlama cihazları mı?"
"Aretha Franklin'in ne büyük memeleri vardı öyle?"
Hiç düşündünüz mü? Herkesin dilinde Dolly Parton'ın memeleri.
Aretha Franklin'in memelerine hiç baktınız mı?
Sanırsınız, fok yavruları emdiriyor.
Manyak bir şey.
Şarkı söyleyemeseydi öğle yemeği veriyor olurdu.
Öyle memeleri vardı yani.
Neyse...
İşiyorum ve kendimi harika hissediyorum.
Eşim bu konuda bana çok takılır.
Neymiş, bedensel işlevlerimden çok hoşlanıyormuşum.
Ya bırak da hayatımı yaşayayım.
Öyle ama, işemeyi çok severim. Hapşırmayı daha çok severim.
Açık havada,
şöyle pervasızca, tüm gücünle saldığın bir hapşırık seni mutlu etmiyorsa
kahrolası bir komünistsin, tamam mı?
Daha iyisi yok!
Anlatabildim mi? Etrafta kimse yok ve sen...
Bunları diyorum. "Ne oldu lan?"
"Benimle konuşma."
Bayılırım. Boşalmaktan iyisi yok.
Tartışmaya hiç gerek yok.
En üstte boşalmak, sonra hapşırmak, güzel bir işeme ve acil durum sıçması.
Uyanır uyanmaz yatakta esneme hareketi yapmaya bayılırım.
Sonra da hop, yine uykuya dalarım. Bende fentanil etkisi yapıyor.
Ben bayılıyorum.
Pazarları kanepeye yayılıp
toplarımı çimdiklemeye de bayılırım.
"Bu, bedava mı yani? Vay be!"
"Keşke bunu yapan el, Yedi'nin eli olsaydı ama buna da şükür."
Kadınlar bunu genelde kıskanıyor ama hiç gerek yok.
Sizde neler var, biliyorum, ele gelecek şey çok. Yani takılın işte...
Çekiştirin o şeker torbasını ve bırakın kendinizi.
Bu konuda sakın ha güvensizlik hissetmeyin.
Kendi aranızda yapıyorsunuz bunu. Bizse hiç dert etmiyoruz.
Yani dişleri bile olsa sorun değil, girmeye çalışırız.
Demek istediğim, hanımlar, bu gece buradan ayrılırken
kukularınızın çok güzel olduğunu bilerek ayrılın, tamam mı?
Öyle.
Kesinlikle.
Neyse, işiyorum.
Bir anda bir şeylerin çıkmaya hazır olduğunu hissettim.
Kibar adamız ya, gerekeni yaptım.
Sağıma soluma baktım. Kimsecikler yok.
"Sorun yok dostum" oldum.
"İstersen bir ittiriver."
İttirdim de.
Ama ses mes çıkmadı.
Hem de hiç.
Ama hareket vardı.
Yani kontrol etmeliyim. Bu nasıl bir kontrol fikriniz var mı?
Pantolonunuzu sonuna dek indireceksiniz.
Küçük bir çocuk gibi. Aynen şöyle...
O an pantolonsuz, sadece tişört giyen Ayı Winnie oldum.
"Merhaba."
"Selamlar."
Küçük aletim sallanıyor.
"Merhaba."
Donuma bakıyorum, "Evet, bunu atmak zorundayım".
Neyse temizlenip tuvaletten çıkıyorum.
Dostlarım dışarıda beni bekliyor, olanları onlara anlatıyorum.
"Bilmek istemiyorum" oluyorlar. "Ama ben anlatacağım."
"Yeter, dur anlatma." "Anlatacağım, duydunuz zaten."
Neyse, bu sohbet esnasında bana dank ediyor.
Ne olduğunu anlıyorum.
Ben osururken sıçmadım.
Ben resmen altıma sıçtım.
Evet.
Yani...
Önemli bir fark, değil mi?
Osurmuş ve bu esnada da dışarıya
ekstradan bir şeyler göndermiş olsaydım boklu osuruk olurdu.
Ama ben resmen donumu indirmeden sıçtım.
Yani şimdi burada dururken
"Sanırım şimdi sıçacağım" deyip konuşmaya devam etmekle aynı.
Öz güvenimi sarstı ama geri döndüm bebeğim.
Geri döndüm. Evet.
Sağ olun.
Şunu da söyleyeyim.
Bu benim altıncı saatlik özel programım.
Bana böyle bir fırsat verildiği için çok ama çok minnettarım.
Evet.
Bunu sıklıkla söylüyorum ama bugün geldiğim yere gelebileceğime
gerçekten hiç inanmıyordum.
Eğlence dünyasına adım attığımda aklımda bu yoktu.
Kariyerimin zirvesine yıllar önce vardığıma inanıyordum.
Uluslararası kampanyası için Subway'in marka temsilcisi seçildiğimde.
Böyle... Böyle bir şey sahiden var.
Ben bunu yaşadım. Onuncu denememde başardım ama olsun.
İşin bana verildiğini öğrendiğimde
kendime, muhtemelen şu an hepinizin sorduğu soruyu sordum.
"Peki ya Jared?"
Markanın eski temsilcisi Jared
o sıralarda Subway reklamlarının ünlü yüzüydü.
Yeni temsilci olduğumu öğrendiğimde
"Jared'ın yerine mi geçiyorum?" diye sordum.
"Yok canım" dediler.
Bu adamın hikâyesini bilmeyenler için anlatayım. 220 kilo geliyordu.
Mahallesindeki Subway'e gider,
hindi etli sandviç yer ve uzun yürüyüşler yapardı.
Birkaç yıl içinde yaklaşık 130 kilo verdi.
Subway onu bir reklamında oynattı, reklam öyle tuttu ki
Jared'ı daimi temsilci ilan ettiler.
Ama sorun şuydu ki...
Jared'ı sadece sağlıklı sandviçleri için kullanabiliyorlardı.
Asıl ihtiyaç duydukları kişiyse...
Ayakta sıçmasını bilen biriydi.
İşte sizinki burada devreye girdi.
"Jared, 'Hindili sandviçimizi, sebzeli sandviçimizi deneyin' diyecekse
ben ne diyeceğim?"
"Köfteli sandviçimiz de var, unutmayın!"
"Olur, yaparım" dedim.
Sonraki sorum daha önemli bir soruydu.
"Jared kendini oynuyor. O, Jared.
Bu reklamlarda ben komedyen Tom'u mu oynuyor olacağım?"
"Hayır, Jared, Jared olarak kalacak.
Sense onun pejmürde, ayı gibi yemek yiyen
savsak kardeşini oynayacaksın."
"Tamam, bunu yapabilirim."
"Ben bir karakterim" oldum. "Evet, bir karaktersin."
"Harika, adım ne olacak peki?"
"Jerome."
Biraz duraksadıktan sonra "Bu, siyah adam ismi" dedim.
Subway pazarlama müdürünün tepkisini asla unutamam,
buz gibi bir bakışla bana
"Jerome herkesin adı olabilir" dedi.
"O hâlde herkesin adı Tanner da olabilir."
"Bildiğin beyaz adam ismi işte!"
"Endişelerinizi yönetim kuruluyla paylaşacağız" oldu.
İki hafta sonra New York'tayım.
Reklam çekimleri için kıyafet provası yapıyoruz.
Biri soyunma odama girdi ve
"İsim konusundaki kaygın herkesçe benimsendi" dedi.
Şöyle oldum...
"Yapma ya!"
"Yeni ad ne oldu? Jeff, Jason?"
"Jermaine."
"E, bu daha da siyah."
"Çekimlerde altın kaplama dişlerim mi olacak?"
"Karar verildi, daha fazla konuşmayalım." "İyi, peki" dedim.
Neyse, reklamları çektik. Hem de bir sürü reklam çektik.
Sonra bir süre ara verildi.
Altı reklamın daha çekilmesi planlanıyordu.
Muazzam bir kampanya olacaktı.
Pazarlama müdürü istifa etti.
Yerine gelen de reklamları iptal etti.
Beni aradılar. "Bitti, bu reklamlar yayınlanmayacak."
"Seninle anlaşma yapmıyoruz. Olay iptal."
Moralim acayip bozuldu.
"Bu büyük bir fırsattı ve ben bunu kaçırdım" oldum.
"Bir daha böyle bir fırsat asla elime geçmeyecek."
Tüm umutlarım tükenmişti.
Sonra...
Sonra aradan 10 yıl geçti.
Bir gün televizyonu açtım ve karşımda eski dostumuz Jared'ı buldum.
Televizyona çıkmıştı.
Ama Subway reklamında değil,
akşam haberlerindeydi.
Jared'ın çocuk pornografisinden
19 yıllık hapis cezasına çarptırıldığı haberi veriliyordu.
Diz çöküp "İsa, sana bin şükür!" oldum. "Bu iş iptali için sana bin şükür.
Senden şüphelendiğim için özür dilerim. Bir daha olmayacak."
Çünkü o reklam kampanyası yayınlansaydı
10 yıl boyunca
Jared'la reklamlara çıkacak, reklam panolarında boy gösterecek,
çeşitli etkinliklere katılacaktık.
Jared hakkındaki o korkunç haber ortaya çıkınca da
sizler beni sokakta görüp
"Hey, Jermaine!" olacaktınız.
"Ne? Benim adım Tom."
"Kapa çeneni seni siyah pislik herif!"
"Biliyordun!" diyecektiniz.
"Biliyordun lan!"
"Hiçbir şey bilmiyorum. Ne diyebilirim ki?"
"Taze şeyler yiyin. Üzgünüm."
Neyse ki böyle oldu. Çok daha keyifli.
Geldiğiniz için sağ olun ve...
Evet.
Merak ediyorsanız söyleyeyim, numarası hâlâ duruyor.
Ona bir link göndermeyi denedim.
Yetişkin pornosu linkiydi.
Hoşuna gitmez diye düşünmüştüm ama...
Küba'nın Guantanamo Körfezi'nde bulunan
ve dünyanın en tehlikeli adamlarından bazılarının yanı sıra
hiçbir suç işlememiş insanların da tutulduğu donanma hapishanesindeki...
Oradaki...
Bir araştırın. Oradaki gardiyanların
özel eğitim aldıklarını biliyor muydunuz?
Ben orada olduğumdan biliyorum.
Şov yapmaya Küba'daki Guantanamo Körfezi'ne gittim.
Askerler için.
"İşte 11 Eylül'ü planlayanlar. Güldür şu tipleri" demediler tabii ki.
"Geç ve Halid Şeyh Muhammed'i güldür" deseler manyakça olurdu.
"Ne dedin ne?"
"Sevdim bunu, komik adammış" olurdu.
GITMO'ya öyle bilet alıp gitmiyorsunuz tabii.
Florida'ya uçuyorsunuz,
askerî bir uçak sizi alıp üsse götürüyor.
Yüksek rütbeli deniz subaylarınca resmî bir şekilde karşılanıyorsunuz.
"Geldiğiniz için sağ olun, şovunuzu heyecanla bekliyoruz.
Sizi lojmana yerleştirdik, bir ihtiyacınız olursa haber verin."
"Sağ olun."
Sonra sizi biraz farklı olan denizcilere teslim ediyorlar.
Bu adamların bana kurduğu ilk cümle,
"Manyak bir şey görmek ister misin?"
"İsterim tabii, istemez miyim?"
Beni bir cipe bindirip bir tepeye çıkarıyorlar.
"Burada olman aslında yasak" diyorlar.
"Beni buraya sen getirdin yahu!"
"Doğru, haklısın."
Beyaz bir binayı gösterip "Orası dördüncü seviye" diyorlar.
"Haberlere çıkan yer." "Vay canına" oluyorum.
Sonra da bana ilginç bir bilgi veriyorlar.
Oradaki gardiyanların özel bir eğitim aldığını söylüyorlar.
Önce Navy Seals'i diyorlar sandım.
"Hayır, tavır ve duruşları konusunda eğitim alıyorlar."
"Nasıl yani?"
Mahkûmlar, mahkûmiyetlerini protesto etmek için
gardiyanların suratlarına
dışkı ve sidiklerini fırlatırlarmış.
Gardiyanlarınsa ters bir karşılık vermeleri yasakmış.
Bu durumda gardiyanların mahkûmlara söyleyebileceği iki şey varmış.
"Aç mısın?"
Ya da "Susadın mı?"
O kadar.
Olur da gardiyan...
Düşününce komik geliyor.
Olur da gardiyan ters bir karşılık verirse
askerî mahkemeye çıkarılabilirmiş.
Yani düşünün,
suratınıza dışkı ve sidik fırlatan birine
karşılık verdiğiniz için, sırf bu yüzden hapsi boylayabilirsiniz.
Altı yaşında bir çocuğun babası olmak böyle bir şey.
Oğlum... Bir numara kurgu diye işte buna derler.
Bu yüzden büyük bir komedyenim.
Tamam.
İki oğlum var. İkisi de tam kerata, neyse...
Birkaç hafta önce eve geldim, altı yaşındaki oğlum "Dostum" oldu.
"Kaldır beni."
"Seni kaldırayım mı?" "Evet, sarıl bana."
Oğlum bunu benden en son bir yıl önce istemiş.
"Sarılmamı mı istiyorsun?" "Evet, kaldır beni."
Neyse, kaldırdım.
"Baban seni kaldırsın istedin, öyle mi?"
"Evet, güzel bir his."
"Ben de sevdim" oldum.
Bir süre sonra
şöyle alt karın bölgeme sıcak, yakıcı bir his
yayılmaya başladı.
"Üzerime mi işiyorsun sen?"
"Evet."
Ona vurmayı o kadar çok istedim ki.
Şöyle bir tane geçirmek istedim.
Aynen öyle.
Ağzındaki dişler dökülsün istedim.
Ama yapmadım.
Onu düşürdüm.
"Acıktın mı?" dedim.
"Susadın mı?"
"Bu yüzden mi böyle yaptın?"
Bu çocuk manyak.
Gerçek adından nefret ediyor.
Bu durum birkaç yıl önce ortaya çıktı.
İlk olduğunda açıkçası biraz gerildim.
Herkes ne yapıyorsa öyle yaptım.
Diğer velilere sordum, "Sadece bir dönem" dediler.
"Ne?" "Bir dönem işte." "Bir dönemden geçiyor."
"Çocuklar genelde isimlerini sevmezler. Yakında geçer."
"Demek dönem ha? Ne zamandır sürüyor diyeyim mi? Üç yıl."
Bu bir dönem falan değil, bence yeni bir yol.
Sanırım bu noktadayız.
Oğlumun adı Julian. Ona hep böyle dedik.
"Julian" dendi mi bakardı. Sonuçta bu onun adı yahu!
Farklı versiyonları da kabul görüyordu.
Julian, Juju, Jujito, Julian.
"Peki" olurdu.
Sonra yaklaşık üç yıl önce bir gün "Selam Julian" dedim.
"Bana öyle deme. O isimden nefret ediyorum."
"Duyunca ölmek istiyorum."
"Aman Tanrım, tamam" oldum.
Artık bu çocukla konuşmak istiyorsak
ona, kendi koyduğu ismiyle hitap ediyoruz.
Hazır olun, geliyor...
"Öğretmen".
Küçük bir çocuğa hitap için daha ürkütücü bir isim olabilir mi?
"Merhaba öğretmenim."
Cinnet filmi mi bu? Çünkü öyle geliyor.
Jordan Peele'nin yeni filmi gibi.
Ormandan bir çocuk kasabaya gelir, Öğretmen'i takip eder, uzun uzun yaşar.
İnsan "Peki" oluyor.
Anladınız, değil mi?
Evime giriyorum ve "Öğretmen burada mı?" diyorum.
"Evet" diyor.
"Merhaba efendim."
Millet de utanmadan bana "Endişeleniyor musun?" diyor.
Tabii endişeleniyorum lan.
Kendine "Öğretmen" diyen, tanıdığım tek kişi Charles Manson.
Yani, evet, endişeliyim.
Yedek öğretmendi. Neyse...
Büyük oğlum matematiği seviyor.
Video oyunlarını. İlginç bir çocuk.
Çocuğun sesi sanki bütanla gargara yapmış gibi çıkıyor.
Neler oluyor bilmiyorum.
Daha dokuz yaşında ama ses, "N'aber dostum?".
"Selam."
"Madenlerde çalışmak nasıl? Eğlenceli mi?"
O da kafadan kontak. "Hadi çıkalım" diyorum. "Olur."
Salona yağmur botları, slip külot ve koruyucu gözlükle giriyor.
"Ya sen mantar falan mı kullanıyorsun?"
"Bunu giyebileceğin tek yer, geylerin geçit töreni ve..."
"Geysen dert değil ama bugün bir tören yok."
"Git üstüne bir şeyler giy hadi."
America's Most Wanted'ın gelecekteki bölümlerinden birinin konusu bu ikisi.
İnanın bana
Menendez kardeşler, Segura kardeşlerin eline su bile dökemez.
Geçtiğimiz Şükran Günü bu küçük sosyopatlarla
Florida'daki kız kardeşimi ziyarete gittik.
Şükran Günü, oradaki ailelerin yaptığı şeyi yapıp
ailecek ufak bir yürüyüşe çıktık, rahat, keyifli bir gezinti.
Yürüyüşümüz esnasında bir gölete geldik.
Gölette ördeklere ekmek veren aileler vardı.
Tablo gibi bir manzara.
Onlara yaklaşırken kendi kendime şöyle düşündüm.
"Benim oğlanlar bunu nasıl mahvedecek acaba?"
Yanlarına yaklaştık, bir adam beni görüp
"Selam, ekmek ister misiniz?" dedi.
"Olur, sağ olasın."
Sonra bizim lanet Öğretmen'e döndüm.
"Öğretmen" dedim.
"Ekmek ister misin?" "Ver şunu."
Tüm gücüyle fırlatmaya başladı. Öyle olsun.
Ağabeyine döndüm. "Al bakalım."
"Bunu istemiyorum."
"Ne?" "Buna ihtiyacım yok."
Şükran Günü'nüz kutlu olsun.
Sonra su kenarına gitti, bir ördeği boynundan tutuverdi.
Ördeği bir tutuşu var sanırsınız Cengiz Han. Aynen şöyle...
Ördek...
Öğretmen'e baktım, Öğretmen...
"Ne yapıyorsun?" oldum. "Pişirebiliriz."
Hayatta olmaz.
"Bugün yiyeceğimizi yedik dostum."
"Bende kalabilir mi peki?" "Tabii ki hayır."
"Hiç eğlenceli değilsin."
"Bırak ördeği."
Hareket şöyle...
Sonra dönüp bakıyorum, diğer tüm ebeveynler...
"Ona koruyucu ailelik yapıyoruz. Çocuklar sorunlu."
"Onu sizin için iyileştirmeye çalışıyoruz."
Evet, öyle.
Neyse...
"Ukrayna'dan aldık. Ele avuca sığmıyor."
Oğlum sarışın. Adamlar kandı.
Bu turne çok keyifli geçiyor, bir sürü güzel yere gittik.
İnsan seyahatte hep bir şeyler öğreniyor, bazı şeyler kapıyor.
Birkaç hafta önce Georgia/Augusta'daydık, eyaletin daha tatsız şehirlerinden.
Orada...
Augusta epey ünlü bir kent.
Bir country club ve golf sahası olan Augusta National orada bulunuyor.
Burada golf sporunun en ünlü turnuvası yapılıyormuş.
Turnuvanın adı da uygun bir şekilde "Masters".
Güney için tuhaf bir isim seçimi. Şimdi...
Belki ismi verirken farklı telaffuz ediyorlardı.
Efendim.
Neyse...
Adı veren ben değilim.
Neyse, bu kulüp 1933'te kurulmuş.
Kuranları burada üst sınıf beyaz olarak tanımlayacağım.
Beyazın da beyazı.
Topa vururken beyaz şarkıları söyleyen beyazların da beyazı.
Ben beyazım
Ne bir ritim ne bir akış... Daha ziyade bir beyan.
Kulüp, geçmişinde
son derece dışlayıcı olmuş olduğundan kötü bir üne de sahip.
"Diğerleri"ni pek sevmiyorlarmış.
Neyse, bütün günü orada geçirdik, ben de bir araştırayım dedim.
İlk siyahi üyelerini ne zaman kabul etmişler, onu araştırdım.
Size bir ipucu. Düşündüğünüzden daha geç.
Hazır mısınız?
1990'da.
Evet, epey beklemişler.
"Belki işler yine eskisi gibi olur. Belli mi olur?"
"Aceleye getirmemek lazım."
"Sırf çiseliyor diye yağmurluk giyilir mi?"
"Anlatabildim mi dostum?"
Sonra da ilk kadın üyelerini ne zaman aldıklarına baktım.
2012.
Kadınlar erkeklerin keyfini nasıl mahvediyor, görün işte.
Anladınız, değil mi?
Yani bunlar, ülkenin en ırkçı tipleri.
Hayatları boyunca tüm benlikleriyle
siyahilerden nefret etmiş tipler.
Şimdi bu adamlara şu soruyu soruyorsun.
"Kiminle takılmayı tercih edersin?"
"Siyahi erkeklerle mi yoksa kadınlarla mı?"
"Elinde ne kadar siyah varsa gönder bize."
"O şık tokalaşmalarını öğreneceğiz artık, umurumda değil."
"Pazar turumu mahvedecek karı dırdırını hiç çekemem."
"Gel Jermaine, bu iş nasıl yapılır, göstereyim."
"Top tutucunu koyalım."
"Bu dans da ne böyle? Bunu her delikten sonra yapacak mısın?"
"Deliğimi parın altında bitirdim." Neyse...
Siz...
Belgesel izlemeyi sever misiniz?
Çünkü ben...
Bayılırım.
Yüzeysel bilginin getirdiği o güvenle dolup taşmaya bayılıyorum.
Okuma yüküne maruz kalmamak da cabası.
O kadar çok belgesel izledim ki artık takip edemiyorum.
Bazıları epey bilgilendirici.
Bazılarıysa eğlenceli.
Bu son yılda izlediğim en komik şeyse
Netflix belgesel dizisi Untold oldu.
Dizinin odağı spor hikâyeleri.
Bunlardan biri de
Johnny Manziel adında bir adamla ilgili.
Şimdi...
Şu an bu salonda bulunup da Johnny Manziel kim, bilmiyorsanız
bana verilen zamanı onu tanıtmak için kullanacağım.
Johnny Manziel,
üniversitedeki ikinci yılında oynamaya başlayıp da
Heisman Kupası'nı kazanan ilk ve tek kişi.
Bu kupa üniversite futbolundaki en önemli ödül.
Ülkenin en iyi oyuncusuna veriliyor.
Manziel, liseden mezun olalı daha 18 ay olmuşken
bu sporu yapmakla kalmamış, onun kralı olmuştu.
O belgeseli izlediğinizde kendisinin bu süre boyunca
genelde kafasının iyi ve sarhoş olduğunu görüyorsunuz, fena hâlde.
Hele o Teksaslı, kaba saba eski koçlarıyla yapılan görüşmeler...
"Ya işte, Johnny antrenmanlara körkütük sarhoş gelirdi."
"Biz de ona, 'Johnny, maçın ağzına sıçayım deme ha' derdik."
"O da sıçmazdı. Müthiş oynardı." "Nasıl yani?"
Adam her cumartesi ulusal çapta yayınlanan,
milyonlarca kişinin izlediği maçlara çıkıyor.
Ya sarhoş ya kafası iyi ya da akşamdan kalma bir hâlde yedeklerde.
Koçları bağırıyor, "Johnny!".
Adam "Bakın şimdi, altı gol geliyor" diyor.
"Vay canına!" oluyorsunuz.
Ne kullanıyorsa verin bu adama, işe yarıyor.
Heisman'ı kazandı yahu!
İkinci yılında geri geliyor, yeni şeyler deniyor,
biraz kendini düzeltiyor.
Adam evrim geçiriyor. Muhteşem oynuyor.
Neredeyse arka arkaya kazanıyor.
Profesyonel olmak için NFL'ye gidiyor. "Kendine bir çekidüzen ver" diyorlar.
"Artık futbol oynamak istemiyorum."
Hikâyemiz burada bitiyor.
Şimdi...
Johnny'nin hikâyesinin benim için daha büyük bir anlamı var zira şahsen ben
onun hikâyesi üzerinden kendi evrimimi görebiliyorum.
Onu eskiden çok eleştirirdim.
Bunu yapan çok var. Gördükleri tek şey kaçırılmış bir fırsat.
Ama yaşlandıkça farklı bir açıdan bakmaya başladım.
Genç bir adam için bu, çok müthiş bir baskı.
Bırakın üniversiteye yeni girmiş birini,
30'lu, 40'lı, 50'li yaşlarındakiler için bile büyük bir yük.
Tanınma, şöhret, para.
Bugün, insanın elinden geliyorsa yaptığı o şeyi yapıyorum.
Kendini başkasının yerine koyma. Ben bunu yapabiliyorum.
Bir zamanlar ben de birinci sınıftaydım.
Tamam belki üniversite futbolu kralı değildim
ama derslerime giriyor ve yarı zamanlı çalışıyordum.
Bir alışveriş arabası üreticisinde.
Alışveriş arabası yapan bir yer.
Bakın bu iş nasıl süperdi. Bir pazartesi günü patronuma gittim.
"Cuma günü işi bırakıyorum" dedim.
"Tamam, böyle yapan çok var."
Peki.
Cuma geldi, patron "Buradaki işin bitti" oldu. "Tamam."
Sonra da "Evlat, burada sevenin çok" dedi.
"Gel, bu akşam aşağıdaki bara gidip sıradaki adımını kutlayalım."
"Henüz reşit değilim ama yapalım."
Bara gittik. Başka çalışanlar da geldi.
Çok hoşlardı.
Bana iyi şans kartları verdiler, ufak tefek hediyeler falan.
Sonra biri elime bir şişe Jack Daniels tutuşturdu.
Elbette bir veda hediyesi olarak.
"Al bunu ve öyle git."
Benim tepki: "Sanırım bunu burada içeceğim."
Barmen "Yapamazsın" oldu.
"Seni duyamıyorum. Yapacağım."
Ben bir şişe beleş içkiyi kaldıramazken
milyonları kaldıramadığı için Johnny'yle nasıl dalga geçeyim?
Viski içen biri değilseniz şunu söylememe izin verin,
şişeyi şöyle üç ya da dört kez kafaya dikerseniz beyniniz
"Burada çok fazla ışık yanmaya başladı" der
ve bip bap bup.
"Kötü şeyler yapmak istiyorum."
Milletin tezgâhtaki bozukluklarını toplamaya başladım.
"Bunlar benim lan, siktirin!"
Dostlarım "Sakin ol" diyor. "Asıl siz sakin olun be!"
Gecenin sonunda
çok talihsiz bir yüzü olan bir kadınla eve gittim.
Evet.
"Kötüsün" diyorsunuz ama aslen dürüstüm.
Bu yüzden buradayız.
Neyse ki kendimden geçmişim.
Bunu hiç yaşamamış olanınız vardır, sağlıklı kararlarınız için tebrikler.
Ama geri kalanımız bu, ne korkunç bir şeydir, bilir.
Ertesi sabah uyandım.
Pencereden dışarı bakıyorum.
Karşımda, bana tamamen yabancı bir bahçe.
"Neredeyim ben yahu?"
"Bu da ne?"
Yana döndüm
ve bir hilkat garibesiyle burun buruna geldim.
Hatunun yüzüne karşı şokumu ifade eden bir ses çıkardım.
Düşünün. Önce böyleyim, sonra da...
Kadın buna alışıktı. "Tamam, tamam" dedi.
"Bunu yapan ilk kişi sen değilsin."
Eski Patriots koçu Bill Belichick'e benziyordu.
Belichick'i omuz hizasında kahverengi saçla hayal edin.
Aynı yüz, aynı vücut.
"Kafana bir kapüşon geçir, bunu görmek istemiyorum" oldum.
Sonra da oradan müthiş bir utanç içinde ayrıldım.
Üniversitedeki ilk yılım demiştim. Psikolojiye Giriş dersini alıyordum.
Utançtan bahsetmiştik. Utanç hakkında ne mi öğretiyorlar?
Utancın gizli gizli büyüdüğünü.
Utanç duyduğunuz bir şey varsa
bu konuda en az bir kişiyle konuşmalı
ve o hissi açığa vurmalısınız.
İçinizde tutarsanız kötüleşerek büyür, hatta sizi tamamen ele geçirir.
O ara şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, "Ne şahane".
"Utanıyorum ve ne yapacağımı biliyorum."
"Birine anlatmalıyım."
Sonra da "Aman, siktir et" oldum.
"Bu sırrı mezara götürecek ama önce bir ton pizzayla bunu unutacağım."
İşte tam da bunu yaparken
o gece barda olan birinden bir telefon geldi.
"Selam dostum. Bardan sonra nereye kayboldun?"
"Hiç, eve gittim."
"Öyle mi?" oldu.
"Evet."
"Hiç sanmıyorum."
Ben "Gittim" dedikçe adam "Hayır, gitmedin" oluyor.
Sonunda "Olay ne?" diyorum. "Geçelim bunları" diyor.
"Ne yaptın, diyeyim." "Ne yapmışım de hadi!"
"Dostum, halamı becerdin."
"Halan, Bill Belichick mi?"
"Evet" demesin mi?
Ne diyeceğimi bilemedim. "Çok üzgünüm" oldum.
"Asıl ben üzgünüm."
"Halalarımdan hiçbiriyle yatmak istemem ama Bill o listenin en altında, o kesin."
O gün ota geçtim.
Bazen bir belgesel izlersin ve bu bambaşka bir deneyim olur.
Resmen aydınlanırsın.
Zihninden çıkmayacak bilgiler edinirsin.
Bir güzel yerleşir zihnine.
Sağda solda anlatırsın, rüyalarına girer.
Geçende bir belgesel izledim, şayet bunu izlememiş olsaydım
Hitler'in ne çok kokain kullandığına dair hiçbir fikrim olmayacaktı.
Aynen. Üçüncü Reich'ın olayı meth idi, bunu bilmeyen yok.
Duymuşsunuzdur, Alman ordusunun tamamı
İkinci Dünya Savaşı'nda meth kullanıyordu. Bir düşünün.
Yüz bin Alman askeri Arden Ormanı'nda düzgün adım ilerliyor.
Altı günlük mesafeyi adamlar 28 dakikada geçiyor.
Meth değil de ne?
Belçika'daki kulübenizde oturmuş
süt içiyorsunuz falan.
Aniden...
"Ne oluyor lan?"
Meth... Meth almış birini gördünüz mü? Ben gördüm. Tedirgin edici.
Durmadan konuşur, her şeyi becermek isterler.
Ki bunlar Amerikalı.
O uçuk Almanları hayal edebiliyor musunuz?
"Em beni iliklerime dek."
"Hey!"
"Gunther, geri çekil."
Hitler de meth kullanmış. Bunun belgeleri var.
Pek çok kişinin bilmediği şeyse özel doktorunun ona her sabah
kokain vermiş olması.
Sizse kalkmış "Michael Jackson'ın doktoru çizgiyi aştı" diyorsunuz.
Uyuması için propofol veriyordu.
İlaç bile sayılmaz.
"Uyumak istiyorum."
"Al be!"
Hitler ise sabah kalkarmış ve doktoru doğrudan
"Günaydın Führer'im" deyip kahrolası...
Sonra da Hitler "Yahudiler" olurmuş.
İnsanın güne, 3,5 gram kokain ve nefret dolu bir yürekle başlaması
nasıl bir şeydir?
Asıl merak ettiğim şeyse
ben bunu neden 46 yaşında öğreniyorum?
Bence bunu bilmeyen çocuk kalmamalı.
Anaokulu öğrencileri
"Hitler ne çok kokain çekmiş, biliyor musun?" olmalı.
Sizce de çocuklar için süper caydırıcı değil mi?
Bence öyle.
Çocukken "Kokain kullanmayın" derlerdi.
"Neden?"
"O, rock yıldızlarına özgü bir şey."
"Tamam."
"Slash ve Eric Clapton gibi mi yani?"
"Aynen, o tipler sabah altıya kadar ayakta kalıyor,
vücutlarını tıraş ediyor...
bir de hatun düzüyorlar."
"İstediğin bu mu?"
Sen de "Yuh!" oluyorsun.
"Kokainci başka kim var?" "Martin Scorsese."
"E, onda işe yaramış ama."
"Kötü bir adam örneği yok mu? "Bizde yok."
Aslında biri var. Adını duydun mu bilmiyorum.
Herifin adı Adolf Hitler.
Deliler gibi kokain çekermiş.
Bu arada, senin kankalarınla yaptığın geyikleri o da yapardı
ama onunkiler savaş hakkındaydı.
"Aralıkta Stalingrad'a gidelim diyorum."
"Adamları fena benzeteceğiz."
"Bıyığıma bak. Kenarlarını kestim."
"Sanatımı görmek ister misiniz? Çok iyi."
"Genelde ördek boğuyorum. Bak bir bak."
"Mussolini benden hoşlanıyor mudur?" Tamam, peki...
Söylemeden geçmeyelim, kıt kafanın tekiydi.
Aksan havalı ama. Ja!
Oldum olası dillere bir hayranlığım vardır.
Ailemin yarısı Güney Amerikalı. Peru'dan geliyorlar.
Oraya çok gitmişliğim var.
Hayatım boyunca ya ben gittim
ya da akrabalarım buraya ziyarete geldi.
Toplam 288 kuzenimden ne zaman biri beni ziyarete gelse
bir cümleyi hep yanlış kuruyor. 30 yılı aşkın süredir bu böyle.
Ziyaretleri esnasında içlerinden biri yanıma gelip şöyle diyor,
"Tommy, kaka yaratmam lazım."
"Anladım ben seni" oluyorum.
İspanyolca bilenler anlamıştır.
Bire bir çeviri.
İspanyolcadaki kullanımı, bire bir İngilizceye taşıyor.
İspanyolca konuşanlara haksızlık etmeyelim, olay aslen de bu.
İnsan gerçekten de bir şey yaratıyor.
Ben de her seferinde düzeltiyorum. "Burada öyle demiyoruz."
"Burada, 'Kaka yapmam lazım' diyoruz."
"Peki neden?"
"Pasta mı bu yapasın?"
"Tamam, mantığın sağlam ama...
Bunu böyle kullanmaya devam edersen
bir gün başına kötü bir şey gelebilir, sen iyisi mi beni dinle."
Bu şova geldiyseniz dünyanın dilini konuşuyorsunuz demektir.
Dünyanın dili de İngilizce.
Benim gibi çoğunuz bu dili öğrenmek için hiçbir şey yapmadı.
Doğmanız yetti.
Dünyanın geri kalanıysa kıçını yırtıyor.
Sırf bizimle iletişime geçebilmek,
katılım sağlamak için.
Bizse sırf denedikleri için onlarla dalga geçiyoruz.
Süper, değil mi? Bütün dünya "Siz şuna ne diyorsunuz?" diyor,
bizse...
"Duydun mu salağı?"
Sanki sen bir şey yaptın.
"Bilmiyorum..."
"Kes sesini aptal."
Sanki sekizinci dilini öğrenmiş.
Cahilin teki "Ne fena konuşursun sen?" oluyor.
"Yeter konuştuğun, kes."
"Evet, işte o dediğinden."
İsterseniz yapabilirsiniz.
Sizin ustalaştığınız bir şeyi beceremeyen insanlara gülebilirsiniz.
Kabalık tabii. Dili kullanarak insanları incitebilirsiniz.
Herkesin ama herkesin bayıldığı şey, ne, biliyor musunuz?
Aksan taklidiniz iyiyse millet size sihirbaz muamelesi yapıyor.
Bayılıyorlar. İş yerinizde deneyin.
Pazartesi işe gidin ve İngiliz aksanıyla konuşun.
"Çayın yanına bisküvi ister miydin?"
İş yerinizde birileri "Nasıl ya?" olacaktır.
Her şeyi yapabilirsin. Fransız aksanı...
"Kahvenin yanına kruvasan ister misin?"
"Anüsümü mange yapmak?"
Ne isterseniz deyin işte.
Tüm aksanları yapabilirsiniz.
Asyalı aksanı hariç, ki bu çok yazık, çünkü aslında en eğlencelisi o.
Hoş, yalnız kaldığınızda, dostlarla ya da aile içinde yapabilirsiniz.
Duşta, arabada, sevgilinizin yanında.
Çünkü daha iyisi yok ama yapamıyorsunuz işte.
Belki ucundan bir dokunabilirsiniz.
Bir piyanoya yaklaşıp tek bir tuşuna basmak gibi.
Halk içindeyken "Oh" diyebilirsiniz.
Aynen...
Hoş, millet hâlâ bir irkiliyor. "Ya sen ne yapıyorsun ya?"
Sonuna kadar götüremezsiniz. Böyle konuşamazsınız.
Ben size göstermek için yaptım ama siz yapamazsınız.
Asyalı değilseniz
ve bir Asyalının konuşmasına takılmak istiyorsanız yapmanız gereken,
Asya dillerinden birinde bir şeyler öğrenmek.
O zaman sırf sözcük tekrarlıyorsunuz. Buna izin var.
Mandarin dilinde çalıştığım bir ifade var.
Hiç kolay değil ama hadi bakalım.
Sağ olun.
Anlamı: "Kızımı öldür, hiçbir değeri yok."
Çünkü adamlar erkekleri tercih ediyor.
Yine mi kız oldu? Vur ağaca gitsin!
Bu espriyi Hong Kong'da yaptım, tutmadı.
Yani...
Evet, ağaçlardan nefret ediyorlar ama...
Benim tepkim ne olurdu bilmiyorum. Oğullarım var.
Bunun sorumlusu kim, bilmiyorum. Ben miyim yoksa karım mı?
Karıma yüklen, kaldırabiliyor.
Bacaklarının arasına yani. Demek istediğim...
Bana sakso çekiyor ama bunlar evlilik saksoları.
Bekâr hayatındakilere benzemiyorlar.
Evlilik saksolarını şeye benzetiyorum...
Sıcak mı sıcak bir günde
köpeğinizin
su kabından su içişini
hiç izlediniz mi?
Hani içiyor, sonra da
her dil hareketi arasında sana bakıyor ya?
Şöyle...
"Evet, çok hoş. Gerçekten çok iyi."
"Bitti mi? Gelmek istemedim. Sağ ol, çok keyifliydi."
Eski güzel günler hâlâ hatırımda.
VHS kasetlerim hâlâ duruyor.
Görüntü biraz bozuldu ama gözlerimi kapatırsam
20'li yaşlarımdaki o tatlı melekleri hâlâ görebiliyorum.
Çıkardıkları sesleri duysanız sanırsınız gidiciler.
Hani...
Kız iyi mi diye görmek için neredeyse durduracağın o saksolardan...
Sen durdurmazsın çünkü umurunda değil.
"Acı içinde olman hoşuma gitti."
Ne? Hiç mi anınız yok? Peki.
Göte parmağı severim.
Hemen söyleyeyim, derinlemesine bir uygulamadan bahsetmiyorum.
Sevdiğim şey, şöyle azıcık bir...
Biraz Steve Aoki. "Bu düğme ne işe yarıyor?"
Abartmaya gerek yok azıcık canlandırsan yeter. Haksız mıyım?
Evet. Beğendiniz mi efendim?
Evet.
Bıyıktan belli. Sevdiğinizi hemen anladım.
Ya siz?
Enteller en öne yerleşmiş.
Yakın arkadaş çevremi yokladım.
Hepsi de "Siktir, hayır" oldu.
"O işi sevmem. O iş gey işi."
Sana bir fikir vereyim; bunu bir kadınla da yapabilirsin.
O zaman gey olmuyor.
Erkek kardeşine yaptıracağına git...
"Çabuk, babam gelmeden yapalım."
İnsan yaşadıkça, seks hakkında ne öğreniyor, biliyor musunuz?
Erkeklerin de kadınların da seks hakkında yalan söylediğini.
Yalanlarımızın yönleri zıt, o ayrı.
Erkekler yaptıkları şeyleri de yapmak istediklerini de abartır
çünkü kadınları etkilemek için yaşarlar.
Gerçek bu. Bu kadar basit. Aptalca ama doğru.
Buradaki tüm kadınların başına gelecek. Adam, "Her şeye varım" olacak.
"İster toplarımı çiğne, ister meme uçlarımı kes."
"Beni ateşe ver."
"Tamam."
"Eğlenceli görünüyor."
Yatağa girersiniz, adam "Kibrit mi o?" olur.
"Kendimi güvende hissetmiyorum."
"Tamam, yap hadi."
Yalancının teki işte. Yalancı. Kadınların yalanıysa ters yönde.
Konu seks olunca onlar sorumluluğu azaltıyor ama sizi savunacağım.
Çünkü neden yaptığınızı anlıyorum.
Kadınların çoğunun bunu yapmasının nedeni şu.
Kadınlar, erkeklerin hoşlandığı bazı şeylerden
kendilerinin de hoşlandığını söylerlerse
bazı erkeklerin onları ayıplayacağından korkuyor.
Öyle değil mi hanımlar?
Yani buradaki fahişe sayısı 30 civarında. Çok çılgın.
Şaka yapıyorum.
Şaka. Tezahürat için sağ olun.
Kendi yaşadığım şeyleri düşünüyor
ve bu teorilerin gerçek olduğunu fark ediyorum.
Bir oda arkadaşım vardı.
Nicole diye tanıdığımız hoş bir kız vardı.
Bir gün oda arkadaşım "Nicole'la yattım" dedi.
"Harbiden mi?"
Sonra da acayip ve iğrenç bir laf etti,
bunun için şimdiden özür dilerim.
"Of, oğlum kukusu..."
Sesler çıkardı, ki bu, durumu daha da kötüleştirdi.
"Mm" oldu. "Ah!" dedim.
"Acayip rahat ve sıcaktı."
"Oraya girip kestiresim geldi." "Ne?"
"Evet ya, çok hoş bir histi."
"Tereyağı kaplı bir battaniye gibiydi."
"Ne diyorsun lan?"
Sonra, ben Nicole'la iki ay çıktım.
Neden? Çünkü tereyağını ben de severim.
Neyse, bir gün birlikteyiz.
Güvensiz hissettiğimden olacak, bu konuyu açtım.
"Oda arkadaşımla yatmış olan biraz garip."
"Ne?"
"Oda arkadaşına hiç dokunmadım."
"Harbiden mi?" "İşim olmaz." "Peki."
Yurda dönüyorum.
"Dostum, Nicole yatmadığınızı söyledi."
"Doğrudur."
"Tereyağı kaplı kukudan anlamam gerekirdi."
"Neden böyle bir şey dedin?" "Geç bunları" deyip TVyi açtı.
Bütün konuşmamız bu kadardı.
Yıllar sonra başka bir kadınla çıkıyorum.
Seks hakkında konuşuyoruz.
Üçlü seksten bahsettim.
"Hiç üçlü yaptın mı?" Ne dedi, biliyor musunuz? Şöyle oldu...
"Sorum, 'Adderall'ını aldın mı?' değildi yahu."
"Aynı anda iki kişiyle seks yaptın mı?"
"Pek sayılmaz" oldu.
"Nasıl? Birinin bir uzvu falan mı eksikti?"
Öyleyse yine de sayılır.
"Şimdi şöyle oldu" diye başladı.
"Demek 'şimdi şöyle oldu'luk bir şey."
"Evet, teknik olarak bir üçlü ortamındayım ama güneş yanığım vardı."
"Neler oluyor lan?"
"Oradaydım ama tam olarak katılmadım, güneş yanığım yüzünden canım yanıyordu."
"Var ya bu anlattığın,
tam bir kadınlara özgü mantık."
"Ya sen?" diye sordu.
"Dört herife sakso çektim ama kaşıntım vardı, yani o da sayılmaz."
Yani.
Tam bir fahişeydi.
Öldü.
Muhtemelen.
Bazen karımı öldürmeyi düşünüyorum.
Bu konuda konuşuyorum da. Genelde karımla.
Onun suçu, o başlattı.
Bir gün evde oturuyoruz, pat diye şöyle diyor.
"Sence sadece ellerinle beni ne kadar çabuk öldürebilirsin?"
"Çok çabuk."
"Cidden mi?" "Hiç zorlanmadan hem de."
"Harbiden mi?" "Harbiden."
"Belalı biriyim demiyorum ama seni az bir çabayla öldürebilirim."
Şimdi de ne zaman birlikte olsak bu konu zırt pırt açılıyor.
New York'tayız. İstasyonda metroyu bekliyoruz.
Bir noktada şöyle oldum, "Lan istesem...
Seni o platformdan atabilirim."
"Kesin ölürdüm" diyor. "Yapma ya!"
"Yapmamalısın" oluyor.
"Ne?"
"Kameralar var, ayrıca istasyon insan dolu."
"Yakalanırsın."
"Evet, iyi fark ettin. Tamam."
Hawaii'deyiz.
Bir uçurum kenarında yürüyüş yapıyoruz.
Ellerimi omuzlarına koyuyorum.
"Var ya, istesem seni pat diye aşağı atabilirim."
Bakıyor. "Ölürüm" diyor.
"Kaptın sen bu işi" diyorum.
"Tabii ki yapmayacağım. Aşağısı kayalık."
"Cesedin hemen fark edilir, ortalık polis dolardı."
"Benim de günüm mahvolurdu, öyle olmaz."
"Ama şuraya bak, orada kaya falan yok."
"Gelgit seni denize taşır."
"Ben de Hawaii'de harika bir hafta geçiririm."
Sonra öpüştük.
Aşk bu olsa gerek, değil mi?
Neyse yaşıyor.
Yaşıyor, değil mi?
Sanırım 63 yıldır birlikteyiz ve...
İnsan bazen ilişkisine bakıp "Evet, bunu sonuna dek götüreceğim gibi" oluyor.
Bazen de kimle olabilirdim diye düşünmeden edemiyor.
Hiç yapmaz mısınız?
Geçmişi düşünürsünüz, aklınıza biri gelir.
"Of, iyi yırtmışım" olursunuz.
Sonra bir başkası gelir, "Fena olmazdı herhâlde".
İnsan herkesi düşünüyor. Geçen gün biri geldi aklıma.
Yurt dışında okuduğum dönemi anıyordum. Bir dönem Madrid'de okumuştum.
Sınıftaki Amerikalı bir arkadaşım gelip
"Hafta sonu Tunus'a gidiyorum, Kuzey Afrika'ya" oldu.
"Gelmek ister misin?" "Pek sayılmaz, hayır."
Sonra aklımı başıma getirdi.
"Bu kadar kısa bir uçuşla böyle bir yeri görme şansın bir daha olmaz."
"Bence gelmelisin." Sağ ol, dedim.
"Haklısın, geliyorum." Tunus'a gittik.
Bir otele yerleştik. Lobide güzel bir kadın gördük.
Birlikte yaklaştık ama centilmeniz.
"Selam, biz Amerikalı öğrencileriz. İspanya'da okuyoruz."
"Hafta sonu için buradayız." "Fransızım" oldu.
"Yalnız seyahat ediyorum. Bugün eroin arıyorum."
Arkadaşım "Senindir" dedi ve çekip gitti.
Bense "Eh, deneyelim bakalım" oldum.
Deveye bindik. "H" bulmaya çalıştık.
Neyse, sonra odasındayız. Öpüşüyoruz, ortam ateşleniyor.
Bakın bunu açıkça söylüyorum.
Onu ben durdurdum ve "Bir şey söylemem lazım" dedim.
"Yanımda kaput yok, yanlış anlama ama bir tane lazım."
"Olmasa da olur" dedi.
Ben...
Neyse, peki.
Öyle olsun, aptalım ya.
Neyse yapacağımızı yaptık. Odaya döndüm. Arkadaşım orada.
"Neredeydin?" oldu.
"Şu Fransız kızla yattım."
İlk sorusu "Kaput kullandın mı?" oldu.
"Hayır."
Bir anda ifadesi değişti.
"Öleceksin."
"Öleceğim."
O gece gözüme hiç uyku girmedi.
Sabah, kahvaltıya aşağı indim.
Sıçtığımın Tunus kahvaltısına.
Hurma ve humus, o kadar.
Sabah ilk iş bunları yer, yanında da kahve içersen
bir ton şey çıkaracağın kesin.
Neyse, yedim, sıçtım ve kızı gördüm.
Bir şey olduğunu anladı. "Sorun ne?" oldu.
"Dün gece biz bir şeyler yaptık ama korunmadık" oldum.
"Sorun yok" dedi.
"Bence var."
"Sorun yok çünkü ilaç kullanıyorum."
"Neden ilaç alıyorsun?"
"T hücre sayın 12 falan mı?"
"Çocuk yapmamak için ilaç alıyorum."
"Doğum kontrol hapı mı?"
"Seni hamile bırakırım diye endişelendiğimi mi sanıyorsun?"
"Beni nasıl bulurdun ki?"
"Mektup mu yazacaktın?"
"Sevgili Amerika,
kendine Big Daddy Kane diyen bir adam beni düzdü.
Kuzey Afrika'da."
"Sakinleş" oldu.
"Sakinleşemem!"
Elini çantasına atıp birkaç hap çıkardı.
Ne olduklarını sormadım bile. Löp...
"Ne hapıydı, C vitamini mi?"
"Xanax. Az önce üç Xanax yuttun."
"Şimdi rahatlarsın artık seni koca bebek."
Bir dakika geçti geçmedi ben...
"Rahatladım."
Sonra odasına çıktık ve yine korunmasız seks yaptık.
Ben de işte böyle AIDS oldum. Bilmiyorum.
Test yaptırmadım ve bir şey diyeyim mi?
Yaptırmayacağım da çünkü bilmemek daha iyi.
Şu noktada ben kaptım,
karım kaptı,
oğlanlar kaptı.
Yedi kaptı.
Evet, kesinlikle.
Bill Belichick de kesin.
Zayıflığımı seviyorum.
Teşekkürler AIDS ve teşekkürler Milwaukee.
Muhteşemsiniz! Çok teşekkürler.
İyi geceler. Sağ olun!
Alt yazı çevirmeni: Şirin Baykan-Smets