Downloaded from YTS.MX
911, w czym mogę pomóc?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zbudowaliśmy eksperymentalny latający talerz.
Miał nie latać.
A odleciał!
Ta niecodzienna sytuacja rozwija się na naszych oczach.
Dotyczy ona amatorskiego UFO napędzanego helem.
Co tu się wyprawia? Co to za obiekt?
Moja pierwsza reakcja to,
że ktoś robi mnie w konia.
Potrafi unieść się na 3000 metrów.
To tak abstrakcyjne, że aż śmieszne.
Dobrze, co się stało?
Ale nagle zrobiło się poważnie.
Mój sześciolatek chyba wszedł do środka.
Jest w powietrzu!
Czy słyszał pan wcześniej o czymś takim?
Ten chłopiec odbędzie lot życia.
Rany.
Boże.
Rodzina jako pierwsza poinformowała Sky9.
To brzmiało jak Heene’owie.
- Trzy, dwa, jeden. - Dwa, jeden.
Chciałem tylko stworzyć świetny projekt dla dzieci.
Mayumi! Nie przywiązałaś liny!
Co, jeśli mój głupi eksperyment zabije mi syna?
Nie potrafiłam zaakceptować rzeczywistości.
Co myśmy narobili?
To jak upiorna wersja filmu Odlot.
Mój umysł nie mógł tego ogarnąć. To było jak z science fiction.
Media zaczęły się interesować.
Kim są Heene’owie?
Są niesforni i dzicy.
Otrzymaliśmy potwierdzenie,
że w zeszłym roku brali udział w programie reality.
Spójrz na siebie!
To rodzina szaleńców. Ojca powinni aresztować.
Skup się na moim głosie.
Motto biura szeryfa to: „Skłam, a zginiesz”.
Ucinamy to, rozumiemy się?
Pieprzyć ich. To zżyta i kochająca się rodzina.
Jest na 30 metrach.
Myśleliśmy, że gdy balon wyląduje,
sprawa się zakończy.
To miał być ciekawy projekt.
Ale to był dopiero początek.
CHŁOPIEC W BALONIE
W 2009 roku przeprowadziliśmy się z Kalifornii do Kolorado.
Chcieliśmy ścigać tornada i robić naukowe projekty badawcze.
Jestem wielkim pasjonatem tego, co nieznane.
Działa!
- Tak! - Gratulacje!
Jak się z tym czujesz?
Nasza rodzina Heene’ów jest bardzo wyjątkowa.
Tak! Patrz!
Falcon miał sześć lat.
- To nożyczki. - Ryo osiem.
- Skrobak. - A Bradford dziesięć.
Razem wyruszamy na przygody i budujemy.
Lubimy czuć dreszczyk emocji.
Jesteśmy w oku huraganu Gustav.
O cholera!
Tata zawsze kazał nam wyszukiwać eksperymenty na YouTubie.
No i proszę!
Pasjonowało nas UFO.
Mieszkaliśmy naprzeciwko Heene’ów.
Od początku zauważyliśmy, że Richard był bardzo energiczny.
Ciągle gdzieś biegał i gadał jak nakręcony.
Ale był bardzo bystry.
Potrafił wszystko zbudować i znał się na elektryce.
Pytałem go, czy studiował na MIT, czy co.
Nasze okno w sypialni wychodziło na podwórko Heene’ów.
Dobra, zdejmijcie to.
Pewnego razu wyjrzałem przez okno i dostrzegłem, że nad czymś pracuje.
Tak samo jak ostatnio.
To mi wyglądało na srebrny dysk.
- Macie? - Tak.
Ciągnijcie!
Mój mąż, Richard, marzył o zbudowaniu latającego talerza od 1979 roku.
Pomyślałem, że co by było, gdyby ludzie latali jak Jetsonowie.
Byłoby wspaniale.
Wszyscy lataliby do pracy i szkoły w latających dyskach.
Skończyłyby się korki.
PAŹDZIERNIK 2009 ROKU
Zaczęliśmy pracować nad latającym talerzem.
Miał mieć 6 metrów szerokości i 1,8 metra wysokości.
Tata powiedział, że spróbujemy zbudować latający talerz,
a my byliśmy na maksa podjarani.
Dobra, Brad przejmij stanowisko A. Albo nie, stanowisko B, a ja wezmę A.
- Pospiesz się. Ruchy. - Dobra.
Złożenie latającego spodka zajęło nam dwa tygodnie.
Mamy to.
- Fajny, co? - Tak.
Liczyliśmy na to, że przetestujemy go w naszą rocznicę.
Planowaliśmy przywiązać talerz tak, aby zawisł na 6 metrach,
i obserwować za pomocą kamer,
w którą stronę będzie się poruszać.
No dobra.
Co myślicie?
Czadowy.
Pod latającym spodkiem znajdowała się komora.
Zajrzyj tutaj.
- Możemy wejść? - To nie jest dobry pomysł.
Nie była zaprojektowana dla ludzi,
ale po to, by mieć dostęp do podpięcia helu.
Tata kazał mi nagrywać prawie każdy eksperyment
i jednocześnie pilnować braci.
- Jestem w środku! - Jest w środku.
Falcon był szalony i chaotyczny.
- Falcon, wypad! - Jesteś w środku. Wyłaź.
Może nie był rozrabiaką, ale wciąż się wygłupiał.
Wynocha!
Dotykał tego, czego nie powinien.
Próbował ukrywać się na dnie latającego spodka.
Ty spryciarzu!
DZIEŃ TESTÓW CZWARTEK, 15 PAŹDZIERNIKA
Założymy to. Ty musisz się zająć…
- Musisz go przywiązać, dobra? - Dobra.
Ja miałam skupić się na przywiązaniu latającego talerza tak,
aby był zabezpieczony.
To ja przyniosę butle.
Podłączyliśmy wąż z helem. Zapełniał się.
Patrzcie na to. Działa. Napełnia się.
- Tak, mamo. Jest najlepszy, prawda? - Tak.
Czuję się jak dziecko.
To chwila, na którą czekaliśmy.
- Zaczynamy. Trzy, dwa, jeden. - Dwa, jeden.
Wyjąłem zawleczkę.
Rany boskie.
Patrzę i oto jest. Unosi się na sześciu metrach.
Mayumi, liny!
- Nie przywiązałaś pierdolonej liny! - Przywiązałam!
Nie.
Nie unosił się na sześciu metrach.
Liny pękły, a talerz odleciał.
Unosił się coraz wyżej i wyżej.
Mayumi, czemu ich nie przywiązałaś?
Byłem wkurwiony.
Setki dolarów właśnie odleciały.
Nagrywając, rozglądałem się i nie widziałem Falcona.
Tato!
Próbowałam mu powiedzieć, że Falcon został w latającym spodku.
Falcon tam był. Falcon był na statku.
Byłem na maksa przerażony.
To mój brat. Statek odleciał, a ja nic nie mogłem zrobić.
- Tato, Falcon tam jest. - Gdzie?
- Na statku! - Przed chwilą tu był.
Nie, jest w środku!
- Co? - Jest w środku. Wczołgał się tam.
- Nieprawda. - Prawda.
Dopiero co tu był.
Chwila, gdzie Falcon?
Biegałem po ogrodzie. Poszedłem do garażu.
Falcon!
Lubił się ukrywać.
- Falcon! - Nie!
Wszedłem do domu, wołając go.
Może poszedł do WC.
Pobiegłem do salonu i na górę, cały czas wołając.
Falcon!
Sprawdziliśmy wszystkie miejsca, w których mógł być,
i kończyły nam się opcje.
Co myśmy narobili?
CZAS W POWIETRZU
Usłyszałem krzyki i jazgot dochodzący z ich podwórka.
Mój syn, Brennan, wbiegł, mówiąc,
że Falcon wszedł do balonu, a ten odleciał.
Serce mało nie wyrwało mi się z piersi.
Byłem cały w nerwach.
Pomyślałem, że to nie może być prawda.
CZAS W POWIETRZU
Myślałem tylko: „Boże święty,
wiatr poniesie go prosto na lotnisko.
Leci prosto w ruch lotniczy”.
CZAS W POWIETRZU
Musiałem powiadomić służby.
CZAS W POWIETRZU
Zadzwoniłem i powiedziałem im,
że mój syn jest w latającym spodku.
Powiedziano mi, że w razie wypadku muszę dzwonić na 911.
Zadzwoniłem na 911.
- Jest w powietrzu? - Tak.
Kiedy widział go pan ostatnio?
Jakieś 15, 20 minut temu.
Jak my go ściągniemy?
Jest ktoś z panem?
Operatorka poprosiła mnie do telefonu,
aby potwierdzić jego wersję wydarzeń.
Zadawała mi te same pytania.
To był samolot eksperymentalny?
To latający spodek.
Słyszała go. Po co mam to tłumaczyć? Proszę, niech ktoś się tym zajmie.
Musimy ratować mojego syna.
Czemu tego nie rozumiała?
CZAS W POWIETRZU
Siedziałem w radiowozie.
Zaraz miałem kończyć zmianę i iść na polowanie.
Wtedy usłyszałem komunikat w radiu o zaginionym sześciolatku,
który rzekomo odleciał w latającym talerzu.
Pomyślałem: „Co tam się, do diabła, dzieje?”.
Dotarłem do domu Heene’ów jak najszybciej.
Richard i Mayumi byli zrozpaczeni.
Przeprowadziliśmy bardzo dokładne przeszukanie,
nie tylko podwójne, a potrójne.
Razem z innymi główkowaliśmy, gdzie indziej może się znajdować.
Zaczęła do mnie docierać przejmująca myśl,
że to może się źle skończyć.
Kim Christiansen. Przerywamy program,
aby relacjonować nietypową sytuację z ostatniej chwili.
Chodzi o dziecko i amatorski statek w kształcie UFO napędzany helem.
CZAS W POWIETRZU
Ojciec dziecka zadzwonił do nas w panice, pytając, czy uruchomimy helikopter.
Reżyser powiedział mi, że musimy znaleźć latający spodek
z sześcioletnim chłopcem w środku.
Byłem w kompletnym szoku i jak najszybciej pobiegłem na lotnisko.
Od razu wystartowaliśmy, lecąc na południowy wschód
i próbując znaleźć tego biednego chłopca.
Byliśmy na odludziu, szukając jakiegoś punktu na niebie.
- Tam. Minęliśmy go. - Chyba go widzieliśmy.
- Zaraz znów go zobaczymy. - W górę i w prawo. Jest.
- Minąłeś go. - Jest.
Wreszcie. Wybaczcie, to jak szukanie igły w stogu siana,
ale już go namierzyliśmy.
Proszę o cierpliwość. Przybliżę i może zobaczymy dziecko.
Gdy go zobaczyłem,
był na wysokości 3000 metrów, ale bez szwanku.
Leciał tak szybko, jak niósł go wiatr.
Zacząłem się martwić coraz bardziej,
a mogłem jedynie zrobić zdjęcie.
To było jak oglądanie wypadku,
któremu za cholerę nie można zaradzić.
Oglądałem telewizję,
gdy MSNBC przerwało nadawanie przemowy Baracka Obamy w ratuszu.
Proszę państwa o krótką przerwę,
ponieważ transmitujemy niesamowitą historię z ostatniej chwili.
Pomyślałem: „Chwila, co tu się dzieje?”.
To coś wyglądało jak uprażone ziarno kukurydzy,
które unosiło się na niebie.
Jako dziennikarz oglądałem to
i nie mogłem uwierzyć, że to prawda.
Nasz reżyser powiedział,
że chyba zauważył wystającą ze statku małą rękę.
Obserwowaliśmy prawdziwą katastrofę.
To było przerażające.
Zajęły się tym wszystkie stacje.
To jak upiorna wersja filmu Odlot.
Widzieli otwarte drzwi, a gdy wystartował, chłopiec…
Przełączając kanały, zauważyłem, że ta lokalna historia
trafiła do stacji ABC, NBC, CBS, CNN i Fox News.
Prawdziwy dramat w telewizji na żywo.
Wszyscy o tym mówili.
Za moment otrzymamy zdjęcia na żywo od stacji KUSA.
W środku jest tylko jedna komora. Wdycha hel.
Może się udusić.
To obiegło cały kraj.
CZY TO PRAWDA? BIEDNY DZIECIAK. CYRK.
NIE MOGĄ GO ZŁAPAĆ NA LASSO CZY COŚ? KTOŚ TU DOSTANIE SZLABAN.
Wiemy, że zaangażowała się Gwardia Narodowa Kolorado.
To sytuacja jak podczas misji Apollo 13.
Bałem się, że dzieciak wypadnie.
Zastanawiałem się, czy zobaczymy na żywo, jak umiera małe dziecko?
CZAS W POWIETRZU
Policja mówi, że Richard Heene jest teraz w domu.
Na miejscu jest biuro szeryfa hrabstwa Larimer.
Zauważyliśmy, że podjechały różne wozy telewizyjne.
Reporterzy spacerowali po okolicy.
Przychodzili do nas, pukając do drzwi.
Odmawiałem im wywiadów.
Nie mieliśmy kablówki.
Nie miałem pojęcia, co się dzieje.
Policja kazała mi się nie wychylać,
ale ja nie mogłem stać bezczynnie.
Musiałem wiedzieć, co jest grane.
Tysiące myśli kłębiło mi się w głowie
i czułem się bezradny.
Myślałem: „Boże, co my teraz zrobimy? Czy nic mu się nie stanie?”.
Wtedy jedna z sąsiadek zgłosiła nam,
że sfotografowała coś, co wypadło ze statku.
Nie byli pewni, ale to mógł być Falcon.
To zdjęcie nie było najlepszej jakości.
To mógł być ptak,
ale musieliśmy założyć, że to mogła być prawda.
Jak się z tym pogodzić?
Co, jeśli mój głupi eksperyment zabił mi syna?
CZAS W POWIETRZU
Widać, że hel uchodzi coraz szybciej.
Będzie schodził niżej
i nie wiem, jak długo pozostanie w powietrzu.
Jechałem drogą, gdy Jimmy, pilot Sky9,
powiedział mi, że lada moment będę pod balonem.
Gdy w końcu go zobaczyłem, serce zabiło mi szybciej,
bo zauważyłem, że z balonu uchodzi powietrze, a on opada.
Jak państwo widzicie, traci sporo helu.
Nie wiedziałem, ile się jeszcze utrzyma i dokąd doleci.
Mój syn miał wtedy osiem lat
i nie mogłem przestać myśleć o tym, co czułbym na miejscu ojca.
Wyraźnie traci ogromne ilości gazu. Tak.
Od ziemi dzieli go chyba mniej niż 60 metrów.
Opada. Jest na wysokości 30 metrów. To koniec.
Wyskoczyłem z auta, złapałem za kamerę i zacząłem biec.
- Wraca na ziemię. - Rany, już opada. Oto i on.
- Bardzo delikatnie. - Spójrzcie państwo.
Boże.
Gdy balon wylądował,
byłem jedyną transmitującą na żywo osobą na miejscu.
To koniec i do tego dobry.
Ciekawi nas tylko to, jak się ma mały Falcon Heene.
Nic więcej.
Pierwsi ratownicy dziurawili balon i go przeszukiwali.
Obracali go, szukając wejścia.
Musiałem relacjonować wydarzenia.
Znajdźcie wejście.
Brian, co widzisz na miejscu?
Mam pewne informacje,
które nie do końca wiem, jak przekazać.
Obawiam się, że w balonie nikogo nie znaleziono.
Rany boskie.
Nie…
Okazuje się, że na miejscu jest fotoreporter KUSA,
który twierdzi, że w komorze nikogo nie ma.
Byłem wstrząśnięty, obwieszczając całemu światowi, że w balonie chłopca nie było.
Spodziewałam się, że znajdą go w środku całego i zdrowego.
Gdzie on jest? Wypadł?
Tego by nie przeżył.
Weź ze sobą Lewisa i zacznijcie od 36.
Przeszukiwaliśmy teren
z nadzieją, że zdołamy znaleźć Falcona
gdzieś wzdłuż toru lotu.
Musieli się wrócić o całe 88 kilometrów.
Myśleliśmy, że szykujemy się na pogrzeb w naszej społeczności.
15.59
16.00
Stałem w kuchni,
aż nagle usłyszałem krzyki i odgłosy poruszenia.
Nie miałem pojęcia, co się dzieje.
Nie wiedziałem, czy usłyszeli jakąś nową informację, czy co.
Początkowo w to nie wierzyłam,
ale potem do mnie dotarło.
Odwróciłem się…
Boże.
Falcon!
Był w domu!
Wciąż widzę sześcioletniego Falcona stojącego przede mną.
Richard podbiegł do niego i go przytulił.
A potem nie opuściliśmy go już na krok.
Nie mogłam w to uwierzyć. To była najlepsza niespodzianka na ziemi.
Nie rozumiałem ich reakcji.
Po prostu przyszedłem coś zjeść, bo zgłodniałem,
a oni byli w totalnym szoku.
Zapytał nas, czemu płaczemy, czy coś w tym stylu.
Powiedziałem, że się martwiliśmy, i spytałem, gdzie był.
Gdy Falcon powiedział, gdzie, nie mogliśmy w to uwierzyć.
Tamtego dnia próbowałem wejść do spodka,
bo… No cóż, był to latający spodek.
Był czadowy.
Miał małą komorę, w której idealnie się mieściłem.
Chciałem w niej zamieszkać.
Falcon, wyłaź w tej chwili! Chodź tu!
Co ty wyprawiasz? Uciekaj stamtąd!
Gdy na mnie nakrzyczał, wystraszyłem się
i po prostu sobie poszedłem.
Pamiętam, że poszedłem do środka, aby odpocząć.
Przeszedłem dom
i dotarłem do mojej nowej kryjówki, czyli strychu w garażu.
Siedziałem tam jakąś chwilę i gdy mi się znudziło, zasnąłem.
Dopiero gdy się później obudziłem,
usłyszałem dziwne dźwięki ludzi i samochodów.
W końcu uległem głodowi i nudzie.
Zszedłem na dół i się zdziwiłem, bo w domu było dużo ludzi.
Ledwo mogłem się przecisnąć między ich nogami.
Potem ktoś zapytał mnie, kim jestem.
Mamy wiadomość z ostatniej chwili.
Dziecko odnalazło się żywe.
Sześciolatek nigdy nie był w balonie.
Był w domu.
ZNALEŹLI MALCA UKRYTEGO W GARAŻU…
FALCON WYLĄDOWAŁ! NIC NIE ROZUMIEM
Był w domu?
Policja przeszukała cały dom,
a nie znalazła sześciolatka?
Pierwsze, co robimy w każdej sprawie zaginięcia dziecka,
to przeszukanie domu.
Myślałem, że to zrobiliśmy.
Myślałem, że zrobiliśmy to dokładnie,
ale najwyraźniej nie.
17.04
17.05
Możecie sobie wyobrazić telefony od producentów,
każące nam jechać pod ten dom.
Auta zalały całe osiedle,
a dziennikarze dobijali się do Heene’ów, prosząc o wywiady,
lecz oni nabrali wody w usta.
Nasz rzecznik prasowy powiedział mi,
że ta sprawa go przerasta
i spytał, czy ją przejmę.
SZERYF HRABSTWA LARIMER
Niekiedy sama góra musi wziąć byka za rogi.
Policja wciąż nie jest pewna, czy chłopiec był w balonie,
ale jego bracia będący na dworze…
Spotkałem się z Richardem, Mayumi i dziećmi,
a Richard postanowił zwrócić się do mediów.
Nie chciałem rozmawiać z prasą, ale powiedziano mi,
że jeśli będę milczał i je ignorował,
będą za mną łazić tygodniami.
Pomyślałem: „Chryste Panie”.
Spytałem, czy wyjdzie ze mną.
To Richard, ojciec.
Rzecz jasna, jest onieśmielony kamerami,
więc bądźcie mili.
Musiałem zapomnieć o tym, co się wydarzyło.
Próbowałem zachować spokój.
Pragnę serdecznie podziękować posterunkowi policji w hrabstwie Larimer.
Chciałem jak najszybciej wrócić do domu.
Chcę podziękować pilotom helikopterów, którzy pomogli w poszukiwaniach.
To było dziwne, bo brzmieli pewnie, ale zdawali się nieobecni.
Jeszcze jakieś pytania?
Potrzebowaliśmy czasu.
Po tych wszystkich wydarzeniach potrzebowałem nacieszyć się synem.
Ludzie wciąż jednak naciskali.
Kazali mi udzielać wywiadów i tym podobne.
Jednemu producentowi powiedziałem „tak”
i postanowiłem wystąpić u Larry’ego Kinga.
18.58
Wywiad miał być wieczorem.
Przyszli kamerzyści, dźwiękowcy, reżyserowie, producenci.
Powiedziałem mu, że występ u Kinga wystawi go na opinię całego świata.
On odparł, że dadzą sobie radę.
Stresowałem się. Dzieci nie wiedziały, co się dzieje.
Czułem jednak presję, by w to brnąć.
Poza tym to był wywiad na żywo.
Witajcie, widzowie z USA i całego świata.
Przed państwem Wolf Blitzer.
Od razu łączymy się z Fort Collins w Kolorado.
Nie wiem, czy Falcon mnie słyszy.
Wiem, że zasnął w państwa garażu.
Nie słyszał, jak państwo go wołali?
Falcon, pan pyta, czy słyszałeś, jak cię wołaliśmy.
- Tak. - Naprawdę?
Tak?
Czemu nie przyszedłeś?
Mówiliście, że…
robimy to na pokaz.
O ludzie.
Nie.
Czekaj, co powiedział?
Odsłuch był bardzo głośny.
Usłyszałem syk i nie dosłyszałem, co powiedział.
Zgodziłem się z nim w ciemno.
Nie wierzyłam w to, co powiedział.
Pamiętam, że byłem zszokowany słowami Falcona.
Nie wiedziałem, co on bredzi.
Spojrzałam na Deana i pomyślałam, że to koniec.
Przez ten jeden komentarz ludzie zaczną snuć domysły.
Myślę jednak, że zdołał go pan usłyszeć, bo powiedział pan: „O ludzie”.
Cóż, słyszałem go, ale ledwo,
i nie rozumiałem, co mówi.
Co rozumie przez „robimy to na pokaz”?
Nie mam pojęcia. Chyba ma na myśli media.
Zadają mu dużo pytań.
Miał zaledwie sześć lat,
a ludzie usłyszeli to, co chcieli usłyszeć.
Potem wszystko wybuchło.
„Robimy to na pokaz”. Wszyscy są ciekawi, co miał na myśli.
TO ŚCIEMA, CHŁOPIEC WYGADAŁ SIĘ PODCZAS WYWIADU!
CHŁOPIEC W BALONIE TO MISTYFIKACJA?
Zmarnowali tyle pieniędzy, na szukanie tego chłopca. Rany.
Nie wierzę, że moje jedno zdanie miało taki wpływ na cały kraj.
Od męki w powietrzu do gehenny na antenie.
Pytanie brzmi: „Czy to była wymyślna mistyfikacja?”.
Ta rodzina będzie miała kłopoty.
TERAZ ZAPAKUJMY W BALON OJCZULKA I NIECH LECI
Spełnił się mój największy koszmar. Boże święty.
PIĄTEK NASTĘPNY PORANEK
Rano spytaliśmy Falcona, o czym on mówił.
Falcon przyznał, że przed wywiadem
kamerzyści wypytywali go o jego kryjówkę w garażu
i czy pokaże im, jak wszedł na strych.
Falcon, jak się tam dostałeś? Tędy?
Wciąż wyraźnie pamiętam twarz tego dziennikarza.
Pamiętam jego twarz
i pamiętam, jak zadał mi pytanie:
„Wejdziesz tam na pokaz?”.
Odpowiedziałem, że jasne.
Pamiętam, że spanikowałem
i postanowiłem występować dalej,
by udowodnić, że to nie był chwyt marketingowy.
Richard, Mayumi, Falcon i jego bracia, Bradford i Ryo.
Tego poranka fora dyskusyjne aż zawrzały od komentarzy sceptyków.
Powiedziałeś, że zrobiliście to na pokaz?
Na naszym podwórku było wiele kamer
i prowadzono z nami wywiad.
Falcon, wszystko w porządku?
Chyba myśleli, że to im pomoże.
Mamo, chyba zaraz zwymiotuję.
Wtedy Falcon źle się poczuł na wizji.
Nie chciał kontynuować
i niejako wykorzystano to jako zasłonę dymną.
- Zaprowadzić cię do łazienki? - Tak.
Myśleliśmy, że przełączą nadawanie na reklamy,
gdy on dochodził do siebie,
ale nie – oni nie dawali za wygraną.
Nic mu nie jest? Idziecie z nim?
Mayumi, jeśli chcesz pójść za nim, to śmiało.
- Tak? - Jasne.
- Dobrze. - Rozumiemy.
Dziękuję.
Biedny Falcon jest zestresowany, przygnębiony i wymiotuje,
a ich zarzucają pytaniami.
Czułam, że muszę ich jakoś bronić.
To wynalazcy.
Chcą być znani z tego, a nie z zaginięcia dziecka.
To nie był żart.
Dałam im kredyt zaufania.
W lokalnych i krajowych wiadomościach pojawiały się reportaże na temat Heene’ów.
Richard Heene twierdzi, że jest łowcą burz i wynalazcą.
Dzieci posługują się wulgaryzmami.
Od razu widzimy wiele czerwonych flag.
Richard mówi, że został wybrany, by wychowywać poszukiwaczy przygód.
CZY ONI NIE WYGLĄDAJĄ ZNAJOMO?
Potem dowiedzieliśmy się, że rodzice brali udział w Zamianie żon.
ZAMIANA ŻON
Nie pisałaś się na to, by zamienić się życiem z inną kobietą?
Tak czy nie? Ja teraz mówię. Zadałem ci pytanie.
Chce zejść.
Schodzisz czy siadasz?
Byłam w programie Zamiana żon z Richardem i Mayumi Heene.
Gotowa do drogi!
To będzie całkiem nowa przygoda!
Gdy zobaczyłam latający talerz w telewizji, nie wiedziałam,
dlaczego powiedzieli, że w balonie jest dziecko,
bo byłam pewna, że go tam nie ma.
Skąd wiedziałaś, że nie?
Jestem medium.
Podsumowując, jesteś leniwa i nie chcesz ruszyć palcem.
Jesteś do bani!
Gdy zobaczyłam balon, od razu pomyślałam,
że Richard zrobił to celowo. To była moja pierwsza reakcja.
Mówiłam: „Bez mięsa”.
Chciał zwrócić na siebie uwagę.
Popatrz no.
Mówiłam, że bez mięsa. Będziesz to sprzątać…
Na tyle, na ile poznałam pana Heene’a w programie,
wiedziałam, że bardzo troszczył się o swoje dzieci.
Nie potrafiłam więc sobie wyobrazić,
że celowo powiedziałby, że jego syn jest w balonie.
Chcę do mamy!
Chłopcy!
Zdawszy sobie sprawę, że występowali w TV,
zrozumiałem, że wyrażane przez nich emocje
w trakcie tego incydentu,
mogły nie być szczere, a udawane.
- Widział pan Zamianę żon? - Nie.
Jak widać po moim stroju, preferuję westerny.
Podzielam wartości wczesnych programów telewizyjnych.
Prawda, szczerość, amerykańskość.
Ludzie oskarżali nas o bycie głodnymi sławy,
bo byliśmy w Zamianie żon,
co jest absolutną nieprawdą.
Nigdy nie wystąpiłbym w tym programie,
gdyby nie to, że zaproponowali nam pieniędzy.
Potrzebowaliśmy kasy.
W piątek rozpoczął się lincz
i wszyscy zaczęli nas krytykować.
Musieliśmy jakoś udowodnić wszystkim,
że to był prawdziwy wypadek
i do tego niebezpieczny.
Dlatego wypuściliśmy klipy.
Uwaga, przed państwem nowe nagranie tylko w Fox.
Otrzymaliśmy rzekomo domowy klip
ukazujący moment, w którym odleciał niesławny balon.
To był prawdziwy projekt. Nie zmyśliliśmy go.
Mayumi, liny! Nie przywiązałaś…
Gdy to zobaczyłem, pomyślałem, że reakcja Richarda
zdawała się przesadzona i rozegrana przed kamerą.
W towarzyszącym chaosie Richard Heene nie słyszy starszego syna,
który wciąż krzyczy, że w balonie jest Falcon.
- Tato, Falcon tam jest! - Gdzie?
Na statku!
Co?
Aktorstwo rodem z reality TV.
Ten film tylko doleje oliwy do ognia, sugerując, że to mistyfikacja.
Policja utrzymuje, że to nieprawda.
Przyznała, że nie zgłoszą…
Ludzie pisali, że udajemy,
a ja nie mogłem w to uwierzyć.
Spójrzcie tylko. To nie była żadna produkcja.
Nie przywiązałaś liny. Jezu Chryste!
LOL, ALE ŻENADA
Krzyczałem, bo byłem wściekły jak byk.
To było w 100% prawdziwe.
Myślałam, że te klipy załatwią sprawę, ale tak się nie stało.
Chodź tu.
Widzisz to? Mają światła, dużo świateł.
Jak mamy spać? Spójrz tylko.
Powiedziałem, że koniec z wywiadami.
Nie ma o czym gadać. To koniec. A oni wciąż tu sterczą.
SOBOTA DWA DNI PO STARCIE
Panie Heene, proszę wyjść.
Nadeszła sobota,
a około południa zadzwonił do mnie, jak mniemam, Haffernan,
wzywając mnie do biura szeryfa po odbiór mojego spodka.
Poszedłem więc podekscytowany, że odbiorę swój latający talerz.
Zapytali mnie, czy mogą zadać mi kilka pytań,
zanim oddadzą mi mój latający spodek,
i czy mógłbym się poddać badaniu wariografem.
Od początku nie zamierzałem oddać mu balona,
lecz użyłem tej taktyki,
aby zwabić go do biura szeryfa i do współpracy.
Próbowałem go zapewnić, że mu wierzymy i że jesteśmy po tej samej stronie.
Co naprawdę pan myślał?
Miałem nadzieję, że zbadamy go wariografem,
a on się przyzna.
Wyobrażam sobie, jak stąd wychodzisz,
podchodzisz do kamer, dajesz im popalić
i mówisz: „Wiecie co? Zdałem test na wariografie”.
Stwierdziłem, że poddam się badaniu,
zdam je, odbiorę spodek i wrócę do domu.
Czy wiedziałeś, że Falcona nie ma w balonie, dzwoniąc na 911?
Nie.
Muszę poprawić krążenie.
To było oczywiste, że pan Heene stosował środki zaradcze.
Napinał się, nie odpowiadał na pytania wprost,
długo się zastanawiał, robił ćwiczenia umysłowe,
a także niemal komicznie udawał, że zasypia.
To są znane techniki,
którymi można próbować oszukać wariograf.
Mogę na chwilę wstać? Muszę…
Boże, to…
Co jest?
Nic, tylko przysypiam.
Dobrze.
Byłem wykończony.
Myślę, że nie spałem wówczas jakąś 54 godzinę.
Oddychaj głęboko.
- Dobrze. - OK?
Jestem cukrzykiem, odkąd skończyłem 15 lat.
Ukłułem się w palec, zbadałem się,
a mój poziom cukru we krwi gwałtownie wzrósł.
Richard, musisz się skupić i skoncentrować.
A on się zdenerwował.
Postaraj się utrzymać otwarte oczy.
Nie wiem, czemu był zły.
Odpowiedziałem szczerze na każde pytanie, jakie mi zadał.
Wynik był niejednoznaczny.
Nie mogliśmy go zinterpretować przez jego środki zaradcze.
Przeszliśmy więc do Mayumi.
Do biura szeryfa przyprowadzono Mayumi,
którą również zbadaliśmy wariografem.
Rozmawiamy też z Richardem, więc usłyszymy wersje was obojga.
Po badaniu wariografem Bob Heffernan powiedział,
że nie zdałam testu.
Spytałam go: „Naprawdę?”.
Chciałabym…
Chciałabym, aby jedno z nas zostało z dziećmi,
ale to może się nie wydarzyć.
Była zapłakana, zaczęła mówić,
że to była mistyfikacja
i faktycznie się przyznała.
Zbudowaliście spodek na rzecz tej mistyfikacji?
Po to go zbudowaliście?
Szczerze mówiąc, sam eksperyment nie był tylko po to.
Wtedy gorzej mówiłam po angielsku
i nie rozumiałam słowa „mistyfikacja”.
To była mistyfikacja, tak?
Ukończyła filologię angielską w Japonii,
a następnie trzy lata studiów w Stanach Zjednoczonych.
Nie było bariery językowej.
Czyli przyznajesz, że skłamaliście,
a powodem mistyfikacji
była próba sprzedania swojej marki?
Dowiedziałem się też, że Heene’owie ciężko pracowali,
aby zrobiono o nich program telewizyjny.
Pojawienie się w wiadomościach lub mediach byłoby dla nich pomocne.
Myślę, że taki był cel tej mistyfikacji.
To bez sensu.
Po co miałbym robić coś, co obróciłoby się przeciwko mnie
i posłało mnie za kraty?
Jak miałoby mi to pomóc z programem?
Powiedzieliście o tym planie synom?
Powiedzieliśmy.
Jak namówiliście ich do współpracy?
Poprosiliście ich, aby udawali, że brat wszedł do balonu?
Tak.
Coś w tym stylu.
Po przesłuchaniu miałem to, co potrzeba, aby kontynuować postępowanie karne.
Właśnie wracają do domu.
Zeszłej nocy zabezpieczono dowody z domu Heene’ów,
a z 4 oskarżeń, które służby planują wnieść w ciągu kilku dni,
2 to przestępstwa klasy 4,
za które grozi kara 6 lat pozbawienia wolności i 500 000 $ grzywny.
NIEDZIELA TRZY DNI PO STARCIE
W czwartek doszło do wypadku,
a w niedzielę już byliśmy poszukiwani.
Podeszła do mnie kobieta, podała mi numer i powiedziała,
żebym zadzwonił do adwokata, Davida Lane’a.
Przyjechali do mnie z Fort Collins w niedzielę po incydencie.
ADWOKAT
Jasne było, że Richard i Mayumi kochali swoje dzieci
całym sercem i duszą.
Mayumi nie mówiła dobrze po angielsku,
więc wyjaśniliśmy jej słowa „mistyfikacja” i „oszustwo”.
- Założyłaś, że był na strychu? - Nie.
A potem zobaczyłem nagranie z „wyznaniem” Mayumi.
To nie było to.
Gdzie był Falcon? Był na strychu?
Naprawdę nie miałam pojęcia.
Mając do czynienia z kimś bez dobrej znajomości języka,
pytania naprowadzające niemal gwarantują
fałszywe zeznanie od podejrzanego.
Wiedziałaś, że był w domu,
ale nie, że był na strychu?
Nie.
Powiedziałem Lane’owi, że nie ma mowy, abym przyznał się do tych zarzutów.
Powiedział, że zanim cokolwiek zrobię,
powinienem zbadać sprawę Tima Mastersa.
Tim Masters jest niewinny.
Reprezentowałem Mastersa w procesie przeciwko prokuratorom hrabstwa Larimer.
Nie popełnił morderstwa.
Masters został skazany za zabicie kobiety znalezionej obok jego domu.
Jego obrońcy twierdzą, że prokuratura zataiła kluczowe dowody,
czemu zaprzecza prokurator okręgowy.
Pomyślałem, że gliniarze są skorumpowani.
Niesłusznie uwięziono go na 10 lat.
Nie zamierzałem przez to przechodzić.
Istniała duża szansa, że system próbuje ich wydymać.
Pracowałem pro bono, a szczegóły mieliśmy dogadać później.
Miałem zobaczyć, co da się zrobić.
David Lane jest znany w Kolorado jako antysystemowiec.
Ręczę, że nie ma korupcji ani w biurze szeryfa,
ani w policji w Fort Collins,
ani w systemie sądownictwa w Larimer.
Chcieli tylko kogoś skazać,
a taki medialny cyrk jak ten
mógł skutkować niesprawiedliwą oceną Richarda i jego rodziny.
Dopóki nie przyjrzę się dowodom w sprawie,
nie wiem nic na temat tego, co rzekomo ma na nich biuro szeryfa.
Nie szanuję Davida Lane’a. To dziwka medialna.
Niczego na nich nie mieli.
Wtedy prokurator zaproponował nam tak zwany układ.
Powiedział, że chcą, aby Richard przyznał się do popełnienia przestępstwa
i zgodził się na 30 dni więzienia.
W zamian za to Mayumi zostałaby skazana za wykroczenie
i nie zostałaby deportowana do Japonii.
Pomyślałem sobie, że co za skurwiele
grożą deportacją matce przez taką pierdołę?
Co im odbiło?
Jeśli spróbowałabym walczyć w sądzie i przegrałabym,
potencjalnie musiałabym wyjechać z kraju.
To oznaczałoby, że nie mogłabym widywać dzieci i Richarda.
To nie wyszło z biura szeryfa,
a znając prokuratora okręgowego,
nie wyobrażam sobie, aby zmusił ich do pójścia na ugodę.
Oskarżono nas o przestępstwa i wykroczenia,
co mogło skutkować deportacją Mayumi,
a także odebraniem nam dzieci
i moją odsiadką.
Co my teraz zrobimy?
MIESIĄC PO STARCIE
Poszliśmy do sądu i powiedziałem Davidowi,
że nie przyznam się do winy, bo chcę walczyć.
On przyznał, że mógłbym i pewnie bym wygrał,
ale muszę myśleć o żonie.
Wiedziałem, że nie mogę się przyznać do winy.
Dzień dobry.
Przyznaje się pan do winy?
Tak.
Przeczytałem akta…
Wtedy pomyślałem, że chcę mieć to już z głowy.
Musieliśmy o tym zapomnieć, aby móc pójść naprzód.
Richard i Mayumi Heene, sprawcy mistyfikacji „Chłopiec w balonie”
usłyszeli wyroki.
Richard Heene spędzi 30 dni w więzieniu, a jego żona 20.
Ma się codziennie meldować w więzieniu i wykonywać prace społeczne.
Richard poświęcił się dla rodziny.
Płaczek ze mnie, przepraszam. To naprawdę mnie wzrusza.
Dlaczego?
Bo to niesprawiedliwe.
BIURO SZERYFA HRABSTWA LARIMER
Motto biura szeryfa to: „Skłam, a zginiesz”.
Nie ma drugiej szansy.
Bardzo przeżyłem to, że tata poszedł do więzienia.
W pewnym sensie to była moja wina, bo przesadnie zareagowałem.
Mówiłem mu, że Falcon był w balonie, bo wierzyłem, że tak było,
ale się myliłem.
Pamiętam wyrzuty sumienia, że zrobiłem coś złego,
ale patrząc z perspektywy czasu, miałem tylko sześć lat,
a wszyscy dorośli uwierzyli mi na słowo
i stworzyli z tego swoją narrację
i ją rozdmuchali.
To zdumiewające.
90 DNI PÓŹNIEJ
Skończyłem odsiadkę. Miałem dość.
Zadzwoniłem do kuratora, mówiąc, że chcę się przeprowadzić.
Nadmiar uwagi mnie przytłaczał.
Uwagi ze strony sąsiadów i prasy.
Chciałem, aby ci wszyscy ludzie się odpieprzyli.
Wyjechaliśmy.
Musiałem zmienić szkołę i zostawić swoich przyjaciół.
To naprawdę mnie zdenerwowało.
Jak do tego w ogóle doszło?
Ostatni raz widzieliśmy Heene’ów tuż przed ich wyjazdem.
Zapukałam, ale nie otworzyli. Próbowaliśmy pogadać z chłopcami,
ale rodzice zabronili im rozmawiać.
To mnie bardzo zabolało. Wówczas byłam pewna, że to była mistyfikacja.
Ciężko mi sobie wyobrazić, że to tam się schował.
A potem zasnął.
Richard chwycił nas za serca.
Chwycił za serca całego kraju i świata.
Zagrał nie fair.
To było nieczyste zagranie.
Richard nas oszukał.
Myślę, że każdy ma swój system wierzeń
i wszyscy mają swoje wyobrażenia na temat innych.
Ale ludzie tacy jak Richard nie są zwykłymi ludźmi.
Są skomplikowani.
Jeśli myślisz, że go znasz, to pewnie tak nie jest.
Po tym incydencie przyjechaliśmy na Florydę i zaczęliśmy nowe życie.
Znaleźliśmy to miejsce, a ono przypomina fortecę.
To miejsce, w którym można się ukryć i zapomnieć o tym, co się stało.
Dobry piesek! Tak!
W 2020 roku gubernator Kolorado ułaskawił Richarda i Mayumi,
twierdząc, że pora pójść naprzód.
Ułaskawienie oświadcza, że jestem dobrym człowiekiem,
a to, co mówiono o mnie wcześniej, to kłamstwo.
Tak to rozumiem.
Tę musimy przeciąć tutaj.
Gubernator ułaskawił go
bez konsultacji z organami ścigania
i zamieszanymi osobami.
Zdenerwowało mnie to,
że zrobił to bez konieczności przyznania się do winy przez Richarda.
Woda ma płynąć przez całą długość…
Po ułaskawieniu oficjalnie zostałam obywatelką Stanów Zjednoczonych.
Teraz nie muszę się bać,
że zostanę odseparowana od dzieci i męża.
Chcę zobaczyć, jak to wygląda. Serio.
Historia spodka się zakończyła.
Było mi smutno, bo go pokochałem.
Ale to mnie nie powstrzymało.
Dobra.
Podoba mi się.
Pracuję nad czymś nowym,
i to naprawdę duży projekt.
Naprawdę?
Tak.
Napisy: Paulina Iwaniak