Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
WALNUT CREEK, KALIFORNIA
W 2011 roku byłem agentem specjalnym pracującym przy podsłuchach.
- Co się dzieje? - Co jest?
Prowadziłem sprawę skorumpowanego policjanta,
który wykradał zarekwirowane narkotyki i rozprowadzał je po mieście.
Facet chce jeszcze trzy paczki.
Brawo!
Nagle w samym środku rozmowy
zaczęto rozmawiać o czymś zupełnie innym.
Nagrywaliśmy świetny program.
Wszystko szło świetnie, aż tu nagle – bum!
Nie psuj nam projektu.
Zastanawiałem się, czy to jakaś podpucha z Hollywood.
Niewiele przypadków w ciągu mojej 25-letniej kariery
kryło tak dziwną historię.
Stworzenie reality show P.I. Moms of San Francisco
było genialnym pomysłem.
To prywatne detektywki i matki,
które w pracy działają pod przykrywką,
a w domu zajmują się dziećmi. Sprawdźcie to.
Boże, to się nie dzieje.
Cieszyłam się, że będziemy na billboardzie.
Jako showrunner miałem mnóstwo świetnych postaci.
To miała być moja najłatwiejsza produkcja.
Dlaczego kobiety? Twierdzisz, że są wielozadaniowe.
Owszem.
Poza tym nikt nie podważa mojego autorytetu.
To miała być opowieść o mamach-detektywkach,
ale przepadła przez działania kilku mężczyzn.
Została nam odebrana.
Problemy wciąż się piętrzyły jeden po drugim.
Kto to wszystko zasabotował, do cholery?
Miało nie być jak w Real Housewives,
a z czasem było tylko gorzej.
Nikt nie miał pojęcia, co działo się naprawdę.
Ktoś znowu bezczelnie mnie okłamuje!
O cholera.
O co tu chodzi?
Wciąż tylko kłamstwa, oszustwa i paranoje.
To był istny cyrk.
Mówimy o krysztale.
Chce próbkę.
Niezła chryja.
Metamfetamina, mamy-detektywki, korupcja,
podsłuchy, potencjalne zagrożenia, a do tego reality TV.
Przerwa.
Nazywam się Lucas Platt.
TWÓRCA PROGRAMÓW
W 2010 roku mieszkałem w Nowym Jorku.
Jako showrunner programów reality
właśnie zamykałem pierwszy sezon Steven Seagal: Lawman.
Bez scenariusza, kaskaderów i dubli.
Wówczas takie programy były maszynką do robienia pieniędzy.
Wszyscy chcieli stworzyć nowe Z kamerą u Kardashianów i Real Housewives.
Boom na reality TV zdawał się nie mieć końca.
Ja uwielbiałem zastrzyk adrenaliny, który mi towarzyszył
przy szybkim myśleniu wymaganym
do stworzenia świetnego godzinnego programu.
Szukałem kolejnego zlecenia, gdy otrzymałem maila od Lifetime.
Chcieli nakręcić program
o prywatnej firmie detektywistycznej w Bay Area
z ciekawym akcentem.
To prywatne detektywki i mamy.
Dziękuję za przybycie. To fascynujące.
Jakie były pani początki?
MAMA-DETEKTYWKA
Zanim zostałam prywatną detektywką,
sprawowałam różne funkcje w sektorze prawa.
Byłam świeżo upieczoną mamą, miałam bardzo małe dzieci,
więc zastanawiałam się, jak mogę pogodzić karierę
z opieką nad dziećmi.
Wtedy zobaczyłam ogłoszenie o pracę w Butler & Associates.
Dla kogo to?
Nazywam się Chris Butler.
Jestem właścicielem agencji detektywistycznej Butler & Associates.
Naszym zadaniem jest dociekanie prawdy.
Każda osoba przy tym stole jest bardzo cenna.
Lubiłam pracować u Chrisa. Był bardzo profesjonalny.
Zdawało się, jakby odkrył, że najskuteczniejszymi detektywami
są właśnie mamy.
W drogę.
Praca była ekscytująca, a każda sprawa była inna.
Czułam się silniejsza, wiedząc,
że równocześnie zajmowałam się dziećmi
i pracowałam pod przykrywką,
badając oszustwa czy obserwując niewiernych małżonków.
To było fajne.
Mam doświadczenie w policji
po dziesięcioletniej, burzliwej karierze.
Wychodzę poza schemat.
To samo robię w pracy. Nie przestaję.
Test. W porządku.
Pięknie, chodźmy.
Od razu odniosłam wrażenie, że Chris jest biznesmenem.
Rozumiałam też jego wizję.
Myślałam, że wpadł na świetny pomysł.
Naprawdę dawał mamom szansę,
a wówczas i ja na nią liczyłam.
Skończyłam pracę na komisariacie, gdzie miałam 12-godzinne zmiany.
Moje dzieci długo siedziały w przedszkolu,
a mnie często omijały urodziny czy święta.
Nowa praca nie tylko była bardziej elastyczna,
ale i od razu ją pokochałam.
Pracowałam w terenie, przemieszczałam się
i miałam wspaniałe, silne współpracowniczki z różnych środowisk.
W biurze pracowało wiele kobiet.
Michelle, Charmagne i Ami,
ale był też jeden mężczyzna.
Carl Marino.
Był byłym policjantem
i dołączył do nas,
bo przy niektórych sprawach
po prostu potrzebowałyśmy partnera płci męskiej.
Uważałyśmy, że był bardzo atrakcyjny.
Wyglądał jak model.
Z czasem dowiedziałyśmy się, że interesowało go aktorstwo
i bywał statystą w serialach.
- Idź poflirtować z kimś innym. - To moja dziewczyna, dupku!
Ciekawe. Miał drugą robotę.
Chris zdecydowanie faworyzował Carla
i robił to przez wzgląd na jego aktorstwo.
Chris zawsze lgnął do blasku fleszy.
Dobrze wiedziałyśmy, że chce stworzyć z nas markę
i wypromować nas wszystkich w mediach.
Przed wami Chris Butler i trzy mamy-detektywki,
Denise, Michelle i Charmagne.
Dlaczego kobiety?
Twierdzisz, że są wielozadaniowe. Czemu?
Kobiety, a zwłaszcza mamy-detektywki,
pracują zespołowo.
Mają w sobie więcej troski i czułości,
co przekłada się na bardziej zadowolonych klientów.
Po obejrzeniu programu Dr. Phil
od razu poleciałem do Kalifornii, by spotkać się z Chrisem i detektywkami.
Spodobał mi się pomysł
ukazania grupy kobiet, które razem demaskują przestępców.
Od razu polubiłam Lucasa. Wydawał się super.
Był bardzo zainteresowany programem i naszą historią.
Nie chciałam jednak, by program przypominał Real Housewives.
Ty głupia suko! Spadaj!
Reality TV ukazuje, co w ludziach najgorsze.
- Przywalę ci. Ani się waż. - Przestań!
Jeśli ten program miał być o konfliktach między nami,
to nie byłam zainteresowana.
Mamy były bardzo zaniepokojone programem,
ale zapewniłem je, że nie liczymy na konflikty i dramy,
a na ciekawe sprawy i ich historie.
Gdy Lucas zaprosił mnie do wzięcia udziału w programie jako detektywka,
nie chciałam mieć z tym nic wspólnego.
Ami zdawała się osobą po traumatycznych przejściach,
ale i mądrą oraz zdecydowaną,
a także świetną osobowością telewizyjną.
Pochodzę z trudnego środowiska,
a Lucas stwierdził, że mogłabym opowiedzieć w programie
o swoich traumach.
Postanowiłam pokazać innym kobietom, że możemy przetrwać wszystko,
dać sobie radę i nie dać sobie w kaszę dmuchać.
Po pierwszym spotkaniu z detektywkami
pomyślałem: „Mamy to!
Są elokwentne, zabawne i mądre.
Zrobimy świetny serial”.
KIEROWNICZKA PRODUKCJI
Jestem Theresa Moore-King.
Byłam kierowniczką produkcji P.I. Moms.
Jeśli wystąpiły problemy w produkcji,
z powodu personelu, harmonogramu, lokalizacji czy pieniędzy,
to moim zadaniem było je naprawić.
Więc to ty rządziłaś?
No dobra.
Jasne.
Stacja Lifetime stała murem za tym programem.
Wiedziała, że możliwości są nieskończone.
Program mógł mieć swoje odnogi w Nowym Jorku, Chicago lub Atlancie.
To wszystko miało szansę powstać.
A zarzewiem tego musiał być program w San Francisco.
MENEDŻERKA PRODUKCJI
Jak na program reality to była produkcja na dużą skalę.
Były trzy ekipy filmowe, wiele lokalizacji
i szereg różnych elementów.
Nasz budżet wynosił około czterech milionów na osiem odcinków.
To był rozsądny budżet
pod warunkiem, że wszystko działało jak trzeba.
Zanim zaczęliśmy kręcić, odwiedziłem biuro Butlera,
a na recepcji siedział mężczyzna – Carl Marino.
Odbierał telefony, gdy reszta poszła na lunch.
Zatrzymał mnie, mówiąc, że jest głęboko przekonany,
że powinien być jedną z głównych postaci w serialu.
Argumentował to swoimi poprzednimi występami przed kamerą
w serialu Trauma.
Przedwczesne skurcze komorowe po zielonej herbacie.
Wierzył, że fani, a szczególnie kobiety,
będą oglądać P.I. Moms dla niego.
Zrozumiałem, że ma przerośnięte ego.
Wyjaśniłem mu, że serial jest o mamach,
a on nie jest mamą.
„Przepraszam, stacja zadecydowała,
że serial będzie wyłącznie o Chrisie i detektywkach”.
Myślałem, że spławiłem go na dobre.
Pierwszy dzień nagrywek był niezwykle ekscytujący.
Nakręcili nasz trening i to, jak pracujemy nad sprawami.
Miałam nadzieję, że zainspirujemy inne kobiety
do podjęcia tego typu pracy.
Robiłyśmy coś fajnego, będąc zwykłymi babkami,
więc inne też mogły.
Czułam się świetnie. Uwielbiałam nagrywać. Byłyśmy rodziną.
Przypominałyśmy Aniołki Charliego,
bo byłyśmy bardzo różne, ale i bardzo skuteczne.
Wówczas myślałem, że mam mnóstwo świetnych postaci
i że to będzie najłatwiejsza produkcja w mojej karierze.
I tak było?
To właśnie w tym momencie sprawy przybrały dziwny obrót.
STARSZY REDAKTOR
Jestem dziennikarzem i pewnego dnia otrzymałem ciekawą propozycję.
W mailu od publicysty z Beverly Hills przeczytałem,
że istnieje grupa prywatnych detektywek,
które są także typowymi mamuśkami.
Kręcili nowy program reality dla Lifetime Television.
„Pojedziesz tam, aby napisać artykuł,
gdy nie będą nagrywać?”
Wyczułem świetną historię.
To była typowa sprawa niewierności.
Klientka uważała, że jej narzeczony ją zdradzał.
Przed ślubem chciała się upewnić, czy traktuje ją serio.
Wsiadłem do minivana z detektywkami.
Denise schowała się na miejscu pasażera z kamerą.
Jako wielki fan kryminałów, miałem motyle w brzuchu.
To ekscytująca praca
i miałam nadzieję, że artykuł to odzwierciedli.
Patrzcie!
Nadjeżdża.
W ciągu kilku minut narzeczony ruszył z podjazdu z rykiem i odjechał.
Charmagne wcisnęła gaz do dechy.
Pościg trwał.
Facet zatrzymał się w ładnym miejscu.
Patrz!
Ze strony pasażera wysiadła młoda brunetka.
Zatrzymali się przed naszym autem, a Denise ich nagrała.
Oto nasz zdrajca.
I po wszystkim, sprawa zamknięta.
Nie oglądam reality show,
ale poczułem, że ten program będzie wciągający.
Mamy były sympatyczne, a Butler był ciekawą postacią.
To był strzał w dziesiątkę.
Nagle dostałem maila,
który całkowicie odmienił moją perspektywę.
Napisał go niejaki Ronald Rutherford.
„Piszę to z uprzejmości.
Lepiej niech pan nie publikuje artykułu na temat detektywek i Butlera.
Chris zrobił pana w bambuko.
Sprawa, którą pan śledził, była ustawiona.
Jej uczestnicy to pracownicy lub opłaceni aktorzy.
Nie wiem, jakie są pana intencje,
ale oby nie planował pan wypuścić tego artykułu.
Dzięki. Zatroskany obywatel”.
Zdziwiłem się,
bo nigdy nie podejrzewałbym, że sprawa została zainscenizowana.
Byłem zły, że tak mnie wykorzystano
i wzięto za naiwniaka.
Pomyślałem, że skoro Butler był gotów oszukać lokalny magazyn
i posunąć się tak daleko,
to dlaczego miałby tego nie robić w programie?
Musiałem porozmawiać z showrunnerem programu.
SPOTKAMY SIĘ?
W końcu wszyscy
zastanawiamy się, ile prawdy jest w reality TV.
Cholera. Mamy poważny problem.
Gdyby ktoś postanowił opublikować artykuł oskarżający nas o nieszczerość,
byłoby po nas.
Wyjaśniłem mu, że to, co robiliśmy, było w 100% prawdziwe
i jasno podkreśliłem, że nie fabrykujemy żadnych spraw.
Mówił, że stają na głowie, by stworzyć program reality
o prawdziwych sprawach i prawdziwych ludziach.
Doceniłem jego szczerość i mu uwierzyłem.
Pierwszy e-mail do magazynu Diablo…
Pete opowiedział mi o Ronaldzie Rutherfordzie
i wtedy zacząłem się martwić,
bo zrozumiałem, że ktoś próbuje zniszczyć nasz serial.
Sugestia, że ustawiamy sprawy była zabawna,
ponieważ jednym z problemów programu
był ogólny niedobór spraw.
Lucas powiedział, że Chris przecenił ilość spraw, nad którymi pracował.
Zostałam sprowadzona po to, by znaleźć sprawy dla mam-detektywek.
W rezultacie naganiałam Chrisowi klientów.
Co więcej, gdy zaczęliśmy kręcić, Chris okazał się słabym ogniwem.
Skręć w lewo.
Chcę jechać w prawo.
Spoko, zmieni trasę.
Nie wiedziałem, czy był tak bardzo skryty,
czy tak nieśmiały,
ale bałem się,
bo ciche, niewyraźnie mówiące i skrępowane postacie
oznaczają śmierć programu.
Dobrze słyszę?
Wiedziałem, że to przeskoczymy,
bo detektywki były barwnymi postaciami,
a ich historie były niezwykle głębokie.
Wiedziałem, że skupiając się na nich, nie na nim,
możemy zrobić coś wielkiego.
- Miło mi. - Mnie też.
- Zobaczysz, co przygotowałem? - Tak.
Nakręciliśmy scenę, w której Ami robi sobie tatuaż.
To był jej sposób na przepracowanie osobistej traumy.
Pomyślałam, że wykorzystam tę okazję,
by opowiedzieć moją historię.
Wywiad z Ami, ujęcie pierwsze.
Usiadłam, a Lucas poprosił mnie,
bym powiedziała o synu.
Gdy mój syn miał 13 miesięcy…
powierzyłam opiekę nad nim pewnej osobie.
Jednak mój syn został zaatakowany,
co spowodowało uszkodzenie mózgu,
a kilka lat później mój syn zmarł.
Był wyjątkowy.
Nigdy wcześniej z nikim o tym nie rozmawiałam,
nawet z moją rodziną.
To było bardzo trudne i wiele ode mnie wymagało.
Przed programem nie wiedziałam tego o niej.
To było wzruszające,
bo Ami sprawiała wrażenie twardej kobiety.
Gdy usłyszałam tę historię, pomyślałam,
że to wielkie i poważne wyznanie
i fajnie, że program zgodził się poruszyć taki temat.
Po nakręceniu tej sceny przyspieszyliśmy z nagrywkami.
Wpadliśmy na pomysł „Detektywa bez licencji”.
Mamy-detektywki miały przyskrzynić prawdziwego nieuprawnionego detektywa,
wrobiwszy go w fałszywą sprawę,
a następnie go aresztując
za uprawianie zawodu bez pozwolenia.
Stacja, producenci i ja wręcz nie mogliśmy się doczekać.
Jeśli skręci w lewo na zachód, możesz jechać za nim.
- Ja wtedy pojadę za tobą. - Dobra.
Lucas i ekipa sfilmowali już całą naszą ciężką pracę.
Denise zrobiła rozeznanie.
Michelle przygotowała się do kontaktu z nim.
Brakowało tylko wielkiego finału,
zamknięcia sprawy
i mielibyśmy świetny odcinek serialu.
W ostatniej scenie miałyśmy się spotkać
z nielegalnym detektywem w Walnut Creek.
Siedziałem w biurze produkcji, czekając na odpowiedź od producentów.
O dziesiątej – nic.
O jedenastej – nic.
W południe – nic.
Lucas chodził w tę i z powrotem.
Ja sama zachodziłam w głowę, co się dzieje.
Zdałyśmy sobie sprawę, że nie przyjdzie.
Ekipa produkcyjna poprosiła Michelle, by do niego zadzwoniła.
Gdy w końcu odebrał…
przyznał Michelle, że nie przyjedzie, bo dostał cynk.
Pierwsze, co pomyślałam, to: „Kto to wszystko zasabotował, do cholery?”.
Byłem po prostu…
wściekły.
Nie zamierzałem jednak odpuścić.
Przede wszystkim musieliśmy znaleźć kapusia.
Może to on wysyłał maile od Ronalda Rutherforda do Pete’a.
Zadzwoniłem do detektywa bez licencji
przyznając, że zamierzaliśmy go nagrać,
i prosząc, czy mógłby zadzwonić do swojego informatora,
abyśmy usłyszeli jego głos.
Zrobił to.
Wybrał numer,
a po kilku sygnałach
w końcu się połączyli.
Halo?
Nie mogłem w to uwierzyć. Ronald Rutherford to Carl Marino.
Wpadłam w furię.
Pomyślałam, że jest skończonym idiotą.
Po jaką cholerę to robił?
To nie miało sensu.
Sabotował program i nagrywki,
licząc, że stanie przed kamerą?
Chyba był strasznie naiwny,
myśląc, że dostanie rolę w serialu.
Wówczas musiałem uświadomić Chrisa,
że jeśli zależy mu na tym programie,
to musi zwolnić Carla i się go pozbyć.
Chris kazał mi się nie martwić,
jakby to było drobne naruszenie.
Byłem w szoku.
Zastanowiło mnie to, dlaczego Chris nie kopnął Carla w dupę.
To było po prostu…
niewyobrażalne.
Myślałem, że może są kochankami.
Z jakiego innego powodu nie chciał go zwolnić,
mimo że zachował się tak źle?
Po rozmowie z Chrisem
razem ze stacją ustaliliśmy plan działania wobec Carla.
Stacja wysłała mu wezwanie do zaprzestania naruszania dóbr osobistych.
Carl dostał pismo.
Miał przestać rozmawiać o programie
i sabotować nasze sprawy, bo nie był ich częścią.
Mieliśmy nadzieję, że przestanie.
Plusem było to, że stacja zajęła się tą kwestią.
Minusem to, że zaczęła nam się przyglądać.
To nakładało na Lucasa dużą presję, by działać.
JESTEŚ NA WIZJI
Gdy produkcja zauważyła, że Carl się wtrąca,
Chris stał się jakiś dziwny.
Odłóż kamerę i usiądź, dobrze?
Poczułam, że się od nas odsunął.
Nie wiedziałyśmy, kiedy się go spodziewać,
i miałyśmy wrażenie, że działa na własną rękę.
Widocznie miał inne sprawy na głowie,
które były ważniejsze.
Po pierwszym spotkaniu Lucas wyjawił mi,
kto wysłał mi tamtego maila.
To był Carl Marino, który sabotował sprawy.
Powiedział też, że pozbyli się Carla.
On jednak miał więcej sekretów do wyjawienia.
„Niechętnie, ale powiem panu,
że Butler jest zamieszany w poważną działalność przestępczą.
Butler sprzedaje duże ilości marihuany,
a także innych narkotyków, Xanaxu i sterydów
skonfiskowanych przez oddział specjalny hrabstwa Contra Costa.
Widzi pan, dowódca oddziału specjalnego
przechwytuje narkotyki z obław
i przekazuje je Chrisowi,
który potem daje je mnie.
Nie sprzedałem ich i nie zamierzam.
Nie jestem dilerem i nie chcę mieć z tym nic wspólnego”.
To była niesamowita i porażająca informacja.
Wszystko zaczęło się od prośby
o napisanie pustego artykułu na temat reality show,
a zostałem wciągnięty w coś, co wygląda
na bardzo niebezpieczny spisek dot. skradzionych narkotyków
i sprzedających je skorumpowanych gliniarzy
po tym, jak je skonfiskowano.
Sprawa stała się poważna i nie mogłem się nią podzielić z Lucasem.
Nie chodziło o zainscenizowaną sprawę w reality show,
a o poważną działalność przestępczą.
Korespondowałem więc z Carlem,
każąc mu zgłosić to na policję.
Nie wiedział jednak, komu może ufać i poprosił mnie o pomoc.
Odebrałem telefon
od dziennikarza, Petera Crooksa.
Opowiedział mi o sprawie
potencjalnie dotyczącej korupcji w policji.
Nalegał, abyśmy porozmawiali z niejakim Carlem Marino.
Umówiłem się z nim w biurze prokuratora po godzinach.
Spytałem go, w jakim celu się spotkaliśmy.
Zaczął opowiadać o Chrisie Butlerze, korupcji w policji,
dilerach, reality show,
programie Dr. Phil, Peterze Crooksie,
P.I. Moms, marihuanie i metamfetaminie.
Niezła chryja.
Przeszkodziłem mu, mówiąc: „Przerwa”.
Kręciłem głową.
Może dlatego, że byłem starszy,
moje synapsy nie pracowały tak dobrze jak u innych.
Wówczas nie zrozumiałem z tego ani słowa,
ale to się zmieniło.
Położył na stół niemal pół kilo zioła.
Chris dał je Carlowi do sprzedaży,
a Carl nie mógł się wywinąć.
Wiedziałem, że coś musi być na rzeczy,
bo miałem marihuanę przed sobą.
Wiedziałem, że mam zadanie do wykonania.
AGENT SPECJALNY, KALIFORNIJSKI DOJ
Moje zdanie na temat reality TV jest takie:
nie wierzę, że to prawdziwe życie.
Głównie interesuję się true crime.
Razem z Carlem mieliśmy pomóc
przy sprawie Butlera i skorumpowanego gliny.
Mieliśmy sprawić, by Chris wspomniał o narkotykach.
Założyliśmy więc podsłuch Carlowi.
Czujesz się swobodnie? Wszystko gra?
Stresuję się, ale pracowałem pod przykrywką,
więc wiem, jak to jest.
To dziwne, że celem jest mój szef.
Wystarczy.
- Powodzenia. - Dzięki.
Urządzenie, które nosił Carl,
nadawało na policyjnej częstotliwości,
bym mógł włączyć radio i podsłuchiwać, co się dzieje.
CHRIS: Co jest?
CARL: Sprzedałem tę jedyną paczkę.
CHRIS: Brawo!
CARL: Facet chce jeszcze trzy paczki.
CHRIS: Powiedz mu: „Tak”.
Gdy tylko to usłyszałem,
wiedziałem, że dla kogoś to się skończy więzieniem.
Niewiele przypadków w ciągu mojej 25-letniej kariery tak wyglądało.
CHRIS: Poznał cię po głosie czy coś.
Miałem ochotę się zastrzelić.
Musisz dać sobie siana z tą stacją,
bo są gotowi z tym skończyć.
Stracę swój program,
a potem zamknę firmę i nic mi nie zostanie.
Nie mam zawodu.
Nie wyglądam jak gwiazda filmowa. Wyglądam tak.
Pomyślałem, że to dziwne.
Był bardziej przejęty tym, że Carl psuje program,
niż narkotykami.
CHRIS: Rozumiem twój motyw,
bo w twojej sytuacji
pewnie postąpiłbym tak samo.
Może tylko lepiej bym to przemyślał.
Nie psuj projektu!
Na początku, podczas pierwszych dwóch operacji,
nie powiedzieliśmy ekipie filmowej, że się im przyglądamy
i robimy rozeznanie.
Zauważyłam dużo radiowozów.
Uznałam to za kuriozalne, bo miasto było bardzo spokojne.
To było dziwne, gdy na planie
pojawiała się lokalna policja.
Po prostu nam się przyglądali.
Wówczas mieliśmy przeczucie,
że z produkcją jest coś nie tak.
O co tu chodzi?
Wtedy czułem, że ledwo trzymamy się kupy.
Mieliśmy jedną sprawę, która mogła uratować cały serial.
ZAGINIONA
Para z East Bay uważa, że ich córka jest w niebezpieczeństwie.
Uznano, że piętnastolatka uciekła z domu.
Zaginęła prawdziwa dziewczynka. Sprawa wydawała się poważna.
W poniedziałek rano rodzice zauważyli, że zniknęła bez ostrzeżenia i bez powodu,
zabrawszy tylko laptopa, kilka ubrań, 20 $ i plecak.
W tamtym momencie mieliśmy nóż na gardle,
a Lucas nam kibicował, mówiąc,
że ją znajdziemy i uratujemy serial.
Wydaliśmy ogromne środki.
Próbowaliśmy ją znaleźć z helikopterów.
Z perspektywy telewizji
dobrze jest śledzić wiele wątków
i mieć wiele do opowiedzenia,
ale ostatecznie najbardziej zależało nam
na znalezieniu jej i przekazaniu rodzinie.
Jej rodzice powiedzieli detektywom, co wiedzieli.
Teraz czekają.
Nagle dostałem telefon.
„Kurwa, nie uwierzysz”.
„Carl znalazł zaginioną dziewczynę”.
Znowu wszystko spierdolił.
Byliśmy wkurzeni.
Musiałam uspokoić jedną z moich producentek,
bo chciała go zamordować.
Okazało się, że przed przekazaniem sprawy zaginięcia detektywkom,
Chris przypisał ją Carlowi,
a on kontynuował śledztwo na własną rękę.
Pomyślałem, że wszystko zaplanował tak,
aby być sfilmowanym, gdy ją znajduje
i przekazuje rodzinie.
Carl wezwał policję, ale nie pozwolił detektywkom przejąć sprawy.
Producenci kazali nam przyjechać na miejsce,
w którym mogła znajdować się dziewczynka.
Przede wszystkim chciałam znaleźć Carla
i wygarnąć mu twarzą w twarz.
Gdy tam dotarłem, zobaczyłem pierdolnik, jakiego świat nie widział.
Wszędzie migały policyjne światła.
Ludzie na siebie krzyczeli, ekipa też się darła,
a zaginionej nawet tam nie było.
W samym środku tego wszystkiego stał Carl.
Był zdeterminowany i za wszelką cenę
chciał mieć swoje 15 minut sławy.
Pomyślałam, że niezły z niego egoista.
Wiedział, gdzie była zaginiona,
ale nie chciał tego wyjawić, póki mu się to nie opłaciło.
Musiał być prawdziwym przygłupem, myśląc, że wyrzucą nas z programu
i uczynią z niego gwiazdę.
Za kogo on się uważał?
Miało nie być jak w Real Housewives,
a z czasem było tylko gorzej.
Chaos i kłótnie.
Jak do tego doszło?
Niemal natychmiast dostałem ostrzegawczy telefon od stacji.
Do tego momentu w program zainwestowano setki tysięcy dolarów.
Stacja była wściekła.
Powiedziano nam, że jeśli coś jeszcze pójdzie nie tak,
anulują serial.
CHRIS: Teraz mówimy o krysztale.
Jesteśmy już gotowi.
Chce próbkę, prawda?
CARL: Może nawet kupi go dzisiaj.
Zaraz po akcji z zaginioną nastolatką
usłyszeliśmy, jak Chris mówi, że ma do sprzedania niemal półtora kilo mety.
- Miarka się przebrała. - Wiedzieliśmy, że trzeba to zatrzymać.
To, co musieliśmy zrobić,
to zaaranżować sprzedaż pomiędzy skorumpowanym gliną, Chrisem i Carlem.
Założyliśmy Carlowi podsłuch,
daliśmy mu 10 000 $ w gotówce
i kazaliśmy mu się spotkać z Chrisem w jego agencji.
Co tam?
Chodź tutaj. Pokaż siano.
O… dużo tego!
W momencie, w którym Chris wziął pieniądze od Carla, przeliczył je,
Jeden funt, jedna uncja.
…i przekazał mu metamfetaminę…
Pozbędę się tego jak najszybciej.
…gra się skończyła, mieliśmy go.
Prywatny detektyw w centrum policyjnego skandalu korupcyjnego poszedł na układ.
Zrobiłeś coś złego?
Stojąc w obliczu siedmiu zarzutów,
wielu obciążających dowodów i kary dożywocia,
Chris Butler poszedł na ugodę.
Cholera! Co jest?
Chrisa aresztowano za handel narkotykami.
Aż mnie zatkało.
Byłam w domu, gdy się dowiedziałam, że Chris Butler został aresztowany.
Nie mogłam w to uwierzyć.
Był moim kumplem,
więc gdy zobaczyłam go w telewizji w pasiaku,
poczułam smutek i przerażenie.
Dowiedziałem się, że Chris Butler został aresztowany
i to był koniec.
Stacja postawiła na nas krzyżyk.
Zebrałem wszystkich w biurze produkcji,
całą ekipę i mamy,
i przekazałem im wieść.
Mówiąc, cały czas płakałem.
Czułem się podle,
bo to ja je w to wszystko wpakowałem…
i to po nic.
Chris i Carl nam to odebrali.
Postawili swoje pragnienia nad pragnieniami wszystkich dookoła,
a sam program dotknął wiele osób.
Można pomyśleć, że to był tylko serial,
ale my kręciłyśmy go z pasji,
dzieląc się swoją historią
i inspirując inne kobiety do takiej pracy,
a on został nam odebrany.
Gdy odwołano nasz program,
odebrano mi szansę opowiedzenia swojej historii.
Po części byłam również rozczarowana,
ponieważ po raz pierwszy tak się przed kimś otworzyłam
i kto wie, kogo mogłam poruszyć,
gdybym podzieliła się swoją historią ze światem.
On nie zdaje sobie sprawy, ile mi odebrał.
Chris, masz pomysł na reality show?
Przepraszam.
4 MAJA 2012 R. BUTLER PRZYZNAŁ SIĘ
DO HANDLU NARKOTYKAMI, WYŁUDZENIA, KRADZIEŻY I NIELEGALNYCH PODSŁUCHÓW.
SKAZANO GO NA OSIEM LAT WIĘZIENIA.
Po kompromitacji Chrisa Butlera
pracowałem cały weekend i napisałem artykuł na 10 000 słów.
PRAWDZIWY PRZYPADEK SKORUMPOWANEGO DETEKTYWA
Sprawa rozniosła się w mediach,
co było wodą na młyn Carla.
Od zawsze byłem osobą, która chciała służyć i pomagać innym.
Nie wiedziałem, jak i kiedy załatwić tę sprawę,
ale wiedziałem, że muszę coś zrobić.
W końcu zrozumiałem.
Pojąłem to.
Myślałem, że są kochankami,
a tak naprawdę Carl miał haka na Chrisa
w postaci nielegalnej działalności.
Boże, to miało sens.
Mimo tego, co zrobił Carl,
okrzyknięto go bohaterem,
bo pracował jako kret.
To była wielka chwila Carla.
Gdybyś nie zareagował, jak daleko by to zaszło?
Mogłoby dojść do morderstwa.
Za to nas wszystkie zaatakowano, wyszydzono i zawstydzono.
Twierdzisz, że widziały się na czerwonym dywanie z Kardashiankami?
Myślę, że wszyscy zaangażowani
mieli wizję siebie w codziennych tabloidach
i zarabiających miliony.
Mamy-detektywki spotkały się z ogromną krytyką,
bo to one były twarzami programu.
To nie był program o Chrisie Butlerze czy Carlu Merino,
ale o detektywkach.
Ludzie chyba założyli,
że mamy-detektywki były częścią tego układu,
co było kompletną bzdurą.
Ludzie nazywali nas oszustkami, dilerkami i rozmaitymi przezwiskami,
nie dając nam się wypowiedzieć.
Za to 15 minut sławy Carla zdawało się trwać,
gdy dostał rolę w jakimś serialu.
Tu porucznik Kenda z Colorado Springs.
Z wydziału zabójstw.
Nakręciwszy wiele programów reality,
zauważyłem, że istnieje typ osoby,
która ma pewną emocjonalną dziurę
w swojej psychice
i która czuje,
że tę dziurę wypełni uwielbienie fanów.
Wydaje mi się, że tak było z Carlem.
Gdy ktoś z twojej grupy znajomych osiąga taki sukces jak on,
chciałoby się go dopingować.
Ale biorąc pod uwagę jego przeszłość,
nie potrafię.
Był w tym dobry?
Nie.
Zniszczył nas i stanął w centrum uwagi.
Osiągnął swój cel.
Dwuminutowa przerwa. Muszę wyjść.
Nie ruszaj się.
- Tylko nie przyprowadzaj tu Carla. - Nie!
Przywalę skurwielowi.
Napisy: Paulina Iwaniak