Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
28 degree, 41 minuto, 30 segundo.
Minsan may mga pangyayaring
tinatawag ang pansin ng lahat.
Naaalala ko'ng nagmamadali papunta roon,
dahil gusto naming matawag ang pansin
sa napakalaking istoryang 'to.
May mga cameraman, correspondent, photojournalist.
May mga crew sa mga bangka. May helicopter sa ere.
Dinumog namin.
Mahigpit na sinubaybayan ng Amerika.
Tatlo, dalawa, isa, sa ilalim natin.
Buwisit!
Unang tingin natin 'to sa nagkaproblemang cruise ship
na naging lumulutang na sakuna.
Tingnan n'yo 'to.
Nakakuha ang helicopter namin ng mga pasaherong nakahiga,
na binabaybay ang salitang "tulong".
Ano nga ba... ang nangyayari sa cruise ship na 'to?
Matataranta ka na lang sa ilalim ng duming 'yon.
Ang hilig namin sa mga cruise.
Ang pagkain, ang pool, ang water slide.
Ano pa ba'ng hihingin mo? Ang ganda ng lahat.
Sobrang saya namin.
Ang sarap makapagpahinga mula sa totoong mundo.
Ang saya namin. Sabi namin, "Sobrang ayos 'to!"
At biglang namatay ang mga ilaw.
Diyos ko po.
Lahat kami tuloy, "Ano ba naman 'to?"
Mahigit 4,000 tao
ang na-stranded sa cruise ship na namatayan ng motor.
Ang pinangarap na bakasyon ay naging bangungot para sa mga pasahero.
Sinasabi ko sa 'yo, mabilis 'tong lumala.
Naku po.
Biglang nagsarilinan ang lahat.
Nakakatakot 'to.
Sa isang iglap, sabi namin, "Buwisit, nasusunog ang barko."
Tara na.
Diyos ko po, eto na. Lulubog tayo.
Di ang sunog ang problema.
Ang mga inodoro pala.
May tae at ihi sa sahig ng cafeteria.
May limitasyon sa kaya ng inodoro.
Lumulutang na Petri dish 'to.
Diyos ko po.
Iligtas n'yo kami! Tulong!
Isang bangungot 'to na nangyayari nang unti-unti at di mo mapigilan.
Ibaba mo ako sa barkong 'to.
Hi.
Ang unang beses na nabalitaan ko ang cruise
ay dahil sa tawag ng fiancée ko, "Sasakay ang pamilya ko sa cruise."
"Sumama tayo."
"Naayos na ang lahat."
Kaya ang daling umoo.
Dalawang araw sa dagat ang itineraryo.
Tapos pupunta kami sa Cozumel, Mexico.
Tapos babalik kami sa dagat at isang araw pabalik sa Galveston.
Magiging masaya 'to.
Kinakabahan ako
dahil matagal kong makakasama ang ama ng fiancée ko.
Kapapaalam ko lang sa kanyang pakasalan siya.
Siyempre, gusto kong magustuhan niya ako.
Gusto kong matuwa siya
na ako ang mapakakasalan ng anak niya.
Sumakay ako sa cruise na may iisang pakay,
para makapag-bonding kami ng anak kong si Bekah.
Nakipagdiborsiyo lang ako, at napakahirap ng panahong 'yon.
Best friend ko ang tatay ko.
Na-miss ko siya, at nasasabik akong makasama siya.
Talaga.
Ayan ang barko. 'Yan ang barkong sasakyan natin.
Mukhang gusali.
Di mo akalain kung gaano kalaki ang mga cruise line
hanggang tumayo ka sa harap nito,
na kaharap mo ang isang gusaling nakahiga,
at lumulutang 'to.
Sobrang laki nito.
Pagpasok mo, may malaking pasukan na may paikot na hagdan at mga chandelier.
Maglakad ka rito, at arcade 'to.
Welcome sa casino.
Bigla kang nasa malaking bulwagan na may napakaraming pagkain.
May teatro para manood ng live entertainment.
Bigla kang nasa deck,
at may malalaking piyesa ng chess
at nage-enjoy ang mga tao, nagsasaya sa spa.
Parang kahit saan ka tumingin, may magagawa ka.
Ikakasal na ako. Bachelorette party ko 'yon.
Gusto kong tiyaking wala akong ma-flash.
Pinag-usapan namin 'to at naisip namin na masayang paraang magdiwang ang cruise.
Naaalala kong sabik na sabik ako. Isang cruise. Perpekto 'to.
Ibinaba namin ang bagahe namin at dumiretso kami sa bar.
Dadalo dapat kami sa safety briefing,
pero naisip ko, "Di namin kakailanganin ang impormasyong 'to."
"Kailangan ba naming matandaan ang tagpuan namin?"
Gusto na namin simulan ang party.
Mag-selfie tayo.
UNANG ARAW
At pagbusina nila nang malakas,
naisip mo, "Simula na 'to ng magandang bakasyon!"
Sobrang excited.
Ang una naming ginawa ay uminom, lumabas sa deck.
Umupo, magsaya,
makipagkuwentuhan sa biyenan ko, para makita niyang matino ako.
Nasa ilalim kami ng araw buong araw, umiinom ng mga cocktail.
Ayos talaga.
Naaalala ko na pumunta ako sa bar,
at, biglang may boses na nagsalita,
at isang masayahing British na babae pala.
"Hi. Ito si Jen. Sobrang excited ako!"
Oo, ang galing niya.
Magandang hapon. Maligayang pagdating sa magandang Carnival Triumph.
Si Jen ang boses ng Triumph.
- Si Jen. - Si Jen.
Siya si Vacation Barbie.
Tara, sumama kayo. Halika sa mesa.
Magpatugtog kayo. Sisimulan na ba natin?
Mahal ko ang trabaho ko.
Mahal na mahal ko ang bawat aspeto nito.
Gusto ko talaga ang mga pasahero.
Palagi ko 'tong sinasabi. Nandoon ang mga tao para magsaya.
At nandiyan ka para gawing posible 'yon at tulungan sila.
'Yon lang. Gusto ng mga tao na magsaya.
Isa na namang magandang araw sa Carnival Triumph. Pangalawang araw.
Pero di puro saya at katuwaan at pag-eenjoy kasama ang mga panauhin.
May dalawang mundo ang barko.
May 1,200 miyembro ng crew kami mula sa buong mundo.
Bilang bata na lumaki sa Soviet Union,
di ko akalaing magtatrabaho ako sa cruise ship kasama ang mga Amerikano,
nagsasabi ng "Yee-haw" at nagugustuhan 'to.
Dalawang magkaibang daigdig 'to.
Isa 'tong industriya ng Amerika.
Nandoon ang mga panauhin para magsaya at nandoon ka para magtrabaho.
Sa kusina, di bababa ng 70 oras ka magtatrabaho bawat linggo,
minsan higit pa.
Noong una, nahirapan talaga ako
dahil nang dumating ako mula India, di ako sanay na kumayod nang ganito.
Pero naging masaya rin naman kami.
Grabe, sobrang saya sa cruise ship pag crew ka.
Ang daming sex sa cruise ship.
Lintik! Ang daming sex, baka mabigla ka.
Matigas at masaya ang lahat.
PANGATLONG ARAW
Ayos ang pagdating namin sa Cozumel. Makulay at may musika.
May sasalubong sa inyo pagbaba n'yo.
Kaya handa kaming ipagpatuloy ang sayahan.
Naaalala kong nagtatampisaw si Rebekah sa tubig,
naglalaro, tumatawa at nagsasaya.
Sobrang perpekto. Ayos talaga.
Pag masaya siya, masaya ako.
Sobrang saya.
Nagkakasundo kami ng biyenan ko, at kumain kami ng masarap.
Ang dami naming kinain.
Mas malakas ang inuman namin sa Cozumel kaysa sa barko.
Ito talaga ang bachelorette party na pinangarap ko.
Nang pabalik na kami sa barko, napagtanto naming isang araw na lang pala.
Pauwi ka na.
Maayos ang lahat hanggang doon. Talaga. Wala nang mahihiling pa.
Di ko talaga maalalang bumalik sa barko.
Baka gumapang ako. Baka binuhat ako.
Di ko maalala 'yon.
Nawala ang dignidad namin sa Cozumel.
Sa oras na tumama ang ulo ko sa unan, tulog na ako.
PANG-APAT NA ARAW
Pagmulat ko ng mata ko at tumingin sa paligid, ang dilim sobra.
Naisip ko, "Ano'ng nangyayari?"
Nanggagaling ang ingay mula sa speaker sa kisame.
Kaya nakatitig ka roon.
Tapos, biglang narinig mo, "Alpha Team, Alpha Team."
Alpha Team.
Atensiyon. Alpha Team.
Pag bigla kang napagising, ang unang isip mo, "Uhaw ako."
"Masama pakiramdam ko."
"Ang ingay nito."
"Patayin mo."
"Kailangang patayin to."
Kinakabahan ako. Ewan ko ba ano'ng Alpha Team Alert.
Wala ako sa aking cabin noong tumunog ang alarm.
Nangyayari 'yon.
Nasa cabin ako ng isang nagtatrabaho sa engineering room,
at nakita ko siyang bumangon sa kama, nagsuot ng overalls niya.
Naisip ko, "May nangyayari."
Nasa kusina ako, panggabi.
Noong panahong 'yon, akala ko drill 'to.
Pero sa iilang segundo,
may usok na lumabas mula sa drain ng lababo.
Naisip naming lahat, "Ano ba 'to?"
Umakyat ako sa bridge,
at pagpasok ko pa lang, alam kong seryoso 'to.
Nasa telepono at radyo ang mga tao, at may mga alarm na tumutunog.
Nagtatakbuhan ang mga tao, kumakatok sa pinto. Halata ang panic.
Lumabas kayo!
Naisip ko, "Diyos ko po. Ito na."
"Titanic na 'to. Lulubog kami."
"Nasaan ang tagpuan namin?"
Binuksan ko ang ilang radyo
para marinig ang nangyayari sa bridge.
Narinig kong tinatawag nila ang fire team na bumaba sa deck zero.
Di ka maihahanda ng pagsasanay para sa... Parang manhid ka tuloy.
Di ko yata dapat aminin, pero di ako marunong lumangoy.
Nang makarating kami sa lido deck,
ang una kong nakita, di ko makakalimutan 'to,
nakita ko ang malaking pulang fin.
Sumisiklab 'to.
At doon talaga ako nagising
at naisip, "Buwisit, nasusunog ang barko."
Lumapit ang kapitan at sinabing, "May sunog sa engine room."
Kaya ikaw naman, "Ano?"
"Lulubog tayo? Dapat bang sumakay sa mga lifeboat?"
"General emergency ba 'to? Eto na ba talaga?"
Mas nakakatakot ang sunog sa barko kaysa sa sunog sa lupa.
Pwede 'tong kumalat. Wala kang magagawa.
Walang bomberong makakapagligtas sa 'yo.
Nakatayo lang ako roon,
naghihintay sa kapitan para sabihin kung ano'ng nangyayari.
Sabi niya, "May sunog sa isa sa anim na generator ng diesel,
pero patay na 'to."
May lima ka pa, limang extra. Ayos tayo. Ayos lang tayo.
Tapos, naisip ko, "Dapat kong sabihin sa mga panauhin."
Kontrolado na ang lahat.
Walang saysay maghintay sa mga tagpuan.
Bumalik kayo sa cabin, bumalik kayo sa kama, magkape, mag-almusal.
Walang dapat ipag-alala. Di n'yo kailangang maghintay sa tagpuan.
Nakakapanatag.
Kaya sinabi ko sa fiancée ko, "Magiging maayos ang lahat."
"Magkape kaya tayo."
Cream caramel ang oorderin ko.
At namatay ang lahat ng ilaw.
Teka lang. Parang 'yong cruise 'to.
Biglang dumilim sa bridge.
Patay lahat.
Ang dilim sobra.
Ano nga ba'ng nangyayari?
Sobrang dilim. Wala kang makita.
Tapos narinig naming nawalan ng aircon.
Pag nawalan ng kuryente, 'yon na, patay lahat.
Mula sa maliliit na bagay
gaya ng paggawa ng tsaa o kape o isang hiwa ng toast
sa buong pagpapaandar ng barko.
Sa katotohanan, lumulutang lang kami nang namatayan ng motor.
Halata namang di nila kontrolado ang barko.
Naaalala ko ang pakiramdam ng alinlangan, na di alam ang mangyayari.
Tako na takot ko.
Binuksan ko agad ang telepono ko para i-text ang mapapangasawa ko,
at napagtanto ko na wala ring signal.
Nawalan na kami ng kuryente,
at ginagawa ng mga inhinyero ang dapat gawin para magkaroon ulit.
Akala ko pag lumamig na ang engine room, papasok sila,
at babalik na ang lahat.
At babalik na sa normal sa loob ng isang oras.
Sa ngayon, naisip ko, "Ano'ng gagawin namin?"
"Ano ang agarang problema na pwede naming lutasin ngayon?"
Siyempre, 'yong mga ilaw.
Walang ilaw, pero nakasindi ang emergency lighting.
Kaya di 'yon malaking problema. Ang aircon...
Kung nasa loob ang mga tao, pwede silang umakyat sa deck.
Di rin gano'n kasama.
At may nakapagtantong di gumagana ang mga inodoro.
Kailangan nila ng kuryente.
Kaya di sila maifu-flush,
na malaking problema, dahil libo-libo ang panauhin.
Kailangan naming mag-isip ng plano kung ano'ng gagawin.
Noong una, ang ideya ay umihi sa dagat.
Sa lalaki, ayos lang, pero di sa babae.
Baka mahulog sila.
Medyo pabiro lang, sabi ko,
"Pwede tayong umihi sa shower,"
na mukhang magandang opsiyon."
Kaya, "Oo, ayos 'yan."
"'Yan ang gagawin natin."
"Umihi sa shower."
Pagdating sa pagdumi,
medy mas mahirap na 'to kaysa sa pag-ihi.
Napakahalagang impormasyon, mga kaibigan.
Malamang alam na n'yo na di nagfu-flush ang mga inodoro
at magdudulot 'to ng maliit na problema.
Grabe. Naaalala ko 'to.
May naisip kaming plano.
Kung kailangan ninyong umihi,
gawin n'yo 'to sa shower,
at kung kailangan ninyong dumumi,
maghahatid kami ng mga pulang supot
sa lahat ng banyo sa barko.
Kung kailangan n'yong dumumi, gawin n'yo 'to sa pulang supot
at ilagay n'yo sa basurahan sa pasilyo.
Salamat. Babalik ako pag may bagong impormasyon.
Ano ba naman 'to?
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Paumanhin?
Hindi.
Di ko gagawin 'yan.
"Ano'ng klaseng mundo tayo nakatira?"
Totoo ba 'to?
Kailanman ay di ko akalaing
darating ang araw na kailangan kong dumumi sa pulang supot.
Alam kong ang pangit, pero 'yon lang ang opsiyon namin.
Gawin mo sa plastic bag.
Itali ang supot, ilagay sa basurahan, at itatapon sa ibaba.
Ayos talaga ang plano.
MAPANGANIB SA TAO
Nang makita ko ang pulang supot, sabi ko, "Naku, hindi."
"Hindi."
Sabi ko, "Sa pulang supot? Hindi. Di ko gagawin."
Uminom kaagad ako ng Imodium.
Kailangan naming ipaalam sa Carnival head office ano'ng nangyayari.
Buti na lang may satellite phone kami,
at naging responsibilidad ko na
makipag-ugnayan sa team sa baybayin.
Noong nabalitaan ko tungkol sa sunog sa Triumph,
crisis mode kaagad.
Ang isang cruise ship ay ang pinakamalaking makina sa planeta.
Kaya pag may problema, karaniwang malaking problema 'to.
Sa ganitong emergency,
ang unang hakbang ay maglabas ng maikling holding statement
at ipamahagi 'yon sa media.
Gaya ng,
"Nagkasunog sa engine room ng Carnival Triumph."
"Walang propulsion 'to ngayon, at inaayos namin 'to."
Di namin binanggit na di gumagana ang mga inodoro.
Dapat mong ibigay ang sa tingin mong kailangan nila at 'yon lang.
Unang beses na nabalitaan ng mga taga-CNN tungkol sa Carnival
dahil sa press release na 'to.
Nagkasunog daw sa Triumph.
Kontrolado na 'to.
May mga bagay na di gumagana, pero ayos naman ang lahat.
Naisip ko, "Kami ang CNN."
"Amin ang State of Union, Iraq, Pyongyang, Vatican."
Malaking balita ang pagbibitiw ng Papa, di ba?
Kaya di masyadong sineryoso 'tong cruise story noong una.
Mali sila.
Malamang ibinalita 'to ng ilang lokal na kaanib
pero di ang pambansang balita.
Inaanod ang Carnival Triumph...
Nasa bahay ako nang tumawag ang kaibigan ko sa trabaho.
"Nabalitaan mo na ang sunog sa Carnival Triumph?"
At sabi ko, "Hindi, wala akong nabalitaan."
"Nakasakay ang anak ko sa barkong 'yon kasama ang tatay niya."
Nabalisa, nadismaya at natakot ako kaagad.
Do ko siya matawagan.
Di ko siya makausap.
Nataranta ako sa paghahanap ng impormasyon
sa nangyari sa barkong 'yon.
Anak ko 'yan.
Di ko alam kung ayos lang siya.
Bilang 12-year-old, nakakatakot na di makausap ang mama mo
at ikuwento sa kanya ang nangyayari at sabihin ang nararamdaman mo.
Gusto mong kasama ang mga magulang mo para yakapin at hawakan ka,
at di pwede 'yon.
Pagdating ng tanghali, sinubukan naming ipagpatuloy ang araw
nang kasingnormal na makakaya namin.
Pero ang init sobra ng araw.
Sinubukan naming maghanap ng malamig na tubig.
Hinahalughog ang barko, sinusubukang alamin,
"Ano'ng kakainin namin? Ano'ng iinumin namin?"
"Ba't di bukas ang bar?"
Mas malala pa 'to sa loob ng barko.
Kaagad kang kakapusan ng hininga
dahil wala mang kahangin-hangin.
Bigla akong nakaramdam ng pagka-claustrophobic,
at doon ako napaisip ng,
"Kailanman ay di ako naging ganito kaihing-ihi
sa buong buhay ko."
Kaya sabi ko, "Kailangan kong umihi."
"May sasama sa akin?"
Dahil madilim. Kaya gusto mo ng kasama.
Ayaw kong mag-isa. Nakakatakot.
May isang panauhing nagsabi, "Dapat mong gawin 'to."
Tinanggal namin ang beacon sa life jacket.
Sabi niyang buhusan namin ng soda para mabasa 'to at lumiwanag.
Buong panahong 'yon,
parang disco tuloy habang umiihi ka.
Kakaibang karanasan 'yon.
Unang cruise ko 'to, pero di yata 'to normal.
Tapos naisip ko, "Kailangan kong magbanlaw man lang."
- Nakakakilabot. - Medyo nakakadiri.
Totoo ba 'to? Diyos ko po.
Pagdating ng 1:30, bumaba na rin ang temperatura
sa engine control room,
at nakapasok na ang fire safety at safety team
para siyasatin ang nangyari sa loob.
Doon natuklasan ng chief engineer
na mas seryoso 'to kaysa sa unang akala.
Bumalik sila at sinabi na
nasunog ang lahat ng kable ng kuryente sa buong barko.
Kaya walang pag-asang maibabalik nila ang kuryente.
'Yon na 'yon.
Nalaglag ang puso ko. Naisip ko, "Ano'ng gagawin namin?"
Plano ng team sa baybayan na tumawag sa Progreso, Mexico,
ang pinakamalapit na daungan,
para puntahan kami ng isang tugboat at hilahin kami.
Doon namin nabalitaan ang bagong plano na,
"Hihilahin tayo papunta sa Progreso bukas."
Kaya di 'to ang panahon para magbanyo sa basurahan.
Desidido ako noon.
"Di ko gagamitin ang pulang supot."
"Kakayanin ko."
Habang papalapit na ang takipsilim at malapit nang matapos ang unang araw,
parating na ang unang gabi,
napagtanto naming di kami makakatulog sa mga silid na 'to kasi sobrang init.
Lumulutang lang kami nang 9, 10, 12, 13 oras?
Ano'ng oras na? Alas-sais. Mga 12, 13 oras.
Doon ko simulang nakita ang mga tao na hatak-hatak ang mga kutson sa deck.
Umalis kami sa palapag namin,
dinala namin ang mga kutson, at humiga kami sa pasilyo.
Di mo kilala ang mga katabi mo
o mga di mo kakausapin sa barko.
Naisip ko, "Di 'to maganda." Alam mo ba?
Handa na kaming matulog. Nakakapagod ang araw na 'yon.
At gusto lang naming magising at makita ang baybayin ng Mexico
at tumalon sa dalampasigan at uminom ng margarita.
Pero pagkagising ko, sabi ko, "Buwisit."
"Nasaan ang Mexico?"
PANLIMANG ARAW
Magandang umaga sa inyo, mga binibini at ginoo.
Sana nagawa n'yong makatulog kagabi
sa kabila ng mga pagsubok na 'to.
Naka-iskedyul na darating ang tugboat nang 12:00 ng tanghali ngayon.
Kinabukasan, nagising kami at nagbago na ang lahat.
Bumaba ako sa lower deck
at nakita, naamoy at naramdaman ko ang simoy ng sakit.
Heto ang mga supot ng dumi.
Malamang puno ng tae 'yan.
Tapos 'yong pagkain.
Kinabukasan ng umaga, tinapon ko lahat ng pagkaing nabubulok
at nagsimulang gumawa ng mga sandwich, sibuyas, kamatis, anumang matagpuan namin,
para sa 3,000 gutom na panauhin.
'Yan ang pila ng pagkain. Dalawa sa apat na pila.
Dalawang oras kang pipila.
Pagdating mo sa harap para makita kung ano'ng pinipilahan mo,
basang sandwich ng tinapay, kamatis at letsugas.
Nagbago 'to mula sa unang araw kung saan ang daming pagkain,
at may mga ice cream machine at pizza.
Ano 'yang mga 'yan?
Mga ladyfinger 'to.
Bigyan mo ako ng ilan.
Salamat.
Biglang nag-survival mode ang mga tao.
Nagsarilinan ang lahat.
Pumila sila para makakuha ng lahat ng pagkaing makukuha nila.
Gusto ko ng isang hamburger.
Dapat ibalik ng mga kumukuha ng sampu. Isa lang ang gusto ko.
Grabe ang pagkamkam sa barko.
Kinukuha ng mga tao ang lahat at dinadala 'to sa kampo nila.
Napaisip ako... ngayon lahat ng mga Amerikanong 'to
nararamdam na kung ano'ng sitwasyon sa bansang may diktadura
kung saan nangyayari ang ganito, at di 'to nakakagulat.
Maligayang pagdating sa Soviet Union.
Parang squatters' area rito. Kahit saan natutulog ang mga tao.
May mga kumukuha ng bedsheet at ipinapatong 'to sa mga upuan
at gumagawa ng mga tent city.
Nag-agawan ang mga tao sa mga deck chair. May hilahan at away.
"Lugar ko 'to, mga tao ko 'to."
"At 'wag n'yo kaming guluhin."
Ang daming ganyan.
- Sa may F tayo batay sa GPS mo? - Oo.
Dahil lagot na tayo.
Oo, siguro nga.
Bigla na lang, pagtingin namin, may nakita kaming ibang barko.
Salamat!
Akala ko, "Eto na. Ililigtas nila kami."
Malapit lang ang Legend, isang barko rin ng Carnival.
Tumigil sila at tinulungan kami.
Mga suplay ng pagkain lang,
dahil ayon sa lohistika at kaligtasan,
di mo basta-basta lang maililipat ang 4,500 tao.
Masalimuot na proseso 'to.
Ibababa ang mga bangka,
may maliit na porsiyento ng mga tao na sasakay sa kanila,
tatawid 'to, itatali 'to, ililipat ang mga pasahero, at uulitin.
Nasira niya.
Diyos ko po.
Di pwede para sa 'kin.
Kinunan nila kami ng litrato
na parang freak show kami sa gitna ng karagatan.
At nagpa-party sila. Di sila tumigil sa pagsasayaw.
Sinasayaw nila ang YMCA, at nandito ako umiinom ng Imodium.
Para kaming scenic detour sa kanilang cruise.
Oo.
Wow. Ang lapit nila.
Doon kami napaisip,
"Makakakuha kaya kami ng Wi-Fi mula sa barko?"
Sinubukan naming lumapit talaga para makakuha ng signal ng cellphone.
Nasa deck ang lahat,
nakataas ang telepono nila, sinusubukang makakuha ng signal.
May nakakuha ba ng signal?
At nagsimula kaming makakuha ng signal.
Naisip ko, "Baka masama 'to,"
dahil tatawag ang mga tao sa bahay o sa sinuman para ipaalam
na nasa gitna sila ng karagatan, walang kuryente,
at dumudumi sila sa mga pulang supot.
Tumawag ako agad sa mama ko.
'Di ko masabi ang naramdaman ko nang nakita kong tumatawag siya.
Sinabi kong nawalan ng kuryente at tungkol sa mga pulang supot.
Sinabi kong nagkaletse-letse lahat.
Di ko akalaing sasabihin ni Rebekah
na dumudumi siya sa pulang supot.
Parang galing sa isang pelikulang horror.
Habang nangyayari 'to,
nagtaka ako kung ba't walang balita tungkol dito.
Nagsimulang makipag-ugnayan ang mga kamag-anak sa CNN.
Tumawag sila sa mga newsroom, at nagbahagi sila ng mga detalye
na medyo mas kompleto kaysa sa press release.
Teka, di gumagana ang mga inodoro?
Kailangang dumumi ng mga tao sa mga supot, at ni hindi ko...
Doon namin sinimulang sabihin, "Malaking balita 'to."
Mahigit 4,000 pasahero at crew
ang na-stranded kagabi sa isang cruise ship sa Gulf of Mexico.
Eto ang sabi ng misis ng isang lalaki, na nakasakay sa barko,
habang inilalarawan 'to.
Walang kuryente. Nagbabanyo sila gamit ang mga balde at supot.
Biglang lumitaw ang mga istoryang 'to tungkol sa mga kondisyon sa barko.
Apat na araw na paglalayag ay naging bangungot.
Lumulutang ang 4,200 tao. Namatayan ng motor.
Naku. Paano nangyari 'yon?
Lumabas na ang katotohanan.
Parang snowball na nagsimulang gumulong,
at walang makakapigil dito.
Nauubusan na ng mga suplay at maiinit na ang ulo
habang naghihintay na iligtas.
Tuwing may sakuna sa karagatan, sinusubaybayan ko.
Negosyo ko 'to.
Naaalala ko ang mga lokal na balita tungkol sa nangyayari,
at kinikilabot ako.
Naisip ko, "Ano 'to? Grabe naman 'to."
Mga nagbabayad na pasahero 'to.
Isa sa pinakamalaking kompanya ng cruise ship sa mundo ang Carnival.
Isang pandaigdigang negosyong bilyon-bilyong dolyar.
Pero alam kong sa mga nagdaang taon,
nagkaroon sila ng mga problema ng sunog sa ibang barko.
Nagsimulang mapuno ng amoy ng usok
ang Carnival Splendor na halos isang libong talampakan ang haba.
Kaya noong nakita ko 'to tungkol sa Carnival Triumph,
siyempre naman, naging kuryoso ako.
Sa oras na 'yon, pinaasa namin ang lahat
na makakauwi sila nang medyo mabilis, makakarating sa lupa.
At may tumawag sa 'kin mula sa baybayin, at sinabi nilang nagbago na ang plano.
Sinabi nila na mula nang nawalan kami ng kuryente,
inanod ang barko nang mahigit 100 nautical mile.
Ngayon malayo na kami sa Mexico.
Ang bagong plano ngayon ay dalhin ang lahat sa Mobile, Alabama.
Magdadagdag 'to ng kahit man lang dalawang araw.
Nalaglag ang puso ko. Naisip ko...
Nagbibiro ka ba? Malaking problema 'yon.
Nalaman naming pupunta kami sa Mobile sa halip na Progreso.
Nagalit ang lahat.
- Parang sampal sa mukha 'yon. - Oo.
Tatlong araw pa nito. Mas lalala pa 'to.
- Naaamoy na namin ang ihi. - Oo.
Naaamoy na ang mga inodoro.
Di na sila dumadaloy.
Kaya napupuno na ang mga shower,
at nandoon lang 'to dahil walang mapuntahan.
Doon namin napagtanto na lagot kami.
Noong sinabi ni Jen na dalawa o tatlong araw pa,
naisip ko, "Ewan ko kung kakayanin ko."
"Di ko makakayang
di magbanyo at dumumi."
Sige. Magpapatuloy pa rin ako.
Kaya naghanap ako ng mga banyo.
Dahil may tsismis
na may mga inodorong gumagana.
- Gumagana ang inodoro? - Hindi.
Di gumagana ang inodoro namin.
Sige.
Tuwing papasok ako sa banyo,
pagbukas mo ng pinto, "Di gumagana 'yan."
Ang susunod. "Hindi."
"Nakakadiri 'yan. Di gumagana 'yan."
Kailangan ko talagang dumumi.
At nakita ko 'tong pampublikong banyo, at pumasok ako.
At 'yon ang pinakanakakadiring bagay na nakita ko sa buong buhay ko.
Tinakpan ng mga tao ang tae ng toilet paper,
at tumae ulit sila sa ibabaw nito.
Patong-patong 'to.
Parang lasagna.
Malinis ang pangatlo, pang-apat at panlimang deck. Inayos ng crew.
Pwede mong gamitin kung gusto mo.
Ayos. Salamat.
Noong nakakita ako ng inodorong gumagana, nakahinga na ako nang maluwag
at medyo nakakailang din sa mga magiging in-law ko.
"Uy. Baka kailangan ninyong dumumi."
"May nahanap akong banyong gumagana. Sana ayos lang kayo."
"Gumamit ka na ba ng pulang supot?" Kakaibang usapan 'yon.
Tungkol sa pagiging masaya ang Carnival.
At bilang miyembro ng crew, ang sabi sa amin,
"Gumawa ng masasaya at di malilimutang karanasan."
Kaya napagdesisyunan,
"Buksan natin ang bar para sa libreng inumin."
Talagang di ako sang-ayon sa ideya ng open bar.
Magwawala ang mga tao.
Kasisimula lang nilang mamigay ng libreng alak.
Sabi namin, "Ayos 'to."
"Libreng inumin. Tara."
- Oo! - Sa wakas, may magagawa na.
- Isang bagay 'to. - Dapat masaya ang cruise.
Libreng alak. Tara.
Naghakot ng mga inumin ang mga tao, dinala ang mga ito sa silid nila.
'Yon ang pinakanakakabaliw, pinakaabala, pinakalasing.
"Ibigay mo na ang mga inumin. Sige."
Ayos ang lahat.
Pero may mga taong umihi sa gilid ng barko.
Naisip ko, "Buwisit."
Hinahagis nila ang mga pulang supot sa mga lifeboat.
May nagtapon ng supot ng tae,
at hinipan 'to ng hangin
sa isang nakaupo sa bukas na deck sa ibaba.
At ang taong 'yon ay napasabi, "Ano ba naman 'to?"
Ang katabi natin sa tent city ay bagong kasal na mag-asawa.
Nagtatalik sila sa harap ko roon sa upuan.
Walang "Gusto n'yo ba ng bedsheet?"
Hindi, nandoon lang sila.
Di nila nakayanan ang alak. Puro away tuloy...
Nakakatakot na.
Bilang ama, ang trabaho mo ay magprotekta, at wala akong magawa.
Ito ay...
Pakiramdam mo ang liit mo.
Nangyayari 'to sa paligid mo.
At wala kang magagawa.
Sabi namin, "Hindi, kailangan nating tigilan 'to."
"Isara ang bar."
Parang maliit na tagumpay 'to.
Naging masaya naman kami, at nawala sa isip namin ang realidad.
Stranded kami sa karagatan.
Natuwa kami nang makita namin na dumating na ang mga tugboat.
Nakarating na ang AAA.
Dahil ibig sabihin gagalaw na kami.
Malapit na ang katapusan.
Mukhang papunta roon ang barko.
Pinipigilan nito na mag-swing ang buntot natin.
Baka paatras 'to. Mukhang paatras talaga.
Pero nang hilahin kami ng mga tugboat...
gumalaw ang lahat.
Pare, magiging matindi 'tong pagtagilid na 'to sa video.
Papunta na kami, pero nagbago ang anggulo ng barko,
at tumagilid ang lahat.
Tinutulak tayo ng mga tugboat. Hawakan mo ang telepono mo.
Biglang, naging masama ang panahon.
Ngayon, namulat na ako na ito na siguro ang punto na bumuhos ang lahat.
At doon na natapon ang lahat.
Diyos ko po.
Bumabaha ang lahat.
Umaagos na rin dito.
Ano?
Isipin mo lahat ng nasa inodoro, ihi, tae, lahat,
basta na lang nakakalat.
Diyos ko po.
- Ingat. - Ingat.
Sinasabi ko sa 'yo, bigla 'tong lumala.
Umapaw ang lahat sa sahig at patuloy na umapaw.
Tubig ng sewage.
- Buwisit. - Madulas 'yan.
Paglakad mo sa pasilyo,
at bigla na lang, squish... Alam mo ang tinatayuan mo.
Ang tinatapakan namin ay... dumi.
Nang tumalon ako mula sa itaas na kama, nabasa ang paa ko.
Sabi ko, "Ano ba naman 'to?"
Ang sama talaga. Kinailangan kong pigilan ang hininga ko.
Nakakadiri.
Kung saan-saan 'to.
Sa puntong 'yon, naisip ko, "Ibaba mo ako sa barkong 'to."
PANG-ANIM NA ARAW
Sa magdamag,
nagsimulang pumasok ang lahat ng bagong detalyeng 'to
tungkol sa paglalarawan sa nangyayari sa cruise na ito.
Binaha ang silid namin.
May sewage sa pasilyo.
May tae at ihi sa mga sahig ng cafeteria.
Sabi ko... Grabe.
Ang bagong boss namin, si Jeff Zucker, dahil gustong pataasin ang mga rating,
ay nagdesisyon na todo bigay kami sa istoryang 'to.
Delikado 'to, at dapat talaga siyang magbakasakali.
Siya ang bagong boss, at dapat naming paramihin ang nanonood ng TV.
Pumayag siyang magbakasakali nang husay.
Naging bangungot ang pinangarap na bakasyon.
para sa libo-libong pasahero sa Carnival cruise ship na ito.
Tumutulo ang sewage sa mga pader.
Punong-puno ang mga pader nito.
Tingnan natin sa loob ng barkong ito.
Napakaraming tao sa maliit na espasyo...
Kinausap namin ang mga abogado, eksperto sa nakakahawang sakit.
E. coli, salmonella, shigella.
May nakausap din yata akong psychologist
para maintindihan kung ano'ng nangyayari
sa mga taong ito sa ganitong pagsubok.
Sinusubukan naming pag-isipan ang kahit anong anggulo
para maibalita ang istoryang ito umaga, tanghali, at gabi.
Sa tuwing napapanood ko 'to sa balita,
inuulat nilang may mas maraming problema sa barko.
Sabi ko, "Diyos ko po, ang gulo."
Kaya sinimulan kong siyasatin 'to, at nagulat ako sa natuklasan ko.
Sa dalawang taon, may siyam na insidente ng sirang linya ng gasolina
habang nasa dagat ang mga barkong 'to
na maaaring nagiging sanhi ng sunog.
Grabe talaga.
Sa madaling salita, naglalaro sila ng Russian roulette
sa buhay ng mga tao.
Sa puntong 'yon, di ko na alam ano'ng araw, ano'ng oras noon.
Di ko na alam kung ilang araw na kaming nasa barko.
Ewan ko ba. Wala ka nang alam.
Kaya gumigising ka lang para matulog
para sana makauwi.
PAMPITONG ARAW
Pag na-stranded ka sa dagat nang gano'n, kung ano-ano ang iniisip mo.
At gusto lang naming makauwi.
Tapos na kami.
Ang tagal na naming nakakulong.
Walang magawa ang mga tao. Bihag kami ng problema.
Para kang bilanggo.
Pakiramdam namin "Doomsday". Halos parang Survivor, di ba?
Naaalala ko na may isang ginoo
na nagsimula ng Bible study.
How precious did
That grace appear
The hour
I first believed
Sa umpisa pa lang, planado ko lahat para maging maganda.
Pero naging sobrang sama na parang di tuloy ito ang gusto ko...
na nabigo ako.
Wag mo akong tingnan...
Masamang sitwasyon lang, at wala kang magagawa.
Oo nga.
PANGWALONG ARAW
Buong gabi akong nagmaneho para umabot sa Mobile.
Pagdating ng anak ko, matatagpuan niya ako sa daungang 'yon.
Huminto ako sa gilid ng tubig.
At sa isang iglap, dinumog ako ng mga mambabalita.
Tumatawag ang lahat. Gusto ng lahat ng panayam.
Sobrang laki.
Ang huling sinabi niya sa akin, na ang pinakamahirap sa lahat, ay
"Mommy, natatakot ako na baka di na kita makikita kahit kailan."
Parang napakatagal ng huling araw na 'yon.
Gusto ko lang matapos 'to.
Gusto kong bumaba ang mga tao, umuwi,
at maligo sa mainit na tubig, makapagpahinga sa kama.
At gusto ko lang ng kaunting kapayapaan para sa 'kin.
Dumating na ang helicopter.
- Buti. - Buti.
Habang papalapit kami sa baybayin,
nakakita kami ng mas maraming eroplano at helicopter.
At alam naming malamang ang media 'to.
Mga 30, 35 milya mula sa baybayin dito,
papunta na sa Mobile ang cruise line na 'to.
Ngayon nagsisimula nang lumabas ang mga istorya at video.
Lumala 'to talaga. Pumasok 'to sa elevator.
Ang lakas ng pagtulo nito, parang umuulan.
Umuulan ng sewage.
Sobrang lumaki ang istorya.
Palaki nang palaki 'to.
Di 'to namatay.
Alam mo pag nasa Twitter ka,
at kita mong may hashtag na
#CruiseShipFromHell,
alam mong sinusubayan ng lahat.
GRABE! TINATAWAG 'TONG "LUMULUTANG NA INODORO"
AYOKONG MAGING PR NG CARNIVAL NGAYON
DAPAT AKONG MATULOG PERO NANONOOD AKO NG #CRUISESHIPFROMHELL SA CNN
Nanalo ang CNN sa sugal nito.
Pinakamalaking balita ang "Poop Cruise" sa buong Amerika.
At maligayang pagdating sa Fiesta Ballroom dito sa Carnival Cruise Triumph.
Ang superstar karaoke bar ay kubeta na ngayon. Okay?
Ang kakila-kilabot na biyahe sa Carnival Triumph.
...na-stranded sa karagatan, anim na araw dumudumi sa plastic bag.
Sa oras na 'to, malaking sakuna sa PR na 'to.
Hoy, tama na. Tama na ang mga headline.
Inasahan namin na magkakagulo talaga ang media
pagdaong ng barko.
Heto na siya.
Sa oras na simulang pumasok ang barko, nakikita naming sumisigaw ang mga tao.
May mga karatula sila para sa amin.
Simula naming naramdaman ang kanilang enerhiya ng pananabik
na nandito na kami.
- Ang ginhawa. - Nandito na kami.
Pakinggan mo ang busina! Tingnan mo kung gaano sila kasaya.
Nagpasalamat ako sa crew.
Di kasama sa paglalarawan ng trabaho nila ang "mamulot ng dumi ng tao".
Kailanman ay di ko ibabalewala ang pribadong banyo.
DUMATING NA ANG BARKO SA MOBILE
Ipinagmamalaki ko ang sarili ko dahil nakaraos din ako
at di ako sumuko.
At ipinagmamalaki ko sobra ang team,
dahil nagtulungan ang lahat at nagtrabaho nang husto.
Mukhang nakikita natin ang mga taong bumababa.
Bumababa na talaga ang mga taong 'to.
Pabalik-balik ang mga empleyado.
Kahit na akala namin na magiging sobrang negatibo 'to,
ang sinabi ng mga panauhin pagbaba nila ng barko,
ikinagulat at ikinatuwa namin
na napakarami sa kanila ay pinuri ang mga miyembro ng crew ng Carnival
sa kanilang pagsisikap.
Pagbaba ko sa barko, tumakbo ako sa mama ko.
Kumaripas ang takbo ko papunta sa kanya at niyakap siya.
Grabe, ang ginhawa na naramdaman ko noong niyakap ko siya.
At ang luha, ang luha ko sa ginhawa.
Medyo lumakas ako kaysa sa dati.
Sumakay ako sa cruise na 'to para magpakasaya,
kung gaano kaayos magkasama sina Bekah at Daddy.
Pero nangyari pala na di lang 'yon,
pero paano kami makaraos nang magkasama.
Maganda man o masama.
Masarap ang pakiramdam na umabot sa lupa.
Magkasama kami ng magiging biyenan ko.
Nagkamayan at nagyakapan kami, at sinabi namin,
"Nakayanan natin 'to, di ba?"
"At di tayo gumamit ng pulang supot."
NANG NAKABALIK SA LUPA ANG LAHAT NG PASAHERO AT CREW
NAGHANDANG KASUHAN NI FRANK SPAGNOLETTI ANG CARNIVAL CRUISE
Di dapat naglayag ang barkong 'yon.
At sinasabi ng mga dokumentong 'to na madalas magkasunog ang barkong 'to.
Naiwasan sana 'to.
Kaya talagang malaki ang tsansa namin.
Ang problema ay natapatan mo ang ticket.
Walang karapatang magdemanda ang mga pasaherong 'to
dahil sabi ng mga abogado ng Carnival na pag bumili ka ng ticket,
sabi ng kontrata ng ticket na "walang garantiya
ng ligtas na biyahe, barkong marapat sa dagat,
sapat at masustansiyang pagkain, at malilinis at ligtas na kondisyon."
Wala ang paubayang 'yan sa commercial.
Ang galing. Sa tingin ko kung alam 'yan ng karamihan ng mga tao,
malamang di sila bibili ng ticket.
Di ko talaga gagawin.
NAAYOS ANG LAHAT NG KASO NI FRANK
UMABOT SI ASHLEY SA KASAL NIYA
NAKABALOT ANG REGALO NG KANYANG MGA BRIDESMAIDS SA ISANG PULANG SUPOT
TAON-TAONG NAGBABAKASYON SINA DEVIN AT ANG KANYANG BIYENAN
PERO SA LUPA LANG
PATULOY NA NAGE-ENJOY NG MGA CRUISE SINA LARRY AT REBEKAH
PERO HINDI NAKASAKAY SA CARNIVAL
IBA NA ANG TINGIN NI ABHI SA LASAGNA
PAGKATAPOS NITO
$115 MILYON ANG GINASTOS PARA LINISIN, KUMPUNIHIN AT AYUSIN ANG TRIUMPH
NGAYON LUMALAYAG SIYA SA ILALIM NG BAGONG PANGALAN NA CARNIVAL SUNRISE
Aksidente daw ang sunog sa Triumph,
at may isinagawang aksiyon upang maiwasan ang mga ganitong insidente
at compliant ang barko at sertipikadong pwedeng maglayag.
Binigyan ang mga pasahero ng buong refund, gastos sa biyahe,
$500 at libreng cruise.
Nagsagawa sila ng mga upgrade sa kaligtassan
upang maiwasan ang mga sunog.
Binago nila ang mga tuntunin at kondisyon,
at tinanggal ang mga babala sa pagkain, malilinis at ligtas na kondisyon,
ligtas na biyahe at barkong marapat sa dagat,
Pagsasaling ng subtitle ni: Carol Chua