Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
14 LUTEGO 2013 ROKU
Mamy 28 stopni, 41 minut, 30 sekund.
Czasem niektóre historie przyciągają uwagę wszystkich.
Pamiętam, w jakim byliśmy pośpiechu,
aby nagłośnić tę głośną sprawę.
Wysłaliśmy kamerzystów, korespondentów i fotoreporterów.
Nasze ekipy relacjonowały z łodzi i z helikopterów.
Było nam mało.
Ameryce było mało.
Trzy, dwa, jeden, jest tuż pod nami.
Cholera!
Patrzycie państwo na uszkodzony statek wycieczkowy.
To istny obszar klęski żywiołowej.
Proszę zobaczyć.
Kamera z naszego helikoptera ujęła pasażerów na pokładzie
układających się w słowo „POMOCY”.
Co się odpierdziela na tym statku?
Na dole naprawdę zaczynasz przyśpieszać.
Uwielbiamy rejsy.
Jedzenie, baseny, zjeżdżalnie.
Czego chcieć więcej? Było niesamowicie.
Było wesoło.
Fajnie było się odciąć od prawdziwego świata.
Bawiliśmy się w najlepsze. Było cudownie.
A potem zgasły światła.
Chryste Panie.
Nikt nie wiedział, co się dzieje.
Ponad 4000 osób utknęło na dryfującym statku wycieczkowym.
Dla tysięcy pasażerów wymarzone wakacje stały się koszmarem.
Pogorszyło się w mgnieniu oka.
O rany.
Nagle wszyscy dbali tylko o siebie.
To było przerażające.
Nagle zauważyłyśmy, że statek płonie.
Chodźmy.
Boże, to koniec. Toniemy.
To nie pożar był problemem,
ale cholerne toalety.
Na podłodze w stołówce są siki i gówno.
Toaleta nie jest bez dna.
To jedna wielka pływająca szalka Petriego.
Boże święty.
Ratunku! Pomocy!
Ten koszmar narastał i zdawał się nie kończyć.
Zabierzcie mnie z tego statku.
Cześć.
Pierwszy raz usłyszałem o rejsie,
gdy moja narzeczona powiedziała mi, że jej rodzina się na niego wybiera.
„Płyńmy z nimi”.
„Wszystko załatwione”.
Zgodziłem się bez wahania.
Plan podróży obejmował dwa dni na oceanie.
Potem przystanek na Cozumel w Meksyku.
A potem powrót do Galveston drogą morską.
Zapowiadało się super.
Denerwowałem się,
bo miałem spędzić sporo czasu z moim przyszłym teściem.
Dopiero poprosiłem go o jej rękę.
Zależało mi na tym, by mnie polubił.
Chciałem, by się cieszył,
że to właśnie ja poślubię jego córkę.
Wyruszyłem w rejs z jednym zamiarem.
Chciałem spędzić czas z moją córką, Bekah.
Niedawno się rozwiodłem. To był bardzo trudny okres.
Tata to mój przyjaciel.
Tęskniłam za nim i cieszyłam się, że spędzimy razem trochę czasu.
Bez dwóch zdań.
To nasz statek. To nim wypłyniemy.
Wygląda jak budynek.
Nie wiesz, jak jest wielki, dopóki obok niego nie staniesz.
To jakby stać przy poziomym drapaczu chmur, który pływa.
Jest ogromny.
Wchodząc, wita cię wielki hol ze spiralnymi schodami i żyrandolami.
Kawałek dalej jest salon gier.
Witamy w kasynie.
Nagle znajdujesz się w wielkiej sali z nieograniczonym jedzeniem.
Mijasz teatr, gdzie są występy na żywo.
Nagle trafiasz na pokład
i widzisz gigantyczne szachy,
a wokół bawią się i odpoczywają inni ludzie.
Gdziekolwiek nie spojrzysz, jest co robić.
Wychodziłam za mąż i to był mój wieczór panieński.
Obym nie świeciła biustem.
Wspólnie podjęłyśmy decyzję, że rejs będzie świetną opcją na tę okazję.
Byłam bardzo podekscytowana. Rejs miał być idealny.
Odstawiłyśmy bagaże i poszłyśmy prosto do baru.
Miałyśmy iść na odprawę bezpieczeństwa,
ale pamiętam, że ją olałyśmy.
Po co było nam znać miejsce zbiórki?
Chciałyśmy zacząć imprezę.
Strzelmy selfiaczka.
DZIEŃ PIERWSZY
Gdy statek zatrąbił,
rozpoczęły się nasze wspaniałe wakacje.
Byłem wniebowzięty.
Na początku poszliśmy po drinki i wyszliśmy na pokład.
Rozsiedliśmy się,
pogadałem z teściem, by wiedział, że jestem równy gość.
Cały dzień się opalałyśmy i piłyśmy koktajle.
Było bosko.
Pamiętam, jak podszedłem do baru,
i nagle z sufitu usłyszałem głos pewnej pozytywnej Brytyjki.
„Hej, hej, tu Jen. Miło mi!”
Była świetna.
Dzień dobry. Witamy na pokładzie pięknego statku Carnival Triumph.
Jen była głosem statku.
- Jen. - Jen.
Wakacyjna Barbie.
Dołączcie do nas przy stole.
Włączmy muzykę. Możemy zaczynać?
Kochałam swoją pracę.
Uwielbiałam jej każdy aspekt.
Naprawdę lubiłam pasażerów.
Ludzie wypływają w rejsy, aby miło spędzić wakacje.
My im to umożliwiamy i ułatwiamy.
To wszystko. Ludzie po prostu chcą się bawić.
Kolejny piękny dzień na statku. Oto dzień drugi.
Praca na statku to nie tylko zabawa i wygłupy z pasażerami.
Statek to dwa światy.
Mieliśmy około 1200 członków załogi z całego świata.
Dorastając w Związku Radzieckim,
nie wyobrażałam sobie, że będę pracować na statku z Amerykanami,
mówiąc po ichniemu i bawiąc się w najlepsze.
To dwa zupełnie inne wszechświaty.
To amerykański przemysł.
Goście są tu po to, by się bawić, a my – by pracować.
W kuchni pracuje się co najmniej 70 godzin tygodniowo,
czasem dłużej.
Na początku było mi trudno,
bo w Indiach, z których pochodzę, nie przywykłem do tak ciężkiej pracy.
Ale jednocześnie świetnie się bawiliśmy.
Członkowie załogi mają na statku niezły ubaw.
Uprawiają dużo seksu.
Cholera, nawet nie chcecie wiedzieć ile.
Jest ciężko, ale i przyjemnie.
DZIEŃ TRZECI
Cozumel było niesamowicie kolorowe. Wszędzie grała muzyka.
Witano nas, gdy schodziliśmy ze statku.
Chcieliśmy kontynuować świetną zabawę.
Rebekah pluskała się w wodzie,
śmiejąc się i bawiąc w najlepsze.
Było idealnie.
Gdy jest szczęśliwa, ja też jestem.
Cudowne chwile.
Dogadywałem się z teściem i zajadałem pysznym jedzeniem.
Jedliśmy, ile wlezie.
W Cozumel wypiłyśmy więcej niż na statku.
Dokładnie o takim wieczorze panieńskim marzyłam.
Na statku dotarło do nas, że został nam tylko jeden dzień
i wracaliśmy do domu.
Do tej pory wszystko szło jak z płatka. Nie mogło być lepiej.
Nie pamiętam, jak wróciłyśmy na pokład.
Wracałam na czworaka? Ktoś mnie niósł?
Niczego nie pamiętam.
Godność została na lądzie.
Padłam, gdy tylko przyłożyłam głowę do poduszki.
DZIEŃ CZWARTY
Gdy otworzyłam oczy i się rozejrzałam, widziałam tylko ciemność.
Nie rozumiałam, co się dzieje.
5.28
Usłyszałem dźwięk z głośnika na suficie.
Wgapiałem się w niego.
Nagle usłyszałem: „Zespół Alfa, Zespół Alfa”.
Zespół Alfa.
Uwaga. Zespół Alfa.
Obudziwszy się, przede wszystkim potrzebowałam wody.
Było mi niedobrze.
I jeszcze ten hałas.
„Wyłączcie to”.
„Niech ktoś to wyłączy”.
Zaniepokoiłem się. Nie wiedziałem, co to oznacza.
Nie byłam w swojej kajucie, gdy alarm się włączył.
Wiecie, zdarza się.
Byłam w kajucie chłopaka pracującego w maszynowni.
Nagle wyskoczył z łóżka i włożył kombinezon.
Wtedy wiedziałam, że coś się dzieje.
Pracowałem na nocnej zmianie.
Pomyślałem, że to ćwiczenia.
Ale po kilku sekundach dostrzegłem wydobywający się z odpływu dym.
„Co tu się odpierdala?”
Poszłam na mostek i...
gdy tylko przekroczyłam próg, wiedziałam, że to coś poważnego.
Wszyscy rozmawiali przez telefon i radio, a alarmy dzwoniły.
Ludzie biegali i walili w drzwi. Słychać było panikę.
Wynocha!
„Boże, to koniec”.
„Toniemy. Jak Titanic”.
„Gdzie nasze miejsce zbiórki?”
Włączyłem radia,
żeby słyszeć, co się dzieje na mostku.
Na pokład zero wezwano straż pożarną.
Żadne szkolenie na przygotowuje na to poczucie odrętwienia.
Może nie powinienem tego mówić, ale nie umiem pływać.
Dotarłyśmy na pokład z basenem
i to, co zobaczyłam, wyryło się w mojej pamięci na zawsze.
Był to wielki czerwony komin.
Buchały z niego płomienie.
Dopiero wtedy się ocknęłam
i zrozumiałam, że nasz statek płonie.
Kapitan poinformował nas, że w maszynowni wybuchł pożar.
Nie mogliśmy w to uwierzyć.
„Toniemy? Mamy przygotować szalupy?”
„Czy to sytuacja alarmowa? Czy to koniec?”
Pożar na statku jest jeszcze gorszy od tego na lądzie.
Na wodzie jesteśmy bezradni.
Strażacy nas tu nie uratują.
Stałam jak wryta,
czekając, aż kapitan powie mi, co się dzieje.
Pożar wybuchł w jednym z sześciu silników Diesla,
ale został ugaszony.
Pozostałe silniki były sprawne, więc kryzys został zażegnany.
Stwierdziłam więc, że muszę poinformować o tym gości.
6.14
Wszystko jest pod kontrolą.
Możecie opuścić miejsca zbiórki.
Wróćcie do kajut, połóżcie się, wypijcie kawę i zjedzcie śniadanie.
Nie ma się czego obawiać. Nie czekajcie w miejscach zbiórek.
To nas uspokoiło.
Powiedziałem narzeczonej, że wszystko będzie dobrze.
„Chodźmy na kawę”.
Chyba zamówię karmelową z bitą śmietaną.
A potem zgasły światła.
Zupełnie jak na rejsie.
Nagle na mostku zrobiło się ciemno.
Wszystko padło.
Nastała ciemność.
„Co jest grane?”
Egipskie ciemności. Nic nie widać.
Potem usłyszałyśmy, że wyłączyła się klimatyzacja.
Nic nie działa, gdy nie ma prądu.
Od małych rzeczy, jak czajnik, ekspres do kawy czy toster,
po cały układ napędowy statku.
Technicznie rzecz biorąc, dryfowaliśmy na oceanie.
Wiedzieliśmy już, że nie ma kontroli nad statkiem.
Czułam się niepewnie, nie wiedząc, co się stanie.
Byłam przerażona.
Od razu włączyłam komórkę, by napisać do narzeczonego,
ale szybko zrozumiałam, że nie mam zasięgu.
Miewaliśmy już awarie
i wówczas inżynierowie robili wszystko, by przywrócić prąd.
Pomyślałam więc, że gdy maszynownia się ochłodzi,
to włączą go z powrotem
i wrócimy do normalności za godzinę lub dwie.
7.57
Zastanawiałam się, co dalej
i czemu możemy zaradzić w pierwszej kolejności.
Nie było światła, ale oświetlenie awaryjne działało,
więc to nie problem.
Klimatyzacja?
Ludzie mogli wyjść na pokład, aby się przewietrzyć.
Również nie najgorzej.
Wtedy ktoś powiedział, że nie działają toalety.
Były zasilane prądem.
Spłuczki nie działały,
co przy tysiącach gości stanowiło poważny problem.
Musieliśmy obmyślić jakiś plan działania.
Na początku wymyśliliśmy, aby sikać za burtę,
jednak dla kobiet byłoby to zbyt ryzykowne.
Mogłyby wypaść.
Pół żartem, pół serio powiedziałam,
że możemy robić siku pod prysznicem,
co zdawało się jedyną realną opcją.
Stwierdziłam, że to ma sens.
Powinniśmy spróbować.
Zróbmy to.
Jednak kwestia dwójki...
była zdecydowanie bardziej problematyczna.
Mamy dla was bardzo ważne informacje.
Jak już pewnie wiecie, spłuczki w toaletach nie działają,
co niebawem zacznie sprawiać kłopoty.
O cholera, pamiętam to.
Opracowaliśmy plan.
Jeśli musicie zrobić siusiu,
zróbcie to pod prysznicem.
Jeśli zaś musicie zrobić dwójkę,
to do wszystkich łazienek na pokładzie
dostarczymy czerwone woreczki.
Prosimy, aby tę potrzebę załatwić w czerwony woreczek
i wyrzucić go do kosza na korytarzu.
Dziękujemy i wrócimy do was z nowymi informacjami.
Co, kurwa?
Że co mam zrobić?
Słucham?
Nie.
Nie ma mowy.
Zastanawiałam się, w jakim świecie żyjemy.
Nie mówiła serio.
Nawet w najdziwniejszych snach nie sądziłem,
że będę musiał załatwiać się do czerwonego woreczka.
Wiem, że to było ohydne, ale to była jedyna opcja.
Kupa do worka.
Zawiązany worek do kosza, a kosze na dolne piętra.
To był genialny plan.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Gdy tylko zobaczyłam czerwone worki, pomyślałam: „O nie”.
„Nie”.
Nie było szans, bym załatwił się w worek.
Od razu zaczęłam brać Imodium.
10.31
Musieliśmy powiadomić siedzibę Carnival o tym, co się działo na statku.
Mieliśmy telefon satelitarny
i to ja byłem odpowiedzialny
za utrzymanie komunikacji z lądem.
Gdy usłyszałem o pożarze na Triumph,
od razu zarządziłem tryb kryzysowy.
Pamiętajmy, że statek wycieczkowy to największa maszyna na świecie.
Gdy coś idzie nie tak, to na wielką skalę.
W sytuacjach awaryjnych pierwszym krokiem
jest wydanie krótkiego oświadczenia
i przekazanie go mediom.
Coś w stylu:
„W maszynowni statku Triumph linii Carnival wybuchł pożar.
Napęd nie działa, ale robimy wszystko, by go naprawić”.
Nie wspomnieliśmy o niedziałających toaletach.
Dajemy mediom to, czego potrzebują i nic więcej.
NOWY JORK
Pierwsze informacje o Carnival dotarły do redaktorów CNN
za sprawą komunikatu prasowego.
Napisano w nim, że na pokładzie Triumph wybuchł pożar.
Został jednak opanowany.
Pewne rzeczy nie działają, ale nic nikomu nie zagraża.
Pomyślałam, że jesteśmy CNN.
Jesteśmy na orędziach prezydenckich, w Iraku, Pjongjangu i Watykanie.
Rezygnacja papieża to jest coś.
Po jaką cholerę mamy relacjonować awarię statku?
Olaliśmy to.
To była historia dla lokalnych podmiotów,
nie dla telewizji krajowej.
Statek wycieczkowy Triumph dryfuje...
Byłam w domu, gdy zadzwonił do mnie kolega z pracy.
Spytał, czy słyszałam o pożarze na Triumph.
Odpowiedziałam, że pierwsze słyszę.
Na tym statku była moja córka i jej tata.
Natychmiast ogarnął mnie lęk, strach i frustracja.
Nie odbierała telefonu.
Nie mogłam z nią pogadać.
Jak szalona próbowałam znaleźć informacje
na temat awarii statku.
Była na nim moja córeczka.
Nie wiedziałam, co z nią.
Strasznie było nie móc porozmawiać z mamą
i powiedzieć jej, co się dzieje, i jak się z tym czuję.
Chciałam się przytulić do obojga rodziców, ale to było niemożliwe.
12.09
Do południa próbowałyśmy korzystać z dnia
na tyle „normalnie”, jak się dało,
ale ostre słońce wdawało się we znaki.
Próbowałyśmy znaleźć zimną wodę.
Buszowałyśmy po statku
w poszukiwaniu czegoś do jedzenia i picia.
Z jakiegoś powodu zamknięto bar.
Wewnątrz było jeszcze gorzej.
Można się było udusić,
bo powietrze po prostu stało w miejscu.
Nagle poczułam klaustrofobię,
a potem zdałam sobie sprawę,
że jeszcze nigdy nie potrzebowałam zrobić siusiu
tak bardzo jak wtedy.
Powiedziałam dziewczynom, że muszę siku.
„Pójdziecie ze mną?”
Było ciemno i potrzebowałam towarzystwa.
Nie chciałam iść sama, bo się bałam.
Jeden z pasażerów doradził nam,
aby wyjąć światełko z kamizelki ratunkowej.
Kazał nam polać je wodą, aby się zamoczyło i zaczęło świecić.
Tym sposobem,
sikałam do światła stroboskopowego.
To było przedziwne doświadczenie.
To był mój pierwszy rejs, ale to nie było normalne.
Pomyślałam, że muszę to chociaż spłukać.
- To było okropne. - Naprawdę obrzydliwe.
Serio? Boże święty.
13.27
Około 13.30 temperatura w maszynowni w końcu spadła,
i zespoły bezpieczeństwa mogły wejść do środka,
by sprawdzić, co się stało wewnątrz.
Wówczas główny inżynier odkrył,
że awaria jest poważniejsza, niż się spodziewaliśmy.
Wrócili i powiedzieli,
że ogień spalił wszystkie przewody zasilające statek.
Nie było więc nadziei na przywrócenie zasilania.
To był koniec.
Serce waliło mi jak szalone. Nie widziałam co robić.
Nasz zespół na lądzie postanowił zadzwonić do Progreso w Meksyku,
najbliższego portu,
i poprosić o holownik, który miałby nas pociągnąć.
Wtedy usłyszeliśmy nowy plan,
czyli holowanie do Progreso następnego dnia.
Nie było mowy, bym załatwił się w śmietnik.
Byłem zdeterminowany.
„Nie użyję czerwonego woreczka”.
„Wytrzymam”.
17.58
Zbliżał się zmierzch, a z nim koniec pierwszego dnia.
Gdy nadeszła pierwsza noc,
zrozumiałyśmy, że nie możemy spać w kajutach, bo jest zbyt gorąco.
Dryfujemy już od 9, 10, 12, 13 godzin?
Która godzina? 18.00. Więc jakieś 12 lub 13 godzin.
Nagle zacząłem widywać ludzi wyciągających materace na pokład.
Opuściliśmy nasze piętro
i wynieśliśmy materace na korytarz.
Leżeliśmy obok obcych ludzi,
których inaczej byśmy nie poznali.
Myślałem sobie, że to nie wróży nic dobrego.
Wszystkie chciałyśmy po prostu zasnąć. To był emocjonalnie wyczerpujący dzień.
Chciałyśmy się obudzić, zobaczyć meksykańskie wybrzeże
uciec ze statku i napić się margarity.
Jednak gdy się obudziłam, byłam w szoku.
„Gdzie ten cholerny Meksyk?”
DZIEŃ PIĄTY
8.03
Dzień dobry, panie i panowie.
Mam nadzieję, że udało się wam przespać noc pomimo trudnych warunków.
Holownik przybędzie dzisiaj w południe. Do usłyszenia.
Obudziliśmy się i wszystko się zmieniło.
Poszedłem na dolny pokład
i zobaczyłem, wywąchałem i poczułem istną zarazę.
Oto niesławne worki na kupy.
Zapewne pełne odchodów.
Była też kwestia jedzenia.
Następnego dnia rano wyrzuciłem łatwo psującą się żywność
i zacząłem robić kanapki z cebulą, pomidorami i czymkolwiek
dla 3000 głodnych gości na pokładzie.
To dwie z czterech kolejek po jedzenie.
W kolejce czekało się jakieś dwie godziny.
Gdy w końcu dotarłyśmy do początku kolejki,
zobaczyłyśmy rozmoczony chleb z pomidorami i sałatą.
Nie przypominało to pierwszych dni, gdzie jedzenie było wszędzie,
jak lody czy pizza.
A co to takiego?
To biszkopty.
Poproszę kilka.
Dziękuję.
Nagle ludzie przeszli w tryb przetrwania.
Dbali tylko o siebie.
W kolejce po jedzenie brali go, ile wlezie.
Chcę tylko jednego hamburgera.
Powiedz tym, co wzięli dziesięć, żeby się podzielili.
Gromadzenie zapasów sięgało absurdu.
Ludzie brali, co popadnie, i znosili to do swoich małych obozów.
Pomyślałam sobie, że teraz Amerykanie mogą poczuć,
jak to jest żyć w dyktaturze,
gdzie tego typu akcje nikogo nie dziwią.
Witamy w Związku Radzieckim.
Tu jest jak w slumsach. Ludzie śpią wszędzie.
Wynoszono pościel i rozwieszano ją nad leżakami.
Powstawały miasta z namiotów.
Ludzie szarpali się i walczyli o leżaki.
Robili się terytorialni.
Grozili sobie.
To był częsty widok.
- Twój GPS mówi, że jesteśmy tutaj? - Tak.
Mamy przesrane.
Chyba tak.
13.43
Nagle wyjrzałyśmy i zobaczyłyśmy inny statek.
Dziękujemy!
Byłam pewna, że nas uratują.
Jeden z siostrzanych statków, Legend, był akurat w okolicy.
Zatrzymali się i nam pomogli.
Zaopatrzyli nas tylko w żywność,
bo ze względów bezpieczeństwa
nie mogli po prostu zabrać na swój pokład 4500 ludzi.
To poważna procedura:
opuszczenie szalup,
wpuszczenie na nie małego procenta ludzi,
usadzenie, przywiązanie, transport i tak w kółko.
Połamał ją.
Chryste Panie.
To było niemożliwe.
Robili nam zdjęcia
jakbyśmy byli cyrkiem na środku oceanu.
Imprezowali i tańczyli jakby nigdy nic.
Tańczyli do Y.M.C.A., podczas gdy ja łykałam Imodium.
Byliśmy dla nich atrakcją turystyczną.
Właśnie.
Rany. Są bardzo blisko.
W tym momencie wpadliśmy na pomysł,
aby połączyć się z ich Wi-Fi.
Chcieliśmy podejść jak najbliżej, aby złapać zasięg ich sieci.
Wszyscy wyszli na pokład
z telefonami w górze, próbując złapać zasięg.
Czy ktoś ma zasięg?
Zaczęliśmy odbierać sygnał.
Pomyślałem sobie, że mamy przerąbane.
Ludzie zadzwonią do swoich bliskich i wszyscy się dowiedzą,
że utknęliśmy na środku oceanu bez prądu
i musimy srać do czerwonych woreczków.
Od razu zadzwoniłam do mamy.
Nie potrafię opisać tego, co poczułam, gdy zobaczyłam, że do mnie dzwoni.
Opowiedziałam jej o awarii i woreczkach,
i jak wszystko poszło nie tak.
Nigdy nie sądziłam, że usłyszę,
że musi robić kupę do worka.
To coś rodem z koszmaru.
Skoro tak się dzieje,
dlaczego nie mówią o tym w telewizji?
Zaczęły dzwonić do nas rodziny pasażerów.
Kontaktowali się z redakcjami, opowiadając szczegóły,
które wykraczały poza treść komunikatu prasowego.
Chwila, chwila, nie działają toalety?
Mówiono coś o pasażerach, którzy musieli załatwiać się do worków...
Wtedy stwierdziliśmy, że to dobry materiał.
Ponad 4000 pasażerów i pracowników
utknęło na pokładzie wycieczkowca w Zatoce Meksykańskiej.
Oto opis męża jednej z pasażerek statku.
Nie ma prądu. Muszą załatwiać się do wiader lub worków.
Nagle pojawiły się materiały na temat warunków panujących na statku.
Czterodniowy rejs wycieczkowy zmienił się w koszmar.
Na dryfującym statku znajduje się 4200 ludzi.
Jezu, jak do tego doszło?
Wyszło szydło z worka.
Lawina ruszyła i nie było jej jak zatrzymać.
Zapasy się kończą, emocje sięgają zenitu,
a rejsowicze czekają na ratunek.
Śledzę każdą katastrofę morską.
To moja branża.
Gdy oglądałem lokalne wiadomości relacjonujące ów rejs,
włosy stały mi dęba.
Byłem zszokowany i zbulwersowany.
Ci pasażerowie zapłacili za usługę.
Carnival to czołowa firma wycieczkowa.
To globalne, wielomiliardowe przedsiębiorstwo.
Jednak w ostatnich latach
miewali problemy z pożarami na statkach.
Zapach dymu zaczął wypełniać
prawie 300-metrowy statek Carnival Splendor.
Wydarzenia na pokładzie Carnival Triumph,
rzecz jasna, wzbudziły moje zainteresowanie.
12.17
Wówczas narobiliśmy ludziom nadziei
na relatywnie szybki powrót do domu i na ląd.
Zadzwoniono do mnie z lądu i usłyszałem, że plan musiał ulec zmianie.
Powiedziano nam, że odkąd straciliśmy prąd,
statek dryfował ponad 100 mil morskich.
Byliśmy z dala od Meksyku.
Nowy plan zakładał cumowanie w Mobile w Alabamie.
To miało dodać co najmniej kilka dni.
Niemal stanęło mi serce.
Czy oni sobie żartują? To jakaś katastrofa.
Usłyszeliśmy, że płyniemy do Mobile, a nie Progreso.
Wszyscy się wkurzyli.
- To był cios poniżej pasa. - Tak.
Kolejne trzy dni w tych warunkach? Nie będzie lepiej.
Zapach moczu stał się wyczuwalny.
Tak jak zapach toalet.
Nic nie spływało.
Prysznice się zapełniały,
a to, co w nich było, nie miało gdzie spłynąć.
Wtedy zrozumieliśmy, że już po nas.
Gdy Jen ogłosiła, że rejs potrwa jeszcze dwa lub trzy dni...
pomyślałem, że tyle nie wytrzymam.
„Nie dam rady...
nie pójść na dwójkę”.
Dobra. Wracamy do gry.
Zacząłem więc szukać łazienek.
Krążyła plotka,
że gdzieś na statku są jeszcze działające toalety.
- Wasze działają? - Nie.
Nie. Nasze nie działają.
Dobra.
Wchodząc do toalet,
od razu wiedziałem, że nie działają.
Kolejne – to samo.
Były po prostu obrzydliwe.
Naprawdę musiałem na dwójkę.
Znalazłem publiczną toaletę i wszedłem do środka.
To była najohydniejsza rzecz, jaką w życiu widziałem.
Ludzie przykrywali kupy papierem toaletowym,
po czym robili na to kupę.
Warstwa po warstwie.
Jak w lasagne.
Pokłady 3, 4 i 5 są czyste. Załoga się nimi zajęła.
Może pan z nich skorzystać.
Świetnie. Dziękuję.
Gdy znalazłem działającą toaletę, poczułem ulgę
i zażenowanie przed przyszłymi teściami.
Musiałem im jakoś dać znać,
w razie, gdyby też potrzebowali z niej skorzystać.
„Użyliście już czerwonego worka?” To bardzo dziwna rozmowa.
W Carnival chodziło o dobrą zabawę.
Członkowie załogi mieli
tworzyć niezapomniane przeżycia.
Podjęto więc decyzję,
aby zacząć serwować darmowe drinki.
Stanowczo sprzeciwiłam się pomysłowi darmowego baru.
Ludziom odbije.
Właśnie zaczęli rozdawać alkohol za darmo.
Byliśmy zachwyceni.
„Darmowe drinki? Lecimy!”
- Tak! - W końcu rozrywka.
- Właśnie. - Miałyśmy się bawić.
Darmowy alkohol? Idziemy tam.
Ludzie brali po kilka drinków i zanosili je do pokojów.
To było szaleństwo. Tłumy pijanych ludzi.
„Dawać drinki. Tak!”
Wszystko szło świetnie,
dopóki ludzie nie zaczęli sikać przez burtę.
Pomyślałem: „O kuźwa”.
Rzucali czerwonymi workami w szalupy.
Ktoś rzucił workiem tak, że zdmuchnął go wiatr
prosto na kogoś, kto siedział na pokładzie poniżej.
Ta osoba musiała być w szoku.
W miasteczku namiotów siedziałyśmy obok nowożeńców,
którzy uprawiali seks na leżaku przed moimi oczami.
Nawet się nie przykryli.
Robili to na widoku.
Ludzie nadużywali alkoholu i zaczęły się bójki.
Robiło się strasznie.
Moim zadaniem jako taty była ochrona, a ja nie mogłem nic zrobić.
To było...
Czułem się taki mały.
Wiele się działo,
a ja na nic nie miałem wpływu.
Postanowiliśmy, że musimy to zatrzymać.
Zamknęliśmy bar.
To było małe zwycięstwo.
Na chwilę znów oderwałyśmy się od rzeczywistości.
Utknęłyśmy samotnie na oceanie.
15.01
Gdy holowniki w końcu przybyły, byłyśmy wniebowzięte.
To Amerykański Związek Motorowy.
To oznaczało, że się ruszymy.
Światełko w tunelu.
Zdaje się, że łódź płynie w tamtą stronę.
Ta trzyma rufę statku prosto.
Chyba płynie na wstecznym. Tak, zdecydowanie.
Ale gdy holowniki zaczęły nas ciągnąć...
wszystko się zmieniło.
Stary, ten przechył będzie wyglądał kozacko na wideo.
Statek nie tylko ruszył, ale i zmienił swój kąt nachylenia,
więc wszystko przechyliło się na bok.
Ciągną nas holowniki. Trzymaj telefon.
Nagle pogoda się pogorszyła.
Zdałem sobie sprawę, że to może być punkt krytyczny.
Wtedy wszystko się rozlało.
Jezu Chryste.
Wszystko zalane.
Tu też się przelewa.
Co?
Cała zawartość toalet – siki i gówna...
były po prostu wszędzie.
Boże.
- Uważaj. - Uwaga.
Sprawy szybko się pogorszyły.
Wszystko wylało się na podłogę i ciągle się przelewało.
Surowe ścieki.
Cholera, ale ślisko.
Idąc korytarzem,
słyszałem chlupanie i wiedziałem, w co wdepnąłem.
Staliśmy w...
ekskrementach.
Gdy zeskoczyłem ze swojej pryczy, poczułem wodę na stopach.
Pomyślałem: „Co jest, kurwa?”.
Masakra. Musiałem wstrzymać oddech.
To było obrzydliwe.
To było wszędzie.
Wtedy myślałam tylko: „Zabierzcie mnie z tego statku”.
DZIEŃ SZÓSTY
W nocy pojawiły się nowe szczegóły
na temat warunków na tym wycieczkowcu.
Nasz pokój jest zalany.
Na korytarzu są nieoczyszczone ścieki.
Na podłodze w stołówce są siki i gówno.
To było szokujące.
Nasz nowy szef, Jeff Zucker, stale dążący do podniesienia ratingów,
podjął decyzję, aby zająć się tą sprawą.
Zaryzykował, ale musiał to zrobić.
Był nowy na stanowisku, a my potrzebowaliśmy wysokiej oglądalności.
Był gotów postawić wszystko na jedną kartę.
MIKROFON NA ŻYWO
Wymarzone wakacje stały się koszmarem
dla tysięcy pasażerów na pokładzie wycieczkowca Carnival.
Ścieki ściekają po ścianach.
Mówiliśmy tylko o tym.
Przyjrzyjmy się bliżej temu gigantowi.
Dużo ludzi na małej przestrzeni...
Rozmawialiśmy z prawnikami i lekarzami.
E. coli, salmonella, shigella...
Chyba nawet z psychologiem,
który tłumaczył nam,
jak to jest przeżywać takie piekło.
Zachodziliśmy w głowę, wymyślając coraz to nowe sposoby
relacjonowania tego wydarzenia od rana do nocy.
Za każdym razem, gdy włączałem wiadomości,
mówiono o kolejnych problemach na statku.
Boże, to był istny chaos.
Przyjrzałem się temu i byłem zszokowany tym, co odkryłem.
Przez dwa lata doszło do dziewięciu awarii przewodów paliwowych
na pływających statkach.
To ryzyko pożaru na pokładzie.
Nie do wiary.
Mówiąc wprost: grali w rosyjską ruletkę
ludzkim życiem.
23.23
Nie wiedziałam już, jaki był dzień i która godzina.
Nie wiedziałam, jak długo jesteśmy na statku.
Straciłam rachubę czasu.
Budziłam się, aby znów zasnąć
i w końcu wrócić do domu.
DZIEŃ SIÓDMY
Utknąwszy na statku, twój umysł błądzi.
Chcieliśmy już po prostu wrócić do domu.
Mieliśmy dosyć.
Było klaustrofobicznie.
Nie mogliśmy nic zrobić. Byliśmy więźniami tej sytuacji.
Byliśmy w niewoli.
To był koniec. Czułyśmy się jak uczestniczki Ryzykantów.
Pamiętam, że pewien starszy pan prowadził rekolekcje.
Jak droga
Ta łaska się wydawała
W momencie
Gdy pierwszy raz uwierzyłem
Zaplanowałem wakacje tak, by były wspaniałe.
Wszystko poszło tak źle i inaczej od tego, czego chciałem...
że czułem, że zawiodłem.
Nie patrz na mnie...
To była fatalna sytuacja i nie mogłem jej zaradzić.
Tak.
DZIEŃ ÓSMY
Do Mobile jechałam całą noc.
Musiałabym być w porcie, by przywitać córkę.
Zatrzymałam się przy samym brzegu
i zobaczyłam chmarę dziennikarzy.
Wszyscy wołali i prosili o wywiady.
Byli wszędzie.
Ostatnie, co powiedziała, i co bardzo mnie poruszyło, to:
„Mamusiu, boję się, że już nigdy cię nie zobaczę”.
16.17
Ostatni dzień zdawał się nie kończyć.
Chciałam, by to minęło.
Chciałam, by ludzie wrócili do domów,
wzięli gorący prysznic i się wyspali.
Poniekąd ja też chciałam mieć w końcu święty spokój.
Przyleciał helikopter.
- Świetnie. - Super.
Zbliżając się do brzegu,
widziałyśmy coraz więcej helikopterów
i spodziewałyśmy się, że to pewnie media.
Jakieś 30-35 mil od linii brzegowej
wycieczkowiec płynie w stronę Mobile.
Pojawiają się nowe materiały i nagrania wideo.
Jest naprawdę źle. Zalało windę.
Ściekało tak, że brzmiało jak deszcz.
Ścieki po prostu się lały.
Historia się rozeszła.
Rozprzestrzeniała się coraz bardziej.
Była na językach wszystkich.
Gdy wchodzisz na Twittera
i widzisz, że trenduje hashtag
„#RejsZPiekłaRodem”,
to wiesz, że wszyscy to śledzą.
TO KOSZMARNE! TO NIE STATEK, A PŁYWAJĄCY KIBEL
NIE CHCIAŁBYM BYĆ ICH PR-OWCEM
POWINIENEM SPAĆ, ALE NIE MOGĘ PRZESTAĆ OGLĄDAĆ @CNN
Dla CNN ryzyko się opłaciło.
„Gówniany rejs” był najgłośniejszą sprawą w Ameryce.
Witamy w sali balowej Fiesta na statku Carnival Cruise Triumph.
Bar karaoke jest już oficjalnie toaletą.
Koszmarny rejs na statku Triumph linii Carnival.
...dryfowali przez sześć dni, srając do worków.
To była już PR-owa katastrofa.
Koniec tego dobrego. Wystarczy tych nagłówków.
Spodziewaliśmy się totalnej medialnej nagonki
wraz z przypłynięciem statku.
21.29
Płynie tutaj.
Gdy statek zaczął cumować, ludzie zaczęli krzyczeć.
Mieli dla nas transparenty.
Zaczęła nam się udzielać ich radość z tego,
że w końcu jesteśmy.
- Co za ulga. - Nareszcie.
Posłuchaj tylko tej syreny! Ale się cieszę, że ją słyszę.
Pamiętam, jak dziękowałyśmy załodze.
Nie sądzę, by ich zakres obowiązków zawierał sprzątanie ludzkich odchodów.
Już nigdy nie wezmę toalety za pewnik.
STATEK WPŁYNĄŁ DO MOBILE
Byłam z siebie bardzo dumna, bo wytrzymałam
i się nie załamałam.
Byłam też dumna z zespołu,
bo trzymali się razem i bardzo ciężko pracowali.
Zdaje się, że zaraz ich zobaczymy.
Tak, pasażerowie schodzą ze statku.
Pracownicy biegają tam i z powrotem.
Choć spodziewaliśmy się tylko negatywnych opinii
ze strony opuszczających statek pasażerów,
byliśmy niezwykle zaskoczeni i ukontentowani,
że wielu z nich dziękowało załodze sieci Carnival
za nadludzki wysiłek.
Gdy opuściłam statek, pobiegłam do mamy.
Biegłam, ile sił w nogach, i wpadłam jej w ramiona.
Rany, gdy w końcu ją przytuliłam, poczułam ogromną ulgę.
Rozpłakałam się z emocji.
Czuję się nieco silniejsza, niż byłam.
Na tym rejsie mieliśmy spędzić najszczęśliwsze chwile.
To miał być czas dla taty i córki.
Rejs okazał się jednak nie tylko tym,
ale i dowodem na to, że razem przetrwamy wszystko.
Dobre i złe momenty.
Dobrze było zejść na ląd.
Ja i mój przyszły teść
uścisnęliśmy sobie dłonie, przytuliliśmy się
i stwierdziliśmy, że wspólnie daliśmy radę.
I to bez użycia czerwonego worka.
PO TYM, JAK PASAŻEROWIE WRÓCILI NA LĄD,
FRANK SPAGNOLETTI POZWAŁ LINIĘ REJSOWĄ CARNIVAL
Ten statek nie powinien był wypłynąć,
a te dokumenty potwierdzają, że miał on tendencję do pożarów.
Temu można było zapobiec.
Mieliśmy więc duże szanse.
Problem stanowiły jednak bilety.
Pasażerowie nie mają prawa pozwać linii,
bo jak twierdzą prawnicy Carnival,
regulamin zakupu biletu „nie stanowi gwarancji
bezpiecznego przewozu, zdatnej do żeglugi jednostki,
zdrowej żywności oraz higienicznych i bezpiecznych warunków”.
O tym nie wspominają w reklamie.
Sprytne.
Gdyby większość pasażerów była tego świadoma,
prawdopodobnie nie kupiłaby biletu.
Ja z pewnością nie.
WSZYSTKIE SPRAWY SĄDOWE FRANKA ZOSTAŁY ROZSTRZYGNIĘTE
ASHLEY ZDĄŻYŁA NA ŚLUB
PREZENT OD DRUHEN OTRZYMAŁA W CZERWONYM WORECZKU NA ODPADY BIOLOGICZNE
DEVIN I JEGO TEŚĆ CO ROKU JEŻDŻĄ RAZEM NA WAKACJE
PODRÓŻUJĄ TYLKO PO LĄDZIE
LARRY I REBEKAH NADAL WYPŁYWAJĄ RAZEM W REJSY,
ALE NIE LINIĄ CARNIVAL
ABHI JUŻ NIGDY NIE SPOJRZAŁ NA LASAGNE TAK SAMO
CARNIVAL WYDAŁO 115 MILIONÓW NA SPRZĄTANIE I REMONT TRIUMPH
DZIŚ STATEK PŁYWA POD NOWĄ NAZWĄ,
CARNIVAL SUNRISE
Carnival utrzymuje, że pożar na Triumph był przypadkowy
i że podjęto zalecone działania, aby zapobiec podobnym zdarzeniom,
zaś statek był dopuszczony do żeglugi przez organy nadzoru.
Pasażerowie otrzymali pełny zwrot środków za bilety i koszty transportu,
a także 500 $ i darmowy rejs.
Carnival wprowadził ulepszenia bezpieczeństwa całej floty,
by zapobiec pożarom maszynowni.
Zmieniono regulamin,
usuwając klauzulę dotyczącą zdrowej żywności, higienicznych warunków,
bezpiecznego przewozu i zdatności do żeglugi.
Napisy: Paulina Iwaniak