Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ปี 2013)
28 องศา 41 นาที 30 วินาที
(อ่าวเม็กซิโก)
บางครั้งมันจะเกิดสถานการณ์ ที่ดึงดูดความสนใจจากมวลชน
ฉันจําได้ว่าทุกคนแห่กันไปที่นั่น
เพราะเรารู้ว่าอยากไปถ่าย
ข่าวใหญ่นี้ให้ได้
เราส่งไปทั้งช่างกล้อง ผู้สื่อข่าว นักถ่ายภาพวารสาร
เราให้ทีมงานขึ้นเรือ มีเฮลิคอปเตอร์บินขึ้นไปบนฟ้า
ยังไงก็ไม่พอ
อเมริกาหิวข่าวนี้
สาม สอง หนึ่ง อยู่ใต้เราแล้ว
โห
ตอนนี้เราได้ภาพแรกของเรือสําราญเคราะห์ร้าย
ซึ่งได้กลายเป็นพื้นที่หายนะลอยน้ําแล้วครับ
(ภาพแรกจากเรือ)
ดูสิครับ
เฮลิคอปเตอร์ของเราได้จับภาพ ผู้โดยสารนอนเรียงบนดาดฟ้าเรือ
สะกดเป็นคําว่า "ช่วยด้วย"
นี่มันเกิด... อะไรขึ้นบนเรือสําราญลํานี้กันแน่
ใส่ตีนหมาตั้งแต่อยู่ด้านล่างเลยนะ
ก็เราชอบไปล่องเรือสําราญ
ทั้งอาหาร สระน้ํา สไลเดอร์สวนน้ํา
จะเอาอะไรอีก ทุกอย่างดีเลิศไปหมด
เราสนุกสุดเหวี่ยง
รู้สึกดีมากที่ได้ปิดจิตหนีโลกความจริงบ้าง
เรากําลังสนุกกันเลย เรานี่แบบ "สุดยอดไปเลย!"
แต่แล้วไฟก็ดับ
ตายแล้ว
ตอนนั้นละที่ทุกคนพากันอุทาน "อะไรวะเนี่ย"
ผู้โดยสารกว่า 4,000 คน
ติดอยู่บนเรือสําราญที่ดับกลางน้ํา
พักร้อนในฝันพลิกผันเป็นฝันร้าย สําหรับผู้โดยสารหลายพันคน
พลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที
ให้ตายเถอะ
ทันใดนั้น ทุกคนก็ตัวใครตัวมันกันเลย
มันสยองค่ะ
จู่ๆ เราก็แบบ "ฉิบหาย เรือไฟไหม้"
ไปกันเถอะ
แย่แล้ว ถึงจุดจบแล้ว เราจะจม
ปรากฏว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไฟไหม้
แต่อยู่ที่ส้วมต่างหาก
บนพื้นโรงอาหารมีทั้งขี้ทั้งเยี่ยว
ชักโครกมันมีขีดจํากัดว่ารับได้แค่ไหน
เหมือนจานเพาะเชื้อโรคลอยน้ํา
โอ๊ยจะบ้า
ช่วยด้วย ช่วยเราด้วย
มันเป็นฝันร้ายที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ใครก็หยุดยั้งมันไม่ได้
พาฉันลงจากเรือลํานี้ซะที
(อภิมหาวายป่วง)
(เรือสําราญอุนจิ)
หวัดดีครับ
ครั้งแรกที่ผมได้ข่าวเรื่องจะไปล่องเรือสําราญ
คือตอนที่คู่หมั้นโทรมาบอกว่า "ครอบครัวฉันจะไปล่องเรือสําราญ"
"ไปด้วยกันสิ"
"จ่ายให้หมดแล้ว"
แบบนี้จะปฏิเสธได้ยังไง
ตามกําหนดการ เราจะล่องทะเลสองวัน
จากนั้นจะไปเทียบท่าที่โคซูเมล เม็กซิโก
เสร็จแล้วก็กลับออกทะเล ล่องกลับกัลเวสตันชิลๆ
สนุกแน่
(กัลเวสตัน)
แต่ผมประหม่านิดนึง
เพราะจะต้องใช้เวลากับพ่อของคู่หมั้นผมเยอะ
ผมเพิ่งจะไปขอแต่งงานกับลูกสาวพ่อหยกๆ
มันก็แน่อยู่แล้วที่ผมจะอยากให้เขาชอบผม
อยากให้เขาตื่นเต้น
ที่ผมจะได้เป็นคนแต่งงานกับลูกสาวเขา
ผมมีเป้าหมายเดียวที่ไปล่องเรือสําราญ
แค่อยากมีเวลาสานสัมพันธ์พ่อลูกกับเบคก้า
ผมเพิ่งจะหย่าได้ไม่นาน ทําให้ช่วงนั้นทําใจลําบาก
พ่อเป็นเพื่อนสนิทฉัน
ฉันก็เลยคิดถึงพ่อ ตื่นเต้นที่จะได้ใช้เวลากับพ่อมาก
แน่นอนอยู่แล้ว
เรืออยู่นั่นแล้ว เรือของเรา
สูงอย่างกับตึก
(คาร์นิวัลไทรอัมพ์)
เราไม่เข้าใจหรอกว่า เรือสําราญมันลําใหญ่แค่ไหน
จนกว่าจะได้ไปยืนข้างๆ มัน
แล้วตระหนักว่าเหมือนได้ยืนข้างตึกระฟ้าแนวนอน
ที่ลอยน้ํา
ใหญ่มหึมา
พอเดินเข้าไปจะมีห้องโถงใหญ่ บันไดวน ประดับด้วยโคมระย้า
เดินมาตรงนี้ก็เจออาร์เคด
ขอต้อนรับสู่กาสิโน
จู่ๆ เราก็ไปอยู่ในโถงยิ่งใหญ่ เสิร์ฟอาหารไม่อั้น
มีโรงละครให้ความบันเทิงแบบแสดงสด
เดินไปสักพักก็เจอดาดฟ้า
มีเบี้ยหมากรุกไซซ์เบิ้ม
และผู้คนสนุกสนานเฮฮาในสปา
ไม่ว่าจะหันไปทางไหน มันมีกิจกรรมให้ทําตลอด
(เคลิน - แอชลี่ย์ - เจย์มี่)
ฉันกําลังจะแต่งงาน มันเป็นปาร์ตี้สละโสดของฉัน
นั่งดีๆ เดี๋ยวเขาเห็นน้องสาว
เราปรึกษากันแล้วตัดสินใจว่า ต้องมาฉลองด้วยการล่องเรือสําราญ
นี่จําได้ว่าตื่นเต้นมาก เรือสําราญเชียวนะ เพอร์เฟกต์แน่นอน
เราวางกระเป๋าแล้วตรงปรี่ไปที่บาร์เลย
(ในกรณีฉุกเฉิน...)
เขาให้เราไปฟังการสาธิต ความปลอดภัยอะไรสักอย่าง
แต่ตอนนั้นพวกเราคิดว่า "ไม่ต้องรู้ไปให้เปลืองสมองหรอก"
"มันจะเป็นไปได้แค่ไหนเชียว ที่เราต้องรู้ว่าจุดรวมพลอยู่ไหน"
เราอยากเริ่มปาร์ตี้กันเลย
มาเซลฟี่กันจ้า
(วันที่หนึ่ง)
พอพวกเขาเปิดเสียงหวูดเรือ
เราก็รู้เลยว่า "โอเค เริ่มต้นวันหยุดที่สุดยอด"
ตื่นเต้นเป็นบ้า
สิ่งแรกที่เราทําคือไปหาเครื่องดื่ม และขึ้นไปบนดาดฟ้า
นั่งแหมะ ดื่มด่ํา
คุยกับพ่อตา ให้พ่อรู้ว่าผมเป็นคนดี
เราอาบแดดทั้งวัน ดื่มค็อกเทล
มันจึ้งมาก
ผมจําได้ว่าเดินไปที่บาร์
และทันใดนั้นก็มีเสียงดังออกมาจากเพดาน
เป็นเสียงผู้หญิงสําเนียงอังกฤษอารมณ์ดี
"สวัสดีค่ะ นี่เจนนะคะ ตื่นเต้นจังเลย"
เธอเจ๋งมาก
"สวัสดียามบ่าย ขอต้อนรับทุกท่าน สู่เรือคาร์นิวัลไทรอัมพ์สุดสวยลํานี้"
เจนคือเสียงของเรือไทรอัมพ์
- เจน - เจน
นางคือบาร์บี้รุ่นพักร้อน
มาค่ะ มาล้อมวงกัน
เปิดเพลงเลย มาเริ่มการแสดงเลยดีไหม
ฉันรักงานที่ทํา
ชอบงานนี้หมดทุกหน้าที่
ฉันชอบผู้โดยสารจริงๆ
ฉันพูดอยู่เสมอว่า ทุกคนที่นั่นเขามาพักผ่อนวันหยุดกัน
(เจน ผู้อํานวยการเรือสําราญ)
ส่วนเรามีหน้าที่อํานวยความสะดวกให้ผู้คน
สุดท้ายมันก็แค่นั้น ทุกคนแค่อยากจะสนุก
เป็นอีกวันที่งดงาม บนเรือคาร์นิวัลไทรอัมพ์ วันที่สอง
แต่เราไม่ได้สนุกสนาน ปาร์ตี้สังสรรค์กับแขกบนเรือตลอดเวลา
เรือลํานั้นมีโลกสองใบ
เรามีลูกเรือประมาณ 1,200 คน ที่มาจากทั่วทุกมุมโลก
ฉันโตมาในสหภาพโซเวียต
เลยนึกไม่ถึงเลยว่าจะได้มาทํางาน บนเรือสําราญกับชาวอเมริกัน
แล้วร้องว่า "ยี้ฮ่า" อย่างฟิน
(ฮันน่า บาร์เทนเดอร์)
มันเหมือนคนละขั้วกันเลย
มันเป็นอุตสาหกรรมอเมริกัน
แขกเขามาสนุก ส่วนเรามาทํางาน
สําหรับในครัว เราต้องทํางาน อย่างน้อยอาทิตย์ละ 70 ชั่วโมง
บางครั้งก็มากกว่านั้น
ในตอนแรกผมก็เหนื่อยมากนะ...
(อาบี เชฟ)
เพราะตอนที่ย้ายมาจากอินเดีย ผมยังไม่คุ้นกับการทํางานหนักขนาดนี้
แต่ในขณะเดียวกัน เราก็สนุกกันมาก
ให้ตายสิ บนเรือสําราญมันสนุกมากสําหรับลูกเรือ
บนเรือสําราญมีเซ็กซ์เยอะมากค่ะ
ให้ตายเถอะ เยอะมาก อย่ารู้เลยจะดีกว่า
ทุกอย่างมันทั้งหินและสนุก
(วันที่สาม)
ที่โคซูเอลสุดยอดมาก เพราะที่นั่นมีสีสันสดใส มีดนตรี
มีคนมาต้อนรับตอนเราลงจากเรือ
งั้นก็ใช่ เราพร้อมจะสานต่อความสุข
ผมจําได้ว่ารีเบ็คก้าตีน้ําเล่น
หัวเราะชอบใจ มีความสุขจริงๆ
มันสมบูรณ์แบบ สุดยอด
ถ้าลูกสุข ผมก็สุข
วันนั้นสนุกมาก
ผมเข้ากับพ่อตาได้ดี แล้วเราได้กินอาหารที่อร่อยมาก
เรายัดอาหารจนพุงกาง
ตอนขึ้นฝั่งโคซูเมล เราเมาหนักกว่าบนเรืออีก
นี่คือปาร์ตี้สละโสดในฝันฉันเลย
ตอนที่เราเดินกลับไปที่เรือ เราคิดได้ว่าเหลือเวลาแค่วันเดียวแล้ว
ตอนนี้เป็นขากลับบ้าน
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนถึงตอนนั้น จริงๆ นะ ดีกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
ฉันจําตอนกลับขึ้นไปบนเรือไม่ได้จริงๆ
อาจจะคลานขึ้นเรือ หรือถูกแบกขึ้นเรือ
จําท่อนนั้นไม่ได้เลย
เราทิ้งศักดิ์ศรีไว้ที่โคซูเมล
ทันทีที่หัวถึงหมอน ฉันสลบเหมือด
(วันที่สี่)
ฉันจําได้แค่ว่าพอลืมตา แล้วมองไปรอบๆ มันมืดไปหมด
แบบว่า "เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
(5.28 น.)
เสียงดังมาจากลําโพงบนเพดาน
เราก็เลยจ้องไง
แล้วจู่ๆ ก็ได้ยินคําว่า "ทีมอัลฟ่า ทีมอัลฟ่า ทีมอัลฟ่า"
ทีมอัลฟ่า
โปรดฟัง ทีมอัลฟ่า
เวลาถูกปลุกกะทันหันอย่างนั้น สัญชาตญาณแรกคือ "หิวน้ํา"
"รู้สึกไม่ดีเลย"
"เสียงดังจัง"
"ปิดซะที"
"ใครก็ได้ปิดลําโพงซะที"
ผมประหม่า ผมจะไปรู้เหรอ ว่าสัญญาณทีมอัลฟ่ามันแปลว่าอะไร
ตอนที่สัญญาณเตือนภัยดัง ฉันไม่ได้อยู่ในห้องตัวเอง
ก็นะ มันเกิดขึ้นได้
ฉันอยู่ในห้องของผู้ชายที่ทํางานในห้องวิศวะ
แล้วฉันเห็นเขาโดดลงจากเตียง สวมชุดเอี๊ยม
ฉันก็เลยคิด "โอเค มันต้องเกิดอะไรขึ้นแล้วสิ"
ผมทํางานกะดึกอยู่ในครัว
ตอนนั้นผมนึกว่าแค่ซ้อมเฉยๆ
แต่ภายในไม่กี่วินาที
ผมเห็นควันลอยขึ้นมาจากท่ออ่างล้างจาน
ทุกคนพากันอุทาน "อะไรวะเนี่ย"
ฉันขึ้นไปที่ห้องบังคับเรือ
ทันทีที่เดินเข้าไป ฉันรู้เลยว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว
มีคนคุยโทรศัพท์ คุยวิทยุ สัญญาณเตือนภัยดังระงม
ทุกคนวิ่งเคาะประตูไปเรื่อย เห็นได้ชัดว่าผู้คนแตกตื่น
ออกมา!
ฉันแบบ "ตายแล้ว จบเห่"
"ไททานิกแน่เลย เรือจมแน่"
"จุดรวมพลอยู่ตรงไหนเนี่ย"
ผมเปิดวิทยุสองสามเครื่อง
เพื่อฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างจากในห้องบังคับเรือ
ผมได้ยินพวกเขาเรียกทีมดับเพลิงไปที่ดาดฟ้าศูนย์
ไม่ว่าจะฝึกซ้อมมาหนักแค่ไหน ยังไงเราก็ไม่พร้อมที่จะ... ผมรู้สึกชาไปทั้งตัว
ผมน่าจะไม่ควรยอมรับนะ แต่ผมว่ายน้ําไม่แข็ง
พอเราขึ้นไปถึงดาดฟ้าพักผ่อน
ฉันจําได้ว่าสิ่งแรกที่เห็น ซึ่งถูกสลักเอาไว้ในสมองเป็นภาพจําคือ
ฉันเห็นปล่องเรือสีแดงอันใหญ่
มีเปลวไฟลุกโชนออกมา
ตอนนั้นแหละที่ตาสว่างเลย
แบบว่า "ฉิบหาย เรือไฟไหม้"
กัปตันมาบอกเราว่า "ไฟไหม้ห้องเครื่อง"
เราก็ตกใจ "อะไรนะ"
"เรือจะจมไหม ต้องไปเตรียมเรือชูชีพไหม"
"ฉุกเฉินทั่วไปไหม จบแล้วไหม"
ไฟไหม้บนเรือมันน่ากลัวกว่าไฟไหม้บนบกซะอีก
มันลามไปได้ทุกที่ เราจะสู้ก็ไม่ไหว
ไม่มีหน่วยดับเพลิงมาช่วยเราหรอก
ฉันยืนทื่อ
รอให้กัปตันบอกว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เขาบอกว่า "มีไฟไหม้ ในเครื่องกําเนิดไฟฟ้าดีเซลหนึ่งในหกตัว"
"แต่ดับไปแล้ว"
"เพราะงั้นก็ยังเหลืออีกห้าตัว มีสํารองอีกห้า เราโอเค เราไม่เป็นอะไร"
ฉันก็แบบ "โอเค ฉันต้องไปแจ้งแขก"
(6.14 น.)
เราควบคุมทุกอย่างไว้ได้แล้ว
ดังนั้นทุกท่านไม่จําเป็นต้องไปรอที่จุดรวมพลค่ะ
กรุณากลับไปที่ห้อง กลับไปนอน ดื่มกาแฟ ทานอาหารเช้า
ไม่มีอะไรต้องกังวล ไม่จําเป็นต้องไปรอที่จุดรวมพลค่ะ
ผมสบายใจขึ้นเยอะ
ผมก็เลยบอกคู่หมั้นว่า "ทุกอย่างจะเรียบร้อย"
"เราไปกินกาแฟกันดีกว่า"
ผมสั่งครีมคาราเมลดีกว่า
แต่แล้วไฟก็ดับ
เฮ้ย เหมือนบนเรือสําราญเป๊ะ
ทันใดนั้น ห้องบังคับเรือก็มืดสนิท
ดับทุกอย่าง
แบบว่า มืดตื๋อ
มันเกิดเรื่องบ้าอะไร
มืดสนิทเลย มองไม่เห็นอะไรสักอย่าง
แล้วเราก็ได้ยินเสียงแอร์ดับไป
ถ้าไม่มีไฟฟ้า ทุกอย่างก็ใช้ไม่ได้
ไม่ว่าจะเครื่องเล็กๆ
อย่างเครื่องชงชากาแฟ หรือเครื่องปิ้งขนมปัง
ไปจนถึงตัวขับเคลื่อนเรือทั้งลํา
ดังนั้นในทางเทคนิค เราลอยตุ๊บป่องอยู่กลางทะเล
ตอนนี้เห็นได้ชัดแล้วว่าเขาควบคุมเรือไม่ได้
ฉันจําได้ว่ารู้สึกอนาคตไม่แน่นอน ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันกลัวมาก
ฉันรีบเปิดมือถือเพื่อส่งข้อความหาคู่หมั้นทันที
และถึงได้รู้โดยเร็วว่าสัญญาณมือถือก็ใช้ไม่ได้
เราเคยไฟดับมาก่อน
แล้วพวกวิศวกรก็แค่จะไปซ่อมนู่นซ่อมนี้ให้ไฟมา
ฉันก็เลยคิดว่าพอห้องเครื่องมันเย็นลง พวกเขาก็คงจะเข้าไป
แล้วเปิดทุกอย่างให้ใหม่
กลับสู่สภาวะปกติในประมาณหนึ่งชั่วโมง
(7.57 น.)
แต่ในระหว่างนี้ก็ต้องคิดว่า "เราทํายังไงดี"
"ในตอนนี้มีปัญหาไหนบ้างที่เราแก้ได้ในทันที"
ซึ่งแน่นอนว่าคือไฟส่องสว่าง
ไฟดับทุกดวง แต่ยังเหลือไฟฉุกเฉิน
เพราะงั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ส่วนแอร์...
ถ้ามีคนอยู่ในเรือ ก็แค่ขึ้นไปที่ดาดฟ้าเอาก็ได้
ไม่ใช่เรื่องใหญ่หลวง
แต่แล้วก็มีคนไปเห็นว่าชักโครกใช้งานไม่ได้
มันต้องใช้ไฟฟ้า
จึงกดไม่ลง
ซึ่งเมื่อเรามีแขกเป็นพันๆ คน มันก็เป็นปัญหาใหญ่
เราต้องคิดหาแผนการว่าจะต้องทํายังไงกันดี
ตอนแรกเราคิดกันไว้ว่าจะให้ไปฉี่ลงทะเล
สําหรับผู้ชายอาจทําได้ แต่ผู้หญิงทําไม่ได้
อาจหงายหลังตกเรือ
ฉันกึ่งเสนอกึ่งล้อเล่นว่า
"ถ้าแค่ถ่ายเบาก็ใช้ห้องอาบน้ําก็ได้นี่"
ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่ใช้ได้จริง
ทุกคนก็ตอบรับ "ดี ฟังดูเข้าท่า"
"ตามนั้นเลยแล้วกัน"
"ฉี่ในห้องอาบน้ํา"
แล้วถ้าจําเป็นต้องถ่ายหนัก
อันนั้นหาทางออกยากกว่าถ่ายเบา
ขอประกาศข้อมูลสําคัญยิ่งค่ะทุกท่าน
อย่างที่ทุกท่านคงทราบกันแล้ว ชักโครกกดไม่ลงค่ะ
ซึ่งจะเริ่มเป็นปัญหาเล็กน้อย
ชิบเป๋ง ยังจําประกาศนี้ได้อยู่เลย
เราได้หาทางรองรับให้แล้ว
หากท่านใดต้องถ่ายเบากันนะคะ
กรุณาใช้ห้องอาบน้ํา
และถ้าหากจําเป็นต้องถ่ายหนัก
ทางเราจะเอาถุงสีแดง
ไปไว้ในห้องน้ําทุกห้องบนเรือ
และหากท่านใดจําเป็นต้องถ่ายหนัก เราอยากขอความร่วมมือให้ถ่ายในถุงสีแดง
และนําไปทิ้งในถังขยะตรงทางเดิน
ขอบคุณทุกท่าน หากมีอะไรเพิ่มเติมจะแจ้งนะคะ
เชี่ยอะไรเนี่ย
จะให้ผมทําอะไรนะ
ว่าไงนะ
ไม่เอา
เรื่องอะไรจะทําแบบนั้น
มันแบบ "นี่เราอยู่ในโลกแบบไหนกันเนี่ย"
ไม่จริงใช่ไหม
คือว่า ผมไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลยว่า
ชีวิตนี้จะต้องมาอึใส่ถุงสีแดง
ฉันรู้ว่ามันน่ารังเกียจ แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ
อึในถุงพลาสติก
มัดปากถุง ทิ้งลงถังขยะ แล้วนําไปทิ้งใต้ท้องเรือ
มันเป็นแผนอัจฉริยะจริงๆ
(วัตถุอันตรายทางชีวภาพ)
ทันทีที่ฉันเห็นถุงสีแดง ฉันก็แบบ "ไม่นะ"
"ไม่เอา"
ผมนี่แบบ "ถุงแดงเหรอ ไม่มีทาง ฝันไปเถอะ"
ฉันเริ่มอัดยาแก้ท้องเสียทันที
(10.31 น.)
พอถึงจุดนั้น เราต้องรายงาน ให้สํานักงานใหญ่คาร์นิวัลรู้เหตุการณ์บนเรือ
โชคดีที่เรามีโทรศัพท์ดาวเทียมที่ใช้ได้
หน้าที่นั้นจึงตกมาที่ผม
ผมต้องคอยสื่อสารกับทีมริมชายฝั่ง
(ไมอามี)
ตอนที่ผมได้ข่าวเรื่องไฟไหม้เรือไทรอัมพ์
ผมเปิดโหมดวิกฤติทันที
เราต้องไม่ลืมว่าเรือสําราญ เป็นเครื่องจักรชิ้นใหญ่ที่สุดในโลกใบนี้...
(บัค แบงค์ส ตัวแทนฝ่ายประชาสัมพันธ์)
ดังนั้นถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา ก็มักจะพลาดรุนแรง
ในกรณีที่เกิดสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้ ขั้นตอนแรก เราต้องร่างแถลงการณ์เบื้องต้นสั้นๆ
เพื่อเผยแพร่ให้กับสื่อ
เขียนประมาณว่า
"ได้เกิดเหตุไฟไหม้ ในห้องเครื่องเรือคาร์นิวัลไทรอัมพ์"
"ณ ตอนนี้เครื่องยนต์ขับเคลื่อนไม่ทํางาน เรากําลังหาทางซ่อม"
เราไม่ได้พูดถึงประเด็นชักโครกใช้งานไม่ได้
เราจะแจ้งเฉพาะเรื่องที่คิดว่า สื่อจําเป็นต้องรู้ ไม่มากไปกว่านั้น
(นิวยอร์ก)
ครั้งแรกที่ทีมงานข่าวของซีเอ็นเอ็น รับรู้เรื่องเรือคาร์นิวัล
ก็คงจะผ่านการแถลงข่าวครั้งนี้
ในแถลงเขียนว่ามีไฟไหม้บนเรือไทรอัมพ์
(บรู๊ค บอลด์วิน อดีตผู้สื่อข่าวซีเอ็นเอ็น)
ได้มีการดับไฟแล้ว
อุปกรณ์บางอย่างใช้งานไม่ได้ แต่โดยรวมแล้วทุกคนสบายดี
ฉันคิดในใจ "นี่เราคือซีเอ็นเอ็นนะ"
"เรามีข่าวแถลงนโยบายประจําปี อิรัก เปียงยาง วาติกัน"
ถ้าพระสันตะปาปาลาออกสิถึงควรเป็นข่าว
ดังนั้นตอนแรกหลายๆ คนก็มองบนนิดนึง ที่ทําข่าวเรือสําราญ
ไม่รายงานหรอก
(ซีเอ็นเอ็น)
ถ้าเป็นสื่อท้องถิ่นเอาไปทําข่าวคงไม่เสียหาย
แต่ไม่ใช่สํานักข่าวระดับชาติ
"เรือสําราญคาร์นิวัลไทรอัมพ์..."
(ลับบ็อก เท็กซัส)
ตอนที่โทรศัพท์ดัง ฉันอยู่ที่บ้าน เพื่อนที่ทํางานโทรมาหา
"ได้ข่าวเรื่องไฟไหม้เรือคาร์นิวัลไทรอัมพ์ยัง"
(แมรี่ พอเรต แม่รีเบ็คก้า พอเรต)
ฉันก็ตอบ "ไม่ ไม่ได้ข่าวเลย"
"ลูกสาวฉันอยู่บนเรือลํานั้นกับพ่อ"
ความรู้สึกกังวล หงุดหงิด และหวาดกลัวก็โถมเข้าใส่ฉันทันที
ฉันโทรหาลูกไม่ติด
คุยกับลูกไม่ได้เลย
ฉันลนลานพยายามหาข้อมูล
ว่าเกิดอะไรขึ้นบนเรือลํานั้น
นั่นลูกน้อยของฉันนะ
ฉันไม่รู้ว่าลูกโอเคหรือเปล่า
สําหรับเด็กอายุ 12 มันน่ากลัวมากที่คุยกับแม่ไม่ได้
บอกแม่ไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง หรือว่าเรารู้สึกยังไงบ้าง
เราแค่อยากให้ทั้งพ่อทั้งแม่มากอดเรา
แต่มันไม่ได้ไงคะ
(12.09 น.)
พอถึงเที่ยง ทุกคนก็พยายามใช้ชีวิตกันต่อไป
ให้ "ปกติ" ที่สุดที่จะทําได้
แต่แดดร้อนระอุมันแผดเผา
เราเลยไปหาน้ําเย็นๆ กิน
เดินหาไปทั่วเรือเพื่อดูว่า
"กินอะไรดี ดื่มอะไรดี"
"แล้วทําไมบาร์มันไม่เปิดวะ"
ด้านในเรือบรรยากาศยิ่งแย่
เข้าไปแล้วจะหายใจไม่ออกภายในไม่กี่นาที
เพราะอากาศมันไม่ถ่ายเทเลยสักนิด
จู่ๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนกลัวที่แคบ
และตอนนั้นแหละที่ฉันเกิดรู้สึก
"โอเค ฉันไม่เคยปวดถ่ายเบา คือปวดฉี่
มากเท่านี้มาก่อนในชีวิต"
ฉันก็เลยบอกทุกคน "เฮ้ยพวกเรา ฉันปวดฉี่มาก"
"ใครอยากไปเป็นเพื่อนไหม"
เพราะในนั้นมันมืด ต้องมีคนไปด้วยกัน
ฉันไม่อยากไปคนเดียว มันน่ากลัวเกินไป
แล้วแขกอีกคนนึงบนเรือก็บอกว่า "คุณต้องทําแบบนี้นะ"
เราหยิบเอาไฟฉายออกมาจากเสื้อชูชีพ
เขาบอกให้เอาน้ําอัดลมราด ให้มันเปียกจนมีแสงออกมา
เพราะงั้นเวลาที่ฉี่
เราจะมีไฟดิสโก้เทคฉายแสงวาบๆ อยู่ตลอด
มันเป็นประสบการณ์ที่ประหลาดมาก
นี่เป็นการล่องเรือครั้งแรกของฉันนะ แต่นี่ไม่น่าจะใช่เรื่องปกติ
แล้วฉันก็แบบ "อย่างน้อยก็ต้องล้างก่อนไหม"
- มันแย่มาก - น่าขยะแขยง
เอาจริงป่ะเนี่ย ให้ตาย
(13.27 น.)
ประมาณบ่ายโมงครึ่ง ในที่สุดอุณหภูมิก็เริ่มจะลดลง
ในห้องควบคุมเครื่องยนต์
ทําให้ทีมดับเพลิงกับทีมเซฟตี้เข้าไปข้างในได้
เพื่อตรวจดูว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น
ตอนนั้นเองที่หัวหน้าวิศวกรพบว่า
สถานการณ์นี้ร้ายแรงกว่าที่คิดไว้แต่แรกมาก
พวกเขากลับมาบอกว่า
ไฟมันเผาสายที่ส่งไฟฟ้าให้กับทั้งเรือจนมอด
หมดหวังที่จะต่อไฟฟ้าให้กับเรือได้
จบกัน
หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม แบบ "ทําไงต่อล่ะเนี่ย"
แผนการริมชายฝั่งคือ เราจะติดต่อหาโปรเกรสโซ เม็กซิโก
ท่าเรือที่ใกล้ที่สุด
แล้วเรียกให้เรือลากจูงมาดึงเราเข้าฝั่ง
นั่นคือตอนที่เราได้ยินแผนใหม่ ซึ่งก็คือ
"เขาจะลากเราไปที่โปรเกรสโซวันพรุ่งนี้"
ดังนั้นนี่ไม่ใช่เวลาจะมาถ่ายในถังขยะ
ผมตั้งจิตแน่วแน่ว่า
"ฉันจะไม่ใช่ถุงสีแดง"
"ต้องอั้นไว้"
(17.58 น.)
พอเริ่มจะใกล้ค่ํา ใกล้จะหมดวันแรก
กําลังจะเข้าสู่คืนแรก
เราก็คิดได้ว่านอนในห้องไม่ได้แน่ เพราะอากาศมันร้อนเกินไป
เราลอยตุ๊บป่องมานานเก้า สิบ 12 หรือ 13 ชั่วโมงแล้วมั้ง
นี่กี่โมงแล้วนะ หกโมง ประมาณ 12 หรือ 13 ชั่วโมง
ตอนนั้นแหละที่ผมเริ่มเห็นผู้คน ลากฟูกขึ้นไปบนดาดฟ้า
เราออกจากชั้นของเรา
เอาฟูกขึ้นไปด้วย แล้วเราไปนอนในทางเดิน
ที่นอนอยู่ข้างๆ เราคือคนแปลกหน้า
ที่เราน่าจะไม่มีวันคุยด้วยบนเรือ
ผมคิดในใจ "ไม่ดีแล้วสิเนี่ย"
ฉันว่าทุกคนเพลียมากแล้ว วันนั้นเป็นวันที่เปลืองอารมณ์มาก
แล้วเราอยากตื่นมาเห็นชายฝั่งเม็กซิโกแล้ว
อยากโดดขึ้นฝั่งไปกินมาร์การิต้า
แต่พอตื่นขึ้นมา ฉันก็แบบ "ฉิบหายแล้ว"
"เม็กซิโกอยู่ที่ไหน"
(วันที่ห้า)
(8.03 น.)
อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณผู้หญิงและคุณผู้ชายทั้งหลาย
หวังว่าเมื่อคืนนี้จะพอได้นอนหลับกันบ้างนะคะ
ถึงแม้สภาพแวดล้อมจะไม่เอื้ออํานวย
ตามกําหนดการ เรือลากจูงจะมาถึง เวลาเที่ยงวันนี้ค่ะ แล้วคุยกันใหม่นะคะ
พอเราตื่นขึ้นมาเช้าวันถัดมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
ผมลงไปที่ชั้นล่าง
และทั้งได้เห็น ได้กลิ่น และได้สัมผัสความน่าขยะแขยงในอากาศ
นี่คือถุงอึอันเลื่องลือครับผม
ข้างในน่าจะมีแต่อุจจาระ
แล้วก็อาหารอีก
เช้าวันต่อมา ผมทิ้งอาหารสดไปทั้งหมด
แล้วก็เริ่มทําแซนด์วิช หอม มะเขือเทศ อะไรก็ได้ที่หาได้
สําหรับแขกผู้หิวโหย 3,000 คนบนเรือ
นั่นแถวรออาหาร มีสองหรือสี่แถว ยาววนไปรอบเรือ
เราต้องไปยืนต่อแถวนานสองชั่วโมง
แต่พอไปถึงหัวแถว แล้วดูว่าที่ผ่านมาเรายืนรออะไร
มันคือแซนด์วิชมะเขือเทศกับผักกาด ที่ขนมปังมันแฉะหมดแล้ว
มันเปลี่ยนไปมากจากวันแรก ที่เดินไปทางไหนก็มีแต่ของกิน
มีเครื่องทําไอศกรีมกับพิซซ่า
นี่อะไร
เลดี้ฟิงเกอร์ค่ะ
ขอสองชิ้นครับ
ขอบคุณ
จู่ๆ ทุกคนก็เข้าสู่โหมดเอาตัวรอด
ตัวใครตัวมัน
ใครต่อแถวรออาหาร พอขึ้นไปถึงก็หอบเอามาให้เยอะที่สุด
ขอแฮมเบอร์เกอร์หนึ่งชิ้น
ไปบอกคนที่หยิบไปสิบชิ้นทีว่า เอามาคืนเถอะ ฉันขอแค่ชิ้นเดียวพอ
คนบนเรือกักตุนอาหารกันหน้าไม่อายมาก
ผู้คนมากวาดอาหารทั้งหมด ไปกักตุนไว้ในค่ายของตัวเอง
มันทําให้ฉันคิดว่าตอนนี้คนอเมริกันพวกนี้
ได้รู้รสชาติของประเทศเผด็จการ
ที่เกิดเรื่องแบบนี้บ่อยจนเราไม่เซอร์ไพรส์กันแล้ว
ใช่ ขอต้อนรับสู่สหภาพโซเวียตจ้า
ที่นี่เหมือนสลัมเลย คนนอนเกลื่อน
หลายคนเอาผ้าปูที่นอนไปมุงหลังคาคลุมเก้าอี้
สร้างเป็นกระโจมขึ้นมา
ทุกคนจึงแห่กันไปจองเก้าอี้ดาดฟ้า ทั้งยื้อแย่งต่อสู้กัน
"นี่เขตของฉัน นี่พวกของฉัน"
"อย่ามาลองดีกับเรา"
ภาพนั้นเห็นบ่อย
- จีพีเอสอยู่ตรงเอฟนี่เหรอ - ใช่
เพราะถ้างั้นซวยแล้ว
เออ ก็คงงั้น
(13.43 น.)
จู่ๆ เราก็มองออกไปเห็นเรืออีกลํานึง
ขอบคุณ!
ฉันพูดเลยว่า "รอดแล้ว พวกเขาจะช่วยเรา"
เรือพี่น้องลํานึงชื่อเรือเลเจนด์อยู่ไม่ไกล
พวกเขาแวะมาช่วยเหลือเรา
ส่วนใหญ่ช่วยส่งเสบียงอาหารมาให้
เพราะทั้งด้านโลจิสติกส์และความปลอดภัย
เราพาคน 4,500 ข้ามไปขึ้นเรืออีกลําไม่ได้
การจะทําแบบนั้นมีขั้นตอนเยอะ
ทั้งต้องหย่อนเรือ
ให้คนส่วนน้อยไม่กี่คนขึ้นเรือ
พาข้ามไป ผูกเรือ พาผู้โดยสารลง แล้วทําซ้ํา
เขาทําพัง
คุณพระช่วย
ทําไม่ได้หรอกค่ะ
พวกนั้นถ่ายรูปเราเฉยเลย
เหมือนเราเป็นตัวประหลาดกลางทะเล
พวกเขาปาร์ตี้ เต้นไม่หยุด
พวกนั้นเต้นวายเอ็มซีเอ ส่วนฉันตรงนี้ต้องมากินยาแก้ท้องเสีย
เรือสําราญลํานั้นมาทัวร์ชะโงกเรา
ใช่
โห ใกล้มาก
ตอนนั้นละที่เราเริ่มปิ๊งไอเดียและคิดได้ว่า
"เฮ้ย เราใช้สัญญาณไวไฟจากเรือนั้นได้ไหมนะ"
ทุกคนพยายามเข้าไปใกล้เรือลํานั้น ให้มากที่สุดเพื่อดึงเอาสัญญาณมือถือมาใช้
ทุกคนขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ
ชูมือถือขึ้นฟ้าเพื่อหาสัญญาณโทรศัพท์
มีใครได้สัญญาณบ้างไหม
แล้วเราก็มีสัญญาณจริงๆ
ผมคิดในใจ "แบบนี้แย่ได้นะ"
เพราะทุกคนจะโทรหาที่บ้าน หรือใครก็ตามเพื่อบอกเล่าว่า
พวกเขาติดอยู่กลางทะเล ไม่มีไฟฟ้า
แล้วยังต้องขี้ใส่ถุงแดงอีก
ฉันโทรหาแม่ทันที
ฉันอธิบายไม่ถูกด้วยซ้ําว่า รู้สึกยังไงตอนที่เห็นชื่อลูกขึ้นมาบนจอมือถือ
ฉันบอกแม่ว่าไฟดับ แล้วก็เล่าให้ฟังเรื่องถุงแดง
บอกแม่ว่าทุกอย่างวายป่วงไปหมด
ฉันคาดไม่ถึงเลยว่ารีเบคก้าจะมาบอกฉันว่า
ต้องอึใส่ถุงสีแดง
เหมือนฉากในหนังสยองขวัญยังไงยังงั้น
ตอนที่เกิดเรื่องแบบนั้นบนเรือ
ฉันก็สงสัยว่าทําไมมันถึงไม่ออกข่าวสักช่อง
ญาติๆ ของผู้โดยสารเริ่มจะติดต่อมาที่ซีเอ็นเอ็น
พวกเขาพากันติดต่อห้องข่าว แล้วเล่ารายละเอียด
ที่มันเกินกว่าที่แถลงข่าวระบุไว้พอสมควร
เดี๋ยวนะ ชักโครกกดไม่ลงงั้นเหรอ
มีทั้งเรื่องที่คนต้องขับถ่ายใส่ถุง คือฉันไม่อยาก...
ตอนนั้นเองที่เราเห็นด้วยว่า "นี่สิข่าวใหญ่"
ผู้โดยสารและลูกเรือกว่า 4,000 คน
ติดอยู่บนเรือสําราญ ที่เครื่องยนต์ดับในอ่าวเม็กซิโกตลอดเมื่อคืนนี้
ภรรยาของผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่บนเรือ บอกเล่าเหตุการณ์ว่าอย่างนี้ค่ะ
เราไม่มีไฟฟ้าใช้ พวกเขาให้เราขับถ่ายใส่ถังกับถุง
ทันใดนั้นก็เริ่มจะมีข่าวออกมาว่า สภาพความเป็นอยู่บนเรือเป็นยังไง
การล่องเรือสําราญสี่วันเปลี่ยนผันเป็นฝันร้าย
ผู้โดยสาร 4,200 คน เรือไปไหนไม่ได้
ให้ตายเถอะ มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ตอนนี้ปิดข่าวไม่มิดแล้ว
ไฟข่าวเริ่มลุกลาม
ดับไม่ทันแล้ว
(ฮิวส์ตัน เท็กซัส)
เสบียงบนเรือร่อยหรอ และผู้คนต่างรู้สึกตึงเครียด
ขณะที่ผู้โดยสารรอให้คนไปช่วย
ทุกครั้งที่เกิดหายนะทางทะเล ผมดูแน่
มันเป็นธุรกิจของผม
(แฟรงค์ สแปกโนเล็ตตี้)
ผมจําได้ว่าดูข่าวท้องถิ่น รายงานว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนี้
แล้วผมขนลุกซู่เลย
ผมคิดว่า "นี่มันอะไรกัน ไร้สาระแล้ว"
ผู้โดยสารพวกนี้จ่ายเงินกันนะ
คาร์นิวัลเป็นบริษัทเรือสําราญ ที่ใหญ่เป็นอันดับต้นๆ ของโลก
มันเป็นกิจการระดับโลกมูลค่าหลายล้านดอลลาร์
แต่ผมรู้ว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้
พวกเขาเคยมีปัญหาไฟไหม้เรือลําอื่นมาก่อนแล้ว
กลิ่นควันเริ่มปกคลุม
เรือคาร์นิวัลสเปลนเดอร์ยาวเกือบพันฟุต
พอผมเห็นข่าวนี้เกี่ยวกับคาร์นิวัลไทรอัมพ์
ผมก็ต้องหูผึ่งอยู่แล้ว
(12.17 น.)
ณ เวลานั้น ทุกคนมีความหวังขึ้นมา
ว่าจะได้กลับบ้านเร็วๆ นี้ จะได้กลับขึ้นฝั่ง
แต่แล้วผมก็ได้รับสายจากชายฝั่ง ทางนั้นบอกว่าต้องเปลี่ยนแผน
พวกเขาบอกว่าตั้งแต่ไฟดับ
เรือเราลอยออกไปกว่า 185 กิโลเมตร
ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ใกล้เม็กซิโกเลย
งั้นแผนใหม่ตอนนี้คือ เราจะพาทุกคนไปโมบีล อลาบามา
แปลว่าจะต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยสองวัน
ผมใจแป้วเลย แบบ...
ล้อเล่นรึเปล่า แบบนั้นพังเละแน่
เราได้ทราบข่าวว่า เราจะไปโมบีลแทนโปรเกรสโซ
พอรู้ข่าว ทุกคนโกรธมาก
- เหมือนโดนตบหน้าจังๆ - ใช่
ต้องเจอสภาพนี้อีกสามวัน ซึ่งมันไม่ดีขึ้นหรอกนะ
- เราเริ่มได้กลิ่นฉี่ - ใช่
เริ่มได้กลิ่นห้องน้ํา
น้ํามันไม่ลงไป
เพราะงั้นมันก็ค่อยๆ เอ่อขึ้นมาจนเต็มห้องอาบน้ํา
แล้วก็ขังอยู่ตรงนั้น ไม่มีที่จะไป
ตอนนั้นละที่เรารู้ตัวกันว่าเราซวยแล้ว
ตอนที่เจนประกาศว่า ต้องรอเวลาอีกสองหรือสามวัน
มันแบบ "อั้นไม่ไหวแน่"
"อันนานขนาดนั้นไม่ได้แน่"
"ต้องเข้าห้องน้ําไปถ่ายหนักก่อนถึงฝั่ง"
โอเค กลับมาอีกรอบ
ผมเลยเริ่มเดินหาห้องน้ํา
เพราะมีข่าวลือว่า
มีห้องน้ําที่ไหนสักแห่งที่ชักโครกใช้ได้
- ส้วมใช้ได้ไหม - ไม่
ไม่ ส้วมของเราใช้ไม่ได้
โอเค
แต่ทุกครั้งที่ผมเดินเข้าไปในห้องน้ํา
พอเปิดประตูปุ๊บ "ไม่ อันนี้กดไม่ลง"
ไปที่ห้องถัดไป "ไม่"
"อันนั้นน่าขยะแขยง อันนั้นก็กดไม่ลง"
ผมเองก็ปวดหนัก ต้องถ่ายหนัก
ผมเจอห้องน้ําสาธารณะห้องนึงแล้วเข้าไปข้างใน
มันเป็นอะไรที่น่ารังเกียจที่สุด ที่ชีวิตนี้เคยพบเจอมาเลย
มีคนเอากระดาษชําระมาปิดอึเอาไว้
แล้วก็อึทับอีกชั้นนึง
กลายเป็นหลายๆ ชั้นซ้อนๆ กัน
มันเหมือนลาซานญ่า
ชั้นสามสี่ห้าสะอาด ลูกเรือจัดการเรียบร้อยแล้ว
เข้าไปใช้ได้นะถ้าต้องการ
เยี่ยม ขอบคุณ
พอผมเจอชักโครกที่กดลง ผมโล่งมาก
แต่ก็กระอักกระอ่วนด้วย กับว่าที่พ่อตาแม่ยาย
"นี่ คุณคงต้องถ่ายหนักกันแล้ว"
"ผมเจอห้องน้ําที่ใช้ได้ อยู่ตรงนี้ หวังว่าทุกคนโอเคกันนะ"
"ได้ใช้ถุงสีแดงรึยัง" มันเป็นบทสนทนาที่แปลกมาก
คาร์นิวัลควรจะเป็นเรือที่สนุกสนาน
และในฐานะลูกเรือ เขาสอนเรามาอย่างนั้น
"สร้างประสบการณ์สนุกๆ ที่น่าจดจํา"
ก็เลยมีการตัดสินใจว่า
"มาเปิดบาร์ดื่มฟรีกันเถอะ"
ฉันคัดค้านไอเดียเปิดบาร์ไม่อั้นมาก
คนคลั่งกันแน่
ไง พวกเขาแจกเหล้าฟรีกันแล้ว
เราแบบ "สุดยอดไปเลย"
"ดื่มฟรี ไปกันเถอะ"
- ใช่ - ในที่สุด มีกิจกรรมให้ทําซะที
- มันเป็นกิจกรรม - เรือสําราญมันควรจะสนุก
แจกเหล้าฟรี ไปถล่มกัน
หลายคนถือเครื่องดื่มมาทั้งสองมือ เอากลับไปที่ห้องของตัวเอง
เป็นปาร์ตี้ที่บ้าที่สุด คนเยอะที่สุด และเมาที่สุด
"เอาเครื่องดื่มมาเลย ใช่"
ทุกอย่างกําลังไปได้สวย
แต่แล้วก็มีคนไปปัสสาวะลงน้ํากัน
ผมก็แบบ "เวรแล้ว"
มีคนขว้างถุงแดงขึ้นไปบนเรือชูชีพ
มีคนโยนถุงอึ
แล้วลมก็พัดมันกลับมา
ใส่คนที่นั่งอยู่ชั้นล่าง
แล้วคนนั้นก็แบบ "เชี่ยไรวะ"
คนที่ปูที่นอนอยู่ข้างเรา เป็นคู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน
พวกเขามีเซ็กซ์กันบนเก้าอี้ต่อหน้าต่อตาฉันเลย
(ห้ามเปลือยในที่สาธารณะ)
ไม่เอาผ้าคลุมหรืออะไรก่อนเลยเหรอ
ไม่ พวกเขาจัดกันตรงนั้น
ไม่รู้ว่าคออ่อนกันหรือเปล่า แต่มีคนตีกันด้วย
มันเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อยๆ
ในฐานะพ่อ เรามีหน้าที่ปกป้องลูก แต่ผมทําอะไรไม่ได้เลย
มัน...
คือผมรู้สึกไร้ทางสู้มาก
เพราะรอบข้างมีแต่เรื่องวุ่นวาย
แล้วเราไม่มีอํานาจจะไปทําอะไรเลย
มันแบบ "ไม่ได้ เราต้องห้ามแล้ว"
"ปิดบาร์ซะ"
รู้สึกเหมือนเป็นชัยชนะเล็กๆ
เราได้ทวงคืนความสนุกมาแป๊บนึง แล้วมันทําให้เราไม่ต้องคิดถึงความจริงสักพัก
เราติดอยู่บนเรือกลางทะเล
(15.01 น.)
เราตื่นเต้นมากตอนที่เห็นเรือลากจูงมาถึงในที่สุด
ทริปเปิ้ลเอมาถึงแล้ว
เพราะแปลว่าเรือจะแล่นซะที
มองเห็นปลายอุโมงค์แล้ว
ดูเหมือนเรือจะไปทางนั้น
ลํานี้มีไว้กันไม่ให้หางเราสะบัด
น่าจะถอยอยู่ ดูถอยหลังอยู่แน่ๆ
แต่พอเรือลากจูงเริ่มลากเรา
ทุกอย่างก็เคลื่อน
เฮ้ย เรือเอนแบบนี้ถ่ายวิดีโอออกมาเท่แน่
ตอนนี้เราออกเดินทางแล้ว แต่เรือมันก็เอียงข้างหน่อยนึงด้วย
ทุกอย่างเอียงไปฝั่งนึง
เรือลากมาช่วยดันแล้ว กํามือถือไว้แน่นๆ
แล้วจู่ๆ สภาพอากาศก็เปลี่ยนไปเป็นแย่
ตอนนี้แหละที่ผมเริ่มจะตระหนักแล้วว่า คงถึงจุดพลิกผันแล้ว
ณ ตอนนั้น ทุกอย่างหกหมด
ตายแล้ว
ท่วมหมดเลย
ตรงนี้ก็มีน้ําเทออกมา
อะไรนะ
นึกถึงสิ่งที่ปกติต้องลงชักโครก ฉี่ ขี้ หมดนั่น
ตอนนี้ละเลงอยู่ทุกที่แล้ว
คุณพระช่วย
- ระวัง - ระวัง
พลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที
ทุกอย่างไหลเอ่อล้นออกมาที่พื้น แล้วก็ล้นทะลักออกมาไม่หยุด
น้ําเสียไม่บําบัด
- เชี่ย - ลื่นนะเนี่ย
พอเราเดินไปตามทางเดิน
ก็จะมีเสียงเหยียบพรมแฉะๆ แล้วเรารู้ไงว่าเหยียบอะไรอยู่
เรายืนจม... มูลอยู่
ทันทีที่ผมโดดลงมาจากเตียงชั้นบน เท้าผมก็เปียกน้ํา
ผมก็แบบ "เชี่ยไรเนี่ย"
มันแย่มาก ผมถึงกับต้องกลั้นหายใจ
มันน่าขยะแขยง
มันอยู่ทุกที่
ถึงจุดนั้น ฉันนี่แบบ "พาฉันลงจากเรือลํานี้ซะที"
(วันที่หก)
ภายในชั่วข้ามคืน
ก็มีรายละเอียดใหม่ๆ หลั่งไหลเข้ามา
เป็นคําบรรยายว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างบนเรือลํานี้
ห้องเราท่วมหมดแล้ว
ตรงพื้นทางเดินมีน้ําเสียที่ยังไม่บําบัด
บนพื้นโรงอาหารมีทั้งขี้ทั้งเยี่ยว
นี่มันแบบ... ฉิบหาย
ในตอนนี้ หัวหน้าคนใหม่ชื่อเจฟฟ์ ซัคเคอร์ ที่อยากเรียกเรตติ้งให้สูงขึ้นอยู่เสมอ
ได้ตัดสินใจให้เรารายงานข่าวนี้แบบทุ่มสุดตัว
มันเสี่ยงนะคะ แต่เขาจําเป็นต้องเสี่ยง
เขาเป็นบอสใหญ่คนใหม่ และเราอยากให้คนเปิดมาดูช่องของเรา
เขาพร้อมที่จะเทหมดหน้าตัก
(ถ่ายทอดสด)
พักร้อนในฝันพลิกผันเป็นฝันร้าย
สําหรับผู้โดยสารหลายพันคน บนเรือคาร์นิวัลลํานี้
น้ําเสียไหลย้อยลงมาตามผนัง
เราวิเคราะห์ข่าวนี้อย่างละเอียด
มาดูผังด้านในเรือยักษ์ลํานี้กันครับ
ผู้คนมากมายอัดกันในพื้นที่เล็กๆ นี้ครับ
เราจะคุยกับทนายทางทะเล ผู้เชี่ยวชาญด้านโรคติดต่อ
อีโคไล ซัลโมเนลลา ชิเกลลา
ฉันน่าจะคุยกับนักจิตวิทยาด้วยมั้ง
เพื่อช่วยให้เราเข้าใจสภาพจิตใจ ของผู้โดยสารที่ต้องไปเจอสถานการณ์แบบนี้
เราเค้นสมองคิดหามุมมองที่น่านําเสนอ
เพื่อจะได้รายงานข่าวนี้ทั้งเช้า บ่าย และค่ํา
ทุกครั้งที่ผมดูข่าว
ก็จะมีการรายงานปัญหาใหม่ๆ บนเรือ
ผมอุทาน "ให้ตาย นี่มันโกลาหลแล้ว"
ผมจึงเริ่มสืบข้อมูล และผมตกใจมากกับสิ่งที่ไปรู้เห็น
ภายในเวลาสองปี มีถึงเก้าครั้ง ที่ท่อส่งน้ํามันเสียหาย
ขณะที่เรืออยู่กลางทะเล
ซึ่งอาจก่อให้เกิดเพลิงไหม้บนเรือ
มันเหลือเชื่อจริงๆ
ถ้าให้ใช้ภาษาบ้านๆ เรียก นี่มันท้ายมบาลชัดๆ
ด้วยชีวิตคนบนเรือ
(23.23 น.)
ถึงตอนนั้นฉันไม่รู้แล้วว่า เป็นวันอะไร หรือว่ากี่โมง
ฉันไม่รู้ว่าเราอยู่บนเรือมากี่วันแล้ว
ไม่รู้เลย เราลืมทุกอย่างไปหมด
ก็แค่ตื่นมารอเวลานอนอีกรอบ
แล้วหวังว่าจะได้กลับบ้าน
(วันที่เจ็ด)
เวลาเราไปลอยอยู่กลางทะเลแบบนั้น ใจเราจะฟุ้งซ่าน
และผมว่าทุกคนก็แค่อยากจะกลับบ้าน
ทนไม่ไหวแล้ว
รู้สึกกดดันที่คุดคู้แต่ในเรือ
ไม่มีใครลงมือทําอะไรได้เลย เราถูกปัญหานี้จับเป็นตัวประกัน
รู้สึกเหมือนเป็นนักโทษ
มันเหมือนวันสิ้นโลกเลย เหมือนรายการเกมเซอร์ไวเวอร์เนอะ
ฉันจําได้ว่าจุดนึงมันมีชายอาวุโสคนนึง
เริ่มเปิดสอนวิชาศึกษาคัมภีร์ไบเบิล
ช่างเป็นพรอันล้ําค่า
ที่ได้พบเจอ
ในชั่วโมงนั้น
ฉันศรัทธาแต่แรกเห็น
ตอนแรกผมวางแผนไว้ซะดิบดีว่าต้องสนุกแน่
แต่มันพลิกจากหน้ามือเป็นหลังเท้า ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้เลย
ผมล้มเหลว
อย่ามองหน้าหนู...
มันเป็นสถานการณ์ที่ย่ําแย่ และเราไม่มีอํานาจจะแก้ไขมันเลย
ค่ะ
(วันที่แปด)
(โมบีล)
ฉันขับรถทั้งคืนเพื่อไปที่โมบีล
ฉันจะไปรอลูกสาวฉันที่ท่าเรือ
ฉันขับไปจอดติดกับน้ําเลย
แล้วจู่ๆ ก็เห็นสื่อมากันเต็มไปหมด
ทุกคนร้องเรียก ทุกคนอยากสัมภาษณ์
เยอะมาก
ประโยคสุดท้ายที่ลูกบอกฉัน ที่ทําให้ฉันหดหู่ใจที่สุดคือ
"แม่ หนูกลัวมากเลยว่าจะไม่ได้เจอแม่อีก"
(16.17 น.)
วันสุดท้ายนั้นรู้สึกยาวนานเป็นพิเศษจริงๆ
ฉันแค่อยากให้มันจบสักที
ฉันอยากให้ทุกคนลงจากเรือแล้วกลับบ้านไปซะ
ไปอาบน้ําอุ่นๆ นอนเตียงนุ่มๆ
และฉันเองก็อยากไปอยู่เงียบๆ สงบๆ เหมือนกัน
เฮลิคอปเตอร์มาถึงแล้ว
- เอาละ - โอเค
ยิ่งเราเข้าใกล้ชายฝั่ง
เราก็ยิ่งเห็นเครื่องบินกับเฮลิคอปเตอร์มากขึ้น
ถึงตอนนั้นเรารู้แล้วว่าน่าจะเป็นพวกสื่อแน่ๆ
ห่างจากชายฝั่งไปประมาณ 50-55 กิโล
ในที่สุดเรือสําราญลํานี้ก็กําลังมุ่งหน้ามาทางโมบีล
ตอนนี้เรื่องราวและคลิปต่างๆ ก็เริ่มจะถูกเผยแพร่
มันแย่มาก มันเข้าไปในลิฟต์ด้วยนะ
มันเริ่มหยดหนักมากจนเหมือนฝนตก
ฝนตกเป็นน้ําเน่า
พูดง่ายๆ คือเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต
มันโตขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ยอมซาลงซะที
เวลาเราเล่นทวิตเตอร์
แล้วก็เห็นแฮชแท็กติดเทรนด์
#เรือสําราญจากนรก
เราจะรู้เลยว่าทุกคนสนใจเรื่องนี้อยู่
(ฝันร้ายชัดๆ!) (เรือได้ชื่อใหม่ "ส้วมลอยน้ํา")
(สงสารคนทําพีอาร์เรือคาร์นิวัลจังเลย)
(ง่วงนอนแล้วแต่หยุดดู #เรือสําราญจากนรก ช่อง @ซีเอ็นเอ็น ไม่ได้เลย)
ข่าวนี้คุ้มเสี่ยงสําหรับซีเอ็นเอ็น
"เรือสําราญอุนจิ" เป็นข่าวดังที่สุดในอเมริกา
และขอต้อนรับกลับสู่เฟียสต้าบอลรูม บนเรือสําราญคาร์นิวัลไทรอัมพ์
ตอนนี้ซูเปอร์สตาร์คาราโอเกะบาร์ เป็นส้วมไปแล้วนะครับผม
ทริปฝันร้ายบนเรือสําราญคาร์นิวัลไทรอัมพ์
ติดทะเลอยู่หกวัน ต้องขี้ใส่ถุงพลาสติก
ถึงจุดนี้ มันกลายเป็น หายนะด้านประชาสัมพันธ์ไปแล้ว
เฮ้ย พอที เลิกอ่านพาดหัวข่าวได้แล้ว
เราคาดการณ์ไว้ว่าสื่อจะพากันรุมทึ้ง
ทันทีที่เรือเทียบท่า
(21.29 น.)
มาแล้วครับ เข้ามาแล้ว
ทันทีที่เรือแล่นเข้าไปที่ท่าเรือ เราก็เห็นผู้คนร้องตะโกน
ชูป้ายให้พวกเรา
เราสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นของทุกคน
ว่าในที่สุดเราก็ไปถึงแล้ว
- โล่งอก - ในที่สุดก็ถึงฝั่ง
ฟังเสียงหวูดครับ ดูสิครับว่าทุกคนดีใจแค่ไหนที่ได้ฟังเสียงนั้น
ฉันจําได้แค่ว่าฉันซาบซึ้งบุญคุณลูกเรือมาก
คือแบบ ตําแหน่งงานของพวกเขา ระบุไว้ตรงไหนว่าต้องมาเก็บอึผู้โดยสารด้วย
เราจะไม่มีวันลืมคุณค่า ของห้องน้ําส่วนตัวอีกต่อไปแล้ว
(เรือสําราญมาถึงโมบีล)
ฉันภูมิใจในตัวเองมากที่ผ่านพ้นมันมาได้
โดยที่ไม่เสียสติ
และฉันภูมิใจในตัวทีมของเรา
ที่ทุกคนสามัคคีกันทํางานหนักมาก
ดูเหมือนเราจะมองเห็นคนลงจากเรือแล้วค่ะ
นี่เป็นภาพคนลงจากเรือค่ะ
ดูค่ะ พนักงานวิ่งไปมา
ถึงเราจะนึกว่าข่าวนี้มีแต่ด้านลบแน่ๆ
กลัวว่าผู้โดยสารจะพูดอะไรกันบ้าง ตอนที่ลงจากเรือ
แต่เรากลับต้องตกตะลึงและโล่งใจ
ที่หลายๆ คนออกปากชมลูกเรือคาร์นิวัล
ว่ามีความพยายามเหนือมนุษย์
ฉันจําได้ว่าตอนลงจากเรือ ฉันวิ่งปรี่ไปหาแม่
ฉันวิ่งไปหาแม่เต็มสปีดแล้วโดดเข้าอ้อมแขน
ให้ตาย ฉันโล่งอกมาก ตอนที่ได้กอดลูกเป็นครั้งแรก
น้ําตาความดีใจมันไหลพรากลงมาเอง
หนูรู้สึกเข้มแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อนค่ะ
ผมเลือกไปล่องเรือสําราญ เพราะอยากมีช่วงเวลาดีๆ
ให้ลูกเบคก้ามีความทรงจําดีๆ กับพ่อ
แต่แล้วสุดท้ายมันไม่ใช่แค่นั้น
แต่เรายังสามารถฟันฝ่าทุกอย่างไปด้วยกันได้
ไม่ว่าจะดีหรือร้าย
รู้สึกดีที่ได้ขึ้นฝั่ง
มีทั้งผมกับว่าที่พ่อตา
เราจับมือและกอดกันแบบ
"เราฝ่าฟันมันมาด้วยกันสําเร็จแล้ว จริงไหม"
"แล้วเราไม่ต้องใช้ถุงแดงสักครั้ง"
(เมื่อผู้โดยสารและลูกเรือ กลับขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัยแล้ว)
(แฟรงค์ สแปกโนเลตตี้ ฟ้องร้องบริษัทล่องเรือสําราญคาร์นิวัล)
เรือลํานั้นไม่ควรออกทะเลไปแต่แรก
และเอกสารเหล่านี้ชี้ว่า เรือพวกนี้มันไฟไหม้ง่าย
นี่มันเป็นเหตุการณ์ที่ป้องกันได้
ดังนั้นเรามีโอกาสชนะสูงมาก
แต่ปัญหาคือตั๋วนี่น่ะสิ
ผู้โดยสารเหล่านี้ไม่มีสิทธิ์ฟ้องร้อง
เพราะทนายของทางคาร์นิวัลบอกว่า เมื่อคุณซื้อตั๋ว
สัญญาในตั๋ว "ไม่มีการรับประกันใดๆ
ว่าจะเดินทางอย่างปลอดภัย เรือจะเหมาะแก่การออกทะเล
อาหารจะมีประโยชน์และมากเพียงพอ หรือสภาพความเป็นอยู่จะสะอาดและปลอดภัย"
ในโฆษณาไม่เห็นมีเตือนไว้เลยนะครับ
เหลือเชื่อ ผมคิดว่าถ้าคนส่วนใหญ่ รู้ว่าในสัญญามันระบุแบบนั้น
พวกเขาคงไม่ซื้อตั๋วหรอก
ผมละคนนึงที่ไม่ซื้อ
(ทุกคดีของแฟรงค์ได้รับการระงับข้อพิพาท)
(แอชลีย์ได้กลับไปแต่งงานทันเวลา)
(ของชําร่วยที่แจกให้เพื่อนเจ้าสาว ถูกห่อด้วยถุงวัตถุอันตรายทางชีวภาพสีแดง)
(เดวินกับพ่อตาไปเที่ยวพักผ่อนด้วยกันทุกปี)
(แต่เลือกไปเฉพาะบนบก)
(แลร์รี่กับรีเบคก้า ยังคงไปล่องเรือสําราญด้วยกัน)
(แต่ไม่ไปกับเรือคาร์นิวัลแล้ว)
(อาบีมองลาซานญ่าไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป)
(หลังเหตุการณ์ครั้งนี้)
(คาร์นิวัลทุ่มเงิน 115 ล้านดอลลาร์ ทําความสะอาด ซ่อมแซม และปรับโฉมไทรอัมพ์)
(ปัจจุบันเรือลํานี้ใช้ชื่อใหม่ คาร์นิวัลซันไรซ์)
(คาร์นิวัลยืนกรานว่าไฟไหม้เป็นอุบัติเหตุ)
(ได้มีการลงมือป้องกันเหตุการณ์ในอนาคต)
(และเรือได้รับใบอนุญาตให้ใช้งานได้)
(ผู้โดยสารได้ค่าตั๋วคืน ได้ค่าเดินทาง 500 ดอลลาร์และล่องเรือฟรี)
(คาร์นิวัลอัปเกรดระบบความปลอดภัยทั้งเรือ เพื่อป้องกันไฟไหม้ห้องเครื่อง)
(และเปลี่ยนเงื่อนไขโดยเอาข้อยกเว้น เรื่องอาหาร ความสะอาด และปลอดภัยออก)
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล