Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
14 ŞUBAT 2013
28 derece, 41 dakika, 30 saniye.
Bazen öyle senaryolar olur ki herkesin dikkatini çekiverir.
O muazzam habere dikkat çekmek için
oraya büyük bir kalabalık hâlinde gittiğimizi hatırlıyorum.
Kameramanlarımız, muhabirlerimiz, fotomuhabirlerimiz vardı.
Teknelerde ekiplerimiz, havada bir helikopterimiz vardı.
Yine de kâfi gelmiyordu.
Amerika'ya kâfi gelmiyordu.
Üç, iki, bir, tam altımızda.
Vay canına!
Denizde mahsur kalan, afet bölgesine dönmüş yolcu gemisinin
ilk görüntülerini görüyoruz.
Bakar mısınız, helikopterimizden aldığımız görüntüde
güvertede yolcular bedenleriyle "imdat" sözcüğünü yazıyorlar.
Bu yolcu gemisinde neler oluyor böyle?
En altta insan fena hızlanıyor.
Gemi turuna çıkmaya bayılırız.
Yemekler, havuz, su kaydırağı.
İnsan daha ne isteyebilir? Her şey harikaydı.
Çok eğleniyorduk.
Gerçek dünyadan uzaklaşmak çok iyi gelmişti.
Çok keyifliydi. Hepimiz "Muhteşemmiş!" diyorduk.
Sonra ışıklar sönüverdi.
Aman Allah'ım.
Hepimiz "Ne oluyor lan?" dedik.
Bir yolcu gemisinde 4.000'den fazla kişi denizde mahsur kaldı.
Rüya tatil, binlerce yolcu için kısa süre içinde kâbusa dönüştü.
Her şey birden kötüye gitti.
Aman tanrım.
Herkes can cana, baş başaydı.
Korkunçtu.
"Kahretsin, gemi yanıyor" dedik.
Gidelim.
Buraya kadarmış. Batıyoruz.
Ama asıl sorun yangın değil, kahrolası tuvaletlerdi.
Kafeterya zemininde bok ve sidik var.
Bir tuvaletin kapasitesi bellidir.
Suda yüzen bir petri kabıydı âdeta.
Aman Allah'ım.
Kurtarın bizi! İmdat!
Ağır ağır gelişen ve son veremediğiniz bir kâbustu.
Beni bu gemiden çıkarın.
FELAKETLER DİZİSİ
KÂBUSA DÖNEN MAVİ YOLCULUK
Merhaba.
Gemi turuna çıkma fikrini ilk olarak, nişanlım beni telefonla arayıp
"Ailem gemi turu ayarladı, hadi biz de gidelim" dediğinde duydum.
Kabul etmem zor olmadı.
Plana göre iki gün denizde geçecekti.
Sonra Cozumel, Meksika'da duracaktık.
Sonra tekrar açılıp Galveston'da hoş bir gün geçirecektik.
Harika olacaktı.
Gelgelelim nişanlımın babasıyla bolca zaman geçireceğim için gergindim.
Kızıyla evlenmek için rızasını daha yeni almıştım.
Hâliyle gözüne girmek istiyordum.
Kızıyla evlenecek adam ben olduğum için sevinmesini istiyordum.
Gemi turuna çıkmamın tek sebebi Bekah'yla baba kız vakit geçirmekti.
Yeni boşanmıştım. Çok zor bir dönemdi.
Babam en iyi dostumdur.
Onu özlemiştim ve beraber olacağımız için heyecanlıydım.
Kesinlikle.
İşte gemi orada. Bineceğimiz gemi bu.
Bir binaya benziyor.
Bir yolcu gemisinin büyüklüğü yakından bakınca anlaşılıyor.
Karşınızda, yana yatmış hâlde suda yüzen bir gökdelen var.
Muazzam.
Hemen girişinde döner merdivenleri ve avizeleri olan büyük bir fuaye var.
Bir tarafında oyun makineleri var.
İşte kumarhane.
Sınırsız yiyeceğin sunulduğu büyük bir salonu var.
Bir canlı gösteri salonu var.
Güverteye çıkıyorsunuz, devasa satranç taşları var.
İnsanlar eğleniyor, jakuzide keyif çatıyor.
Nereye baksanız yapacak bir şey var.
Evlenecektim. Bekarlığa veda partimdi.
Aman frikik vermeyeyim.
Bir yolcu gemisinde kutlamanın eğlenceli olacağına karar verdik.
Çok heyecanlanmıştım. "Bir gemi turu. Mükemmel olacak."
Bavullarımızı bırakıp doğruca bara gittik.
Bir güvenlik brifingine girmemiz lazımdı ama bu bilgiye ihtiyacımız yok, dedik.
"Toplanma yerini bilmek niye lazım olsun ki?"
Partiye başlayalım dedik.
Fotoğraf çekelim.
BİRİNCİ GÜN
Geminin düdüğü çalıyor ve "Harika bir tatil başlıyor" diyorsunuz.
Çok heyecanlıydı.
İlk iş, birer içki alıp güverteye çıktık. Oturduk, keyfimize baktık.
Kayınpederle sohbet edip düzgün biri olduğumu belli ettim.
Bütün gün güneşin altındaydık, kokteyl içiyorduk.
Muhteşemdi.
Bara doğru yürüyordum ki, kulakları tırmalayan bir bir ses duydum.
Pozitif bir İngiliz kadındı.
"Merhaba. Ben Jen. Çok heyecanlıyım!"
Harika bir insandı.
Herkese iyi günler. Enfes Carnaval Triumph'a hoş geldiniz.
Anonsçu Jen'di.
- Jen. - Jen.
Tatil Barbie'si.
Siz de buyurun, masaya gelin. Ver müziği. Ne dersiniz, başlasak mı?
İşimi çok seviyordum. Her yönüyle bayılıyordum işime.
Yolcuları gerçekten çok sevdim.
Hep şunu söylerim, insanlar oraya güzel bir tatile gelmiş.
Sen de onlara bunu sağlamak için oradasın.
İşin özü bu. İnsanlar eğlenmek istiyor.
Carnaval Triumph'ta yine güzel bir gün. İkinci gün.
Ama her şey gırgır şamata ve konuklarla eğlenmekten ibaret değil.
Gemide iki ayrı dünya vardır.
Dünyanın dört bir yanından gelmiş 1.200 kişilik bir mürettebatımız vardı.
Küçüklüğüm Sovyetler Birliği'nde geçti.
Bir yolcu gemisinde Amerikalılarla çalışacağım
ve "Yiha!" diye eğleneceğim hayatta aklıma gelmezdi.
Birbiriyle taban tabana zıt iki ayrı dünya.
Bu, Amerikan endüstrisi.
Oraya konuklar keyif sürmeye, siz çalışmaya gelmişsinizdir.
Mutfakta haftada en az 70 saat, bazen daha da çok çalışmak zorundasınız.
Başta çok zorlandım
çünkü Hindistan'dan geldiğimde bu kadar çalışmaya alışık değildim.
Ama diğer yandan çok da eğlendik.
Mürettebattaysanız yolcu gemisinde çok eğlenirsiniz.
Yolcu gemilerinde deliler gibi seks olur.
Aman aman! O kadar çok seks olur ki, hiç sormayın.
Sağlam eğlence vardır.
ÜÇÜNCÜ GÜN
Cozumel'e varışımız harikaydı. Rengârenkti, müzik vardı.
Gemiden indiğimizde bizi karşıladılar.
Orada da keyifli bir zaman geçirmeye hazırdık.
Rebekah suda oynuyor, kahkahalar atıyor, eğleniyordu.
Mükemmeldi, şahaneydi.
O mutluysa ben de mutluyum.
Çok keyifliydi.
Kayınpederimle iyi anlaşıyorduk, nefis yemekler yiyorduk.
Çatlayana kadar yedik.
Cozumel'de, gemide içtiğimizden çok içiyorduk.
Hayalini kurduğum bekârlığa veda partisi kesinlikle buydu.
Gemiye döndüğümüzde sadece bir günümüzün kaldığını fark ettik.
Eve dönecektik.
O zaman dek her şey dört dörtlüktü. Daha iyisi olamazdı.
Gemiye nasıl bindiğimi cidden hatırlamıyorum.
Sürünerek mi, birinin kucağında mı? O kısmı hatırlamıyorum.
Cozumel'de itibarımızı bıraktık.
Başımı yastığa koymamla sızmam bir oldu.
DÖRDÜNCÜ GÜN
Gözlerimi açıp etrafıma baktım, zifiri karanlıktı.
İçimden "Ne oluyor?" dedim.
Ses, tavanda bir hoparlörden geliyordu. Gözümü hoparlöre dikip bakakaldım.
Sonra tekrar tekrar "Alfa Takımı" dendiğini duydum.
Alfa Takımı.
Dikkat. Alfa Takımı.
Öyle aniden uyanınca ilk tepkim şu oldu.
"Su içmem lazım. Kendimi iyi hissetmiyorum. Ne bu gürültü?"
"Kapatın şunu. Biri şunu kapatsın."
Tedirgin oldum. Alfa Takımı alarmı neydi bilmiyordum.
Alarm çaldığında kendi kamaramda değildim. Anlarsınız, olur böyle şeyler.
Makine dairesinde çalışan bir adamın kamarasındaydım.
Bir baktım ki yataktan fırlayıp giyinmeye başladı.
"Tamam, bir terslik var" dedim.
Mutfakta gece vardiyasındaydım. O anda tatbikat yapıldığını sandım.
Ama birkaç saniye sonra lavabodan duman çıktığını gördüm.
Hepimiz "Ne oluyor lan?" dedik.
Kaptan köşküne çıktım
ve içeri girer girmez durumun ciddi olduğunu anladım.
İnsanlar telefonda, telsizde konuşuyordu. Alarmlar çalıyordu.
İnsanlar koşuşuyor, kapılara vuruyordu. Paniği duyabiliyordunuz.
Dışarı çıkın!
Buraya kadarmış, dedim.
"Titanik'teyiz. Batıyoruz. Toplanma yerimiz neresi?"
Ne olup bittiğini duyabilmek için kaptan köşkünde birkaç telsizi açtım.
İtfaiye ekibini alt güverteye çağırıyorlardı.
Hiçbir eğitim sizi buna hazırlayamaz. Hislerim âdeta uyuşmuştu.
Belki bunu söylememeliyim ama ben yüzme bilmiyorum.
Havuzlu güverteye çıktığımızda
ilk gördüğüm şey belleğime kazındı.
Büyük, kırmızı yüzgeci gördüm.
İçinden alevler fışkırıyordu.
İşte o zaman gerçek anlamda uyandım.
"Eyvah" dedim, "Gemi yanıyor."
Kaptan gelip "Makine dairesinde yangın çıktı" dedi.
İlk tepkim "Nasıl yani? Ne?" oldu.
"Cankurtaran botlarına mı bineceğiz? Genel acil durum mu var? Bu gerçek mi?"
Gemide yangın, karada yangından da korkutucu.
Her yanı sarabilir. Eliniz kolunuz bağlı. İtfaiye gelip sizi kurtaramaz.
Durduğum yerde çakılıp kalmış hâlde kaptanın olup biteni anlatmasını bekledim.
"Altı dizel jeneratörden biri alev almış ama şimdi söndü" dedi.
"Yedek beş jeneratör daha var. İyiyiz yani. Sorun yok."
Ben de bunun üzerine "Bunu konuklara söylemeliyim" dedim.
06.14
Her şey tamamen kontrol altında. Toplanma yerlerinde beklemenize gerek yok.
Kamaralarınıza dönün, yatağınıza yatın, kahvenizi için, kahvaltı yapın.
Endişelenecek bir şey yok. Toplanma yerlerinde beklemenize gerek yok.
İçimiz rahatladı.
Nişanlıma "Her şey yoluna girecek" dedim. "Gidip kahve içelim."
Ben krem karamellisinden alacağım.
Ardından ışıklar söndü.
Ne gemi tatili oluyor ama!
Kaptan köşkü karanlığa büründü.
Hiç ışık yoktu.
Ortalık pat diye karardı.
Ne oluyor ya?
Kapkaranlık. Göz gözü görmüyor.
Sonra klimanın durduğunu duyduk.
Güç kesilince hiçbir şey çalışmaz.
Bir fincan çay, kahve ya da bir dilim tost yapmak gibi küçük şeylerden tutun,
geminin sevk gücüne kadar.
Suyun ortasında hareketsiz kalmıştık.
Geminin idare edilemediği artık anlaşılmıştı.
O belirsizlik hissini anımsıyorum. Ne olacağı meçhuldü.
Çok korkmuştum.
Nişanlıma mesaj atmak için hemen cep telefonumu açtım
ve telefonun da çekmediğini fark ettim.
Daha önce de güç kesintisi yaşadık ama mühendisler tekrar devreye sokardı.
Makine dairesi soğuyunca içeri girerler, gücü açarlar diye düşündüm.
Bir saate her şey normale döner sanıyordum.
Ama bu süre zarfında ne yapacaktık?
Öncelikli olarak hangi sorunlarla ilgilenmeliydik?
Biri elbette aydınlatmaydı.
Ama güvenlik aydınlatması çalıştığından sorun büyük değildi.
İklimlendirme...
İçeridekiler güverteye çıkabilirdi. O da ciddi bir sorun değildi.
Sonra biri fark etti ki tuvaletler çalışmıyordu.
Tuvaletlere elektrik lazımdı.
Sifonlar çalışmıyordu.
Binlerce konuk olunca bu büyük bir sorundur.
Ne yapacağımıza dair bir plan yapmamız gerekiyordu.
İlk aklımıza gelen, denize çiş yapmaktı.
Bunu erkekler yapabilirdi ama kadınlar yapamazdı.
Malum, suya düşebilirlerdi.
Şakayla karışık "Bir numarayı duşa yapabiliriz" dedim.
Gayet makul bir seçenek gibiydi.
"Evet, iyi bir fikre benziyor. Öyle yapalım" dediler.
"Duşlara işeyelim."
Ama iki numara...
...bir numaradan kesinlikle daha çetrefilli bir sorundu.
Çok önemli bir bilgiyi aktaracağım.
Muhtemelen fark etmişsinizdir, sifonlar çalışmıyor.
Bu ufak bir soruna yol açacak.
- Vay canına, hatırladım. - Bir plan yaptık.
Bir numaralı ihtiyacınızı duşa yapabilirsiniz.
İki numaralı ihtiyacınız içinse
gemideki tüm tuvaletlere kırmızı torbalar bırakacağız.
İki numaralı ihtiyacınızı bu torbalara yapıp
koridorlardaki çöp kutularına atmanızı rica ediyoruz.
Teşekkürler. Yeni gelişmeleri sizlerle paylaşacağım.
Şaka mı bu ya?
Ne yapmamı istiyorsunuz?
Pardon?
Hayır.
Ben yapmam.
"Hangi dünyada yaşıyoruz?" diye düşündüm.
Bu gerçek olamaz.
Kırmızı bir torbaya kaka yaptığımı
en tuhaf rüyalarımda göreceğim dahi aklıma gelmezdi.
İğrençti, biliyorum ama elimizdeki tek seçenek buydu.
Plastik torbaya yap,
torbanın ağzını bağla, çöp kutusuna at, sonra da aşağıda bertaraf et.
Gerçekten dâhice bir plandı.
Kırmızı torbaları görür görmez "Hayır, olmaz" dedim.
"Hayır."
"Kırmızı torba mı? Yok öyle bir dünya" dedim.
Hemen ishal giderici almaya başladım.
Carnival genel merkezine gemide olanları bildirmemiz gerekiyordu.
Neyse ki uydu telefonumuz vardı.
Karayla iletişimi sürdürme sorumluluğu bana verildi.
Triumph'taki yangının haberi bana ulaşır ulaşmaz kriz moduna geçildi.
Bir yolcu gemisinin, gezegendeki en büyük makine olduğunu unutmayın.
Yani bir terslik çıktığında bu büyük bir tersliktir.
Böyle acil durumlarda
ilk olarak kısa bir açıklama hazırlanıp basına dağıtılır.
"Carnival Triumph'un makine dairesinde bir yangın meydana gelmiştir.
Gemi şu anda hareketsizdir. Sorunla ilgileniyoruz" gibi.
Tuvaletlerin çalışmamasına değinmedik.
Onlara gerekli gördüğünüz kadarını vermeniz yeterli.
CNN haber merkezi, Carnival vakasını basın açıklaması yoluyla öğrendi.
Açıklamaya göre Triumph gemisinde yangın çıkmıştı
ama sonra kontrol altına alınmıştı, bazı aksaklıklara rağmen herkes iyiydi.
"Yahu, biz CNN'iz" dedim.
"Biz Birliğin Durumu, Irak, Pyongyang, Vatikan üzerine haber yaparız."
Papa'nın istifa etmesi haberdir.
Bir yolcu gemisi haberine sıcak bakılmayacaktır.
Hiç sanmıyorum.
Tahminim o ki, haberi yapan ulusal değil yerel bir basın kuruluşuydu.
Carnival Triumph yolcu gemisi hareketsiz...
İşyerinden arkadaşım beni aradığı sırada evdeydim.
"Carnival Triumph'ta çıkan yangını duydun mu?"
"Hayır, ben hiçbir şey duymadım" dedim.
"Kızım babasıyla beraber o gemide."
Haberi duyar duymaz kaygıya ve korkuya kapıldım.
Ona telefonla ulaşamadım. Onunla hiç konuşamadım.
Telaş içinde, gemide olup bitenlere dair bilgi almaya çalışıyordum.
Yavrum o gemideydi.
İyi miydi bilmiyordum.
12 yaşında bir çocuk olarak annenizle konuşup
neler olduğunu, neler hissettiğinizi anlatamamak korkutucu.
İki ebeveyniniz de sizi kollarına alıp korusun istiyorsunuz ama mümkün değil.
12.09
Günümüzü öğlene dek olabildiğince "normal" yaşamaya çalıştık.
Ama yakıcı güneş tepemizdeydi. Soğuk su bulmaya çalışıyorduk.
Geminin altını üstüne getirdik. "Ne yiyebilir, ne içebiliriz?"
"Bar neden açık değil?"
Geminin içinde durum daha da beterdi.
Hiç hava deveranı olmadığı için insan boğulacak gibi oluyordu.
Birdenbire bana âdeta bir klostorofobi hissi bastı
ve o anda öyle bir sıkıştım ki,
bir numaralı ihtiyacımı yani çişimi hiç bu kadar yapasım gelmemişti.
Çişimi yapmam lazım, diyordum.
"Kim benimle gelir?"
Çünkü karanlıktı. İnsan yanında biri olsun istiyordu.
Yalnız gitmek istemiyordum. Korkunçtu.
Konuklardan biri bize bir öneride bulundu.
Can yeleğinden feneri almıştık.
Islandığında ışığı yandığı için fenerin üstüne gazoz dökmemizi söyledi.
İşinizi yaparken, diskodaymışsınız gibi ışık boyuna yanıp sönüyordu.
Çok tuhaf bir deneyimdi.
İlk gemi yolculuğumdu ama bence normal değildi.
Hiç değilse suyla temizlenmem gerekiyordu.
- Korkunçtu. - Çok iğrençti.
Şaka mı bu? Aman tanrım.
13.27
Makine kontrol odasında saat 13.30 gibi sıcaklık nihayet düşünce
itfaiye ve güvenlik ekibi olup biteni teftiş etmek için içeri girdi.
Baş mühendis durumun tahmin edilenden çok daha vahim olduğunu fark etti.
Döndüklerinde bize,
gemiyi besleyen tüm güç kablolarının yandığını söylediler.
Dolayısıyla gücü tekrar devreye sokmak mümkün değildi.
Hiç ümit yoktu.
Yüreğime indi. Ne yapacaktık?
Kara ekibinin planı, en yakın liman olan Progreso, Meksika'dan yardım istememiz
ve bir römorkörün bizi karaya kadar çekmesi yönündeydi.
Bize yeni planı açıkladılar.
"Yarın bir römorkör bizi yedeğine alıp Progreso'ya götürecek."
Yani bir çöp tenekesine tuvalet yapmanın sırası değildi.
Kafama koymuştum. "Kırmızı torbayı kullanmayacağım."
"Dayanacağım."
17.58
Hava gitgide kararıyordu. İlk günün sonuna yaklaşıyorduk.
İlk gecemiz başlıyordu.
Odalarda uyuyamayacağımızı anladık. Hava çok sıcaktı.
Ne zamandır hareketsiziz? 9, 10, 12, 13 saat falan mı?
Saat kaç? Altı mı? 12, 13 saat kadar o zaman.
İnsanların şiltelerini sürükleyerek güverteye çıkardığını görmeye başladım.
Şiltelerimizi bulunduğumuz kattan yukarı çıkarıp holde yattık.
Beki hiç muhatap olmayacağımız insanlarla yan yana yatıyorduk.
"Bu iyi değil" diye geçiriyordum içimden.
Sanırım hepimiz yatmaya hazırdık. Duygusal açıdan yorucu bir gündü.
Hepimizin istediği uyandığımızda Meksika kıyı şeridini görmek
ve kıyıya atlayıp margarita içmekti.
Ama uyandığımda dedim ki, "Eyvah."
"Hani nerede Meksika?"
BEŞİNCİ GÜN
08.03
Hanımlar ve beyler, hepinize günaydın.
Umarım bu zorlu koşullara rağmen biraz olsun uyuyabilmişsinizdir.
Römorkör bugün öğlen saat 12'de gelecek. Yakında size tekrar bilgi vereceğim.
Sabah uyandığımızda her şey değişmişti.
Alt güvertelere indiğimde
o hastalıklı havayı gördüm, kokusunu aldım ve hissettim.
İşte iğrenç kaka torbaları.
Muhtemelen dışkı dolu.
Bir de yiyecek sıkıntısı vardı.
Ertesi sabah bozulabilecek tüm yiyecekleri çöpe attım.
Gemideki 3.000 aç konuk için soğan, domates, ne bulursak
sandviç yapmaya koyulduk.
Yemek kuyruğu. Dört yemek kuyruğundan ikisi.
İki saat boyunca yemek sırasında beklemek gerekiyordu.
Kafanızı kaldırıp ne için beklediğinize baktığınızda
gördüğünüz şey domatesli, marullu, vıcık vıcık bir sandviçti.
Artık ilk günkü gibi her tarafta yiyecek, dondurma makineleri, pizza yoktu.
- Bunlar ne? - Kedi dili.
İki tane alayım.
Teşekkür ederim.
İnsanlar hayatta kalma moduna geçmişti.
Herkes, alabildiği kadar yiyecek almak için sıraya giriyordu.
Bir hamburger istiyorum.
10 tane alanlara söyle, geri versinler. Ben sadece bir tane istiyorum.
Acayip bir istifçilik baş gösterdi.
İnsanlar alabildiğini alıp küçük kamplarına götürüyorlardı.
Böyle şeylerin yaşanmasına kimsenin şaşırmadığı,
diktatörlükle yönetilen bir ülkede yaşamanın nasıl olduğunu
bu Amerikalıların şimdi anlayabileceğini düşündüm.
Evet. Sovyetler Birliği'ne hoş geldiniz.
Gecekondu mahallesi gibi. Her yerde uyuyan insanlar var.
İnsanlar çarşafları şezlongların üzerine gerip
çadır kentler kuruyorlardı.
Alt alta üst üste şezlongları çekiştiriyor, didişiyorlardı.
"Bu benim bölgem, bu insanlar benimle. Bizimle uğraşma."
Bunu çok görüyordunuz.
- GPS cihazına göre F'nin üstünde miyiz? - Evet.
- Çünkü faka bastık. - Evet, belki de.
13.43
Ansızın gemiden dışarı bakınca başka bir gemi daha gördük.
Teşekkür ederiz!
"İşte bu" dedim. Bizi kurtaracaklar.
Kardeş gemilerden biri olan Legend bizim yakınımızdaymış.
Yanaşıp bize yardım ettiler.
Daha ziyade gıda yardımında bulundular.
Çünkü lojistik ve güvenlik açısından 4.500 kişi bir gemiden öbürüne yürütülmez.
Bu çok büyük bir prosedür.
Tekrar tekrar bot indirecek, bir avuç insanı bota bindirecek,
botu diğer gemiye götürüp bağlayacak, yolcuları aktaracaksınız.
Kırdı.
Aman tanrım.
Mümkün değildi.
Bir ucube gösterisi görmüş gibi fotoğrafımızı çekiyorlardı.
Partiliyorlardı, dans etmeye devam ediyorlardı.
Onlar YMCA dansı yaparken ben ishal giderici alıyordum.
Sanki güzergâhlarındaki seyirlik bir duraktık.
Evet.
Vay canına. Çok yakınlar.
O anda kafamıza dank etti. "O gemiden internet sinyali alır mıyız?"
Telefon sinyali çalabilmek için gemiye olabildiğince yaklaşıyorduk.
Herkes güvertede telefonunu kaldırmış, sinyal almaya çalışıyordu.
Sinyal alabilen var mı?
Ve sinyal almaya başladık.
"İşte bu kötü olabilir" diye düşündüm
çünkü herkes evini veya artık kime ulaşabilirse onu arayıp
okyanusta elektriksiz mahsur kaldığını,
kırmızı torbalara kaka yaptığını söyleyecekti.
Hemen annemi aradım.
Telefonumun ekranında kızımın adını gördüğümde hissettiklerimi
kelimelerle tarif edemem.
Elektrik kesintisini, kırmızı torbaları anlattım.
Her şeyin tersine gittiğini söyledim.
Bana kırmızı bir torbaya kaka yaptığını söylemesini beklemiyordum.
Korkunç bir film gibiydi.
Gemide yaşananların neden haberi yapılmıyor diye merak ettim.
Aileler bize, CNN'e ulaşmaya başladı.
Haber merkezlerini arayıp
basın açıklamasında yer almayan ayrıntılardan bahsediyorlardı.
"Nasıl yani, tuvaletler çalışmıyor mu?"
İnsanlar mecburen torbalara...
Neyse.
İşte o zaman "Bu haber yapılır" demeye başladık.
Dün gece Meksika Körfezi'nde
bir yolcu gemisinde 4.000'den fazla kişi mahsur kaldı.
Karısı gemide olan bir adam olayı bakın nasıl açıklıyor.
Elektrikler yok, tuvaletlerini kovalara ve torbalara yapıyorlar.
Ansızın, gemideki koşullarla ilgili haberler ortaya çıkmaya başladı.
Dört gün sürecek keyifli bir gemi turu kâbusa dönüştü.
4.200 kişi hareketsiz gemide tıkılıp kaldı.
Eyvah! Nasıl oldu bu?
Artık sır meydana çıkmıştı.
Âdeta kartopu yuvarlanmaya başlamıştı ve durduracak kimse yoktu.
Geminin stokları azalıyor
ve yolcular gergin bir şekilde kurtarılmayı bekliyorlar.
Denizde yaşanan her felaketi takip ederim.
Benim işim budur.
O insanların yaşadıklarını yerel haberlerde görünce dehşete düştüm.
"Böyle şey mi olur? Olacak iş değil" dedim.
"Bunlar biletli yolcular."
Carnival en büyük yolcu gemisi şirketlerinden.
Milyarlarca dolarlık, küresel ölçekli bir işletme.
Ama son yıllarda başka gemilerinde de yangın sorunları yaşandığını biliyordum.
300 metrelik Carnival Splenor'ı duman kokusu sarmaya başladı.
Aynısının Carnival Triumph'ta da meydana geldiğini görünce
hâliyle dikkat kesildim.
12.17
İnsanların ümidini tazelemek için
yakın zamanda karaya çıkıp evlerine döneceklerini söyledik.
Ama sonra beni kara ekibi aradı ve planı değiştirdiklerini söylediler.
Gemide güç olmadığı için
100 deniz milinden fazla sürüklendiğimizi söylediler.
Meksika'dan çok uzaklaşmıştık.
Yeni plan uyarınca herkesi Mobile, Alabama'ya götürecektik.
Bu en azından bir kaç gün daha demekti.
Kalbim yerinden fırladı. Böyle oldum...
Şaka mı bu? Bu tam bir felaket.
Progreso yerine Mobile'a gideceğimizi öğrendik.
Herkes küplere bindi.
- Tokat yemiş gibi oldum. - Evet.
Üç gün daha böyle geçecekti ve durum iyiye gitmeyecekti.
- İdrar kokusu almaya başlamıştık. - Evet.
Tuvalet kokusu gelmeye başladı.
Giderler tıkalıydı.
Dolayısıyla duşlar doluyordu
ve pislik öylece kalmıştı, giderden akmıyordu.
İşte o zaman hapı yuttuğumuzu anladık.
Jen iki veya üç gün daha süreceğini anonsla duyurduğunda
"Daha fazla tutamayacağım" dedim. "Dayanamayacağım."
"Tuvalete gidip iki numarayı yapmam lazım."
Evet, tekrar kayıttayız.
Tuvalet aramaya koyuldum.
Çünkü bazı tuvaletlerin çalıştığına dair bir söylenti dolaşıyordu.
- Sizinkiler çalışıyor mu? - Hayır.
Hayır, çalışmıyor.
Tamam.
Hangi tuvalete girip kapıyı açsam "Yok, çalışmıyor."
Sıradakine bakıyorum, "İğrenç. Bu da çalışmıyor."
Çok sıkışmıştım, iki numarayı yapmak zorundaydım.
Bir umumi tuvalet bulup girdim.
Hayatımda gördüğüm en berbat şeylerden biriyle karşılaştım.
İnsanlar kakalarının üstünü tuvalet kağıdıyla örtüyordu
ve sonra onun üstüne kaka yapıyordu.
Yani katman üstüne katman vardı.
Lazanya gibiydi.
Üç, dört ve beşinci güverteleri mürettebat temizledi.
Oradakileri kullanabilirsiniz.
Harika. Teşekkürler.
Nihayet çalışan bir tuvalet bulunca çok rahatladım
ama müstakbel kayınlarımla garip bir durumun içindeydim.
"Hey, iki numaranız gelmiştir.
Çalışan bir tuvalet buldum. Umarım iyisinizdir.
Hiç kırmızı torba kullandınız mı?" Çok tuhaf bir sohbet.
Carnival eğlenceli gemiler demekti.
Mürettebat olarak bize söylenen buydu. "İnsanlara eğlenceli anılar edindirin."
Bu sebeple barı açıp ücretsiz içki vermeye karar verdik.
Barın açılması fikrine kesinlikle karşıydım.
İnsanlar çıldıracaktı.
Bedava içki vermeye başladılar.
"Bu harika!" dedik. "Bedava içki. Koşun!"
- Evet! - Yapacak bir şey çıktı.
- Bir şey. - Gemi turu dediğin eğlenceli olur.
Bedava içki. Kim tutar bizi?
İnsanlar iki elinde içkiyle odalarına gidiyordu.
Öyle çılgınlık, öyle kalabalık, öyle sarhoşluk görmedim.
"Ver şu içkileri. Evet!"
Her şey tıkırındaydı.
Ama sonra insanlar gemiden aşağı çişini yapmaya başladı.
Eyvah, dedim.
Kırmızı torbalarını filikalara atıyorlardı.
Birinin attığı kaka torbasını rüzgâr geri püskürtüp
alt katta açık güvertede oturan birinin üstüne düşürdü.
Adam ne olduğunu şaşırdı.
Çadır kentte yanımızdaki grup yeni evli bir karı kocaydı.
Şezlongun üstünde gözümün önünde sevişiyorlardı.
Bari üzerlerine bir çarşaf örtselerdi. Yok, uluorta yapıyorlardı.
İnsanlar içkiyi kaldıramadı, hırgür çıktı.
Korkutucu olmaya başladı.
Bir babanın görevi çocuğunu korumaktır ama ben hiçbir şey yapamadım.
İnsan kendini yetersiz hissediyor.
Etrafınızda bunlar yaşanıyor ve elinizden hiçbir şey gelmiyor.
"Buna bir son vermemiz gerekiyor. Barı kapatıyoruz" dedik.
Küçük bir zafer gibiydi.
Biraz olsun eğlencenin tadını çıkardık ve zihnimiz gerçeklikten uzaklaştı.
Denizde mahsur hâldeydik.
15.01
Römorkörlerin nihayet geldiğini görünce çok heyecanlandık.
Kurtarma ekibi sonunda geldi.
Çünkü artık hareket edecektik.
Görünürde bir son vardı.
Tekne şu tarafa gidiyor galiba.
Bu da kuyruğumuzun savrulmasını önlüyor.
Muhtemelen gerisin geriye gidiyor. Kesinlikle öyle.
Ama römorkörler bizi çekmeye başlayınca...
Her şey değişti.
Geminin bu yana yatışı videoda acayip iyi çıkacak.
Artık yol alıyorduk ama geminin açısı değişmişti
ve her şey yana yatmış hâldeydi.
Römorkörler bizi çekiyor. Telefonunu sıkı tut.
Sonra hava birdenbire bozdu.
Artık net bir şekilde fark etmiştim ki bu, bardağı taşıracak son damlaydı.
İşte o anda ne var ne yok taştı.
Aman tanrım.
Her yeri su bastı.
Buralara da taştı.
Ne?
Bir tuvalette ne olursa. Çiş, bok, hepsi.
Her yeri basmıştı.
Aman Allah'ım.
- Dikkat et. - Dikkat et.
Durum büyük bir hızla kötüye gitti.
Ne var ne yok taşıp yerleri bastı ve ardı arkası kesilmedi.
Arıtılmamış lağım suyu.
Amanın! Amma kaygan.
Koridorda yürüyorsun, şıp şıp ediyor. Neye bastığın belli değil.
Dışkı içindeydik.
Üst ranzadan atlayınca ayaklarım suya battı.
"Ne oluyoruz ya?" dedim.
Çok kötüydü. Nefesimi tutmam gerekti.
İğrençti.
Her taraf batmıştı.
O noktada içimden dedim ki, "Beni bu gemiden indirin."
ALTINCI GÜN
Gece vardiyasında,
yolcu gemisinde olup bitenlerin ayrıntıları
elimize ulaşmaya başladı.
Odamızı lağım suyu bastı. Hol, arıtılmamış lağım suyu içinde.
Kafeterya zemininde bok ve çiş var.
"Lanet olsun" dedim.
Mütemadiyen reytingleri artırmak isteyen yeni patronumuz Jeff Zucker
bu haber için her şeyini ortaya koymaya karar verdi.
Riskli işti ve alması gereken risk büyüktü.
Yeni büyük patron oydu ve insanları ekrana çekmemiz gerekiyordu.
Tüm fişlerini masaya sürmeye razı geldi.
Carnival gemisindeki binlerce yolcu için
rüya gibi bir tatil kısa süre içinde kâbusa döndü.
Geminin duvarlarından aşağı lağım suyu akıyor.
Haber gün boyu veriliyordu.
Devasa geminin içine yakından bakalım.
Küçük bir alanda bir dolu insan...
Deniz hukukçularıyla, bulaşıcı hastalık uzmanlarıyla konuştuk.
E. Coli, salmonella, shigella.
O tür bir eziyetin insanların üzerinde yarattığı etkiyi anlayabilelim diye
bir psikologla bile konuşmuşumdur.
Bu haberi hangi açılardan verebiliriz diye
gece gündüz kafa patlatıyorduk.
Haberleri ne zaman izlesem gemide yeni bir sorun çıkmış oluyordu.
"Tanrım, bu kaos" diyordum.
Araştırmaya koyuldum ve keşfettiğim şey beni şoka uğrattı.
Bu gemiler denizde seyir hâlindeyken iki yıl içinde dokuz farklı sefer,
yakıt hatlarında yangına yol açabilecek kusur saptanmış.
İnanılır gibi değil.
Buna ben Rus ruleti oynamak derim.
İnsanların canıyla.
23.23
O noktada günlerden neydi, saat kaçtı bilmiyordum.
Kaç gündür gemide olduğumuzu bilmiyordum. Zaman kavramını yitirmiştim.
Bu yüzden de tekrar uyumak için uyanıyordum.
Eve dönmeyi ümit ederek.
YEDİNCİ GÜN
Denizde öyle mahsur kalınca insanın kafası karışıyor.
Sanırım herkesin bütün istediği evine dönmekti.
Tükenmiştik, duvarlar üstümüze üstümüze geliyordu.
Kimse bir şey yapamıyordu. Elimiz kolumuz bağlıydı.
Tutsaklık gibiydi.
Sanki kıyamet günüydü. Survivor gibiydi, değil mi?
Hatta bir ara yaşlıca bir bey İncil etüdü düzenlemişti.
Ne hoş geldi
Lütfun
Sana iman ettiğim
O an
Her şeyi çok güzel olacak şekilde planlamıştım.
Ama işler öylesine tersine döndü ki. Ben öyle olsun istememiştim.
Yapamadım, başaramadım.
Bana bakmayın...
Kötü bir durumdu ve yapılabilecek hiçbir şey yoktu.
Evet.
SEKİZİNCİ GÜN
Bütün gece araba sürüp Mobile'a vardım.
Kızım vardığında o limanda olmalıydım.
Arabayı denizin kenarına park ettim.
Bir de ne göreyim, her yerde basın görevlileri vardı.
Hepsi sesleniyor, röportaj istiyordu.
Çok kalabalıktı.
Bana son söylediği ve en ağır geleni şuydu,
"Anne, seni bir daha görememekten çok korkuyorum."
16.17
Son gün zaman geçmek bilmedi.
Artık her şey bitsin, insanlar evine dönsün istiyordum.
Sıcak bir duş alsınlar, rahat yataklarına girsinler.
Kendim için de bir parça olsun huzur istiyordum.
Helikopter geldi.
- Güzel. - Güzel.
Kıyıya yaklaştıkça daha çok uçak ve helikopter görmeye başladık.
Büyük ihtimalle basına ait olduklarını tahmin ediyorduk.
Kıyının 30, 35 mil açığındaki yolcu gemisi nihayet Mobile'a doğru ilerliyor.
Olaya ilişkin ifade ve görüntüler ortaya çıkmaya başlıyor.
Çok fenaydı. Asansöre kadar girdi.
Öyle hızlı damlıyordu ki yağmur gibiydi.
Lağım suyu yağıyordu.
Haber resmen metastaz yapmıştı, giderek büyüyordu.
Sonu gelmiyordu.
Twitter'a girdiğinizde
#YolcuGemisindeRezalet etiketini görünce herkesin dikkat kesildiği anlaşılıyordu.
CNN, aldığı riskten semeresini aldı.
"Dışkı Seyahati", Amerika'da ülke çapında en büyük haber oldu.
Carnival Cruise Triumph'un Fiesta Dans Salonu'na tekrar hoş geldiniz.
Süperstar Karaoke Barı artık resmen tuvalet olmuştur.
Carnival'ın Triumph yolcu gemisinde kâbus gibi tatil.
Altı gün torbaya sıçarak denizde mahsur kaldılar.
Olay halkla ilişkiler felaketine dönüştü.
Tamam, bu kadar manşet yeter.
Gemi limana vardığında basının hışmına uğrayacağımızı anlamıştık.
21.29
İşte geliyor.
Gemi karaya yanaşırken insanlar bağırıp çağırıyordu,
bize pankartlar hazırlamışlardı.
Nihayet karaya ulaştığımız için duydukları heyecanı hissediyorduk.
- Rahatlamayı. - Sonunda varmıştık.
Düdüğü duyuyor musun? Duyunca ne kadar da mutlu oldular.
Mürettebata teşekkür ettiğimi hatırlıyorum.
İnsanların dışkılarını toplamak iş tanımlarının neresinde yazıyordu?
Özel tuvaletin önemini asla unutmayacağım.
Kendimi kaybetmeden atlatabildiğim için kendimle gurur duydum.
Ekibin tamamıyla gurur duydum.
Herkes el ele verip son derece sıkı çalıştı.
Birazdan insanların indiğini görebiliriz. Evet, bunlar gemiden inenler.
Bakın, çalışanlar oradan oraya koşuyor.
Gemiden çıkan konukların tamamen olumsuz konuşacağını sanmıştık
ama çoğunun, insanüstü bir çaba ortaya koyan mürettebatı övmesi
bizi hem şoke etti hem de çok rahatlattı.
Gemiden indiğimde anneme koştuğumu hatırlıyorum.
Son sürat ona koşup kollarına atladım.
Ona ilk sarıldığımda hissettiğim rahatlama hissini
ve o rahatlamayla nasıl ağladığımı anlatamam.
Kendimi eskisinden biraz daha güçlü hissediyorum.
Bu gemi turuna güzel zaman geçirmek için çıkmıştım.
Bekah'yla bir araya gelmek harikaydı.
Hem birlikte olmak güzeldi
hem de ister iyi ister kötü, zorlukları birlikte atlatabileceğimizi gördük.
Toprağa ayak basmak güzel bir histi.
Müstakbel kayınpederimle el sıkışıyor, kucaklaşıyor ve diyorduk ki,
"Birlikte başardık, değil mi? Üstelik kırmızı torba kullanmadık."
YOLCULAR VE MÜRETTEBAT SAĞ SALİM KARAYA ÇIKINCA
FRANK SPAGNOLETTI CARNIVAL ŞİRKETİNE DAVA AÇMAYA KOYULDU
O gemi denize açılmamalıydı.
Bu belgeler geminin yangına yatkın olduğunu söylüyor.
Tamamen önlenebilecek bir şeydi.
Kazanma şansımız büyüktü.
Ama karşımıza bilet meselesi çıktı.
Yolcuların dava açma hakkı yok
çünkü Carnival'ın avukatlarının dediğine göre
bilet sözleşmesi "güvenli bir yolculuk, geminin deniz seferine elverişliliği,
yeterli ve sefere uygun gıda,
sağlıklı ve güvenli yaşam koşulları kati suretle garanti etmemekte."
Reklamda bu sorumluluk reddi yok.
Hayret verici.
Çoğu kişi böyle bir şey olduğunu bilse muhtemelen bilet almazdı.
Ben hayatta almazdım.
ASHLEY DÜĞÜNÜNE YETİŞTİ
NEDİMELERİNİN ONA HEDİYESİNİN AMBALAJI KIRMIZI BİR BİYOLOJİK TEHLİKE TORBASIYDI
DEVIN'LE KAYINPEDERİ HER YIL BİRLİKTE TATİLE ÇIKIYORLAR
AMA SADECE SUSUZ TOPRAKLARDA
LARRY'YLE REBEKAH GEMİ TURLARINA ÇIKMAYA DEVAM EDİYORLAR
AMA CARNIVAL'LA DEĞİL
ABHI LAZANYA YEMEĞİNE BİR DAHA ASLA AYNI GÖZLE BAKAMADI
CARNIVAL, TRIUMPH'UN TEMİZLİK, ONARIM VE YENİDEN DONATIMINA
115 MİLYON DOLAR HARCADI
BUGÜN CARNIVAL SUNRISE ADI ALTINDA SEFERLERİNİ YAPMAYA DEVAM EDİYOR
Alt yazı çevirmeni: Arda Barişta