Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Off ako sa trabaho.
Malamang alas-diyes o alas-onse ng gabi noon.
Nag-ring ang telepono ko at ang boss ko pala 'to. Ang pinuno ng buong kompanya.
Sinagot ko 'to
at wala siyang ibang sinabi kundi, "Galit ako sa 'yo."
Sabi niya, "Galit ako sa 'yo! Galit na galit ako sa 'yo!"
Tapos binabaan na niya ako.
At 'yon na 'yon.
Sa kalagitnaan ng gabi, tumawag lang siya para sabihing galit siya sa 'kin.
SAKLOLO
Karaniwang araw lang 'yon sa American Apparel.
May bagong brand ng damit sa mga lungsod sa America.
American Apparel.
- American Apparel. - American Apparel.
Isa ito sa lumalago at pinakasikat na gumagawa ng damit
sa bansa.
Astig ang dating nito kasi ibang-iba 'to at nagustuhan ko 'to.
Nagbukas sa 11 bansa ang mga tindahan ng American Apparel
na may bentang naghahalagang $300 milyon.
Wow. Gusto kong maging bahagi nito.
Isang fashion cult 'to.
Kumusta?
At si Dov ang pinuno.
Ayaw ko no'n!
May enerhiya sa paligid niya.
Mga T-shirt 'to na masarap suotin, maganda
at ginawa sa di mapagsamantalang lugar.
Ibaba mo 'yan. Sobrang cute.
Halos parang soft-core porn ang mga patalastas.
May seksuwal na aspeto ang fashion na di mo matatatanggal.
Todo bigay ako sa American Apparel.
May assistant ako, tumatawag at nagte-text sa 'kin ang CEO.
Ramdam ko hari ako ng industriya.
Gustong-gusto ko 'to
hanggang sa di ko na 'to gusto.
Unpredictable si Dov.
Ang tanga mo!
Iniipit niya ang mga tao hanggang sa kaya nila.
Kulang ka sa galing! Kulang ka sa lakas!
Pero nagkaroon ng recession.
Narito ang isang kompanyang nahihirapan. Pinag-uusapan natin ang American Apparel.
Dito, ang sama sobra. Pag-isipan mo kaya.
Unti-unting nagkaletse-letse ang mga bagay.
Nagkaroon ng video
kung saan tumatakbo siyang nakahubad
habang may kasama siyang dalawang babaeng empleyado.
Nagbibiro ka ba?
Talagang nakakasira ng pagkatao
para magtrabaho sa kompanyang ito.
Ang gulo nito.
Sige na, tumigil na kayong magtrabaho.
Naging simbolo ng kabiguan ang American Apparel.
May nagpabagsak sa kompanyang ito.
Baka nasa therapy ako hanggang sa araw na mamatay ako.
Kailangan kong umalis dito. Nakakaloka 'to.
THE CULT OF AMERICAN APPAREL
Pinapasok mo ako
at di pa ako nagkaroon ng oras para mag-Ozempic.
Kalagitnaan 'to ng 2000s.
Usong-uso ang Ugg boots.
Bago ang Facebook
at nagalit ang mga tao dahil sa wardrobe malfunction ni Janet Jackson.
Isang araw, nagko-commute ako pauwi
at kumuha ako ng diyaryong City Weekly.
May isang ad ng tindahan ng damit sa likod nito.
Sabi nito, "Bukas na," kasama ang isang babaeng nakabukaka.
Sabi ko, "Diyos ko po, 'yan ang fashion."
American Apparel ang pangalan ng kompanya.
Sabi nito na may open call sila para magtrabaho roon kaya pumunta ako.
Lagi akong mahilig sa fashion.
Natural lang 'to sa 'kin.
Pero may mga learning disability ako noong lumalaki ako.
Apply ako nang apply sa mga trabaho sa fashion at di nila ako kinukuha.
Kaya nag-phone sex ako para kumita ng pera.
Hi, ganda, ito si...
Tilly McEloise. Kumusta ka?
Nang dumating ako sa open call,
naisip ko, "Di na naman nila ako kukunin."
"Hanggang phone sex operator na lang talaga ako."
Pumasok ako
at may babaeng nakaupo sa dressing room.
Inabot ko sa kanya ang résumé ko
na halos isang blangkong papel.
At medyo tinapon lang niya 'to sa gilid.
Tiningnan niya ako, at tinanong niya, "Ano'ng gusto mong gawin dito?"
At sabi ko, "Fashion merchandising kaya."
Sabi niya, "Ayos. Pwede kang maging district merchandising manager."
"Pwede ka nang magsimula?"
At sabi ko, "Astig."
ITO SI JONNY.
"Tara."
May bagong brand ng damit na tinatawag na American Apparel
na kumakalat sa mga lungsod sa America.
Biglang dumami ang mga tindahan nito.
May tindahan ng American Apparel na nagbukas sa amin.
Nagpa-interview ako at ibinigay ko ang résumé ko
pero sa tingin ko pinakiramdaman lang nila ako.
ITO SI CARSON.
Pumasa yata ako. Dahil yata sa pangangatawan ko.
Matangkad at payat ako.
At ganito ang itsura ng mga patalastas nila.
May mga piercing ako sa ilong, isang pixie cut at malalaking salamin.
ITO SI E.J.
Parang hipster bike messenger ang dating na gusto ko.
Sabi niya, "'Yan ang look na gusto namin," at hindi, "May karanasan ka."
Kung baga, "Ayos ang look mo."
Kumukuha sila ng mga freak at geek.
Parang weirdo club 'to.
Kung tutuusin, isa sa mga slogan ay,
"Pag may nakita kang nagnanakaw, sabihin mong kumukuha tayo ng tao."
Di abot-kaya sa bulsa ko ang mga damit sa American Apparel.
Kaya pumupunta kami ng kaibigan ko roon para magnakaw.
Suot ko yata ang American Apparel na shirt na ninakaw ko para sa interview.
Lumabas ang manager, tiningnan niya ang suot ko, kinuhanan niya ako ng litrato
at sinabi niya, "Magsimula ka sa Lunes."
ITO SI MICHELLE.
Pakiramdam ko pili ako.
Parang, "Astig yata ako. Kasi bagay ako sa American Apparel."
Ang dahilan kung bakit sobrang uso ng American Apparel ngayon
ay dahil nag-aalok sila ng isang bago at malinis na look.
Iba ang pakiramdam sa pagpasok mo sa American Apparel.
Ibang-iba 'to sa The Gap o J.Crew.
Napaka-sexy at astig nito.
Tindahan kami ng basics.
Ginagamit ng mga tao ang mga damit namin para ipakita ang estilo nila.
Patok na patok ang American Apparel dahil kabaligtaran 'to ng ibang brand.
Noong panahong 'yon
sumisikat ang mga anak ng mga sikat na tao.
Sikat ang Simple Life.
At puro logo na lang.
Napakasimple ng American Apparel.
Puro basics lang. Walang logo. Lahat ng kulay na maiisip mo.
Parang pag naaakit ang insekto sa ilaw
palapit nang palapit lang 'to.
Kare-remodel lang namin ng tindahan ko. Ginawa namin 'tong mas malaki.
Noong nagsimula akong magtrabaho,
binibihisan ko lang ang mga mannequin at inaayos ko ang tindahan.
Tingnan mo ang magagandang kulay na 'to.
At may naririnig akong mga bumubulong sa likod na nagsasabi,
"Diyos ko po, ang ganda."
"Ipapadala ko ang litrato niyan kay Dov."
At naisip ko, "Sino si Dov?"
- Handa ka na ba? - Oo.
Tingin ko di tayo makakarating kailanman.
Bilang tao, di ba sanay tayong magsumikap para maging mas magaling sa susunod?
Nagbabago ang mga bagay. Dapat baguhin ang industriya ng damit.
Pinatatakbo ko ang American Apparel ayon sa kutob ko at nang walang plano.
Sinusubukan kong buwagin ang lahat ng hadlang.
Kumusta?
ITO SI DOV.
Ito si Dov Charney, isang clothing entrepreneur na ipinanganak sa Canada.
Sabi ni Charney na layunin niyang buwagin ang gawi ng industriya ng damit
ng pagsasamantala sa mga manggagawa mula sa loob nito.
Ito ang pitch niya.
Mga T-shirt 'to na masarap suotin, maganda
at ginawa sa di mapagsamantalang lugar.
Binebenta niya 'tong diskarteng Made in America na di galing sa sweatshop
at nagandahan ako rito.
Di lang 'to astig.
Makahulugan din 'to.
Ang tigas mo rito. Relax.
Relax, nasa California ka.
Si Dov Charney ang pinakamalaking tagagawa na gumagawa pa rin ng T-shirt sa America.
Higit sa minimum wage ang binabayad niya sa mga manggagawa niya.
Minaliit natin ang trabahong ito sa nakalipas na 30 taon.
Mahirap ang trabahong 'to.
Sa American Apparel, lahat ay gawa sa America.
Walang ibang gumagawa noon.
At may maririnig kang namumuna, "Hindi ka magtatagumpay nang ganito."
"Hindi ito sustainable na model, sobrang mahal nito."
Pero pinanindigan niya 'to.
Sinusubukan naming gawin ang mga bagay.
Kakompetensiya ko ang China, at sabi ko, "Handa akong maglaro."
'Yon ang ginagawa ko.
Masigasig talaga si Dov tungkol sa immigration
at sinasabi niya, "Ba't ba tayo may mga hangganan?"
Pabor ako sa open immigration policy.
Dapat pwedeng tumira ang mga tao kung saan nila gustong tumira sa mundo.
Malaking bagay 'yon sa 'kin.
Sabi ko, "Maraming maganda sa kompanyang 'to."
Ano ang susi sa tagumpay?
Passion.
- 'Yon lang? - 'Yon lang.
Ang unang beses na pumunta si Dov sa tindahan, sabik na sabik ako.
May nagsabi, "Parating na si Dov, maghanda kayong lahat."
At nagkagulo ang lahat.
Naririnig mo siya at ramdam mo ang presence niya bago mo siya makita.
Ayaw kong masobrahan tayo, pero kaya natin 'to.
Mahalaga ang gabi ng Lunes kasi maraming shipment na dumarating.
Gusto mong sulitin 'to tulad ng denim jacket.
Ilabas n'yo sila para mabenta sila.
Nang pumasok siya, naisip kong napaka-sexy niya.
- Ano'ng pangalan mo? - Kayla.
Kayla, sige. Hi.
Nakipag-usap siya sa amin at lumabas na parang,
"Pamumunuan natin ang mundo. Sasama ba kayo sa 'kin o hindi?"
Parang show tuloy at ang hilig ko nga sa mga show.
May nagsabi na ba sa 'yong hyper ka?
Oo, tinatawag akong hyper araw-araw.
Ipinanganak yata akong overcharged.
GAWA SA USA BAKIT PATOK ANG AMERICAN APPAREL
Umiikot ang buhay ni Dov sa American Apparel.
Halos di siya natutulog.
Di man siya nagpapahinga para kumain.
Basta na lang niya binibigay ang numero niya. "Tawagan mo lang ako."
At inaasahan din niya 'to sa mga empleyado niya.
Alam mo ba't di siya sumasagot?
- Alas-kuwatro na ng umaga. - Di 'yon ang dahilan.
Di rin siya sumasagot kahit 1:00 ng hapon.
Nagsimula akong magtrabaho hanggang late at di magpahinga.
Kung nagtrabaho ka ng 40 oras sa linggo, ito'y dahil may sakit ka
at ilang araw kang di nagtrabaho.
Walang nagtatrabaho nang ganoon.
Bukod sa 80 oras na trabaho ko sa haba ng dalawang linggo,
nag-overtime ako nang mga 120 oras.
May isang shift ako na 36 na oras.
Di naniwala ang Payroll.
Tiningnan nila ang camera para mapatunayan 'to.
Buong araw mong kasama ang mga taong 'to at sa tingin ko dahil doon,
naging mas malapit ang mga tao.
At napagtanto ko na di lang ako ang nagte-therapy.
Lahat tayo ay may kahinaan,
gaya ng mga nanay na tulad ng nanay ko na may sakit sa pag-iisip.
At naisip ko, "Nakakaloka 'yon."
Bago ako nagtrabaho sa American Apparel, lulong ako sa droga
kaya ang pagtatrabaho doon ay nagbigay sa 'kin ng kahulugan.
Kung baga bahagi ako ng isang bagay, di ba?
Mormon ang pinanggalingan kong lugar at lumaki ako bilang Mormon.
'Yon ang background ko.
Pero habang lumalaki ako, nagsimula akong magduda sa simbahan
at di 'to nagustuhan ng maraming tao roon.
Kaya noong 17 anyos ako, lumayas ako sa bahay.
Naghanap ako ng ibang bagay.
At ang American Apparel ang naging ibang bagay na 'yon.
Nilabag ng mga patalastas ng American Apparel ang bawat patakaran
na mayroon tayo noon.
Binatikos ang kompanya ng damit na American Apparel
dahil sa kampanya nito.
Hindi ito ang unang kontrobersiyal na patalastas ng American Apparel.
Halos parang soft-core porn ang mga patalastas.
May seksuwal na aspeto ang fashion na di mo matatatanggal.
Kaya pag sasabihin nating, "Matakot dapat tayo sa sex,"
walang katuturan 'to.
Parang basta-basta lang nakakahanap ng mga model si Dov sa mga tindahan.
Mga babaeng sinasabihan niyang, "Kaakit-akit ka, masaya ka,"
at magso-shoot lang sila.
Laging naghahanap si Charney ng mga taong tulad niya, si Natasha.
Nakita niya raw siyang naglalakad
at bumaba siya sa limo para alukin siya ng trabaho.
- Totoo ba 'to? - Totoo nga.
Naisip mo ba, "Sino 'tong lalaking 'to?"
Nabigla ako. Naisip ko, "Sino 'to? Saan siya galing?"
Naghinala siya pero pumayag siya sa photoshoot
at nagtatrabaho na siya sa American Apparel.
Di naka-makeup ang mga babae sa patalastas.
Di sila sanay na mag-pose.
Hanggang dito lang tayo. Maganda na may kaunting stretch mark.
Naiintindihan mo ba?
Pakiramdam mo, "Di mo masasabing maganda talaga ang taong 'to.
Di siya payat, wala siyang hair extension,
wala siyang makeup."
"Pwedeng ako 'yon."
Sobrang gusto ko na pinangangalanan nila ang mga tao.
May bio 'to ng tao.
Oo, medyo suggestive nga naman pero magandang ideya 'to.
- Nagtatrabaho siya rito? - Oo, nagtatrabaho siya sa baba.
Ang interesante tungkol kay Dov Charney at sa American Apparel
ay may transgressive at idealistic na mga panig ito.
Magiging malaswa lang ang sex kung walang idealism
pero magiging boring naman ang bahaging idealistic kung walang sex.
Kinatawan ni Dov ang dalawang paniniwala na ito at kumilos siya ayon sa kanila
kaya ang bilis na lumago ang kompanya.
Di mo kailangang magtanghalian ngayon.
Mas maaga ka papasok at mas late ka lalabas. Seryosohin mo 'to.
Ang tindi ng kompetisyon.
Parang kailangan mong mangibabaw sa iba
para di mo maramdaman na baka ipagawa ni Dov sa iba ang trabaho mo.
Ilang beses na akong nagtanong. Papasok na yata 'to.
Prangka si Dov. Anuman ang iniisip mo, sabihin mo lang.
Halimbawa, "Mali 'to."
Mali ka. Wala 'yon.
At nagustuhan ko 'yon
dahil baligtad 'to sa pinanggalingan ko.
Alisin mo 'yan sa tindahan.
Kaya naniwala talaga ako.
Naisip ko, "Ganito pala para magtagumpay bilang adult.
Diretsuhin mo dapat sila."
Sa loob ng anim na buwan, naging manager ako mula sa pinakamababang puwesto.
At malaking tindahan 'to, ha?
Pero parang kailangan ko pa ring patunayan ang sarili ko.
Pwede akong maging bahagi ng iba pang bagay sa kompanyang 'to.
Mahalaga sa brand ng American Apparel
ang aming rebolusyonaryong konsepto ng sweatshop-free vertical integration.
Lahat ng produkto namin ay ginagawa at ibinebenta
sa aming 800,000-square-foot na pasilidad sa Los Angeles,
ang pinakamalaking single-garment factory sa Estados Unidos.
Nangyayari talaga ang lahat doon.
Ang marketing, ang disenyo, lahat ng damit doon ginagawa.
Noong nagtapos ako ng kolehiyo, naisip ko,
"Kung ang layunin ng grad school ay makakuha ng mas magandang trabaho,
ano kaya kung laktawan ko ang grad school at mag-apply ako sa factory?"
Kaya nagpadala ako ng liham ng interes sa HR at kinuha nila ako.
Malaking bagay para sa 'kin na nakuha ko ang trabaho sa factory.
Malapit ako sa aksiyon at nakakasabik 'yon.
Kung baga, "Oo, ito na ako ngayon."
Ayan, ang daming taong
nagsusumikap sa pananahi ng mga bagay.
Hola!
Pagdating mo sa factory,
malalaman mo sa initiation na talagang nasa inner circle ka ni Dov.
Bibigyan ka nila ng starter kit.
Ang starter kit ay isang Leica camera. isang bagong Blackberry phone,
isang kopya ng The 48 Laws of Power, isang libro ng mga diskarte sa tagumpay,
at isang Hitachi Magic Wand vibrator.
Tinago ko ang Blackberry pati ang camera.
Siyempre tinago ko ang vibrator
at tinapon ko ang The 48 Laws of Power.
May pakialam lang ako sa sex, droga at mga T-shirt.
Sa mga tindahan, sa factory, basta kahit saan, nasa lahat ng dako ang sex.
Nakikipagtalik ang lahat
at makikita mo ang ilan sa mga empleyado na nakikipagtalik sa hagdanan.
Bata pa at malibog kami.
Ramdam mo na may vibe ng free sex.
Ibig kong sabihin, parte 'yon ng rebolusyon.
Kahit bumaba ang kita sa industriya ng retail,
dumami ang benta sa American Apparel.
Mabilis akong umasenso at nagkaroon ng mga responsibilidad.
Hello?
Sa edad na 25, may dalawang cell phone ako.
Tumatawag at nagte-text sa 'kin ang CEO.
Naisip ko, "Diyos ko po, adult na talaga ako."
Okay, ito ang PR office natin.
Nagsikap ako para maging pinuno ng fashion media at product placement.
Ang saya maging pinakamabilis na lumalagong retailer sa America.
Malayo ako sa bahay, may inaatupag ako at umaasenso ako.
Kung baga, "Tingnan mo ako ngayon, Papa. Di ko kayo kailangan."
Ako'y 21 taong gulang.
Manager ako ng mga tindahang 'to. Ako ang bahala sa mga empleyadong 'to.
Makapangyarihan ako.
At ano ang pakiramdam mo noon?
Ramdam ko hari ako ng industriya.
Nagtatrabaho ka man sa factory o sa mga tindahan,
tuwing may bonus o promosyon, o basta nagbago ang suweldo namin,
pinapipirma nila kami ng mediation agreement na nagsasabing,
"Kamakailan akong inalukan ng mas maraming pera
kaya di ko pwedeng idemanda si Dov.
Di ako pwedeng magsabi ng negatibong bagay tungkol sa kompanya."
Siguro wala akong muang
pero naisip ko, "Ayos lang 'to kaya pipirma lang ako."
Ang buong kompanya ay may lingguhang conference call.
Inaasahang tatawag ang lahat ng tindahan
nasa alinmang dako sila sa buong mundo.
Minsan tatawag ka sa linya
at sasabihin nitong may napakaraming kalahok.
"Paano ba naman 'to?"
Pero may ilang daang tao kasi.
Kung ano-ano ang inaayos natin dito.
Kailangan mong ayusin ang mga tindahang 'to, okay?
Kung di maganda ang performance ng tindahan mo,
baka nakakatakot ang conference call para sa 'yo
dahil baka pagalitan ka ni Dov.
Ito ang totoong mundo!
Parehong inaabangan at kinatatakutan ko 'to.
Tama, gago ka.
Nakakaaliw 'to pero nakakatakot din.
May iba't ibang bagay tulad ng Tanga ng Linggo.
Laging may tinatawag siyang "Tanga ng Linggo".
"Michelle, ikaw ang tanga ng linggo!"
"Tanga ng linggo, pinahihirapan mo ako!"
Diyos ko po.
Sobrang nakakahiya na naririnig ng ilang daang tao
na ikaw ang binansag na Tanga ng Linggo
para sa isang kompanyang gano'n kalaki.
Nakakailang, kung baga, "Alam kong di ako dapat tumawa
kasi sinisigawan niya ang isang taong iginagalang at gusto ko."
Tapos may sasabihin rin siyang sobrang nakakatawa,
kaya weird at mahirap at nakakalito 'to
kasi kung baga, "Galit ba ako sa kanya o nakakatawa ba siya?"
Sa oras na 'yon, kahit na nagtatrabaho pa rin ako sa mga tindahan
at kumikita ng $9 na minimum wage,
ramdam ko na kung may ideya ka,
lahat ay posible sa American Apparel.
Kaya nag-pitch ako ng marketing idea na 'to at biglang papuntang LA ako.
Buong araw akong bumiyahe, 11 p.m. na nang nakarating ako sa factory.
At naririnig kong nag-uusap si Dov, pinag-uusapan ang negosyo.
At naisip ko, "Nasa factory pa rin siya?"
Sabi ko, "Buong araw akong bumiyahe. Saan ako tutuloy?"
Tiningnan niya ako at sinabi niya, "Tumira ka kaya sa bahay ko?"
Tingnan ninyo ang malaking bahay sa Silver Lake.
Ito ang Garbutt House na nasa itaas ng Silver Lake Reservoir.
Isang makasaysayang bahay ito na pag-aari ni Dov Charney.
Nasa tuktok ito ng isang maliit na subdivision.
Sa pagpasok mo, makikita mo itong creamy marble stone sa buong bahay.
Napakaganda nito.
Nakatira rin doon si Jonny Makeup.
Tanong ng mga kaibigan ko, "Ba't ka nakatira sa boss mo?"
At sabi ko, "Ba't naman hindi?"
"Ba't di ka titira sa boss mo
kung may pagkakataon kang tumira sa malaki at magandang bahay?"
Palaging bukas ang pinto at ang daming babaeng umaaligid.
Naghahanda ng almusal niya at inilalakad ang aso niya.
Ayaw kong sabihin, pero parang Playboy Mansion tuloy.
Parang Playboy Mansion 'to pero para sa mga hipster.
Di malinaw ang relasyon ng ilan sa mga babae kay Dov
dahil kung sarado ang pinto niya, di dapat ako pumasok.
Alam ng lahat na nakikipagtalik si Dov sa mga empleyado.
Binata ako at bata pa ako.
Napaibig ka sa isang tao. "Ikinagagalak kong makilala ka."
"Ikaw ang mahal ng buhay ko, wala kang kapantay,
pero di pwede."
"Dahil nagtatrabaho ka para sa 'kin o sa kanya, di 'to pwede."
Di mo mapipigilan ang gusto ng puso.
Umalis ako sa bahay ni Dov pagkatapos akong balaan ng manager sa factory,
"Kung mananatili ka sa bahay niya,
magiging 'Dov girl' ka."
Isang Dov girl.
'Yon ay isang tao na...
Wala silang tiyak na trabaho.
Baka nobya sila ni Dov.
Baka kasama nila siya bumiyahe, pero ginagawa nila ang gusto niya.
At responsibilidad nila 'yon dahil sa itsura nila.
Nakakatakot ang mga Dov girl kung nandiyan sila.
Parang hit squad sila.
Sa mesa ko, may sisipot na babae
na nakasuot ng micro-mesh shirt at walang suot sa ilalim.
At sasabihin niya sa 'kin ang kailangan kong gawin.
Naisip ko, "Excuse me, sino ka ba?"
Tapos sasabihin niya, "Sabi ni Dov gawin mo 'to."
Mahalaga ang mga babae at madali silang mahalin.
Ano'ng gagawin mo? Alam mo ang ibig kong sabihin?
- Tama, Carla? - Oo.
- Sige. - Ganyan ka talaga.
Mula Los Angeles hanggang Tokyo, sa loob ng tatlong taon,
nagbukas ang American Apparel ng mga tindahan sa 11 bansa sa buong mundo
na may bentang naghahalagang $300 milyon noong nakaraang taon.
May mga billboard kung saan-saan.
Nasa likod sila ng mga bus.
Nasa mga bangko sila. Di mo sila maiiwasan.
Kendra, honey!
At 'yong mga celebrity pa.
Lahat ito American Apparel.
Gumagawa kami ng custom na damit para sa mga pop star na magto-tour,
tulad ni Rihanna at Britney Spears.
Diyos ko po, pinupuntahan kami ni Beyoncé sa gabi.
Isinasara namin ang tindahan para sa kanya.
Sobrang galing.
Sobrang matagumpay ng kompanya mo. Gusto mong maging publiko ito?
Gagawin namin 'to sa tamang kondisyon lang.
Gusto kong gawin 'to ayon sa gusto ko.
Ayaw kong sasabihan ako kung ano ang gagawin o paano dapat ang ad campaign
o kung ano ang posisyon namin sa politika.
Kung magiging publiko kami, pagkakaguluhan 'to.
Magiging publiko ang American Apparel.
Salamat sa milyun-milyong dolyar mula sa malaking kompanya ng pamumuhunan,
balak ni Charney na patuloy na mag-expand.
Noong naging pampublikong kompanya ito,
gumawa si Dov ng isang maliit na lupon ng mga direktor.
Kasama siya. May apat pang iba.
Dalawa sa kanila ay mga kaibigan niya.
Isa si Robert Greene, ang may-akda ng The 48 Laws of Power.
Si Dov ang chief executive officer at presidente.
Walang chief operating officer.
Walang chief technology officer.
Lagi akong ginaganahan pag naglalakad ako sa factory.
Ang unang CFO na kinuha niya
ay tinawag niyang talunan sa The Wall Street Journal
at pagkatapos humingi siya ng tawad.
Umalis ang CFO.
Ang estilo ng pamamahala ni Dov ay
iniipit niya ang mga tao hanggang sa kaya nila at pinaglalaban-laban niya sila.
Tatawagan ka ni Dov sa telepono
at lilinlangin ka niya para may sabihin ka tungkol sa isang taong nakikinig.
May magsasabi ng,
"Di maganda ang ginagawa ni Michelle. Sinira niya 'to."
At sasabihin ni Dov, "Nandito ngayon si Michelle sa linya."
"Michelle, ang tanga mo!"
Ang tanga mo!
Parang kultura ng sumbungan.
Lalamang ka pag magsusumbong ka tungkol sa ibang tao.
Sabi kong ipadala niya sa 'kin ang mga litrato. Tatlong beses 'to.
Mukha ngang pinag-aagawan ng mga tao ang pansin niya
at gusto nga nilang maging paborito at iba pa.
At sa huli, ang gulo sobra
dahil di nagkakasundo ang mga tao.
Gumagana na ba ang internet mo?
Isang beses, ipinamukha ko talaga sa isang manager
na ang pangit ng trabaho niya.
Napaiyak tuloy siya.
Naaalala kong parang gusto kong sumuka pagkatapos no'n.
Pero nakatutok ako sa premyo
at akala ko si Dov ang huwaran ng tagumpay
na gusto kong tularan
kaya sinusubukan kong tularan ang mga kilos niya.
Sige, ano pa?
Hahanapin ni Dov ang isang bagay na ginagawa mo na ayaw niya
at basta-basta na lang niyang isinisisante ang mga tao dahil doon.
Magfo-focus tayo sa pagtiyak...
Sino'ng isisisante natin?
- Ano? - Sino'ng isisisante natin?
Pero lagi niya 'tong ipinagtatanggol bilang susi sa tagumpay.
Noong naging publiko ang American Apparel,
ginamit ni Dov ang lahat ng pera para magbukas pa ng maraming tindahan.
Halifax. Toronto.
London. New York. Woodbury.
Savannah. Miami.
Beijing.
Pero nagkaroon ng recession.
Magandang gabi. Kung saan-saan ang mga palatandaan pero opisyal na 'to.
Nasa isang recession tayo.
Maraming kilalang retailer na nahihirapan
pero patuloy ang pag-expand ng American Apparel.
Noong 2008, naaalala kong pinag-uusapan ang recession
at ako naman ay, "May recession pala?"
Nagbubukas ng limang tindahan sa isang lungsod ang American Apparel
at pumupunta sa bagong bansa.
Walang recession.
Kumuha ka pa ng mga merchandiser.
Kung mabigat ang payroll mo, sasama ako sa kanila.
Wala lang sa lalaking 'yon ang pera.
Ilan ang kilala mo sa mga nakaraang recession
na nahirapan pero nagtiis sila hanggang naging maayos ang lahat?
Sa loob ng kompanya,
walang nagsasabi kay Dov ng mga bagay na ayaw niyang marinig.
Halika rito!
At 'yon ay dahil may maraming kabataan
na may look na gusto niya pero wala masyadong karanasan.
Sobrang hirap at nakakatakot
na subukang sabihin kay Dov, "Hindi."
Isang tulad ni Dov ay di naiintindihan ang salitang "hindi."
Di ba mas mura kaya pag i-outsource mo?
Ang direktang paggawa...
Tingnan mo 'yong tungkol sa immigration reform
kung saan kinalaban ni Dov ang pamahalaan ng US.
Sinusupil namin ang mga employer na gumagamit ng ilegal na manggagawa.
Noong 2009, ang Immigration at Customs Enforcement na kilala bilang ICE
ay nagsagawa ng audit ng American Apparel.
Nalaman nila na may mga 1,500 manggagawa na may pekeng papeles.
At napilitan ang American Apparel na pakawalan silang lahat.
Malaking pasanin sa pananalapi ang raid ng ICE
dahil sa panahon ng malaking paglago ng kompanya...
Sige na, tumigil na kayo.
...napilitan siyang pakawalan sila...
Tumigil kayong lahat.
...at muling bumuo ng kanyang workforce.
Kailangan natin ng mas maraming manggagawa...
para matugunan ang demand.
Matagal bago nalampasan 'to ni Dov.
At para mapanatili ang seguridad ng kompanya.
Pakiramdam niya na sinadya 'to para pahinain ang kompanya niya.
Ang daming problema sa pera noon
at sobrang daming maling desisyon na ginagawa.
Pero sa halip na akuin niya ang responsibilidad,
sinisisi niya ang iba o naghahanap siya ng sisisihin.
Edmonton, ang sama sobra. Dito, ang sama sobra.
Pag-isipan mo kaya.
Kaya kung nasa harap ka niya sa maling oras o sa maling mood,
ikaw ang target.
Sa oras na 'yon, pakiramdam ko ako mismo ang responsable
kung ba't di maganda ang takbo ng kompanya.
Tingin ko nag-trigger 'yon sa kanya ng parang predator response
kung saan naisip niya, "Di niya alam ang ginagawa niya."
Pinag-initan niya ako.
Sasabihin mo, "Pasensiya na, sir,
na binigo kayo ng team ko."
May utang ka sa akin!
Pagtatrabahuhin kita ng mga oras na di ka nagtrabaho!
Sisigaw siya, "Kung di mo 'to kaya e di umalis ka na ngayon."
Sana sa katapusan ng gabi, aalis ka na o susuko ka na.
Okay? Aalis ka o susuko ka.
Maglalaro tayo.
Bang! Tara na.
Aalis ka o susuko ka.
At naaalala kong tumayo na lang bigla ang isang tao at umalis.
At naaalala ko ang nangyari pagkatapos.
Sabi ng lahat, "Talunan siya."
"Ang hina niya kaya di niya kayang tiisin 'to."
"Nakakaawa na umalis na lang siya."
Kulang ka sa galing. Kuha mo ba?
Kulang ka sa lakas!
Ang hirap pag mahal mo ang isang tao pero mapang-abuso siya sa iba.
Magwawala siya
tapos sasabihin niya, "Diyos ko po, tinakot ba kita, baby?"
Gagamit siya ng boses ng bata.
At nakakalito talaga dahil may utang na loob ako sa kanya.
Para sa 'kin, siya lang ang paraan kong magtagumpay.
Sa oras na 'yon, nalulugi ng pera ang kompanya.
Kaya madalas na tema sa opisina tuloy,
"Kailan na ba lulubog ang barko?"
"Ano'ng magiging dahilan?"
May internal whisper network sa American Apparel.
Nag-uusap ang buong factory sa AOL Messenger
at nag-uusap kaming lahat.
At isang araw, nakaupo ako sa computer ko, at may nagpadala ng link.
Sabi niya, "Nakita mo na ba 'to?"
Nandito na ako kasama ang babae
na nagdedemanda sa CEO ng American Apparel dahil sa sexual harassment.
Ano ba naman 'to?
Teka, ano?
Ayaw kong maglihim tungkol dito.
Lalo na pag alam ko na maaaring may iba pang katulad ko.
Ang 42 anyos na entrepreneur
ay inakusahan na dinumog siya ng mga tawag at text
na sinasabihan siyang magpadala ng mga litratong mahalay.
Ang mga paratang na umabot sa mesa ko
ay pinagalit talaga ako.
M ay dalawa akong anak na babae
at napaisip ako
tungkol sa posibleng mararanasan nila
kapag nasa trabaho na sila.
Noong una, isang babae lang pero humantong ito sa pangalawa.
Habang ginagawa namin ang due diligence,
nakahanap kami ng ibang babae na nagsasabing naranasan din nila 'yon.
Ang CEO ng sikat na fashion line na American Apparel
ay may harap na isa pang kaso ng sexual harassment.
Nilinaw ko na dapat siyang tumigil. Sabi ko, "Wag mo akong hawakan."
Sabi ni Charney na isa lang siyang kakaibang executive
na nagsasalita nang bukas tungkol sa pakikipagtalik
kasama ng mga tauhan niya.
Seksuwal na nang-abuso ka ba ng empleyado?
Hindi.
Isa sa pinakamalaking isyu sa pagsasampa ng mga demanda
ay lahat ng babae ay pumirma sa mga kasunduang ito.
Akala nila ito ang karaniwan.
Basta sabi nito,
"Bawal kang magsalita ng masama tungkol kay Dov Charney o sa American Apparel."
"At kung magsasampa ka ng kahit ano, kailangan mong mag-arbitration."
"Ipinapaubaya mo ang karapatan mo sa hurado. Bawal kang pumunta sa korte."
Sinasabi ng kompanya at ni Dov Charney
na pumirma ka ng kasunduan sa pagiging kumpidensiyal.
Siya ay 17 anyos noong pinirmahan niya 'yon.
Ang mas mahalagang tanong ay
bakit nakatutok ang kompanya sa pagiging kumpidensiyal?
Nagtaka ako noon.
May bahagi ako na alam mo na, hashtag, paniwalaan ang mga babae.
Pero, kasabay nito, parang ama ko na si Dov.
Kaya medyo naisip ko,
"Diyos ko po, sinusubukan lang ba nilang perahan siya?"
Walang korteng humatol na seksuwal na nang-abuso si Charney ng empleyado.
At hindi raw siya nagbayad ng pera sa mga kaso laban sa kanya.
May hindi totoo tungkol sa mga claim.
Una sa lahat, peke sila.
Pangalawa, tinuturuan ang mga naghahabol.
Pangatlo, masyadong maraming pera
ayon sa halagang hinahabol nila.
At handa akong magpa-polygraph.
Wala akong personal na nakita na pinipilit niya ang sinuman.
Ipinakilala kami sa isang grupo ng matataas na empleyado na babae lahat.
Sabi nila nasisiyahan silang magtrabaho para kay Dov Charney.
Nakakasabik na makatrabaho si Dov.
Sa tingin ko, ang talino ni Dov.
Napakatapat niya. Masaya akong nagtatrabaho sa kanya.
"Susmaryosep, alam ng lahat na laganap ang sex sa trabaho."
Palagay ko, pineperahan lang nila siya. 'Yon ang iniisip ko.
Umabot sa punto kung saan nagbibiro ang lahat.
Maganda ako, okay? Maganda ang sex.
Maganda ang mga puta.
At kung ayaw ng mga empleyado ko e di idemanda mo ako!
Di ko naaalalang... nahihiya o nababalisa ako.
Pakiramdam ko gusto lang naming bumalik sa trabaho.
Isa pang kamiseta, isa pang relo, isa pang bagay.
Nahihirapan ngayon ang CEO ng American Apparel na si Dov Charney.
Nalugi siya ng $86 milyon sa benta,
may kaharap na $250-milyong kaso ng seksuwal na pang-aabuso.
Pagkatapos noon, nag-iba na ang lahat.
Naging mas galit at mas paranoid na si Dov
tungkol sa kung sino ang kakampi niya at sino ang hindi.
Ilan ang ginawa mo sa New York?
Dapat kabisado mo na sila. Tanga!
Ako ang pinagbubuntunan niya ng galit.
Lagi niya akong pinapagalitan tungkol sa nga bagay na di ko ginawa.
Tanga! Gago!
Di na namin nakikita ang, "Ay, nagbibiro siya,"
o "Nagpapaka-charming siya."
Mga gago kayo!
Puro sigaw lang.
Pahihirapan rin kita.
Pahihirapan kita!
Basta na lang siyang nagwawala.
Sinusuntok niya ang pader.
Alam mo, pinanood ko siyang wasakin ang isang basurahan.
Hinampas lang niya 'to sa sahig hanggang parang basag na lata ng soda na 'to.
Nakakahiya ka, gago!
Tapos, lalapit siya sobra sa mukha mo at sasampalin ang sarili niya.
Sasaktan niya ang sarili niya at sasabihin niya,
"Sinasaktan ko ang sarili ko dahil di kita masaktan."
Hanggang halos dumudugo na siya.
Sobrang baliw talaga at nakakaloka.
Iisipin mo tuloy,
"Pakiramdam ko papatayin ako ng boss ko."
Pakiramdam ko di na ako ligtas sa bahay niya
kaya umalis na ako.
Sa oras na 'yon, nagtatrabaho sa American Apparel ang lahat ng kakilala ko.
Lahat ng damit ko ay American Apparel. May telepono at computer ako ng kompanya.
Sobrang lulong ako rito
na wala akong makita sa labas nito.
Pasok na pasok talaga ako.
Padalhan mo siya ng litrato nito at gusto kong punahin mo ang sarili mo.
Sabihin mo ang pagkulang mo. Isang pag-amin.
- Okay. - Okay? Carson ang pangalan niya.
Wala kang mga calculator watch kaya gago ka.
Umalis ka na at nabigo mo ako.
Paulit-ulit na binabanggit ni Dov ang The 48 Laws of Power
nang walang tigil.
Kaya inuwi ko 'to para lang basahin 'to.
Bago ko nakilala si Dov, narinig ko na ang hilig niya sa librong 'to
kaya ramdam ko na dapat ko 'tong basahin.
"Huwag mong turuan ng sapat para kaya nilang wala ka."
Sigurado akong gusto ni Dov 'yan.
"Gawin mong malabo ang pananalita mo pero puno ng pangako."
"Bigyan mo ang mga bagong alagad mo ng mga ritwal."
"Sabihin mong magsakripisyo sila para sa iyo."
"Maging sentro ng pagnanasa sa pagbibigay sa kanila ng layunin."
"Gamitin mo ang kanilang pangangailangang maniwala at gawin mong parang cult."
Paano ko ibebenta 'to? Paano sila mabebenta?
Wala silang sticker.
Tatlong sentimo ang sticker.
"Panatilihin mong takot ang iba."
"Maging unpredictable ka."
Grabe, mailalarawan ko ang sarili ko bilang takot sa kanya.
At ginawa nga niya, talaga ginawa niya.
Ang sama nito. Minamanipula nito ang pag-iisip.
"Panatilihing umaasa ang mga tao sa iyo."
Siguro dapat binasa ko ang librong 'to.
Parang cult leader 101 'to.
Panatilihin mo silang medyo gutom
at ikaw ang
magpapakain sa kanila ng kailangan nila
kaya makokontrol mo ang sitwasyon.
Grabe, ang galing ng hindsight.
Parang gusto kong umiyak ngayon. Nakakatakot. Nakakatakot talaga.
Ganoon ba ako kadaling naniwala?
Ibig kong sabihin, galing ako sa ibang cult.
Para akong nasanay noong bata ako dahil lumaki akong Mormon.
Lumipat ako sa kabila at pumasok din ako sa parehong bagay.
Noong nakita ko na walang suot na damit ang emperador
at ito ang mga ginagamit niya para manipulahin ako,
nagising na ako
at naisip ko, "Ano'ng ginagawa ko?"
Sa oras na 'yon, ang gulo sobra pero takot pa rin akong umalis
dahil sasabihin din niya sa akin,
"Iba-blacklist kita,
para di ka na makakakuha ng trabaho sa industriyang 'to, dito."
"Kilala ko ang lahat. Sasabihin kong pangit ka sa trabaho mo."
Pero lalong lumala ang lahat
at di ko alam kung ano ang dahilan.
Nagsimula siyang magpadala ng mga text kung paano ko sinisira ang kompanya
at alam mo na, "Kasalanan mo at maamo ka."
"Di ka nagmamalasakit at tingin ko pasaway ka."
Nagpadala siya ng e-mail sa abogado ng kompanya
at mga kopya sa retail director at sa 'kin.
Sabi niya, "Epektibo sa Lunes, bawasan mo ng 25% ang sahod ni EJ."
At 'yon na 'yon. Kinaumagahan, umalis na ako.
Nagsimula akong magmatigas
sa mga bagay na sa tingin ko ay di makatwiran.
Nakatanggap ako ng 25 na tawag mula kay Dov sa weekend na sinasabing pumasok ako.
Tapos may mga tumawag sa 'kin mula sa ilan sa mga babae at ibang tao,
"Tinatawagan ka ni Dov," at sabi ko, "Di ako sumasagot."
"Di ako sasagot hanggang makarating ako sa Lunes."
Kaya nasisante ako
dahil alam ko kung magbibitiw ako, di niya ako kailangang bayaran.
May isang araw kung kailan wala akong kinain buong araw
at sabi ko, "Dov, kailangan ko ng pahinga."
Sabi ni Dov, "Bumili ka ng pizza sa tapat. Bumalik ka sa limang minuto."
At sabi ko, "Dov, kailangan kong kumain ng totoong pagkain na may gulay."
"Kailangan ko ng sandali."
At nagwala si Dov.
At habang sinisigawan niya ako,
pinanood ko ang isang Dov girl...
na dinalhan siya ng isang bagong lutong steak sa plato
at inilapag sa harap niya.
Sabi ko, "Nagbibiro ka ba?"
Ako naman ang nagwala sa kanya.
Kinabukasan, sinabi ng abogado niya,
"Mas mabuting tapusin mo na ang oras mo sa kompanya."
Tinitingnan ko ang kompanya.
Mas mababa sa $120 milyon ang market cap nito.
Ibig kong sabihin, pinabagsak niya ang kompanyang ito.
Ang totoo ay
ang lupong ito ang dapat sumiyasat dito.
Matapos akong masisante ni Dov, may tumawag sa akin
mula sa isang independent auditor na nagtatrabaho para sa lupon.
At naging malinaw na balak nilang tanggalin si Dov
at naghahanap sila ng impormasyon para masuportahan 'to.
Kung may nagsulat ng libro
tungkol sa pagsagasa sa mga tao para makuha mo ang gusto mo
at nilagay mo siya sa lupon,
siyempre talagang pagsisisihan mo 'to.
May nakitang server ang mga imbestigador
na ginagamit ni Charney sa ari-arian ng kompanya
na naglalaman ng mga e-mail, text, graphic na seksuwal na video,
maraming impormasyon na talagang nakapipinsala sa kanya.
Mga paratang ang lahat ng ito.
Pero may video
kung saan tumatakbo siyang nakahubad sa isang silid,
apartment o hotel room niya yata,
habang may kasama siyang dalawang babaeng empleyado.
Sumasayaw ako ngayon.
Binabalewala niya ang lahat ng etikal at posibleng legal na linya at hangganan.
Ngayon, may ebidensiya na tayo
na nagkaroon siya ng mga di naangkop na palitan ng text sa mga empleyado niya.
"Ang puwit mo sa litratong 'yan ay ang perpektong target para sa tamod."
"Ididiskarga ko na ba ang titi ko na parang maruming baboy?"
Iyan ay... Hindi katanggap-tanggap.
Kaya... dapat gumawa ng malaking pagbabago ang kompanya.
Wala na ang kontrobersiyal na CEO at founder ng American Apparel.
Isinisante na ng American Apparel si Dov Charney.
Isinisante na siya ng lupon ng kompanya.
Oo, gago siya. Dapat lang siyang masisante.
Tingin ko iniisip niyang masama para sa kompanya na isisante siya
at tingin namin ito ang tamang gawin.
Ginupit ko ang headline at ang artikulo
at idinikit ko 'to sa journal ko
dahil ito ay napakagandang sandali at gusto kong maalala 'to.
PINATALSIK NG AMERICAN APPAREL ANG FOUNDING CEO
Noong nasisante siya, nakahinga ako nang maluwag.
Pero pakiramdam ko rin na nawalan ako ng pamilya.
Ang hirap talagang isipin.
Oo, may pang-aabuso. May masasayang panahon din.
Kaya ang hirap talaga.
Naniniwala ako na pinatalsik si Dov Charney
dahil nakita ng lupon
na paulit-ulit ang mga claim na 'to
at, alam mo na, mapapailalim sila sa karagdagang pananagutan.
Para sa akin, napakatapang ng mga babaeng lumabas.
Pero sa kasamaang palad, dahil pinirmahan nila ang mga arbitration agreement na ito,
pinatahimik sila.
Kaya may kailangan kaming gawin. Hindi pwedeng ganito na lang ito.
Nandito ang kliyente ko para pag-usapan ang karanasan niya
sa nangyari sa kanya.
Kaya pumunta kami sa Capitol para subukang baguhin ang batas
para hindi na pwedeng hilingin ng mga employer sa kanilang mga empleyado
na isuko ang kanilang mga legal na karapatan.
Kakila-kilabot ang buong panahon ng trabaho ko sa kompanyang ito.
Talagang nakakasira ng pagkatao
para magtrabaho sa kompanyang ito.
Halos walong taon bago ko
nabawi at napagnilayan ang lahat ng kinuha ng lalaking ito sa akin.
Ang ikinagagalit ko talaga ay kinuha niya ang boses ko.
Gusto kong ikuwento ang istorya ko
at ang mga detalye sa nangyari sa akin sa kompanyang iyon,
pero di ko 'to pwedeng gawin.
Dahil alam kong kaya niya akong sigawan
at gamitin ang lakas niya sa 'kin,
naramdaman ko na baka kaya nga niyang gawin
ang mga bagay na inaakusahan siya.
Itinanggi ni Dove Charney ang lahat ng paratang sa kanya.
Dahil sa mga kasunduang pinirmahan nila,
na-dismiss ang bawat reklamo at ipinadala sa arbitration.
Gayunpaman, sa paglilitis,
ilan sa mga paratang ay pumasok sa pampublikong domain.
Ngayon, ipinagsama namin ang mga salaysay nila, gamit ang mga aktor.
Ako ay 18 anyos noong nagsimula akong magtrabaho sa American Apparel.
Inimbita ako ni Dov sa LA para sa isang linggong pagsasanay sa merchandising
na nangyari sa bahay niya.
Hindi niya ako pinayagang umuwi at kumuha ng maleta.
Nilinaw niya na titira ako sa bahay niya.
Inimbitahan ako ni Dov sa bahay niya
at pagdating ko doon, naka-underwear lang siya.
Inalok sa akin ni Dov na maging model ng American Apparel.
Noong dumating ako, nakatapis lang siya.
Mag-isa lang kami ni Dov sa silid niya.
Tinanong niya ako kung exhibitionist o voyeur ako.
Hinila niya ako papasok at pinilit niya akong bigyan siya ng oral sex.
At hiniling niya sa aking na bigyan siya ng oral sex.
Sinubukan niyang kumuha ng litrato at agad akong inatake
at pinilit niya akong gumawa ng mga seksuwal na gawain.
Pinapakita niya ang mga dede ko.
At nang humindi ako, naging mas agresibo at marahas siya.
Dinala niya ako sa silid, pumatong siya sa akin,
at muntik na akong malagutan ng hininga
sa pagpilit niya sa akin na gumawa ng isa pang seksuwal na gawain.
- Matanda na siya para maging ama ko. - Di niya ako pinaalis.
At sinubukan niya akong i-sodomize.
Labing-walo lang ako noon.
DI PA NAHAHARAP SI DOV CHARNEY NG MGA PARATANG NG PANG-AABUSO SA KORTE
Dov, marami na siyang nagawa.
At malamang patuloy siyang makakalusot.
Parang iba't-ibang hayop ang mga tao at ang taong 'yon ay predator.
Kaya pating 'yon o isang rattlesnake o anuman
at magalit ka man sa ahas o pating,
di sila magbabago.
Lagi silang kakagat.
At nakakainis talaga
dahil ito ay isang bagay na
sa anumang dahilan, sa lipunan,
medyo hinayaan lang natin ang ganoong klaseng tao.
Siyam na buwan matapos sibakin si Dov Charney, na-bankrupt ang American Apparel.
Ginawa ni Charney ang Los Angeles Apparel,
bago siya naging CEO ng isa pang malaking fashion brand.
Kung matagumpay ang American Apparel bilang extension mo,
anong extension ang makukuha natin ngayon?
Pareho rin! Wala akong pinagsisisihan.
Nagsalin ng subtitle: Carol Chua