Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Miałem wolne.
Była dziesiąta lub jedenasta wieczorem.
Zadzwonił mój telefon. To był szef mojej firmy.
Odebrałem telefon,
a on powiedział tylko: „Nienawidzę cię”.
Powtarzał tylko: „Nienawidzę cię, kurwa!”,
a potem się rozłączył.
I tyle.
Zadzwonił w środku nocy, by powiedzieć, że mnie nienawidzi.
POMOCY
Tak wyglądał normalny dzień w American Apparel.
Zupełnie nowa marka odzieżowa podbija Amerykę.
American Apparel.
To obecnie najmodniejszy producent odzieży w kraju.
Zdawała się fajna, bo była inna, a ja lubiłam inność.
Marka American Apparel otworzyła sklepy w 11 krajach,
odnotowując obrót 300 milionów $.
Chciałem być tego częścią.
To była modowa sekta.
Jak leci?
Dov był jej przywódcą.
To było beznadziejne!
On po prostu emanował energią.
To wygodne i estetyczne koszulki
uszyte bez wyzysku.
Zsuń je. Ale uroczo.
Reklamy przypominały soft porno.
Seksualność w modzie jest nieunikniona.
Stało się moim życiem.
Miałam asystenta i kontaktował się ze mną sam CEO.
Czułem się jak król branży.
Rozkoszowałem się każdą sekundą,
a potem przestałem.
Dov był nieprzewidywalny.
Ty debilu!
Cisnął nas do granic możliwości.
Nie dajesz rady! Jesteś za słaba!
Potem nadeszła recesja.
Firma American Apparel ledwo przędzie.
Pieprzona katastrofa. Ogarnij to.
Sprawy zaczęły przybierać dziwny obrót.
Pojawiło się nagranie,
na którym chodził nago po pokoju
przy swoich dwóch pracownicach.
To jakieś jaja?
Praca w tej firmie to było absolutnie wstrząsające
i odczłowieczające doświadczenie.
To pojebane.
Wszyscy przerwijcie pracę.
American Apparel zaliczyło kultowy wzlot i upadek.
Ktoś zrównał tę firmę z ziemią.
Prawdopodobnie będę chodził na terapię do końca życia.
Musiałem się stamtąd wydostać. To był istny kocioł.
Każecie mi wchodzić,
a nie zdążyłem schudnąć na Ozempicu.
To była połowa lat 2000.
Buty Ugg były wszędzie,
Facebook dopiero raczkował
i wszyscy przeżywali modową wpadkę Janet Jackson.
Pewnego dnia wracałem transportem publicznym do domu
i dostałem gazetę City Weekly.
Na odwrocie zobaczyłem reklamę sklepu odzieżowego
z napisem „Już otwarte” i dziewczyną z rozłożonymi nogami.
Powiedziałem: „O Boże, to jest moda”.
Firma nazywała się American Apparel.
Było napisane, że prowadzą rekrutację, więc poszedłem na rozmowę.
Od zawsze kochałem modę.
To było naturalne.
Dorastając, miałem problemy z nauką.
Aplikowałem na stanowiska związane z modą, ale się nie dostawałem.
Pracowałem więc na sekstelefonie.
Cześć, piękny, to ja...
Tilly McEloise. Jak się masz?
REKRUTUJEMY
Gdy dotarłem na rozmowę,
byłem pewien, że znów mnie odrzucą
i że jestem skazany na pracę na słuchawce do końca życia.
Wszedłem do środka,
a w przymierzalni siedziała jakaś dziewczyna.
Dałem jej swoje CV,
czyli właściwie pustą kartkę papieru.
Ona rzuciła ją w kąt,
zmierzyła mnie wzrokiem i spytała, czym chcę się zajmować.
Odpowiedziałem, że chyba merchandisingiem mody.
A ona na to: „Świetnie. Mógłbyś zostać menedżerem regionalnym.
Zaczniesz od dziś?”
Ucieszyłem się.
OTO JONNY.
„Zróbmy to”.
Nowa marka odzieżowa, American Apparel,
podbija Amerykę.
Sklepy pojawiają się jak grzyby po deszczu.
W okolicy otworzył się sklep American Apparel.
Poszedłem na rozmowę i dałem im CV,
ale oni kierowali się przeczuciem.
OTO CARSON.
Dostałem pracę chyba ze względu na wygląd.
Jestem wysoki i chudy,
a oni promowali taką sylwetkę w swoich reklamach.
Miałam kolczyk w nosie, krótkie włosy i wyraziste okulary.
OTO E.J.
Stylizowałam się na hipsterskiego kuriera rowerowego.
Dla nich liczył się wygląd, a nie doświadczenie.
Wystarczyła im moja stylówka.
Bez wątpienia zatrudniali dziwaków i geeków.
To był klub ekscentryków.
Jeden z naszych sloganów brzmiał:
„Gdy zobaczysz, że ktoś kradnie, powiedz, że zatrudniamy”.
Nie było mnie stać na ubrania American Apparel,
więc razem z koleżanką kradłyśmy z ich sklepów.
Pewnie założyłam skradzioną koszulkę na rozmowę kwalifikacyjną.
Menedżerka spojrzała na moje ubrania, zrobiła mi fotkę
i po prostu mnie przyjęła.
OTO MICHELLE.
Czułam się wybrana.
Pomyślałam, że muszę być spoko, skoro pasuję do American Apparel.
American Apparel zyskuje na popularności,
bo oferuje nowoczesny i estetyczny styl.
Sklepy American Apparel wyróżniały się na tle innych.
Nie były jak sklepy GAP lub J.Crew.
Były seksowne i bardzo modne.
Sprzedajemy odzież basic.
Ludzie wykorzystują nasze ubrania, by kreować własny styl.
Największą zaletą American Apparel było stanie w kontrze do innych marek.
To był czas wybijania się dzieci sławnych ludzi.
Oglądaliśmy Proste życie.
Królowały tandetne logo.
American Apparel stawiało na prostotę.
Jednolite ubrania basic bez logo i w całej gamie kolorystycznej.
To działało na nas jak światło na ćmę.
Przyciągało nas.
Niedawno przebudowaliśmy mój sklep i znacznie go powiększyliśmy.
Na początku, gdy zacząłem pracować,
głównie ubierałem manekiny i organizowałem sklep.
Spójrzcie na te przecudne kolory.
Ktoś kiedyś powiedział,
że mój sklep wygląda bosko
i że wyśle jego zdjęcie Dovowi.
Spytałem, kim jest Dov.
- Gotowy? - Tak.
Uważam, że nigdy nie spoczywamy.
Jako ludzie jesteśmy wytrenowani, by stale stawać się lepszymi.
Wszystko ewoluuje. Branża odzieżowa musi się zmienić.
Prowadzę American Apparel w sposób instynktowny i impulsywny.
Próbuję przełamywać wszelkie bariery.
Jak leci?
OTO DOV.
To Dov Charney, ekstrawagancki przedsiębiorca odzieżowy z Kanady.
Twierdzi, że wypowiada krucjatę kulturze przemysłu odzieżowego,
chcąc zgładzić wyzysk pracowników.
O to w tym chodzi.
To wygodne i estetyczne koszulki
uszyte bez wyzysku.
Sprzedawał koncepcję ciuchów uszytych w USA i bez wyzysku,
a ja byłem tym oczarowany.
Przyświecała temu wyższa idea.
To było coś ważnego.
Jesteś spięty. Wyluzuj.
Spokojnie, to Kalifornia.
Dov Charney to największy producent, który wciąż szyje w Ameryce.
Płaci pracownikom więcej niż stawkę minimalną.
Przez ostatnie 30 lat nie docenialiśmy tej profesji.
To cholernie ciężka praca.
American Apparel szyło wyłącznie w Ameryce.
Nikt inny tego nie robił.
Krytycy powtarzali, że to się nie opłaca
i że tak niezrównoważony model za dużo kosztuje,
a on się zawziął.
Staramy się robić rzeczy sami.
Muszę konkurować z Chinami, ale jestem na to gotowy.
To moja praca.
Dov pasjonował się problemem imigracji
i kwestionował pojęcie granic.
Wierzę w otwartą politykę imigracyjną.
Sądzę, że ludzie powinni móc żyć, gdzie tylko chcą na świecie.
Ten etos do mnie przemawiał.
Uważałam, że firma robi wiele dobrego.
Twój klucz do sukcesu?
Pasja.
- Tylko tyle? - Tylko tyle.
Boże, gdy Dov po raz pierwszy wszedł do mojego sklepu, byłem podjarany.
Wszyscy panikowali, bo miał przyjść Dov.
Było go słychać i czuć jego prezencję, zanim się go zobaczyło.
Nie chcę przesadzać, ale możemy.
Poniedziałkowe wieczory są ważne, bo przychodzą przesyłki.
Chcemy pokazać dżinsowe kurtki,
więc wynosimy je na sklep.
Gdy wszedł, pomyślałem, że był bardzo seksowny.
- Jak masz na imię? - Kayla.
Kayla, dobrze. Cześć.
Walnął mowę motywacyjną,
mówiąc, że razem z nim podbijemy cały świat.
To było jego show, a ja uwielbiam show.
Mówią ci, że jesteś nadpobudliwy?
Tak, słyszę to codziennie.
Urodziłem się z nadmiarem energii.
Całe życie Dova kręciło się wokół American Apparel.
Prawie nigdy nie spał.
Nie robił przerw na jedzenie.
Pozwalał do siebie dzwonić o każdej porze dnia i nocy.
Tego samego oczekiwał od swoich pracowników.
Wiesz, czemu nie odbiera?
- Jest czwarta rano. - Nie dlatego.
Nie odbiera też o 13.00.
Zaczęłam zostawać do późna, nie brać wolnego.
Jeśli pracowałam tylko 40 godzin w tygodniu,
to dlatego, że byłam na zwolnieniu.
Nikt tak mało nie pracował.
Kiedyś przez dwa tygodnie wypracowałem nie tylko 80 godzin,
ale i jakieś 120 godzin nadgodzin.
Miałem 36-godzinną zmianę.
Płace mi nie uwierzyły.
Musiały sprawdzić nagrania z kamer.
Spędzanie z tymi ludźmi całych dni
pozwoliło nawiązać głębszą relację.
Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że nie tylko ja uczęszczam na terapię.
Wszyscy byliśmy na swój sposób wrażliwi.
Nasze mamy miały podobne choroby psychiczne
i byłam w szoku.
Zanim zacząłem pracę w American Apparel, byłem narkomanem.
Praca tam dała mi sens życia
i poczucie przynależności.
Wychowywałem się w mormońskiej społeczności
i z niej pochodzę.
Dorastając, zacząłem kwestionować kościół,
i to nie spodobało się wielu osobom z okolicy.
Gdy miałem 17 lat, uciekłem z domu
w poszukiwaniu czegoś innego.
American Apparel stało się tym, czego szukałem.
Reklamy American Apparel łamały wszystkie zasady,
jakie panowały wtedy w kulturze.
Firma American Apparel została potępiona za ostatnią kampanię.
To nie jest pierwsza kontrowersyjna reklama American Apparel.
Reklamy przypominały soft porno.
Seksualność w modzie jest nieunikniona.
Nie powinniśmy bać się seksu,
bo to nie ma sensu.
Dov znajdował modelki wśród klientek sklepów.
Wybierał atrakcyjne i wesołe dziewczyny,
a potem robił im sesje.
Charney zawsze wypatruje kobiet takich jak Natasha.
Gdy zobaczył ją na ulicy,
wyskoczył z auta i zaoferował pracę.
- To prawda? - To prawda.
Nie pomyślałaś: „Kim jest ten dziwak?”
Zastanawiałam się, kim jest i skąd się wziął.
Była podejrzliwa, ale zgodziła się na sesję,
a teraz pracuje dla marki.
Modelki nie miały makijażu
i nie pozowały w wyuczony sposób.
Zejdźmy tutaj. Mamy tu ładny rozstęp.
Wiesz, o co chodzi?
Te osoby nie były konwencjonalnie piękne,
nie były chude, nie miały doczepianych włosów i makijażu.
To mogłam być ja.
Podobało mi się, że podawano ich imiona
i krótką notkę o osobie.
Tak, niektóre były bardzo dwuznaczne, ale to był genialny pomysł.
- Ta modelka tu pracuje? - Tak, na dole.
Dov Charney i American Apparel byli o tyle ciekawi,
że łączyli przekraczanie norm z idealizmem.
Seks bez idealizmu wypadłby tandetnie,
a idealizm bez seksu – nudno.
Dov ucieleśniał oba te poglądy i działał w zgodzie z nimi,
a firma prężnie się rozwijała.
Nie musicie iść teraz z nikim na lunch.
Przyjdziecie wcześniej, wyjdziecie później. To nie zabawa.
Rywalizowaliśmy ze sobą.
Czuliśmy, że musimy się wyróżnić na tle innych tak,
aby Dov nie mógł poprosić kogoś innego o wykonanie naszej roboty.
Pytałem milion razy. Chyba przyjdzie.
Dov bardzo otwarcie mówi, co myśli,
i wytyka błędy.
Mylisz się. Nic tu nie ma.
To do mnie przemawiało,
bo tam, skąd pochodzę, tak nie robiono.
Zabierzcie stąd to gówno.
Wkręciłem się w to.
Wierzyłem, że sukces osiąga się,
dążąc do konfrontacji.
Awansowałem z najniższego stanowiska do menedżera sklepu w pół roku,
a sklep był naprawdę duży.
Wciąż jednak czułem, że muszę się wykazać.
Wiedziałem, że mógłbym wpłynąć na tę firmę jeszcze bardziej.
Podstawą marki American Apparel
jest rewolucyjna koncepcja pionowej integracji bez wyzysku.
Nasze dobra są produkowane i wprowadzane na rynek
w niemal 75 000-metrowym zakładzie w centrum Los Angeles,
który stanowi największą szwalnię w Stanach Zjednoczonych.
Wszystko działo się tam.
Marketing, projektowanie i produkcja.
Po skończeniu college’u pomyślałam,
że skoro studia magisterskie mają mi zapewnić lepszą posadę,
to może ominę ten etap i zaaplikuję do szwalni.
Wysłałam list motywacyjny do działu kadr i się dostałam.
Zatrudnienie w szwalni było dla mnie kamieniem milowym.
Byłem blisko akcji, co bardzo mnie kręciło.
Czułem się kimś ważnym.
Spójrzcie, cała masa ludzi urabia się po łokcie, szyjąc.
¡Hola!
Dostając pracę w szwalni,
dostawało się także do bliskiego kręgu Dova
i otrzymywało pakiet startowy.
Pakiet startowy zawierał aparat marki Leica, telefon BlackBerry,
egzemplarz 48 praw władzy, książki na temat strategii sukcesu,
oraz wibrator Hitachi Magic Wand.
Zatrzymałem telefon, aparat
i oczywiście wibrator,
a książkę wyrzuciłem.
Obchodziły mnie tylko seks, dragi i koszulki.
W sklepach i w szwalni – seks był dosłownie wszędzie.
Wszyscy ze sobą sypiali,
a pracownicy urządzali sobie schadzki na klatce schodowej.
Byliśmy młodzi i napaleni.
Dało się wyczuć, że panuje klimat seksualnego wyzwolenia.
To była część rewolucji.
Mimo spadku zysków w handlu detalicznym
sprzedaż American Apparel rośnie.
Szybko awansowałam na pozycje i dostawałam nowe obowiązki.
Halo?
W wieku 25 lat miałam dwa telefony komórkowe
i kontaktował się ze mną sam CEO.
Myślałam: „Boże, robię takie dorosłe rzeczy”.
Oto nasze biuro PR-u.
Awansowałem na stanowisko związane z mediami i lokowaniem produktu.
To właśnie zalety bycia najszybciej rozwijającym się sklepem w USA.
Byłem z dala od domu, pracowałem i awansowałem.
Chciałem udowodnić swojemu tacie, że ich nie potrzebuję.
Miałem 21 lat.
Byłem menedżerem sklepów i miałem swoich podwładnych.
Miałem władzę.
Jak się wtedy czułeś?
Czułem się jak król branży.
Pracując czy to w szwalni, czy w sklepach,
za każdym razem, gdy dostawaliśmy premię, awans czy podwyżkę,
kazano nam podpisać umowę mediacyjną, mówiącą,
że w wyniku przyjętej podwyżki
nie możemy pozwać Dova,
ani stawiać firmy w złym świetle.
Może byłam naiwna,
ale ją podpisałam, wierząc, że będzie dobrze.
Cała firma zdzwaniała się na cotygodniowe telekonferencje.
Były one obowiązkowe dla wszystkich sklepów na świecie.
Czasem automat mówił,
że jest zbyt wielu uczestników.
Jak to możliwe?
Wdzwaniały się setki ludzi.
Obecnie przerzucamy kupę gówna.
Musicie ogarnąć sklepy, rozumiecie?
Jeśli nasz sklep nie radził sobie dobrze,
telekonferencja mogła oznaczać czas terroru,
bo groziło nam wywołanie do tablicy przez Dova.
Witaj w prawdziwym świecie, kurwa!
Zawsze czekałam na nie z radością i strachem.
Masz rację, jesteś durniem.
To było równie zabawne, co przerażające.
Wyłaniał też „Głupka tygodnia”.
Zawsze nazywał kogoś „Głupkiem tygodnia”.
„Michelle, jesteś Głupkiem tygodnia! Robisz mnie w chuja!”
O mój Boże.
To było takie upokarzające, gdy setki ludzi słyszało,
że to ty zostajesz Głupkiem tygodnia
w wielomilionowej firmie.
Było mi nieswojo, bo nie powinnam się śmiać,
gdy ktoś krzyczy na osobę, którą szanuję i lubię,
ale zaraz mówił coś tak przezabawnego,
że ciężko było się powstrzymać i zrozumieć,
czy go nienawidzę, czy uwielbiam jego poczucie humoru.
Choć wtedy pracowałam jeszcze w sklepie,
zarabiając minimalną krajową, czyli 9$,
miałam poczucie, że jeśli masz dobry pomysł,
to w tej firmie wszystko jest możliwe.
Podrzuciłam pewien pomysł marketingowy i zaraz poleciałam do LA.
Spędziłam cały dzień w podróży i dojechałam do szwalni na 23.00.
Słyszałam Dova rozmawiającego o interesach.
Zastanawiałam się, co on tu jeszcze robi.
Nie wiedziałam, gdzie się zatrzymać,
a on zaproponował, żebym przenocowała u niego w domu.
Oto posiadłość w Silver Lake.
To Garbutt House nad zbiornikiem Silver Lake,
historyczny dom należący do Dova Charneya.
Znajdował się na wzgórzu zamkniętego osiedla.
Cały dom pokrywał beżowy marmur.
Był przepiękny.
Jonny Makeup też tam mieszkał.
Przyjaciele pytali, czemu mieszkam z szefem,
ale ja uznałem: „Czemu nie?”.
Czemu miałbym z nim nie mieszkać
w tak wielkim i pięknym domu, skoro mam taką szansę?
Drzwi były zawsze otwarte i wszędzie pałętały się dziewczyny.
Robiły śniadanie i wyprowadzały jego psa.
Przypominało mi to trochę Rezydencję Playboya.
To była Rezydencja Playboya, ale dla hipsterów.
Nie wiadomo było, co łączyło niektóre dziewczyny z Dovem,
bo gdy miał zamknięte drzwi, miałem nie wchodzić.
Tajemnicą poliszynela było to, że Dov sypia z pracownicami.
Jestem młodym singlem.
Gdy się zakocham, mam powiedzieć: „Miło cię poznać,
jesteś kobietą mojego życia i strzałem w dziesiątkę,
ale nie możemy się spotykać,
bo skoro razem pracujemy, to byłoby to niestosowne”?
Z sercem się nie dyskutuje.
Opuściłam dom Dova, gdy mój menedżer ostrzegł mnie,
że jeśli tam dłużej pomieszkam,
to zostanę „dziewczyną Dova”.
Dziewczyna Dova
to ktoś, kto...
tak naprawdę nie ma żadnego stanowiska.
Może jest z nim w związku,
a może tylko z nim podróżuje, ale na pewno spełnia jego zachcianki.
Ta odpowiedzialność spoczywa na niej przez to, jak wygląda.
Trochę baliśmy się dziewczyn Dova.
Były jego grupą uderzeniową.
Ni stąd, ni zowąd pojawiały się nad moim biurkiem
w siateczkowych, prześwitujących bluzkach
i mówiły mi, co mam robić.
Mówiłem wtedy: „Przepraszam, a ty to kto?”.
A ona na to: „Dov mówi, że masz to zrobić”.
Należy się otaczać kobietami, ale łatwo się w nich zakochać.
Nic nie poradzę. Wiesz, o co chodzi?
- Prawda, Carla? - Tak.
- Dobra. - To twój sposób na pracę.
Od Los Angeles po Tokio, w ciągu zaledwie trzech lat
marka American Apparel otworzyła sklepy w 11 krajach,
odnotowując obrót w wysokości 300 milionów $ w zeszłym roku.
Billboardy były wszędzie.
Na autobusach.
Na ławkach. Nie dało się ich przeoczyć.
Kendra, skarbie!
Potem promowali je celebryci.
Od stóp do głów American Apparel.
Robiliśmy ubrania na zamówienie dla gwiazd popu jadących w trasę,
takich jak Rihanna i Britney Spears.
Boże, w nocy przychodziła do nas Beyoncé.
Zamykaliśmy dla niej sklep.
To było niesamowite.
Twoja firma odnosi sukcesy. Wejdziecie na giełdę?
Jeśli tak, to na odpowiednich warunkach.
Chcę ją prowadzić po swojemu.
Nie chcę słuchać, co mam robić i jaką prowadzić kampanię marketingową,
ani jakie poglądy polityczne reprezentować.
Jeśli to zrobimy, to będziemy wiele warci.
American Apparel wchodzi na giełdę.
Z zastrzykiem milionów dolarów od dużej firmy inwestycyjnej,
Charney planuje dalszy rozwój.
Kiedy marka stała się spółką publiczną,
Dov stworzył przyjazny sobie zarząd.
Miał pięciu członków, wliczając Dova.
Dwóch z nich to byli jego przyjaciele.
Jednym członkiem był Robert Greene, autor 48 praw władzy.
Dov był dyrektorem generalnym i prezesem.
Nie było dyrektora operacyjnego.
Nie było dyrektora ds. technologii.
Zawsze się nakręcam, chodząc po szwalni.
Pierwszego CFO, którego zatrudnił,
nazwał frajerem na łamach The Wall Street Journal,
a następnie przeprosił.
CFO odszedł.
Styl zarządzania Dova sprowadzał się
do ciśnięcia ludzi do granic możliwości i nastawiania ich przeciwko sobie.
Dov dzwonił od nas,
nakłaniając do kablowania na kogoś, kto słuchał rozmowy.
Ktoś mówił:
„Michelle sobie nie radzi. Ostatnio nawaliła”.
A Dov na to: „Michelle jest z tobą na linii”.
„Michelle, ty idiotko!”
Ty debilu!
Panowała kultura donosicielstwa.
Skarżenie na innych przynosiło korzyści.
Kazałam jej wysłać mi zdjęcia. Przypominałam jej trzy razy.
Ludzie zdawali się rywalizować o jego uwagę,
chcąc zostać jego pupilkami.
Ostatecznie wprowadzało to chaos
i się nie dogadywaliśmy.
Internet działa?
Raz powiedziałem wprost menedżerce,
że schrzaniła robotę,
a ona się rozpłakała.
Pamiętam, że odchodząc, czułem, jakbym miał zwymiotować.
Ale dążyłem wtedy do celu
i mając Dova za przykład człowieka sukcesu,
którym chciałem być,
naśladowałem jego sposób działania.
Co jeszcze?
Dov doszukiwał się sposobów, na jakie chcemy go wydymać,
i przez to impulsywnie zwalniał pracowników.
Na pewno się skupimy na...
Kogo zwalniamy, Kirk?
- Co? - Kogo zwalniamy?
Zawsze bronił tego jako klucza do sukcesu.
Gdy American Apparel weszło na giełdę,
Dov wykorzystał środki firmy, by otworzyć kolejne sklepy.
Halifax. Toronto.
Londyn. Nowy Jork. Woodbury.
Savannah. Miami.
Pekin.
Ale potem nadeszła recesja.
Dobry wieczór. Znaki były wszędzie, ale teraz to pewne.
Mamy recesję.
Wielu znanych sprzedawców sobie nie radziło,
ale American Apparel wciąż się rozwijało.
W 2008 słyszałam jakieś rozmowy o recesji,
ale ja w ogóle jej nie zauważyłam.
W 2008 American Apparel otworzyło pięć sklepów w mieście
i pojawiło się w nowym kraju.
Recesja nie istniała.
Musisz zatrudnić więcej merchandiserów.
Jeśli płace się przyczepią, pojadę z nimi.
Ten człowiek wydawał kasę na lewo i prawo.
Ilu znasz ludzi, którzy podczas recesji
walczyli o przetrwanie, a potem podbili rynek?
W strukturach firmy
wszyscy mówili Dovowi to, co chciał usłyszeć.
Chodź tu!
A to dlatego, że zatrudniał młodych ludzi,
którzy podobali mu się z wyglądu, ale nie mieli doświadczenia.
Powiedzenie Dovowi „nie”
było czymś nienaturalnym i strasznym.
Ktoś taki jak Dov nie rozumie słowa „nie”.
Nie taniej byłoby to zlecać?
Bezpośrednia siła...
Wystarczy spojrzeć na reformę imigracyjną,
w której Dov wypowiedział wojnę rządowi USA.
Rozprawiamy się z pracodawcami wykorzystującymi nielegalnych pracowników.
W 2009 roku służby celne zwane „ICE”
przeprowadziły audyt firmy.
Okazało się, że 1500 pracowników posługuje się sfałszowanymi dokumentami.
American Apparel musiało ich zwolnić.
Kontrola spowodowała duże straty finansowe,
bo w okresie prężnego rozwoju firmy...
Przerwijcie pracę.
...był zmuszony do fali zwolnień...
Wszyscy przerwijcie pracę.
...a potem do odbudowy personelu.
Musimy ściągnąć więcej pracowników...
by sprostać wymaganiom...
Dov bardzo długo to przeżywał.
...i utrzymać bezpieczeństwo firmy.
Czuł, że to była celowa próba pogrążenia jego firmy.
Wówczas problemy finansowe się piętrzyły
i podjęto wiele złych decyzji.
Dov, zamiast wziąć odpowiedzialność,
zaczął szukać winy w innych.
Edmonton, to pieprzona katastrofa, rozumiesz?
Weź się w garść i ogarnij to.
Będąc przy nim w nieodpowiednim momencie lub gdy był w złym humorze,
stawało się celem.
W tamtym czasie czułem się osobiście odpowiedzialny
za część problemów firmy.
To chyba go rozjuszyło,
bo uważał, że nie wiem, co robię,
i mnie zaatakował.
Powiesz: „Przepraszam, proszę pana,
że mój zespół wyruchał pana w dupę”.
Jesteś mi to winien!
Zmuszę cię do takiej pracy, jakiej nie doświadczyłeś!
Wrzeszczał, że jeśli nie dajemy rady, to możemy wypierdalać.
Mam nadzieję, że albo się zwolnisz, albo poddasz.
Zwolnij się albo poddaj.
Zagramy w grę.
No dalej. Zwolnij się albo poddaj.
Pamiętam, jak jeden chłopak po prostu wstał i wyszedł.
Pamiętam, co było potem.
Każdy nazywał go frajerem
i słabeuszem, bo tego nie wytrzymał.
Mówili, że jego odejście było żałosne.
Nie dajesz rady, czaisz?
Jesteś za słaba!
Ciężko jest, gdy ukochana osoba znęca się nad innymi.
Potrafił na kogoś nawrzeszczeć,
by potem spytać: „Przestraszyłem cię, skarbie?”.
Mówił to wtedy słodkim głosikiem.
To było mylące. Czułem, że jestem jego dłużnikiem.
Dla mnie był jedyną szansą na sukces.
Wówczas firma trwoniła pieniądze.
W biurze często się zastanawialiśmy,
kiedy ten statek zatonie
i co przechyli szalę.
American Apparel miało nieoficjalny kanał informacji.
Pracownicy szwalni rozmawiali ze sobą przez AOL Messenger.
Pewnego dnia siedziałam przy komputerze i ktoś wysłał mi link,
dodając: „Widziałaś to?”.
Przed państwem kobieta,
która pozywa CEO American Apparel za molestowanie.
Co, kurwa?
Czekaj, co?
Nie chcę tego ukrywać,
zwłaszcza gdy wiem, że wykorzystanych może być więcej.
42-letni kanadyjski przedsiębiorca
został oskarżony o nękanie telefonami i SMS-ami
z żądaniami wysłania zdjęć erotycznych.
Oskarżenia, które do mnie trafiły,
wyprowadziły mnie z równowagi.
Mam dwie córki
i zaczęłam się zastanawiać nad tym,
czego mogą doświadczyć,
będąc w pracy.
Na początku była to jedna kobieta, w wyniku której pojawiła się druga.
Ale dochowując należytej staranności,
znaleźliśmy inne kobiety twierdzące, że doświadczyły tego samego.
Prezes popularnej marki modowej, American Apparel,
stoi w obliczu kolejnego pozwu o molestowanie.
Dałam mu jasno do zrozumienia, żeby przestał i mnie nie dotykał.
Charney twierdzi, że jest nietypowym prezesem,
mówiącym otwarcie o swoich relacjach seksualnych z pracownikami.
Czy dopuściłeś się molestowania pracowników?
Nie.
Jednym z największych problemów przy składaniu pozwów
był fakt, że wszystkie kobiety podpisały pewną umowę,
myśląc, że to norma.
Umowa zakładała,
że nie mogą w żaden sposób dyskredytować Dova Charneya i American Apparel.
W przypadku pozwu muszą udać się na arbitraż,
zrzekając się prawa do ławy przysięgłych i sprawy w sądzie.
Firma i Dov Charney mówią,
że podpisałaś umowę o poufności.
Gdy ją podpisała, miała 17 lat.
Ważniejsze pytanie brzmi,
dlaczego firmie tak bardzo zależy na poufności?
Wtedy zacząłem się zastanawiać.
Po części czułem, że powinienem wierzyć tym kobietom,
ale jednocześnie Dov był dla mnie jak ojciec.
Zacząłem więc myśleć,
czy nie próbują wyciągnąć z niego kasy.
Żaden sąd nie uznał Charneya za winnego molestowania.
On zaś twierdzi, że nigdy nie zapłacił powódkom.
Te oskarżenia są nieszczere.
Po pierwsze, są fałszywe.
Po drugie, powódki są sterowane.
Po trzecie, żądają zbyt wielkich kwot.
Jestem gotów na badanie wariografem.
Osobiście nie widziałem, aby kogokolwiek przymuszał.
Firma przedstawiła nas grupie pracowniczek wysokiego szczebla,
twierdzących, że praca dla Charneya to przyjemność.
Dov to ciekawy współpracownik.
Dov to geniusz.
Jest lojalny. Lubię dla niego pracować.
Tłumaczono, że wszyscy wiedzieli o aspekcie seksu w miejscu pracy.
Uważam, że to skok na kasę.
Doszło do tego, że wszyscy robili sobie z tego jaja.
Jestem piękny. Seks jest piękny.
Dziwki też są piękne.
Jeśli moim podwładnym to nie odpowiada, niech mnie pozwą!
Nie pamiętam, abym czuła się zażenowana czy zła.
Od razu wróciliśmy do pracy.
Kolejna koszulka, kolejny zegarek i tak dalej.
CEO American Apparel, Dov Charney, walczy o przetrwanie,
utraciwszy 86 milionów $ w sprzedaży
i w obliczu 250-milionowego pozwu o wykorzystywanie seksualne.
Po tym poczułam, że coś się zmieniło.
Dov częściej się wściekał i popadał w paranoję,
szukając zdrajców wśród ekipy.
Ile zrobiłeś w Nowym Jorku?
Powinnaś je znać na pamięć, kretynie!
Ze statusu pupilka spadłem do statusu chłopca do bicia.
Stale mnie krytykował za coś, czego nie zrobiłem.
Tandetny głupek! Jebany dureń!
Widzieliśmy, że już nie żartuje
i przestał być charyzmatyczny.
Tępe chuje z was!
On tylko krzyczał.
Ja ciebie też wychujam.
Wyrucham cię!
Odwalało mu.
Wybijał dziury w ścianach.
Widziałem, jak rozwalał druciany kosz na śmieci,
uderzając nim o ziemię, aż nie zgniótł go jak puszkę.
Wstydź się, gnojku!
Stawał kilka centymetrów przede mną i bił się w twarz.
Uderzał się i mówił,
że bije siebie, bo nie może uderzyć mnie.
Robił to aż niemal nie zaczynał krwawić.
To było szalone i naprawdę dziwaczne.
Miałem poczucie,
że mój szef mnie zamorduje.
Nie czułem się już bezpiecznie w jego domu,
więc się wyprowadziłem.
Wtedy wszyscy moi znajomi pracowali w American Apparel.
Wszystkie ciuchy, telefon i komputer miałem z American Apparel.
Siedziałem w tym tak głęboko,
że nie widziałem świata poza firmą.
Zaangażowałem się w pełni.
Wyślij mu zdjęcie tego asortymentu i wytknij swoje wady.
Powiedz, czego brakuje. Przyznaj się.
- Dobra. - Nazywa się Carson.
Nie masz zegarków, więc się pierdol.
Mylisz się i mnie zawiodłeś.
Słyszałem, jak Dov cytował 48 praw władzy bezustannie przez lata.
Zabrałem tę książkę do domu, aby ją przeczytać.
Wiedziałam, że wielbi tę książkę, zanim jeszcze go poznałam.
Poczułam, że powinnam ją przestudiować.
„Ucz innych na tyle, by nie mogli się bez ciebie obejść”.
Dov to uwielbia. Jestem pewien.
„Mów niewiele, ale dużo obiecuj”.
„Daj swoim uczniom rytuały do odprawiania.
Poproś o poświęcenie w twoim imieniu”.
„Stań się obiektem pożądania, oferując im cel”.
„Wykorzystaj ludzką potrzebę wierzenia i stwórz własny kult”.
Jak niby mam to sprzedać?
Nie mają naklejki.
Nalepka kosztuje trzy centy.
„Trzymaj innych w napięciu.
Kultywuj atmosferę nieprzewidywalności”.
To szaleństwo. Byłam w stałym napięciu przez niego.
Zrobił to idealnie.
To nikczemne. To bardzo manipulacyjny sposób myślenia.
„Naucz się utrzymywać innych w zależności od ciebie”.
Może powinienem był to przeczytać.
To podręcznik dla guru sekty.
Należy lekko głodzić ludzi,
aby stać się tym,
kto karmi ich tym, czego łakną,
i kontroluje sytuację.
Mądrość po fakcie.
Aż chce mi się płakać. To straszne. To naprawdę przerażające.
Tak łatwo dałem się złapać?
Przecież pochodzę z innej sekty.
To trochę tak, jakby mormonizm mnie przygotował,
bym znowu wszedł w to samo, tylko po przeciwnej stronie spektrum.
Gdy przejrzałem na oczy
i dostrzegłem sposób, w jaki mną manipulował,
doznałem oświecenia i pomyślałem:
„Co ja, kurwa, robię?”.
Wszystko się spieprzyło, ale ja wciąż bałam się odejść,
bo zagroził mi,
że oczerni mnie tak,
abym już nigdy nie dostała pracy w branży.
„Znam wszystkich i powiem, że jesteś do bani”.
Potem doszło do punktu krytycznego
i nawet nie wiem, co do tego doprowadziło.
Zaczął wysyłać mi wiadomości, mówiąc, że robię firmę w chuja.
„To twoja wina, nie masz iskry.
Brakuje ci pasji i zaangażowania. To naganne”.
Wysłał maila do prawnika firmy,
włączając w wątek dyrektora sprzedaży i mnie,
o treści: „Proszę obniżyć pensję E.J. o 25% od poniedziałku”.
Miarka się przebrała. Następnego ranka odeszłam.
NA RAZIE, E.J.!
Zacząłem się sprzeciwiać,
gdy uważałem, że postępuje nierozsądnie.
Pewnego weekendu Dov dzwonił do mnie 25 razy, każąc mi przyjść.
Potem dzwonili do mnie inni ludzie, mówiąc,
że Dov próbuje się dodzwonić, ale ja nie zamierzałem odebrać.
„Odbiorę dopiero w poniedziałek”.
PA, CARSON!
Dałem się zwolnić,
bo wiedziałem, że jeśli odejdę, to mi nie zapłaci.
Był taki dzień, w którym nic nie zjadłam.
Powiedziałam mu, że muszę iść na przerwę.
Kazał mi zamówić pizzę i wrócić za pięć minut.
Powiedziałam, że potrzebuję zjeść prawdziwy posiłek z warzywami
i odpocząć,
a on się na mnie wydarł.
Gdy na mnie krzyczał,
obserwowałam, jak dziewczyna Dova
niesie mu świeżo usmażony stek
i stawia go przed nim.
Pomyślałam, że chyba żartuje
i sama się na niego wydarłam.
ŻEGNAJ, MICHELLE!
Następnego dnia jego prawnik
przyznał, że lepiej będzie, jeśli się rozstaniemy.
Sprawdziłem tę firmę.
Kapitalizacja rynkowa wynosi mniej niż 120 milionów $.
Ten człowiek zrównał tę firmę z ziemią.
Faktem jest,
że zarząd musi dotrzeć do sedna sprawy.
Po tym, jak Dov mnie zwolnił, otrzymałam telefon
od niezależnego audytora pracującego dla zarządu,
i zrozumiałam, że chcą się pozbyć Dova
i szukają informacji, które poprą ich decyzję.
Jeśli ktoś napisał książkę
o wykorzystywaniu ludzi, by dotrzeć do celu,
a ty umieściłeś go w zarządzie,
to oczywiste, że to obróci się przeciwko tobie.
Śledczy znaleźli serwer,
którego Charney używał na terenie firmy,
zawierający maile, wiadomości, drastyczne filmy erotyczne
i wiele niekorzystnych dla niego informacji.
To wszystko zarzuty,
ale wypłynęło nagranie,
w którym dosłownie biegał nago po pokoju,
czy to w mieszkaniu, czy w hotelu,
przy swoich dwóch pracownicach.
Teraz tańczę.
Przekraczał wszystkie etyczne i potencjalnie prawne granice.
Teraz mamy dowody na to,
że wysyłał swoim pracownicom niestosowne wiadomości.
„Twój tyłek na zdjęciu jest idealnym celem dla mojej spermy”.
„Mam strzelić z kutasa niczym wstrętna świnia?”
To jest po prostu nie do przyjęcia.
Firma musiała przejść zatem radykalne zmiany.
Kontrowersyjny prezes American Apparel został wyrzucony.
American Apparel zwolniło Dova Charneya.
Zwolnił go zarząd firmy.
Zajebiście, pieprzyć go. Zasługiwał na to.
On chyba uważa, że zwolnienie go zaszkodzi firmie.
My sądzimy, że to słuszna decyzja.
Wycięłam nawet nagłówek i artykuł i wkleiłam je do dziennika.
To była tak wspaniała chwila, że chciałam ją zapamiętać.
AMERICAN APPAREL ZWALNIA CEO
Kiedy go zwolnili, odetchnąłem z ulgą.
Poczułem się też, jakbym stracił członka rodziny.
Ciężko mi było to ogarnąć.
Tak, dochodziło do przemocy, ale było też miło.
Dlatego to skomplikowane.
Wierzę, że wyrzucenie Dova Charneya nastąpiło,
gdy zarząd zrozumiał,
że coraz to nowe oskarżenia
poddadzą firmę dalszej odpowiedzialności.
Według mnie kobiety, które wystąpiły, były niezwykle odważne,
ale niestety przez to, że podpisały umowy arbitrażowe,
zostały uciszone.
Musieliśmy więc coś zrobić. To nie mogło trwać.
Moja klientka chce opowiedzieć o swoich doświadczeniach.
Zgłosiliśmy sprawę do Kapitolu, próbując zmienić prawo tak,
aby pracodawcy nie mogli wymagać od pracowników
zrzekania się praw.
Praca w tej firmie była okropna.
To było absolutnie wstrząsające
i odczłowieczające doświadczenie.
Przepracowanie tego, co ten człowiek zdołał mi odebrać,
zajęło mi niemal osiem lat.
Wkurza mnie to, że odebrał mi również głos.
Chciałabym opowiedzieć państwu o tym, co przeszłam w tej firmie,
ale nie mogę tego zrobić.
Wiedząc, że był zdolny do krzyku
i do fizycznej agresji w stosunku do mnie,
zacząłem czuć, że mógł być zdolny
do tego, o co go oskarżano.
Dove Charney zaprzeczył stawianym mu zarzutom.
Ze względu na podpisane umowy
skargi zostały odrzucone i skierowane do poufnego arbitrażu.
W trakcie postępowania sądowego niektóre z zarzutów weszły do sfery publicznej.
Po raz pierwszy zostaną one zebrane i odczytane przez aktorki.
Miałam 18 lat, gdy zaczęłam pracować w American Apparel.
Dov zaprosił mnie do Los Angeles na tygodniowe szkolenie z merchandisingu,
które odbywało się w jego domu.
Nie pozwolił mi wrócić do domu po walizkę.
Wyraził się jasno, że mam zostać u niego w domu.
Dov zaprosił mnie do swojego domu.
Gdy tam dotarłam, miał na sobie tylko bieliznę.
Zaproponował mi pozowanie dla American Apparel.
Gdy przyjechałam, miał na sobie tylko ręcznik.
Zostałam sam na sam z Dovem w jego sypialni.
Zapytał mnie, czy jestem ekshibicjonistką lub podglądaczką.
Wciągnął mnie do środka i zmusił do seksu oralnego.
Potem zażądał seksu oralnego.
Próbował robić zdjęcia i natychmiast mnie zaatakował,
zmuszając mnie do aktów seksualnych.
Zażądał, bym pokazała mu piersi.
Gdy odmówiłam, stał się bardziej agresywny.
Zaprowadził mnie do sypialni, wszedł na mnie
i prawie się udusiłam,
gdy zmuszał mnie do kolejnego aktu seksualnego.
- Mógł być moim ojcem. - Nie pozwolił mi odejść.
Próbował mnie zgwałcić.
Miałam 18 lat.
DOV CHARNEY NIGDY NIE ODPOWIEDZIAŁ W SĄDZIE PUBLICZNYM NA ZARZUTY NADUŻYĆ
Dużo mu uszło na sucho,
i zapewne nadal będzie mu uchodziło na sucho.
Skoro ludzie są jak różne zwierzęta, on jest drapieżnikiem.
Jest jak rekin albo grzechotnik
i żadna ilość żalu do grzechotnika czy rekina
nie zmieni jego natury.
Zawsze będą gryźć.
To niezwykle frustrujące,
ponieważ z jakiegoś powodu
jako społeczeństwo
dajemy takim ludziom ciche przyzwolenie.
Dziewięć miesięcy po zwolnieniu Charneya American Apparel ogłosiło upadłość.
Charney stworzył markę Los Angeles Apparel,
a następnie został CEO innej dużej marki modowej.
Jeśli American Apparel było przedłużeniem ciebie,
to jaki jesteś teraz?
Jestem taki sam! Niczego nie żałuję.
Napisy: Paulina Iwaniak