Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ตอนนั้นเลิกงานแล้ว
น่าจะสักสี่หรือห้าทุ่มได้มั้ง
แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา หัวหน้าโทรมา หัวหน้าของทั้งบริษัท
ผมรับสาย
แล้วเขาพูดออกมาแค่ว่า "กูเกลียดมึง"
เขาพูดแค่นั้นเลย "กูเกลียดมึง กูโคตรเกลียดมึง"
แล้ววางสายไป
จบแค่นั้น
กลางดึกกลางดื่น จู่ๆ ก็โทรมาบอกว่าเกลียด
(ช่วยด้วย)
นั่นคือวันธรรมดาทั่วไปที่อเมริกันแอพพาเรล
มีเสื้อผ้าแบรนด์ใหม่ ผุดขึ้นตามเมืองต่างๆ ทั่วอเมริกา
อเมริกันแอพพาเรล
- อเมริกันแอพพาเรล - อเมริกันแอพพาเรล
ผู้ผลิตเสื้อผ้าสุดทันสมัย ที่เติบโตเร็วติดอันดับของประเทศนี้
มันรู้สึกเจ๋งเพราะมันแตกต่างมาก และฉันชอบความแตกต่าง
อเมริกันแอพพาเรลเปิดหน้าร้าน ใน 11 ประเทศ
ด้วยยอดขาย 300 ล้านดอลลาร์
ว้าว ผมก็อยากมีส่วนร่วมนะ
มันเป็นลัทธิแฟชั่น
ว่าไง
และดอฟเป็นผู้นํา
เกลียด!
เขาสร้างบรรยากาศที่ไม่เหมือนใคร
มันเป็นเสื้อยืดที่รู้สึกดี ดูดี
และผลิตในสถานที่ที่ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร
ถอดเลย น่ารักสุดๆ
โฆษณาก็ไม่ต่างกับหนังโป๊ซอฟต์ๆ
แฟชั่นมีองค์ประกอบทางเพศที่เลี่ยงไม่ได้
อเมริกันแอพพาเรลกลายเป็นชีวิตฉัน
ฉันมีผู้ช่วย ซีอีโอโทรมาและส่งข้อความหาฉัน
ผมรู้สึกเหมือนเป็นราชาของวงการ
รักทุกวินาทีที่ได้ทํางาน
แต่ก็แค่ช่วงนึงเท่านั้น
ดอฟเป็นคนเอาแน่เอานอนไม่ได้
ไอ้โง่เอ๊ย
เขาจะกดดันคนจนถึงขีดสุด
แกไม่ดีพอ แกไม่เข้มแข็งพอ
แต่แล้วก็เจอภาวะเศรษฐกิจถดถอย
นี่คือบริษัทที่ไปได้ไม่สวยนัก เรากําลังพูดถึงอเมริกันแอพพาเรลค่ะ
แม่งโคตรหายนะ หาทางแก้ให้ได้
ทุกอย่างค่อยๆ เพี้ยนขึ้นเรื่อยๆ
ได้มีคลิปวิดีโอ
ที่เขาวิ่งแก้ผ้า
ขณะที่มีพนักงานหญิงสองคนอยู่ในห้องด้วยกัน
แม่งเอาจริงเหรอ
มันลดทอนความเป็นมนุษย์กันสุดๆ ค่ะ
ที่ต้องไปทํางานในบริษัทนั้น
มันโคตรป่วยจิต
ทุกคน หยุดทํางานได้แล้ว
อเมริกันแอพพาเรลกลายเป็นที่รู้จักว่าเป็นลูกไฟ
มีใครคนนึงกําลังเข็นบริษัทแห่งนี้ลงเหว
นี่คงต้องไปหาจิตแพทย์จนวันตาย
ผมต้องออกไปจากที่นี่ นี่มันบ้าไปแล้ว
(ลัทธิอเมริกันแอพพาเรล)
ให้เดินเข้าฉากเหรอ
นี่ขนาดไม่มีเวลาไปเบิกยารักษาเบาหวาน
(จอนนี่)
ตอนนั้นกลางยุค 2000
มองทางไหนก็เห็นรองเท้าบูทสไตล์อักก์
เฟซบุ๊กกําลังมาแรง
แล้วคนกําลังเดือดที่เจเน็ต แจ็คสันนมหก
วันนึง ผมนั่งขนส่งมวลชนกลับบ้าน
แล้วผมซื้อหนังสือพิมพ์ซิตี้วีคลี่
ด้านหลังมันมีโฆษณาร้านขายเสื้อผ้า
แล้วมันเขียนว่า "เปิดแล้ว" พร้อมภาพสาวนอนแหกขา
ผมอุทาน "ว้ายตาย นี่สิแฟชั่น"
บริษัทนี้มีชื่อว่าอเมริกันแอพพาเรล
เขาเขียนว่าเปิดรับสมัครพนักงาน ผมก็เลยไป
ผมชอบแฟชั่นมาตั้งแต่เด็ก
มีพรสวรรค์แต่เกิดน่ะ
แต่ตอนเป็นเด็ก ผมมีภาวะบกพร่องทางการเรียนรู้
แล้วผมสมัครงานด้านแฟชั่นไปตั้งเยอะ แต่ไม่เคยได้งานเลย
ก็เลยทํางานเซ็กซ์โฟนแลกเงิน
หวัดดีคนสวย นี่ฉันเอง...
ทิลลี แมคเอโลอีส เป็นไงบ้างคร้า
(รับสมัครงาน)
พอไปถึงที่สมัครงาน
ผมก็คิดนะว่า "คงไม่ได้งานตามเคย"
"ชะตาลิขิตให้เป็นพนักงานเซ็กซ์โฟน ไปจนถึงวันตาย"
พอเดินเข้าไป
ก็มีสาวคนนึงนั่งอยู่ในห้องแต่งตัว
ผมยื่นเรซูเม่ให้ไป
ซึ่งเป็นกระดาษเปล่า
เธอก็โยนมันไปด้านข้าง
มองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามว่า "อยากทําอะไรที่นี่เหรอ"
ผมตอบว่า "ก็คงอยากขายสินค้าแฟชั่นแหละ"
เธอบอกว่า "เยี่ยม งั้นคุณเป็น ผู้จัดการฝ่ายขายสินค้าของเขตนี้นะ"
"เริ่มทํางานเลยได้ไหม"
ผมก็แบบ "เจ๋ง"
พบกับจอนนี่
"มาลุยกัน"
เสื้อผ้ายี่ห้อใหม่ชื่ออเมริกันแอพพาเรล
ผุดขึ้นตามเมืองต่างๆ ทั่วอเมริกา
จู่ๆ ก็มีร้านมากมายหลายสาขา
ร้านอเมริกันแอพพาเรลมาเปิดในละแวกนี้
ผมไปสัมภาษณ์งานแล้วส่งเรซูเม่
แต่เหมือนพวกเขาจะดูไวบ์มากกว่า
(พบกับคาร์สัน)
ผมคงผ่านมั้ง น่าจะเพราะหุ่น
ผมตัวสูงและผอมมาก
ซึ่งมันก็อยู่ในโฆษณาอยู่แล้ว
ฉันเจาะจมูก ตัดผมทรงพิกซี่ แล้วแว่นตาก็ทรงจี๊ด
(พบกับอีเจ)
ลุคที่ตั้งใจคือแนวๆ ฮิปสเตอร์ขี่จักรยานส่งของ
เธอบอกว่า "ลุคนี้แหละที่เราต้องการ" ไม่ถาม "มีประสบการณ์ไหม"
แต่แค่ "ลุคเธอมันได้"
พวกเขาจ้างแต่พวกเพี้ยนๆ แปลกๆ
มันเหมือนคลับพวกพิลึกเลย
แล้วสโลแกนนึงของบริษัทคือ
"ถ้าเห็นลูกค้าขโมยสินค้า ให้เข้าไปบอกว่าเราพร้อมจ้าง"
ฉันไม่มีปัญญาซื้อ เสื้อผ้าที่อเมริกันแอพพาเรล
ฉันกับเพื่อนๆ ก็เลยชอบไปขโมยเสื้อผ้าที่ร้าน
ฉันน่าจะใส่เสื้ออเมริกันแอพพาเรล ตัวที่จิ๊กมาไปสัมภาษณ์งานด้วยมั้ง
ผู้จัดการร้านออกมาดูชุดฉัน ถ่ายรูปไว้
แล้วบอกว่า "เริ่มงานวันจันทร์นะ"
(พบกับมิเชล)
ฉันรู้สึกเหมือนผู้ถูกเลือก
แบบว่า "ฉันต้องเจ๋ง ฉันต้องเป็นคนที่เหมาะกับอเมริกันแอพพาเรล"
เหตุผลที่อเมริกันแอพพาเรล กําลังฮิตที่สุดตอนนี้
ก็เพราะพวกเขามีลุคใหม่สะอาดตามาให้
เวลาเดินเข้าไปในอเมริกันแอพพาเรล มันรู้สึกแตกต่างจากร้านอื่นๆ
มันไม่เหมือนเวลาไปเดิน ร้านเดอะแก๊ป หรือเจ.ครูว์
มันเซ็กซี่และเท่มาก
เราเป็นแค่ร้านเสื้อผ้าสีพื้น
ลูกค้าเอาสินค้าของเรา ไปผสมผสานเป็นสไตล์ของตัวเอง
เสน่ห์อย่างนึงของอเมริกันแอพพาเรล คือมันตรงกันข้ามกับแบรนด์อื่น
ตอนนั้นตรงกับช่วงที่
ลูกหลานคนดังกลายเป็นคนดังกันเอง
"ซิมเพิลไลฟ์" กําลังดัง
แล้วทุกอย่างก็ชอบแปะโลโก้กากๆ
อเมริกันแอพพาเรลเรียบง่ายมาก
มีแต่ผ้าสีพื้น ไม่มีโลโก้ มาครบทุกเฉดสี
มันเกือบเหมือนที่แมลงจะบินเข้ากองไฟ
มันดูดเราเข้าไป
(อเมริกันแอพพาเรล)
ตอนนี้เราเพิ่งปรับปรุงร้านใหม่ ทําให้ใหญ่มากๆ
ตอนแรกพอผมเริ่มทํางาน
ผมก็แค่เข้าไปแต่งตัวหุ่น จัดหน้าร้าน
ดูสีสวยใจละลายเต็มไปหมด
แล้วผมจะได้ยินเสียงคนด้านหลังกระซิบกระซาบ
"เฮ้ย เริ่ดอ่ะ"
"ถ่ายรูปส่งให้ดอฟดูดีกว่า"
ผมก็ถาม "ดอฟเป็นใคร"
- พร้อมยัง - พร้อม
ผมคิดว่าเราไม่มีวันถึงเป้าหมาย
ในฐานะมนุษย์เราถูกฝึกมา เพื่อพยายามทําให้ดีขึ้นเรื่อยๆ จริงไหม
ทุกอย่างต้องวิวัฒนาการ ต้องเปลี่ยน เราต้องพลิกโฉมอุตสาหกรรมเสื้อผ้า
ผมบริหารอเมริกันแอพพาเรล ด้วยสัญชาตญาณและความหุนหันพลันแล่น
ผมพยายามทลายกําแพงที่มี
ว่าไง
(พบกับดอฟ)
แล้วดอฟ ชาร์นีย์ก็เข้ามา นักธุรกิจเสื้อผ้า ผู้มีสีสันชาวแอลเอที่เกิดในแคนาดา
ชาร์นีย์บอกว่าเขากําลังทําสงคราม เพื่อทําลายวัฒนธรรมของอุตสาหกรรมเสื้อผ้า
ที่เอารัดเอาเปรียบคนงาน จากในวงการ
นี่คือพิตช์ของเรา
เสื้อยืดที่ดูดี รู้สึกดี
และผลิตในสถานที่ที่ไม่เอารัดเอาเปรียบใคร
เขาขายแนวคิดสินค้าอเมริกัน ที่ไม่ได้ผลิตในโรงงานนรก
แล้วตอนนั้นผมก็ชอบนะ
เหมือนว่ามันมีมากกว่าแค่ความเท่
แต่มันมีความหมายด้วย
เกร็งจังนะ ผ่อนคลายสิ
ผ่อนคลายสิ นี่แคลิฟอร์เนียนะ
ดอฟ ชาร์นีย์เป็นผู้ผลิตรายใหญ่ที่สุด ที่ยังผลิตเสื้อยืดในอเมริกา
คนงานเขาได้ค่าจ้างสูงกว่าค่าแรงขั้นต่ํามาก
ช่วง 30 ปีที่ผ่านมา เราดูถูกงานแบบนี้
แต่นี่งานหนักนะ
ที่อเมริกันแอพพาเรล ทุกอย่างผลิตในอเมริกา
เจ้าอื่นไม่มีใครเขาทํา
แล้วพวกนักวิจารณ์เขาก็พูดกันว่า "คุณไม่มีทางทําแบบนี้สําเร็จหรอก"
"โมเดลนี้ไม่ยั่งยืน มันแพงเกินไป"
แต่เรื่องนี้เขาหัวชนฝามาก
เราพยายามทําอะไรเอง
วันนี้ผมต้องแข่งขันกับจีน และผมขอพูดว่า "มาเล่นฮอกกี้กัน ผมพร้อม"
นั่นแหละที่ผมทํา
ดอฟจริงจังเรื่องนโยบายคนเข้าเมืองมาก
แนวคิดเขาคือ "ทําไมเราต้องมีพรมแดนด้วย"
ผมเชื่อในนโยบายเข้าเมืองแบบเสรี
ผมว่าคนเราควรจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ในโลก เมื่อไรก็ได้ที่ต้องการ
และหลักการนั้นก็สําคัญกับฉันมาก
ฉันคิดว่า "บริษัทนี้มีอะไรดีๆ เยอะเลย"
อะไรคือกุญแจสู่ความสําเร็จ
แพชชั่น
- แค่นั้นเหรอ - แค่นั้นเลย
โอ๊ยตาย ครั้งแรกที่ดอฟเข้ามาที่ร้าน ผมตื่นเต้นสุดๆ
มีคนบอกว่า "ดอฟจะมา ทุกคนเตรียมตัวนะ"
วุ่นวายกันใหญ่
เสียงเขามาก่อนตัวอีก เราสัมผัสได้ถึงเขาก่อนจะเห็นเขาซะอีก
ไม่อยากจะอะไรมากนะ แต่เราน่าจะทําได้
ผมว่าคืนวันจันทร์สําคัญ เพราะจะมีของเข้ามาส่งเยอะ
เราต้องเอาพวกสินค้าอย่างแจ็คเก็ตยีนส์
ออกมาวางไว้หน้าร้าน
ตอนที่เขาเดินเข้ามา ผมคิดแค่ว่าเขาเซ็กซี่มาก
- ชื่ออะไร - เคย์ล่า
เคย์ล่า โอเค สวัสดี
เขาพูดให้กําลังใจกับเรา แบบว่า
"เราจะครองโลก พร้อมจะสู้ไปด้วยกันไหม"
เหมือนเป็นการแสดง ซึ่งผมชอบการแสดง
มีใครเคยหาว่าคุณไฮเปอร์ไหม
มีสิ คนว่าผมไฮเปอร์อยู่ทุกวัน
ผมพลังล้นมาตั้งแต่เกิดแล้ว
(ผลิตในอเมริกา จุดขายอเมริกันแอพพาเรล)
ดอฟหายใจเข้าออกเป็นอเมริกันแอพพาเรล
เขาแทบไม่เคยนอนหลับ
เขาไม่ยอมพักกินข้าวด้วยซ้ํา
เขาจะให้เบอร์กับทุกคนแล้วพูดว่า "โทรมาได้ทุกเมื่อ ทั้งวันทั้งคืน"
แล้วเขาก็คาดหวัง ให้พนักงานติดต่อได้ตลอดเหมือนกัน
รู้ไหมทําไมเขาไม่รับสาย
- เพราะนี่ตีสี่แล้ว - เหตุผลฟังไม่ขึ้น
ต่อให้โทรไปบ่ายโมงมันก็ไม่รับเหมือนกัน
ฉันเริ่มทํางานดึก ไม่มีวันหยุด
ถ้าอาทิตย์ไหนทําแค่ 40 ชั่วโมง แปลว่าอาทิตย์นั้นป่วย
ก็เลยทํางานได้ไม่ครบทุกวัน
ไม่มีใครทํางานน้อยขนาดนั้น
มีอยู่สองสัปดาห์ที่นอกจาก 80 ชั่วโมงที่ผมทํางาน
ผมยังทําโอทีเพิ่มไปอีก 120 กว่าชั่วโมง
มีกะนึงที่ลากยาวตั้ง 36 ชั่วโมง
บัญชีไม่เชื่อด้วยว่าทําจริงๆ
ถึงกับต้องเปิดกล้องวงจรปิดว่าอยู่ที่ร้านจริงๆ
เราอยู่กับคนเหล่านี้ทั้งวัน และนั่นแหละที่น่าจะ
ทําให้ทุกคนสนิทกันในระดับที่ลึกขึ้น
ฉันเริ่มจะได้รู้ว่าฉันไม่ใช่คนเดียวที่ไปหาจิตแพทย์
เราทุกคนมีปมของตัวเอง
พวกแม่ๆ ก็จะคล้ายๆ กับแม่ฉัน แม่ฉันมีอาการป่วยทางจิต
ฉันก็แบบ "บ้ามาก"
ก่อนจะไปทํางานที่อเมริกันแอพพาเรล ผมเคยติดยาหนัก
แล้วพอได้ไปทํางานที่นั่น มันเหมือนชีวิตมีความหมาย
เหมือนได้เป็นส่วนนึงของอะไรบางอย่าง
บ้านผมเคร่งมอร์มอนมาก ผมก็เลยโตมาเคร่งศาสนามอร์มอน
นั่นคือภูมิหลังของผมเลย
แต่พอโตขึ้นมา ผมก็เริ่มตั้งคําถามกับโบสถ์
และหลายๆ คนในชุมชนนั้นไม่ชอบที่ผมตั้งคําถาม
ตอนอายุราวๆ 17 ผมก็เลยหนีออกจากบ้าน
ออกตามหาอะไรที่มันแตกต่าง
และอเมริกันแอพพาเรลก็กลายเป็น สิ่งที่แตกต่างที่ผมตามหา
โฆษณาของอเมริกันแอพพาเรล มันแหกทุกกฎ
ในวัฒนธรรมของเรายุคนั้น
บริษัทเสื้อผ้าอเมริกันแอพพาเรล ถูกประณามในวงกว้าง
สําหรับแคมเปญล่าสุด
นี่ไม่ใช่โฆษณาสร้างความขัดแย้ง ตัวแรกอเมริกันแอพพาเรล
โฆษณาก็ไม่ต่างกับหนังโป๊ซอฟต์ๆ
แฟชั่นมีองค์ประกอบทางเพศที่เลี่ยงไม่ได้
งั้นการจะมาพูดว่า "เรากลัวเซ็กซ์กันดีกว่า"
มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ดอฟเหมือนจะเฟ้นหานางแบบ จากคนที่เดินเข้ามาในร้าน
สาวที่เขามองว่ามีเสน่ห์หรือดูเป็นคนสนุก
เขาจะพาสาวๆ ไปถ่ายแบบ
ชาร์นีย์จะคอยมองหา คนอย่างผู้หญิงคนนี้ นาตาช่า
เขาบอกว่าเห็นเธอเดินอยู่บนถนน
เลยโดดลงจากรถลิมูซีน เพื่อเสนองานให้เธอ
- จริงไหมครับ - จริงค่ะ
แล้วคุณได้คิดไหมว่า "ไอ้บ้านี่ใคร"
ฉันช็อคค่ะ ฉันคิดว่า "หมอนี่ใคร มาจากไหน"
เธอไม่ไว้ใจ แต่ก็ยอมไปถ่ายแบบ
และตอนนี้เธอทํางาน ให้อเมริกันแอพพาเรล
สาวๆ ในโฆษณาไม่แต่งหน้า
ไม่เคยไปหัดโพสท่ามาก่อน
เราจะลงไปถึงตรงนี้นะ เห็นผิวแตกลายๆ หน่อยๆ ดี
เข้าใจไหม
เราจะรู้สึกว่า "คนนี้ไม่ได้สวยแบบพิมพ์นิยม
ไม่ผอมบาง ไม่ได้ต่อผม
ไม่ได้แต่งหน้า"
"งั้นฉันก็มีสิทธิ์สิ"
ผมชอบที่มันบอกชื่อคนนั้นๆ
มันบอกประวัติของคนนั้น
ก็ใช่ บางภาพมันอาจจะส่อไปในทางลามก แต่ไอเดียบรรเจิด
- นางแบบคนนี้ทํางานที่นี่เหรอ - ใช่ ทํางานด้านล่าง
สิ่งที่น่าสนใจเกี่ยวกับดอฟ ชาร์นีย์ กับอเมริกันแอพพาเรล
คือมันมีทั้งด้านความรุกล้ํา และด้านอุดมการณ์
และเซ็กซ์ที่ไร้อุดมการณ์มันก็แค่สกปรก
แต่ถ้ามีแค่อุดมการณ์แต่ไม่มีเซ็กซ์ แบบนั้นก็น่าเบื่อ
ดอฟมีทั้งสองความเชื่อนั้นในตัวเขา และเขาเอามันมาใช้
ทําให้บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว
เธอไม่จําเป็นต้องไปกินมื้อเที่ยงกับใครแล้ว
เธอต้องเข้างานเร็วขึ้นแล้วเลิกงานดึก จะทําเป็นเล่นไม่ได้
มันรู้สึกแข่งขันสูงมาก
มันรู้สึกเหมือนเราต้องทําให้ตัวเองเด่นกว่าคนอื่น
จะได้ไม่กลัวว่า ดอฟจะไปชวนคนอื่นมาแย่งงานเรา
ฉันขอไปล้านๆ ครั้งแล้ว น่าจะกําลังมา
ดอฟเป็นคนพูดตามที่คิด คิดอะไรก็พูดออกมาเลย
แบบ "นี่มันผิด"
ผิดแล้ว มันไม่มีอะไร
ซึ่งผมชอบ
เพราะมันตรงกันข้ามกับชุมชนเก่าของผม
เอามันออกไปจากร้านให้ได้
ผมเลยอินสุดๆ
ผมคิด "โอเค จะเป็นผู้ใหญ่ที่ประสบความสําเร็จ
เราต้องกล้าปะทะกับคนอื่น"
ผมไต่เต้าจากตําแหน่งต่ําสุด ไปเป็นผู้จัดการร้านภายในหกเดือน
แล้วร้านสาขานั้นใหญ่ด้วยนะ
แต่มันก็ยังรู้สึกเหมือนผมต้องพิสูจน์ตัวเอง
ว่าบริษัทนี้มันต้องมีอะไรมากกว่านี้ให้ผมทํา
พื้นฐานของแบรนด์อเมริกันแอพพาเรล
คือแนวคิดปฏิวัติวงการของเรา การควบรวมกิจการแนวดิ่งที่ไม่มีโรงงานนรก
สินค้าทั้งหมดของเราถูกผลิตและส่งออกสู่ตลาด
จากโรงงานในตัวเมืองลอสแองเจลิส ขนาด 75,000 ตารางเมตรของเรา
โรงงานเสื้อผ้าหน้าเดียวที่ใหญ่ที่สุดที่อเมริกา
ทุกอย่างเกิดขึ้นที่นั่น
ทั้งการตลาด การออกแบบ การผลิตเสื้อผ้า ทําที่นั่นหมดเลย
หลังเรียนจบมหาลัย ฉันคิดว่า
"ถ้าเป้าหมายของการต่อบัณฑิต คือการหางานที่ดีขึ้น
งั้นถ้าฉันไม่ต้องเรียนต่อ แล้วไปสมัครที่โรงงานเลยล่ะ"
ฉันเลยส่งจดหมายแสดงความสนใจ ไปให้ฝ่ายบุคคล แล้วก็ได้งานนั้น
สําหรับผม มันเป็นเรื่องใหญ่มาก ที่ได้ตําแหน่งงานที่โรงงาน
ได้อยู่ที่ศูนย์รวม ซึ่งมันน่าตื่นเต้นมาก
แบบ "ใช่เลย ฉันเป็นคนคนนี้แล้ว"
ดูสิ มีคนเยอะแยะเลย
ทุกคนขยันเย็บผ้ากัน
หวัดดี!
พอไปถึงโรงงาน
การรับน้องที่ทําให้เรารู้ว่า เราอยู่วงในของดอฟแล้วแน่ๆ
คือเราจะได้ชุดเริ่มงาน
ชุดนี้มีกล้องไลก้า มือถือแบล็กเบอร์รี่เครื่องใหม่
หนังสือ "อํานาจ" หนึ่งเล่ม ซึ่งสอนกลยุทธ์สู่ความสําเร็จ
และไวเบรเตอร์ไม้กายสิทธิ์ฮิตาชิ
ผมเก็บแบล็กเบอร์รี่ เก็บกล้อง
แน่นอนว่าต้องเก็บไวเบรเตอร์
แต่ทิ้งหนังสือไป
นี่แคร์แต่เรื่องเซ็กซ์ ยา และเสื้อยืด
ในร้าน ในโรงงาน ในทุกๆ ที่ มันมีเซ็กซ์หมด
ทุกคนนอนด้วยกัน
แล้วเราจะเห็นพนักงานบางคน ไปมีอะไรกันที่ทางบันได
เราอายุน้อยและยังหื่น
มันรู้สึกมีบรรยากาศเซ็กซ์เสรี
มันเป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัตินี่นา
แม้กําไรของธุรกิจค้าปลีกจะลดลง
ยอดขายที่อเมริกันแอพพาเรลกลับเพิ่มขึ้น
ฉันเลื่อนตําแหน่งอย่างรวดเร็ว แล้วได้หน้าที่รับผิดชอบมาเยอะแยะเลย
ฮัลโหล
ตอนอายุ 25 ฉันมีมือถือสองเครื่อง
ซีอีโอโทรมาและส่งข้อความหาฉัน
ฉันคิดนะ "ตายแล้ว ฉันเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ"
โอเค ตรงนี้คือสํานักงานประชาสัมพันธ์ของเรา
ผมไต่เต้าขึ้นไปคุมเรื่องสื่อแฟชั่นและโฆษณาแฝง
ความสุขของการเป็น ร้านค้าปลีกที่เติบโตเร็วที่สุดในอเมริกา
ผมอยู่ห่างจากบ้าน แล้วได้ทํางานและได้รับเลื่อนขั้น
ผมก็เลยออกแนว "ดูผมสิพ่อ ไม่เห็นต้องการพ่อแม่เลย"
"นี่อายุ 21 แล้ว"
ผมได้เป็นผู้จัดการร้านเยอะแยะ พนักงานพวกนี้รับคําสั่งจากผม
ผมมีอํานาจล้นมือ
แล้วรู้สึกยังไงคะ
ผมรู้สึกเหมือนเป็นราชาแห่งวงการ
ไม่ว่าเราจะทํางานที่โรงงานหรือในร้าน
ทุกครั้งที่ได้โบนัสหรือได้เลื่อนขั้น หรือทุกครั้งที่เงินเดือนเราเปลี่ยนไป
พวกเขาจะให้เราเซ็นข้อตกลงไกล่เกลี่ยที่บอกว่า
"ฉันเพิ่งได้ค่าจ้างมากขึ้น
แปลว่าฉันจะฟ้องดอฟไม่ได้
และห้ามพูดถึงบริษัทในทางที่แย่"
ฉันคงไร้เดียงสามั้ง
แต่ฉันคิดว่า "ไม่เป็นไรหรอกมั้ง เซ็นก็เซ็น"
ทั้งบริษัทเรามีการประชุมทางโทรศัพท์ทุกสัปดาห์
ทุกร้านต้องโทรไปร่วมประชุม
ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหนในโลก
บางครั้งพอโทรเข้าประชุม
มันจะบอกว่ามีผู้เข้าร่วมมากเกินไป
คือแบบ "เป็นไปได้ยังไง"
แต่โทรเข้ามาเป็นร้อยๆ คนค่ะ
ตอนนี้เรากําลังตามล้างตามเช็ดหลายอย่างมาก
แก้ปัญหาในร้านพวกนี้ให้ได้นะ
ถ้าผลประกอบการของร้านเราไม่ดี
การประชุมทางโทรศัพท์ อาจเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวสําหรับเรา
เพราะเราอาจเสี่ยงโดนดอฟตําหนิให้ทุกคนฟัง
ขอต้อนรับสู่โลกแห่งความจริงโว้ย
ฉันทั้งตั้งตารอและกลัวการประชุม
ใช่ นายมันงี่เง่า
มันทั้งบันเทิงและน่ากลัวพอๆ กัน
เขามีหลายอย่างมาก เช่น "ไอ้โง่ประจําสัปดาห์"
จะมีหนึ่งคนที่เขายกให้ว่าเป็น "ไอ้โง่ประจําสัปดาห์" เสมอ
"มิเชลล์ เธอเป็นไอ้โง่ประจําสัปดาห์"
"ไอ้โง่ประจําสัปดาห์ กล้าดียังไง!"
แบบ พระเจ้า
น่าอายชะมัดที่คนหลายร้อยคนได้ยิน
ว่าเราคือไอ้โง่ประจําสัปดาห์
ของบริษัทมูลค่าหลายล้านดอลลาร์
มันรู้สึกอึดอัดนะคะ แบบ "รู้จะว่าไม่ควรขํา
เพราะเขาตะคอกคนที่ฉันชอบและเคารพ"
แต่แล้วเขาจะต่อด้วยอะไรที่โคตรฮา
มันทั้งแปลก ท้าทาย และสับสน
เพราะคุณแบบ"ฉันเกลียดเขา หรือฉันคิดว่าเขาตลกดี"
ถึงตอนนั้น ถึงฉันจะยังทํางานอยู่ที่ร้าน
ได้ค่าแรงขั้นต่ําแค่เก้าดอลลาร์
ฉันก็เข้าใจว่าถ้าเรามีไอเดียอะไร
ทุกอย่างเป็นไปได้ที่อเมริกันแอพพาเรล
ฉันเลยเสนอแนวคิดการตลาด แล้วจู่ๆ ฉันก็ได้บินไปแอลเอ
ฉันเดินทางมาทั้งวัน ไปถึงโรงงานห้าทุ่ม
แล้วฉันได้ยินเสียงดอฟพูดพล่าม คุยเรื่องงาน
ฉันคิดนะ "ทําไมเขายังอยู่ที่โรงงานเนี่ย"
ฉันถาม "ฉันเดินทางมาทั้งวัน ให้ไปพักที่ไหนเหรอ"
เขามองหน้าฉันแล้วพูดว่า "ไปพักบ้านฉันสิ"
ดูบ้านหลังมหึมาที่ซิลเวอร์เลคสิครับ
นี่คือบ้านการ์บัตต์ อยู่เหนืออ่างเก็บน้ําซิลเวอร์เลค
บ้านเก่าแก่ที่ดอฟ ชาร์นีย์เป็นเจ้าของ
มันอยู่บนเนินในชุมชนน้อยๆ ที่มีรั้วล้อมมิดชิด
พอเข้าไป ทั้งบ้านเป็นสีหินอ่อนสีครีม
สวยมาก
จอนนี่ เมคอัพก็อาศัยอยู่ที่นั่น
เพื่อนๆ ผมถาม "ทําไมนายไปอยู่บ้านหัวหน้าล่ะ"
ผมตอบ "ก็จะทําไมล่ะ"
"จะให้ปฏิเสธเหรอ
ก็ฉันมีโอกาสมาอยู่ในบ้านหลังใหญ่สวยหรู"
ประตูบ้านไม่เคยล็อก บ้านเปิดอยู่ตลอด แล้วก็จะมีผู้หญิงเต็มไปหมด
ทั้งทําอาหารเช้า หรือพาหมาเขาไปเดินเล่น
ไม่รู้สิ ไม่อยากเรียกว่าคฤหาสน์เพลย์บอยนะ
มันก็คงเหมือนคฤหาสน์เพลย์บอย แต่สําหรับชาวฮิปสเตอร์แทน
เราไม่รู้แน่ชัดว่าพวกผู้หญิงบางคน มีความสัมพันธ์ยังไงกับดอฟ
เพราะถ้าประตูห้องเขาปิดอยู่ แปลว่าไม่ให้ผมเดินเข้าไป
มันเป็นความลับที่ทุกคนรู้กัน ว่าดอฟนอนกับพนักงาน
ฟังนะ ผมเป็นหนุ่มโสด
ถ้าตกหลุมรักใคร "ยินดีที่ได้รู้จัก"
"คุณคือเนื้อคู่ของผม ผมว่าคุณสวยสะเด็ดยาด
แต่ขอโทษนะ ไม่ได้หรอก"
"เพราะคุณทํางานให้ผม หรือให้เขา หรือให้เธอ มันคงไม่เหมาะสม"
หัวใจคนเรามันไปบังคับกันไม่ได้หรอก
ฉันออกจากบ้านของดอฟ หลังจากที่ผู้จัดการที่โรงงานเตือนฉันว่า
"ฟังนะ ถ้าอยู่บ้านเขานานกว่านี้
เธอได้กลายเป็น 'สาวดอฟ' แน่"
สาวดอฟ
คือคนที่ไม่มี...
พวกเขาไม่มีตําแหน่งงาน
อาจเป็นแฟนของดอฟ
อาจแค่เดินทางกับเขา แต่สาวๆ ต้องทําสิ่งที่เขาต้องการ
และได้รับหน้าที่นั้นมาเพราะรูปร่างหน้าตา
ถ้าสาวดอฟอยู่ใกล้ๆ พวกเราจะกลัว
พวกเขาเหมือนหน่วยจู่โจม
จะมีสาวคนนึงโผล่มาที่โต๊ะของผม
ใส่เสื้อตาข่าย ไม่ใส่อะไรข้างใต้
แล้วมาสั่งงานผม
ผมก็จะประมาณว่า "โทษนะ คือใครเหรอ"
"ดอฟสั่งให้นายทําแบบนี้"
เราจําเป็นต้องมีผู้หญิงอยู่ใกล้ๆ แล้วพวกเขาก็รักง่ายซะเหลือเกิน
จะให้ทําไงได้ เข้าใจไหมครับ
- ใช่ไหมคาร์ล่า - ค่ะ
- นั่นไง - คุณเป็นแบบนั้นค่ะ
จากลอสแอนเจลิสถึงโตเกียว ในเวลาแค่สามปี
ร้านอเมริกันแอพพาเรลเปิดแล้ว ใน 11 ประเทศทั่วโลก
ปีที่แล้วมียอดขาย 300 ล้านดอลลาร์
มีป้ายโฆษณาเยอะแยะเต็มไปหมด
มีทั้งบนหลังรถเมล์
ตามม้านั่ง หนีเท่าไรก็หนีไม่พ้น
เคนดร้า ว่าไง
แล้วก็ยังมีพวกดาราด้วย
ตั้งแต่หัวจรดเท้าฉันใส่อเมริกันแอพพาเรล
เราจะทําเสื้อผ้าสั่งตัด สําหรับดาราป๊อปที่ออกทัวร์
อย่างริฮานน่า บริทนี่ย์ สเปียร์ส
แล้วโอ๊ยตาย เมื่อก่อนบียอนเซ่จะมาตอนดึกๆ
เราจะปิดร้านให้เธอ
มันจึ้งมาก
บริษัทคุณประสบความสําเร็จมาก อยากเอาเข้าตลาดหุ้นไหมครับ
ถ้าเข้าตลาดหุ้น เงื่อนไขต้องเหมาะสม
ผมอยากมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง
แล้วผมก็ไม่อยากมีใครมาสั่ง ให้ต้องทําอะไรหรือต้องทําโฆษณาแบบไหน
หรือต้องมีจุดยืนทางการเมืองยังไง
แต่ถ้าเข้าตลาดหุ้น ผมว่าหุ้นเราขายดีแน่
(วอลสตรีท)
อเมริกันแอพพาเรลกําลังจะเข้าตลาดหุ้น
ด้วยเงินอัดฉีดหลายล้านดอลลาร์ จากบริษัทลงทุนรายใหญ่
ชาร์นีย์วางแผนจะขยายกิจการต่อไป
เมื่ออเมริกันแอพพาเรลกลายเป็นบริษัทมหาชน
ดอฟก็ได้จัดตั้งคณะกรรมที่เป็นกันเองมาก
เขาก็เป็นกรรมการ และมีอีกสี่คน
สองคนในนั้นเป็นเพื่อนสนิทของเขา
คนนึงคือโรเบิร์ต กรีน นักเขียนหนังสือ "อํานาจ"
ดอฟเป็นซีอีโอและประธาน
ไม่มีใครเป็นผู้บริหารฝ่ายปฏิบัติการ
ไม่มีผู้บริหารฝ่ายเทคโนโลยี
ทุกครั้งที่เดินผ่านโรงงาน ผมกระปรี้กระเปร่าเสมอ
อันที่จริง ซีเอฟโอคนแรกที่เขาจ้าง
โดนเขาด่าว่าเป็น "ขี้แพ้" ในเดอะวอลสตรีทเจอร์นัล
แล้วเขาขอโทษทีหลัง
ซีเอฟโอลาออก
สไตล์การบริหารของดอฟคือ
เขาจะกดดันคนจนถึงขีดสุด แล้วยั่วยุให้คนตีกัน
ดอฟจะโทรหาเรา
แล้วหลอกให้เราพูดอะไร เกี่ยวกับคนที่แอบฟังอยู่ด้วย
จะมีคนแบบว่า
"มิเชลล์ทํางานไม่ค่อยดี เธอทําอันนี้พัง"
และดอฟก็จะแบบ "มิเชลล์อยู่ในสายนี้ด้วย"
"มิเชลล์ เธอมันโง่!"
ไอ้โง่เอ๊ย!
มันเป็นวัฒนธรรมขี้ฟ้องจัดๆ
ถ้าเราฟ้องเรื่องคนอื่น มันจะเป็นประโยชน์กับเรา
ฉันบอกให้นางส่งรูปมาให้แล้ว ย้ําไว้ตั้งสามรอบ
มันก็รู้สึกเหมือนว่ามีหลายคน ที่ต่อสู้แย่งความสนใจจากเขา
แล้วอยากเป็นคนโปรดของเขา
สุดท้ายแล้วมันทําให้ทุกอย่างโกลาหล
ทําให้คนมองหน้ากันไม่ติด
เน็ตใช้ได้หรือยัง
ครั้งนึงผมไปบอกผู้จัดการคนนึง
ว่าเธอทํางานอะไรสักอย่างได้แย่มาก
เธอถึงกับร้องไห้เลย
ผมจําได้ว่าตอนเดินออกมา ผมอยากจะไปอ้วก
แต่เป้าหมายผมชัดเจน
และผมรู้สึกว่าผมอยากประสบความสําเร็จ
ในแบบเดียวกันกับดอฟ
แล้วผมก็อยากเลียนแบบวิธีการทํางานของเขา
โอเค อะไรอีก
ดอฟจะเพ่งเล็งหา สิ่งเดียวที่เราทําที่ทําให้เขาเสียหาย
แล้วเขาก็ชอบไล่คนออก แบบทันทีทันใดด้วยเหตุผลแบบนั้น
เราจะโฟกัสเรื่องการทําให้...
ต้องไล่ใครออก เคิร์ก
- อะไรนะ - ต้องไล่ใครออก
แต่เขาจะปกป้องพฤติกรรมนั้นเสมอ บอกว่ามันเป็นกุญแจสู่ความสําเร็จ
ตอนที่อเมริกันแอพพาเรลเข้าตลาดหุ้น
ดอฟ ชาร์นีย์เอาเงินทั้งหมด ของบริษัทไปเปิดหน้าร้านเพิ่ม
ฮาลิแฟกซ์ โทรอนโต
- ลอนดอน - นิวยอร์ก วู้ดเบอรี
ซาวานนาห์ ไมอามี
ปักกิ่ง
แต่แล้วก็เจอภาวะเศรษฐกิจถดถอย
สวัสดียามค่ํา สัญญาณมีอยู่ทุกที่ แต่ตอนนี้เป็นทางการแล้ว
เศรษฐกิจกําลังถดถอยค่ะ
ร้านค้าปลีกดังๆ หลายแห่งกําลังแย่
แต่อเมริกันแอพพาเรลยังคงขยายสาขา
ในปี 2008 ฉันจําได้ว่า มีคนคุยกันเรื่องเศรษฐกิจตกต่ํา
แล้วฉันก็แบบ "ปีนี้เศรษฐกิจถดถอยเหรอ"
ในปี 2008 อเมริกันแอพพาเรล เปิดร้านในเมืองอีกห้าสาขา
แล้วก็เปิดในประเทศใหม่ๆ ด้วย
เศรษฐกิจถดถอยมันไม่มีหรอก
จ้างเจ้าหน้าที่บริหารผลิตภัณฑ์มาเพิ่มด้วย
ถ้าค่าใช้จ่ายเงินเดือนเริ่มหนัก ฉันจะเดินทางกับพวกเขา
ผู้ชายคนนั้นเขา... เอาเงินไปเผาเล่น
พวกนายรู้จักกี่คนที่ตอนเศรษฐกิจถดถอยครั้งก่อนๆ
เขากัดฟันสู้ต่อไปจนสุดท้ายก็รุ่งสุดๆ
ภายในบริษัท
ไม่มีใครบอกดอฟในสิ่งที่เขาไม่อยากได้ยิน
มานี่เลย
ซึ่งเป็นเพราะว่ามีคนหนุ่มสาวหลายๆ คน
ที่มีลุคที่เขาชอบ แต่ไม่ค่อยมีประสบการณ์
มันเป็นสิ่งที่ผิดธรรมชาติและน่ากลัวที่สุด
ถ้าเราบอกดอฟว่า "ไม่"
คนอย่างดอฟไม่เข้าใจคําว่า "ไม่"
ไปจ้างข้างนอกทําไม่ง่ายกว่าเหรอ
แรงงานทางตรง...
ดูอย่างเรื่องปฏิรูปคนเข้าเมืองสิ
ดอฟแทบจะประกาศสงครามกับรัฐบาลสหรัฐฯ
เรากําลังปราบปราม นายจ้างที่ใช้แรงงานผิดกฎหมาย
ในปี 2009 กรมตรวจคนเข้าเมืองและศุลกากร หรือที่เรียกกันว่าไอซ์
ได้ดําเนินการตรวจสอบอเมริกันแอพพาเรล
และพบว่ามีคนงานประมาณ 1,500 คน ที่ใช้เอกสารปลอม
และอเมริกันแอพพาเรลต้องเอาพวกเขาออก
ตอนที่ไอซ์มาบุก เราเสียเงินไปเยอะมาก
เพราะในช่วงที่บริษัทกําลังเติบโตครั้งใหญ่...
เร็วทุกคน หยุดทํางาน
เขาถูกบังคับให้เอาคนงานออก
ทุกคนหยุดทํางาน
แล้วรวบรวมแรงงานขึ้นมาใหม่
เราต้องหาคนงานเข้ามาอีก...
เพื่อตอบรับความต้องการ
ดอฟสติแตกเพราะเรื่องนี้อยู่นานเลย
และเพื่อรักษาความมั่นคงของบริษัท
เขารู้สึกว่ามันเป็นการจงใจขัดขาบริษัทเขา
ตอนนั้นการเงินตึงเครียดมาก
มีการตัดสินใจแย่ๆ เกิดขึ้นมากมาย
แต่แทนที่จะยอมรับความรับผิดชอบ
เขาเริ่มโทษคนอื่นไปทั่ว หรือมองหาแพะรับบาป
เอ็ดมันตันโคตรหายนะ นี่ก็โคตรหายนะ
ปีนออกมาแล้วคิดให้ออก
ถ้าเราไปเสนอหน้าให้เขาเห็น ผิดเวลาหรือตอนเขาอารมณ์ไม่ดี
เราจะกลายเป็นเป้าซ้อม
ตอนนั้นผมรู้สึกจริงๆ นะว่าผมมีส่วนผิด
ที่ผลประกอบการบริษัทไม่ค่อยดี
และผมคิดว่ามันไปกระตุ้นต่อมนักล่าของเขา
ทําให้เขาคิดว่า "อ้าว ไอ้หมอนั่นไม่รู้เรื่อง"
เขาเลยพุ่งเป้ามาที่ผม
แกต้องพูดว่า "ผมขอโทษครับ
ที่ทีมของผมแม่งทําคุณพังยับ"
แกติดหนี้ฉัน
ฉันจะบังคับให้แกทํางานล่วงเวลาให้เยอะกว่านี้
เขาจะตะคอกว่า "ถ้ารับไม่ไหว งั้นก็ไปซะสิ"
หวังว่าภายในคืนนี้ แกจะลาออกหรือไม่ก็ยอมแพ้
จบนะ ลาออกหรือยอมแพ้
เรามาเล่นเกมกัน
ปัง เริ่มเลย
ลาออกหรือยอมแพ้
ฉันจําได้ว่ามีผู้ชายคนนึงลุกขึ้นเดินออกไปเลย
และฉันจําผลที่ตามมาได้
ทุกคนพูดว่า "ขี้แพ้ว่ะ"
"อ่อนแอจนทนแค่นี้ก็ไม่ไหว"
"น่าสมเพชว่ะที่ลาออก"
แกมันไม่ดีพอ เข้าใจไหม
แกไม่เข้มแข็งพอ
มันยากนะ เวลาที่เรารักใคร แต่ก็เห็นเขารังแกคนอื่น
คือแบบ เขาอาจจะกําลังตะโกนสุดเสียง
แล้วจู่ๆ ก็แบบ "ตายแล้ว ฉันทําเธอกลัวเหรอจ๊ะ"
เขาจะใช้เสียงสองเหมือนคุยกับเด็ก
และมันทําให้สับสน เพราะผมรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณเขา
สําหรับผม เขาเป็นทางรอดทางเดียว
ณ จุดนี้ บริษัทขาดทุนมาก
ทําให้ในออฟฟิศเราพูดกันอยู่แต่เรื่องเดียว
"เรือจะจมวันไหน"
"อะไรจะเป็นฟางเส้นสุดท้าย"
อเมริกันแอพพาเรลมีเครือข่ายกระซิบภายใน
ทั้งโรงงานคุยกันในเอโอแอลเมสเซนเจอร์
แล้วเราจะคุยตอบกันไปมา
แล้ววันนึงตอนนั่งอยู่หน้าคอม มีคนส่งลิงก์มาให้ฉัน
แล้วถามว่า "เห็นยัง"
กลับมาเวลา 8.14 น. กับผู้หญิง
ที่กําลังฟ้องร้องซีอีโอของอเมริกันแอพพาเรล ข้อหาล่วงละเมิดทางเพศ
เชี่ยไรวะ
เดี๋ยว อะไรนะ
ฉันไม่อยากเก็บความลับเรื่องนี้
โดยเฉพาะเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่า อาจมีคนอื่นที่โดนเหมือนกับฉัน
นักธุรกิจชาวแคนาดาวัย 42 ปี
ถูกกล่าวหาว่ากระหน่ําโทรหา และส่งข้อความหาเธอ
เพื่อสั่งให้ส่งรูปถ่ายลามกให้กับเขา
ข้อกล่าวหาที่มาถึงโต๊ะของฉัน
ทําให้ฉันรู้สึกโมโหสุดๆ
(โทนี่ จารามิลลา ทนายความสิทธิลูกจ้างและพลเรือน)
ฉันมีลูกสาวสองคน และมันทําให้ฉันฉุกคิดว่า
พวกเขาอาจต้องพบเจอกับอะไร
เมื่อเริ่มทํางาน
ตอนแรกมีผู้หญิงแค่คนเดียว ซึ่งนําไปสู่คนที่สอง
แต่เมื่อเราตรวจสอบอย่างรอบคอบแล้ว
เราก็ได้ไปพบกับผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ร้องเรียนว่าเจอเรื่องแบบเดียวกัน
ประธานบริษัทแฟชั่นชื่อดัง อเมริกันแอพพาเรล
กําลังโดนฟ้องข้อหาล่วงละเมิดทางเพศอีกแล้ว
ฉันบอกเขาชัดมากว่าให้หยุด ฉันบอกว่า "ไม่ อย่าแตะต้องตัวฉัน"
ชาร์นีย์พูดว่าเขาเป็นแค่ผู้บริหารที่ไม่เหมือนใคร
ที่พูดอย่างเปิดเผย เรื่องการมีความสัมพันธ์ทางเพศ
กับคนงานของเขา
คุณเคยล่วงละเมิดทางเพศลูกจ้างไหม
ไม่เคย
หนึ่งในปัญหาใหญ่ที่สุดในการยื่นฟ้องคดีเหล่านี้
คือผู้หญิงทุกคนได้เซ็นรับข้อตกลง
พวกเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ
แต่ข้อตกลงมันบอกว่า
"ห้ามพูดอะไรให้ดอฟ ชาร์นีย์ หรืออเมริกันแอพพาเรลเสียหาย"
"แล้วถ้าจะยื่นฟ้องร้อง ก็ต้องไปที่อนุญาโตตุลาการ"
"ต้องสละสิทธิ์ที่จะมีลูกขุน และห้ามขึ้นศาล"
บริษัทกับดอฟ ชาร์นีย์บอกว่า
คุณเซ็นข้อตกลงรักษาความลับแล้ว
เธออายุ 17 ปีตอนเซ็นสัญญา
คําถามที่สําคัญกว่านั้นคือ
ทําไมบริษัทสนใจเรื่องการรักษาความลับขนาดนั้น
ตอนนั้นมันทําให้ผมเริ่มสงสัย
บางส่วนผมก็รู้สึกนะว่า #เชื่อผู้หญิง อะไรแบบนั้น
แต่ในเวลาเดียวกัน ดอฟเป็นเหมือนพ่อคนที่สองของผม
ทําให้ผมคิดว่า
"เฮ้ย พวกนั้นพยายามไถเงินเขารึเปล่า"
ไม่เคยมีศาลไหนที่ตัดสินว่า ชาร์นีย์ล่วงละเมิดทางเพศลูกจ้าง
และเขาบอกว่า เขาไม่เคยต้องจ่ายเงินเลยสักคดีเดียว
ข้อกล่าวหาพวกนี้มันไม่จริงใจนะครับ
ก่อนอื่นเลย มันไม่จริง
ข้อสอง พวกเขาโดนโค้ชมาให้พูดแบบนั้น
ข้อสาม มันมีเรื่องเงินพัวพันเยอะ
ในแง่ของจํานวนเงินที่พวกเขาเรียกร้อง
และผมว่าผมพร้อมใช้เครื่องจับเท็จนะ
ส่วนตัวแล้วผมไม่ได้เห็นอะไร ที่ทําให้ผมคิดว่าเขาบังคับใคร
บริษัทแนะนําให้เรารู้จัก กับกลุ่มพนักงานระดับสูง ผู้หญิงล้วนๆ
พวกเขาบอกว่าดีใจที่ได้ทํางานให้ดอฟ ชาร์นีย์
ดอฟเป็นคนที่ทํางานด้วยแล้วตื่นเต้น
ฉันคิดว่าดอฟเป็นคนฉลาด
เขาภักดีมาก ฉันชอบทํางานให้เขา
มันแบบ "ขอทีเถอะ ทุกคนรู้ว่าบริษัทนี้มีเรื่องบนเตียง"
ฉันว่าพวกเขาอยากได้เงิน คิดจริงๆ
พูดง่ายๆ คือมันไปถึงจุดที่ ทุกคนเอาเรื่องนี้ไปพูดล้อเล่นกัน
ผมงดงาม จริงไหม เซ็กซ์มันงดงาม
สาวร่านก็งดงาม
แล้วถ้าพวกพนักงานไม่ชอบ งั้นก็ฟ้องผมเลยสิ
ฉันจําไม่ได้นะว่ารู้สึกอายหรือโกรธ
เหมือนพวกเราก็แค่กลับไปทํางานตามปกติ
เสื้ออีกตัว นาฬิกาอีกเรือน ปั๊มออกมาอีก
ดอฟ ชาร์นีย์ ซีอีโออเมริกันแอพพาเรล กําลังดิ้นรนให้บริษัทอยู่รอด
เพราะสูญเสียยอดขายไป 86 ล้านดอลลาร์
แถมยังโดนคดีล่วงละเมิดทางเพศ ที่เรียกค่าเสียหาย 250 ล้านดอลลาร์
หลังจากนั้น มันเริ่มรู้สึกไม่เหมือนเดิมจริงๆ
ดอฟเริ่มจะโกรธมากขึ้น หวาดระแวงมากขึ้น
ว่าใครที่อยู่ข้างเขาและใครที่ไม่ใช่
โอเค ที่นิวยอร์กได้เท่าไร
น่าจะรู้เลขขึ้นใจนะ ไอ้โง่!
จากที่เคยเป็นลูกรัก ผมกลายเป็นกระสอบทรายไปเลย
เขาจะด่าผมในเรื่องที่ผมไม่ได้ทําเลยด้วยซ้ํา
ไอ้งี่เง่า แม่งโง่ชิบเป๋ง
มันไม่มีบรรยากาศว่า "เขาล้อเล่น"
หรือ "เขามีเสน่ห์" อีกต่อไปแล้ว
ไอ้พวกเวรเอ๊ย
มันคือการตะคอกเท่านั้น
มึงโดนกูแน่
มึงโดนแน่
เขาจะสติแตก
แล้วต่อยกําแพงเป็นรู
ผมเคยเห็นเขาทุ่มถังขยะที่เป็นขดลวด
ทุ่มกระแทกพื้นซ้ําๆ จนบี้เหมือนกระป๋องน้ําอัดลม
อายซะบ้างนะ ไอ้เด็กเวร
แล้วเขาก็เอาหน้าเข้ามาใกล้ๆ เรา แล้วก็ตบหน้าตัวเอง
เขาจะตีตัวเองและพูดว่า
"ฉันตบตัวเองเพราะฉันตบแกไม่ได้"
ถึงขั้นที่เขาแทบเลือดตกยางออก
มันบ้ามากๆ แล้วก็แปลกด้วย
เขาจะทิ้งเราไว้กับความรู้สึกแบบ
"หัวหน้าฆ่าเราแน่ๆ เลย"
พูดง่ายๆ คือ บ้านของเขาไม่รู้สึกไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
ผมเลยย้ายออก
ณ จุดนั้น ทุกคนที่ผมรู้จัก ทํางานให้อเมริกันแอพพาเรล
เสื้อผ้าผมมีแต่อเมริกันแอพพาเรล ผมมีโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ของบริษัท
ผมถลําลึกมาก
จนมองออกไปข้างนอกไม่เห็นอะไรด้วยซ้ํา
ผมออกไม่ได้
ส่งรูปชุดนี้ไปให้เขา แล้วฉันอยากให้ลองวิจารณ์ตัวเอง
บอกมาว่าพลาดอะไร ยอมรับซะ
- โอเค - โอเค เขาชื่อคาร์สัน
ไม่มีนาฬิกาหรือเครื่องคิดเลขเหรอ ไปตาย
แย่มาก ทําฉันผิดหวังนะ
ผมได้ยินดอฟใช้วลีจากหนังสือ "อํานาจ"
ซ้ําแล้วซ้ําเล่ามาหลายปี
ผมเลยเอากลับบ้านไปอ่านดูว่ามันมีอะไรบ้าง
ก่อนรู้จักกับดอฟ ฉันได้ข่าวว่าเขาหมกมุ่นกับเล่มนี้มาก
มันเลยรู้สึกเหมือนว่าในที่สุดฉันควรอ่าน
"อย่าสอนหมดจนพวกเขาขาดเราได้"
ดอฟชอบอันนั้นแน่เลย
"พูดให้คลุมเครือ แต่เปี่ยมด้วยคําสัญญา"
"หาพิธีกรรมมาให้ศิษย์ใหม่"
"ขอให้พวกเขาเสียสละในนามของคุณ"
"กลายเป็นจุดรวมของความปรารถนานั้น ด้วยการเสนออุดมการณ์ให้พวกเขา"
"ใช้ความต้องการของคนที่ต้องการความเชื่อ และสร้างผู้ติดตามเหมือนลัทธิ"
จะขายยังไง ขายไม่ออกหรอก
มันไม่มีสติ๊กเกอร์
สติ๊กเกอร์ราคาสามเซนต์
"ทําให้คนอื่นหวาดกลัวอยู่เสมอ"
"สร้างบรรยากาศที่เอาแน่เอานอนไม่ได้"
โห บ้าไปแล้ว เพราะฉันเนี่ยและที่กลัวเขาอยู่ตลอด
เขาทําแบบนั้นได้สมบูรณ์แบบมาก
มันร้ายกาจมันเป็นวิธีคิดที่บงการมาก
"เรียนรู้ที่จะทําให้คนอื่นต้องพึ่งพาคุณ"
น่าจะอ่านเล่มนี้แต่แรกอ่ะ
นี่วิชาตั้งลัทธิพื้นฐานเลย
เอาให้ศิษย์โหยนิดๆ อยู่ตลอด
แล้วเราต้องเป็นคนที่คอยป้อนสิ่งที่เขาต้องการ
แบบนั้นก็คุมได้หมด
พอมองย้อนกลับไปแล้ว ตรงเว่อร์
อ่านแล้วอยากร้องไห้เลย มันน่ากลัวมากๆ
ผมโดนหลอกง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ
ขนาดผมเองก็เกิดในอีกลัทธินะ
มันเหมือนการที่โตมากับศาสนามอร์มอน มันเตรียมตัวให้ผม
หนีออกมาหาสภาพเดิมเป๊ะๆ
ทันทีที่ผมเป็นว่าพระราชาไม่ใส่เสื้อผ้า
แล้วนี่เป็นเครื่องมือที่เขาใช้ปั่นหัวผม
ตอนนั้นแหละที่ผมตาสว่าง
"นี่กูทําบ้าอะไรเนี่ย"
ณ จุดนี้มันเละเทะมาก แต่ฉันก็ยังไม่กล้าลาออกอยู่ดี
เพราะเขาก็พูดกับฉันด้วยว่า
"ฉันจะเอาเธอขึ้นบัญชีดํา
เธอจะไม่มีวันหางานทํา ในวงการนี้หรือเมืองนี้ได้อีก"
"ฉันรู้จักทุกคน ฉันจะบอกทุกคน ว่าเธอมันห่วย ทํางานไม่ได้เรื่อง"
แต่แล้วมันก็ถึงเวลาที่ต้องลงมือ
แล้วฉันไม่รู้นะว่ามันเกิดจากอะไร
แต่เขาเริ่มส่งข้อความมาว่าฉันทําบริษัทเสียหาย
แล้วก็ "ความผิดเธอทั้งหมด เธอมันอ่อน"
"เธอไม่มีแพชชั่น แคร์ไม่เป็น ฉันว่ามันน่ารังเกียจ"
แล้วเขาส่งอีเมลถึงทนายของบริษัท
และแนบส่งให้ผู้อํานวยการฝ่ายขายกับฉัน
ว่า "มีผลเริ่มวันจันทร์ ลดเงินเดือนอีเจลง 25%"
จบแค่นั้น เช้าวันต่อมาฉันลาออก
(ลาก่อน อีเจ!)
ผมเริ่มต่อต้าน
เรื่องที่ผมรู้สึกว่าไม่มีเหตุผล
(ดอฟ ชาร์นีย์)
อย่างตอนที่ดอฟโทรหาผม 25 สาย ช่วงวันเสาร์อาทิตย์ ให้เข้าไปทํางาน
แล้วพวกผู้หญิงกับคนอื่นๆ ก็โทรมาบอกว่า
"ดอฟพยายามติดต่อนายอยู่นะ" ผมก็บอกว่า "ไม่รับสายหรอก"
"จะไม่รับสายจนกว่าจะไปถึงที่ทํางานวันจันทร์"
(ลาก่อน คาร์สัน!)
ผมเลยทําให้ตัวเองโดนไล่ออก
เพราะผมรู้ว่าถ้าผมลาออก เขาไม่ต้องจ่ายชดเชยอะไรเลย
มีอยู่วันนึงที่ฉันไม่ได้กินอะไรทั้งวัน
แล้วฉันบอกดอฟว่า "ดอฟ ฉันต้องพัก"
ดอฟบอกว่า "ไปซื้อพิซซ่าฝั่งตรงข้าม อีกห้านาทีกลับมานะ"
ฉันก็บอกว่า "ดอฟ ฉันต้องกิน อาหารครบห้ามื้อ ต้องมีผัก"
"ขอเวลาพัก"
แล้วดอฟเขาระเบิดใส่ฉันเลย
และขณะที่เขากําลังตะคอกฉัน
ฉันเห็นสาวดอฟ...
เอาสเต๊กสดๆ ร้อนๆ ใส่จานออกมา
วางเสิร์ฟหน้าเขา
ฉันพูดว่า "ล้อเล่นใช่ป่ะเนี่ย"
ฉันปรี๊ดแตกใส่เขาตรงนั้นเลย
(ลาก่อน มิเชล!)
วันต่อมาทนายของเขาบอกว่า
"น่าจะเป็นการดีที่สุดถ้าคุณออกจากบริษัทซะ"
ผมเพิ่งดูข้อมูลบริษัทนี้
มูลค่าตามราคาตลาด น้อยกว่า 120 ล้านดอลลาร์
เขาเข็นบริษัทแห่งนี้ลงเหวไปแล้ว
ความจริงก็คือ
คณะกรรมการนี้มีหน้าที่สืบหาต้นตอเรื่องนี้
หลังจากที่ฉันโดนดอฟไล่ออก ฉันได้รับสาย
จากผู้ตรวจสอบบัญชีอิสระ ทํางานให้คณะกรรมการบริหาร
และมันเริ่มชัดเจนขึ้น ว่าพวกเขาต้องการกําจัดดอฟ
และอยากหาข้อมูลสนับสนุนการตัดสินใจนั้น
ถ้ามีคนเขียนหนังสือ
เกี่ยวกับการเล่นงานคนอื่น ด้วยทุกวิถีทางเพื่อเป้าหมายของตัวเอง
แล้วเราเอาเขาไปเป็นกรรมการบริษัท
เรื่องนั้นมันก็ต้องโดนขุดมาเล่นงานเราอยู่แล้ว
เจ้าหน้าที่สืบสวนพบเซิร์ฟเวอร์
ที่ชาร์นีย์ใช้ในที่ดินของบริษัท
ซึ่งมีอีเมล ข้อความ วิดีโอทางเพศที่โจ่งแจ้ง
มีข้อมูลที่ทําให้เขาเสียหายมาก
นี่เป็นข้อกล่าวหาทั้งหมด
แต่ก็ได้มีคลิปวิดีโอ
ที่เขาวิ่งแก้ผ้าในห้องอพาร์ตเมนต์หรือโรงแรม
ขณะที่มีพนักงานหญิงสองคนอยู่ในห้องด้วยกัน
ฉันกําลังเต้นอยู่
เขาทําผิดศีลธรรมทุกรูปแบบ และอาจทําผิดกฎหมายด้วย
ตอนนี้เรามีหลักฐานบ่งชี้ว่า
เขามีการส่งข้อความที่ไม่เหมาะสม กับพนักงานของเขา
"ตูดเธอในรูปนั้นเหมาะยิงน้ําเชื้อใส่ที่สุด"
"ฉันพุ่งให้หมดแม็กเลยไหม เอาให้เหมือนหมูโสโครก"
นั่นมัน... แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ
ดังนั้นทางบริษัทต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ซีอีโอและผู้ก่อตั้งผู้ฉาวโฉ่ ของอเมริกันแอพพาเรลตกงาน
อเมริกันแอพพาเรล ไล่ดอฟ ชาร์นีย์ออกแล้ว
คณะกรรมการบริษัทไล่เขาออกแล้ว
ใช่เลย ช่างหัวมัน สมควรโดนไล่ออกแล้ว
ผมว่าเขาคิดว่าการที่เราไล่เขาออก มันไม่ดีต่อบริษัท
แต่เราคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ควรทําแล้ว
ฉันตัดพาดหัวข่าวกับเนื้อข่าวนั้น
มาแปะไว้ในสมุดบันทึกด้วยซ้ํา
เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่วิเศษมาก และฉันอยากจดจํามันเอาไว้
(ซีอีโอผู้ก่อตั้งอเมริกันแอพพาเรลโดนตะเพิด)
ตอนเขาโดนไล่ออก ผมรู้สึกโล่งอก
แต่ก็รู้สึกเหมือนเสียครอบครัวไปด้วย
มันไม่ง่ายสําหรับผมเลยที่จะเข้าใจ
ใช่ มีการทารุณกรรม แต่ก็มีช่วงเวลาสนุกๆ ด้วย
มันถึงซับซ้อนไง
ฉันเชื่อว่าการขับไล่ดอฟ ชาร์นีย์
เกิดขึ้นเพราะทางคณะกรรมการเล็งเห็นว่า
มีข้อกล่าวหาเขาเข้ามาซ้ําๆ
และสุดท้ายพวกเขาจะเสียหายมากขึ้น
ฉันมองว่าเหล่าผู้หญิงที่กล้าออกมาแฉกล้าหาญมาก
แต่เพราะโชคไม่ดี ที่มีการเซ็นข้อตกลงอนุญาโตตุลาการ
พวกเขาจึงถูกปิดปาก
ดังนั้นเราต้องทําอะไรสักอย่าง จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
ลูกความของฉันจะมาพูดถึงประสบการณ์ชีวิตจริง
ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ
เราเลยไปที่รัฐสภาเพื่อพยายามเปลี่ยนกฎหมาย
เพื่อไม่ให้นายจ้างบังคับให้พนักงาน
เซ็นยกเลิกสิทธิตามกฎหมายของตัวเองได้
การทํางานที่บริษัทนั้นมันแย่มาก
มันลดทอนความเป็นมนุษย์กันสุดๆ ค่ะ
ที่ต้องไปทํางานที่นั่น
ฉันต้องใช้เวลานานเกือบแปดปีเพื่อรักษา
แก้ไข และทําความเข้าใจ ว่าผู้ชายคนนั้นเอาอะไรไปจากฉันได้บ้าง
ที่ทําให้ฉันโมโหมากคือเขาเอาเสียงฉันไปด้วย
ฉันอยากเล่าเรื่องของฉันให้ฟัง
อยากเล่ารายละเอียด ของสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันที่บริษัทนั้น
แต่ฉันไม่มีสิทธิ์ทําเช่นนั้น
ทั้งที่รู้ว่าเขามีนิสัยชอบตะคอก
และบางครั้งก็ลงไม้ลงมือกับผม
ผมก็เริ่มที่จะรู้สึกว่าเขาก็น่าจะ
ทําผิดจริงตามที่ถูกกล่าวหาด้วยก็ได้
(ดอฟ ชาร์นีย์ปฏิเสธข้อกล่าวหาทั้งหมด)
(เนื่องจากข้อตกลงที่ผู้กล่าวหาเซ็น)
(จึงทําให้คําร้องเรียนถูกยกฟ้อง และส่งต่อไปยังอนุญาโตตุลาการ)
(แต่ในระหว่างกระบวนการทางกฎหมาย)
(ข้อกล่าวหาของผู้หญิงบางคน กลายเป็นสาธารณสมบัติ)
(นี่เป็นครั้งแรกที่เรานําข้อกล่าวหาเหล่านั้น ออกมาให้นักแสดงอ่านให้ฟัง)
ตอนเริ่มทํางานที่อเมริกันแอพพาเรล ฉันอายุ 18
ดอฟชวนฉันไปแอลเอ เพื่อฝึกขายของนานหนึ่งสัปดาห์
ซึ่งเราฝึกที่บ้านของเขา
เขาไม่อนุญาตให้ฉันกลับบ้านไปเก็บกระเป๋า
เขาบอกชัดเจนว่าฉันต้องอยู่ที่บ้านเขา
ดอฟชวนฉันไปบ้านเขา
พอไปถึงที่นั่น เขาใส่แค่กางเกงใน
ดอฟเสนอให้ฉันเป็นนางแบบ ให้อเมริกันแอพพาเรล
พอฉันไปถึง เขานุ่งแค่ผ้าขนหนูตัวเดียว
ฉันอยู่ตามลําพังกับดอฟในห้องนอนของเขา
เขาถามว่าฉันชอบโชว์หรือว่าชอบถ้ํามองไหม
เขาลากฉันเข้าไปข้างใน และบังคับให้ฉันทําออรัลเซ็กซ์ให้เขา
แล้วเขาก็สั่งให้ฉันทําออรัลเซ็กซ์ให้เขา
เขาพยายามถ่ายรูป แล้วจู่โจมฉันทันที
บังคับให้ฉันทําเรื่องทางเพศ
เขาสั่งให้ฉันโชว์นมให้เขาดู
แล้วพอฉันไม่ยอม เขาเริ่มก้าวร้าวและรุนแรงขึ้น
เขาพาฉันไปที่ห้องนอน เขาขึ้นคร่อมฉัน
และฉันเกือบหายใจไม่ออกตาย
ตอนที่เขาบังคับให้ฉัน ทําเรื่องทางเพศอีกอย่างนึง
- เขาแก่จะเป็นรุ่นพ่อฉันแล้ว - เขาไม่ยอมให้ฉันออกไป
และเขาพยายามเข้าประตูหลังฉัน
ฉันอายุ 18 เองนะ
(ดอฟ ชาร์นีย์ไม่เคยต้องขึ้นศาล สู้คดีเหล่านี้แบบเปิดเผย)
ดอฟเขารอดตัวไปได้กับหลายอย่างเลย
แล้วก็คงได้ก่อเหตุอีกและลอยนวลต่อไป
มันเหมือนคนเราเป็นสัตว์คนละชนิด แล้วเขาเป็นพวกนักล่า
อาจเป็นฉลามหรืองูหางกระดิ่ง
และไม่ว่าเราจะโกรธแค้น งูหางกระดิ่งหรือฉลามแค่ไหน
มันก็ไม่เปลี่ยนสันดานหรอก
ยังไงมันก็จะกัด
ซึ่งคิดแล้วหงุดหงิดมากนะ
เพราะมันเป็นสิ่งที่
ด้วยเหตุผลอะไรไม่รู้ที่สังคมเรา
ปล่อยให้คนแบบนั้นมีจุดยืนต่อไปได้
(เก้าเดือนหลังจากดอฟ ชาร์นีย์ถูกไล่ออก อเมริกันแอพพาเรลยื่นล้มละลาย)
(ชาร์นีย์ไปก่อตั้งลอสแอนเจลิสแอพพาเรลต่อ)
(ก่อนที่จะถูกจ้างไปเป็นซีอีโอ ให้กับอีกแบรนด์แฟชั่นยักษ์ใหญ่)
(ยีซี่)
ถ้าอเมริกันแอพพาเรลประสบความสําเร็จ เพราะว่ามันเป็นส่วนนึงของคุณ
แล้วตอนนี้เราได้ส่วนไหนของคุณคะ
ยังเหมือนเดิม ผมแม่งไม่เสียใจอะไรทั้งนั้น
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล