Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(ฮาเรน เนเธอร์แลนด์)
ฮาเรนเป็นเมืองที่เงียบสงบ เขียวขจี และสงบสุขมาก
ที่ฮาเรนเราไม่มีนักท่องเที่ยว
และเราชอบที่เป็นแบบนี้
ปกติจะไม่มีเหตุการณ์หวือหวา
ถ้าไม่นับวันเดียววันนั้นน่ะนะ
ฮาเรน!
(21 กันยายนปี 2012)
มันเป็นคืนวันศุกร์
เราโคตรตื่นเต้นที่จะได้ไปปาร์ตี้
เราจะไปงานวันเกิดที่ใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ประเทศเนเธอร์แลนด์
ที่แปลกที่สุดคืองานนี้มันจัดในเมืองเล็กๆ
เกิดมาเพิ่งเคยได้ยินชื่อเมืองฮาเรน
คําเชิญทางเฟซบุ๊ก
ไปงานวันเกิดเด็กหญิง อายุ 16 ปีกลายเป็นกระแสไวรัล
เด็กผู้หญิงคนนั้นได้โพสต์ข้อความชวนเพื่อนๆ
แต่ลืมติ๊กช่องเลือกให้เป็นอีเวนต์ส่วนตัว
ฉันก็แค่อยากจัดงานวันเกิดอายุ 16 สนุกๆ
แต่มันบานปลายไปนิดนึงค่ะ
(ผู้ได้รับเชิญ)
เพื่อนผมบางคนพูดกันว่า งานนี้อาจเหมือนเรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
"คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก" หนังเรื่องนั้นมันยิ่งมาสุมไฟ
(ผู้ได้รับเชิญ)
เดี๋ยวก่อนนะ มีคนได้รับเชิญ มาที่บ้านของฉัน 17,000 คนเลยเหรอ
จะมากันจริงๆ เหรอ
มันเป็นสถานการณ์ที่น่ากลัว
ถ้าปาร์ตี้หลุดโลกนี้เลยเถิดไปไกล มันต้องหายนะแน่ๆ
ขอพูดให้ชัดเจนนะครับ ที่นี่ไม่มีงานปาร์ตี้
ไปตาย
เราจะทําให้หนังเรื่องนี้มันกลายเป็นชีวิตจริง
ลุยเลย
ปาร์ตี้อยู่ที่ไหน ปาร์ตี้อยู่ที่นี่
ทุกคนกระโดดโลดเต้น กินเบียร์ เฮฮาปาร์ตี้
จู่ๆ บรรยากาศมันก็กลับตาลปัตร
จู่ๆ คนก็บ้าระห่ํา
มันคุมไม่อยู่แล้ว
พระเจ้าช่วย พวกนี้ทําลายทุกอย่างเละแน่
ฉันกลัวว่าคนพวกนั้นจะบุกบ้าน และทําลายทุกอย่างที่ขวางหน้า
เผาบ้านทิ้ง เหมือนในหนังไงคะ
(คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกของจริง)
หลังจบเรื่องจากงานปาร์ตี้แล้ว
ฉันออกจากเนเธอร์แลนด์
(ฮาเรน ปี 2024)
เดี๋ยวนี้ฉันไม่ค่อยได้กลับมาเยี่ยมบ้านแล้วค่ะ
ฉันคิดว่าชาวดัตช์ไม่ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นหรอก
ผู้คนมองว่าเนเธอร์แลนด์เป็นประเทศที่น่าปาร์ตี้
ที่นี่หลายอย่างถูกกฎหมายนี่เนอะ
กัญชา โสเภณี
แต่ในความเป็นจริง ประเทศเนเธอร์แลนด์เข้มงวดมาก
ชาวดัตช์ไม่ชอบให้ใครแหกกฎสังคมที่รู้กันอยู่แล้ว
แต่ฉันไม่ค่อยชอบทําตามฝูง
บางครั้งเวลาคุยกับพ่อ พ่อจะเตือนฉันว่า
ถ้าหัวเรามันโด่ขึ้นมาไม่เหมือนพวก มันก็อาจจะถูกตัดทิ้งนะ
(ปี 2012)
ตอนวันเกิดอายุ 16 ฉันบอกพ่อแม่ว่า
ฉันอยากจัดงานเลี้ยงวันเกิดที่บ้าน
สําหรับชาวเนเธอร์แลนด์ วันเกิดอายุครบ 16 เป็นวันที่สําคัญมาก
เพราะว่าสมัยนั้นเราดื่มเหล้าได้ตอนอายุ 16
สมัยนั้นทุกคนใช้เฟซบุ๊กทําทุกอย่าง
เราเป็นที่ชื่นชอบแค่ไหน เรื่องนั้นวัดกันที่จํานวนเพื่อนที่มี
และจํานวนไลค์ที่ได้
ทุกคนอยากโชว์ว่าตัวเองสนุก และได้ทําอะไรเจ๋งๆ
ฉันเลยสร้างอีเวนต์ขึ้นมา ประมาณว่า "วันเกิดอายุ 16 ของเมอร์เธ่"
ฉันเชิญเพื่อนมา 78 คน เป๊ะๆ
มันถามว่าฉันอยากให้อีเวนต์นี้ เป็นสาธารณะหรือส่วนตัว
ฉันกด "สาธารณะ"
(สาธารณะ)
เราเจอเมอร์เธ่ในปี 2012 ตอนที่เธอมาเข้าทีมวอลเลย์บอลของเรา
เธอเป็นเด็กใหม่ ไม่รู้จักใครเลย
เราเรียนมาคนละที่กัน เราอาศัยอยู่ศูนย์กลางเมืองโกรนิงเงิน
(โกรนิงเงิน)
(ประชากร 193,127)
ส่วนเธอมาจากเมืองที่เล็กกว่า ติดกับโกรนิงเงิน ชื่อเมืองฮาเรน
(ฮาเรน)
(ประชากร 18,460)
ชาวเมืองโกรนิงเงินมองชาวเมืองฮาเรนว่า
"พวกนั้นบ้านอยู่ฮาเรน น่าจะเป็นพวกไฮโซ"
ใช่
มันไม่จริงเสมอไปหรอก แต่ทุกคนก็คิดอยู่ดี
แต่สุดท้ายแล้วบุคลิกของเธอ ต่างจากที่เราคิดไว้มาก
เธอกล้าล้อเลียนตัวเอง
เธอคุยง่าย เข้ากับพวกเราได้เลย
(ตอบรับ (02) อิโล - เฟนนา)
ตอนที่เธอชวนเรา เราตื่นเต้นอยากไปงานปาร์ตี้เธอมาก
เมอร์เธ่เป็นคนสนุกมาก
พวกเราชอบดูหนังฮอลลีวู้ดกัน
อย่างเรื่อง "มีนเกิร์ลส์" "อีนี่... แร๊งงงส์" "เมายกแก๊ง แฮงค์ยกก๊วน"
ชีวิตในหนังมันต่างออกไป
จากชีวิตของเราในเนเธอร์แลนด์
และเด็กรุ่นฉันก็อยากจะมี ประสบการณ์คล้ายๆ แบบนั้นบ้าง
(ตอบรับคําเชิญ)
(อีก 14 วันถึงงานปาร์ตี้)
วันต่อมา พอฉันไปถึงโรงเรียน ฉันก็จะเปิดดูมือถือเป็นช่วงๆ
ไอโฟนรุ่นเก่า
เล็กจัง
จําไม่ได้แล้วว่าจอเล็กแค่นี้พิมพ์ยังไง
มันน่าจะเป็นครั้งแรก
ที่เราใช้โซเชียลมีเดียทางมือถือได้
ตอนนี้อีเวนต์ต่างๆ ก็อยู่ในฝ่ามือ เรารู้อยู่ตลอดว่ามีอะไรเกิดอะไรขึ้นบ้าง
(ตอบรับคําเชิญ)
ประมาณช่วงพักเที่ยง
จํานวนคนที่ตอบรับไปร่วมงานก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น
แต่ไม่มีอะไรผิดปกติ
ผมไปหาอะไรชิลๆ ทําช่วงระหว่างคาบ
(เลาเรนส์)
จู่ๆ มือถือก็แจ้งเตือนว่าได้รับเชิญไปงานปาร์ตี้
ผมเรียนที่เดียวกับเมอร์เธ่ แต่ไม่เชิงเป็นเพื่อนกันหรอก
บ้านเธอสวยดี พวกเขาเป็นพวกอีลีทนิดๆ
ทุกคนที่โรงเรียนเรารู้หมดว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน
มันคล้ายๆ บ้านในหนังเรื่อง "โดดเดี่ยวผู้น่ารัก"
แหงล่ะว่าบ้านนั้นดูเหมาะจัดปาร์ตี้
แล้วผมก็เห็นว่างานนี้เปิดสาธารณะ
ผมเป็นพวกชอบแหกคอก
ก็เลยนึกสนุกว่า "คงตลกดีนะ ถ้าฉันเชิญคนอื่นไปด้วย"
แต่ผมเชิญเพื่อนๆ พร้อมกันทีเดียวไม่ได้
ผมเลยต้องคลิกชื่อ เพื่อนแต่ละคนในรายการคนรู้จัก
เพื่อเชิญพวกเขาเป็นการส่วนตัว
เสียเวลาอยู่นานเลย
ผมส่งไปให้ 500 คนได้
แล้วทุกคนก็ตื่นเต้นอยากชวนเพื่อนๆ ตัวเองมาอีก
(13.00 น.)
พอพักเที่ยงเสร็จแล้ว เพื่อนฉันคนนึงก็มาหา
แล้วบอกว่า "เลาเรนส์เขาจะไปถล่มงานเธอ"
"เขาโม้ว่าเชิญคนอื่นมาด้วย"
คงเป็นตอนนั้นแหละที่ฉันดูมือถือ
ตอนนี้มีคนได้รับเชิญ มางานปาร์ตี้ฉัน 3,000 คนแล้ว
(ผู้ได้รับเชิญ)
มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย
ทุกคนตื่นเต้นกันมาก
แล้วยังไปโพสต์ในไทม์ไลน์ของอีเวนต์นี้ด้วย
(เชี่ย!)
แล้วเพื่อนๆ ผมบางคนพูดว่า
มันอาจเหมือนในหนัง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
("คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก")
แม่ พ่อ ที่โทมัสเองนะ
ผมอยากเป็นคนเจ๋งสักคืนนึง
หนังเรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก" เข้าโรงช่วงต้นปี 2012
คืนนี้มันเป็นเรื่องของการเปลี่ยนเกม
วัยรุ่นทุกคนอยากไปปาร์ตี้แบบนั้นกันทั้งนั้น
ฉันจําได้ว่ามีคนกระโดดจากหลังคาด้วย
ฝันร้ายที่สุดของพ่อแม่
- ฮัลโหล - โทมัส
- พ่อ หวัดดี - เราแค่อยากโทรไปถามอีกครั้ง
ว่าคืนนี้มีของครบแล้วไหม
นี่มันวายป่วงเกินไปแล้ว
หนังปาร์ตี้เจ๋งที่สุดในโลก
ตอนนี้ทุกคนก็บิวต์กันให้ตื่นเต้น
ทั้งโพสต์รูปโนมที่ใส่ยาอี
จู่ๆ ผมก็ได้รับข้อความทางมือถือ
"ไอเดียจ๊าบมาก"
แล้วคําเชิญก็ถูกส่งต่อไปเรื่อยๆ
(13.30 น.)
ค่ะ มันน่าตื่นเต้น แล้วมันก็เจ๋ง
ฉันก็เลยเปิดทวิตเตอร์ทวีตประมาณว่า
"มีแขกแค่ 3,500 คนเอง"
ฉันนึกว่าแค่อํากันเฉยๆ แล้วเดี๋ยวก็หายซ่ากันเอง
(ผู้ได้รับเชิญ)
แต่มันไม่ยอมหยุด
จํานวนคนได้รับเชิญเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
เพิ่มเป็นสองเท่า สามเท่า
(ผู้ได้รับเชิญ)
มันคลั่งเลย
(14.00 น.)
ฉันว่าวันนั้นไม่น่าจะมีเรียนเลยมั้ง
(14.30 น.)
ทุกคนไปล้อมวงรอบโต๊ะ
แล้วซึมซับเหตุการณ์เพี้ยนสุดกู่นี้เข้าไป
แล้วพวกครูก็อินอีก
(ผู้ได้รับเชิญ)
ถึงตอนนี้มันเริ่มจะรู้สึกเหมือน เรื่องนี้ไม่น่าจะหยุดได้เอง
ฉันเลยเปิดดูมือถือเพื่อหาทางลบอีเวนต์นี้ทิ้งไปซะ
แต่ในสมัยนั้น มันลบจากมือถือไม่ได้
ต้องใช้เว็บในคอมพิวเตอร์เท่านั้น
(15.00 น.)
แต่ฉันยังกลับบ้านไม่ได้
ตอนนั้นก็เลยทําอะไรไม่ได้
ในที่สุด พอหมดคาบเรียนแล้ว ฉันรีบขี่จักรยานกลับบ้านทันที
ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิดแน่ ฉันต้องไปเตือนภัย
(17.30 น.)
แต่ฉันว่าพ่อแม่น่าจะไม่ค่อยเข้าใจโซเชียล
ทุกครั้งที่ฉันโพสต์อะไรทางเฟซบุ๊ก
พ่อแม่จะถามว่า "ส่งอีเมลไปเหรอ"
ฉันเลยเปิดอีเวนต์นั้นให้พ่อดู
พ่อก็ถามแบบ "ฮะ เกิดอะไรขึ้นนะ"
(ผู้ได้รับเชิญ)
"มีคน 17,000 คนถูกเชิญมาบ้านพ่อเหรอ"
"พวกเขาจะมาจริงๆ เหรอ"
แต่พ่อดูออกอย่างรวดเร็วว่า ครอบครัวเรากําลังแย่แค่ไหน
แม่ก็เลยโทรหาตํารวจ
เพื่อถามดูว่าพอจะมีใครมาช่วยเราได้บ้างไหม
แต่ฉันว่าตํารวจน่าจะไม่เข้าใจ ว่าอีเวนต์เฟซบุ๊กมันคืออะไร
เราเลยตัดสินใจว่า จะเป็นการดีที่สุดถ้าฉันลบอีเวนต์ไปซะ
(ยกเลิกอีเวนต์)
มันมีสองความรู้สึกปนกัน
"โอเค ก็ดีแล้วที่มันจบได้ซะที"
แต่ในขณะเดียวกัน มันก็จืดกว่าที่คิดไว้
(โกรนิงเงิน)
ผมไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเมอร์เธ่
ยกเว้นแค่ที่ผมไปเห็น ปาร์ตี้วันเกิดของเธอในเฟซบุ๊ก
แล้วมันเป็นอีเวนต์แรกที่ดังติดกระแสขนาดนี้
ตอนนั้นผมเป็นเด็กอายุ 18
แล้วผมอยากมีประสบการณ์ ปาร์ตี้ระห่ําเหมือน "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
ผมจําได้ว่าไปหาอะไรดื่ม
กดรีเฟรชเฟซ แล้วมันก็หายไปแล้ว
"404 ไม่พบหน้า"
ผมแอบผิดหวังนิดนึง
แถวนี้มันไม่มีอะไรมันส์ๆ เลย
ผมกําลังสนุก ทุกคนกําลังสนุก
แล้วสําหรับผม ผมรู้สึกว่ามันยังจบตอนนี้ไม่ได้
ผมก็เลยก๊อปอีเวนต์อีกอัน จัดที่บ้านของเมอร์เธ่
ตั้งชื่อว่า "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน"
ปาร์ตี้เซอร์ไพรส์วันเกิดให้เธอ
(19.00 น.)
ค่ํานั้นฉันนัดไปดูหนังกับเพื่อนซี้คนนึง
เรายืนต่อแถวรอป็อปคอร์น และได้ยินคนที่อยู่ตรงหน้าเราพูดว่า
"ตายแล้ว เธอเห็นอีเวนต์นั้นยัง"
"คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก เออ ฉันก็จะไป"
เราก็แบบ "อะไรวะ"
"มันคือยังไงเนี่ย"
เพื่อนๆ ส่งข้อความมาหาฉันต่อเนื่อง
อีเวนต์ใหม่นี้ถูกสร้างขึ้น
โดยใช้องค์ประกอบหลายๆ อย่าง จากหนังเรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
แล้วมันก็เชิญทุกคนไปที่บ้านฉัน
อะไรกันเนี่ย
อะไร ฝีมือใคร
มันไวรัลไปเลย
กลายเป็นมีมมากมายหลายตัว
(เราจะไปแบบคังนัมสไตล์)
(เตรียมตัวไว้ เมอร์เธ่ ปาร์ตี้หลุดโลกกําลังมา)
ผมไปแพ้ที่มีมเนี่ยแหละ เพราะว่าผมคลั่งมีมมาก
โคตรดีใจ
มันมีอีกหลายมีมที่เขียนประมาณว่า "ปาร์ตี้อยู่ที่ไหน ปาร์ตี้อยู่ที่นี่"
อันนึงตัดแปะหน้าฉันใส่ด้วย
มันเหมือนฝันมาก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันเกิดขึ้นกับฉัน
ฉันจะทํายังไงดี
(อีก 10 วันถึงงานปาร์ตี้)
(โกรนิงเงิน)
ผมเป็นนายกฯ เที่ยงคืน คนแรกของโกรนิงเงินที่มาจากการเลือกตั้ง
(คริส นายกฯ เที่ยงคืน)
และผมมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย ของกิจกรรมยามค่ําคืนในเมือง
ทั้งจัดงานเทศกาล
รับมือกับบาร์ กับปัญหาต่างๆ
เนเธอร์แลนด์ดูเป็นเสรีนิยมมาก
แต่เราก็มีหน่วยงาน มีกฎเกณฑ์หลายอย่างอยู่เบื้องหลัง
เรามีสภาเมือง แต่หลังห้าโมงเย็นพวกเขาก็กลับบ้าน
และผมเข้ามาเปลี่ยนกะ
ผมเปิดเฟซบุ๊กเห็นอีเวนต์ที่กําลังจะจัดขึ้น
มันดูแปลกๆ เพราะว่าเป็นอีเวนต์ในเมืองฮาเรน
เมืองนั้นค่อนข้างน่าเบื่อ ไม่เคยมีเรื่องหวือหวา
แถวนั้นมีแต่บ้านพวกเด็กรวย
แต่แล้วผมก็เริ่มได้รับ สายโทรศัพท์โทรเข้ามาจากผู้พักอาศัย
พวกเขาสังหรณ์ใจไม่ดี ว่ามันมีอะไรที่รู้สึกไม่ถูกต้อง
ผมคิดว่ามันอาจบานปลายได้จริงๆ...
(อาร์โนลด์ ผู้อาศัยเมืองฮาเรน)
แต่ผมลงมือทําอะไรคนเดียวไม่ได้
ผมคิดว่าทางฝ่ายปกครองท้องถิ่นควรจัดการ
ตอนนั้นฉันทํางานกับแล็ปท็อป
แล้วก็มีข้อความเข้ามาในมือถือ
(มาริสกา สมาชิกสภาเมืองฮาเรน)
มีคนส่งตัวอย่างหนัง เรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก" มาให้ดู
ในนั้นมีถนนลุกเป็นไฟ
ในหัวฉันคิดเลยว่า "ตายแล้ว พวกนี้พังเมืองเละแน่"
ถ้าเหตุการณ์นี้มาเกิดขึ้น ในเมืองเล็กๆ อย่างฮาเรนละก็
มันต้องหายนะแน่ๆ
ฉันรักฮาเรนมาก รักจริงๆ
อันที่จริงแล้วฉันเคยเป็นสมาชิกสภาเมือง ฝั่งตรงข้ามกับนายกเทศมนตรี
ฉันคิดว่า "งานนี้ใหญ่แน่" ฉันเลยพยายามเตือนนายกฯ
แต่เขาไม่อยู่สองสามวัน เลยติดต่อไม่ได้
ผมพยายามติดต่อนายกเทศมนตรี
ผมอยากช่วย ผมอยากแก้ปัญหานี้
ซึ่งเป็นหน้าที่ของนายกฯ เที่ยงคืน
แต่เขาไม่ตอบ
ผมจึงโทรไปหาสภาเมืองฮาเรนทุกวัน
ปกติพวกเขารับมือแต่ปัญหาเสาไฟฟ้า ทางม้าลาย
ก็เลยไม่ได้จริงจังกับเรื่องนี้
เราต้องหาทางหยุดเรื่องนี้ให้ได้
เราต้องหาทางปกป้องประชาชนชาวฮาเรน
(อีก 7 วันถึงงานปาร์ตี้)
ถึงตอนนี้พ่อแม่ฉันเริ่มจะกังวลขึ้นมาแล้ว
"จะมีคนโผล่มาปาร์ตี้จริงๆ ไหม"
"ภายในหนึ่งอาทิตย์ เราจะไม่มีบ้านให้อยู่แล้วไหม"
แล้วแน่นอนว่าเราเริ่มคิด
"เราทําอะไรได้บ้างถ้าอยากจะลบโพสต์นี้"
แอดมินอีเวนต์ "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน" คือคนที่มีชื่อว่าโยริค คลาร์ค
เราก็ตอบโต้กันเล็กน้อย จิกกัดกันไปเรื่อยๆ
(ปาร์ตี้นี้ไม่ได้เชิญคนหลงตัวเองหรอก)
(ดูจากคอมเมนต์ แปลว่า 16 แล้วเหรอ)
ผมว่าเธอชอบที่ได้รับความสนใจ
ใช่ ผมทําให้เธอดังในเฟซบุ๊ก
(ผู้ได้รับเชิญ)
โยริคไม่เข้าใจว่า
มันกระทบชีวิตฉันกับชีวิตครอบครัวเราจริงๆ
ฉันว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องนั้นเลย
แต่ฉันอยากโน้มน้าวให้เขายอมลบอีเวนต์
เพื่อนฉันคนนึงที่เป็นเพื่อนของเขาในเฟซ
ก็เลยให้เบอร์เขามา
(ไม่ทราบหมายเลข)
ผมไม่ค่อยชอบรับสายจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
แต่ผมแบบ "ช่างแม่ง"
ผมเลื่อนรับสาย หยิบขึ้นมา แล้วได้ยินว่า
"ไง นี่โยริคใช่ไหม"
ผมตอบ "ใช่ นี่ใครเหรอ"
"นี่พ่อของเมอร์เธ่"
ผมแบบ "ฉิบหาย"
เขาโกรธผมนิดนึง
เขาอธิบายให้ฟังว่ามีคนปีนข้ามรั้วบ้านเข้าไป
ถ่ายรูปพวกเขาตอนอยู่ในห้องนั่งเล่น
ถึงจุดนั้นแหละที่ผมเพิ่งคิดได้
ถ้าผมกําลังทําลายชีวิตพวกเขา งั้นผมไม่อยากได้แบบนี้ละ
ผมก็เลยโพสต์ว่าปาร์ตี้เลิกราแล้ว
(ทุกอย่างย่อมมีวันสิ้นสุด)
แล้วทุกคนไม่พอใจมาก
(ปาร์ตี้จบแล้ว)
(ลบอีเวนต์)
ตอนที่เขาลบอีเวนต์ในที่สุด แน่นอนว่าฉันก็โล่งอกมาก
จบซะที
จากนั้นไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
อีกอีเวนต์ก็เด้งขึ้นมา
ซึ่งบ้ามาก
ผมช็อคมาก
ลอกแบบเพจผมมาเป๊ะๆ เลย
ตัวเลขเพิ่มขึ้นเร็วมาก
มีคนได้รับเชิญ 30,000 คนแล้ว
(โดยอิเบ แดร์ฟือเรอร์)
ชื่อนั้นพิลึกดี
แน่นอนว่า "แดร์ฟือเรอร์" เป็นคําที่มีความหมายลบมาก
ในภาษาเยอรมัน
ฉันเลยคิดว่าจะลองใช้เหตุผลกับแอดมินดูก่อน
แล้วบอกเขาว่ามันร้ายแรงแค่ไหน
และเราอยากขอร้องจริงๆ ให้เขาลบอีเวนต์นี้
เพราะมันกระทบชีวิตเรามาก
นี่ไม่ใช่แค่เรื่องตลก
แล้วเขาตอบมาแค่สองคํา
"ไปตาย"
(อีก 4 วันถึงงานปาร์ตี้)
ข่าวลือเกี่ยวกับปาร์ตี้นี้ก็เริ่มจะเว่อร์ขึ้นเรื่อยๆ
ว่าจะมีเวที จะมีศิลปินมาแสดง
ไฮเนเก้นจะมาเป็นสปอนเซอร์ให้ด้วย อย่างกับเป็นเทศกาลอะไรงั้นละ
มันบ้ามาก
ผมฟังวิทยุในรถ
แล้วทันใดนั้นเอง เขาก็คุยกัน เรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
เมอร์เธ่พูดสาย
นี่ติมอร์กับโคเอนจาก 3FM นะครับ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดี
ใกล้จะถึงวันปาร์ตี้แล้วใช่ไหม
เคราะห์ร้ายที่ทุกคนได้เบอร์ฉันไปด้วย
แล้วสายแรกๆ ที่ได้รับ คือรายการวิทยุเดโคเอนเอ็นแซนเดอร์
ฉันไม่รู้จะทํายังไงดี ก็เลยคุยไปเรื่อยๆ
ปาร์ตี้ถูกยกเลิกไปแล้วค่ะ
แต่คุณจะได้ของขวัญ 6,000 ชิ้นนะ
ก็คงดีค่ะ
แต่คงไม่พอเอาไปขายซื้อบ้านใหม่
ว่าแต่หนูออกวิทยุอยู่เหรอคะ
- ใช่! - ใช่ 3FM เมอร์เธ่!
มันกลายเป็นข่าวดังระดับชาติ
เมืองฮาเรนกําลังเตรียมพร้อมสําหรับการมาถึง
ของสายปาร์ตี้นับพันคนที่ไม่มีใครต้อนรับ
คําเชื้อเชิญได้ถูกส่ง ผ่านทางอินเทอร์เน็ตให้กับ 50,000 คน
หนึ่ง สอง สาม เอาเลย!
(21 กันยายน คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน)
ตอนที่ข่าวลงเรื่องโปสเตอร์ ที่ค่อยๆ คลี่ลงมาด้านข้างตึก
เราก็เริ่มรู้ตัวแล้วว่างานนี้เกิดขึ้นจริงแน่ๆ
มีข่าวลือออกมาแล้ว
ว่าหลายคนขึ้นรถบัส จากเมืองต่างๆ ในประเทศเนเธอร์แลนด์
(คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก)
ผู้ที่มีบ้านบนถนนสตาชอนส์เวก ในฮาเรนต่างเป็นกังวล
ตอนนี้จะมีคนแห่มาเป็นพันๆ
มันใหญ่กว่าที่ฉันคิดในตอนแรกเสียอีก
(ผู้ได้รับเชิญ)
ผมมีลางสังหรณ์ไม่ดีเลย
เราไม่พร้อมจะต้อนรับคนมากขนาดนั้น
ถึงจุดนี้ เราปิดผ้าม่านตลอดทั้งวันกันแล้ว
มีคนแวะมาถ่ายรูปบ้านเราตลอด
ฉันไปเล่นวอลเลย์บอลไม่ได้ ไปโรงเรียนไม่ได้
คนเริ่มทําหน้ากากหน้าฉันด้วย
มันแทบจะเหมือนหนังเรื่อง "คืนอํามหิต" ที่เราติดอยู่ในบ้าน
แล้วมีคนมากดกริ่ง พยายามจะเข้ามาในบ้านให้ได้
(คืนอํามหิต)
เป้าหมายคืนอํามหิตของเราปีนี้ ซ่อนอยู่ในบ้านของแก
มันไม่ได้มีแค่คนมาล้อเลียนเฉยๆ แล้ว
แต่พวกเขาเริ่มจะน่ากลัวขึ้นด้วย
(อีก 1 วันถึงงานปาร์ตี้)
หนึ่งวันก่อนงานปาร์ตี้ ผมรู้สึกประหม่าขึ้นเรื่อยๆ
ผมคิดว่านี่มันไม่ใช่ที่ที่จะรองรับคนหลายพันได้
มันจะอันตรายมาก
ถ้าทางสภาไม่จริงจังกับปัญหานี้ งั้นผมต้องคิดหาแผน
ทางออกเดียวคือเราต้องจัด ปาร์ตี้ทางเลือกนอกเมืองฮาเรน
ผมแจ้งสภาเมืองว่า "ผมไม่อยากให้งานนี้ได้กําไรแม้แต่นิดเดียว"
พวกเขาก็ตอบว่า "ไอเดียดีนะ"
"ช่วยเตรียมการให้เราได้ไหม"
ปกติแล้วปาร์ตี้ใหญ่ๆ ต้องใช้เวลาเตรียมเป็นเดือนๆ
แต่เรามีเวลาเตรียมงานนี้แค่ 24 ชั่วโมง
ผมส่งแผนไปให้
แต่นายกเทศมนตรีบัทส์มีสิทธิ์ขาด
และผมอธิษฐานให้เขาเลือกทําสิ่งที่ถูกต้องจริงๆ
หนึ่งวันก่อนงานปาร์ตี้
ฉันได้รับเชิญไปเข้าพบนายกเทศมนตรี
และฉันหวังจริงๆ ว่านายกฯ จะบอกเราว่า
"โอเค ผมตัดสินใจแล้ว
และผมจะปิดถนนทุกเส้นที่เข้าเมืองฮาเรน เพื่อไม่ให้มีใครเข้าเมืองได้"
แต่นายกฯ ไม่อยากทําแบบนั้น
ผมอยากประกาศให้ชัดเจน ปาร์ตี้นี้ถูกยกเลิกแล้ว
ดังนั้นขอให้ทุกคนเข้าใจตรงกัน ว่าที่นี่ไม่มีงานปาร์ตี้
ฉันแอบโมโหนะตอนได้ยินแบบนั้น
ทําไมถึงไม่เอาจริงกับเยาวชนพวกนี้
ไม่มีเด็กคนไหนหรอกที่คิดว่า
"ถ้าเขาพูดว่าไม่มีงานปาร์ตี้ งั้นฉันเชื่อ"
มันสายไปแล้ว เขาไม่ควรประกาศแบบนั้นเลย
ผมได้รับสายจากสภาเมือง
นายกเทศมนตรีตัดสินใจไม่จัดปาร์ตี้ทางเลือก
แต่อยากให้ร่วมมือกับตํารวจพอ
พวกเขาโง่และอ่อนต่อโลกจริงๆ
ไม่มีดนตรี ไม่มีเวที ไม่มีอะไรเลย
แล้วถ้าเราไม่มีของพวกนั้นให้
พวกเด็กๆ ก็จะหาทางสนุกกันเอง
(โทมัส)
(เคียล)
"สตั๊ก" แปลว่าทําลาย
เราอยากทําลายช่องทีวี เพราะพวกเขามีกฎ
เราเกลียดกฎ
เราทําอะไรเกรียนๆ สไตล์ "แจ็คแอส" ทําชาเลนจ์ระห่ําทุกอาทิตย์
ทุกคนส่งข้อความมาถามว่า "นี่ จะไปคืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรนไหม"
"ปาร์ตี้นี้สุดจัดแน่"
"ทุกคนจะพูดถึงแต่เรื่องนี้ พวกนายต้องไป"
เรามีความฝัน
เราอยากมีช่องยูทูบที่ดังที่สุดในโลก
ตอนนี้เจอช่องทางแล้ว
มาถ่ายปาร์ตี้แม่งเลย ไปสนุกสุดเหวี่ยง
อยากไปฮาเรนกันไหม ปาร์ตี้ "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก"
(21 กันยายน 2012)
ไปกันเลย
(วันงานปาร์ตี้)
เช้าวันงานปาร์ตี้
สภาเมืองฮาเรนมาขอให้ผม ช่วยจับตาดูโซเชียลมีเดีย...
(กิลเบิร์ต ที่ปรึกษาฝ่ายสื่อสารโกรนิงเงิน)
เพราะพวกเขาไม่มีประสบการณ์
พวกเขาขอให้ผมประกาศออกไปว่า จะไม่มีงานปาร์ตี้ใดๆ ทั้งนั้น
(น่าสนุกดีนะที่ @gemharen จะจัดงานปาร์ตี้)
เจ้านายสั่งมาว่า "ทําทุกวิถีทางเลย"
(ไม่มีปาร์ตี้ในฮาเรน)
บอกประชาชนไปเรื่อยๆ ว่า "อย่ามาที่ฮาเรน"
"ไม่มีปาร์ตี้หรอก"
แต่เราเป็นแค่เมืองเล็กๆ ที่มีคนกดไลค์แค่สี่คน
เราเริ่มการปฏิสัมพันธ์ แต่งานนี้เป็นไปไม่ได้
(ไปดูทวิตเตอร์นู่น คนกําลังแห่ไปเยอะเลย)
เรากําลังเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง
(ผู้ได้รับเชิญ)
ตอนที่เปิดดูเฟซบุ๊กวันจัดงานปาร์ตี้
มีคนได้รับเชิญมาประมาณ 350,000 คน
ไทม์ไลน์มันก็เลยมีแต่โพสต์เต็มไปหมด
(ขอติดรถใครไปจากเลวาร์เดินได้ไหม)
(มีใครผ่านเมืองกูดาไหม)
ทุกคนกําลังเตรียมตัวมางาน
(เลิกงานจะไปรับหนุ่มๆ ไปปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน!)
(เราไปแน่ ตู้ม!)
ลูกสาวคนเล็กสุดของผมทํางานในซูเปอร์มาร์เก็ต
ลูกบอกผมว่ามีคนแปลกหน้า ไปซื้อแอลกอฮอล์กันเยอะมาก
ทุกคนแห่กันไปซื้อเหล้า
เราอายุ 16 แล้วในเนเธอร์แลนด์เราดื่มได้แล้ว
ไม่ต้องใช้บัตรปลอมเหมือนแมคเลิฟวิน
(ซูเปอร์แบด คู่เฉิ่มฮ็อตฉ่า/โคลัมเบียพิกเจอร์ส)
ทําไมถึงขึ้นรถไฟมาที่เมืองฮาเรนครับ
ที่จริงผมแค่อยากรู้น่ะครับ
ถ้าได้มาเห็นอะไรแบบนี้ มันคงเป็นประสบการณ์ที่น่าจดจํา
(13.00 น.)
พอถึงเวลาพักเที่ยง ก็มีคนมารวมตัวกันหน้าบ้านเยอะมาก
และพวกเขาตั้งใจจะปักหลัก
นักข่าวมากดกริ่งบ้านหลายครั้งมาก
ที่บ้านเมอร์เธ่ยังเงียบอยู่ครับ เราจะลองกดกริ่งประตู
สวัสดียามบ่าย
ห้ามถ่าย
พ่อเธอเหลืออดแล้วครับ
ผมมาถ่ายทอดสดข่าวคืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน
(อาร์โนด์ ผู้สื่อข่าว)
พอขับรถไปถึงถนนบ้านเมอร์เธ่
พวกเขาก็ถอดป้ายถนนออกไปแล้ว
(สตาชอนส์เวก)
ผมว่ามันก็ตลกดีนะ
เพราะทุกคนมีจีพีเอสในมือถือแล้ว ยังไงก็หาทางไปได้ไม่ยาก
พอมองออกไปนอกบ้าน
ก็มีฝูงชนมายืนอยู่หน้าบ้าน
จนเริ่มจะรู้สึกไม่ปลอดภัย
ตอนนั้นเองที่ฉันพูดว่า "ไม่อยากอยู่นี่แล้ว"
มีคนไปยืนหน้าบ้านเธอเยอะเกินไปมาก
ตํารวจจึงตัดสินใจว่า "โอเค เราต้องห้ามแล้ว"
จึงไปปิดถนนทั้งสองฝั่งถนน
ฉันโล่งใจมากที่เราออกมา
ตอนที่เราไปถึงบ้านป้า เราน่าจะไม่ได้พูดอะไรมาก
เราแค่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้น
อีกแค่สองชั่วโมง ก็จะถึงเวลาเริ่มงานปาร์ตี้ในฮาเรน
สําหรับเมอร์เธ่วัย 16 ปี
ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ผม คือโฆษกตํารวจ บอล ไฮดานัส
เขายืนยิ้มแต่ก็ยังระวังตัว
คุณไฮดานัสครับ เราเข้าใจว่าตอนนี้ มีตํารวจพร้อมปฏิบัติหน้าที่ 300 คนเหรอครับ
ผมไม่ขอพูดถึงการเตรียมพร้อมของเรานะครับ
แต่ขอให้เข้าใจตรงกันว่าเรารู้หน้าที่
(17.00 น.)
เขาคุมทุกอย่างไว้แล้ว
กะผมสิ้นสุด ผมก็เลยออกมา
ผมปั่นจักรยาน แต่แล้วก็หยุด
และผมเห็นรถขับเข้ามาไม่ขาดสาย
อีกทั้งยังมีคนเดินเท้าไปทางฮาเรน
เราสู้จํานวนคนไม่ไหวแน่
ผมเลยโทรหาคนที่ศาลากลาง
แล้วพูดว่า "ข้อความที่เราประกาศออกไป มันไม่ได้ผล"
ทุกครั้งที่รถไฟเข้าสถานี
ผมก็จะเห็นฝูงคนหลั่งไหลผ่านเราไป
ผมไม่รู้จักเมอร์เธ่หรอก
(โทมัส)
แต่ผมเป็นสายปาร์ตี้
แล้วพวกเราเดินไปฮาเรน ยกพวกไปกันเป็นโขยงเลย
บรรยากาศอย่างโดน
พอผมไปถึงงานปาร์ตี้
ผมเห็นว่าทุกคนกําลังสนุก
(19.00 น.)
เราได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวก
เราปิดประตูกับหน้าต่าง
แต่ทําอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้
น่ากลัวมากครับ
ยิ่งคนเยอะ มันก็ยิ่งบ้าระห่ําครับ
วุ่นวาย
มันบ้ามากค่ะ
ไม่เคยรู้จักใครที่เพื่อนเยอะขนาดนี้มาก่อนเลย
คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรนเริ่มได้แล้ว เรามาถึงแล้ว!
ทุกคนกระโดดโลดเต้น กินเบียร์ เฮฮาปาร์ตี้
พวกเขาคิดกันว่า "คืนนี้เรามาสนุกที่สุดในชีวิตกันเถอะ"
ทุกคนร้องตะโกนเหมือนสัตว์บ้าคลั่ง
ปาร์ตี้อยู่ที่ไหน ปาร์ตี้อยู่ที่นี่!
ถูกใจผมเลย
บางครั้งผมก็ยังร้องเพลงนี้ในหัวอยู่
ปาร์ตี้อยู่ที่ไหน
เพราะต้องฟังเพลงนี้ทั้งคืน
คนหนุ่มสาวจํานวนมาก
คาดหวังจริงๆ ว่ามันจะมีงานปาร์ตี้
แต่กลับมีแต่แบริเออร์กับตํารวจไม่กี่คน
และฝูงชนที่ใหญ่ขึ้น เพิ่มจํานวนขึ้นเรื่อยๆ
แล้วทุกครั้งที่ผมถ่ายทอดสด ก็จะเกิดเรื่องแปลกๆ งี่เง่าๆ
อาร์โนด์คะ
นี่พวกคุณ มาทําอะไรกันที่นี่ครับ
ฟีลได้โคตรๆ เลยโว้ย!
ผมก็แบบ "เราจะทําแบบนี้ต่อไปอีกนานแค่ไหน"
ปาร์ตี้เฟซบุ๊กได้ดึงดูด คนเพี้ยนๆ มาจากทั่วประเทศครับ
ผมเพิ่งโดนเอาเหล้าวิสกี้สาด
- ผมว่าเราไปต่อเลยดีกว่าครับ - ดีค่ะ อาร์โนด์ โบดเดอ ขอบคุณค่ะ
(20.00 น.)
ฉันพาหมาเดินไปที่ศูนย์กลางงาน เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ด้านหลังฉันมีคนกลุ่มนึง
ร้องตะโกน ทําเสียงดัง
แล้วจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่ามีอะไรมาฟาดหัว
แล้วฉันก็ได้ยินเสียงแก้วแตกในทันที
พวกนั้นขว้างขวดใส่หัวฉัน
หมาฉันก็เริ่มสั่น
ตอนนั้นเองที่ฉันเริ่มสัมผัสได้ว่า บรรยากาศมันเปลี่ยนไปแล้ว
มันรู้สึกได้เลย
เห็นเลยว่าอีกแค่แป๊บเดียวมันก็อาจปะทุ
ตอนนี้เราอยู่ที่ซอยบ้านเมอร์เธ่ และมันระห่ํามาก
มันเหมือนเราเดินเข้าไปในสนามฟุตบอล
คนหนุ่มสาวหลายพันคน
แล้วมีตํารวจแค่สิบคน
ฉันเห็นคนเยอะมาก
เยอะขึ้นเรื่อยๆ
ผมก็คิด "เป็นไปไม่ได้หรอกที่มีตํารวจ 300 คน
ในหมู่บ้านนี้ในเวลานี้"
เห็นได้ชัดว่าไม่มีแผนการใดๆ
นี่ไม่ใช่ตํารวจคุมฝูงชน
แต่ก็แค่ตํารวจทั่วไป
เรามองหน้ากันแบบ... กลัวๆ
ตํารวจไม่กี่คนต้องเผชิญหน้ากับคนเป็นพันๆ
และฉันไม่แน่ใจว่า พวกเขาจะต้านคนไว้ได้อีกนานแค่ไหน
ฉันกลัวมากว่าคนจะเข้าไปถึงบ้าน
แล้วเผาบ้านทิ้ง เหมือนในหนังไงคะ
พวกนี้ดูหนังเรื่อง "คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก" แล้ว
พวกเขาอยากไปปาร์ตี้ในบ้าน
พวกเขาอยากมีสระว่ายน้ํา แต่กลับไม่ได้ดั่งใจ
แล้วคนกินเหล้ากันจนเมาหนัก
จากนั้นบางคนก็เริ่มก้าวร้าว
ทุกคนแหกปากร้อง
เราถามกัน "นี่มันเกิดบ้าอะไรที่นี่เนี่ย"
ผมเปิดทวิตเตอร์แล้วเห็นคนเริ่มขว้างขวด
และจู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงไซเรนดังโหวกเหวก
แย่แล้ว เอาแล้วสิเนี่ย
ถ้าเราเชิญตํารวจไปงานปาร์ตี้ มันก็มีได้แค่ผลลัพธ์เดียวเท่านั้น
เกิดการจลาจลแน่
ตํารวจยิงเตือนแล้ว
ตํารวจทําพลาดโคตรๆ หนึ่งอย่าง
พวกนั้นพยายามผลักเราออกมา
ตอนนี้มันชักจะเลยเถิดแล้ว
เชี่ย แม่งวายป่วงแล้ว
พวกเขาเปิดสงครามที่พวกเขาไม่มีทางชนะ
ตํารวจเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ
ที่นี่ไม่เคยมีเรื่องมันส์ๆ เลย พวกเขาไม่ให้เราจัดเต็ม
พอคนได้ลิ้มรสเสรีภาพ
แล้วพอคฝ.มาพรากมันไปแบบนั้น
คนก็คลั่งเลยสิ
โคตรเพี้ยนเลย
ตํารวจจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้อีกนานแค่ไหน
ฉันเป็นห่วงพ่อ เพราะพ่อตัดสินใจไม่ออกมาจากบ้าน
พ่ออยากอยู่บ้านเพื่อเพื่อนบ้านเรา
ฉันแอบหวังว่าพ่อจะไม่โดนฝูงชนทําร้าย
เราไม่ได้ไปที่งานปาร์ตี้
ฉันเองก็ไม่อยากจะไปเป็นส่วนนึงของฝูงชน
ที่ทําให้ครอบครัวเธอตกอยู่ในอันตราย
ฉันจําคลิปข่าวนั้นได้
ตํารวจไล่ฟาดประชาชน
ตํารวจเองก็เริ่มรุนแรง
ถ้ามีใครเข้าไปใกล้ตํารวจ
ตํารวจก็จะ...
หวดคนนั้น
ผมถ่ายภาพเหตุการณ์ แบบว่า "นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ไม่เคยเห็นแบบนี้ในเนเธอร์แลนด์มาก่อน
เข้าไปทุบตีคนที่ล้มลงไปนอนแล้ว แรงขนาดนั้นเชียว
บ้าที่สุด
ผมล้มลงไป
และใช่ ตํารวจคุมฝูงชนก็เริ่ม ฟาดขาผมด้วยตะบอง นู่นนี่
แต่ผมลุกขึ้นหนีไปได้
ผมเลยฮึกเหิม "อยากทํากูเหมือนกูจลาจลใช่ไหม"
"งั้นจะก่อจลาจลให้ดู"
ผมเห็นคนโยกเสาให้หัก
ก็เลยตัดสินใจเข้าไปช่วย
ผมเห็นคน...
วิ่งเข้ามาในสวนของเราเพื่อหลบตํารวจ
ปกติเราจะเห็นเรื่องแบบนี้ ทางทีวี เกิดในที่ห่างไกล
แต่ตอนนี้มันมาเกิดในสวนหน้าบ้านเรา
หลายคนขว้างระเบิดขวดเข้าไปในรถคน
ผมอุทานเลย "โอ้พระเจ้าจอร์จ อย่างกับในเกมคอลล์ออฟดิวตี้"
"แต่ของจริง"
"แม่งเกิดขึ้นจริงๆ"
ผมเห็นผู้ชายร่างใหญ่คนนึงคว้าเสา
แล้วทุบกระจกซูเปอร์มาร์เก็ตจนแตก
ผมเห็นแบบนั้นก็คิดในใจ "อ้าว มีบุหรี่ฟรีด้วย"
ผมเลยคลุมฮู้ด
แล้วผมเป็นคนแรกที่บุกเข้าไปข้างใน
ผมโกยของใส่ถุงจนแทบล้น
ผมใช้ชีวิตอยู่กับช่วงเวลานั้น รู้สึกมีชีวิตชีวามั้ง เข้าใจไหมครับ
เราถ่ายคลิปคนปล้นร้าน
แต่เราไม่น่าทําเลย
ภายในชั่วครู่ มันก็โกลาหลขึ้นมาเลย
"เฮ้ย มันถ่ายคลิปเราโว้ย!"
"จับมัน"
ภายในไม่กี่วินาที เราลงไปนอนกับพื้น
แล้วคนพยายามมาแย่งกล้องไป "เอากล้องมา!"
ผมเห็นแขนที่มีรอยสักเบ้อเริ่มแบบ...
แล้วผมทําได้แค่ช่วยดึงคนออกไปไกลๆ เขา
เพราะผมอยากได้คลิปไง
เราถ่ายเหตุการณ์แปลกใหม่มาได้
เพราะงั้นถ้าเรามีคนติดตาม แค่ 500 คนในฮอลแลนด์
นี่คือโอกาสของเรา ช่องเราจะโตซะที
แล้วนายก็อยากช่วยชีวิตฉัน เพราะไม่งั้น...
ข้อนั้นด้วย
ไม่หรอก
ถ้าไม่ได้เขามาช่วย ผมตายแน่
เราพาเขาโดดข้ามหลังคาไปเนอะ
ผมกลัวมาก
พวกนั้นฟาดกล้องแรงมาก
แต่เราเอาเทปออกมาได้ กู้ไว้แล้ว
โอเค พอกันที ไม่เอาแล้ว
ประสบการณ์ที่เราเพิ่งเจอ มันบ้ามากๆ ผมกลัวแทบตาย
เรานั่งอยู่ในรถ
แล้วพูดว่า "นี่แหละคลิปทําเงิน"
"ออกไปจากเขตรบนี้กันเถอะ"
ถึงจุดนึงตอนช่วงค่ํา
ตํารวจแจ้งพ่อฉันว่า
มีผู้หญิงสองคนในฝูงชนเสียชีวิต
ขออภัยค่ะ
เศร้าเลยค่ะ
ต้องมีคน... มาตายในงานวันเกิดเรา
ทําให้เรามีบทบาทในเรื่องที่เกิดขึ้น
มันทําให้เกิดความรู้สึกโหวงๆ
คุณไม่...
คงไม่สามารถเข้าใจได้หรอกค่ะ
ทางทวิตเตอร์ ได้มีข่าวลือว่า มีเด็กผู้หญิงถูกทับจนเสียชีวิต
แต่บางทวีตก็บอกว่าไม่เป็นความจริง
ทราบอะไรบ้างครับ
เราก็อ่านทวิตเตอร์ด้วยเช่นกัน และได้รับข้อมูลเดียวกันนี้
แต่ทางตํารวจยังไม่ได้แจ้งอะไรเราเลย
ผมอยากขี่จักรยานกลับบ้าน
แต่ไปไม่ได้เพราะบนถนนมีเศษแก้วเต็มไปหมด
เหมือนพายุทอร์นาโดเข้ามาถล่มเมืองเลย
ผมก็เลยเดิน ผมรู้สึกผิดนะ
ผมเศร้าที่ตัวเองมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
โชคดีที่ต่อมาเราได้ข่าวว่าไม่มีใครตาย
แต่ฉันคิดว่ามันเกิด ความเสียหายทางอารมณ์ไปแล้ว
พอถึงเวลาเที่ยงคืน ตํารวจก็มาคุมสถานการณ์
และทุกอย่างก็สงบลง
แล้วผมก็เห็นรถคันนึง
กระจกหน้ารถถูกทุบแตก กระจกมองข้างก็หัก
บนรถมีรอยเท้า
แล้วตรงที่นั่งข้างคนขับ ก็มีอิฐทรงสามเหลี่ยมหล่นอยู่
ผมยืนมองมันอย่างนั้น
แล้วผมก็ได้ยินเสียง เพื่อนร่วมงานด้านหลังพูดออกมาว่า
"นั่นรถคุณเหรอ"
ผมตอบ "ใช่ รถผมเอง"
ผมเก็บอิฐก้อนนั้นไว้เป็นของที่ระลึก
แฟนก็ถามผมสองสามครั้งแล้วนะว่า
"ยังจะเก็บไว้อยู่อีกเหรอ"
ผมก็ตอบ "เก็บ เราจะเก็บอิฐก้อนนี้ไว้"
(อัมสเตอร์ดัม)
เราไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
เราตัดหนังโต้รุ่ง
แล้วเอาไปลงในเว็บ
ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง มันไวรัล
(ยอดวิว)
ครับ นั่นเป็นกระแสใหญ่ครั้งแรกของสตั๊กทีวี
มันเริ่มจากคืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน
และผ่านมา 12 ปี ตอนนี้เราเป็น ช่องยูทูบที่ใหญ่อันดับต้นๆ ของฮอลแลนด์
จากการวิเคราะห์เบื้องต้น เรากําลังรับมือกับ
สิ่งที่ผมคงต้องใช้คําว่าขยะสังคม
ผู้ที่ตั้งใจจะมาใช้ความรุนแรง และต้องการที่จะมาปะทะ
ทั้งนายกเทศมนตรีกับตํารวจปัดความรับผิดชอบ
เขาเรียกเด็กๆ ว่าขยะสังคม ผมไม่เห็นด้วยนะครับ
เด็กๆ เขาแค่มาสนุกที่ฮาเรน
แต่พวกเขาจงใจไม่ยอมจัดหาความสนุกให้เอง
กลุ่มจลาจลทําให้ชาวฮาเรนพากันเสียขวัญ
ยังไม่ทราบมูลค่าความเสียหายทั้งหมด
หน้าต่างแตกหมดเลย มันแย่มากครับ
วันนี้เราคงต้องออกแรง เก็บกวาดฮาเรนให้เหมือนเดิมอีกครั้ง
เรายังเป็นชุมชนที่ดีที่สุดในเนเธอร์แลนด์อยู่
ขอโทษครับ
วันต่อมา ฉันออกไปเดินเล่นกับสามี
แล้วทุกอย่างถูกเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
ฉันภูมิใจในตัวประชาชนเมืองฉันมาก
ผมตื่นมาก็แฮงค์เลย
เหตุการณ์ทั้งหมดขึ้นเต็มฟีดเฟซบุ๊ก
แล้วมีคนแท็กชื่อผมในวิดีโอพวกนั้น
แม่งแฉกันเฉยเลย
สักวันนึงเรื่องนี้ได้ทําเอาผมซวยแน่
ผมก็เลยตัดสินใจกลับไปคืนของที่ขโมยมา
ผมแบบ "แย่ว่ะ พลาดเลยเรา"
(สุดท้ายแล้ว กว่า 100 คนถูกจับกุม หลังตํารวจได้วิเคราะห์หลักฐานทางวิดีโอ)
(17 คนถูกตั้งข้อหา ก่อเหตุอาชญากรรมที่เกี่ยวข้องกับการจลาจล)
ในรายการคืนนี้
บทลงโทษจะเป็นอย่างไรสําหรับ รายงานวิจารณ์คืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลกฮาเรน
สําหรับนายกเทศมนตรีและผู้กํากับ
(หลังเกิดเหตุจลาจล ได้มีการไต่สวน)
(เรื่องการรับมือคืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก ของนายกเทศมนตรีบัทส์และผู้กํากับ)
เป็นครั้งเดียวที่เขาควรจะมาที่นี่ และไม่ชะล่าใจ
เพื่อจะได้ปกป้องประชาชน
มันกลับไปได้ไม่สวย
เหตุการณ์ไม่ควรเป็นเช่นนั้นเลย
ขออย่าให้ใครเข้าใจผิดนะครับ...
(ร็อบ บัทส์ นายกเทศมนตรีฮาเรน)
และเพราะเช่นนั้น ในวันนี้ ผมจึงอยากขอโทษ
(หลังจากถูกสาธารณชนกดดันอย่างหนัก นายกเทศมนตรีบัทส์ลาออก)
(เขาปฏิเสธไม่ยอมมาออกสารคดีนี้)
สองสามปีหลังคืนซ่าส์ปาร์ตี้หลุดโลก
ผมไปงานปาร์ตี้นึง แล้วเมอร์เธ่ก็เดินเข้ามา
ผมก็จําหน้าเธอได้ทันทีเลย
แต่ผมรู้สึกละอายใจมากจนไม่กล้าพูดอะไรออกไป
หน้าเขาดูคุ้นๆ แต่ฉันจําไม่ได้ว่าคุ้นจากที่ไหน
เธอมองหน้าผม ผมมองหน้าเธอ เธอก็ถามว่า "นายคือคนนั้นใช่ไหม"
ผมก็ตอบ "ใช่ ฉันเองแหละ"
เธอพูดว่า "ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้ว ไม่ต้องไปเครียด"
"ตอนนั้นเรายังเป็นเด็กโง่กันอยู่"
ฉันว่าคนส่วนใหญ่ที่มางานปาร์ตี้
เขาไม่ได้ตั้งใจจะก่อการจลาจล หรือก่ออาชญากรรมหรอกค่ะ
ฉันคิดว่าคนส่วนใหญ่มาเพราะอยากปาร์ตี้
ฉันคิดว่ามันเป็นธรรมชาติของเรา
ที่วัยรุ่นอายุเท่านั้น
จะมีความรู้สึกอยากต่อต้าน แล้วคว้าอิสรภาพ
แสดงออกบุคลิกตัวเอง
ฉันก็คงไปนะ ถ้ามันไม่ใช่ปาร์ตี้ของตัวเอง
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล