Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SÃO MIGUEL, AZORY
Wyspa São Miguel praktycznie tonie w kokainie.
Wczoraj po południu odkryto około 300 kilogramów kokainy
przy północnym wybrzeżu São Miguel.
Transportujący ją Włoch przed schwytaniem pozbył się setek kilogramów narkotyku.
Wiele osób myślało, że to śmieci.
Paczka tu, paczka tam.
„No nie. Nie do wiary”.
Wychylił się i zobaczył, że w wodzie jest tego mnóstwo.
Gdy niósł worek, ten się rozdarł. Paczki się wysypały.
Mała paczka kosztowała wtedy 5000 escudo.
Kobiety obtaczały ryby w kokainie, bo myślały, że to mąka.
Dzieci brały kokainę i rysowały nią linie na boiskach.
A to taka piękna, rajska wyspa.
Wszędzie całe kilogramy koki.
Ci ludzie nigdy nie widzieli kokainy.
Sprzedawali ją za grosze.
CHAOS
A konsekwencje miały okazać się katastrofalne.
KATASTROFA W RABO DE PEIXE
Wpadłem z 33 gnatami i 2000 nabojami.
Straciłem wspaniałych przyjaciół.
Podłoga w aucie zawalona kokainą. To był wariat.
Od rana do wieczora I tak każdego dnia
Spędzam czas na ulicy Od nocy do dnia
Zawsze do obrony kogoś mam
Bogaci będą bogaci Biedacy sprzedają dragi
PRZYPŁYW: NIEWIARYGODNA HISTORIA RABO DE PEIXE
W 2001 roku przybycie łodzi z kokainą na zawsze zmieniło wyspę.
Na dobre czy na złe? Tutaj zdania są podzielone…
Adrenalina działa prawie tak samo jak narkotyk.
Z czasem uzależnia.
Podobnie jak bycie policjantem. To też uzależnia.
Moja przygoda z bronią zaczęła się w mojej ojczystej Angoli.
Pierwszy raz strzelałem, mając osiem lat.
Było to coś normalnego, bo w tamtym razie ruchy wyzwoleńcze
zintensyfikowały działania, co skutkowało masakrami.
Władze państwowe wydawały broń cywilom, aby ci mogli sami się bronić.
Przybyłem na Azory w 1993 roku,
a w 1994 podjąłem pracę wydziale do walki z narkotykami.
Szukałem dowodów, dragów i pieniędzy. Istna zabawa w kota i myszkę.
Zazwyczaj po jednej stronie jest łowca, a po drugiej zwierzyna.
Adrenalina buzuje.
W 2015 roku świat usłyszał o łodzi, Włochu i kokainie na São Miguel.
Dwie hiszpańskie reporterki opisały tę historię w El País.
Na wyspę São Miguel pierwszy raz trafiłam w 2009 roku.
Przybyłam na nią 25 czerwca.
Na początku miałam pracować dla portugalskiej telewizji publicznej,
ale ostatnie padło na publiczne radio.
Pierwszy raz trafiłam na Azory w 2010 roku.
Wybrałam się na São Miguel do brata, który studiował tam biologię.
Po czterech dniach zwiedzania zaproponował podróż do Rabo de Peixe.
Pamiętam, że gdy tam dotarliśmy, brat powiedział mi:
„Zamykaj drzwi i okna, bo to specyficzne miejsce”.
Chyba użył słowa „konfliktowe”. Nie pamiętam.
BOSTON W STANIE MASSACHUSETTS STANY ZJEDNOCZONE
AUTOR M.IN. EU NÃO VOU CHORAR
Rabo de Peixe jest dla mnie wszystkim.
Dorastałem z kuzynostwem wśród Rapexinhos z Rabo de Peixe.
Życie nie jest tam lekkie. Nic nie jest ci dane.
Ludzie ciężko pracują.
To wyzbyci z emocji ludzie pracujący w żegludze i rybołówstwie.
Odradzano wybieranie się tam. Nikt cię tam nie zapraszał.
Do niedawna była to najbiedniejsza okolica w Europie
z wysokim stopniem analfabetyzmu.
To, co się tam wydarzyło, było jak sztorm, który na zawsze odcisnął na nich piętno.
Nie chodziło o ubóstwo. Czuło się, że coś się tam wydarzyło.
W 2001 roku za sprawą uszkodzonej łodzi na wyspie znalazło się mnóstwo kokainy.
Większość trafiła do Rabo de Peixe podczas przypływów.
Ci ludzie nigdy nie widzieli kokainy.
Tuż po przybyciu na Azory nie znałem skali tutejszej przestępczości.
Jeśli coś się stało, zazwyczaj wiedzieliśmy, kto za tym stoi.
A skradzione mienie było warte może z pięć euro.
Pudding albo kawałek mięsa. Tego typu rzeczy.
Była to przestępczość na wręcz dziecinnym poziomie.
Ale w połowie lat 90. Azory zmieniły się w tej kwestii.
Repatrianci z USA, przyzwyczajeni do napadów z bronią,
przekazywali swoją przestępczą wiedzę osobom,
które popełniały tu przestępstwa.
W Ameryce nazywają ich Portugalczykami, a w Portugalii – Amerykanami.
To obywatele bez państwa.
Jestem z Rabo de Peixe Ale nie lękaj się
Nienasycone moje pragnienie Pić ciągle chcę
Spójrz na moją spluwę Olałem tę całą szkołę
Sprzedawać białą damę na ulicy To właśnie wolę
Nie zamierzam ronić łez
To nie życie dla mnie
Nie zamierzam ronić łez
Pochodzę z Santa Clary na São Miguel. Wyemigrowaliśmy, gdy miałem dziewięć.
Zamieszkaliśmy w Winter Hill pod Bostonem.
Rządzili tu Włosi i Irlandczycy.
Mafia.
W takiej okolicy dorastałem.
Gdy miałem 13 lat, kuzyn pokazał mi…
czym jest kokaina.
I zacząłem ją dla niego sprzedawać.
- Musisz zapodać więcej energii. - Spoko.
- Podbij styl. - Dobra.
G2! Ulica daleko za mną
O Boże.
Dobra, poczekaj.
Mario, dawaj go do kabiny.
Musi być z tego winyl.
HISTORYK
Integracja repatriantów wcale nie przebiegała łatwo.
Wiele osób musiało tu wrócić, ale nie z powodu dragów.
Powodem były też bójki czy kradzieże samochodów.
Byli to ludzie znani już jako przestępcy.
Ale na tej wysepce nie mogli popełniać takich samych przestępstw jak w Ameryce.
Najpierw odsiedzieli swoje wyroki,
a potem wysyłano ich samolotem prosto do Ponta Delgada.
Niektórych nie chciały przyjąć ich własne rodziny.
Zostali tu odesłani. Większość nie miała tu żadnej rodziny.
Co mieli tu robić? Nikogo nie znali.
Pracowało tu coraz więcej kryminalistów.
Niemal wszyscy nadal zażywali narkotyki.
Popełniali drobne przestępstwa, by móc je kupować.
Dochodziło też do poważniejszych czynów, gdy któryś z nich musiał zdobyć narkotyki.
Dla wielu z nich amerykański sen stał się koszmarem.
Stali się repatriantami. Ludźmi bez ojczyzny.
REPATRIANT
Gdy w 1969 roku miałem osiem lat, przenieśliśmy się do New Jersey w USA.
Było to ogromne miasto. W szkole nikt nie mówił po portugalsku.
I ja, chłopiec z azorskiej wsi,
byłem przy nich wylękniony, więc robiłem to, co koledzy z klasy.
Łaziłem za nimi, bo nie miałem innych opcji.
Nawet ze mną nie gadali.
Nie było mi łatwo.
Tony był na bakier z prawem.
Drobne przestępstwa, handel narkotykami na małą skalę.
W półświatku przestępczym był znany jako Tony z Fenais.
Ten cały Lopes to był taki policyjny cwaniaczek,
który chciał zrobić karierę na wysyłaniu ludzi za kraty.
I tak właśnie postąpił ze mną.
Mówiło się, że wredny z niego typ.
I że bardzo nie lubił ludzi, którzy ćpali albo siedzieli w dilerce.
Rui Couto…
Nie pamiętam już wszystkiego.
Chyba przybył z USA.
Skazano go tam za handel narkotykami.
Nie wiem, czy także za rozbój, ale na pewno za dilerkę.
Chyba odesłano go ze Stanów
i wtedy osiadł w Achadinhi na północnym wybrzeżu.
Rui Couto został deportowany z Ameryki.
W Achadinhi niewiele osób znało angielski i paliło zioło,
ale Rui Couto znał i palił.
Rui jest stąd, z New Bedford. Odesłano go do Stanów.
I rozpoznałby kokę.
To gangus.
I dobry człowiek.
Jeden z nas.
„PRAWDZIWY GANGSTER”
W Stanach przygodę z narkotykami zacząłem w wieku 16 lat.
Wygrałem konkurs rysunkowy.
Zaproponowano mi stypendium na Uniwersytecie Bostońskim,
ale je odrzuciłem.
Moja matka zawsze gadała: „Rui może być prawdziwym dżentelmenem”.
Ale sam nie wiem, co o tym sądzić.
W 1978 roku wpadłem za posiadanie trawki i spędziłem rok w więzieniu.
A potem dobrowolnie zgodziłem się wrócić na Azory.
Gdybym został w Stanach, byłbym już martwy.
Po przybyciu tutaj zgłosiłem się do woja.
Świetnie się bawiłem. Pozwolili mi przenieść się na Terceirę.
Spodobało mi się tam. Zatrudniłem się jako barman.
Dobrze mi się wiodło. Sprzedawałem trawkę żołnierzom.
Mogłem tego nie mówić.
Azory położone są z dala od reszty cywilizacji.
Wyspy te znajdują się na północnym Atlantyku.
KAPITAN
Położone są około 800 mil morskich od kontynentalnej Portugalii
i 1600 mil morskich od wybrzeża Stanów Zjednoczonych.
Dla wszystkich jednostek żaglowych, które wypływają z Ameryki,
pierwszym przystaniem w drodze do Europy są zawsze Azory.
Azory są głównym punktem przerzutowym narkotyków wysyłanych do Europy.
7 CZERWCA 2001 – KRYJÓWKA
Pierwszy zgłosił to rybak, który akurat łowił na wędkę.
Zauważył całe paczki z narkotykami.
Powiadomił policję.
Wybrałem się z kolegą na ryby.
Złowiliśmy ich już sporo.
Kolega wrócił do domu. Po 20 minutach zacząłem się zbierać.
Zauważyłem coś, co uznałem za ciężarek.
Uznałem, że zostawię go w jaskini.
Był ciężki, więc trochę mi zeszło.
A w jaskini zobaczyłem mnóstwo paczek. Było ich naprawdę wiele.
Wziąłem jedną z nich i rozpakowałem.
Odwinąłem warstwę gumowej taśmy i folii, pod spodem były kolejne.
Zeszło mi z tym pół godziny.
Wewnątrz był biały blok.
Wyjąłem go i postukałem na próbę. Już wtedy nabrałem podejrzeń.
Chciałem sprawdzić, czy to narkotyki. No i faktycznie tak było.
To było naprawdę strome urwisko,
pod którym znajdowała się płytka jaskinia.
Jakieś 30–50 metrów dalej fale rozbijały się o skały.
Droga do niej była oznaczona, aby było ją widać z wody.
Oznaczono ją krzyżami z szuwarów.
Miejsce było wyraźne oznaczone.
Na górze na powitanie wyszedł mi Zé „Brazylijczyk” Manel.
„Cześć, Parceiro. Ładny połów. Sporo ich nałapałeś?”
A ja mówię, że mam coś lepszego.
Ściągnąłem plastikową folię i pokazałem mu zawartość.
A on na to: „To nie byle dragi. To czysta kokaina!”.
Konfiskaty dokonała zwykła policja we współpracy z policją morską.
Zabrali narkotyki z jaskini i odesłali do Ponta Delgada.
Tylko w tym jednym konkretnym miejscu znaleźli 277 paczek i nic poza tym.
Wieści się rozniosły.
Mężczyźni, kobiety i dzieci zaczęli tam przybywać.
Wchodzili do wody i wyciągali narkotyki.
Zabrali stamtąd 420 kilogramów.
Wczoraj po południu na północy São Miguel znaleziono około 300 kilogramów kokainy.
Policja rozpoczęła zakrojoną na szeroką skalę operację
i nie ujawnia szczegółów dotyczących tej sprawy.
Oprócz samych narkotyków zajęliśmy się także poszukiwaniem łodzi.
Wcześniej pojawiły się wieści o żaglówce płynącej wzdłuż wybrzeża do Rabo de Peixe.
Ustaliliśmy, że łódź tam zawinęła, a potem wypłynęła na zachód.
Zatrzymała się na chwilę niedaleko Pilar da Bretanha,
gdzie nastąpił rozładunek.
A potem wedle naszych ustaleń zawinęła do portu w Ponta Delgada.
Od razu wysłaliśmy tam jeden oddział, a drugi skierowaliśmy do Rabo de Peixe.
Rabo de Peixe to trudne środowisko.
Ciężko nam było tam działać.
Nagle otoczyli nas mieszkańcy. Nie mogliśmy za mocno wkroczyć.
Mogłoby to zaszkodzić śledztwu, a nasz cel mógłby zniknąć.
Prowadziliśmy też inne śledztwo,
w którym wyraźnie było widać
powiązania osób zamieszanych w tę sprawę z Ruim Couto i Tonym.
Przybyłem na Azory i już drugiego dnia spotkałem się z moim kumplem Tonym.
Przeszliśmy się.
I zaczęliśmy gadać. „Jestem z Ameryki” i tak dalej.
Zaczęliśmy gadać po angielsku.
Dałem mu trochę zioła.
Przychodził do mnie codziennie. Nie chodziło nawet o zioło.
Po prostu chciał pogadać. Tak poznałem Ruiego Couto.
Pacheco jest dla mnie jak brat. To ktoś ważniejszy niż przyjaciel.
Zacząłem sprzedawać kokę.
Wyłącznie czystą kokę.
Dwa razy byłem w Wenezueli.
Za pierwszym razem miałem w sobie prawie kilo koki.
Gość powiedział mi,
że od ponad 30 lat nie widział, by taka paczuszka pękła.
Widziałem na własne oczy, jak dobrze zabezpieczają towar.
Używają do tego prasy, produkują działki.
Takie po pięć, siedem, dziesięć gramów.
Przemycałem te po pięć. Większe nie przechodziły przez gardło.
Używają prasy i zabezpieczają towar w przezroczystej folii z plastiku.
Przytrzymują palcem, zawiązują nicią dentystyczną.
Potem kolejny palec i węzeł. I tak cztery razy.
Maczają każdą działkę w miodzie, co tworzy barierę ochronną na gumie.
Dzięki temu paczuszka nie pęknie przez kwasy żołądkowe.
Potem umieszczają je w lodzie, aby lepiej przeszły przez gardło.
Połykałem z dziesięć, a potem chodziłem po mieszkaniu.
Wtedy przychodziła kolej na odrobinę rosołu,
żeby rozluźnić żołądek.
Na koniec dawali mi zastrzyk i wysyłali w drogę.
Gdy za pierwszym razem poszedłem spać, bałem się, że ten syf mnie zabije.
Miałem go w żołądku przez trzy dni.
Można wtedy zjeść zupę albo wypić browara czy whiskey.
Ale nie wolno za wiele jeść.
Mleko i jogurt też odpadają.
O nabiale możesz zapomnieć.
Docierasz na Azory, pijesz szklankę mleka i siadasz w wannie jak kura na grzędzie.
Tak słyszałem.
Swoją przygodę z Azorami zacząłem od Porto Formoso.
Capnęli mnie, jak paliłem hasz.
Był wart może 500 escudo.
Albo nawet tysiaka.
Dobra, co najmniej 500.
A ja musiałem zabulić 65 tysięcy escudo.
Sędzia powiedziała mi: „Proszę sobie odpuścić twarde narkotyki”.
Potaknąłem. „Proszę ograniczyć się do miękkich”.
A potem stanąłem przed nią za dwa i pół kilograma koki.
Srogo.
I pamiętała moją mordę.
Rui Couto udał się do Wenezueli i za sprawą swoich kontaktów
udało mu się wrócić z dwoma kilogramami kokainy.
Najpierw pojawił się w Lizbonie z innym Ruim z Ribeira Grande,
któremu zapłacono za to, by w razie czego wziął winę na siebie.
Był tylko kurierem,
który miał wziąć winę na siebie i faktycznie plan się posypał.
Nasz Rui wrócił na wyspę, a drugi trafił na dołek w Lizbonie.
Zawnioskowano także o podsłuch,
żebyśmy mogli monitorować, co kombinują i planują.
I sprawdzić, czy faktycznie przerzucają spore ilości.
Działo się to z miesiąc przed dosłownym zalaniem wyspy przez kokainę.
16 CZERWCA 2001 – ZAGUBIONE PACZKI
Ocean wokół Azorów może wydawać się spokojny,
ale zawsze jest tu sporo podwodnych prądów.
Gdy Antonino Quinci dotarł do wybrzeża, musiał pozbyć się ładunku.
Znaleźliśmy potem mapę morską,
na której nanosił zapiski i postępy w podróży.
Zaznaczył dwie trzecie drogi między Wenezuelą a Azorami.
W tym miejscu uszkodził ster, ale zdołał dotrzeć do São Miguel.
Wiedział, że musi pozbyć się ładunku przed wpłynięciem do portu,
bo gdyby doszło do kontroli celnej i przeszukania łodzi,
narkotyki zostałyby znalezione.
Podpłynął od północnego zachodu
i podpłynął pontonem w okolice Pilar da Bretanha.
To tam prawdopodobnie wyładował większość narkotyków.
Potem udał się na wschód wzdłuż północnego wybrzeża.
Dopłynął do małego półwyspu w Capelas i zauważył tam zatoczkę.
Postanowił się tam zaszyć i wyładować pozostałą część narkotyków.
Gdy transportował kokainę na brzeg na półwyspie na skraju Capelas,
zobaczył rybaka.
Rybak też zobaczył z oddali, że coś jest transportowane na brzeg.
Quinci przywiązał ponton do łodzi w dość prowizoryczny sposób
i postanowił wyruszyć na zachód w kierunku Bretanhi.
Tutaj zatopił ładunek przywiązany do kotwicy na łańcuchu.
To tutaj trafiła reszta kokainy.
Trafiło tu prawie 100 kilo.
Jak to wyglądało? Ukrył cały towar w torbach.
Potem je obciążył.
Może uznał, że przygotowane przez dilerów opakowania
nie wytrzymałyby podwodnych prądów.
To pewnie one rozerwały torby, uwalniając paczki,
które potem rozniosły się po wyspie.
Zaczęły pojawiać się i na północnym, i na południowym wybrzeżu.
„Kuzyn chce z tobą pogadać”.
Zadzwoniłem, a on powiedział mi: „Sandro, jesteśmy bogaci.
Jesteśmy milionerami. Musisz do nas wpaść”.
Wszystko zaczęło wychodzić na jaw.
Ktoś to zobaczył.
Wszyscy gorączkowo zaczęli szukać kokainy.
Nie kilo, tylko 100, 200, a nawet 300.
Całe góry koki.
Gdy dowiedzieliśmy się o łodzi w Capelas,
z której zniknęło sporo kokainy,
udaliśmy się tam z nadzieją,
że może znajdziemy ze dwa gramy na imprezę.
Wiele osób nie wiedziało, co to jest, ale repatrianci wiedzieli doskonale.
To było zupełnie niewiarygodne.
To tak, jakby całe worki z pieniędzmi
zaczęły być wyrzucane na brzeg.
Byłoby tak samo.
A to taka piękna, rajska wyspa.
Wszędzie całe kilogramy koki.
Zaczęłam szukać o tym informacji, ale Internet świecił pustkami.
Zero doniesień.
Jakim cudem nikt nie zgłosił, że doszło do czegoś takiego
na terenie Unii Europejskiej?
Zaczęłyśmy planować działania i szykować się do podróży na Azory,
że by opowiedzieć tę historię.
W Rabo de Peixe natrafiłyśmy na grupę nastolatków.
Powiedziałyśmy, że jesteśmy z Hiszpanii
i chcemy ustalić, co stało się w Rabo de Peixe.
Zaczęli się śmiać.
Czułyśmy się onieśmielone.
I nagle nasza koleżanka wyciągnęła porcję haszyszu.
Dopiero co go nabyła.
I zaczęła go palić.
Otoczyło nas ponad 20 dzieciaków.
Krąg testosteronu rozstąpił się i wtedy pojawił się Telmo.
RAPEXINHO (POCHODZĄCY Z RABO DE PEIXE)
Podszedł do nas i zapytał: „Co was tu sprowadza, dziewczyny?”.
To był nasz bilet do całego Rabo de Peixe.
Kiedyś ludzie dosłownie tu głodowali.
Znajomi spotykali się w jednym domu i wspólnie jedli.
Panował głód.
Kakao, cukier, chleb, tuńczyk, ciecierzyca.
Jedliśmy ciecierzycę, licząc nasiona.
Dzieliliśmy taką puszkę na pięć czy sześć osób.
A kiełbaski? Podkradałem je własnej matce.
Były w puszkach. Matka się wściekała.
Zabierałem ze dwie puszki, a czasami próbowałem ją oszukać.
Brałem puszki z końca i wysuwałem inną, by nie było widać braków.
Okradałem własną matkę i panią Margaridę.
Mając po 12 lat, chodziliśmy już surfować.
Nie wiedzieliśmy, co to było.
Zaczęliśmy rozbijać te paczki. Nie ogarnialiśmy, co mamy.
Sypaliśmy tym na ściany i uciekaliśmy.
Dzieci wysypywały ten proszek na podłogę i pisały w nim.
„Maria kocha João” albo „Luís to palant”.
Chcieliśmy raz zagrać w piłkę nożną, a nie było wytyczonego boiska.
Wpadam tam i proszę.
Dzieci brały kokainę i rysowały nią linie na boiskach.
Ta koka walała się dosłownie wszędzie.
Wiele osób myślało, że to jakieś śmieci.
Było tego sporo. Po 20, 30 czy 40 paczuszek.
Kilka tam, kilkadziesiąt tam.
Całe kilogramy.
Na całym wybrzeżu przy Calhetas.
Te, które do mnie trafiły, wcześniej złapali rybacy w sieci.
Na innych wyspach to samo.
To było jak pójście do sklepu po kilogram cukru.
Istny zalew.
Znalazłem okrągłą paczuszkę, wyjąłem nóż i naciąłem ją.
Gdy ją naciąłem, zauważyłem szklaną powłokę.
Rozbiłem ją, a pod spodem był biały proszek.
Wziąłem odrobinę na nóż i spróbowałem.
Nie wiedziałem, co to jest, ale znajomy, który mieszkał za granicą,
powiedział mi, że to mąka i dał mi 400 escudo.
A ta kulka była takich rozmiarów.
Jakiś kilogram kokainy.
Opowiadali te same historie.
Kobiety obtaczały ryby w kokainie, bo myślały, że to mąka.
Ludzie sypali ją do kawy, myśląc, że to cukier.
Istne science fiction.
Słyszałyśmy nieprawdopodobne historie, ale kolejni ludzie je powtarzali.
Ci, którzy mieli poukładane życie, oddawali kokę policji.
Ale ogarnięte gangusy zaczęły ją zbierać. To chyba oczywiste.
Nie było innej opcji. Wiedzieli, co mogą z tym zrobić.
Wielu repatriantów znało się na dragach. Dorastali w przestępczym świecie.
Wpadłem z 33 gnatami i 2000 nabojami.
Dobrze wiedzieli, jakimi prawami rządzi się ulica.
Ulica to narkotyki i prostytucja.
Napady na banki, zabójstwa i tak dalej.
W Capelas mieliśmy ugadany deal i czekaliśmy na typa do drugiej w nocy.
Gdy w końcu się zjawił, miał ze sobą jeden gram kokainy.
Wieczorem urządziliśmy sobie imprezkę. Poszło parę drinków i kresek.
Następnego dnia o 13.00 słyszę, jak pod moją chatę podjeżdża motocykl.
Uznałem, że to ktoś do mnie.
Słyszę pukanie. Wchodzi Rui Couto.
Z rękawicą roboczą pełną kokainy.
Otworzyłem mu i go wpuściłem.
Podszedł do stołu w kuchni, wysypał na niego towar i powiedział:
„Zacznij z tym działać. Pogadamy wieczorem”.
Znajomy kupił trochę i zapytał o heroinę. Powiedziałem, że mam ze 100 gramów.
Wsiadłem do niego, a on daje mi ze 300 gramów koki.
„Masz w prezencie”.
Jacky znalazł wiele kilo w Capelas,
ale był też tutaj i u Ruiego.
Było tam od groma koki. Zalegała na podłodze auta.
Uznałem, że zwariował. Kokę idzie wyczuć.
Dla pewności pytam: „Naprawdę wozisz tyle koki w furze?”.
A on mówi:
„Ten syf już raz zniszczył mi życie i teraz zrobi to ponownie”.
Naprawdę tak wyglądała ta rozmowa.
Jacky już nie żyje.
Raz kupiliśmy w tym domu osiem kilo.
Chciał osiem milionów escudo. Po bańce za kilo.
Negocjowałem z Ruim, który był lepszy w te klocki.
„Stary, kumplujemy się. Daj nam jakąś zniżkę”.
Ostatecznie osiem kilo poszło za pięć milionów.
W samochodzie miał kolejne dwa kilo.
Otwierasz bagażnik, a tam kiełbasy, przyrządy kuchenne i ser.
Wariat potem sprzedawał kieliszki do wina wypełnione koką.
Pogadaliśmy z nim. W grę wchodziło wiele kilogramów koki.
To był dla nich istny cud.
„No nie.
Nie wierzę, że Jezus spojrzał na nas z nieba”.
Dla wielu osób był to cud.
Miałem lekcje żeglarstwa.
20 CZERWCA 2001 – POSZUKIWANIA
Przy wlocie do przystani zobaczyłem zakotwiczony jacht.
A to od razu sugerowało, że coś się stało.
Zapytałem o to i usłyszałem:
„Tak, mamy tu problem ze sterem. Chcielibyśmy zacumować”.
POLICJA SĄDOWA
Wszystkie naprawy, które dotyczą ruchomych części,
które są poniżej linii wody, trzeba wykonać w suchym doku na lądzie.
Nie da się naprawić steru na wodzie bez przedziurawienia łodzi.
Na pokładzie były dwie osoby.
A przynajmniej tyle widziałem.
Młodszy z nich pojawił się ze sporą gotówką.
Wtedy mieliśmy jeszcze escudo, więc ilość banknotów robiła wrażenie.
„Pomóż nam zacumować, a my oczywiście ci zapłacimy”.
Powiedziałem, że nie chcę kasy za pomoc. Pomogłem im zacumować i tyle.
Każdy, kto zarzuca kotwicę przed zameldowaniem się
albo po wpłynięciu nie kieruje się do zarządu portu,
od razu wzbudza podejrzenia.
Jeśli ktoś nie jest Europejczykiem i chce dostać się do Europy,
powinien zacząć od wizyty u stosownych władz.
Gdy dotarliśmy do łodzi, była przy niej drabinka.
Jeśli dobrze pamiętam, to zawołaliśmy, by ktoś się pokazał.
Gdy gość do nas wyszedł,
powiedziałem, że jesteśmy z policji i mamy nakaz przeszukania.
Miał długie, kręcone włosy. Były w lekkim nieładzie.
Był wysoki. Mógł mieć tak ze 190 centymetrów.
Wysoki, postawny mężczyzna.
Pokazał fałszywy dowód tożsamości wystawiony na nazwisko Giovanni Speranza.
Podawał się za Włocha. Miał wiele dokumentów na to nazwisko.
Gdy przeszukaliśmy łódź, znaleźliśmy wiele dokumentów
należących do niejakiego Javiera Gómeza z Hiszpanii.
Były też dokumenty na Antonina Quinciego. Je też uznaliśmy za fałszywki.
Ale gdy udało się ustalić kolejne fakty,
Antonino Quinci zapewnił nas, że faktycznie tak się nazywa.
Miło nas powitał.
Przy przeszukaniach zawsze pytamy, czy ktoś chce sam oddać coś nielegalnego,
żebyśmy mogli zaoszczędzić trochę czasu.
Quinci zaręczał, że nie ma żadnej kontrabandy.
Wyjaśniłem mu po włosku, jak będzie to wyglądać.
Mieliśmy psa wyszkolonego w wykrywaniu narkotyków.
Pamiętam, że to był cocker spaniel. Taki mały piesek.
Wszedł na pokład i powęszył wokół łodzi.
Ja od razu poczułem mocny zapach kokainy, ale pies jej nie wykrył.
Gdy odchodził…
zauważyłem, że Quinci odetchnął z ulgą.
Uspokoił się.
Chciał odprowadzić mnie do drabinki, jakby chciał powiedzieć:
„Skoro pies nic nie znalazł, to nic tu po was”.
Ale powiedziałem mu, że zaraz i tak przeszukamy całą łódź.
Przemytnicy mają bogatą wyobraźnię, jeśli chodzi o ukrywanie narkotyków.
Tworzą ukryte przegródki i podwójne ściany.
Wkładają je do puszek z jedzeniem,
które wyglądają jak typowy prowiant na drogę.
Musieliśmy przynajmniej częściowo wszystko wyjąć i poruszyć.
Szukaliśmy wszędzie od rufy po dziób.
Próbowaliśmy zauważyć ukryte przegrody, w których mogły być narkotyki.
Quinci zaczął się niepokoić.
Wszędzie unosił się intensywny zapach kokainy.
Tygodniami tkwiła tam podczas podróży przez Atlantyk.
Nie da się zamaskować takiego zapachu.
Znaleźliśmy prawie kilogram. Bodajże 960 gramów.
Była to paczuszka, którą zachował na własny użytek.
Myślę, że wtedy zrozumiał, że już nas nie zwiedzie.
Wiedział, że jest w pułapce, bo udało nam się coś znaleźć.
Miał też przechlapane przez to, jak wyglądała ta paczuszka,
bo była taka sama jak te,
które przejęliśmy wcześniej.
Udało nam się to powiązać właśnie przez wygląd paczek.
W Ponta Delgada aresztowano Włocha
podejrzanego o przemyt sporej ilości kokainy na swoim jachcie.
Szacuje się, że przejęto ponad 2,5 miliona porcji narkotyku.
ADWOKAT
Przypominał mi kogoś, kogo za dzieciaka mógłbym określić mianem pirata.
Pewnie dlatego, że był żeglarzem, ale miał też charakterystyczny wygląd.
Udałem się do więzienia, aby porozmawiać z panem Quincim.
Był jednak bardzo małomówny.
Zupełne przeciwieństwo relacji klienta z adwokatem,
gdzie klient opowiada o sobie, abyśmy mogli przygotować linię obrony.
W jego przypadku tak nie było.
Zadawał mi sporo pytań,
ale sam nie chciał dzielić się żadnymi informacjami.
Bardzo się obawiał ekstradycji.
O wiele bardziej niż perspektywy trafienia do więzienia w Portugalii.
Był onieśmielający przez to milczenie, bardzo przeszywające spojrzenie
i ogólnie długie chwile ciszy, kiedy zupełnie się nie odzywał.
Był jak z innego świata.
Dobry wieczór. Dziś o konfiskacie ponad 2,5 miliona porcji kokainy.
To łącznie 456 paczek.
Narkotyki skonfiskowano wzdłuż wybrzeża São Miguel.
15 CZERWCA 2001 – KOKAINA WŁOCHA
Kokaina to stymulant.
Aktywuje różne funkcje organizmu.
Dana osoba dostaje zastrzyk energii. Czuje, że może więcej.
Ale to też narkotyk, który może wywołać psychozę,
paranoję i ogromną nieufność, a to może wykończyć każdego.
Wyobraźmy sobie, że dzień w dzień żyjemy na najwyższych obrotach.
Głód tylko się zwiększa.
Im więcej narkotyku zażywasz, tym więcej chcesz go zażywać.
To była w 98% czysta kokaina.
Zastanawiałem się, co to za koka.
Zazwyczaj sprzedawana na ulicy kokaina jest już rozcieńczona.
Dodaje się inne substancje, by zwiększyć objętość i wagę,
a wraz z tym zysk.
Kokaina przerzucana przez Atlantyk jest zawsze bardzo czysta.
Nawet jeśli nie jest to 95%, to jest to 90% albo 85%.
Poziom „czystości” jest zawsze wysoki.
To, co trafia na ulicę, na czystość na poziomie 10–15%, w porywach 20%.
W tych stronach było mało kokainy i nie była zbyt mocna.
Gdy pojawiła się ta partia, było to za bardzo…
Kokaina Włocha była czymś innym.
Była czysta.
Stąd nazwa „kokaina Włocha”.
„Ta koka jest od Włocha”.
Im czystsza kokaina, tym większy ma wpływa na zażywającą osobę.
Albo ktoś będzie bardziej odurzony, albo przedawkuje i umrze.
Witajcie w getcie.
Widujecie to tylko w filmach.
Wszyscy musieli się poduczyć.
Nikt nie znał się na takich narkotykach.
Niewiele się o nich wiedziało.
Kokę sprzedawano w kubeczkach. Nie wiedzieli, by pakować ją w torebki.
Dlatego sprzedawano ją w kubkach. Było tego tyle, że kubki się skończyły.
A rybacy? To oni znaleźli narkotyki.
Szukali mięczaków albo ryb, a znaleźli dragi.
Sprzedawali tę kokę za bezcen. Po 100–200 tysięcy escudo.
Kto miał trochę kasy, mógł ją kupić.
Wystarczyło rzucić 100–200 tysięcy i miało się kilogram albo i trzy.
Sporo osób się na tym wzbogaciło.
Jeden chłopak nurkował i zahaczył rurką o paczki.
Wypłynął na powierzchnię i zobaczył w wodzie mnóstwo paczek.
„O cholera, co to ma być?”
Potem patrzy, a pod skałą inny chłopak,
który pakował do worka paczkę za paczką.
Gdy niósł worek, ten się rozdarł.
Paczki się wysypały. Miał przy sobie mnóstwo towaru.
Tamten chłopak był wiecznie pijany. Pił na umór.
Gdy się już wstawił, łaził po kawiarniach i nawijał o paczkach.
Ktoś zrzucił go z urwiska.
Ludzie, którzy sprzedawali to za bezcen, nie wiedzieli, co znaleźli.
Nie rozumieli, jak niebezpieczna to była substancja.
Za pięć kafli można było kupić małą torebkę wypchaną koką.
Kokainy było tak wiele i była tak dostępna,
że nie sprzedawano ją na gramy, tylko na kubki.
Wypełniony koką kubek po kawie kosztował pięć euro czy tam 5000 escudo.
Nie było torebek. Dragi noszono w kieszeniach.
„Ile chcesz? Masz”.
I wyciągało się kokę bezpośrednio z kieszeni.
Ci, którzy ją mieli, chciwie sprzedawali ją za bezcen.
Po dziesięć, osiem, pięć tysięcy escudo.
To były proste i szybkie transakcje. „Mam kokę”. „Chętnie wezmę”. „Masz”.
Zero zahamowań.
Później nie szło już jej sprzedać, bo każdy ją miał.
Inni próbowali wyjść poza wyspę.
Sprzedać ją do Ameryki, Kanady, kontynentalnej Portugalii czy Europy.
Wpadali ludzie z kontynentu.
Kupowali po parę kilo i rozcieńczali różnym syfem.
Znali się na tym.
Wszyscy gadali wtedy tylko o kokainie.
Włoch pokazał ludziom z Rabo de Peixe, czym jest dobra koka.
Nie widzieli nawet kreski, a co dopiero całego kilograma.
Stało się coś ciekawego.
Parę osób, które miało kontakt z Włochem, miało wręcz syndrom sztokholmski.
Wszyscy mówili, że był krzepkim facetem.
Przysadzistym, ale nie agresywnym.
Można powiedzieć, że wydał im się dobrą osobą.
Mówili, że miał duże serce.
Pamiętam, jak z nim rozmawiałem,
mówiąc mu, że na wyspie nastąpił katastrofalny chaos.
On zamyślił się i odpowiedział:
„Jasne, rozumiem. Słyszałem o tym w wiadomościach”.
Był na wolności przez 15 dni, więc mógł słuchać kolejnych doniesień.
Zaoferował, że zaprowadzi nas do kryjówki.
Ale potem dowiedzieliśmy się,
że miał transportować aż 750 kilogramów kokainy.
Hiszpańskie służby monitorowały przemytników.
To była spora siatka,
która co roku przerzucała do Hiszpanii jakieś 22–25 ton kokainy.
Do Bilbao i Barcelony.
Nie sądzę, by miał jej tak mało.
Pomijając już ładowność łodzi,
kiedy transportujesz taki ładunek, po prostu zabierasz go więcej.
A 14-metrowy Sun Kiss
mógł zmieścić jakieś 3500–4000 kilogramów.
Wiele się wtedy mówiło o tym, że skonfiskowane przez policję narkotyki
były tylko ułamkiem tego, co fale wyrzuciły na brzeg.
Że narkotyków było znacznie więcej niż ilości podawane przez media i służby.
Policzyłem, że było tego 420 kilo.
Tyle załadowali na samochód i wywieźli.
A na rozprawie sędzia mówił, że było tego 210 kilo.
Powtórzył to trzykrotnie. Mówiłem mu, że było tego 420 kilo.
Wtedy robił się naburmuszony.
Dłubał w tej swojej maszynce i powtarzał wersję o 210 kilogramach.
Widać tak sobie wymyślił i już.
Władze skonfiskowały 750 kilogramów. Na brzegu miały wylądować ponad trzy tony.
Nigdy nie widziałem tyle dragów.
Jak w jakimś filmie.
Wszyscy ją mieliśmy i ćpaliśmy.
Wszyscy mieli do tego równy dostęp.
Rybacy, rolnicy.
Pełne zrównanie.
Wcześniej ćpali ją bogacze.
Ludzie pod krawatami. Prawnicy albo lekarze.
Piłkarze i przedsiębiorcy.
To byli najlepsi klienci.
Narkotyk przestał być zarezerwowany dla elit.
Dostęp miał każdy.
Wchodziło się do klubu nocnego i co pięć minut z niego wychodziło.
Szybka kreska i powrót do środka.
Wszyscy ćpali tę kokę.
Podczas jednego wieczoru wciągnęliśmy 300 gramów.
Koka zalegała na całym stole.
Była wszędzie.
W klubach nocnych, barach ze striptizem i burdelach.
Bogaci chcieli brać ją od biednych.
Paradoksalnie mówiąc, był to pewien awans społeczny.
Wszyscy mieli dostęp do czegoś
wcześniej zarezerwowanego dla bogatych i wykształconych.
Wpadałem na daną miejscówkę o 10.00 albo 11.00
i wszyscy już wciągali kreski.
„Sandrinho! Chcesz krechę? Masz. To totalny czyścioch”.
Biorąc heroinę, wymiotujesz albo bledniesz jak trup.
Ale z kokainą jest inaczej.
Jeśli na przykład jesteś mocno pijany, wciągasz krechę i czujesz się lepiej.
Trzeźwiejesz i sporo gadasz. Jedziesz na pełnym gazie.
Handlowano z ręki do ręki bez żadnego krycia się z tym.
Wielu dobrze ułożonych rybaków i pracowników
podchodziło do nas i mówiło, że źle postępujemy.
Proceder obserwowali ludzie chodzący do kościoła.
Dlatego zrobiliśmy naradę i podjęliśmy parę decyzji.
Ja i znajomi postanowiliśmy,
że nie będziemy już sprzedawać narkotyków w niedziele,
bo te dni to jednak święto i nieładnie tak robić.
Zacznijmy od sprawy, która niepokoi mieszkańców Ponta Delgada.
Absurdalność tej sytuacji jest alarmująca.
PRZEDAWKOWANIE
Cała wyspa São Miguel została zalana kokainą.
18 CZERWCA 2001 – PIERWSZY ZGON
Pierwszy zgon z powodu przedawkowania.
Zmieniło to sposób, w jaki prowadzone było śledztwo.
I to, jak informowano o tym w mediach.
Tuż po 15.00 oddział ratunkowy w Ponta Delgada odbiera pacjenta.
Udałem się do szpitala.
I można powiedzieć, że był to taki przykry łut szczęścia.
Był to zapadający w pamięć widok.
Z karetki wyciągnięto kobietę.
Była w naprawdę złym stanie.
No cóż.
Kobieta zażyła za dużo kokainy.
Jej życie jest zagrożone. Trwa walka z czasem.
Minęli mnie na szpitalnym korytarzu.
Ktoś obok powiedział, że to kolejny przypadek.
„To kolejne przedawkowanie”.
Jej życie było zagrożone, ale przywieziono ją wystarczająco szybko,
abyśmy mogli zabezpieczyć jej drogi oddechowe
i układ sercowo-naczyniowy.
Zauważyliśmy coraz więcej osób, które zażywały kokainę,
wiele z nich po raz pierwszy w życiu, trafiających do szpitala w ciężkim stanie.
Oddział ratunkowy zaczął być przeciążony.
Nie byliśmy przygotowani na napływ pacjentów w takim stanie.
Szpital nie wyrabiał.
Trafiały do niego całe dziesiątki osób, które przedawkowały kokainę.
Pięć przypadków tuż po sobie.
Praktycznie jeden za drugim. Ludzie umierali każdego dnia.
Oficjalnie mówi się o 20–30 zgonach.
Uważam, że było ich więcej.
To był prawdziwy dramat, który odcisnął się na społeczności.
Problem tylko narastał.
W kolejnych latach doszło do wielu kolejnych zgonów
z tej samej przyczyny.
Dwóch moich przyjaciół zmarło z przedawkowania.
Ta kokaina zabiła wiele osób, w tym wielu młodych chłopaków.
Problem był bardzo poważny.
Powinien był przyciągnąć więcej uwagi.
Nawet mimo tego, że działo się to na uboczu.
Czuliśmy się porzuceni.
Gdyby zdawali sobie sprawę z potencjalnych zagrożeń i z tego,
że w każdej chwili mogą nagle umrzeć
z głupiego powodu i w tak młodym wieku…
to być może mogłoby to powstrzymać ich przed zażywaniem narkotyków.
Ja od razu nalegałbym, aby przestali to robić.
Przydałoby się wyraźne ostrzeżenie.
„Przestańcie. Po prostu tego nie róbcie”.
Były alarmujące sytuacje.
Dochodziło nas słuchy o dzieciakach w wieku 12–13 lat,
które wstrzykiwały sobie kokainę bezpośrednio w żyły.
To było coś niesłychanego i bardzo poważnego.
Raz przez cały tydzień niczego nie zjadłem.
Wegetowałem w tej miejscówce.
Powiedział nam, że łącznie zażył prawie pół kilo kokainy.
Wstrzyknął sobie dawkę w żyłę.
Użył strzykawki o sporej pojemności.
Stosowano je do robienia zastrzyków krowom.
Zatamował początkowe krwawienie,
przymocował do ręki zagłębioną w żyle strzykawkę
i podawał sobie narkotyk przez kolejne cztery albo pięć dni.
Aż mu go zabrakło.
Uznał, że ktoś może przyjść i odebrać mu jego zapas,
więc musi zdążyć wszystko zażyć.
Z czasem ludzie nie byli już w stanie jej wciągać.
Wszyscy mieli coś na wzór kataru.
Nos był cały zatkany. Nie dało się jej dłużej wciągać.
No to przerzucono się na palenie cracku.
Dlatego jeden z moich kawałków to Crack w kuchni.
Crack ma inne działanie.
Paranoja jest większa. Masz po nim większe trzaski.
Zaczęło się o 8.30,
kiedy 24-letni mężczyzna uciekł przed policją
i wszedł przez garaż do domu przy Rua Cidade de San Leandro.
Twierdził, że ucieka przed policją.
A potem zaczął opowiadać o narkotykach znalezionych wokół Rabo de Peixe.
Przez dwie godziny przekonywano go, żeby nie popełniał samobójstwa.
W ręce trzymał strzykawkę i wygrażał się.
W końcu jego znajomy powstrzymał go przed samobójstwem.
1 LIPCA 2001 – ARRIVEDERCI
Mój znajomy z Lomba de Maia, Tony,
spędzał weekendy w więzieniu przez problemy z prawem jazdy.
TONY ARRUDA – LIGA DEVALLES DRUGIE MIEJSCE, SEZON 1981/1982
Traciłem prawko wiele razy.
Sędzia tylko pytała: „Panie António, znowu to samo?”.
Dlatego kiblowałem w weekendy.
Mimo tego nadal jeździłem autem.
Sędzia mi gadała: „Znowu za to samo? Nie wiem już, co mam z panem zrobić”.
Musiałem znów zdawać test. Tamta sędzia bardzo mi pomogła.
A ja co weekend meldowałem się w celi na drugim piętrze.
Było tam wielu ekspatriantów. Wielu z nich znałem.
Od razu witali mnie i kierowali do dwójki na drugim piętrze.
Fajna sprawa.
Żarcie było dobre.
Wiele osób z kontynentu mówiło, że u nas jest jak w hotelu.
A żarcie było pyszne.
Tak to można podsumować.
Porcje były obfite. Zawsze szło się najeść.
A w innych miejscach ponoć nic poza rybami i ryżem.
Poznałem Włocha podczas jednej z takich odsiadek.
Gdy trafił do nas, widać było, że już wcześniej bywał w więzieniach.
I to w takich o zaostrzonym rygorze.
Gdy zauważył, jak niskie mamy tam mury, powiedział, że to szkoła, a nie więzienie.
Nie rozmawiał z innymi więźniami.
Jedynym wyjątkiem był właśnie Tony.
Nie widziała mu się odsiadka i szybko się domyśliłem,
że wielokrotnie już uciekał z więzień i potem był łapany.
Tony meldował się w więzieniu w piątek i zostawał tam do niedzielnego popołudnia.
Znał trochę angielski, portugalski i hiszpański.
Dzięki temu lepiej go poznałem. Inni nie byli w stanie go zrozumieć.
Zakumplowali się i pewnego dnia…
Podczas czasu na spacerniaku
Włoch nie wziął udziału w meczu piłki nożnej.
Przeszedł na koniec spacerniaka.
Obok była autostrada biegnąca wzdłuż wybrzeża.
Mur był dość niski.
Na spacerniaku były betonowe ławki.
Gdy piłka wylatywała poza więzienie,
więźniowie stawali na ławkach, czekając, aż ktoś będzie przechodził.
Wtedy krzyczeli do takiej osoby, by rzuciła im piłkę.
Gdy tam trafiłem, mur miał 120 cm wysokości.
Z ławki widziałem pieszych, których prosiłem o podanie piłki.
Tylko że żadna piłka tam nie poleciała. Ściemniałem, a oni jej szukali.
Strażnik zastukał kluczami w metalowe drzwi.
Wiedzieliśmy, że czas wracać. Niektórzy kończyli ćwiczenia.
A Włoch nadal krążył po spacerniaku.
I nagle przeskoczył mur.
Przeskoczył ten murek z siatką i znalazł się na jezdni.
Na wieży był strażnik ze strzelbą.
Ale Włoch krzyknął: „Nie zabijaj mnie!”.
A potem krzyknął: „Ciao!” i zwiał.
Tony czekał na niego na motocyklu.
Czekałem na niego.
Obaj wykazaliśmy się niezłą odwagą.
Strażnicy wspominają o dużym motocyklu, bo bardzo szybko się oddalił.
Na większym szybciej zwiejesz.
Ale to był zwykły skuter.
Wskoczył na niego i razem odjechali.
Ulice w mieście były zatłoczone i pełne motocykli i skuterów.
Włoch miał kask, więc kto mógłby go rozpoznać?
Jechałem polnymi drogami i szutrówkami.
Zostawiłem skuter w Ribeira Seca i ruszyłem w górę starą rolniczą drogą.
Dotarłem na punkt widokowy.
Dowiedziałem się o jego ucieczce.
Niewiarygodne.
Zbliżało się południe i koniec przerwy na spacerniaku.
Antonino Quinci przeskoczył przez tamten mur z drutem kolczastym.
Strażnik oddał strzały ostrzegawcze, ale Quinci uciekł autostradą.
Gdy spojrzymy na ten mur teraz,
nadal doskonale widać, jaki niski był wcześniej.
Teraz jest znacznie wyższy.
Naczelnik więzienia nam podziękował.
„Dzięki służbom i relacjom medialnym
dyrekcja Służby Więziennej
przekaże mi środki na zbudowanie większego muru”.
Nie byłem zaskoczony.
Pamiętam, jak oglądałem wiadomości w domu i powiedziałem rodzinie: „To mój klient”.
Było to dla mnie coś niesamowitego,
zwłaszcza że byłem jego adwokatem.
Wszystko wskazywało na niego. To był jego jacht i on przewoził kokainę.
To on miał usterkę.
Ale zniknął bez śladu. Nikt nic o nim nie wiedział.
W dniu ucieczki Włocha
wraz z Ruim Couto udałem się do miasta po kilka gramów heroiny.
Był jej ze 20 albo 30 gramów.
Gdy dotarliśmy do Lomba da Maia,
gdzie zaczyna się droga prowadząca do Furnas,
zobaczyliśmy zablokowaną drogę i mnóstwo policji.
A mieliśmy w aucie 20–30 gramów.
Byliśmy przerażeni. Sądziliśmy, że już po nas.
Policjant zajrzał do samochodu i kazał otworzyć bagażnik.
Szybko go sprawdził i życzył nam miłego wieczoru.
Odjechaliśmy nieco skołowani.
„Co to miało być za przeszukanie?”
Prowadzili poszukiwania na całej wyspie.
W Ribeira Grande i Rabo de Peixe były dwie kolejne blokady.
Do tego kolejna w mieście. Nie pojmowaliśmy tego.
Dopiero następnego dnia, oglądając wiadomości i czytając gazety,
zrozumieliśmy, o co chodzi.
ZBIEGŁY WIĘZIEŃ WCIĄŻ NA WOLNOŚCI
TRWAJĄ PRZESZUKANIA W RABO DE PEIXE
Poprosiłem kolegę, by wziął samochód, bo nie miałem kasku.
To był Rui z Achadinhi.
Zabrał Włocha motocyklem do domu Ruiego Couto.
Tony zapytał mnie, czy chciałbym kupić parę kilo koki.
Mówi, że ma tu właściciela Pytam: „Jak to?”.
A on na to: „Włoch uciekł z pierdla”.
No to mówię mu:
„Dawaj go do środka, żeby tam tak nie stał”.
Nie spodziewałbym się, że po paru dniach odwiedzi mnie właściciel tej całej koki.
Ale akcja.
Rui zastanawiał się, jak można mu pomóc. Znalazł mu miejsce do przekimania.
Dałem mu piwo i zamówiłem ośmiornicę.
Pożyczył ode mnie telefon.
Potem jeszcze poprosił o coś do zdezynfekowania nogi.
Pod spodniami miał jeszcze dres.
Podczas przeskakiwania muru rozciął sobie nogę na drucie kolczastym.
Załatwiłem mu coś na odkażenie rany. Potem zadzwonił do jakiegoś znajomka.
Słyszałem, jak mówi, że jest u dobrej rodziny.
Gdy skończył rozmawiać, powiedział mi, że nie chce,
żebyśmy mieli przez niego kłopoty, nie wiedząc, że sprzedawałem jego dragi.
Było nas niewielu.
W wydziale do zwalczania narkotyków pracowało sześć albo siedem osób.
Mieliśmy sporo na głowie i brakowało nam personelu.
Przeszukaliśmy wybrzeże z lądu i wody.
Szukaliśmy kolejnych paczek.
Często widywaliśmy kogoś z policji sądowej w lokalach ina ulicach.
Ludzie wtedy jeszcze nie wiedzieli, że policja korzysta z nieoznakowanych aut.
Dzięki temu capnęli sporo osób.
Policję było widać wszędzie, zwłaszcza w Rabo de Peixe.
Spędzili ładnych parę miesięcy na intensywnych poszukiwaniach.
Czasami staliśmy przed drzwiami, gotowi rozpocząć przeszukanie,
a z wewnątrz nie krzyczano: „Policja”, tylko: „Przyjechał Lopes!”.
Tak się ostrzegali.
Zawsze przybywali za późno.
Ludzie kryli dragi w murach i zakopywali na polach.
Nigdy nie trzymali ich w domach.
Między nimi też dochodziło do kradzieży.
Czasami zostawiali gdzieś dragi na długo.
I wtedy podkradał je ktoś, kto wiedział, że były tam skitrane.
Ktoś wracał do skrytki po pół roku, a tam były już tylko resztki.
Dziesięć kilo stopniało, bo inni sobie poimprezowali.
Całonocna impreza. Tacy złodzieje też chętnie ćpali.
Nawet w policji zdarzyło się, że jeden z nas kupił trochę dragów.
Wziął parę kilogramów na własny użytek.
Potem aresztowano go i zwolniono.
Czasami wiałem przed policją, bo się ich bałem.
A bałem się ich, bo sporo ich się kręciło.
Wiele osób się na tym wzbogaciło.
A to prowadziło do rabunków i kradzieży.
Zniknęło sporo złota i diamentów.
Ludzie zaczęli ćpać, nie wiedząc nawet, co biorą.
Inni bankrutowali.
Ta kokaina wpędziła do grobu naprawdę wiele osób.
W przykry sposób.
Oprócz usilnych starań
w sprawie usunięcia z rynku tej całej kokainy
musieliśmy także prowadzić poszukiwania Quinciego.
Było to dziwne, ale o Włochu słuch zaginął.
A to bardzo nas zaciekawiło.
Tylko parę osób wiedziało, że tu trafił.
Mój znajomy z łodzi.
I mój ukochany wujek António.
Pacheco nie wiedział, a był moim najlepszym przyjacielem.
Rui próbował…
Sami wiecie.
Nie chciał mi powiedzieć, że Włoch był u niego.
Nie wiem, co sobie myślał, ale zataił to.
Był u mnie przez trzy tygodnie i nikt się nie kapnął.
Ja sobie żyłem codziennym życiem, a on siedział w domku obok.
Miałem tam spory zapas marihuany.
Dałem mu akumulatorową lampę fluorescencyjną.
Do tego zapas whiskey i papierosów. Donosiłem mu, o co tylko poprosił.
Powiedział mi, że przez dwa tygodnie nic nie zjadł.
Mieszał kokę z otrębami. Robił z tego skręty, by stłumić głód.
António kupił karty telefoniczne.
Miał ich ze 20.
Tylko dla kogo?
Z każdej korzystał przez parę sekund, żeby rozmowa nie została nagrana.
Pewnie na wypadek, gdyby policja założyła podsłuch.
Pewnego dnia Włoch powiedział mi: „Rui, jutro stąd znikam.
W przyszłym tygodniu mam transport. Tak teraz wygląda moje życie”.
Przybył jego kuzyn i zaczęli planować, jak niepostrzeżenie zabrać Włocha z wyspy.
Port odpadał.
Poznałem jego bratanicę i bratanka.
Wyściskali mnie i podziękowali za pomoc udzieloną ich wujkowi.
Z Madery płynął trawler.
Miał minąć São Miguel od północy.
Zabrałby Włocha i ruszył dalej.
Mieliśmy podwieźć go do miejsca, z którego zabrałaby go łódź.
Znajomy miał go podrzucić do Formigas.
Inspektor João Soares wysłuchał mojej propozycji działania.
Musieliśmy być cierpliwi.
Prawdopodobnie gdzieś się zaszył, ale w końcu musiał opuścić kryjówkę.
Szacowałem, że odczeka z miesiąc.
16 LIPCA 2001 – NALOT
Raz przeszukaliśmy dom Antónia Pacheca i dwa razy Ruiego Couto.
Na realizację nakazów mieliśmy 30 dni. Termin upływał w poniedziałek 16 lipca.
To przez te dwa kilo kokainy z Wenezueli.
Dlatego w poniedziałek o 6.15
zamierzaliśmy zebrać ludzi i przeprowadzić przeszukania.
Otwieram im drzwi i pytam: „Policja?”.
I dodałem: „Czego tym razem chcecie?”. Wpuściłem ich, nie mając nic do ukrycia.
Otwieram, a oni chcą wejść na pełnej.
Poprosiłem, żeby nie celowali we mnie.
Miałem w domu żonę i dziecko.
Kazali mi się ubrać, bo byłem w bokserkach.
Ubieram się i pytam, czy chodzi o dragi, bo jeśli tak, to żadnych tu nie mam.
Mimo tego kazali mi się nie ruszać.
Zapomniałem, że w salonie miałem pojemnik z heroiną i drugi z koką.
Ukryłem kokę pod szczotką toaletową.
Gliniarze zauważyli mnie przez okno. Powiedziałem, że idę przywiązać psa.
Któryś powiedział, że dobrze, bo jeszcze go zastrzelą.
Wariat.
Pojawili się jednocześnie u mnie i Ruiego.
Chwyciłem za telefon. Policjant zauważył i telefon, i kluczyki.
Powiedziałem im, że to mój telefon, a on na to: „Lopes, zabierz mu go”.
No to cisnąłem nim o ścianę i totalnie go rozwaliłem.
Ale ruina.
Ktoś tu kiedyś mieszkał.
W środku panował porządek. Było czysto.
Teraz dom wygląda tragicznie.
Rui był w tym pokoju.
Wkurzyło go, że znów ma na głowie kolejną interwencję policji.
Był zaskoczony i mocno się wściekł. „To znowu wy?”
Często spotykamy się z takimi reakcjami.
Tak wyglądał Rui Couto, gdy przybył na wyspę.
Teraz wygląda zupełnie inaczej.
Chyba nie znaleźliśmy niczego w jego domu.
Może poza 250 tysiącami peset, które trzymał w domu.
Byliśmy 2000 kilometrów od Hiszpanii.
To w przeliczeniu 1250 euro. Po co mu była taka gotówka na Azorach?
Przeszukaliśmy całą posesję.
Wtedy oczywiście tak nie wyglądała. Dom był zadbany.
Takie osoby często chowają narkotyki,
pieniądze, wagi i inne obciążające rzeczy gdzieś poza domem.
Poza zazwyczaj przeszukiwanymi miejscami.
Szukaliśmy świeżo przekopanej ziemi lub wypełnionych czymś otworów.
Sprawdziliśmy okoliczny teren i podeszliśmy aż do tamtego zagłębienia,
które sięga dwóch metrów poniżej linii działki.
To naturalna bariera. Widać tam też budynek gospodarczy.
Postanowiliśmy sprawdzić ten obszar.
Usłyszeliśmy odgłos dochodzący spod ziemi.
Obeszliśmy tę ruderę z boku.
Zauważyliśmy drzwi.
Gdy ty wszedłem, zauważyłem położony wysoko pokój.
Był na wysokości dwóch metrów, może nawet nieco wyżej.
Był zasłonięty słomą. Nie było widać nic za nią.
W rogu było przejście na drugą stronę.
Było je widać przez rozsypaną słomę.
Ktoś wielokrotnie tamtędy przechodził.
Nie wiedząc, kto może tam być, wyciągnąłem broń.
Zacząłem przechodzić na drugą stronę.
Gdy wszedłem nieco głębiej, usłyszałem…
głos Quinciego.
Powiedział po włosku: „Nie strzelaj. To ja, Quinci”.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Potem wstał, spojrzał na mnie i powiedział coś jeszcze po włosku.
„Znowu ty, Lopez. Jesteś moją nemezis”.
Powiedziałem mu coś w rodzaju: „Nie, po prostu miałeś pecha”.
Aresztowaliśmy Quinciego przez zupełny przypadek,
ale i na takie sytuacje trzeba sobie zapracować.
Sam by się przed nami nie zmaterializował.
Policjanci będący u Ruiego zadzwonili do tych siedzących ze mną w radiowozie.
Powiedzieli, że znaleźli zbiega.
Zapytałem, o jakiego zbiega chodzi. A oni: „No jak to o kogo? O Włocha!”.
Nieźle przyfarcili.
WŁOCH SCHWYTANY
Wsiadłem do radiowozu. W gazecie już o tym pisali.
„Zbieg schwytany w Achada do Nordeste”.
Dotarliśmy na komisariat.
Pacheco siedział z Włochem w tym samym jeepie.
Od razu po przyjeździe Włoch poprosił o wodę.
A Pacheco mówi: „To ten Włoch”.
Policjant zapytał go: „Serio nie wiedziałeś?”.
Naprawdę nie wiedział. Myślał, że jest wkręcany.
Potem zapytał mnie: „O kurwa, był u ciebie?”.
Ja pierdzielę.
Zabrali Włocha na dołek, a ja zostałem sam w radiowozie.
Był zaparkowany na środku drogi.
Wysiadłem, a taksówkarze wzięli mnie za policjanta.
Wysiadłem sobie trzasnąłem drzwiami.
Zadzwoniłem domofonem na komisariat i pytam: „Zamierzacie mnie tam zostawić?”.
Wpuścili mnie do środka, ale już nigdy nie zobaczyłem Włocha.
Antonino Quinci został skazany na 11 lat więzienia.
To Włoch, który pół roku temu dosłownie zalał wyspę São Miguel kokainą.
Na rozprawie w Ponta Delgada ustalono,
że w czerwcu Quinci przewoził na jachcie ponad 500 kilogramów narkotyku
i doprowadził do wielu przedawkowań, w tym trzech śmiertelnych.
14 GRUDNIA 2001 – PROCES
Dostałem dziewięć lat.
Sześć lat i osiem miesięcy, ale potem zwiększyli do 11 lat.
Dragi nie są tego warte.
Zapytałem kiedyś sędziego:
„Serio trafię do paki za handel dragami na siedem, osiem albo dziewięć lat?”.
Pytał, czy chcę coś powiedzieć, to powiedziałem.
Ale serio skazywał mnie jako dilera?
Dla mnie diler to ktoś, kto ma majątek i zarabia na tym.
Ja tylko wydałem kasę swojego ojca.
Są osoby, które prowadzą przestępczą działalność
i obracają narkotykami wyłącznie dla zysku,
i osoby, które sprzedają je, by kupić ich więcej.
Trzeba to rozróżnić.
Ci drudzy to chorzy ludzie. Przestępcy obarczeni własną patologią.
Ci pierwsi to przestępcy, którzy chcą się dorobić.
Dla nich kary powinny być surowe,
ponieważ zażywanie i handel narkotykami przekłada się na wiele zgonów.
Dilerów trzeba karać surowiej.
Gdy poszedłem siedzieć,
łuszczyła mi się skóra na palcach od częstego kontaktu z kokainą.
Od otwierania i ponownego pakowania jej.
Więzienna pielęgniarka powiedziała mi:
„Niech pan unika kontaktu z substancjami chemicznymi”.
Odpowiedziałem, że to z wcześniej. Od zajmowania się kokainą.
O 19.00 byliśmy w celach i wtedy pojawiły się dragi.
Pukanie do drzwi.
„Rui, Pacheco, szykujcie folię na spróbkę”.
A od kogo były dragi? Od strażnika.
Znajomy dał się wsadzić do paki dla haszu, bo nie mógł go dostać na wolności.
Ogarnąłem mu siedem kostek na widzeniu.
Strażnik zaczął gadać, że coś za często kursuję.
Ściemniłem, że byłem po papiery od adwokata.
Zawinąłem kostki w rulony papieru.
Na zewnątrz nie było nigdzie haszu, ale w pace go nie brakowało.
Musiał pójść siedzieć, żeby go zdobyć.
Policja nie znalazła kokainy u Ruiego,
bo gdy zapukali do drzwi jego domu,
Rui zdążył wyjąć mały pojemnik z towarem.
Ukrył go w łazience.
W obudowie na szczotkę do szorowania sedesu.
Włożył pojemnik do obudowy i zakrył szczotką.
Policja nie zamierzała tego tykać, więc nie odkryła narkotyków.
Pojemnik znalazł jego brat.
Mój brat Luis odwiedził mnie w pace. Wtedy widziałem go ostatni raz.
Zabrał samochód Ruiego.
Coś wciągnął albo sobie wstrzyknął.
Jechał w stronę Nordeste i nie wyrobił na zakręcie.
Spadł stromym zboczem przy rzece i zginął na miejscu.
Popieprzona sprawa.
Parę tygodni później nadal byłem w pace.
Ojciec zaczął mieć wyrzuty. Sądził, że źle nas wychował.
Na pogrzebie brata moi kuzyni znaleźli mojego ojca w pokoju z nożem.
Próbował się zabić.
Miał depresję. A był dobrym człowiekiem.
Był dobrym człowiekiem.
Trafił do nas więzień przeniesiony z kontynentu.
Podszedł do mnie i powiedział, że usłyszał w tamtym więzieniu,
że to Włoch zlecił zabicie mojego brata.
Ale ściema. Dacie wiarę?
No to przywaliłem mu prosto w gębę.
Za to, że śmiał wspomnieć o moim bracie.
A potem przywaliłem mu znowu, tym razem za kłamanie.
Czułyśmy, że coś pominęłyśmy.
Chodziło o Quinciego.
Sprawiał wrażenie, jakby też był ofiarą.
Zwłaszcza gdy zrozumiałyśmy, że prawdopodobnie nie działał sam.
Dlaczego wziął na siebie całą winę?
Wycofał się ze swoich zeznań.
Powiedział, że nie wskazał nam miejsca.
W pełni wykorzystał prawo do obrony.
Adwokat pewnie sugerował mu,
aby starał się umniejszyć swoją odpowiedzialność za to,
jak wiele zniszczenia i nieszczęścia sprowadził na wyspę São Miguel.
Zrozumiałyśmy, że czegoś nam tu brakuje.
Gdzie jest Quinci?
Antonino Quinci został wysłany do więzienia w Coimbrze.
Odsiadywał tam swój wyrok,
próbując sprzedawać mapy skarbów.
Przygotował mapy wyspy i postawił w jednym miejscu znak „X”.
Ludzie kupowali te mapy
i przybywali na Azory w poszukiwaniu skarbu,
próbując odnaleźć oznaczony punkt na zwykłej mapie wyspy.
Taki mały „X” mógł wskazywać dziesięciokilometrowy odcinek wybrzeża.
Wskazanie dokładnego punktu było niemożliwe.
Gdy zapytałem go o te mapy, roześmiał się.
I z uśmiechem na twarzy powiedział:
„Stąd mam kasę na papierosy”.
Jego życie nadal jest związane z narkotykami i ich przemytem.
A w Rabo de Peixe ludzie nadal padają ich ofiarami.
Życie to ciągły cykl pełen niesprawiedliwości.
Nie możemy zapomnieć o tym, że ta duża policyjna operacja,
mająca na celu odzyskanie tej kokainy,
przypomina też o szczytowym momencie problemu narkotykowego na São Miguel.
Trwało to latami.
To była niekończąca się impreza przez kolejnych pięć, sześć lat.
Kokaina rządziła w klubach. Wszyscy wciągali ją w łazienkach.
Była dosłownie wszędzie.
I tak noc w noc.
Później kokaina poszła także w świat.
Boston, Nowy Jork, Montreal, Toronto,
Providence, Rhode Island.
Dragi docierały tam samolotami i łodziami.
Były dwa sposoby transportu.
Gdzie robiło się przystanek w drodze z Ameryki do kontynentalnej Portugalii?
Psy na Azorach niby szukają narkotyków.
Ale chyba szukają sera. Nie wiedziały, co to kokaina.
Najbardziej ogarnięci wzbogacili się i uciekli do Kanady lub Stanów.
Zainwestowali w kawiarnie, bary, apartamenty i tak dalej.
A niektórzy zakopali gdzieś worki z kasą i ostatecznie ich nie odzyskali.
Było wiele osób, które zawsze były bez grosza.
To oni odnieśli największy sukces.
Odkładali te pieniądze. Nigdy nie widzieli takich kwot.
Sądzili, że są milionerami.
Ich modlitwy zostały wysłuchane.
Nawet dziś, ponad 20 lat później,
mówi się, że jakaś część tej koki nadal jest poukrywana na wyspie.
To tutaj.
Znam każdy zakątek tej ulicy.
Te przejścia i beton.
To był 2009 rok.
Opuściłem Azory i trafiłem tutaj. Tutaj urodził się mój syn Lesandro.
Lesandro Prince, znany jako G3. Gdy się urodził, ważył 900 gramów.
Po urodzeniu się podłączyli go do maszyn. Nie było wiadomo, czy przeżyje.
Ojciec mówił mi:
„Masz teraz więcej dzieci. Musisz zmądrzeć”.
Dlatego obiecałem mu,
że przestanę sprzedawać narkotyki i w ogóle mieszać się w takie interesy.
I że odmienię swoje życie.
O wszystkich dobrych i złych rzeczach mówię dzieciom,
aby mogło im pójść w życiu lepiej.
Ojciec często mówił, że każdy biznes w końcu pada.
Ale nigdy nie zabrał mnie do banku ani na targ rybny.
Rozumiecie?
Nic z tych rzeczy. I o tym też mówię moim dzieciom.
Aby mogły zawczasu zadbać o swoją przyszłość.
Czuję się osobiście związania nie tylko z tą całą historią,
ale też z Rabo de Peixe.
Mają swoje problemy jak każdy.
Możesz opuścić Rabo de Peixe, ale ono nie opuści ciebie.
Zawsze pozostaje coś magicznego.
Jeśli trafisz do więzienia, twoje życie…
wywraca się do góry nogami.
Po latach spędzonych w więzieniu człowiek czuje się bardziej wyizolowany.
Nie potrafiłem otworzyć się na ludzi.
Zajęło mi to ze trzy albo cztery lata.
Potem uznałem, że muszę wrócić do dawnego życia.
To bycia tą radosną osobą, która rzucała żartami na prawo i lewo.
Tak to wyglądało.
Nie było mi łatwo.
Uzależnienie jest jak śpiący smok.
Leczenie sprawia, że zasypia,
a uzależniona osoba przez jakiś czas jest czysta.
Ale gdy bestia się obudzi, wraz z nią powraca uzależnienie.
Może przebudzić się, gdy tylko coś jest nie tak
albo dana osoba mierzy się z jakąś nagłą sytuacją.
Rozstanie, śmierć bliskiej osoby.
Albo zwolnienie z pracy.
Ta bestia może i teraz śpi, ale bardzo szybko może powrócić.
Wciągnąłem się w ten syntetyczny syf.
Odebrał mi wszystko, co kocham.
Moją rodzinę.
Dosłownie wszystko.
Dopuściłem się strasznych rzeczy. Takich, które bezpowrotnie cię zmieniają.
Chciałbym móc cofnąć czas.
Straciłem żonę i dzieci.
Moją ukochaną żonę.
Łatwo zarobiona kasa łatwo znika.
A to odbija się na człowieku.
Utrata rodziny to pojebana sprawa.
I tyle.
Gdy mój syn był w szpitalu,
sporo się modliłem.
Zanosiłem błagania do Boga.
„Obiecuję, że jeśli mój syn przeżyje,
rzucę cały ten syf.
Przestanę przykładać rękę do krzywdzenia i zatruwania ludzi”.
Udało się i do dziś dotrzymuję danego Bogu słowa.
Nie chcę niczego wiedzieć o tamtej branży ani być jej częścią.
Dla mnie to już tylko syf.
Gówno, które niszczy całe rodziny.
To życie pełne kłamstwa, zdrady i donoszenia na siebie.
Życie, w którym najlepszy przyjaciel może strzelić ci w łeb,
jeśli masz zbyt wiele.
W świecie narkotyków nie ma przyjaciół.
Nie ma tam żadnych przyjaciół.
Po skazaniu Rui Couto wpadł w depresję na wieść o śmierci syna.
Wrócił do narkotyków i znów został aresztowany.
Obecnie czeka na przyjęcie do kliniki leczącej uzależnienia.
António Pacheco stanął na nogi i nadal mieszka w tej samej wiosce.
Nigdy już nie został aresztowany.
Z silnikami długo schodzi. Trzeba dopracować każdą część.
Tony’ego deportowano z USA 25 lat temu. Nigdy nie udało mu się wrócić.
Marzy o tym, by pewnego dnia wrócić do rodziny.
Telmo z sukcesami prowadzi firmę rozwożącą ryby.
Nadal mieszka w Rabo de Peixe.
Kojarzę tu każdy zakątek. Dosłownie wszystko.
Sandro G nadal mieszka w Stanach z żoną i trójką dzieci.
Jego firma budowlana prosperuje. Zatrudnia 40 pracowników.
Sąd zakazał mu opuszczania Stanów Zjednoczonych.
Ostatnio na Azorach był w 2013 roku.
W 2021 roku Antonina Quinciego aresztowano w Brazylii.
Wyrzucił do wody 630 kilogramów haszyszu.
Wpadł na gorącym uczynku, a policja odzyskała ładunek.
Skazano go na dziewięć lat więzienia.
Znów zdołał uciec i jest obecnie poszukiwany.
Mimo biedy Rabo de Peixe stało się atrakcją turystyczną.
Wioskę odwiedzają tysiące turystów.
Historia ta doprowadziła do powstania
jednego z najchętniej oglądanych seriali fabularnych.
Rabo de Peixe nie było już takie samo.
Tęsknię za moją ojczyzną
I tęsknić będę
Wszyscy dziś o tym mówią
Tak jest!
Palą wszystko, co im w ręce wpadnie
Słońce na mnie czeka
Mieni się nad morzem w pięknych kolorach
Wszyscy dziś mówią
O Portugalii i Azorach
Wymiatamy jako Rapexinhos Przejmujemy tę imprezę
Żadna impreza nie ominie mnie
A co z jutrem?
A jutro też będzie impreza
Żadna impreza nie ominie mnie
Napisy: Krzysiek Igielski