Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(เกาะเซามิเกล หมู่เกาะอะโซร์ส)
ทั่วทุกมุมของเกาะเซามิเกลเต็มไปด้วยโคเคน
มีการค้นพบโคเคน ประมาณ 300 กิโลกรัมเมื่อบ่ายวานนี้
บนชายฝั่งทางเหนือของเกาะเซามิเกล
ชาวอิตาลีคนหนึ่งขนย้ายมันมา
และกำจัดมันไปหลายร้อยกิโลกรัมก่อนจะถูกจับได้
ครับ หลายคนคิดว่ามันเป็นขยะ
มีอยู่ตรงนั้นห่อหนึ่ง ตรงนี้ห่อหนึ่ง
"ไม่นะ ไม่อยากจะเชื่อเลย"
เขาเงยหน้าขึ้นมา แล้วก็เห็นหลายกิโลลอยอยู่ในน้ำ
(2.6 ล้านโดสถูก "เก็บได้" ในทะเล)
ถุงบนหลังเขาขาด แล้วโคเคนหลายกิโลก็ร่วงลงมาบนพื้น
เงินห้าพันเอสคูโดก็ซื้อห่อเล็กๆ ได้ เต็มห่อเลย!
พวกผู้หญิงเอาโคเคนชุบปลา เพราะคิดว่าเป็นแป้งทอด
พวกเด็กๆ เอาโคเคนตีเส้นสนามฟุตบอล
เกาะแสนสวย เกาะสวรรค์
มีแต่โคเคนเป็นกิโลๆ อยู่ทุกที่
พวกเขาไม่เคยเห็นโคเคนมาก่อนในชีวิต
มันถูกแจกจ่ายไปแบบถูกๆ
เรื่องนี้จะมีผลหายนะที่น่ากลัวมากตามมา
ผมถูกจับพร้อมปืนพก 33 กระบอก กับกระสุน 2,000 นัด
เพื่อนรักบางคนของผมตายไป
รถนั่นมีโคเคนเต็มไปหมด กองเป็นก้อนใหญ่ๆ บนพื้น หมอนั่นมันบ้ามาก
ออกไปทุกวัน อยู่บนท้องถนนทุกวัน
ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นถึงพระอาทิตย์ตก อยู่บนท้องถนนทุกวัน
มีบอดี้การ์ดพกปืนอยู่ตลอด
คนรวยยังรวยต่อไป ส่วนคนจนก็ค้ายา
(อาชญากรน้ำเค็ม: เปิดเรื่องจริงสุดเหลือเชื่อ)
(ในปี 2001 โคเคนเต็มลำเรือโผล่มา บนเกาะแห่งหนึ่งและเปลี่ยนมันไปตลอดกาล)
(มันอาจเป็นโชคดีหรือโชคร้าย ขึ้นกับว่าคุณฟังใครพูด)
อะดรีนาลีนออกฤทธิ์เกือบเหมือนยาเสพติด
มันทำให้เราต้องพึ่งพามัน มันทำให้เสพติด
และก็เป็นความจริงที่ว่า การเป็นตำรวจทำให้เสพติดครับ
ผมได้สัมผัสปืนครั้งแรกในแองโกลา ผมเกิดที่นั่น
(โชเซ่ โลเปส ตำรวจสืบสวน)
ผมอาจจะอายุสักแปดขวบตอนยิงปืนกระบอกแรก
มันเป็นเรื่องปกติ เพราะตอนนั้นขบวนการปลดปล่อย
ยกระดับการใช้ความรุนแรงขึ้น และมีการสังหารหมู่
ทางรัฐจึงรู้สึกว่าจำเป็น
ที่จะต้องแจกจ่ายอาวุธให้พลเรือนไว้ป้องกันตัว
ผมมาถึงอะโซร์สในปี 1993
ผมจึงเริ่มทำงาน ในแผนกปราบปรามยาเสพติดเมื่อปี 1994
การหาหลักฐาน ยาเสพติด เงิน… มันเหมือนเกมแมวจับหนู
ผมพูดอยู่เสมอว่านักล่าอยู่ฝั่งหนึ่ง และเหยื่อก็อยู่อีกฝั่ง
จากนั้นอะดรีนาลีนก็สูบฉีดเข้ามา
ในปี 2015 โลกได้รู้เรื่องเหตุการณ์ในเซามิเกล
(เรือใบ ชาวอิตาลี โคเคนลอยฟ่อง)
นักข่าวสองคนตีพิมพ์เรื่องนี้ ในหนังสือพิมพ์เอลปาอีส เป็นผู้หญิงชาวสเปน
ครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสเกาะเซามิเกลคือปี 2009
ฉันมาถึงที่นี่ในวันที่ 25 มิถุนายน
ทีแรกก็มาทำงานให้ทีวีสาธารณะของโปรตุเกส
แต่มาลงเอยกับวิทยุสาธารณะของโปรตุเกสค่ะ
ครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสหมู่เกาะอะโซร์สคือปี 2010
ฉันเดินทางไปเซามิเกล เพราะน้องชายฉันเรียนชีววิทยาอยู่ที่นั่น
หลังเที่ยวชมอะไรๆ อยู่สี่วัน เขาก็บอกว่า "ไปราโบ เดเปย์เชกันเถอะ"
ฉันจำได้ว่าไปราโบ เดเปย์เช แล้วน้องชายฉันก็บอกว่า
"ปิดหน้าต่างและล็อกประตูด้วย นี่เป็นพื้นที่ที่…"
ฉันว่าเขาพูดว่า "มีความขัดแย้ง" นะ ฉันจำคำที่เขาใช้ชัดๆ ไม่ได้
(บอสตัน แมสซาชูเซตส์ สหรัฐอเมริกา)
(ผู้แต่งเพลงดัง "อิวเนาโวโชราร์" ซานโดร โกเมส หรือ…)
ราโบ เดเปย์เชมีความหมายกับผมมาก
ผมโตมาท่ามกลางพวกราเปชินญอส กับญาติๆ ผมในราโบ เดเปย์เช
(ซานโดร จี แร็ปเปอร์)
ไม่มีอะไรง่ายในราโบ เดเปย์เช ไม่มีอะไรเป็นของตาย
ชาวบ้านทำงานหนัก
พวกคนเดินเรือ ชาวประมง พวกคนเย็นชา
การไปที่นั่นไม่ใช่เรื่องฉลาดนักค่ะ จะไม่มีใครเชิญชวนคุณไปที่นั่น
จนกระทั่งไม่นานมานี้ มันยังเป็นย่านที่ยากจนที่สุดในยุโรป
ที่มีอัตราการไม่รู้หนังสือสูง
เกิดอะไรขึ้นที่นี่นะ
มันรู้สึกเหมือนเคยเกิดพายุรุนแรงขึ้น ที่ทำให้คนพวกนี้มีแผลเป็นติดตัว
มันไม่ใช่ความยากจน แต่เป็นความรู้สึกว่าเคยมีบางอย่างเกิดขึ้น
ในปี 2001 มีโคเคนจำนวนมากมาถึงเกาะนี้
ทางเรือใบที่ได้รับความเสียหาย
โคเคนล็อตนั้นส่วนใหญ่ มาลงเอยในราโบ เดเปย์เช
ถูกกระแสน้ำพัดมา แบบนั้นแหละค่ะ
คนพวกนั้นไม่เคยเห็นโคเคนมาก่อน
ตอนผมมาถึงอะโซร์ส ผมไม่รู้เลย เรื่องอัตราการเกิดอาชญากรรมที่แท้จริง
ถ้าเกิดอะไรขึ้น เราก็รู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนร้าย
และมูลค่าของที่ถูกขโมยไปก็จะอยู่ที่ราวๆ ห้ายูโร
พุดดิ้งถ้วยหนึ่ง เนื้อชิ้นหนึ่ง อะไรแบบนั้น
การก่อเหตุเกือบจะดูเป็นเด็กๆ
ช่วงกลางทศวรรษ 1990 เราพบความเป็นจริง ด้านอาชญากรรมที่ต่างออกไปในอะโซร์ส
คนที่ถูกส่งตัวกลับจากสหรัฐฯ เคยชินกับการปล้นโดยใช้อาวุธ
และสุดท้ายก็ถ่ายทอด ความรู้เชิงอาชญากรรมของพวกเขา
ให้คนที่ก่ออาชญากรรมที่นี่
ในอเมริกา คนเรียกพวกเขาว่าชาวโปรตุเกส
ในโปรตุเกส คนเรียกพวกเขาว่าชาวอเมริกัน
พวกเขาไม่ได้เป็นพลเมืองของที่ไหนทั้งนั้น
ฉันมาจากราโบ เดเปย์เช แต่ไม่ต้องกลัว
เหยือกเหล้าทำให้ฉันกระหาย ฉันมันนักดวดเหล้า
ฉันมองปืนและฉันก็ไม่เคยไปโรงเรียน
เดินไปตามท้องถนน ขายโคคาโคล่า
ฉันจะไม่ร้องไห้
ชีวิตนี้ไม่เหมาะกับฉัน
ฉันจะไม่ร้องไห้
ผมมาจากเซามิเกล ซานตาคลาร่า
ผมย้ายมาอยู่ที่นี่กับพ่อแม่ ตอนนั้นผมอายุเก้าขวบ
เราไปอยู่ที่ย่านนี้ในบอสตัน วินเทอร์ฮิลล์
เป็นย่านชาวอิตาลี ชาวไอริช ย่านมาเฟีย
และผมก็โตขึ้นมาที่นั่น
ตอนผมอายุ 13 ลูกพี่ลูกน้องผม
แสดงให้ผมเห็นว่าโคเคนคืออะไร
แล้วผมก็เริ่มค้ายาให้เขา
นายต้องใส่พลังงานให้มากกว่านี้ แบบว่า…
เราต้องใส่ความสแว็กให้มากขึ้น
จีทู! ฉันทิ้งท้องถนนมา
ให้ตายสิ
- ฉันว่าฉันต้องเอาใหม่ - โย่ หยุดก่อน
มาริโอ้ เอาเขาเข้าไปในบูธ เข้าไปในบูธเลย
เราต้องเอาเพลงนี้ลงแผ่นเสียง
(เอสเตเวา กาโก นักประวัติศาสตร์)
การปรับตัวของพวกที่ถูกส่งตัวกลับมา
ไม่ง่ายเลยครับ
หลายคนถูกส่งตัวกลับไปที่นั่น เพราะเรื่องยาเสพติด
พวกเขาถูกส่งตัวกลับประเทศ เพราะการทะเลาะเบาะแว้ง การขโมยรถ…
พวกเขาเป็นคนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นอาชญากร
แต่เมื่อพวกเขามาถึงเกาะเล็กๆ แห่งนี้
พวกเขาก็ก่ออาชญากรรมที่เคยก่อที่นี่ไม่ได้
พวกเขาติดคุกมาแล้ว รับโทษมาแล้ว
พวกเขาถูกพาตัวไปที่สนามบิน แล้วก็ถูกขนย้ายมาที่ปอนตา เดลกาดา
บางครอบครัวไม่ยอมรับพวกเขาคืนไป
พวกเขาถูกส่งกลับมา โดยที่ส่วนใหญ่ไม่มีครอบครัวที่นี่
พวกเขาจะทำอะไรที่นี่ล่ะ พวกเขาไม่รู้จักใครเลย
จำนวนอาชญากรเพิ่มขึ้นอย่างมาก
ส่วนใหญ่ยังคงเสพยาต่อไป
พวกเขาต้องหาเงินมาซื้อยา ก็เลยก่ออาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ
มีเหตุการณ์รุนแรงอยู่หลายครั้ง
ที่พวกที่ถูกส่งกลับประเทศมา อาศัยมันก่ออาชญากรรมร้ายแรง
(ความฝันแบบอเมริกัน ของชาวอะโซร์สจำนวนมากกลายเป็นฝันร้าย)
(คนที่ถูกส่งกลับมาเหล่านั้น ไม่ได้เป็นพลเมืองของที่ไหนเลย)
(อันโตนิโอ ปาเชโก คนที่ถูกส่งกลับประเทศ)
เมื่อปี 1969 ผมอายุเท่าไรนะ
ผมแปดขวบ และเราก็ไปอเมริกากัน ไปนิวเจอร์ซีย์
มันเป็นเมืองใหญ่ ไม่มีใครพูดภาษาโปรตุเกสที่โรงเรียน
และผม เด็กตัวเล็กๆ จากหมู่บ้านเล็กๆ
ก็หวาดกลัวเมื่ออยู่ท่ามกลางคนเยอะแยะพวกนั้น
ผมเลยตามเพื่อนร่วมชั้นไป
ผมตามพวกเขาไปเพราะไม่มีตัวเลือกอื่น
ผมคุยกับพวกเขายังไม่ได้ด้วยซ้ำ
มันเลยค่อนข้างลำบาก
โทนี่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสถานการณ์อื่นๆ
อาชญากรรมเล็กๆ น้อยๆ ค้ายาจำนวนเล็กน้อย
ฉายาของเขา ชื่อในแวดวงอาชญากรของเขาคือเฟนาอิส โทนี่
โลเปสนั่นน่ะ เขาเป็นตำรวจกระจอกๆ ใจแคบ
ที่พยายามคว้าเหรียญตรามา ด้วยการจับคนเข้าคุก ซึ่งเขาก็ทำกับผมแบบนั้น
ชาวบ้านบอกว่าเขาใจร้ายมาก
และเขาก็ไม่ชอบคนที่เสพยาหรือลักลอบขนยา
รุย คูโต…
ผมจำไม่ได้ซะทีเดียว
ผมคิดว่าเขามาจากสหรัฐอเมริกา
และถูกตัดสินว่ามีความผิด ฐานลักลอบขนยาในสหรัฐฯ
ผมไม่รู้เรื่องการปล้นโดยใช้อาวุธ แต่อย่างน้อยก็ลักลอบขนยาครับ
ผมคิดว่าเขาถูกส่งตัวกลับมาจากสหรัฐฯ
และมาลงหลักปักฐานในตอนนั้น บนชายฝั่งทางเหนือในอาชาดินญา
รุย คูโตมาจากอเมริกา เขาถูกส่งตัวกลับประเทศมา
และในอาชาดินญา
ก็มีคนที่พูดภาษาอังกฤษหรือสูบกัญชาไม่มากนัก
แต่รุย คูโตทำแบบนั้น
รุยมาจากที่นี่ จากนิวเบดฟอร์ด เขาถูกส่งตัวกลับประเทศไปที่นั่น
รุยรู้ว่าโคเคนคืออะไร
รุยเป็นคนใจนักเลง
เขาเป็นคนดี
เขาเป็นพรรคพวกเราคนหนึ่ง
(รุย คูโต "นักเลงตัวจริง")
ผมเริ่มเสพยาในอเมริกาตั้งแต่อายุ 16
ผมเคยชนะการแข่งวาดรูป
ผมได้รับทุนการศึกษาให้เข้ามหา'ลัยบอสตัน
และผมก็ปฏิเสธไป
แม่ผมพูดตลอดว่า "รุยของเราอาจเป็นผู้ดีไปแล้วก็ได้"
แต่นั่นมันเป็นเรื่องที่… ไม่รู้สิครับ
แล้วผมก็ถูกจับพร้อมกัญชาในปี 1978 แล้วก็ติดคุกอยู่หนึ่งปี
จากนั้นผมก็ถูกส่งตัวกลับอะโซร์สมาโดยสมัครใจ
ถ้าผมอยู่ในอเมริกาต่อ ป่านนี้ผมคงตายไปแล้ว
ผมมาที่นี่ ผมอาสาเข้าเป็นทหาร
ผมมีช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต และพวกเขาก็ให้ผมไปที่เตร์เซย์รา
ผมชอบมันนะ ผมเป็นบาร์เทนเดอร์
มันช่วยผมได้เยอะเลย ผมขายกัญชาในกองทัพน่ะ
ผมไม่ควรพูดเรื่องนั้นเนอะ
อะโซร์สเป็นพื้นที่ห่างไกลมาก
หมู่เกาะนั่นอยู่ในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ
ห่างจากแผ่นดินใหญ่ของโปรตุเกส ไปราวๆ 800 ไมล์ทะเล
และห่างจากชายฝั่งสหรัฐฯ ไป 1,600 ไมล์ทะเล
สำหรับเรือใบทุกลำที่มาจากชายฝั่งอเมริกา
ที่แรกที่พวกเขาไปถึงระหว่างทางไปยุโรป
ส่วนแรกของยุโรปก็คืออะโซร์สเสมอ
(ตามรายงานการลักลอบขนยาเสพติด โดยยูโรโพลและสหภาพยุโรป)
(อะโซร์สคือประตูบานหลัก ที่นำโคเคนเข้าสู่ยุโรป)
(ที่ซ่อน 7 มิถุนายน 2001)
เป็นการแจ้งเตือนจากชาวประมงคนหนึ่งครับ
จากชายคนหนึ่งที่เอาเบ็ดตกปลาอยู่
เขาสังเกตเห็นยานั่น
ห่อยาพวกนั้น
แล้วก็แจ้งตำรวจ
ผมไปตกปลากับเพื่อนร่วมงาน
เขาได้ปลาไปเยอะแล้ว
เขากลับไป และหลังจาก ผ่านไป 15-20 นาที ผมก็กลับบ้าง
ตอนผมกลับ ผมก็เห็นตะกั่วถ่วงเรือบนพื้น
"มีตะกั่วเยอะมาก! ฉันจะซ่อนมันไว้ในถ้ำ"
ใช้เวลาพักใหญ่ครับ มันหนักน่ะ ผมซ่อนมันไว้ในถ้ำ
ตอนผมไปถึงถ้ำ ผมก็เห็นห่อของ อีกเยอะเลยอยู่ข้างหลัง "หลายห่อมาก!"
แล้วผมก็หยิบห่อหนึ่งขึ้นมา แกะยางหุ้มออก
ผมแกะยางออก
แกะพลาสติกออก แล้วก็พลาสติกอีก แล้วก็แกะยางอีก
ผมใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมง แค่เพื่อจะแกะห่อห่อหนึ่ง
แล้วผมก็เห็นแท่งยาสีขาว
ผมเอามันออกมา เคาะดูว่าคืออะไร แต่ผมไม่ได้โง่
ผมอยากดูว่าเป็นยาเสพติดหรืออย่างอื่น แต่มันเป็นยาเสพติดจริงๆ
มันเป็นทางลาดชันที่มีหินขรุขระ
แล้วก็มีถ้ำตื้นๆ อยู่
ห่างจากคลื่นที่ซัดเข้ามา ประมาณ 30 หรือ 50 เมตร
มีการทำเครื่องหมายเส้นทางไว้ จะได้มองเห็นได้จากทะเล
เป็นไม้กางเขนบ้าง ต้นอ้อที่หักมาบ้าง
เส้นทางนั่นทำเครื่องหมายไว้ครับ
ตอนผมขึ้นไปบนนั้น ผมก็เห็นเซ มาเนล เจ้าคนบราซิล
"ไง ปาร์เซโร่ นายได้ปลาดีมานี่"
"จับได้เยอะมั้ย"
"ฉันได้ของที่ดีกว่านั้นอีก"
ผมเอาของที่ผมซ่อนไว้ข้างใต้ออกมา แกะพลาสติกออกจนหมดแล้วให้เขาดู
"พวก นั่นมันไม่ใช่ยาธรรมดา นั่นมันโคเคนบริสุทธิ์"
ผมคิดว่าพีเอสพีกับตำรวจน้ำยึดยานั่นไป
พวกเขาไปที่เกิดเหตุ แล้วก็เอายาไปที่ปอนตา เดลกาดา
พวกเขาตรวจดูรอบๆ ที่แห่งนี้ ที่พวกเขาพบห่อยา 277 ห่อ
แล้วก็ไม่เจออะไรอีก
ข่าวแพร่ไปทั่ว และชาวบ้านทุกคน
ทั้งเด็กๆ ผู้หญิงและผู้ชายก็มุ่งหน้าลงไปที่นั่น
พวกเขาลงไปที่นั่น ลงไปในน้ำและเอายาทั้งหมดขึ้นมา
พวกเขาขนยา 420 กิโลขึ้นมาจากข้างล่างนั่น
มีการค้นพบโคเคนประมาณ 300 กิโลกรัม เมื่อบ่ายวานนี้
บนชายฝั่งทางเหนือของเซามิเกล
ตั้งแต่นั้นมา ก็มีการปฏิบัติการครั้งใหญ่ของทางตำรวจ
ดังนั้นตำรวจจะไม่ให้ รายละเอียดเพิ่มเติมใดๆ เกี่ยวกับคดีนี้อีก
จากจุดนั้น เราก็เริ่มสืบสวน เรื่องเรือใบนั่นไปพร้อมกัน
มีคนรายงานว่าเรือใบนั่น แล่นเลียบชายฝั่งทางเหนือ
ไปทางราโบ เดเปย์เช
เราพบว่าเรือลำนั้น ออกเดินทางจากท่าเรือราโบ เดเปย์เช
มุ่งหน้าไปทางตะวันตก
มันแวะพักช่วงสั้นๆ ที่เขตปิลาร์ ดา เบรตันญา
ที่ที่มีการขนของลงจากเรือครั้งแรก
หลังจากนั้นเราก็ได้ยินว่า มันเข้าไปที่ท่าเรือปอนตา เดลกาดา
เราส่งทีมทีมหนึ่งไปที่นั่นทันที
และอีกทีมไปที่ราโบ เดเปย์เช
ราโบ เดเปย์เชเป็นที่ที่ทำงานได้ยาก
เป็นเรื่องยากที่เราจะอยู่ที่นั่น
จู่ๆ เราก็มีคนห้อมล้อม และเราก็เสี่ยงเข้าไปใกล้กว่านั้นไม่ได้
มันจะทำให้การสืบสวนตกอยู่ในความเสี่ยง มันอาจทำให้เขาหายตัวไปได้
เรามีการสืบสวนอีกเรื่องที่ดำเนินอยู่
ซึ่งมีความเชื่อมโยงกันชัดเจน
ระหว่างบุคคลที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
และรุย คูโตกับโทนี่
ผมมาถึงอะโซร์ส และพบกับโทนี่เพื่อนผมในวันที่สอง
เราไปเดินเล่น
แล้วเราก็คุยกัน "ฉันมาจากอเมริกา…" อะไรแบบนั้น
เราเริ่มพูดภาษาอังกฤษกัน
กัญชา ผมเอากัญชาให้เขา
เจ้าหนุ่มนั่นเลยจะมาเจอผมทุกวัน
แต่มันไม่ใช่เพราะกัญชาหรอก เขามาคุยกับผมน่ะ
นั่นคือตอนที่ผมเจอรุย คูโต
ปาเชโกเป็นเหมือนพี่ชาย เขาเป็นมากกว่าเพื่อน
เขาเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
ผมเริ่มขายโคเคน
เป็นโคเคนบริสุทธิ์ตลอด
ผมไปเวเนซุเอลามาสองรอบ
ครั้งแรกที่ไป ผมกลืนโคเคนไปเกือบกิโล
หมอนั่นบอกผมว่าในช่วงสามสิบกว่าปี เขาไม่เคยเห็นห่อแตกเลย
พวกเขาทำดีมาก และผมก็ได้ดูมัน ผมเห็นมัน
พวกนั้นเอาเครื่องปั๊มตราสีขาวนั่นมา
มันจะแบ่งเป็นถุงขนาดห้า เจ็ด แล้วก็สิบกรัม
ผมกลืนถุงเล็กที่สุดลงไป ถุงใหญ่กว่านั้นผมกลืนไม่ลงคอ
พวกเขาเอามันใส่เครื่องปั๊ม
เอาพลาสติกใสห่อมันไว้
สอดนิ้วเข้าไป เอาไหมขัดฟันมัดแล้วก็ตัด
แล้วก็อีกนิ้ว ผูกปมในอีกถุง
ยืดมันแล้วก็ทำซ้ำสี่รอบ
จากนั้นก็เอามันจุ่มน้ำผึ้งบริสุทธิ์ ซึ่งจะช่วยเคลือบยางนั่นไว้
ป้องกันมันจากกรดในกระเพาะ มันจะได้ไม่แตก
เวลาจะกลืนมันลงไป พวกเขาเอามันใส่ชามน้ำแข็งเพื่อให้คอเราชา
ผมจะกลืนไปสิบถุง เดินไปรอบอพาร์ตเมนต์
แล้วก็กินซุปไก่นิดหน่อย แค่น้ำซุปช้อนเดียว
เพื่อให้กระเพาะผ่อนคลาย
แล้วพวกเขาก็จะฉีดให้ผมแล้วก็บ๊ายบาย
ครั้งแรกที่ผมกลืนมันลงไป ผมเข้านอน
ผมสติแตกนิดหน่อย ผมคิดว่าของนั่นจะทำผมตายแล้ว
ผมเอามันไว้ในท้องสามวัน
คุณจะดื่มซุป เบียร์ หรือวิสกี้ก็ได้ คุณทำได้ทุกอย่าง
คุณก็แค่กินมากไม่ได้
คุณดื่มนมหรือโยเกิร์ตไม่ได้
ห้ามกินผลิตภัณฑ์จากนม รู้มั้ยครับ
ผมไปถึงอะโซร์ส แล้วก็ดื่มนมไปแก้วหนึ่ง
แล้วก็นั่งในอ่างอาบน้ำเหมือนแม่ไก่ฟักไข่
ผมได้ยินมาว่างั้นน่ะนะ!
ครั้งแรกที่ผมมาอะโซร์ส ผมอยู่ในปอร์โต ฟอร์โมโซ
ผมถูกจับได้ว่าสูบบุหรี่ไส้กัญชา
ราคาประมาณ 500 เอสคูโด ผมว่างั้นนะ
ไม่สิ มันยัง 1,000 เอสคูโด ไม่สิ 500 ขั้นต่ำสุดเลย
และผมก็จ่ายไป 65,000 เอสคูโด
ผู้พิพากษาบอกว่า "คุณรุย คุณไม่ได้เล่นยาแรงๆ ใช่มั้ย"
ผมบอกว่า "ไม่ครับ" "เสพแต่อย่างอ่อนๆ ไว้นะ"
แล้วผมก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พร้อมโคเคน 2.5 กิโล
อะไรกันวะ!
แล้วเธอก็จำหน้าผมได้!
รุย คูโตไปเวเนซุเอลา เขามีเส้นสายที่พาเขาไปที่นั่น
เพื่อเอากระเป๋า บรรจุโคเคนสองกิโลใบหนึ่งกลับมา
รุย คูโตไปถึงลิสบอนกับหนุ่มที่ชื่อรุยอีกคน จากริเบรา กรานเด
ที่ถูกจ้างมาให้รับผิดถ้ามีอะไรผิดพลาด
เขาเป็นแค่คนส่งของ
ที่จะขนกระเป๋านั่นและรับผิด ถ้ามีอะไรผิดพลาดไป ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้น
รุยกลับมาที่เกาะนี้ อีกคนยังถูกคุมขังก่อนพิจารณาคดีอยู่ในลิสบอน
มีการยื่นคำขอดักฟังโทรศัพท์ของพวกเขา
เราจะได้รู้ว่าพวกเขาวางแผนอะไรอยู่
มีเรื่องอะไรที่เราควรสนใจ
และพวกเขาค้ายาปริมาณมากจริงๆ มั้ย
นี่คือประมาณหนึ่งเดือน ก่อนเกาะนี้จะท่วมไปด้วยโคเคนครับ
(ห่อของที่หายไป 16 มิถุนายน 2001)
มหาสมุทรในอะโซร์สนี่อาจดูสงบนิ่งบนผิวน้ำ
แต่มีคลื่นใต้น้ำอยู่ไม่น้อยเสมอ
เมื่ออันโตนิโน ควินชีเข้าใกล้ชายฝั่ง
เขาก็ต้องกำจัดสินค้าที่ขนมา
หลังจากนั้นเราพบแผนที่เดินเรือ
ที่เขาใช้บันทึกและสังเกตการณ์การเดินทางนั้น
แถมเขายังทำเครื่องหมายระบุ สองในสามของเส้นทาง
ระหว่างเวเนซุเอลากับหมู่เกาะอะโซร์สด้วย
ระบุตำแหน่งที่เขาทำหางเสือเรือหัก
แล้วจากที่นั่น เขาก็ไปถึงเซามิเกลจนได้
เขารู้ว่าต้องกำจัดสินค้าก่อนจะเข้าท่าเรือ
เผื่อว่าศุลกากรจะมาตรวจค้นเรือ
ที่มีห่อยาเป็นก้อนๆ อยู่อย่างโจ่งแจ้ง
เขาตรงเข้ามาทางตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะ
และลงเรือยางมุ่งหน้าไปปิลาร์ ดา เบรตันญา
นั่นอาจเป็นที่ที่เขาขนยาส่วนใหญ่ที่มีอยู่ลงจากเรือ
แล้วเขาก็ไปทางตะวันออก
เลียบชายฝั่งทางเหนือไปยังคาเปลาส
และในเวิ้งอ่าวที่ปลายแหลมคาเปลาส
ในอ่าวขนาดเล็ก เขาก็ตัดสินใจ
ขนยาส่วนที่เหลือลงไปซ่อนไว้
ตอนที่เขากำลังจะเอาโคเคนนั่นเข้าฝั่ง
ตรงปลายแหลมคาเปลาส เขาก็เห็นชาวประมงคนหนึ่ง
ชาวประมงคนนั้นเห็นแต่ไกล ว่าเขากำลังเอาของบางอย่างเข้าฝั่ง
ควินชีแค่ผูกเรือยางนั่น
ไว้กับเรือใบ และตัดสินใจ
มุ่งหน้ากลับไปทางตะวันตกยังเบรตันญา
เขาเอาสมอผูกโซ่ถ่วงสินค้าลงไปตรงนั้น
ถ่วงโคเคนส่วนสุดท้ายที่เขามีอยู่ลงไปตรงนั้น
มีของอยู่ตรงนั้นเกือบ 100 กิโลครับ
งั้นเขาทำยังไงล่ะ เขาห่อยานั่นไว้ในถุง
(สมอกับโซ่ที่ควินชีใช้ถ่วงยาชุดสุดท้าย)
ถ่วงมันลงไปในน้ำ…
บางทีห่อของนั่นอาจไม่แข็งแรงพอ
ที่จะต้านทานกระแสคลื่นใต้ผิวน้ำได้
นั่นอาจทำให้ถุงและห่อของนั่นแตกออก
และของก็กระจัดกระจายไปทั่วเกาะ
มีห่อของโผล่มาบนชายฝั่งทางเหนือและทางใต้
"ลูกพี่ลูกน้องนายอยากคุยกับนาย"
วันหนึ่งผมโทรหาเขา และเขาก็บอกว่า "ซานโดร เรารวยแล้ว"
"เราเป็นเศรษฐีเงินล้าน"
"นายต้องมาหาเรานะ"
สถานการณ์นั้นกลายเป็นที่รู้กัน
อาจมีใครบางคนเห็นมัน คนพากันรีบไปหาโคเคนนั่น
เราไม่ได้พูดถึงห่อเดียว เราพูดถึง 100, 200, 300 ห่อ
มีอยู่เพียบเลยครับ
ตอนเราเห็นว่ามีเรือลำหนึ่งในคาเปลาส
เรือยอชต์ที่เสียโคเคนไปเป็นกิโลๆ หรือทิ้งมันลงทะเลไป
เราก็ไปคาเปลาสเพื่อดูว่าเราจะหาเจอ
สักกรัมหรือสองกรัม เพื่อจัดปาร์ตี้เล็กๆ กันเองได้มั้ย
หลายคนไม่รู้ว่ามันคืออะไร
คนที่รู้คือพวกที่ถูกส่งตัวกลับประเทศ
ไม่มีใครในโลกที่จะเชื่อเรื่องนี้
มันเหมือนกับว่านั่นคือเงินครับ
ห่อเงินที่มาจากมหาสมุทร
มันก็เหมือนกันแหละครับ
บนเกาะแสนสวย เกาะสวรรค์ แสนสวยงาม…
มีแต่ยาเป็นกิโลๆ อยู่ทุกที่
ฉันเริ่มหาข้อมูลนิดหน่อย
ในอินเทอร์เน็ตไม่มีอะไรเลย
ไม่มีอะไรเลยจริงๆ ค่ะ
โศกนาฏกรรมที่บ้าคลั่งขนาดนี้ในสหภาพยุโรป
ในยุโรป ไม่มีใครรายงานข่าวเลยได้ยังไง
เราเลยเริ่มวางแผน
เตรียมเดินทางไปอะโซร์ส
เพื่อจะพยายามบอกเล่าเรื่องนี้ค่ะ
เราไปถึงราโบ เดเปย์เช และพบกับวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง
เราไปถึงแล้วก็บอกว่า
"เรามาจากสเปน กำลังสืบ เรื่องที่เกิดขึ้นในราโบ เดเปย์เชอยู่"
พวกเขาเริ่มหัวเราะ
ปฏิกิริยานั้นค่อนข้างน่ากลัว
แล้วจู่ๆ เพื่อนเราก็เอนตัวพิงเสา
เอากัญชาก้อนหนึ่งที่เธอเพิ่งได้มาออกมา
และเริ่มจุดไฟเผามัน
เด็กกว่า 20 คนเริ่มเข้ามาล้อมเรา
จากนั้นวงล้อมเทสทอสเตอโรนนั่นก็เปิดออก แล้วเตลโมก็ปรากฏตัว
(เตลโม ราเปชินโญ่ (คนราโบ เดเปย์เช))
เขายืนตรงหน้าเรา มองเราแล้วก็พูดว่า
"ตกลงพวกคุณต้องการอะไร"
นั่นคือประตูที่เปิดสู่ราโบ เดเปย์เชทั้งหมดค่ะ
สมัยก่อนนั้นน่ะ
คนที่นี่อดอยากกันจริงๆ
เพื่อนๆ ผม
พวกเขาจะกลับบ้านไปกินอะไรกัน มันเป็นความหิวโหยของแท้ครับ
โกโก้ น้ำตาล ขนมปัง ทูน่า ถั่วลูกไก่
เราถึงกับต้องนับเม็ดถั่วลูกไก่กินกันทีละเม็ด
เราแบ่งถั่วลูกไก่กระป๋องหนึ่งกินกันห้าหกคน
ไส้กรอกเหรอ ผมเคยขโมยไส้กรอกจากแม่นะ
ไส้กรอกกระป๋อง แม่จะโกรธมาก
ผมจะเอาไปสองกระป๋อง
และบางทีผมก็จะซ่อนตัว ผมจะเอากระป๋องหนึ่งออกมา มีไส้กรอกสองอัน
ผมจะดึงมันออกมา ทิ้งมันไว้ตรงกลาง
ให้แม่ผม คุณนายมาร์การิด้า ในตอนนั้นน่ะ…
แล้วตอนเราอายุ 12 เราก็ไปโต้คลื่นกัน
ตอนนั้นเราไม่รู้ว่ามันคืออะไร
เราเริ่มฉีกห่อมัน เอามันครูดกับโขดหิน เราไม่รู้
เราเอามันทาหิน ทาทุกอย่าง แล้วก็วิ่งหนีไป
เด็กๆ เก็บมันขึ้นมาแล้วก็เอามันเขียนพื้น
"มาเรียรักเจา" "ลูอิสเป็นไอ้เบื๊อก"
วันหนึ่งเราอยากเล่นฟุตบอล แล้วก็ไม่มีผงชอล์ก
ที่จะตีเส้นสนามให้เราเล่นได้
ผมไปที่นั่นและมันก็ตีเส้นไว้แล้ว
พวกเขาตีเส้นสนามด้วยห่อยาที่เจอในทะเล
มันมีอยู่เยอะมากเลยครับ กระจายไปทั่วทุกแห่ง
หลายคนคิดว่ามันเป็นขยะ
มีห่อยาเยอะเลย ไม่รู้สิครับ… สัก 20, 30, 40 ห่อตรงนี้
สิบห่อ ห้าหรือหกห่อตรงนั้น 50 ห่อตรงโน้น
เป็นกิโลๆ เลย
ในคาเญตาส ตลอดแนวชายฝั่งของเรา
ห่อยาที่ผมเจอน่ะ… ชาวประมงที่ออกทะเลเจอมันในอวน
บนเกาะต่างๆ ด้วย
มันเหมือนไปที่ร้าน เพื่อซื้อน้ำตาลสักกิโล มีอยู่เหลือเฟือ
ผมเจอห่อที่รูปร่างเหมือนลูกบอล เอามีดออกมาแล้วก็กรีดมัน
พอผมกรีด ผมก็ได้ยินเสียงดังเอี๊ยด ผมเห็นว่ามันเป็นแก้ว
แล้วพอผมเอาหินทุบมันให้แตก ผมก็เห็นผงแป้งอยู่ข้างใน
มันเป็นก้อนแข็งมากจริงๆ
ผมเอามีดจิ้มมันออกมานิดหน่อยแล้วก็ชิม
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร และเพื่อนคนหนึ่งที่ไปอยู่เมืองนอกมาหลายปี
ก็บอกว่ามันเป็นแป้งสำหรับทอดปลา แล้วก็ให้เงินผม 400 เอสคูโด
มันเป็นก้อนใหญ่มาก ใหญ่ขนาดนี้ หนาขนาดนี้ครับ
มันคือโคเคนหนึ่งกิโล ประมาณนั้น
และพวกเขาก็เล่าเรื่องแบบเดียวกัน รู้มั้ยคะ
พวกผู้หญิงที่เอาโคเคนชุบปลา
โดยคิดว่าเป็นแป้ง
หรือเอาโคเคนใส่กาแฟโดยที่คิดว่าเป็นน้ำตาล
มันเหมือนนิยายวิทยาศาสตร์ค่ะ
ก็จริงที่พวกเขาเล่าเรื่องที่บ้าบอสุดๆ ให้เราฟัง
แต่พวกเขาเล่าซ้ำๆ อยู่แบบนั้น
คนที่มีเหตุมีผล ที่ชีวิตลงตัวดีแล้ว
เอามันไปให้ตำรวจ
แต่พวกหัวแหลม พวกมาเฟีย เริ่มเก็บมันไป นั่นก็เห็นๆ กันอยู่
พวกเขาต้องเริ่มมาเก็บมันไปอยู่แล้ว พวกเขารู้ว่าต้องทำยังไงกับมัน
คนที่ถูกส่งตัวกลับไปที่นั่นหลายคน รู้ว่ายาเสพติดคืออะไร
พวกเขาได้เรียนรู้เรื่องอาชญากรรมมาก่อน
ผมโดนจับได้พร้อมปืนพก 33 กระบอก กับกระสุน 2,000 นัด
พวกเขารู้จักชีวิตบนท้องถนน
ชีวิตบนท้องถนนพัวพันกับยาเสพติด มันพัวพันกับการค้าประเวณี
มันพัวพันกับการปล้นธนาคาร การฆาตกรรม หรืออะไรก็ตาม
เราไปคาเปลาส และรอคนที่จะค้าขายด้วยจนถึงตีสอง
แล้วเขาก็มาตอนตีสอง
กับโคเคนหนึ่งกรัม
เราเลยจัดปาร์ตี้เล็กๆ กันตอนค่ำนั้น
เราดื่มกันนิดหน่อย สูดโคเคนสองสามเส้น
วันต่อมาตอนบ่ายโมง
ผมก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์ มาจอดนอกประตูบ้านผม
และคิดว่าคงเป็นใครสักคนมาหาผม
มีเสียงเคาะประตู เป็นรุย คูโต
พร้อมถุงมือก่อสร้างที่มีโคเคนอยู่เต็ม
เขาเคาะประตู ผมเปิดรับเขาเข้ามา
เขามาที่โต๊ะในครัวผม เอายากองนั้นเทลงไปแล้วก็บอกว่า
"จัดการมันซะ แล้วฉันจะคุยกับนายคืนนี้"
เพื่อนที่ผมค้าขายด้วยถามผมว่าผมมีเฮโรอีนมั้ย
ผมบอกว่าผมมีประมาณ 100 กรัม
ผมขึ้นรถเขาไป แล้วเขาก็โยนห่อยา 300 กรัมมาข้างหลัง
เขาบอกว่า "ของขวัญให้นาย"
และแจ็คกี้ก็เจอยาหลายกิโลที่คาเปลาสด้วย
แต่เขาก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เขาอยู่บ้านรุย
มันเป็นโคเคนล้วนๆ ครับ กองใหญ่เลย เต็มคันรถ กองอยู่บนพื้น
ผมบอกว่า "หมอนี่บ้ามาก" โคเคนมันส่งกลิ่นนะ
และผมก็พูดว่า "ในนี้โคเคนเหรอ"
ผมบอกว่า "นายมีโคเคนอยู่ทั่วรถเลย!"
เขาบอกว่า "รุย ไอ้ของนั่นทำชีวิตฉันพังไปรอบหนึ่งแล้ว
และฉันก็จะทำแบบเดิมอีกรอบ"
เราคุยกันแบบนั้นจริงๆ
แจ็คกี้ตายไปแล้วครับ
ในบ้านหลังนั้นน่ะ เราเคยตกลงซื้อขายยาแปดกิโลอยู่หนหนึ่ง
เขาอยากได้แปดล้านเอสคูโด… คือว่ากิโลละล้านน่ะนะ
แล้วเราก็เริ่มต่อรองกับรุย ซึ่งเก่งเรื่องนั้นมากกว่า
"แต่เราเป็นเพื่อนกันนะ นายให้ส่วนลดเราได้"
และแปดกิโลเดียวกันนั่นก็มีราคาห้าล้าน
และในรถคันนั้น เขาก็มีอีกสองกิโล
คุณเปิดกระโปรงรถ เขามีไส้กรอก ทัพเพอร์แวร์ แล้วก็ชีส
แล้วเขาก็เริ่มขายแก้วไวน์ ที่ใส่โคเคนไว้เต็ม เขาบ้ามากๆ
เราเลยคุยกับเขา โคเคนไม่รู้กี่กิโลเลยครับ
มันเหมือนปาฏิหาริย์สำหรับพวกเขา
นั่นคือ "ไม่นะ"
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าพระเยซู ทรงเฝ้ามองเราอยู่จากบนสวรรค์"
สำหรับหลายๆ คน มันเป็นปาฏิหาริย์
วันหนึ่งผมเตรียมสอนล่องเรืออยู่
(20 มิถุนายน 2001 - ค้นหา)
และตรงทางเข้าท่าเรือ ผมก็เห็นเรือยอชต์ลำหนึ่งจอดทอดสมออยู่
เมื่อเรือยอชต์ทอดสมอ ก็คือมีปัญหา
ผมถามว่าพวกเขามีปัญหามั้ย และแน่นอนครับ พวกเขาก็บอกว่า
"ใช่ เรามีปัญหากับหางเสือ เราอยากผูกเรือไว้"
งานซ่อมแซมทุกอย่างที่ทำ
กับชิ้นส่วนที่ขยับได้ของเรือ
ใต้เส้นแนวน้ำน่ะ
ทุกอย่างที่อยู่ใต้น้ำจะต้องทำบนบกครับ
คุณซ่อมหางเสือโดยที่ไม่ทำให้เรือเป็นรูไม่ได้
มีลูกเรือสองคน
อย่างน้อยก็คนที่อยู่ข้างนอก
และหนึ่งในนั้น คนที่เด็กกว่า
ก็โผล่มาพร้อมเงินเป็นฟ่อน
สมัยนั้นยังใช้เงินเอสคูโดกันอยู่
เงินสดฟ่อนใหญ่เลย
"เราจะจ่ายเงินให้คุณ ช่วยเราผูกเรือที"
ผมบอกว่า "ผมไม่อยากได้เงิน ไม่ต้องจ่ายผมหรอก"
ผมช่วยพวกเขาเอาเรือเทียบท่า แล้วก็แค่นั้น
ใครก็ตามที่ทอดสมอเรือก่อนจะแจ้งว่าเข้ามา
หรือไปยังท่าเรืออื่นนอกเหนือจากที่เจ้าหน้าที่อยู่
จะก่อให้เกิดความสงสัยขึ้นมาทันทีครับ
ถ้าคุณไม่ใช่คนยุโรปและต้องเข้ายุโรป
อย่างแรกที่คุณต้องทำก็คือแจ้งเจ้าหน้าที่
พอเราไปถึงเรือนั่น ก็มีบันไดอยู่ครับ
และผมก็คิดว่าเราร้องเรียก ให้ใครออกมาข้างนอกที
พอเขาเข้ามาหา ผมก็บอกว่า "เราเป็นตำรวจ"
"เรามีหมายค้น"
และผมเขาก็ยุ่งนิดหน่อย เขาไว้ผมหยิกยาว
เขาเป็นผู้ชายตัวสูง สูงเกิน 180 ซม. อาจจะ 190 ซม.
เป็นผู้ชายร่างใหญ่ แข็งแรง
เขาใช้ตัวตนปลอมที่มีอยู่ ซึ่งก็คือโจวันนี สเปรันซา
ผมคิดว่ามันเป็นตัวตนชาวอิตาลี เขามีเอกสารหลายฉบับเลยในชื่อนั้น
อันที่จริงตอนเราค้นเรือใบนั่น
เราก็ได้เจอเอกสารเพิ่มเติม
ที่เป็นของพลเมืองสเปนชื่อว่าฆาเวียร์ โกเมซ
และเจอเอกสารยืนยันตัวตนของอันโตนิโน ควินชี เราพูดกันว่าเป็นตัวตนปลอมอีกตัวตน
แต่ไม่เลยครับ พอสถานการณ์กระจ่างขึ้นมา
อันโตนิโน ควินชีก็ยืนยันกับเราว่า นั้นเป็นตัวตนของเขาจริงๆ
เขาต้อนรับเราอย่างเป็นมิตร เราถามคนที่ถูกตรวจค้นตลอดครับว่า
"คุณอยากส่งมอบของที่ผิดกฎหมาย
หรือของที่เป็นหลักฐานอะไรออกมามั้ย หรือเราต้องค้นดูเอง"
ควินชีบอกว่าไม่มีอะไรผิดกฎหมาย
ผมอธิบายให้เขาฟัง ผมว่าตอนนั้น เป็นภาษาอิตาลีนะ ว่าเราจะทำอะไรกัน
เรามีสุนัขดมกลิ่นตัวหนึ่งที่ฝึกมาตรวจจับยาเสพติด
ผมจำได้ว่าเป็นพันธุ์ค็อกเกอร์สแปเนียล มันเป็นหมาตัวเล็ก
แล้วหมานั่นก็ขึ้นเรือไป เดินไปรอบเรือ
ผมบอกได้ว่าเรือนั่นมีกลิ่นโคเคนหึ่ง
แต่หมาตัวนั้นไม่สังเกตเลย
ตอนที่หมาจะลงจากเรือไป
ผมเห็นควินชีถอนหายใจโล่งอก
หัวใจเขากลับมาเต้นช้าลง
แล้วเขาก็มาพาผมลงบันไดอีกรอบ เหมือนกับจะบอกว่า
"หมานั่นไม่เจออะไร ทีนี้พวกคุณไปได้แล้ว"
ผมบอกว่า "ไม่ เราจะยังไม่ไป"
"เราจะค้นเรือลำนี้ เราจะลงมือเดี๋ยวนี้"
การซ่อนยาเสพติดต้องใช้จินตนาการเยอะครับ
พวกเขาทำช่องเก็บของปลอม ผนังปลอมๆ
พวกเขาเอามันใส่กระป๋องอาหาร
ที่ดูเหมือนอาหารที่ไว้กินตอนเดินทาง
เราต้องรื้อของทุกอย่าง หรืออย่างน้อยก็บางส่วนออก
เพื่อจะได้เริ่มตรวจโครงสร้างทั้งหมด
จากท้ายเรือไปจนหัวเรือเพื่อหาช่องลับ
ที่อาจใช้ซ่อนยาได้
ผมสังเกตเห็นว่าควินชีกังวลนิดหน่อย
เราบอกได้เลยว่ามีกลิ่นโคเคนแรงมาก
มันถูกขนเป็นก้อนๆ ข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกมาสองสามสัปดาห์
และคุณก็หลีกเลี่ยงกลิ่นนั่นไม่ได้ คุณกลบมันไม่ได้
สุดท้ายเราก็พบยาเกือบกิโล หนัก 960 กรัมครับ
เป็นห่อที่เขาเอายาออกมาใช้ส่วนตัว
นั่นคือตอนที่ผมตระหนักได้ว่า เขารู้สึกว่าเกมจบแล้ว
เขารู้สึกว่าดิ้นไม่หลุด จากความจริงที่ว่าเขามียาเสพติด
และเพราะรายละเอียด ของห่อที่บรรจุโคเคนอยู่ด้วย
ห่อโคเคนนั่นเหมือนกันเปี๊ยบ
กับยาที่กู้คืนมาได้ก่อนหน้านี้
ห่อยานั่นถูกเชื่อมโยงกับอีกห่อ
เพราะลักษณะของตัวห่อเองด้วย
ชาวอิตาลีคนหนึ่งซึ่งต้องสงสัยว่า ขนโคเคนจำนวนมากมาบนเรือยอชต์
ถูกจับกุมในปอนตา เดลกาดา
ยาที่ยึดมาได้นั้นเพียงพอ ที่จะแบ่งออกได้กว่า 2,500,000 โดส
(เปาโล ลินญาเรส ทนาย)
ผมว่าเขาทำให้ผมนึกถึง ภาพของโจรสลัดในหัวผมตอนผมยังเด็ก
อาจเพราะเขาเป็นนักเดินเรือ แต่เขามีภาพลักษณ์แบบนั้น
ผมไปที่เรือนจำเพื่อพูดคุยกับคุณควินชี
และเขาก็พูดน้อยมาก
ตรงข้ามกับความสัมพันธ์ตามปกติ ของทนายกับลูกความ
ซึ่งพวกเขาจะเล่าเรื่องของตัวเอง เพื่อให้เรากำหนดกลยุทธ์การแก้ต่างได้
เรื่องนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
เขาเป็นฝ่ายถามคำถามผม
และเขาก็แทบไม่ตอบสนองเลย หรือไม่ก็ลังเลที่จะให้ข้อมูล
เขากังวลมากๆ ตลอดเรื่องการส่งผู้ร้ายข้ามแดน
ไม่ได้ห่วงเรื่องการติดคุกในโปรตุเกสเลย
แต่ห่วงเรื่องความเป็นไปได้ ในการส่งผู้ร้ายข้ามแดน
เขาดูน่ากลัวเพราะการปิดปากเงียบของเขา
สายตาที่จริงจัง
ความเงียบยาวนานของเขา เพราะเขาปิดกั้นตัวเองมาก
เขาเป็นคนแบบที่ต่างออกไปครับ
สวัสดีครับ โคเคนที่มากพอ จะแบ่งออกได้กว่า 2,500,000 โดส
นั่นคือยาถึง 456 ห่อครับ
มีการเข้าตรวจยึดที่จุดต่างๆ ตามแนวชายฝั่งของเซามิเกล
(15 มิถุนายน 2001 โคเคนของคนอิตาลี)
โคเคนเป็นสารกระตุ้นชนิดหนึ่งค่ะ
มันกระตุ้นการทำงานของร่างกาย
ทำให้คุณรู้สึกว่าคุณมีพลังงานมากขึ้น มีความสามารถมากขึ้น
แต่มันก็ยังเป็นยาเสพติดที่อาจกระตุ้น
พัฒนาการของอาการโรคจิต
หวาดระแวง ความไม่ไว้ใจโลก และมันก็ทำให้คุณอ่อนเพลีย
ลองนึกภาพการทำอะไรๆ เร็ว 100 ไมล์ต่อชั่วโมงทั้งวัน ทุกวันค่ะ
มันเป็นยาที่เรียกกันว่ายาหิวโหย
เพราะผลกระทบที่มันมีต่อสมอง
ยิ่งคุณเสพมากเท่าไร คุณก็ยิ่งอยากเสพมากขึ้น
โคเคนนั่นไม่ได้ผสมอะไร
มันจึงบริสุทธิ์ 98 เปอร์เซ็นต์
ผมพูดว่า "โคเคนนั่นมันอะไรกันวะ"
ปกติแล้วโคเคนที่ขายปลีกในท้องตลาด จะมีการเจือปน
มีการเติมสารอื่นๆ เข้าไป เพื่อเพิ่มปริมาณและน้ำหนัก
เพื่อจะทำกำไรให้มากขึ้น
โคเคนที่ขนข้ามมหาสมุทรแอตแลนติก มีความบริสุทธิ์สูงเสมอ
ถ้ามันไม่ได้เข้ามาที่ 95 เปอร์เซ็นต์ มันก็เข้ามาที่ 90 หรือ 85 เปอร์เซ็นต์
แต่มันบริสุทธิ์มากเสมอครับ
ของที่คุณจะเจอบนท้องถนนน่ะ อยู่ที่ราวๆ 10 หรือ 15 เปอร์เซ็นต์
อาจจะ 20 เปอร์เซ็นต์ ของความบริสุทธิ์จากแหล่งที่มา
คุณหาโคเคนไม่ได้มากนักแถวนี้ และมันก็ไม่แรงนัก
พอเจ้านี่โผล่มา มันก็ออกจะเกิน…
- โคเคนของคนอิตาลีนั่นเป็นอีกเรื่องเลย… - มันบริสุทธิ์
เราเรียกมันว่า "โคเคนของคนอิตาลี"
"ดูสิ นั่นโคเคนของคนอิตาลี เห็นมั้ย"
ยิ่งโคเคนบริสุทธิ์เท่าไร ก็ยิ่งส่งผลต่อคนเสพมากเท่านั้น
พวกเขาจะเมามากขึ้น เพราะผลกระทบที่มีต่อสมอง
หรือไม่ก็เสพยาเกินขนาดและเสียชีวิต
ที่นี่เป็นสลัม พวก
เป็นอะไรที่คุณเห็นได้เฉพาะในหนัง
ทุกคนได้รับการศึกษา
การศึกษาจากยาน่ะ รู้มั้ยครับ
เพราะ… ตอนนั้นไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร
พวกเขาเอามันใส่ถ้วยขาย พวกเขาไม่รู้ว่าต้องเอาใส่ถุง
พวกเขาเอาใส่ถ้วยขายเพื่อจะขายถ้วยนั่น แล้วถ้วยก็หมด
แล้วพวกชาวประมงล่ะ
พวกเขาเจอยาเสพติดนั่น
พวกเขาออกทะเลไปจับหอยฝาชีหรือปลา แล้วก็เจอมันเข้า
และพวกเขาก็ขายมันในราคา หนึ่งหรือสองแสนเอสคูโด จิ๊บจ๊อยมาก
คนที่มีเงินซื้อมันได้ในราคาถูก
พวกเขาแค่ต้องเสนอเงินหนึ่งหรือสองแสน แล้วก็จะได้ยาหนึ่ง สอง หรือสามกิโล
หลายคนทำเงินได้เยอะเลย
มีเจ้าหนุ่มคนหนึ่งที่ดำน้ำอยู่ และห่อยาก็กระแทกสน็อกเกิลเขา
เขายื่นหัวขึ้นมา แล้วก็เห็นยาหลายกิโลลอยอยู่ในทะเล
และเขาก็พูดว่า "นี่มันอะไรกันวะ"
แล้วเขาก็มองไปที่โขดหิน มีหนุ่มอีกคนอยู่
ถือกระสอบเก่าๆ ใบหนึ่ง กำลังยัดห่อยาลงไปในนั้น
กระสอบนั่นขาด เขาเอามันพาดหลัง
แล้วห่อยาก็ทะลักออกมา หมอนั่นเจอยาเยอะมากเหมือนกัน
เจ้าหนุ่มนั่นเมามากตลอด เขาดื่มหนักเลย
และพอเขาดื่ม เขาก็ไปที่ร้านกาแฟ คุยเรื่องห่อยาพวกนั้น
แล้วก็มีคนโยนเขาลงจากโขดหิน
คนที่ขายมันถูกๆ ไม่รู้ว่าตัวเองรับมือกับอะไรอยู่
พวกเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าสารนี้อันตรายแค่ไหน
เงินห้าพันเอสคูโดซื้อห่อเล็กๆ ได้ เต็มห่อเลย!
มันเข้าถึงได้ง่ายมากและมีอยู่เหลือเฟือ
จนไม่ได้ขายกันเป็นกรัม แต่ขายกันเป็นถ้วย
ถ้วยกาแฟ แลกเงินห้ายูโร
หรือห้าพันเอสคูโด อะไรแบบนั้นแหละ
บนท้องถนนน่ะ ไม่ได้บรรจุถุงด้วยซ้ำ แต่ล้วงมาจากกระเป๋า
"อยากได้อะไรล่ะ เอ้านี่"
พวกเขาเอามือล้วงกระเป๋าแล้วก็ควักออกมาให้ แบบนั้นเลยครับ
พวกที่มีมัน เพราะโลภอยากได้เงิน ก็เลยขายมันในราคา…
คนหนึ่งขายสิบ อีกคนขายแปด หรือห้า
พวกเขาจะพูดด้วยซ้ำว่า "มีโคเคนมั้ย" "อยากได้เท่าไรล่ะ" "เท่านี้"
ไม่มีการควบคุมอะไรเลย
ปัญหาคือพวกเขาขายมันต่อไปไม่ได้แล้ว ทุกคนมีของอยู่
อีกวิธีในการค้ายา
คือเอามันออกจากเกาะ ไปอเมริกา แคนาดา โปรตุเกส ยุโรป…
คนจากแผ่นดินใหญ่ก็มาซื้อด้วย
พวกเขาซื้อไปสองสามกิโล เอาไปผสมกับอะไรก็แล้วแต่
พวกเขาจะรู้เองแหละครับ
ตอนนั้นทุกคนพูดถึงแต่เรื่องโคเคน
คนอิตาลีคนนั้นสอนราโบ เดเปย์เช ว่าโคเคนดีๆ เป็นยังไง
คนท้องถิ่นไม่เคยเห็นโคเคนสักเส้นเดียว อย่าว่าแต่หนึ่งกิโลเลย
มีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น
คนไม่กี่คนที่ติดต่อกับชาวอิตาลีนั่น
เกิดอาการคล้ายๆ สต็อกโฮล์มซินโดรม
ทุกคนบอกเราเรื่องคนที่กำยำมาก
ไม่ได้ก้าวร้าว แต่ล่ำสัน
แต่พวกเขายังพูด เหมือนกับว่าเขาอาจเป็นคนดีด้วย
พวกนั้นบอกว่าเขามีหัวใจ ไม่ได้ไร้หัวใจ
ผมขอความเห็นใจเขา… ผมจำได้ว่าคุยกับเขาและบอกเขาว่า
เกาะนี้กำลังเจอความโกลาหลอย่างหนัก มันเป็นหายนะ
แล้วเขาก็คิดอยู่พักหนึ่งและบอกว่า
"โอเค ก็ได้ ผมยอมรับว่านี่มันวุ่นวายมาก ผมได้ยินข่าวแล้ว"
เขาเป็นอิสระอยู่ 15 วัน
และเขาก็ได้เห็นสถานการณ์ในข่าว
"ผมยินดีพาคุณไปดูที่นั่น"
แต่ภายหลังเราได้รู้ว่า
เขาควรจะมีโคเคน 705 กิโลอยู่บนเรือ
ทางการสเปนจับตาดูพวกลักลอบขนยาอยู่
มันเป็นเครือข่ายขนาดใหญ่
ที่นำเข้าโคเคน 22 ถึง 25 ตันต่อปีสู่สเปน
บิลเบาและบาร์เซโลนา
ผมว่าไม่จริงหรอก
นอกเหนือจากเรื่องระวางบรรทุกของเรือนั่นแล้ว
เวลาคุณขนส่งสินค้าประเภทนี้ คุณก็ขนของมามากกว่านั้นเยอะ
เรือซันคิสขนาด 47 ฟุตเป็นเรือ
ที่มีระวางบรรทุก 3,500 ถึง 4,000 กิโล
มีการพูดกันเยอะมากตอนนั้นว่าของที่ตำรวจพบ
อาจเป็นจำนวนที่น้อยกว่ามาก
เทียบกับของที่ถูกซัดเข้าฝั่ง
มันจะมากกว่าจำนวนที่แจ้งออกมา
และรายงานอย่างเป็นทางการเยอะ
ผมคำนวณดูแล้ว และผมก็บอกว่ามี 420 กิโล
ที่พวกเขาขนขึ้นรถและเอาไป
สิ่งที่เกิดขึ้นในศาลก็คือ ผู้พิพากษาบอกว่ามันมีอยู่ 210 กิโล
เขาพูดซ้ำสามครั้ง
ผมบอกเขาว่านั่นเป็นเรื่องโกหก บอกว่ามี 420 กิโล
และเขาก็อารมณ์เสียตลอด
เขาจะเริ่มจิ้มเครื่องข้างๆ เขา
และมันก็เป็น 210 กิโลตลอด
ถ้าเขาอยากให้เป็น 210 งั้นก็ได้ มันก็จะเป็นงั้น
(ทางการประกาศว่ามีการยึดโคเคน 750 กก.)
(รายงานระบุว่า มากกว่า 3,000 กก. ถูกซัดขึ้นฝั่ง)
ผมไม่เคยเห็นยาเสพติดเยอะขนาดนี้ มันเหมือนหนังเลยครับ
ทุกคนมีมัน เราทุกคนใช้มันเกินควร
เรื่องนี้มีความเป็นโลกาภิวัตน์ และทำให้อะไรๆ เป็นประชาธิปไตยขึ้น
ชาวประมง ชาวไร่…
ที่มันเป็นประชาธิปไตยขึ้น ดูเหมือนจะเป็นความจริง
เราเคยพูดว่ามันเป็นยาเสพติดของคนรวย
ลูกค้าผูกเนคไท อาจเป็นทนายหรือหมอ
นักฟุตบอล เจ้าของธุรกิจ
พวกนั้นเป็นลูกค้าที่ดีที่สุด
มันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ชนชั้นสูงอีกแล้ว มันแพร่ไปทั่ว
ผมจะเข้าไปในไนต์คลับ
และทุกๆ ห้านาที ผมก็จะอยากออกไปข้างนอก
เราจะสูดโคเคนเส้นหนึ่งก่อนกลับเข้าไปข้างใน
ทุกคนเล่นโคเคน
ในคืนเดียวที่นี่ เราจะผลาญโคเคนไป 300 กรัม
โต๊ะมีแต่ก้อนโคเคนอยู่เต็ม เต็มไปหมด!
ทุกคนมีมัน มันอยู่ในไนต์คลับ
บาร์เปลื้องผ้า ซ่องโสเภณี คนจนมีมัน และคนรวยก็ต้องการมัน
มันเกือบจะถูกมองว่า เป็นการยกระดับทางสังคม ถูกมั้ยล่ะคะ
การเข้าถึงสิ่งที่เคยเป็นของเฉพาะกลุ่ม
ของคนที่ร่ำเรียนมาหรือมีฐานะทางการเงิน
ผมไปถึงตอน 10 หรือ 11 โมง ผมไปถึงที่นั่นและทุกคนก็สูดยากันอยู่
"ซานดรินโญ่!"
"ว่าไง เอาสักเส้นมั้ย เอานี่ มันบริสุทธิ์นะ"
กับเฮโรอีนน่ะ คุณจะอ้วกหรือไม่ก็ซีดไปเลย
โคเคนไม่เป็นงั้น มัน…
มันออกฤทธิ์กับคุณ คุณเมาเละ คุณสูดไปเส้นหนึ่งแล้วก็โอเค
คุณสร่างเมาและพูดเยอะมาก และคุณก็ซิ่งรถอยู่ตรงนั้น
การซื้อขายเกิดขึ้นบนท้องถนนแบบนี้ ส่งให้กันโดยตรง
มีชาวประมงกับคนงาน
คนทำงานสุจริตเยอะเลย ที่เดินมาหาเราและบอกว่า
"นี่ แบบนั้นไม่ดีนะ รู้มั้ย"
เพราะชาวบ้านกำลังไปโบสถ์กัน เดินผ่านไปมา…
เราเลยประชุมกันและตัดสินใจว่า
เพื่อนร่วมงานของผมกับผม
จะไม่ขายยาในวันอาทิตย์
ในวันศักดิ์สิทธิ์ มันไม่ดีครับ
ผมจะเริ่มจากข่าวที่ทำให้ ชุมชนในปอนตา เดลกาดากังวล
ซึ่งเป็นเรื่องแปลกประหลาดพอๆ กับที่น่าตกใจ
ทั่วทุกมุมของเกาะเซามิเกลเต็มไปด้วยโคเคน
(18 มิถุนายน 2001 การตายรายแรก)
การเสียชีวิตจากการเสพยาเกินขนาดรายแรก
การเสียชีวิตนั้นเปลี่ยนอารมณ์
ของการสืบสวนที่กำลังดำเนินอยู่
และพัฒนาการของข่าวไป
เพิ่งบ่ายสามหมาดๆ
ห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลปอนตา เดลกาดา ในอะโซร์สได้รับแจ้งเหตุฉุกเฉิน
ผมไปโรงพยาบาล
และอาจพูดได้ว่ามีโชคพอ…
ผมโชคไม่ดีที่เจอ
ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกนำตัวออกมาจากรถพยาบาล
ในสภาพย่ำแย่…
ยังไงก็เถอะ
ผู้หญิงคนหนึ่งเสพโคเคนมากเกินไป
ชีวิตเธอตกอยู่ในความเสี่ยงและต้องแข่งกับเวลา
พวกเขาเดินผ่านผมไป ตรงโถงทางเดินของโรงพยาบาล
"อีกรายแล้ว" คนที่อยู่กับเราพูดว่างั้น
"เสพยาเกินขนาดอีกรายแล้ว"
ในกรณีนี้ เธอตกอยู่ในอันตราย
แต่เธอมาทันเวลา
ที่เราจะสามารถใช้วิธีการต่างๆ
รักษาการทำงานของทางเดินหายใจ และระบบหัวใจของเธอไว้ได้
เราเริ่มเห็นคนที่เสพโคเคนหลั่งไหลเข้ามา
หลายคนก็เป็นครั้งแรกโดยมีอาการร้ายแรงมาก
เรื่องนี้ทำให้เกิดกลไกใหม่ ในการทำงานของแผนกฉุกเฉิน
เราไม่เคยเตรียมรับมือกับคนไข้ประเภทนี้มาก่อน
โรงพยาบาลรับมือแทบไม่ไหวครับ
มีคนหลายสิบคน คนจำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา
เพราะเสพโคเคนเกินขนาด
มีการเสพยาเกินขนาด สอง สาม สี่ ห้ารายติดต่อกัน
คนเสพยาเกินขนาดติดต่อกันหลายรายมาก มีคนตาย… ทุกวัน
มีบันทึกว่ามีคนตาย 20 ถึง 30 ราย
ผมไม่เชื่อ ผมว่ามีมากกว่านั้น
สถานการณ์นั้นไปสุดมาก และทิ้งร่องรอยไว้ แน่ละครับ
ปัญหานั้นขยายวงกว้างขึ้น และในช่วงหลายปีต่อจากนั้น
ก็มีคนตายอีกมาก
เนื่องมาจากปัญหานี้
ที่จริงผมมีเพื่อนสองคน ที่ตายเพราะเสพยาเกินขนาด
ยานั่นฆ่าคนไปเยอะมาก หนุ่มๆ อายุน้อยจำนวนมาก
ปัญหานั้นร้ายแรงจริงๆ
และควรจะดึงดูดความสนใจใครๆ มากกว่าที่เป็นเยอะ
ต่อให้เป็นหลังฉากก็ตาม
เรารู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง
ถ้าพวกเขารู้ตัวเรื่องอันตรายที่เจออยู่
และรู้ว่าชีวิตของพวกเขาอาจจบลงกะทันหัน
แบบไร้เหตุผลตั้งแต่อายุยังน้อย…
ถ้านั่นเป็นสิ่งที่
อาจทำให้พวกเขาหันหลังให้ยาเสพติดได้
สิ่งที่ผมจะบอกพวกเขาก็คือ "หยุดไปเลย"
คำเตือนอย่างเข้มงวด
"หยุดเสพ หยุดไปเลย"
มีสถานการณ์ที่น่าตกใจอยู่
เรารู้ว่ามีเด็กที่อายุน้อยมากๆ อายุ 12 หรือ 13 ปี
ที่ฉีดโคเคนเข้าสู่กระแสเลือดตัวเองโดยตรง
นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีใครได้ยินมาก่อน และร้ายแรงมากครับ
ผมอยู่รอดมาได้หนึ่งสัปดาห์โดยไม่กินอะไร
ใช้เวลาหลายวันหลายคืนในนี้
เขาบอกเราว่าเขาเสพ
โคเคนไปเกือบครึ่งกิโล
เขาแทงเส้นเลือดนี่
แล้วก็เสียบเข็มฉีดยาขนาด 200 มล. เข้าไป
เข็มพวกนั้นที่คนเขาใช้ฉีดวัว
เขาห้ามเลือดที่ออกมาตอนแรก
จัดเข็มนั่นเกือบจะเหมือนเฝือก
และใช้เวลาสี่หรือห้าวันเสพยา
เขาต้องใช้ยาที่มีอยู่ให้หมด
เขาคิดว่างั้น "ก่อนจะมีใครมาเอา 'ของดี' ของฉันไป"
'ผลประโยชน์' นี้… เขาต้องเสพโคเคนทั้งหมดนั่นเอง
พอถึงจุดหนึ่ง คนเขาก็สูดโคเคนต่อไปไม่ได้อีก
มันเหมือนเป็นหวัดครับ
คุณสูดมันต่อไปไม่ได้ จมูกคุณตันหมด คุณทำไม่ได้
ชาวบ้านเริ่มสูบโคเคนที่เรียกว่าแคร็กกัน
นั่นเป็นเหตุผลที่เพลงหนึ่งของผม มีชื่อว่า "แคร็ก นา โคซินญ่า"
แคร็กกับโคเคนอีกแบบมันต่างกันครับ
คุณหวาดระแวงขึ้น บ้ามากขึ้น
ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อเวลาประมาณ 8.30 น.
เมื่อชายวัย 24 ปีคนหนึ่ง หนีจากสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นตำรวจ
เข้าไปในโรงรถของบ้านเลขที่สอง ถนนรัวซิดาด เด ซาน ลีอันโดร
"คุณมาที่นี่ทำไม" "ผมหนีตำรวจมาเพราะว่า…"
แล้วเขาก็เริ่มเล่าให้ผมฟัง เรื่องยาที่เจอในราโบ เดเปย์เช
มีการเกลี้ยกล่อมหนุ่มคนนั้น นานกว่าสองชั่วโมงไม่ให้ฆ่าตัวตาย
เขามีเข็มฉีดยาอยู่ในมือและขู่ตลอดเวลา
จนกระทั่งคนรู้จักคนหนึ่ง ของเหยื่อที่ขู่จะฆ่าตัวตายรายนั้น
ยุติสถานการณ์ลงได้
(1 กรกฎาคม 2001 ลาก่อน)
เพื่อนผมที่ชื่อโทนี่จากลอมบา ดา ไมอา
ใช้เวลาช่วงสุดสัปดาห์ในห้องขัง เพราะเรื่องใบขับขี่
(โทนี่ อาร์รูด้า เดวัลส์ ลีก)
(รองชนะเลิศปี 81-82 แคปิตอลส์)
ที่ผมเสียใบขับขี่ไปน่ะเหรอ หลายหนเลย
ผู้พิพากษาบอกว่า "คุณอันโตนิโอ อีกแล้วเหรอ" มีหลายครั้งมากที่…
ผมต้องเข้าห้องขังช่วงสุดสัปดาห์
และถึงผมจะติดคุกช่วงสุดสัปดาห์ ผมก็ยังขับรถ
ผู้พิพากษาจะพูดว่า "คุณอันโตนิโอ อีกแล้วเหรอ ศาลไม่รู้จะทำยังไงกับคุณแล้ว"
"คุณต้องสอบใหม่"
เธอช่วยผมไว้จริงๆ ผู้พิพากษาคนนั้น
ผมต้องไปที่นั่น ใช่เลย ผมไปที่ห้องขังบนชั้นสอง
แต่มีพวกที่ถูกส่งตัวกลับมาเยอะเลย คนเยอะแยะที่ผมรู้จัก เพื่อนๆ…
"ไง โทนี่! เขาจะไปห้องขังที่สองบนชั้นสอง"
แจ๋วเลย!
อาหารมันอร่อยครับ
มีคนเยอะแยะที่มาที่นี่จากแผ่นดินใหญ่
และบอกว่ามันเป็นโรงแรม อาหารนั่นสุดยอดแล้ว
ผมว่าจริงนะ คุณพูดงั้นได้แหละ
ปริมาณก็เยอะ คุณได้กินดีเลยที่นี่
พวกเขาบอกว่าที่นั่นมีแค่ปลากับข้าวหม้อใหญ่
แต่ผมเจอเจ้าคนอิตาลีนั่น ตอนผมติดคุกช่วงสุดสัปดาห์
ตอนเขาติดคุกนั่น
คนอิตาลีนั่นเคยเข้าคุกมาก่อนแล้วแน่นอน
ในหนึ่งในเรือนจำความปลอดภัยสูงพวกนั้น
ตอนเขาเห็นกำแพงเตี้ยๆ ของคุกนั่น
เขาก็พูดว่า "นี่มันไม่ใช่คุก มันเป็นโรงเรียน"
คนอิตาลีนั่นไม่ค่อยคุยกับใครนัก
และคนเดียวที่เขาคุยด้วยก็คือโทนี่
เขาไม่อยากถูกขัง แต่เท่าที่ผมบอกได้
เขาเคยหนีจากที่อื่นและถูกจับได้หลายครั้งแล้ว
โทนี่เข้าคุกในวันศุกร์ และไม่ได้ออกมาจนบ่ายวันอาทิตย์
เขาติดคุกช่วงสุดสัปดาห์ครับ
เขาพูดภาษาอังกฤษ โปรตุเกสกับสเปนได้แค่นิดหน่อย
ผมได้ทำความรู้จักเขาเพราะแบบนั้นแหละ
เขาพูดกับคนอื่น แต่ไม่มีใครเข้าใจ
พวกเขาเลยคบหาสมาคมกัน แล้ววันหนึ่ง…
ระหว่างช่วงที่ให้นักโทษออกมาพักในลาน
เขาก็ไม่ได้ร่วมวงเล่นบอลที่คนอื่นๆ เล่นกันอยู่
เขาเดินไปทางด้านหลังลานนั่น
ไปทางทางหลวงเลียบชายฝั่ง
กำแพงมันเตี้ยครับ
มีม้านั่งซีเมนต์อยู่ในลาน
ตอนลูกบอลกระเด็นออกไปบนถนน
พวกเขาจะยืนบนม้านั่งนั่น รอให้ใครสักคนเดินผ่านมา
แล้วพวกหนุ่มๆ ก็จะโผล่ขึ้นไปตะโกนว่า "โยนบอลให้เราที"
และพวกนั้นก็จะโยนบอลกลับเข้าไป
ตอนที่ผมเข้าคุก กำแพงนั่นสูง 1.2 เมตร
ผมจะยืนบนม้านั่งนั่น และขอให้คนเดินถนนเก็บบอลให้
แต่ไม่มีลูกบอลหรอก ผมจะส่งพวกเขาไปทางโน้นทางนี้
และก็ไม่มีอะไรให้พวกเขาหา
ผู้คุมใช้กุญแจเคาะประตู กริ๊งๆ!
เรารู้อยู่แล้ว เราเดินวนกันอีกรอบ และบางคนก็เดินต่อ
คนอิตาลีนั่นเดินวนไปรอบลานเรื่อยๆ
พอผมรู้ตัวอีกที เขาก็กระโดดไปแล้ว
เขากระโดดข้ามกำแพงเล็กจิ๋ว ที่มีตาข่ายบอบบางกั้นนั่นไปบนถนน
ผู้คุมอยู่บนหอคอยพร้อมปืนลูกซอง
ปังๆ!
แต่คนอิตาลีนั่นร้องว่า "อย่าฆ่าผม!"
เขาพูดว่า "บาย" แล้วก็วิ่งหนีไป
และโทนี่ก็เอามอเตอร์ไซค์ไปรออยู่
ผมรออยู่ตรงนั้น
เขากล้าหาญ และผมก็เหมือนกัน เรากล้ามากกันทั้งคู่
ผู้คุมบอกว่ามันเป็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ เพราะเขาหายตัวไปเร็วมาก
ถ้าใช้บิ๊กไบค์น่ะ คุณหนีไปได้เร็วกว่า
แต่เปล่าเลยครับ มันเป็นรถสกูตเตอร์
เขาโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์และผมก็ขี่ออกไป
และท่ามกลางความวุ่นวายของท้องถนน และมอเตอร์ไซค์ในเมือง
พอสวมหมวกกันน็อกแล้ว ใครจะบอกได้ว่าเขาคือเจ้าคนอิตาลีนั่น
ผมหนีไปบนทางดินและถนนลูกรัง
ผมลงรถที่ริเบรา เซก้า แล้วก็ขึ้นเนินเขาไป
ตามเส้นทางเก่าๆ ของชาวไร่ไปจนถึงจุดชมวิว
ผมได้ยินข่าวการหลบหนีของเขา
มันเหนือจริงมาก
ตอนนั้นใกล้เที่ยง และช่วงพักก็กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว
อันโตนิโน ควินชีโดดข้ามรั้วลวดหนามนั่นไป
ผู้คุมยิงเตือนไปสองสามนัด
แต่เขาหนีไปตามทางหลวง…
บนกำแพงเรือนจำในตอนนี้
คุณเห็นได้ชัดว่ามันเคยสูงแค่ไหน
มันไม่ใกล้เคียงกับความสูงปัจจุบันเลย
ผู้อำนวยการเรือนจำบอกว่า "ขอบคุณ"
"เพราะคุณกับรายงานข่าวของคุณ
หน่วยงานอำนวยการงานเรือนจำ
ถึงตัดสินใจอนุมัติ และตั้งงบให้ผมเสริมกำแพงให้สูงขึ้น"
ผมไม่แปลกใจหรืออะไรเลยครับ
ผมจำได้ว่าอยู่บ้าน ได้ยินข่าวนั่น และบอกครอบครัวว่า "นั่นลูกความผม"
มันน่าทึ่งนะที่เขาหนีไป
โดยเฉพาะในสายตาผม เพราะเขาเป็นลูกความของผม
ทุกอย่างเชื่อมโยงกับเขา มันเป็นเรือยอชต์ของคนอิตาลีนั่น โคเคนของเขา
อุบัติเหตุของเขา…
แต่เขาหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย
ในวันที่เขาหนีไป
รุย คูโต เพื่อนผมกับผม
เข้าเมืองไปเอาเฮโรอีนสองสามกรัม
เราได้มาประมาณ 20 หรือ 30 นี่แหละ ผมจำแน่ๆ ไม่ได้
และพอเราไปถึงลอมบา ดา ไมอา
ซึ่งมีถนนสายหนึ่งเชื่อมไปฟูร์นาส
เราก็เห็นตำรวจเยอะแยะกับด่านกั้นถนน
และเราก็มียา 20 หรือ 30 กรัมในรถนั่น
เรากลัวมาก ผมบอกว่า "เราหาเรื่องใหญ่ใส่ตัวแล้ว"
เขามองเราในรถ แล้วก็บอกเราให้เปิดกระโปรงรถ
เขาดูในกระโปรงรถแล้วก็บอกว่า "โอเค ราตรีสวัสดิ์"
เราบอกราตรีสวัสดิ์แบบงงๆ
"เกิดอะไรขึ้น นี่มันการค้นแบบไหนกัน"
พวกเขาดูทั่วทุกที่บนเกาะนี้
ในริเบรา กรานเดและราโบ เดเปย์เช มีด่านตรวจอีกสองด่าน
และมีอีกด่านในเมือง เราไม่เข้าใจ
วันต่อมานั่นแหละเราถึงได้เห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
จากในข่าวและในหนังสือพิมพ์
(นักโทษหลบหนียังเป็นอิสระ)
(ตำรวจยังบุกค้นต่อไปในราโบ เดเปย์เช)
ผมขอให้เพื่อนร่วมงานที่จุดชมวิวนั่นเอารถไป
เพราะผมไม่มีหมวกกันน็อก
ผมจำได้ว่าผมมีเพื่อนคนหนึ่งในอาชาดินญา รุย
เขารับคนอิตาลีนั่นขึ้นมอเตอร์ไซค์ไป และพาเขาไปบ้านรุย คูโต
(อาชาดินญา)
โทนี่เข้ามาหาผมและถามว่า ผมอยากซื้อโคเคนสักสองสามกิโลมั้ย
"ไม่อยาก ฉันมีพอแล้ว"
"ฉันมีเจ้าของอยู่ข้างนอก" "หมายความว่าไง"
"คนอิตาลีนั่นออกมาจากคุกแล้ว เขาหนีมา"
"นายทิ้งเขาไว้หน้าประตูบ้านฉันเหรอ พาเขาเข้ามา"
ผมไม่รู้เลยว่าสองสามวันต่อมา
ผมจะมีเจ้าของยาอยู่ในบ้านผม อะไรกันวะ
รุยคิดว่าเขาจะช่วยหมอนี่ได้ยังไงบ้าง
เขาหาที่นอนให้
ผมเอาเบียร์ซาเกรสให้เขา และสั่งปลาหมึกมาให้เขากิน
และเขาก็ขอโทรศัพท์ผมไป
ผมเอามันให้เขา และเขาก็ขอยาฆ่าเชื้อไปใส่ขาเขา
เขานุ่งกางเกง มีชุดวอร์มอยู่ข้างใต้อีกที
เขาโดดข้ามลวดหนามมา และโดนมันเกี่ยวขาเป็นแผล
เขาขอยาฆ่าเชื้อ และผมก็เอาให้เขา
แล้วเขาก็โทรหาเพื่อน
ผมได้ยินเขาพูดว่า เขาอยู่กับครอบครัวที่ดี รู้มั้ยครับ
ตอนที่เขาวางสาย
ผมถามเขา และเขาก็บอกว่า เขาไม่อยากก่อปัญหาให้ครอบครัวผม
แต่เขาไม่รู้ว่าผมค้ายา
มีพวกเราอยู่แค่ไม่กี่คน
เรามีเจ้าหน้าที่ในหน่วยปราบปรามยาเสพติดนี่ หกหรือเจ็ดคน
เรามีปัญหามากมายให้แก้ไข และคนของเราก็ไม่พอ
เราค้นแนวชายฝั่ง เราเดินทางไปตามแนวชายฝั่ง
เรามองหาห่อยาเพิ่ม
เราเห็นตำรวจสืบสวนบ่อยๆ ในร้านกาแฟ บนท้องถนน…
ตอนนั้นพวกเขาขับรถไม่มีตรา
ชาวบ้านไม่รู้ว่าพวกเขาใช้รถไม่มีตราก็ได้
พวกเขาจับคนได้เยอะเลยกับรถไม่มีตราพวกนั้น
ตำรวจทุกท้องที่ โดยเฉพาะในราโบ เดเปย์เช
พวกเขาใช้เวลาสองสามเดือน ตรวจค้นๆ อยู่ตลอด
และบางครั้งเราก็อยู่หน้าประตู กำลังจะค้นบ้านหลังหนึ่ง
และพวกเขาก็ไม่ได้ตะโกนว่า "ตำรวจมา" แต่เป็น "โลเปสมาแล้ว!"
ร้องเตือนกันแบบนั้นแหละ
ตอนพวกเขามาหามัน มันก็โดนเอาไปซ่อนแล้ว
คนเขาซ่อนมันไว้ในกำแพง ในทุ่ง…
ไม่เคยเป็นที่บ้านครับ เป็นข้างนอกตลอด
พวกเขาขโมยยากันเอง
บางทีพวกเขาก็ทิ้งมันไว้นาน และมีคนรู้ว่า
พวกเขาเก็บยาไว้ที่นั่นหลายกิโล จะมีพวกหนูสกปรกมาขโมย
พวกเขาจะซ่อนมันไว้ กลับไปหามัน ในหกเดือนต่อมา แต่มีของเหลืออยู่นิดเดียว
เหลือแค่นิดเดียวจากสิบกิโล พวกหนูสกปรกจัดปาร์ตี้กันครับ
ร็อกแอนด์โรลกันทั้งคืน
แม้แต่หนูสกปรกพวกนั้นก็ยังชอบโคเคน
เรามีแม้แต่เพื่อนร่วมงานที่เป็นตำรวจ
ที่ค้ายาพวกนี้บางส่วนด้วย
เขาเก็บโคเคนสองสามกิโลไว้เอง
ต่อมาเขาก็ถูกจับและถูกไล่ออก
บางทีผมก็ต้องหนีตำรวจ ผมกลัวพวกเขา
ผมกลัวครับ มีตำรวจเยอะมาก
หลายคนทำเงินได้ หลายคนร่ำรวยขึ้นมา
มันนำไปสู่การปล้น
ขโมย
มีทองกับเพชรหายไปเยอะมาก
แล้วพวกเขาก็เริ่มเสพยา พวกเขาไม่รู้ว่าตัวเองเสพอะไรอยู่
ไม่มีเงินเหลือ
และโคเคนก็ส่งคนจำนวนมากลงหลุมศพไป
อย่างทุกข์ทรมาน
นอกจากสถานการณ์น่ากังวล
ที่เราต้องพยายามควบคุมและกำจัด โคเคนที่หลงมานี้ออกจากท้องตลาดแล้ว
เรายังมีปัญหาเพิ่มเติมในการจับตัวควินชีกลับมา
แปลกมากที่เราไม่ได้ยิน ข่าวคราวของคนอิตาลีนั่นอีกเลย
และนั่นก็ทำให้เราอยากรู้อยากเห็นนิดหน่อย ไม่หน่อยละค่ะ มากเลย
แต่มีไม่กี่คนที่รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่
เพื่อนผมบนเรือนั่นรู้
ลุงอันโตนิโอ เพื่อนรักของผมก็รู้เหมือนกัน
และ… ปาเชโกก็ไม่รู้ และเขาก็เป็นเพื่อนรักของผม
รุยพยายาม…
เข้าใจที่ผมพูดมั้ย
เขาไม่ยอมบอกผม ว่าเจ้าคนอิตาลีที่มีโคเคนนั่นอยู่ที่นั่น
เขาไม่อยากบอกผม ผมไม่รู้ว่าทำไม
เขาอยู่ที่นี่สามสัปดาห์ โดยไม่เคยมีใครรู้เลย รู้มั้ยครับ
ผมไปทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ และเขาก็อยู่ในบ้านหลังกลางนั่น
ผมมีกัญชาประมาณ 400 ก้อนอยู่ที่นั่น
ผมเอาโคมไฟฟลูออเรสเซนต์แบบชาร์จได้ให้เขา
และเขาก็มีจอห์นนี่ วอล์กเกอร์กับมาร์ลโบโร่
ผมหาของที่เขาอยากได้มาให้เขาเสมอ
และเขาก็บอกผมว่า เขาไม่ได้กินอะไรมาสองสัปดาห์แล้ว
เขาผสมโคเคนกับรำ ทำเป็นบุหรี่เพื่อบรรเทาความหิว
อันโตนิโอซื้อบัตรโทรศัพท์ไป
ยี่สิบใบหรือยังไงนี่แหละ เอาไปให้ใครล่ะ
แต่ละใบนั่นเขาใช้ไปแค่ไม่กี่วินาที จะได้ไม่มีการเริ่มบันทึกเสียง
เผื่อว่าตำรวจจะดักฟังพวกเขาอยู่ ผมเดาว่างั้นนะ
แล้วเราก็เริ่มคุยกัน
แล้วเขาก็บอกผมว่า "รุย พรุ่งนี้ฉันจะไปแล้ว
และสัปดาห์หน้าฉันจะมีคนไปส่ง นี่แหละชีวิตฉัน"
ลูกพี่ลูกน้องเขามา และพวกเขาก็เริ่มวางแผนกัน
ว่าพวกเขาจะพาหมอนั่นออกไปยังไง ให้ไม่มีใครเห็น
จะออกไปทางท่าเรือไม่ได้
ผมเจอหลานชายเขา หลานสาวกับหลานชายเขา
พวกเขากอดผมทั้งน้ำตา ขอบคุณผม สำหรับเรื่องที่ผมทำให้ลุงเขา
มีเรือลากอวนมาจากมาเดรา
ผ่านไปทางทิศเหนือ
มันจะมารับเขาที่นี่ และพวกเขาก็จะหลบหนีไป
ความคิดของเขาก็คือจะมีเรือมารับเขาที่นี่ และเราก็จะทิ้งเขาไว้…
เพื่อนคนหนึ่งจะไปส่งเขาที่หมู่เกาะฟอร์มิกาส
ความเห็นของผมตอนนั้น แบบที่ผมบอกสารวัตรใหญ่เจา โซอาเรส
คือเราต้องใจเย็นไว้
เขาอาจซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง
และเขาก็จะออกไปจากที่นี่เฉพาะเมื่อ…
ผมให้เวลาหนึ่งเดือน เป็นเส้นตายที่เขาจะออกไปได้
(16 กรกฎาคม 2001 การบุกค้น)
เรามีหมายค้นฉบับหนึ่งสำหรับอันโตนิโอ ปาเชโก และผมก็คิดว่ามีสองฉบับสำหรับรุย คูโต
วันสุดท้ายที่จะเข้าตรวจค้นตามหมาย ซึ่งมีเวลา 30 วัน คือวันจันทร์ที่ 16 กรกฎาคม
เพราะโคเคนสองกิโลจากเวเนซุเอลานั่น
ในวันจันทร์เวลา 6.15 น. เราจะไปที่นั่น
เราจะรวบรวมทีมมา และเราจะเข้าตรวจค้น
ตอนพวกเขาเข้ามาในบ้านผม ผมเปิดประตูแล้วถามว่า "ตำรวจเหรอ"
ผมเปิดประตูแล้วถามว่า "ตำรวจอีกแล้วเหรอ"
"คุณต้องการอะไรล่ะทีนี้" ผมปล่อยให้พวกเขาเข้ามาเพราะผมไม่มีอะไร
พอผมเปิดประตู พวกเขาทุกคนก็…
ผมถามว่า "ปืนพวกนี้มันอะไรกัน วางมันลงซะ"
"ลูกเล็กกับเมียผมอยู่ที่นี่นะ"
"ช่วยไปแต่งตัวด้วยครับ" ผมนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์อยู่
ผมไปแต่งตัว
ผมถามว่า "นี่มันเรื่องยาเหรอ ไม่มียาอยู่ที่นี่หรอก"
"อย่าขยับอีกแม้แต่ก้าวเดียว" "ไม่มีอะไรแบบนั้นที่นี่"
ผมลืมว่าในห้องนั่งเล่น มีกล่องเฮโรอีนอยู่กล่องหนึ่ง
แล้วก็อีกกล่องที่มีโคเคน
ผมซ่อนโคเคนไว้ใต้แปรงขัดส้วม
ตำรวจเห็นผมเดินผ่านหน้าต่างนั่นไป ผมบอกว่าจะไปล่ามหมา
เขาบอกว่า "ดีแล้ว ไม่งั้นไอ้หมานั่น ได้กินลูกตะกั่วแน่" ผมบอกว่าเขาบ้าไปแล้ว
ตำรวจมาที่บ้านผมกับบ้านรุยพร้อมกัน
ผมหยิบมือถือขึ้นมา
เขาเห็นโทรศัพท์ผมกับกุญแจ
แล้วเขาก็ถามว่า "นั่นโทรศัพท์ใคร" "ของผม" "โลเปส เอาโทรศัพท์เขามา"
ผมเอาโทรศัพท์นั่นมาและปาใส่ผนังแรงมาก จนเศษมันกระเด็นมาแทงเท้าผม
ดูสภาพที่นี่สิ
บ้านหลังนี้เคยมีคนอยู่ มันสะอาดเรียบร้อยตอนเรามาที่นี่
ตอนนี้มันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง มันเละเทะมาก
ตอนนั้นรุยอยู่ในห้องนี้
เขาโกรธความจริงที่ว่า
เขาถูกตำรวจเข้ามาแทรกแซงอีกรอบแล้ว
เขาประหลาดใจ หงุดหงิดมาก "มากันอีกแล้วเหรอ"
เป็นเรื่องปกติครับที่เราจะเจอปฏิกิริยาแบบนั้น
นี่คือรุย คูโตที่เรารู้จักตอนเขามาถึง
ต่างจากทุกวันนี้โดยสิ้นเชิง
ผมว่าเราไม่เจอของสำคัญอะไรในบ้านเขา
ยกเว้นเงิน 250,000 เปเซตาที่เขามีอยู่ที่บ้าน
เราอยู่ห่างจากสเปนมา 2,000 กิโลเมตร
เขาทำอะไรอยู่กับเงินสเปน ที่มีค่าเท่ากับ 1,250 ยูโรในอะโซร์สเหรอ
เราค้นที่นี่จนทั่ว
แน่ละครับว่าตอนนั้นมันไม่ได้ดูเป็นแบบนี้ บ้านนี้เรียบร้อยมาก
เรามา… เป็นเรื่องปกติที่บางครั้ง พวกเขาจะซ่อนยาเสพติด
เงิน ตาชั่ง และของอื่นๆ ที่อาจเป็นหลักฐานไว้นอกบ้าน
นอกพื้นที่ที่จะมีการตรวจค้นตามปกติ
เรามองหาดินที่ถูกขุดขึ้นมา และหลุมอะไรก็ตาม
ที่มีของอยู่ในนั้น
เราตรวจค้นไปทั่วบริเวณครับ
และเข้าไปใกล้จุดที่เว้าต่ำลงไปตรงนั้น
ซึ่งอยู่เหนือที่ดินผืนหนึ่ง
ที่อยู่ต่ำลงไปประมาณสองเมตร
มีกำแพงธรรมชาติอยู่ตรงนั้น
และมีตัวอาคารที่สร้างแยกออกไปหลังหนึ่ง
เรามาสำรวจดูภูมิประเทศเฉยๆ
และในบริเวณนั้นเอง ที่เราได้ยินเสียงจากด้านล่าง
เราอ้อมลงไปทางด้านข้างของที่ดินนั่น
และผมก็ตระหนักได้ว่ามีประตูอยู่ตรงนั้น
พอผมมาถึงบริเวณนี้
ผมก็ตระหนักได้ว่ามีแท่นยกพื้นอยู่แท่นหนึ่ง
มีแท่นสูงประมาณสองเมตร อาจจะ 2.20
มีฟางอยู่บนนั้น ผมมองไม่เห็นอีกฝั่ง
มีเศษฟางหลุดออกมาทางมุมนั้น
คุณเห็นได้ว่ามีทางเดินผ่านฟางนั่นไป
มันโดนใครบางคนย่ำผ่านไปหลายครั้ง
ในตอนนั้น ความที่ไม่รู้ว่าใครอยู่ที่นั่น
ผมเลยชักปืนออกมา
แล้วก็เดินไปทางผนังนั่น
พอผมเดินไปได้อีกหน่อย ผมก็ได้ยิน…
เสียงควินชี
และเขาก็พูดเป็นภาษาอิตาลีว่า "หยุดก่อน อย่ายิง นี่ผมเอง ควินชี"
ผมไม่อยากจะเชื่อเลย
ตอนเขายืนขึ้นและมองมาที่ผม เขาพูดว่า…
เขาพูดอะไรบางอย่างเป็นภาษาอิตาลี
"คุณอีกแล้ว โลเปส คุณมันปีศาจที่ตามหลอนผม"
"คุณมันปีศาจที่ตามหลอนผม"
ผมบอกว่า "ไม่ คุณอยู่ผิดที่ผิดเวลา" อะไรสักอย่างนี่แหละ
เราเลยลงเอยด้วยการจับกุมควินชี
เพราะโชคช่วยล้วนๆ แต่คุณเป็นคนสร้างโชคให้ตัวเองครับ
คุณต้องทำงั้น มันไม่มาเคาะประตูคุณหรอก
เจ้าหน้าที่ที่บ้านรุย โทรหาเจ้าหน้าที่ที่อยู่กับผมในรถ
บอกว่า "นี่ เราเจอคนร้ายที่หลบหนีแล้ว"
ผมก็แบบ "คนร้ายที่หลบหนีนั่นใคร" "ก็คนร้ายที่หลบหนีนั่นไง!"
"คนร้ายคนไหนที่หลบหนี" "คนร้ายชาวอิตาลีนั่นน่ะ!"
"โห พวกคุณโชคดีนะ!"
(ชาวอิตาลีถูกจับกุมแล้ว)
ผมขึ้นรถ ข่าวนั่นลงหนังสือพิมพ์กรอบเช้า
"พบคนร้ายที่ทางการต้องการตัว ในอาชาดา โด นอร์เดสเต้"
เราไปถึงสถานีตำรวจ
และปาเชโกก็อยู่ในรถจี๊ปคันเดียวกับคนอิตาลีนั่น
พวกเขามาถึง และคนอิตาลีนั่นก็บอกว่า "ขอน้ำหน่อยครับ"
และปาเชโกก็บอกว่า "นี่คนอิตาลีนั่น"
แล้วเจ้าหน้าที่ก็พูดว่า "ไม่รู้เหรอว่าเขาเป็นใคร"
แต่ปาเชโกไม่รู้จริงๆ พวกนั้นคิดว่าเขาล้อเล่น
พอเรามาถึง ปาเชโกก็ถามว่า "ให้ตายสิ เขาอยู่บ้านนายเหรอ"
ให้ตายสิ…
พวกเขาเอาคนอิตาลีนั่นเข้าไปข้างใน และผมก็อยู่ข้างนอกในรถคนเดียว
รถนั่นจอดอยู่กลางถนน
คนขับแท็กซี่จ้องมา และผมก็ลงรถไปเหมือนเป็นตำรวจ
ผมลงจากรถ ปิดประตูดังปัง
ผมเดินลอดซุ้มประตูโค้งไปแล้วกดกริ่ง
คนเฝ้าประตูมาดู "คุณจะทิ้งผมไว้ข้างนอกนี่เหรอ"
เขาเปิดประตู แล้วผมก็เข้าไปข้างใน ผมไม่เคยเจอเขาอีกเลย
โทษจำคุก 11 ปีคือโทษที่อันโตนิโน ควินชีได้รับ
คนอิตาลีซึ่งเมื่อหกเดือนก่อน
ทำให้เกาะเซามิเกลเต็มไปด้วยโคเคน
ศาลปอนตา เดลกาดาพิสูจน์ว่า
โคเคนกว่า 500 กิโลกรัมที่ถูกยึด ในเดือนมิถุนายนมาจากเรือยอชต์ของควินชี
และทำให้คนหนุ่มสาวนับสิบๆ คนเสพยาเกินขนาด สามคนในนั้นเสียชีวิต
(14 ธันวาคม 2001 การพิจารณาคดี)
ผมได้รับโทษจำคุกเก้าปี
หกปีกับแปดเดือน พวก มันเพิ่มไปเป็น 11
ยานั่นไม่คุ้มกับเรื่องนี้เลย
ครั้งหนึ่งผมเคยพูดกับผู้พิพากษาว่า
"ท่านจะตัดสินจำคุกผมเจ็ด แปด หรือเก้าปี
ฐานลักลอบขนยาเหรอ"
เขาถามว่าผมมีอะไรจะพูดมั้ย และผมก็มี
เขาตัดสินโทษผมในฐานะพ่อค้ายาเหรอ
สำหรับผม พ่อค้ายาคือคนที่มีทรัพย์สิน
และทำเงินได้จากมัน
ผมก็แค่ใช้เงินของพ่อผม
เราต้องแยกแยะ ระหว่างคนที่มีความคิดจิตใจเป็นอาชญากร
และอยู่ในโลกของยาเสพติด เพื่อผลประโยชน์ล้วนๆ
และคนที่ขายมันเพื่อหาเงินไปซื้อยาเพิ่ม
เราต้องมีการแยกแยะนี้
อย่างหลังคือคนป่วย ที่เป็นอาชญากรเพราะพยาธิสภาพของพวกเขา
อย่างแรกคืออาชญากรที่อยากทำกำไร
โทษควรหนักในกรณีแบบนั้น
เพราะมีคนตายมากมาย จากการลักลอบขนยา จากการเสพ
พวกลักลอบขนยาจึงควรได้รับโทษหนัก
ตอนที่ผมเข้าคุก
หนังที่มือผมลอก
จากการจับโคเคน ทุบก้อนโคเคนให้แตก และเอามันใส่ถุง
ผมไปที่ศูนย์พยาบาลของเรือนจำ และพยาบาลก็บอกว่า
"คุณรุย คุณจับสารเคมี และคุณก็ไม่ควรทำแบบนั้น"
ผมบอกว่า "มือผมเป็นแบบนี้ ตั้งแต่ก่อนเข้าคุก เพราะโคเคนน่ะ"
ตอนหนึ่งทุ่ม เราทุกคนถูกขังไว้ข้างใน และยานั่นก็โผล่มา
มีเสียงเคาะประตูครั้งหนึ่ง
"รุย ปาเชโก เตรียมฟอยล์ไว้ลองของนี่กัน"
ใครเป็นคนให้ยานั่นมาน่ะเหรอ ผู้คุมไง
เพื่อนผมคนหนึ่งมาที่คุกเพื่อจะเอากัญชา เขาหามันไม่ได้ข้างนอก
ผมเอาเจ็ดแท่งจากห้องขังไปให้เขา ตอนเขามาเยี่ยม
แล้วผู้คุมก็พูดว่า "เดินเยอะเลยนะ"
ผมแกล้งทำเป็นว่าผมต้องเอาเอกสารให้ทนาย
ผมมีเจ็ดแท่งม้วนอยู่ในแผ่นกระดาษ
ข้างนอกไม่มีกัญชา แต่ในคุกน่ะมีเต็มไปหมด
อะไรกันวะ
ข้างนอกไม่มีอะไรเลย เขาเลยมาเอามันข้างใน
ตำรวจไม่พบโคเคนที่บ้านรุย
เพราะรุยน่ะ ตอนตำรวจมาเคาะประตู
เขาไปที่นั่นพร้อมกับทัพเพอร์แวร์แบบนั้น กล่องเล็กๆ
เขาซ่อนมันไว้ในห้องน้ำ
เขามีแปรงที่ไว้ขัดส้วม
แล้วเขาก็วางทัพเพอร์แวร์ไว้ข้างใต้
โดยมีแปรงนั่นวางทับอยู่
แน่ละว่าตำรวจไม่อยากแตะต้องมัน พวกเขาก็เลยไม่เห็นมัน
แล้วสุดท้ายน้องชายเขาก็เจอทัพเพอร์แวร์นั่น
ลูอิส น้องชายผมมาเยี่ยมผมในคุกครั้งหนึ่ง และผมก็ไม่เคยได้เจอเขาอีกเลย
เขาเอารถรุยที่จอดอยู่ที่นั่นไป
เขาสูดดมหรือฉีดยาบางอย่างเข้าไป ผมไม่รู้ว่าอะไร
เขากำลังมุ่งหน้าไปนอร์เดสเต แล้วก็ขับหลุดโค้งถนน
เขาเหินข้ามแนวตลิ่งสูงชันริมแม่น้ำ แล้วก็ตายไป
แล้วเขาก็อยู่ตรงนั้นมาตลอด เฮงซวยสิ้นดี
สองสามสัปดาห์ต่อมา ผมอยู่ในคุก
และพ่อผมก็รู้สึกแย่ว่าเลี้ยงลูกมาไม่ดี
ที่งานศพน้องชายผม
ลูกพี่ลูกน้องผมเจอพ่อผมถือมีดอยู่ในห้องเขา พยายามฆ่าตัวตาย
พ่อซึมเศร้า พ่อผมเป็นคนดีนะ
พ่อเป็นคนดีครับ
ผู้ชายคนหนึ่งย้ายจากคุกที่แผ่นดินใหญ่มายังคุกที่นี่
เขามาหาผม บอกว่ามีคนบอกเขาในคุก
ว่าคนอิตาลีนั่นสั่งฆ่าน้องชายผม
คุณเชื่อลงมั้ยว่าเขาแต่งเรื่องนั้นขึ้นมา ปั้ก! ผมชกเขาเข้าที่กราม
ฐานที่พูดถึงน้องชายผม
แล้วผมก็ชกเขาอีก ฐานเป็นคนโกหก เข้าใจที่ผมพูดมั้ย
เรามองข้ามบางอย่างไป เรารู้สึกว่าเราทิ้งเรื่องอะไรบางอย่างไว้
และนั่นก็คือควินชี
เขาก็ดูเป็นเหยื่อนิดหน่อยเหมือนกัน
โดยเฉพาะเมื่อเราตระหนักได้ว่า เขาอาจไม่ได้ลงมือตามลำพัง
ทำไมเขาถึงรับผิดทุกอย่างในเรื่องนี้ รับผิดชอบเองทั้งหมด
เขากลับคำเมื่อถูกซักถาม
เขาบอกว่าไม่ได้พาเราไปดูสถานที่…
เขามีสิทธิ์แก้ต่าง เขาเล่นบทนั้น
ทนายเขาอาจแนะนำเขา
ให้พยายามเลี่ยงความรับผิดชอบ และบาปหนักอึ้งที่ต้องแบกรับนั่น
ซึ่งก็คือการทำลายล้างและหายนะ ที่เขาก่อให้เกิดบนเกาะเซามิเกล
เราตระหนักได้ว่า มีชิ้นส่วนหนึ่งของปริศนานี้หายไป
ควินชีอยู่ไหน
อันโตนิโน ควินชีไปโคอิมบรา
ไปยังเรือนจำโคอิมบรา เขาถูกจำคุกในเรือนจำโคอิมบรา
ที่ที่เขาพยายามขายแผนที่ขุมทรัพย์บางอย่าง
ควินชีทำแผนที่เกาะนี้ไว้ มีเครื่องหมายกากบาทบอกจุดที่มีขุมทรัพย์
และคนเขาก็ซื้อแผนที่นั่นและมาที่อะโซร์สนี่
เพื่อตามแผนที่ขุมทรัพย์นั่น
หาจุดที่ทำเครื่องหมายกากบาทไว้
บนภาพร่างคร่าวๆ ของเกาะ
เครื่องหมายกากบาท บนมิลลิเมตรเดียวของแผนที่นั่น
อาจแทนพื้นที่แนวชายฝั่งประมาณสิบกิโลเมตร
ซึ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหาเจอ
ผมคุยกับเขาเรื่องแผนที่นั่น และเขาก็หัวเราะ
ด้วยสีหน้าร่าเริงของเขานั่น แล้วก็บอกว่า
"นี่แหละวิธีที่ผมจ่ายค่าบุหรี่" เขาพูดอะไรแบบนั้นแหละครับ
เขาเดินหน้าต่อไป ใช้ชีวิตตามเรื่องราวของเขา ที่พัวพันกับการลักลอบขนยาและยาเสพติด
และในราโบ เดเปย์เช ชาวบ้านก็ยังคงเป็นเหยื่อของยาเสพติดต่อไป
ชีวิตคือวังวนอันต่อเนื่อง ถาวร และไม่ยุติธรรม
เราต้องยอมรับ
ว่าปฏิบัติการ
กู้เอาโคเคนนั่นคืนมา
คือจุดสูงสุดเป็นประวัติการณ์ ของการเสพยาบนเกาะเซามิเกล
มันคงอยู่แบบนั้นหลายปี
เหมือนปาร์ตี้ที่ดำเนินไป เป็นเวลาสี่ ห้า หกปี สนุกสุดเหวี่ยงตลอด
คลับกำลังสนุกสุดเหวี่ยง
ทุกคนเสพยากันในห้องน้ำ…
ทุกที่ที่คุณไป เรื่องนี้ก็กำลังเกิดขึ้น
ร็อกแอนด์โรลกันทั้งคืนครับ
โคเคนนั่นกระจายไปทั่วโลก
บอสตัน นิวยอร์ก มอนทรีออล โทรอนโต
พรอวิเดนซ์ โรดไอแลนด์
ยานั่นไปถึงที่นั่นทางเครื่องบิน แล้วก็ทางเรือด้วย
มีอยู่สองทางที่จะเอามันออกไป
แบบว่าเป็นคนน่ะแหละ คนเราจะมาโปรตุเกสจากอเมริกายังไงล่ะ
หมาในอะโซร์สดมหายา…
ผมว่ามันหาชีสอยู่นะ มันไม่รู้จักโคเคน
พวกที่ฉลาดทำเงินได้แล้ว ก็หนีไปแคนาดาและอเมริกา
คนเขาลงทุนกับร้านกาแฟ บาร์ อพาร์ตเมนต์ อะไรแบบนั้น
และผมก็รู้จักบางคนด้วย ที่ฝังถุงเงินไว้แล้วก็ทำมันหาย
แต่มีคนเยอะเลยที่ไม่เคยมีเงินมาก่อนในชีวิต
พวกเขาประสบความสำเร็จมากที่สุด
พวกเขาเก็บเงินไว้ พวกเขาไม่เคยเห็นเงินแบบนั้นมาก่อน
สำหรับพวกเขา พวกเขาเป็นเศรษฐี รวยแล้ว…
นั่นคือคำตอบของคำอธิษฐานของพวกเขา
แม้แต่ทุกวันนี้ ยี่สิบกว่าปีให้หลัง
คนเขาก็ว่ากันว่ายังมีโคเคนนั่น ซ่อนอยู่นิดหน่อยข้างนอกนั่น
ที่นี่น่ะ
ผมสร้างทุกอย่างนี่ขึ้นมาครับ ถนนทั้งสายนี้
ทางพวกนี้ ซีเมนต์นี่…
เมื่อปี 2009
ผมออกจากอะโซร์สแล้วก็มาที่นี่
ผมมีลูกชายคนหนึ่งที่นี่ เลซานโดร
เลซานโดร พรินซ์ จีทรี เขาหนัก 900 กรัมตอนเกิด
ตอนเขาเกิด เขาต้องใส่ท่อติดกับเครื่อง
และเราก็ไม่รู้ว่าเขาจะอยู่หรือตาย
พ่อผมพูดกับผมและบอกว่า
"ตอนนี้แกมีลูกเพิ่มแล้ว แกต้องฉลาดขึ้นนะ" นั่นโน่นนี่
ผมเลยสัญญากับเขา
ว่าผมจะเลิกค้ายา
เลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนั้น
และเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง
ทุกอย่างที่ผมทำ ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ผมก็ถ่ายทอดให้ลูกๆ ผมฟัง
พวกเขาจะได้พยายามทำให้ดีกว่าผม
พ่อผมเคยพูดว่า "ทั้งหมดนั่นก็เพื่อปิดจ็อบ"
พ่อผมไม่ได้พาผมไปธนาคาร
หรือไปตามนัดที่ตลาดปลา…
เข้าใจมั้ยครับ
ไม่มีอะไรแบบนั้น ผมถ่ายทอดเรื่องนั้นให้ลูกๆ ผม
พวกเขาจะได้รู้ จะได้รู้ตัวว่าต้องทำอะไรเพื่ออนาคต
ฉันรู้สึกว่ามีสายใยเชื่อมโยงที่พิเศษมากๆ
ไม่ใช่แค่กับเรื่องราวนี้ แต่กับราโบ เดเปย์เชด้วย
ที่นั่นมีปัญหา แต่มันก็เป็นจริงแบบนั้นทุกๆ ที่ค่ะ
คุณไปจากราโบ เดเปย์เชได้ แต่มันไม่เคยจากคุณไป
มีบางอย่างที่มีมนตร์ขลังเหลืออยู่
ถ้าคุณติดคุก ชีวิตคุณจะ…
พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือไปหมด
การอยู่ในคุก
การใช้เวลาหลายปีข้างในนั้น ทำให้คุณปิดกั้นตัวเองมากขึ้น
ผมไม่ได้เปิดใจมากนักไม่ว่ากับผู้หญิงหรือผู้ชาย
ต้องใช้เวลาพักหนึ่ง สามหรือสี่ปี
แล้วผมก็เริ่มคิดว่า ผมต้องกลับไปเป็นคนที่ผมเคยเป็นจริงๆ นะ
คนขี้เล่นที่เล่นมุกกับใครต่อใครตลอดนั่น…
ดังนั้นก็นั่นแหละครับ
มันแย่มาก
การติดยาก็เหมือนมังกรหลับ
คุณทำให้มันหลับไปตอนคุณเข้ารับการบำบัด
และเลิกเสพได้อยู่พักหนึ่ง
แต่แล้วเจ้าอสูรร้ายนั่นก็ตื่นขึ้นมา
อสูรร้ายซึ่งก็คือการติดยาเสพติด
มันอาจตื่นขึ้นมาได้ทุกเมื่อถ้าเกิดความไม่มั่นคง
หรือสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดในชีวิตของคนคนนั้น
การเลิกกับคนรัก การเสียชีวิตของคนที่รัก หรืออะไรอื่น
เช่นการโดนไล่ออกหรืออะไรก็ตาม
เจ้าอสูรน้อยนั่นหลับอยู่ตรงนั้น แต่มันอาจโงหัวขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
ผมติดสารสังเคราะห์นั่น
และมันก็พรากทุกอย่างที่ผมรักไป
มันพรากครอบครัวผมไป มันพรากทุกอย่างไป ให้ตายสิ
ผมทำเรื่องที่ไม่เป็นตัวเองเลย
ของนั่นเปลี่ยนคนคนหนึ่งได้
ผมอยากย้อนเวลากลับไป พวก ผมไม่…
ผมเสียเมียผม ลูกๆ ผมไป…
เมียที่ผมรัก
เงินที่ได้มาง่ายๆ ก็หายไปด้วย
นั่นก็ไม่ใช่เรื่องดีครับ
การถูกตัดออกจากครอบครัวมันเฮงซวยมาก
ใช่ครับ
จากนั้น ช่วงที่ลูกชายผมอยู่ในโรงพยาบาล
ผมก็สวดภาวนาเยอะมาก
ผมพูดว่า "พระเจ้า ทรงช่วยลูกด้วยเถอะ"
"ถ้าลูกชายของลูกรอดมาได้
ลูกจะหยุดทำเรื่องทั้งหมดนี้
ธุรกิจนี้ที่ทำร้ายคน
ที่เอายาพิษนี่เข้าไปในชีวิตพวกเขา"
แล้วก็ตามนั้นแหละครับ มันเป็นสัญญา จนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณพระเจ้า…
มันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากรู้ ผมไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้อง
สำหรับผม มันเป็นของเฮงซวย เศษสวะ
มันเป็นของบ้าๆ ที่ทำลายครอบครัว
เป็นชีวิตที่มีแต่คำโกหก
ชีวิตที่เต็มไปด้วยพวกหนูสกปรก พวกปากโป้ง
ชีวิตที่แบบว่า…
เพื่อนสนิทคุณอาจยิงหัวคุณจากด้านหลัง
ถ้าคุณมีเงินมากไป
ชีวิตที่อยู่กับยาเสพติดน่ะ ไม่มีเพื่อนหรอกครับ
ไม่เคยมีเพื่อนในชีวิตที่อยู่กับยา
(หลังจากรับโทษ)
(รุย คูโตมีอาการซึมเศร้า เพราะการเสียชีวิตของลูกชาย)
(เขามัวเมากับการเสพยาและถูกจับกุม)
(ปัจจุบันเขารอที่ว่าง เพื่อจะเข้ารับการบำบัดการติดยาอยู่)
(อันโตนิโอ ปาเชโกสร้างชีวิตขึ้นมาใหม่)
(และยังคงอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดิมต่อไป)
(เขาไม่เคยถูกจับอีกเลย)
ต้องใช้เวลาในการสร้างเครื่องยนต์พวกนี้ ชิ้นส่วนทั้งหมดนี่ ค่อยๆ สร้าง
(โทนี่ถูกเนรเทศจากสหรัฐอเมริกา เมื่อ 25 ปีก่อน)
(และไม่เคยได้กลับไปอีก)
(เขาฝันว่าสักวันจะได้กลับไปพบครอบครัวเขา)
(เตลโมเริ่มทำธุรกิจ จัดจำหน่ายปลาที่ประสบความสำเร็จ)
(เขายังอาศัยอยู่ในราโบ เดเปย์เช)
ด้านนั้น หัวมุมพวกนี้ ทุกอย่างนี่น่ะ
(ซานโดร จียังคงใช้ชีวิตในสหรัฐฯ กับภรรยาและลูกสามคน)
(เขาก่อตั้งบริษัทก่อสร้างที่ประสบความสำเร็จ ซึ่งมีพนักงานกว่า 40 คนขึ้นมา)
(ตามคำสั่งศาล เขาออกจากสหรัฐอเมริกาไม่ได้)
(เขาไม่ได้กลับไปอะโซร์สมาตั้งแต่ปี 2013)
(ในปี 2021 อันโตนิโน ควินชีถูกกักตัวในบราซิล)
(บนเรือที่มีกัญชา 630 กิโลกรัม)
(เขาโยนยาลงจากเรือเพื่อหลบหนี)
(เขาถูกจับได้คาหนังคาเขา และตำรวจก็กู้ห่อยาคืนมาได้)
(เขาต้องโทษจำคุกเก้าปีฐานลักลอบขนยา)
(เขาหลบหนีไปได้อีกครั้ง และปัจจุบัน เป็นคนร้ายที่ตำรวจบราซิลต้องการตัว)
(ถึงจะเผชิญความยากจนอย่างต่อเนื่อง ปัจจุบันราโบ เดเปย์เชก็เป็นแหล่งท่องเที่ยว)
(นักท่องเที่ยวผู้อยากรู้อยากเห็นนับพันๆ มาเยือนหมู่บ้านนี้)
(เรื่องราวของราโบ เดเปย์เช)
(เป็นแรงบันดาลใจในการสร้าง ซีรีส์เรื่องแต่งที่มีคนดูมากที่สุดเรื่องหนึ่ง)
(ราโบ เดเปย์เชไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย)
ฉันคิดถึงบ้านเกิด
ลุยเลย ลุย
เรื่องนี้จะไม่หยุดลง
ทุกคนพูดคุยกัน
ใช่แล้ว
และพวกอันธพาลก็สูบบุหรี่
แสงแดดรอฉันอยู่
ที่ริมทะเล
คุณจะเห็นได้ว่าทุกคนกำลังคุยกัน
เรื่องอะโซร์สและโปรตุเกส
เราคือราเปชินญอส คนที่ยอดที่สุด
ทุกคนเต้นในงานปาร์ตี้
ฉันอยู่ที่งานปาร์ตี้ตลอด
แล้วพรุ่งนี้ล่ะ
พรุ่งนี้ฉันจะไปงานปาร์ตี้
ฉันอยู่ที่งานปาร์ตี้ตลอด
คำบรรยายโดย พรรษพร ชโลธร