Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SÃO MIGUEL, AZORLAR
Kokain, São Miguel adasının dört bir yanına yayıldı.
Dün öğleden sonra
São Miguel adasının kuzey kıyılarında yaklaşık 300 kilo kokain bulundu.
Kokaini nakleden İtalyan
yakalanmadan önce yüzlerce kiloyu denize atmış.
Evet, birçok kişi çöp olduğunu düşündü.
Orada burada bir paket.
"Olamaz. İnanmıyorum."
Başını dışarı çıkarmış ve denizde yüzen bir sürü paket görmüş.
Sırtındaki çuval yırtılmış ve paketler yere düşmüştü.
5.000 eskudo ile küçük bir poşet alınabilirdi. Dolu dolu!
Kadınlar, kokaini un sanıp balıkları ona bulamışlar.
Çocuklar, futbol sahalarının çizgilerini kokainle çizmişler.
Güzel bir ada, cennet gibi bir yer, öyle güzel.
Ama paketler her yerdeydi.
O insanlar hiç kokain görmemişlerdi.
Ucuza dağıtıldı.
Bunun korkunç sonuçları olacaktı.
Bir felaketti.
33 tabanca ve 2.000 kurşunla yakalandım.
Bazı iyi arkadaşlarım öldü.
Araba kokainle doluydu, kocaman topaklar yere saçılmıştı. Adam deliydi.
Dışarıda, sokaklardaydılar. Gün doğumundan gün batımına, her gün.
Silah taşıyan bir korumayla.
Zenginler hâlâ zengin, fakirler uyuşturucu satıyor.
BİR ADANIN KADERİNİ DEĞİŞTİREN KOKAİN
2001'DE BİR TEKNE DOLUSU KOKAİN BİR ADANIN KADERİNİ DEĞİŞTİRDİ.
BAZILARI İÇİN BİR ŞANS, BAZILARI İÇİNSE ŞANSSIZLIKTI.
Adrenalin neredeyse uyuşturucu gibi etki eder.
Bağımlılığa yol açar. Alışkanlık yapar.
Polisliğin de alışkanlık yaptığı doğru.
Silahlarla ilk kez Angola'da tanıştım. Orada doğdum.
İlk kez ateş ettiğimde sekiz yaşında falandım.
Bu normaldi çünkü o dönemde özgürlük hareketleri arasında
husumet artmıştı ve katliamlar oluyordu.
Bu yüzden devlet
sivillerin korunması için silah dağıtma ihtiyacı duymuştu.
Azor Adaları'na 1993'te geldim.
1994'te narkotik bölümünde çalışmaya başladım.
Kanıt, uyuşturucu, para peşinde… Bu bir kedi fare oyunu.
Hep söylerim, avcı bir taraftadır, av diğer tarafta.
Ve adrenalin patlaması yaşanır.
2015'TE DÜNYA SÃO MIGUEL'DEKİ OLAYLARI ÖĞRENDİ.
YELKENLİ. İTALYAN. KIYIYA VURAN KOKAİN.
İKİ İSPANYOL KADIN MUHABİR HABERİ EL PAÍS'TE YAZDI.
São Miguel adasıyla ilk temasım 2009'da olmuştu.
Buraya 25 Haziran'da geldim.
Başta Portekiz devlet televizyonu için çalışmaya gelmiştim
ama kendimi Portekiz devlet radyosunda buldum.
Azorlar'la ilk temasım 2010'da oldu.
São Miguel'e gittim çünkü kardeşim orada biyoloji okuyordu.
Dört gün etrafı gezdikten sonra kardeşim "Rabo de Peixe'e gidelim" dedi.
Rabo de Peixe gittiğimizde kardeşim şöyle dedi,
"Pencereleri kapat, kapıları kilitle. Bu bölge…"
Sanırım "çatışma bölgesi" dedi. Tam olarak hatırlamıyorum.
BOSTON MASSACHUSSETTS, ABD
"AĞLAMAYACAĞIM" GİBİ ŞARKILARIN BESTECİSİ
Rabo de Peixe benim için çok önemli.
Rabo de Peixe'deki kuzenlerimle Rapexinho'lar arasında büyüdüm.
Orada hayat kolay değil. Ekmek aslanın ağzında.
Herkes çok çalışır.
Denizciler, balıkçılar, soğuk insanlar.
Oraya gitmek tavsiye edilmiyordu. Kimse sizi oraya davet etmezdi.
Yakın zamana dek Avrupa'nın en yoksul mahallesiydi.
Okur yazarlık oranı düşüktü.
Burada ne olmuştu?
Sanki amansız bir fırtına yaşanmış ve insanlarda iz bırakmış gibiydi.
Yoksulluk değildi bu. Bir şeyler olduğuna dair bir histi.
2001'de hasar görmüş bir yelkenli vasıtasıyla
çok miktarda kokain adaya ulaşmıştı.
Kokainin çoğu da gelgitle falan sürüklenerek
Rabo de Peixe kıyılarına vurmuştu.
O insanlar hiç kokain görmemişlerdi.
Azor Adaları'na geldiğimde gerçek suç oranlarından haberim yoktu.
Bir şey olsa suçlunun kim olduğunu az çok bilirdik.
Çalınan malın değeri de beş avro falan olurdu.
Bir puding, bir parça et, bunun gibi şeyler.
İşlenen suçlar âdeta çocukçaydı.
1990'ların ortalarında Azorlar'da farklı bir suç gerçeğiyle karşılaştık.
ABD'den ülkelerine geri gönderilenler
suç dünyasıyla ilgili bilgilerini burada suça yatkın olanlara aktardılar.
Amerika'da onlara Portekizli deniyordu.
Portekiz'de ise Amerikalı.
Hiçbir yerin vatandaşı değiller.
Ben Rabo de Peixe'liyim Ama korkma
Testiyle içsem doymam Ben ayyaşım
Bak tabancama Gitmedim hiç okula
Sokakta dolaşıp Koko satarım
Ağlamayacağım
Bu hayat bana göre değildi
Ağlamayacağım
São Miguel, Santa Clara'lıyım.
Ailemle birlikte göç ettim. Dokuz yaşındaydım.
Boston bölgesine, Winter Hill'e gittik.
İtalyan, İrlanda bölgesi, Mafya bölgesi.
Orada büyüdüm.
Ben 13 yaşındayken kuzenim
beni kokainle tanıştırdı
ve onun için uyuşturucu satmaya başladım.
Daha enerjik olmalısın. Daha çok şöyle…
Daha tarz olsun, tamam mı?
G2! Sokakları terk ettim
Tanrım.
-Baştan mı alsam? -Hey. Dur.
Mario, onu kabine sok. Kabine gir.
Bunu kaydetmeliyiz.
ESTEVÃO GAGO TARİHÇİ
Sınır dışı edilip geri dönenlerin entegrasyonu
hiçbir surette kolay değildi.
Uyuşturucu yüzünden birçok kişi buraya geri gönderildi.
Kavgalar, çalıntı arabalar yüzünden.
Onlar suçlu olarak damgalanmış insanlardı.
Ama o küçük adaya döndüklerinde
burada işledikleri suçları işleyemediler.
Hapis yatıp cezalarını çekmişlerdi.
Havaalanına götürülüp Ponta Delgada'ya bırakılmışlardı.
Bazı aileler onları içlerine almayı reddetti.
Geri gönderilmişlerdi. Çoğunun burada ailesi yoktu.
Burada ne yapacaklardı? Kimseyi tanımıyorlardı.
Suç işleyebilecek insan sayısı artmıştı.
Büyük çoğunluk uyuşturucu kullanmaya devam etti.
Parasını ödemek zorundaydılar, küçük suçlar işlediler.
Şiddet olayları baş gösterdi
zira uyuşturucuya ihtiyaçları vardı ve ciddi suçlara yöneldiler.
PEK ÇOK AZORLUNUN AMERİKAN RÜYASI KÂBUSA DÖNDÜ.
HİÇBİR YERİN VATANDAŞI DEĞİLLER. SINIR DIŞI EDİLDİLER.
ANTÓNIO PACHECO ÜLKESİNE GERİ GÖNDERİLDİ
1969'da kaç yaşındaydım?
Sekiz yaşındaydım ve Amerika'ya, New Jersey'e göçtük.
Devasa bir şehirdi ve okulda kimse Portekizce bilmiyordu.
Küçük bir mahalleden gelen küçük bir çocuktum,
tüm o insanların arasında korkuyordum,
o yüzden sınıf arkadaşlarımı takip ettim.
Onları takip etmekten başka çarem yoktu.
Onlarla konuşamıyordum bile.
Yani epey zorluk çektim.
Tony başka olaylara karışmıştı.
Küçük suçlar, küçük miktarlarda uyuşturucu satışı.
Suç dünyasındaki takma adı Fenais Tony'ydi.
Şu Lopes adi bir polis memuruydu.
Milleti hapse atarak madalya almaya çalışıyordu.
Beni de hapse attı.
Çok acımasız biri olduğu,
uyuşturucu kullanan veya satanlardan nefret ettiği söyleniyordu.
Rui Couto…
Tam hatırlayamıyorum.
Sanırım Birleşik Devletler'den gelmişti
ve orada uyuşturucu kaçakçılığından hüküm giymişti.
Silahlı soygundan emin değilim ama uyuşturucu kaçakçılığı kesin.
ABD'den ülkesine geri gönderildi
ve o dönemde kuzey kıyısına, Achadinha'ya yerleşti.
Rui, Amerika'dan geldi. Sınır dışı edilmişti.
Achadinha'da İngilizce konuşan veya ot tüttüren pek kimse yoktu
ama Rui Couto öyle biriydi.
Rui buradan, New Bedford'dan. Oraya geri gönderildi.
Rui kokaini bilir.
Rui bir gangster.
İyi bir adam.
Bizden biri.
RUI COUTO "GERÇEK GANGSTER"
Amerika'da 16 yaşından itibaren uyuşturucuya başladım.
Bir resim yarışması kazandım.
Boston Üniversitesi'nden burs teklifi aldım.
Geri çevirdim.
Annem hep derdi ki "Rui'miz bir beyefendi olabilir."
Ama bu öyle bir şeydi ki… Bilmiyorum.
Sonra 1978'de esrarla yakalandım ve bir yıl hapis yattım.
Sonra da kendi isteğimle Azorlar'a geri dönderildim.
Amerika'da kalsaydım şimdiye ölmüş olurdum.
Buraya geldim, gönüllü olarak orduya yazıldım.
Hayatımın en güzel dönemiydi. Terceira'ya gitmeme izin verdiler.
Orayı sevdim. Barmendim.
Bana çok faydası oldu. Orduda ot sattım.
Bunu söylememeliydim.
Azorlar çok uzak bir bölge.
Adalar Kuzey Atlantik'te.
Portekiz ana karasından yaklaşık 800 deniz mili,
Birleşik Devletler kıyılarından da 1.600 deniz mili uzakta.
Amerika kıyılarından gelen tüm yelkenlilerin
Avrupa'ya giderken ulaştıkları ilk yer
hep Azorlar olmuştur.
EUROPOL VE AB'NİN UYUŞTURUCU KAÇAKÇILIĞI RAPORUNA GÖRE
KOKAİN AZORLAR ÜZERİNDEN AVRUPA'YA GİRİYOR.
ZULA 7 HAZİRAN 2001
Bir balıkçı ihbar etmişti.
Oltayla balık tutan bir adam.
Uyuşturucuyu, uyuşturucu paketlerini görmüş
ve polise haber vermişti.
Bir arkadaşla balık tutmaya gittim.
Epeyce balık tutmuştu.
O ayrıldı, 15-20 dakika sonra ben de gittim.
Giderken yerde paketleri gördüm.
"Bir sürü paket! Mağarada saklarım."
Biraz uzun sürdü, ağırdı. Mağaraya sakladım.
Mağaraya vardığımda arkada daha fazlasını gördüm. "Bir sürü paket!"
Sonra birini alıp lastiği çıkardım.
Lastiği çıkardım,
poşeti sıyırdım, içinden yine poşet, yine lastik çıktı.
Bir ambalajı açmak neredeyse yarım saat sürdü.
Sonra beyaz bir kütle gördüm.
Onu çıkardım ve ne olduğunu anlamak için hafifçe vurdum. Ama ben aptal değilim.
Uyuşturucu mu diye bakmak istedim. Gerçekten uyuşturucuydu.
Çok kayalık bir yamaçtı
ve köpüren dalgaların 30 ila 50 metre yukarısında
alçak bir mağara vardı.
Patika denizden görülecek şekilde işaretlenmişti.
Haçlar, kırık kamışlar…
Yol işaretlenmişti.
Yukarı çıktığımda Zé Manel Brasileiro'yu gördüm.
"Selam Parceiro, ne güzel balıklar bunlar. Epeyce de tutmuşsun."
"Daha da iyisini tuttum."
Sakladığım şeyi çıkardım, poşeti sıyırıp ona gösterdim.
"Dostum, bu uyuşturucu değil. Bu saf kokain!"
Polis ve Deniz Zabıtası uyuşturucuya el koydu.
Oraya gidip uyuşturucuyu Ponta Delgada'ya götürdüler.
Etrafa bakındılar.
277 paket ele geçirmişlerdi, başka bir şey bulamadılar.
Haber yayıldı ve herkes,
çocuklar, kadınlar, erkekler, herkes oraya gitti.
Aşağıya indiler, suya girdiler ve tüm uyuşturucuyu yukarıya taşıdılar.
Aşağıdan 420 kilo toplamışlardı.
Dün öğleden sonra
São Miguel adasının kuzey kıyılarında yaklaşık 300 kilo kokain bulundu.
O zamandan beri büyük bir polis operasyonu devam ediyor,
dolayısıyla polis vakayla ilgili daha fazla bilgi vermiyor.
O andan itibaren yelkenliyi de araştırmaya başladık.
Yelkenlinin kuzey kıyısı boyunca
Rabo de Peixe'e doğru yol aldığı bildirilmişti.
Teknenin Rabo de Peixe limanından çıkıp batıya doğru ilerlediğini öğrendik.
Pilar da Bretanha bölgesinde kısa süreliğine durup
yükü önce orada boşaltmıştı.
Daha sonra Ponta Delgada marinasına geldiğini duyduk.
Hemen oraya bir ekip gönderdik.
Bir ekip de Rabo de Peixe'e gitti.
Rabo de Peixe çalışmak için zor bir yer.
Orada olmak bizim için zor. Etrafımız hemen insanlarla çevrildi.
Fazla yaklaşmayı göze alamazdık.
Soruşturmayı riske atabilir, adamın sıvışmasına sebep olabilirdi.
Devam eden başka bir soruşturmada olaya karışan kişilerle
Rui Couto ve Tony arasında bir bağlantı olduğu anlaşılmıştı.
Azorlar'a geldiğimin ikinci günü Tony ile tanıştım.
Yürüyüşe çıktık.
Sohbet ettik. "Amerika'dan geliyorum…" Vesaire.
İngilizce konuşmaya başladık.
Ot. Ona biraz ot verdim.
Çocuk her gün beni görmeye geliyordu.
Ot için değil, sohbete geliyordu. Rui Couto'yla böyle tanıştım.
Pacheco kardeşim gibidir. Arkadaştan ötedir.
Kardeşim gibidir.
Kokain satmaya başladım.
Hep saf kokain.
Venezuela'ya iki kez gittim.
İlk gittiğimde neredeyse bir kilo kokain yuttum.
Adam bana 30 küsur yıldır patlayan paket görmediğini söyledi.
O kadar iyi yapıyorlar. Kendi gözlerimle gördüm.
Soğuk damga makinelerini kullanıyorlar.
Beş, yedi ve 10 gramlık oluyor.
En küçüklerini aldım. Büyükler boğazımdan geçmiyor.
Prese sokup şeffaf plastikle kaplıyorlar.
Bir parmağa dolduruyorlar, diş ipiyle bağlayıp kesiyorlar.
Sonra bir parmak daha, düğümü içine itip geriyorlar
ve bunu dört kez tekrarlıyorlar.
Sonra saf bala buluyorlar, lastik üzerinde bir bariyer oluşturuyor
ve onu mide asidinden koruyor, böylece patlamıyor.
Boğazın hissizleşsin de yutabilesin diye bir kâse buzun içine koyuyorlar.
10 tane yutup evin içinde dolaşıyordum.
Sonra biraz tavuk çorbası, bir kaşık et suyu içiyordum.
Mideyi rahatlatmak için.
Sonra bana iğne yapıp yolluyorlardı.
İlk kez yuttuğumda yatağa girdim.
Biraz korkmuştum. O bokun beni öldüreceğini sandım.
Üç gün midemde kaldı.
Çorba, bira ya da viski içebilirsin. Her şeyi yapabilirsin.
Ama fazla yiyemezsin.
Süt ya da yoğurt içemezsin.
Süt ürünleri yasak yani anlayacağın.
Azorlar'a gittim. Bir bardak süt içtim.
Kuluçkadaki tavuk gibi küvetin içine oturdum.
Öyle dediler!
Azor Adaları'nda ilk olarak Porto Formoso'ya gitmiştim.
Esrar içerken yakalandım.
Sanırım 500 eskudo değerindeydi.
Hayır, 1.000 eskudo vardı. Hayır, 500. En az o kadar.
65.000 eskudo ödedim.
Yargıç, "Ağır uyuşturuculara bulaşmıyorsunuz, değil mi Bay Rui?" dedi.
"Hayır, hanımefendi" dedim. "Onlara bulaşmayın."
Sonra 2,5 kilo kokainle karşısına çıktım.
Eyvahlar olsun!
Kadın da beni tanımaz mı!
Couto, Venezuela'ya gitti.
Onu oraya gönderen bağlantıları
iki kilo kokain dolu bir bavulu geri getirmesini istiyorlardı.
Rui Couto, Ribeira Grande'den Rui adında başka bir gençle Lizbon'a ulaştı.
O genç, işler ters giderse suçu üstlenmek için görevlendirilmişti.
O sadece kuryeydi.
Bavulu taşıyacak ve sorun çıkarsa suçu üstlenecekti. Sorun çıktı da.
Rui adaya döndü, diğer çocuk Lizbon'da tutuklu kaldı.
Telefonlarının dinlenmesini talep ettik.
Neyin peşinde olduklarını, orada ne işleri olduğunu,
işin içinde büyük miktarda uyuşturucu olup olmadığını öğrenmek istiyorduk.
Tüm bunlar, adanın kokaine bulanmasından bir ay kadar önceydi.
KAYIP PAKETLER 16 HAZİRAN 2001
Azorlar'da okyanus yüzeyde sakin görünebilir
ama aşağıda her zaman pek çok akıntı olur.
Antonino Quinci sahile yaklaştığında
yükünden kurtulması gerekiyordu.
Sonradan bir harita bulduk,
üzerinde yolculuğunun kayıtlarını tutmuştu.
Rotanın üçte ikisini işaretlemişti.
Venezuela ve Azor Adaları arasında
dümeni kırdığı yer de işaretlenmişti.
O noktadan São Miguel'e ulaşmayı başarmıştı.
Limana girmeden önce yükünden kurtulması gerektiğini biliyordu.
Gümrük memurları tekneyi arayabilirdi.
Uyuşturucu balyaları apaçık ortadaydı.
Adanın kuzeybatısına yaklaştı
ve şişme botla Pilar da Bretanha'ya doğru yol aldı.
Muhtemelen uyuşturucunun çoğunu boşalttığı yer orasıydı.
Sonra kuzey kıyısı boyunca doğuya,
Capelas'a doğru gitti.
Capelas'ın ucundaki küçük bir koyda, bir girintide
uyuşturucunun geri kalanını boşaltıp saklamaya karar verdi.
Kokaini kıyıya götürürken
Capelas'ın ucunda bir balıkçı gördü.
Balıkçı uzaktan onun karaya bir şey taşıdığını görmüştü.
Quinci, botu yelkenliye bağlar bağlamaz
tekrar batıya, Bretanha yönüne gitmeye karar verdi.
Orada çapayla ve zincirle yükü suya batırdı.
Elinde kalan son kokaini suya batırdı.
Orada yaklaşık 100 kilo vardı.
Peki ne yaptı?
Uyuşturucuları torbalara sardı,
suya indirdi…
Belki de ambalajları yeterince sağlam değildi.
Aşağıdaki akıntılara dayanamadılar.
Bu yüzden çuval parçalandı ve paketler dağıldı,
adanın her yanına yayıldılar.
Kuzey ve güney kıyılarında ortaya çıkan paketler vardı.
"Kuzenin seninle konuşmak istiyor."
Bir gün onu aradım, "Sandro, zengin olduk" dedi.
"Milyoneriz."
"Bizi görmeye gelmelisin."
Durum ortaya çıktı.
Muhtemelen bir gören olmuştu. Kokain bulma telaşı başladı.
Bir tane değil, 100, 200, 300 paket!
Bir sürü vardı.
Capelas'ta bir tekne,
kilolarca kokain kaybetmiş veya denize atmış bir yat olduğunu görünce
bir iki gram bulalım da biraz keyif çatalım diye Capelas'a gittik.
Birçok kişi ne olduğunu bilmiyordu.
Bilenler ülkeye geri gönderilenlerdi.
Kimse dünyada inanmazdı.
Para bulmak gibiydi.
Okyanustan gelen torbalar dolusu para.
Aynı şey.
Güzel bir ada, cennet gibi bir yer, öyle güzel.
Ama paketler her yerdeydi.
Araştırmaya başladım.
İnternette hiçbir şey yoktu.
Kesinlikle hiçbir şey.
Avrupa Birliği içinde, Avrupa'da böyle çılgınca bir trajedi
nasıl olur da haber yapılmazdı?
Plan yapmaya, Azorlar'a gitmek için hazırlanmaya başladık.
Bu hikâyeyi anlatmak istiyorduk.
Rabo de Peixe'e ulaştık. Bir grup gençle tanıştık.
Adaya geldik ve dedik ki
"İspanya'dan geliyoruz, Rabo de Peixe'de olanları araştırıyoruz."
Gülmeye başladılar.
Bu tepki biraz yıldırıcıydı.
Derken bizim hatun sırtını bir direğe yasladı,
yeni aldığı bir parça otu çıkardı
ve tüttürmeye başladı.
20'den fazla çocuk etrafımızı sardı.
Sonra testosteron çemberi açıldı ve Telmo ortaya çıktı.
TELMO RAPEXINHO (RABO DE PEIXE YERLİSİ)
Önümüzde durdu, bize baktı ve şöyle dedi,
"Pekâlâ, ne istiyorsunuz kızlar?"
Rabo de Peixe'e böylece kabul edilmiş olduk.
Eskiden buradaki halk gerçekten açlıktan kırılıyordu.
Arkadaşlarım bize gelip yemek yerlerdi. Gerçekten açlardı.
Kakao, şeker, ekmek, ton balığı, nohut.
Nohutu bile sayarak yerdik.
Nohut konservelerini beş, altı kişi aramızda bölüşürdük.
Sosis… Eskiden annemden sosis çalardım.
Sosis konservesi. Çok kızardı.
Gelip iki tane alırdım. Bazen de saklardım.
Bir konserve alır, çakılmasın diye iki taneyi öne çekerdim.
Annem Bayan Margarida için o günler…
12 yaşındaydık, sörf yapmaya gitmiştik.
Ne olduğunu anlamadık.
Taşlara sürterek parçalamaya başladık. Bilmiyorduk ki.
Taşları boyamaya başladık. Her şeyi boyadık, sonra kaçtık.
Çocuklar onu alıp yere yazılar yazdılar.
"Maria João'yu seviyor", "Luís pisliğin teki".
Bir gün futbol oynamak istedik,
saha çizgilerini çizmek için kireç yoktu.
Oraya gittim, boyanmıştı.
Denizde buldukları paketlerdeki tozla saha çizgilerini çizmişlerdi.
Her yere dağılmış tonla paket vardı.
Birçok kişi çöp olduğunu düşündü.
Bir sürü paket, bilmiyorum… 20, 30, 40 burada,
10, beş veya altı tane orada, 50 tane şurada.
Bir sürü paket.
Calhetas'ta, bütün kıyılarımızda.
Bulduğum paketler… Denizdeki balıkçıların ağlarına takıldı.
Adalarda da vardı.
Bakkaldan bir kilo şeker almak gibiydi. Bolluk vardı.
Top şeklinde bir paket buldum. Bir bıçak çıkarıp kestim.
Keserken bir gıcırtı duydum. Cam olduğunu gördüm.
Bir taşla kırdığımda içinde bir toz gördüm.
Taş gibiydi.
Bıçağımla bir parça alıp tadına baktım.
Ne olduğunu bilmiyordum, yıllarca yurt dışında kalan bir arkadaşım
"Balık kızartma unu" dedi ve bana 400 eskudo verdi.
Büyük bir kütleydi. Şu büyüklükte, şu kalınlıkta.
Aşağı yukarı bir kiloluk sokak kokaini.
Temel olarak aynı hikâyeleri anlattılar.
Kadınlar, kokaini un sanıp balıkları ona bulamışlar.
Veya şeker sanıp kahvelerine katmışlar.
Bilim kurgu gibiydi.
Anlattıkları hikâyeler çılgıncaydı ama bunları tekrar edip durdular.
Düzgün bir hayat süren makul insanlar onu polise teslim etti.
Ama gangsterler, mafyacılar kokaini toplamaya başladı. Herhâlde yani.
Toplamaya başlamışlardı. Onunla ne yapacaklarını biliyorlardı.
Ülkeye geri gönderilenlerin çoğu uyuşturucuyu biliyordu.
Suça talimliydiler.
33 tabanca ve 2.000 kurşunla yakalandım.
Sokaklardaki hayatı biliyorlardı.
O hayatta uyuşturucu vardır, fuhuş vardır,
banka soygunu, cinayet falan vardır.
Capelas'a gidip gece ikiye kadar iş yapacağımız adamı bekledik.
Gece ikide geldi.
Bir gram kokainle.
Akşam küçük bir parti yaptık,
biraz içtik, birkaç fırt çektik.
Ertesi gün öğleden sonra saat birde
kapımın önüne bir motosikletin geldiğini duydum
ve "Bana gelmiştir" diye düşündüm.
Kapı çaldı. Rui Couto'ydu.
Yanında da bir inşaat eldiveni dolusu kokain vardı.
Kapıyı çaldı, kapıyı açtım, içeri girdi.
Mutfak masama geldi, kokaini masaya koyup şöyle dedi,
"Sen bunun icabına bak, bu gece seninle konuşacağım."
İş yaptığım arkadaşım bana eroin sordu.
"100 gram kadar var" dedim.
Arabasına bindim, arkaya 300 gramlık bir yumru attı.
"Hediyem olsun" dedi.
Jacky de Capelas'ta bir sürü paket bulmuştu
ama buraya da geldi, Rui'nin evine de gitti.
Hepsi kokaindi. Büyük topaklar hâlinde. Bir araba dolusu.
"Bu adam deli" dedim. Kokain kokar.
"Bu kokain mi?" dedim. "Arabanın her yanına kokain bulaşmış!"
"Rui, bu bok hayatımı bir kere mahvetti, yine mahvedecek" dedi.
O konuşmayı gerçekten yaptık.
Jacky çoktan öldü.
Bir keresinde sekiz kiloluk bir anlaşma yapmıştık.
Sekiz milyon eskudo istedi. Kilo başına bir milyon.
Bu konuda daha başarılı olan Rui'yle pazarlık etmeye başladık.
"Ama biz arkadaşız. Bize indirim yapabilirsin."
Ve o sekiz kilo bize beş milyona mal oldu.
Arabasında iki kilo daha vardı.
Bagajında sosis, Tupperware ve peynir vardı,
sonra şarap kadehlerine doldurulmuş kokain satmaya başladı. Çılgındı.
Onunla konuştuk ve kilolarca kokain aldık.
Onlar için bir mucize gibiydi.
"Hayır" diyordum.
"İsa'nın cennetten bize baktığına inanamıyorum."
Birçok kişi için bu bir mucizeydi.
Bir gün yelken dersi için hazırlanıyordum,
marinanın girişinde demir atmış bir yat gördüm.
Bir yat demir atmışsa sorun var demektir.
Bir problem var mı diye sordum ve gerçekten de
"Evet, dümenimizde sorun var. İskeleye yanaşmak istiyoruz" dediler.
Bir teknenin su altındaki
hareketli kısımlarında yapılan
her onarımın
karada gerçekleştirilmesi gerekir.
Dümeni, teknede delik açmadan tamir edemezsiniz.
Mürettebat iki kişiydi.
En azından dışarıdakiler o kadardı.
Ve bir tanesi, en genci,
bir tomar parayla geldi.
O zamanlar hâlâ eskudo kullanılıyordu.
Bir tomar para.
"Size para öderiz. İskeleye yanaşmamıza yardım edin."
"Para istemiyorum" dedim. "Para vermenize gerek yok."
Onlara yardım ettim, hepsi bu.
Tekneyi limana bildirmeden demirleyenler
veya yetkililerin olmadığı bir limana gidenler
hemen şüphe uyandırır.
Avrupalı değilseniz ve Avrupa'ya girmek zorundaysanız
yapmanız gereken ilk şey yetkililerle görüşmektir.
Tekneye vardığımızda orada bir merdiven vardı.
Birinin dışarı çıkması için seslendik.
Adam yaklaşınca "Biz polisiz" dedim. "Mahkemeden arama emrimiz var."
Saçı başı biraz dağılmıştı. Uzun, kıvırcık saçları vardı.
Uzun boylu bir adamdı. 1,80'den uzun, belki 1,90.
İri, güçlü bir adamdı.
Giovanni Speranza adına çıkarılmış sahte kimliğini kullandı.
Sanırım İtalyan kimliğiydi. Yanında bir sürü belgesi vardı.
Hatta yelkenliyi aradığımızda daha fazlasını da bulduk.
Bunlar Javier Gómez adında bir İspanyol vatandaşına aitti.
Antonino Quinci'nin kimliğini de bulduk. "Sahte bir kimlik daha" dedik.
Ama hayır, durum netleştikten sonra
Antonino Quinci bize bunun asıl kimliği olduğuna dair güvence verdi.
Bizi samimiyetle karşıladı.
Aranılan kişiye hep
"Yasa dışı veya suç teşkil edecek şeyleri teslim etmek ister misin
yoksa biz mi arayalım?" diye sorarız.
Quinci yasa dışı bir şey olmadığını söyledi.
Ona İtalyanca olarak neler yapacağımızı açıkladım.
Uyuşturucu konusunda eğitimli bir köpeğimiz vardı.
Bir cocker spaniel'di. Küçük bir köpekti.
Köpek tekneye binip etrafta dolaşmaya başladı.
Teknenin kokain koktuğunu anlamıştım
ama köpek fark etmedi.
Köpek inerken
Quinci'nin rahat bir nefes aldığını gördüm.
Kalp atışı yine yavaşladı.
Merdivenlerden inerken eşlik etmek için yanıma geldi,
"Köpek bir şey bulamadı. Artık gidin" der gibiydi.
Ben de "Daha gitmiyoruz" dedim.
"Tekneyi arayacağız. Şimdi başlıyoruz."
Uyuşturucu akla hayale gelmeyecek şekillerde saklanır.
Sahte bölmeler, sahte duvarlar yaparlar.
Konservelerin içine koyarlar,
yolculuk için alınmış yiyecekler gibi görünür.
İçerideki eşyayı çıkarmak zorunda kaldık. Ya da en azından bir kısmını.
Böylece kıçtan pruvaya tüm teknede
uyuşturucunun saklanmış olabileceği gizli bölmeleri arayabilecektik.
Quinci'nin endişeli olduğunu fark ettim.
Yoğun bir kokain kokusu olduğu söylenebilirdi.
Balyalar halindeydi, birkaç haftadır Atlantik'i geçiyordu,
o kokudan kaçamazsınız, onu maskelemeyemezsiniz.
Bir kiloya yakın bulduk. 960 gram.
Kişisel kullanımı için içinden bir miktar aldığı bir paketti.
O zaman anladım ki oyunun bittiğini hissetmişti.
Uyuşturucu taşıdığı için kapana kısılmış gibi hissediyordu.
Ayrıca kokainin paketlendiği torbanın detayları da onu ele veriyordu.
O kokain paketi, daha önce ele geçirilen
uyuşturucuların paketiyle aynıydı.
O torbanın özellikleri,
diğerleriyle ilintili olduğunu ortaya koyuyordu.
Yatında büyük miktarda uyuşturucu taşıdığından şüphelenilen bir İtalyan
Ponta Delgada'da tutuklandı.
Ele geçirilen uyuşturucudan 2,5 milyondan fazla doz elde edilebilir.
PAULO LINHARES AVUKAT
Sanırım bana çocukluğumdaki korsan imgesini hatırlatmıştı.
Muhtemelen denizci olduğu için ama bakışları da aynı öyleydi.
Bay Quinci'yle konuşmak için hapishaneye gittim.
Çok az konuştu.
Normal bir avukat-müvekkil ilişkisinin tam zıddıydı.
Savunma stratejisi belirleyebilmemiz için hikâyelerini anlatırlar.
Öyle bir şey olmadı.
O bana sorular sordu.
Bilgi paylaşmakta çok ketum ya da kararsızdı.
Suçluların iadesi konusu onu endişelendiriyordu.
Portekiz'de hapis yatmaktan değil,
ülkesine iade edilmekten çekiniyordu.
Suskunluğu, yoğun bakışları,
uzun sessizlikleri göz korkutucuydu, çok içine kapanıktı.
Farklı bir insandı.
İyi akşamlar. 2,5 milyon dozdan fazla doz elde etmeye yetecek miktarda kokain.
456 paket uyuşturucu,
São Miguel kıyıları boyunca çeşitli noktalarda ele geçirildi.
15 HAZİRAN 2001 İTALYAN'IN KOKAİNİ
Kokain uyarıcıdır.
Bedensel fonksiyonları harekete geçirir.
Kendinizi daha enerjik, daha becerikli hissedersiniz.
Ama aynı zamanda psikozların ortaya çıkmasını tetikleyebilir.
Paranoya, dünyaya karşı güvensizlik… Sizi yıpratır.
Gün boyu saatte 160 kilometre hız yaptığınızı hayal edin. Her gün.
Ona "aç uyuşturucu" denir.
Beyin üzerindeki etkisinden dolayı kullandıkça daha fazlasını istersiniz.
Kokain seyreltilmemişti.
Yani %98 saftı.
"Bu kokain de ne?" dedim.
Normalde piyasada perakende satılan kokain seyreltilmiş olur.
Hacmi ve ağırlığı artırıp daha fazla kâr elde etmek için
çeşitli maddeler eklenir.
Okyanus ötesine nakledilen kokainin saflık oranıysa yüksektir.
%95 değilse bile, %90 veya %85 olur
ama her zaman çok saftır.
Sokakta bulduğunuz malda kaynağın oranı %10, %15, belki %20'dir.
Buralarda pek kokain yoktu ve çok güçlü değildi.
Bu ortaya çıktığında biraz fazla…
-İtalyan'ın kokaini acayip bir şeydi… -Saftı.
Ona "İtalyan'ın kokaini" diyorduk.
"Bak, bu İtalyan'ın kokaini, tamam mı?"
Kokain ne kadar safsa insan üzerindeki etkisi o kadar büyüktür.
Ya beyindeki etkisinden dolayı daha fazla kafayı bulurlar
ya da aşırı doz alıp ölürler.
Burası getto dostlarım.
Sadece filmlerde görürsünüz.
Herkes dersini aldı.
Uyuşturucu dersi, anlarsınız ya?
Çünkü kimse ne olduğunu bilmiyordu.
Bardakla sattılar. Torbaya koymayı bilmiyorlardı.
Satmak için bardaklara koydular. Sonra bardak bitti.
Peki ya balıkçılar?
Uyuşturucuyu bulmuşlardı.
Deniz salyangozu veya balık avlarken kokain bulmuşlardı.
Yok pahasına, 100.000 veya 200.000 eskudo'ya sattılar.
Parası olanlar ucuza alabildi.
100.000, 200.000 eskudo'ya bir, iki, üç kilo aldılar.
Birçok insan çok para kazandı.
Dalış yapan bir çocuk vardı, paketler şnorkeline çarpmıştı.
Başını dışarı çıkarmış ve denizde yüzen bir sürü paket görmüş.
"Bu da ne böyle?" demiş.
Sonra kayalıklara bakmış, orada bir çocuk daha varmış.
Paketleri eski bir çuvala dolduruyormuş.
Sırtındaki çuval yırtılmış ve paketler yere düşmüştü.
O çocuk da epey çok buldu.
O çocuk hep çok sarhoştu. Çok içerdi.
İçtiğinde kafelere gidip paketlerden bahsediyordu.
Ve biri onu uçurumdan aşağı attı.
Ucuza satanlar neye bulaştıklarını bilmiyorlardı.
Maddenin ne kadar tehlikeli olduğunun farkında değillerdi.
5.000 eskudo ile küçük bir poşet alınabilirdi. Dolu dolu!
O kadar erişilebilir ve boldu ki
gramla değil, bardakla satılıyordu.
Kahve bardakları, beş avroya veya 5.000 eskudo'ya falan gidiyordu.
Sokakta. Torbada bile değil, ceplerinde taşıyorlardı.
"Ne istiyorsun? İşte."
Ceplerinden çıkarıp veriyorlardı. Öyle bir durumdu.
Ona sahip olanlar para kazanma hırsıyla sattılar.
Biri 10'a sattı, bir başkası sekize ya da beşe.
"Kokain var mı?" "Ne kadar istiyorsun?" "Şu kadar."
Kontrol yoktu.
Artık satamayacak hâle gelmişlerdi çünkü herkeste biraz vardı.
Uyuşturucu satmanın başka bir yolu
adadan çıkarıp Amerika'ya, Kanada'ya, Portekiz'e, Avrupa'ya taşımaktı.
Ana karadan da gelip aldılar.
Birkaç kilo aldılar. Bir şeylerle karıştırmak için.
Onlar işi bilir.
O sırada tek sohbet konusu kokaindi.
İtalyan, Rabo de Peixe'i iyi kokainle tanıştırmıştı.
Yerliler bırakın kiloyu, tek bir çizgi bile görmemişti.
İlginç bir şey oldu.
İtalyan'la teması olan birkaç kişi bir tür Stockholm Sendromu'na tutuldu.
Herkes bize çok iri yarı birinden söz ediyordu.
Agresif değil ama güçlü kuvvetli.
Ama aynı zamanda ondan iyi biriymiş gibi de söz ediyorlardı.
Anlayışlı biri diyorlardı, kalpsiz değil.
Başvuruda bulundum… Onunla konuştum.
Adanın tam bir kaos yaşadığını söyledim. Bir felaketti.
Bir süre bunu düşündü ve şöyle dedi,
"Peki, tamam. Bu tam bir kaos, kabul. Haberleri duydum."
15 gündür serbestti.
Durumu haberlerde görmüştü.
"Size yeri göstermeye hazırım."
Ama sonradan öğrendik ki
teknesinde 705 kilo kokain varmış.
İspanyol yetkililer kaçakçıları izlemişti.
Büyük bir ağdı.
Yılda 22 ila 25 ton kokaini İspanya'ya sokuyorlardı.
Bilbao ve Barselona'ya.
Bunun doğru olduğunu sanmıyorum.
Teknenin taşıma kapasitesi düşünülürse
böyle bir yük taşıyınca çok daha büyük miktarlar getirirsin.
14,5 metrelik Sun Kiss
3.500 ila 4.000 kilo taşıyacak kapasitede bir tekneydi.
O zamanlar, polisin ele geçirdiği paketlerin
kıyıya sürüklenen toplam kokain miktarının
çok daha küçük bir kısmı olduğu da çok konuşuldu.
Açıklanandan ve resmen bildirilenden çok daha fazlası olabileceği söyleniyordu.
Hesapladım ve 420 kilo dedim.
Arabaya yükleyip götürdüler.
Mahkemede yargıç 210 kilo olduğunu söyledi.
Bunu üç kez tekrarladı.
Bu doğru değil, 420 kilo diyordum.
Her seferinde asabileşiyordu.
Yanındaki makineyle hesap yapıyordu
ve hep 210 kilo çıkıyordu.
210 kilo olmasını istiyorsa öyle olsun.
YETKİLİLER 750 KİLOYA EL KONDUĞUNU BİLDİRDİ.
3.000 KÜSUR KİLO KIYIYA SÜRÜKLENMİŞTİ.
Hiç bu kadar çok uyuşturucu görmemiştim. Film gibiydi.
Herkeste vardı, hepimiz fazlasıyla kullandık.
Küreselleşme ve demokratikleşme vardı. Balıkçılar, çiftçiler…
Demokratikleşmenin gerçek olduğu ortada.
Eskiden zenginlerin uyuşturucusu derdik.
Müşteri kravatlı olurdu, avukat veya doktor,
futbolcu, şirket sahibi biri…
En iyi müşteriler onlar.
Artık seçkinlerle sınırlı değildi. Yaygınlaşmıştı.
Gece kulübüne gidiyordum,
beş dakikada bir dışarı çıkmak istiyordum.
Bir fırt çekip içeri dönüyordum.
Herkes çekiyordu.
Burada bir gecede 300 gram tükettik.
Masa tozla kaplanmıştı. Her yanı!
Herkeste vardı. Gece kulüplerinde, striptiz kulüplerinde, genelevlerde…
Yoksullarda vardı, zenginler de istiyordu.
Neredeyse sınıf atlama gibi görüldü.
Eğitimli veya maddi durumu yerinde belli bir zümreye özgü olan bir şeye
erişim sağlamış oldular.
Sabah 10.00, 11.00 gibi oraya gittim. Herkes kokain çekiyordu.
"Sandrinho!"
"Ne haber? Bir çizgi ister misin? Al bak, saf."
Eroin olsa ya kusarsın ya da betin benzin atar.
Kokain öyle değil, o…
Etkisi şöyle olur, sarhoşsundur, bir fırt çekersin, kendine gelirsin.
Ayılır ve gevezelik edersin. Hızlanırsın.
Sokakta böyle elden ele alınıp satılıyordu.
Bir sürü balıkçı ve işçi,
dürüst insanlar, bize gelip şöyle diyordu,
"Hey, bu hiç hoş değil."
Çünkü insanlar kiliseye giderken yolda…
Bir toplantı yaptık ve karar verdik.
Arkadaşlarım ve ben
pazar günü uyuşturucu satmayacaktık.
Kutsal bir gün. Hoş olmuyordu.
Ponta Delgada halkını endişelendiren bir haberle başlıyorum.
Korkutucu olduğu kadar absürt.
Kokain, São Miguel adasının dört bir yanına yayıldı.
18 HAZİRAN 2001 İLK ÖLÜM
Aşırı dozdan ilk ölüm.
O ölüm, devam eden araştırmanın seyrini
ve haberlerin tonunu değiştirdi.
Saat 15.00'i biraz geçe
Azorlar'da Ponta Delgada Hastanesi'ndeki acil serviste acil durum alarmı verildi.
Hastaneye gittim
ve tabiri caizse talihim…
Kötü talihim yüzünden
korkunç bir hâlde ambulanstan çıkarılan
bir kadınla karşılaştım.
Her neyse.
Bir kadın çok fazla kokain almıştı.
Hayatı tehlikedeydi, hızlı hareket etmek gerekiyordu.
Hastanenin koridorlarında yanımdan geçtiler.
Yanımızdaki biri "Bu başka bir vaka" dedi.
"Bir doz aşımı vakası daha."
Bu durumda hayati tehlike söz konusuydu
ama kadın doğru zamanda hastaneye gelmişti,
solunumuna ve kan dolaşımına
derhâl müdahale edebildik.
Kokain kullananların hastaneye akın ettiğini görmeye başladık.
Pek çoğu ilk kez kullanmıştı, çok ciddi klinik tablolarla geliyorlardı.
Bu da acil servise yeni bir dinamik kazandırdı.
Bu tür hastalara müdahale etmeye hazır değildik.
Hastane aşırı yoğundu.
Onlarca insan geliyordu, muazzam bir insan akını başladı.
Hepsi de aşırı dozda kokain kullanmıştı.
Art arda iki, üç, dört, beş doz aşımı vakası.
Art arda aşırı doz vakaları geldi. Her gün insanlar ölüyordu.
20 ila 30 ölüm kaydedildi.
Buna inanmıyorum. Bence daha çoktu.
Durum dramatikti ve tabii ki bir iz bıraktı.
Sorun büyüdü ve sonraki yıllarda
bu sorun yüzünden çok daha fazla ölüm yaşandı.
Aşırı dozdan ölen iki arkadaşım vardı.
O uyuşturucu pek çok kişiyi öldürdü. Pek çok delikanlıyı.
Sorun gerçekten çok ciddiydi.
Hâlihazırda olduğundan çok daha fazla dikkat çekmeliydi.
Perde arkasında olsa bile.
Terk edilmiş hissettik.
İçinde bulundukları tehlikenin farkında olsalar
ve hayatlarının aniden sona erebileceğini bilseler,
hem de yok yere, çok genç yaşta…
Bu onları uyuşturucudan caydırabilecekse
onlara vereceğim mesaj şu olurdu, "Durun."
Sert bir uyarı.
"Durun. Yapmayın."
Endişe verici durumlar vardı.
12 ya da 13 yaşında ufacık çocuklar
kokaini doğrudan damarlarına zerk ediyorlardı.
Bu duyulmamış bir şeydi ve çok ciddiydi.
Bir hafta yemek yemedim.
Gece gündüz buradaydım.
Bize yarım kiloya yakın kokain tükettiğini söyledi.
Bu damarı belirginleştirip
200 ml'lik şırınganın iğnesini batırmış.
O şırıngalar inekler için kullanılıyor.
İlk kanamayı durdurmuş.
Şırıngayı kıymık gibi saplamış.
Bu şekilde dört ya da beş gün geçirmiş.
Elinde ne kadar varsa kullanmış.
Biri gelip avantadan elde ettiği malı elinden almadan
tüm kokaini kendi kullanmak istemiş.
Bir noktada artık kimse burundan çekemez oldu.
Soğuk algınlığı gibiydi.
Artık burundan çekemiyordun. Burnun tıkalıydı, olmuyordu.
Millet taş kokain tüttürmeye başladı.
Bu yüzden şarkılarımdan birinin adı "Mutfakta Taş Kokain".
Taş kokain ve öteki farklı.
Daha paranoyak, daha çılgın oluyorsun.
Her şey sabah 8.30'da başladı.
24 yaşındaki bir adam polis olduğunu sandığımız kişilerden kaçıp
Rua Cidade de San Leandro 2 numaradaki tamirhaneye girdi.
"Neden buradasın?" "Polislerden kaçıyorum çünkü…"
Sonra Rabo de Peixe'de bulunan kokainle ilgili bir hikâye anlatmaya başladı.
İki saat boyunca o genç kendini öldürmemesi için ikna edildi.
Elinde şırınga, sürekli tehditler savuruyordu.
Ta ki onu tanıyan biri çıkıp
duruma bir son verinceye dek.
1 TEMMUZ 2001 ARRIVEDERCI
Lomba da Maia'dan arkadaşım Tony
sürücü ehliyeti yüzünden hafta sonlarını hapiste geçiriyordu.
TONY ARRUDA DEVALLES LİGİ
81-82 YILI İKİNCİSİ
Ehliyetimi pek çok kez kaybettim.
Yargıç "Yine mi Bay António?" diyordu. O kadar çok oldu ki…
Hafta sonları hapis yatmam gerekiyordu. Buna rağmen yine de araba kullandım.
Yargıç "Yine mi Bay António?" diyordu. "Artık sizinle ne yapacağımı bilmiyorum."
"Tekrar sınava girmeniz gerekecek."
O yargıç bana çok yardım etti.
Doğruca oraya yollandım. İkinci kattaki hücreye gittim.
Orada bir sürü gurbetçi vardı. Tanıdığım birçok insan, dostlar…
"Merhaba Tony! İkinci hücreye gidiyor, ikinci kata!"
Harika!
Yemekler iyiydi.
Ana karadan buraya gelmiş bir sürü kişi
"Burası otel gibi, yemekler süper" diyordu.
Bence de öyleydi.
Porsiyonlar büyük. Karnın iyi doyuyor.
Balık var, balık ve pilav dolu kazanlar…
Hafta sonları cezamı çekerken İtalyan'la tanıştım.
İtalyan o hapishaneye girdiğinde
daha önce de hapis yatmıştı.
Yüksek güvenlikli hapishanelerden birinde.
Hapishanenin alçak duvarlarını görünce
"Burası hapishane değil, okul" dedi.
İtalyan pek kimseyle konuşmazdı.
Konuştuğu tek kişi Tony'ydi.
Kilit altında kalmak istemiyordu ama anladığım kadarıyla
başka bir yerden kaçmış ve pek çok kez yakalanmıştı.
Tony cuma günü hapse girip pazar öğleden sonra çıkıyordu.
Hafta sonları yatıyordu.
Biraz İngilizce, Portekizce ve İspanyolca konuşuyordu.
Onunla bu sayede tanıştım.
İnsanlarla konuşuyordu ama kimse anlamıyordu.
Bir araya geldiler ve bir gün…
Avlu molası sırasında
oradaki top oyununa katılmadı.
Avlunun arkasına doğru ilerledi.
Kıyıdaki otoyola doğru.
Duvarlar alçaktı.
Avluda beton banklar vardı.
Top caddeye kaçınca
bankların üstüne çıkıp birinin geçmesini beklerlerdi.
"Topu atsana!" diye bağırırlardı. Yoldan geçen kişi de topu içeri atardı.
Hapse girdiğimde duvarın yüksekliği 1,20 metreydi.
Banka çıkıp yoldan geçenlerden topu atmasını isterdim.
Top falan yoktu. Onları sağa sola yönlendirirdim.
Boş yere aranıp dururlardı.
Gardiyan anahtarla kapıya vurdu. Çın çın!
Hepimiz biliyorduk. Tekrar dolaşmaya başladık.
İtalyan avluda volta atmaya devam etti.
Ne oluyor demeye kalmadan atladı.
Üzerinde çürük bir tel olan alçak duvardan yola atladı.
Gardiyan elinde tüfekle kuledeydi.
Bum, bum!
Ama İtalyan "Beni öldürme!" dedi.
"Ciao" dedi ve kaçtı.
Tony de motoruyla bekliyordu.
Orada bekliyordum.
O da cesurdu, ben de. İkimiz de çok cesurduk.
Gardiyanlar "Büyük bir motosikletti" diyor çünkü hızla ortadan kayboldu.
Büyük bir motorla daha hızlı kaçarsın.
Ama hayır, scooter'dı.
Motora atladı, ben de gazladım.
Sokakların kalabalığında ve kentteki motosikletler arasında
kast takarken İtalyan'ı kim tanıyacaktı?
Toprak yollardan, çakıllı yollardan kaçtım.
Ribeira Seca'da indim ve yokuş yukarı çıktım.
Çiftçilerin açtığı yollar boyunca ta manzara noktasına kadar gittim.
Kaçtığı haberi geldi.
İnanılmaz bir şey.
Öğlene yakındı ve avlu molası sona ermek üzereydi.
Antonino Quinci dikenli telli çitin üzerinden atladı,
gardiyan birkaç uyarı atışı yaptı
ama Quinci otoyola çıkarak kaçtı…
Şu anki hapishane duvarına bakınca
eski yüksekliği açıkça belli oluyor.
Şimdikinden çok daha alçaktı.
Hapishane müdürü "Sağ olun" dedi.
"Sizin haberiniz sayesinde
cezaevi hizmetleri müdürlüğü
duvarı yükseltmem için bana yetki ve para verdi."
Ne şaşırdım ne de şaşırmadım.
Evdeydim, haberleri dinliyordum. Aileme "Bu benim müvekkilim" dedim.
Kaçmış olması inanılmaz bir şeydi.
Özellikle de benim için çünkü o benim müvekkilimdi.
Her şey onunla bağlantılıydı. İtalyan'ın yatı, kokaini,
yaptığı kaza…
Ama iz bırakmadan kayboldu. Kimse onun hakkında bir şey bilmiyordu.
Kaçtığı gün,
Rui Couto, bir arkadaşım ve ben
birkaç gram eroin almak için şehre gitmiştik.
20 veya 30 kadar aldık. Tam hatırlamıyorum.
Lomba da Maia'ya gittik.
Oradan Furnas'a giden bir yol vardır.
Bir sürü polis ve barikat gördük.
Arabada 20-30 gram vardı.
Dehşete kapıldık. "Başımız belada" dedim.
Polis bize baktı ve bagajı açmamızı söyledi.
Bagaja baktı ve şöyle dedi, "Tamam, iyi geceler."
Hayretler içinde iyi geceler diledik.
"Ne oluyor? Bu nasıl arama?"
Adanın her yerine baktılar.
Ribeira Grande ve Rabo de Peixe'de iki barikat daha vardı.
Bir tane de kentte vardı. Hiçbir şey anlamamıştık.
Ancak ertesi gün haberlere ve gazetelere bakınca
neler olduğunu anladık.
KAÇAK MAHKÛM HÂLÂ BULUNAMADI
RABO DE PEIXE'DE POLİS BASKINLARI SÜRÜYOR
Bir arkadaşımdan arabayı vermesini istedim çünkü kaskım yoktu.
Achadinha'da bir arkadaşım vardı, Rui.
Motoruyla İtalyan'ı alıp Rui Couto'nun evine götürmüştü.
Tony bana gelip birkaç kilo kokain almak isteyip istemediğimi sordu.
"İstemiyorum. Yeterince var."
"Sahibi dışarıda." "Ne demek istiyorsun?"
"İtalyan hapisten çıktı. Kaçtı."
"Onu kapıda mı bıraktın? Getir çabuk."
Birkaç gün sonra kokainin sahibinin evime geleceğinden haberim yoktu.
İşe bak!
Rui adama nasıl yardım edebileceğini düşündü.
Uyuyabileceği bir yer buldu.
Ona Sagres birası verip bir ahtapot yemeği ısmarladım.
Telefonumu istedi, ben de verdim.
Bacağı için antiseptik sordu.
Pantolon giymişti, altında da bir eşofman vardı.
Dikenli telden atlamış, bacağı yaralanmıştı.
Antiseptik istedi. Bulup getirdim.
Sonra arkadaşını aradı.
"İyi bir ailenin yanındayım" dediğini duydum.
Telefonu kapattığında ona sordum,
aileme sorun çıkarmak istemediğini söyledi ama uyuşturucu sattığımı bilmiyordu.
Sadece birkaç kişiydik.
Narkotik biriminde altı veya yedi memurumuz vardı.
Çözmemiz gereken bir sürü sorun vardı ve az kişiydik.
Sahili aradık. Kıyı şeridi boyunca dolaştık.
Daha fazla paket arıyorduk.
Adli Polis'i sık sık kafelerde, sokakta görüyorduk.
O zamanlar kimse polisin sivil araba kullanabileceğini bilmiyordu.
O sivil arabalarla pek çok kişiyi yakaladılar.
Polis her yerdeydi, özellikle de Rabo de Peixe'deydi.
Sürekli arayarak birkaç ay geçirdiler.
Bazen bir evi aramak için kapıya geldiğimizde
"Polis geldi" değil de "Lopes geldi" diye sesleniyorlardı.
Uyarı çığlıkları böyleydi.
Aradıkları sırada mal çoktan saklanmıştı.
İnsanlar onu duvarların içine, tarlalara sakladı.
Asla evde değil, hep dışarıdaydı.
Birbirlerinden uyuşturucu çaldılar.
Bazen uzun süre bir yerde bırakıyorlardı
ve bir sürü paket zulaladıklarını bilen biri gelip tırtıklıyordu.
Saklıyorlar, altı ay sonra gidip bakınca çok azının kaldığını görüyorlardı.
10 kilodan çok azı kaldı. Fareler parti yapıyordu.
Bütün gece rock'n roll. Fareler bile keyfini çıkardı.
Meslektaşımız olan bir polis memuru bile
uyuşturucunun bir kısmını sattı.
Birkaç kilo kokaini kendine ayırmıştı.
Sonra tutuklandı ve görevden alındı.
Bazen polisten kaçmak zorunda kaldım. Onlardan korkuyordum.
Korkuyordum. Çok fazla polis vardı.
Birçok insan çok para kazandı, zengin oldu.
Bu da soygunlara yol açtı.
Hırsızlıklar oldu.
Bir sürü altın ve pırlanta kayboldu.
Sonra kullanmaya başladılar. Ne kullandıklarını bilmiyorlardı.
Para kalmamıştı
ve kokain bir sürü insanı mezara yolladı.
Sefalet içinde.
Yolunu şaşıran kokaini kontrol altına alıp piyasadan uzaklaştırma çabası dışında
Quinci'yi yeniden yakalamak gibi bir meselemiz daha vardı.
Gariptir ki İtalyan sırra kadem basmıştı.
Bu da bizi biraz meraklandırdı. Biraz değil, çok.
Ama burada olduğunu pek az kişi biliyordu.
Teknedeki arkadaşım biliyordu.
Sevgili arkadaşım António da biliyordu.
Oysa en iyi arkadaşım Pacheco bilmiyordu.
Rui'nin çabası…
Anlatabiliyor muyum?
Kokainin sahibi olan İtalyan'ın orada olduğunu bana söylemedi.
Bana söylemek istemedi. Sebebini bilmiyorum.
İtalyan üç haftadır buradaydı ve kimse bilmiyordu.
Günlük işlerime devam ettim, o da ortadaki evde kaldı.
Orada yaklaşık 400 balya otum vardı.
Ona şarj edilebilir bir floresan lamba verdim.
Johnnie Walker ve Marlboro da vardı.
Ne istediyse getirdim.
İki haftadır yemek yemediğini söylemişti.
Açlığını bastırmak için kokaini kepekle karıştırıp tüttürmüş.
António telefon kartları almıştı.
20 kart falan. Kimin içindi bunlar?
Kullandığı her kart birkaç saniyelikti. Kaydetmeye başlamasınlar diye.
Polisin dinlemesine karşı önlem olarak.
Sonra konuşmaya başladık.
Bana "Rui, yarın gidiyorum" dedi.
"Gelecek hafta nakliyatım olacak. Benim hayatım böyle."
Kuzeni geldi ve kimseye görünmeden onu çıkarmak için plan yapmaya başladılar.
Limandan çıkamazdı.
Yeğeniyle tanıştım. Kız ve erkek yeğeniyle.
Amcaları için yaptıklarıma göz yaşları içinde teşekkür ettiler.
Madeira'dan bir balıkçı teknesi geliyordu.
Adanın kuzeyinden geçecekti.
Onu buradan alıp kaçacaklardı.
Bir tekne onu buradan alsın diye düşündü. Biz de onu…
Bir arkadaş onu Formigas'a bırakacaktı.
Başmüfettiş João Soares'e söylediğim gibi, o zamanki fikrim,
sabırlı olmamız gerektiğiydi.
Muhtemelen bir yerlerde saklanıyordu
ve buradan ancak…
Buradan gitmek için bir ay süresi vardı.
16 TEMMUZ 2001 BASKIN
António Pacheco için bir kez, Rui Couto için iki kez arama yaptık.
Aramalar için son gün, 30 gün sonrası, yani 16 Temmuz Pazartesi günüydü.
Venezuela'dan gelen iki kilo kokain yüzünden.
Pazartesi 06.15'te burada olacaktık.
Bir ekip toplayıp aramaları yapacaktık.
Evime geldiklerinde kapıyı açtım ve "Polis mi?" dedim.
Kapıyı açtım ve "Yine mi polis?" dedim.
"Yine ne istiyorsunuz?" Bende bir şey yoktu, onları içeri aldım.
Kapıyı açtığımda hepsi…
Dedim ki "Bu kadar da silah nesi? İndirin onları. Bebeğim ve karım burada."
"Lütfen giyinin." Üstümde külotum vardı.
Giyindim.
"Uyuşturucuyla mı ilgili? Burada uyuşturucu yok" dedim.
"Bir adım daha atma." "Burada öyle bir şey yok."
Oturma odasında biri eroin diğeri kokain dolu
iki kap olduğunu unutmuştum.
Kokaini tuvalet fırçasının altına sakladım.
Polisler pencerenin önünden geçtiğimi görmüş. "Köpeği bağlıyorum" dedim.
"İyi yoksa köpek kurşunu yer" dedi. Ona deli olduğunu söyledim.
Polis aynı anda hem benim hem Rui'nin evine gitmişti.
Cep telefonumu aldım.
Telefonumu ve anahtarları gördü.
"Bu kimin telefonu?" dedi. "Benim." "Lopes, telefonu al."
Telefonu alıp duvara öyle sert fırlattım ki parçalandı.
Şuranın hâline bakın.
Bu evin içinde yaşanıyordu. Buraya geldiğimizde güzel ve temizdi.
Artık tamamen farklı. Harap olmuş.
Rui bu odadaydı.
Bir kez daha bir polis soruşturmasına maruz kaldığı için öfkeliydi.
Şaşırdı, çok sinirlendi. "Yine mi?"
Böyle tepkiler almaya alışkınız.
Rui Couto adaya geldiğinde böyle biriydi.
Bugün olduğundan tamamen farklı.
Evinde önemli bir şey bulamadık.
Evde tuttuğu 25.000 peseta nakit para dışında.
İspanya'dan 2.000 kilometre uzaktayız.
Azor Adaları'nda bir evde 1.250 avro'ya denk parayla ne yapıyordu?
Her yeri aradık.
Böyle görünmüyordu tabii. Ev düzenliydi.
Uyuşturucuyu, parayı, tartıları
veya suç teşkil edecek başka şeyleri evin dışında,
genellikle aranmayan yerlerde saklamaları normal.
Kazılmış toprak veya içinde bir şeyler olan oyuklar aradık.
Arazinin her yerine gittik.
Şu aşağıdaki çukura yaklaştık.
Orada yaklaşık iki metrelik dik bir yamaç var.
Doğal bir bariyer oluşturuyor
ve bir yapı var.
Sadece araziye bakmaya gelmiştik,
aşağıdan bir ses geldiğini duyduk.
Yapının yanından dolaştık.
Orada bir kapı olduğunu fark ettim.
Bu bölgeye vardığımda
bir platform olduğunu fark ettim.
Platform yaklaşık iki metre, belki 2,20 yüksekliğindeydi.
Üzerinde saman vardı. Diğer tarafı göremedim.
Şu köşeden gevşek bir tutam saman sarkıyordu.
Samanların arasından bir iz görünüyordu.
Defalarca oradan geçen biri tarafından ezilmişti.
O noktada, orada kimin olduğunu bilmeden,
silahımı çıkardım
ve duvara doğru yürüdüm.
Biraz daha ilerleyince duydum…
Quinci'nin sesiydi.
Düzgün bir İtalyancayla "Dur, ateş etme. Benim, Quinci" dedi.
İnanamadım.
Ayağa kalkıp bana baktı ve dedi ki…
İtalyanca bir şeyler söyledi.
"Yine mi sen Lopes? Sen benim iblisimsin."
"Sen benim iblisimsin."
"Hayır, yanlış zamanda yanlış yerdeydin" dedim. Onun gibi bir şey.
Quinci'yi tutukladık.
Tamamen şans eseri ama insan şansı kendi yaratır.
Buna mecbursun. Şans kapını çalmaz.
Rui'nin evindeki polisler arabada yanımda olan polisleri arayıp
"Hey, kaçağı bulduk" dediler.
"Kaçak kim?" dedim. "Kaçak işte!"
"Hangi kaçak?" "İtalyan kaçak!"
"Vay be, şanslısınız!"
İTALYAN YAKALANDI
Arabaya bindim. Sabah gazetesinde çıktı.
"Aranan kişi Achada do Nordeste'de bulundu."
Karakola geldik.
Pacheco, İtalyan'la aynı cipteydi.
Geldiler ve İtalyan "Su lütfen" dedi.
Pacheco "İtalyan bu" dedi.
Polis de "Kim olduğunu bilmiyor muydun?" diye sordu.
Ama Pacheco gerçekten bilmiyordu. Şaka yaptığını sandılar.
Geldiğimizde Pacheco "Siktir, senin evinde miydi?" dedi.
Lanet olsun…
İtalyan'ı içeri aldılar ve ben dışarıda arabada yalnız kaldım.
Araba yolun ortasına park edilmişti.
Taksiciler bakıp duruyordu. Polismişim gibi çıktım.
Arabadan indim. Kapıyı kapattım.
Kemerlerin altından yürüdüm ve zili çaldım.
Kapıcı cevap verdi. "Beni burada mı bırakacaksınız?"
Kapıyı açtı, ben de içeri girdim. Onu bir daha görmedim.
Antonino Quinci'ye 11 yıl hapis cezası verildi.
İtalyan, altı ay önce São Miguel adasını kokaine bulamıştı.
Ponta Delgada mahkemesi haziranda ele geçirilen,
onlarca gencin aşırı dozdan hastaneye yatmasına, üçünün ölümüne yol açan
500 küsur kilo kokainin Quinci'nin yatıyla taşındığını kanıtladı.
14 ARALIK 2001 DURUŞMA
Dokuz yıl hapis cezası aldım.
Altı yıl, sekiz ay. 11'e çıktı.
Uyuşturucu buna değmez.
Bir keresinde yargıca dedim ki
"Bana kaçakçılıktan yedi, sekiz, dokuz yıl mı veriyorsun?"
Söyleyecek bir şeyim olup olmadığını sordu, vardı.
Beni torbacı olarak mı cezalandırıyordu?
Bir torbacının malı vardır
ve bundan para kazanır.
Ben sadece babamın parasını harcadım.
Suç işleme zihniyetine sahip olup
kâr elde etmek için uyuşturucu dünyasına girenlerle
uyuşturucu almak için satış yapanları ayırt etmeliyiz.
Bu ayrıma ihtiyacımız var.
İkinci gruptakiler hasta insanlardır ve bu yüzden suç işlerler.
İlk gruptakilerse kâr elde etmek için suç işlerler.
Böyle durumlarda cezalar ağır olmalı
çünkü uyuşturucu kullanımı pek çok ölüme yol açıyor,
dolayısıyla kaçakçılar ağır cezalar almalı.
Hapse girdiğimde
ellerimin derisi soyuldu.
Kokainle uğraşmaktan, parçalayıp torbalamaktan.
Hapishane revirine gittim. Hemşire dedi ki
"Bay Rui, kimyasallarla bir şeyler yapmışsınız, bunu yapmamalısınız."
"Ellerim hapse girmeden önce böyleydi" dedim. "Kokain yüzünden."
Saat 19.00, hepimiz kilitliyiz. Uyuşturucular ortaya çıkar.
Kapı çalınır.
"Rui, Pacheco, birkaç folyo hazırlayın, şunu deneyin."
Uyuşturucuları kim veriyor? Gardiyan.
Hapishaneye bir arkadaşım geldi. Esrar almak için. Dışarıda bulamıyordu.
Gidip hücreden yedi plaka aldım.
Gardiyan, "Amma gelip gittin" dedi.
"Avukat için bazı belgeler almam gerekti" dedim.
Kâğıtlar arasında yedi plaka esrar vardı.
Dışarıda esrar yoktu. Hapishaneyse esrar kaynıyordu.
Ne iş?
Dışarıda hiçbir şey yoktu. Almaya geldi.
Polis, Rui'nin evinde kokain bulamadı
çünkü polis kapıyı çalınca
Rui kutuyu almış, küçük bir Tupperware falan…
Onu tuvalete saklamış.
Tuvaleti temizlemek için fırça olur ya,
kutuyu onun altına koymuş, üstüne de fırçayı yerleştirmiş.
Tabii ki polis ona dokunmak istememiş, o yüzden görmemişler.
Sonunda Tupperware'i kardeşi bulmuş.
Kardeşim Luis hapiste bir kez ziyaretime geldi, bir daha hiç görmedim.
Rui'nin arabasını almış.
Uyuşturucu çekmiş ya da enjekte etmiş. Ne bileyim.
Nordeste'ye giderken virajı alamamış.
Bir nehrin oradaki dik yamaçtan yuvarlanıp ölmüş.
Ve orada kaldı. Çok fena.
Birkaç hafta sonra, ben hapisteydim…
Babam çocuklarını iyi yetiştiremediği için kahroluyordu.
Kardeşimin cenazesinde,
kuzenlerim babamı odasında, bıçakla kendini öldürmeye çalışırken bulmuş.
Depresyondaydı. Babam iyi bir adamdı.
İyi bir adamdı.
Ana kara hapishanesinden buradaki hapishaneye bir adam geldi.
Yanıma gelip hapiste duyduğu bir şeyi bana söyledi.
Kardeşimin öldürülmesini İtalyan emretmiş.
Bunu uydurduğuna inanabiliyor musun? Bam! Çenesine yumruk attım.
Kardeşim hakkında konuştuğu için.
Sonra yalancı olduğu için tekrar yumrukladım. Anlatabiliyor muyum?
Bir şeyi gözden kaçırıyorduk. Bir şeyi atladığımızı hissediyorduk.
O da Quinci'ydi.
O da biraz kurban gibiydi.
Bir kere muhtemelen tek başına hareket etmediğini fark ettik.
Neden bu hikâyedeki tüm suçu, tüm sorumluluğu üstlenmişti?
Sorgulandığında geri adım attı.
Bize yerleri göstermediğini söyledi.
Savunma hakkı vardı. O rolü oynadı.
Avukatı ona, São Miguel adasında sebep olduğu
felaket ve yıkımın sorumluluğundan,
bu ağır yükten kaçınmasını tavsiye etmiş olabilir.
Yapbozun bir parçasının eksik olduğunu fark ettik.
Quinci nerede?
Antonino Quinci, Coimbra'ya gitti.
Coimbra hapishanesine. Coimbra hapishanesinde yattı.
Orada bazı define haritaları satmaya çalıştı.
Quinci adanın haritasını yapmıştı, hazinenin yeri X ile işaretlenmişti.
İnsanlar haritayı satın alıp buraya, Azorlar'a geldi.
O define haritasında
adanın krokisi üzerinde X ile işaretlenmiş yeri arıyorlardı.
Haritanın bir milimetresindeki X,
belki 10 kilometrelik kıyı şeridini temsil ediyor olabilirdi,
bulmak imkânsızdı.
Onunla haritalar hakkında konuştum, güldü.
Neşeli bir bakış atarak
"Sigara paramı böyle çıkarıyorum" gibi bir şey söyledi.
Bildiği gibi yaşadı, uyuşturucu kaçakçılığına devam etti.
Rabo de Peixe'de insanlar uyuşturucunun kurbanı olmaya devam etti.
Hayat sürekli, kalıcı ve adil olmayan bir döngüdür.
Kabul etmeliyiz ki
o kokaini bulmak için
yapılan operasyon
São Miguel'de uyuşturucu kullanımı açısından tarihî bir zirveyi gösteriyordu.
Bu durum yıllarca sürdü.
Dört, beş, altı yıl devam eden bir parti. Sürekli kullanıldı.
Kulüplerde kullanıldı,
herkes tuvalette kokain çekiyordu.
Nereye gitseniz aynı şey oluyordu.
Bütün gece rock'n roll.
O kokain dünyayı dolaştı.
Boston, New York, Montreal, Toronto,
Providence, Rhode Island…
Uyuşturucu uçakla ve tekneyle taşındı.
Oradan çıkarmanın iki yolu vardı.
Sanki bir insanmış gibi. Amerika'dan Portekiz'e nasıl gidilir?
Azor Adaları'ndaki köpekler uyuşturucu arıyor.
Herhâlde peynir arıyorlar. Kokaini bilmiyorlar ki.
Akıllı olanlar para kazanıp Kanada'ya ve Amerika'ya kaçtı.
Kafelere, barlara, evlere falan yatırım yaptılar.
Çuvallar dolusu para gömüp onları kaybeden birini de tanıyorum.
Ama hayatında hiç parası olmamış insanlar da vardı.
En başarılı olanlar onlardı.
Paralarını biriktirdiler. Hiç bu kadar para görmemişlerdi.
Kendilerini milyoner sanıyorlardı.
Duaları gerçek olmuştu.
20 küsur yıl sonra bugün bile
hâlâ kokainin küçük bir kısmının orada saklı olduğu söyleniyor.
Burası.
Bütün bu sokağı ben yaptım.
Bu yollar, bu asfalt…
2009'da Azorlar'dan ayrılıp buraya geldim.
Burada bir oğlum oldu. Lesandro.
Lesandro Prince. G3. Doğduğunda 900 gramdı.
Doğar doğmaz makinelere bağlandı,
ölecek mi yaşayacak mı bilmiyorduk.
Babam bana şöyle bir şey söyledi,
"Artık daha çok çocuğun var. Akıllı olmalısın." Falan filan.
Ona söz verdim.
Uyuşturucu satmayı bırakacak,
o işlerden elimi eteğimi çekip
hayatımı değiştirecektim.
İyi veya kötü, yaptığım her şeyi çocuklarıma aktarıyorum
ki benden daha iyisini yapsınlar.
Babam şöyle derdi, "Tüm bu işler batacak."
Babam beni bankaya, balık pazarı toplantılarına götürmezdi.
Anlatabildim mi?
O bunu yapmadı. Ben çocuklarıma aktarıyorum.
Gelecekleri için ne yapmaları gerektiğini bilip anlasınlar diye.
Çok özel bir bağ hissediyorum.
Sadece bu hikâyeyle değil, Rabo de Peixe'le de.
Sorunlar var ama bu her yerde geçerli.
Rabo de Peixe'den ayrılabilirsin ama içinden atamazsın.
Büyülü bir şey kalır.
Hapse girersen hayatın
altüst olur.
Hapiste olmak,
içeride geçirdiğim o yıllar beni daha da ketumlaştırdı.
Kimselere pek açılmadım.
Biraz zaman aldı. Üç ya da dört yıl.
Sonra gerçekten eski hâlime dönmem gerektiğini düşündüm.
Eskiden şakacı biriydim, espriler yapardım.
Böyleydi işte.
Kötüydü.
Bağımlılık uyuyan bir ejderha gibidir.
Tedavi olunca onu uyutursun ve bir süre temiz kalmayı başarırsın.
Ama o şeytani canavar uyanır.
O canavar, uyuşturucu bağımlılığıdır.
Hayatında bir dengesizlik veya beklenmedik bir durum olduğunda
her an uyanabilir.
Bir ayrılık, sevilen birinin ölümü ya da işten kovulmak…
Herhangi bir şey.
O küçük canavar orada uyusa da her an başını kaldırabilir.
Sentetik şeylere takıldım
ve sevdiğim her şeyi elimden aldı.
Ailemi elimden aldı. Her şeyimi aldı dostum.
Bana göre olmayan şeyler yaptım.
O şey insanı değiştirir.
Geri dönmek istiyorum. Ben…
Karımı, çocuklarımı kaybettim.
Canım karıcığımı…
Kolay para da geldiği gibi gidiyor.
O da iyi bir şey değil.
Ailenden dışlanmak berbat bir şey.
Evet.
Sonra oğlum hastanedeyken
çok dua ettim.
"Tanrım, lütfen bana bir iyilik yap" dedim.
"Oğlum bunu atlatıp yaşama tutunursa
tüm bunlara bir son vereceğim.
İnsanlara zarar veren,
bu zehri hayatlarına sokan bu işi bırakacağım."
Öyle de oldu. Tanrı'ya şükür o sözü bugüne dek tuttum.
Duymak istemiyorum, parçası olmak istemiyorum.
Bana göre boktan bir şey, çöp.
Aileleri mahveden rezil bir şey.
Yalanlarla dolu bir hayat.
Hırsızlar ve muhbirlerle dolu bir hayat.
Öyle bir hayat ki…
En iyi arkadaşın seni kafanın arkasından vurabilir.
Fazla paran varsa.
Uyuşturucuyla dolu bir hayatta dostluk yoktur.
Öyle bir hayatta dostun olmaz.
CEZASINI TAMAMLAYAN RUI COUTO OĞLUNUN ÖLÜMÜYLE DEPRESYONA GİRDİ.
KENDİNİ UYUŞTURUCUYA KAPTIRDI VE TUTUKLANDI.
ŞU ANDA BAĞIMLILIK TEDAVİSİ İÇİN SIRA BEKLİYOR.
ANTÓNIO PACHECO YENİ BİR HAYAT KURDU, AYNI KÖYDE YAŞAMAYA DEVAM EDİYOR.
BİR DAHA TUTUKLANMADI.
Bu motorları, tüm bu parçaları yavaş yavaş yapmak zaman alıyor.
TONY 25 YIL ÖNCE ABD'DEN SINIR DIŞI EDİLMİŞTİ, BİR DAHA DÖNEMEDİ.
BİR GÜN GİDİP AİLESİNİ GÖREBİLMEYİ HAYAL EDİYOR.
TELMO, BAŞARILI BİR BALIK DAĞITIM İŞİ KURDU.
HÂLÂ RABO DE PEIXE'DE YAŞIYOR.
Şu taraf, şu köşeler. Hepsi.
SANDRO G, EŞİ VE ÜÇ ÇOCUĞUYLA ABD'DE YAŞAMAYA DEVAM EDİYOR.
BAŞARILI BİR İNŞAAT ŞİRKETİ KURDU, 40'TAN FAZLA ÇALIŞANI VAR.
ABD'DEN AYRILMASI MAHKEME EMRİYLE YASAKLANDI.
2013'TEN BERİ AZORLAR'A DÖNMEDİ.
2021'DE ANTONINO QUINCI, BREZİLYA'DA
630 KİLO ESRAR DOLU BİR TEKNEDE YÜKÜNÜ DENİZE ATARKEN YAKALANDI.
SUÇÜSTÜ YAPAN POLİSLER PAKETLERİ ELE GEÇİRDİ.
KAÇAKÇILIKTAN 9 YIL CEZA ALDI.
TEKRAR KAÇTI, HÂLEN BREZİLYA POLİSİ TARAFINDAN ARANIYOR.
DEVAM EDEN YOKSULLUĞA RAĞMEN RABO DE PEIXE ARTIK TURİSTİK BİR YER.
BİNLERCE MERAKLI TURİST KÖYÜ ZİYARET EDİYOR.
RABO DE PEIXE'İN HİKÂYESİ
EN ÇOK İZLENEN KURGU DİZİLERDEN BİRİNE İLHAM VERDİ.
RABO DE PEIXE BİR DAHA ASLA ESKİSİ GİBİ OLMADI.
Vatanımı özlüyorum
Hadi, hadi, hadi
Hiç bitmeyecek bu
Herkes konuşuyor
Bu doğru
Ve haydutlar tüttürüyor
Gün ışığı beni bekliyor
Deniz kenarında
Göreceksin, herkes konuşuyor
Azorlar ve Portekiz hakkında
Rapexinho'yuz, en iyisiyiz
Herkes partide dans ediyor
Sürekli eğlencedeyim
Yarın ne olacak?
Yarın da eğleneceğim
Sürekli eğlencedeyim
Alt yazı çevirmeni: Selen Akhuy