Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OBŁUDA
Dalej, grupo. Podkręcamy tempo.
Trzydzieści sekund na całego.
Jazda!
Dawaj, Marley.
Szybciej, Fela.
Dawaj, Tony. Jeszcze 15 sekund.
Już prawie.
Trzy, dwa, jeden. Wystarczy.
Nie mam siły. Breta dała nam wycisk.
Nieźle wam szło.
Padam z nóg.
- Dał czadu. - Prawda?
Byłeś świetny, Shannon.
Świetny.
- Do zobaczenia w studiu. - Co jest?
Było super, ludzie.
- Pewnie. - Do zobaczenia.
Nie wiem, jak dałem się na to namówić.
Bo mnie kochasz.
Nie. To ja go namówiłem.
- Co? - Dzięki, Kevin.
Nie ma za co. Byłyście świetne.
No. Hej, Fela.
Co z tobą?
Nie lubię gadać z ludźmi, gdy jestem spocona. Przepraszam.
To ja przepraszam.
I wyglądasz pięknie.
Mój mąż też tak uważa.
Dobra. Miłego dnia.
- Widzimy się? - Tak jest.
- Na razie. - Pa.
Kurczę, Fela.
Nie lubię go.
Widać. Pójdę do domu. Zrobię śniadanie przed pracą.
Nie, chodźmy do Mamma M's.
Nie lubisz mojej kuchni?
Codziennie mi gotujesz.
- Bo cię kocham. - Uwielbiam twoją kuchnię.
- Mamma M's. - Dobra.
- Nie zapraszaj Kevina. - Nie.
Nie patrz tak na mnie.
- Co? - Mam go dość.
Przychodzi tu z samymi kobietami i zajmuje miejsce z tyłu.
Bez przerwy patrzy na nasze tyłki.
To dobry facet.
Pracowałam nad kilkoma sprawami, które prowadził. Chce dobrze.
Nie lubię go.
Że niby świetnie wyglądam?
- Spójrz. - Co ty gadasz?
Wyglądasz pięknie.
Szkoda, że Rodney tak nie uważa.
Co? Masz niesamowitego faceta.
Rodney cię wielbi.
Nie będziemy o nim rozmawiać,
bo dla ciebie to istny wzór.
Jest dla mnie jak starszy brat, ale...
Co się dzieje?
Mówił ci coś? Jesteście sobie bliscy.
Nie. Co się stało?
Nic. Wracam do domu, bo spieszę się do studia.
Nie, musimy iść na śniadanie.
Zjemy coś, a ja do niego napiszę
- i pogadamy. - Nie.
Już piszę.
Marley.
Załatwione. Do zobaczenia na śniadaniu.
Mamma M's.
- Typowa prawniczka. - Tak jest. Kocham cię.
- Mamma M's! - Jasne.
Nie spodziewałem się ciebie.
Nie wiem, czemu zgadzam się na te spotkania.
Pogadam z nią.
Ja mam wiedzieć?
- Hej! - Hej.
- Dostałeś SMS-a. - Tak.
- To... coś się stało? - Jak to?
Dawno nie jedliśmy razem śniadania. Kiedyś często tu przychodziliśmy.
Ty i Fela coś knujecie.
Wcale nie. Idziesz biegać?
Tak. Nie zjem wiele.
Hej.
Cześć.
Wybaczcie, mam mało czasu. Spieszę się do studia,
- a ty chcesz pobiegać, prawda? - Tak.
Nie dasz jej buzi?
Co się czepiasz?
Co?
Co jej powiedziałaś? Po co tu jesteśmy?
Przyszliśmy na wspólne śniadanie.
Ktoś powie prawdę?
Dobra.
Wiem, że się kochacie.
Nie wiem, co się dzieje,
ale coś na pewno i powinniście nam powiedzieć.
- Wszystko gra. - Tak.
To za mało.
Zapoznałam was osiem miesięcy temu.
Kiedy się pobierzecie?
Nie obracaj tego w moją stronę.
Mówiłaś, że jak pomożesz mu wygrać sprawę,
a teraz...
Fela, nie.
Nie jestem...
Ma problemy z zaufaniem.
Nie dziwiłoby cię to, gdybyś znał jej byłego.
Dobra, więc...
Zamówimy coś? Spieszę się do pracy.
Umieram z głodu.
W czerwonej strefie mamy wysoką przestępczość.
Im ciemniejszy kolor, tym gorzej.
Fioletowe kropki to obszary gangów.
A te niebieskie
to morderstwa z ostatnich siedmiu dni.
Nie muszę nic mówić.
Będzie ciężko. Światło.
W zeszłym tygodniu mieliśmy kilka napaści tylko między Daily i Ridge.
Niektórzy dopiero skończyli akademię,
ale to nie czas na taryfy ulgowe.
Nie możecie sobie bimbać. To nie jest symulacja.
To się dzieje naprawdę. Chodzi o ludzkie życia.
Pani burmistrz Johnson wydzwania do komendanta.
Przyciska też mnie.
Wiecie, co to znaczy? Ja muszę przycisnąć was.
Wyjdźcie na ulice i uważajcie na siebie.
Spróbujmy zmienić tę okolicę. Jasne?
Dobra! Do roboty!
Życzę udanego dnia! Do zobaczenia.
Miłego dnia.
Zadzwonię w tej sprawie. Miłego dnia.
Miłego dnia. Do roboty.
Do zobaczenia.
Dobrze cię widzieć.
Chwila. Zapraszam na słówko.
Będę cię dziś szkolił.
- Dobrze. - Tak.
Ale miałem być z Dabneyem.
Gadałem z nim.
Będzie lepiej, jak pojedziemy razem.
Dobrze. Zrobiłem coś nie tak?
Ależ skąd.
Obserwowałem cię. Przeniosłeś się z małego posterunku?
- Tak jest. - To miasto cię przeżuje i wypluje.
Musisz być zawsze w gotowości.
Partner widzi broń, więc strzelasz. Wiesz?
- Tak jest. - Dobrze.
Nie jestem gotowy?
Nie. Partner cię wychwala.
Ale chcę, żebyś był najlepszy. Masz wielki potencjał.
Wielki.
- Dziękuję. - Proszę.
Traktuj mnie jak partnera i rób, co do ciebie należy.
- Czekaj przy aucie. - Tak.
- To będzie świetny dzień. - Tak jest.
- Przejdziemy do segmentu listonosza. - Jasne.
Mamy też segment kulinarny z domu szefa Gene'a.
Wysłał jedzenie, podgrzewa się.
Nie patrz tak na mnie. Jeden kęs.
Nie spaliłam rano kalorii,
- żeby znów ich nabrać. - Dobra. Nie zapomnij.
Pamiętam.
- Wchodzimy za minutę. - Wątpię.
Lindsey, nie mogę tak wyglądać.
Minuta.
- Cześć. - Hej.
Wchodzimy za minutę.
Ciężka noc? Nigdy nie pijesz kawy.
Dzieci, koszmary i tak dalej.
Trzydzieści sekund.
Świetne kolory.
- Dziesięć sekund. - Dzięki. Wiosenne.
- Dziesięć... - Kamera numer jeden.
- Czołówka. - Trzy, dwa...
WIEŚCI Z RANA
Dzień dobry. Jestem Fela Blackburn.
A ja Shannon Markus. Wieści z rana, kanał trzeci.
To ważny dzień dla republikanów.
Gubernator Wilson oświadczył, że zawetuje każdą ustawę,
która nie bierze pod uwagę cen opieki zdrowotnej dla seniorów.
- Słucham? - Pani Deloris?
- Kto mówi? - Nie zna mnie pani, ale...
Nie dam się nabrać, jeśli o to chodzi.
Nie. Jestem pani sąsiadką
i widziałam czarnego faceta w kapturze za pani domem.
Co takiego?
Proszę wezwać policję.
Co się stało?
Potrzebuję policji.
W czym problem?
Ktoś włamuje się do sąsiedniego domu.
Dobrze...
Jest czarny.
- Jaki to adres? - 2343 Marson Street.
- Szybko. - Dobrze. Damy znać.
Tym razem tylko upominam, ale proszę zwolnić.
Wiem. Muszę kończyć. Pa.
Jechała bardzo szybko. Czemu nie chciał pan dać jej mandatu?
Chcesz ich trochę zdyscyplinować?
Za długo by zeszło.
Spieszy nam się?
Mądrujesz się?
Nie, ja tylko...
To spokojna dzielnica.
Ktoś tu chyba narzeka, co?
Nie. Ale...
No co?
Mówił pan o przestępczości na południu miasta.
Tutaj szczytem jest wandalizm.
Tam bym się przydał.
Chcesz kogoś przymknąć?
- O tak. - Nie o to chodzi.
Nie jesteś gotowy na tamtą część miasta.
U mnie roiło się od laboratoriów mety.
No proszę. Poważna sprawa.
Jestem gotowy.
Zobaczymy, jak ci dzisiaj pójdzie, i pomyślimy.
- Zgoda? - Jasne.
Włamanie przy 2343 Marson Street.
No proszę. Chyba jednak się sprawdzisz.
Tu 99. Jesteśmy w okolicy, jedziemy.
Przyjąłem.
To chyba coś poważniejszego niż wandalizm.
Z tyłu.
- Gdzie on jest? - Tam.
- Wciąż? - Z tyłu.
- Idź od tyłu, ja od przodu. - Proszę tu zostać.
Policja! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Broń!
Zabezpiecz broń.
Wygląda smakowicie, Gene, ale Shannon zje moją porcję.
Dba o figurę, choć nie musi.
Łatwo powiedzieć.
- Hej... - Mężczyźni nie rozumieją.
- Ja też muszę ćwiczyć. - Dobra, dobra. Kolejne wieści.
Zanim przegram tę kłótnię.
I stracisz życie.
Mamy doniesienia
o strzelaninie w Ragdale.
Nasz reporter jest w drodze, ale The Post donosi,
choć są to niepotwierdzone informacje,
że postrzelono nieuzbrojonego czarnego mężczyznę.
Postrzelił go nowy policjant z Chesterfield.
Ofiara to 36-letni Rodney Black...
Reklamy. Szybko!
Wracamy po przerwie.
Zeszliśmy.
Porozmawiaj z nimi o ugodzie.
To oni powinni się tym zająć, nie ja.
Spotkamy się na miejscu.
Cześć, Tony.
Co się stało?
Hej.
Postrzelili go.
Postrzelili.
Tak mi przykro.
Co mówi lekarz?
Czekamy.
Kevin, co jest? Byłeś tam?
Byłem. Szkoliłem nowego glinę.
To biały dzieciak. Przykro mi, że tak wyszło, stary.
- Wiesz... - Co się stało?
Który sukinsyn postrzelił mojego męża?
Ty?
- To był wypadek. - Był dobrym człowiekiem!
Ponoć jesteś dobrym gliną!
Hej.
W końcu zasnęła.
Nie musicie tu zostawać.
Powinniśmy być przy niej.
Damy radę. Nic tu po was.
Macie moje słowo, że będziemy o wszystkim informować,
dopóki nie ustalimy, dlaczego to się powtarza.
Kiedy już pozwę miasto w jej imieniu,
będę wszystko wiedzieć.
Wy też.
Zacząłem własne śledztwo.
Szukam wszelkich informacji.
Próbuję to jakość rozgryźć.
Jako były policjant na pewno masz lepsze dojścia.
Policja już mnie nie wtajemnicza,
bo jestem detektywem.
Nie znamy się, ale przyda mi się wasza pomoc.
Sam ma najlepszy zespół śledczy w lokalnych wiadomościach.
- Tak? - Zgadza się.
Jeśli coś ukrywają, obiecuję wam,
mój zespół to znajdzie.
Świetnie.
- Zostawiłem mój numer. - OK.
- Ja też. - Dobra.
- Dobrze. - Dajcie znać,
gdybyście czegoś potrzebowali.
Oczywiście.
- Wielki dzięki. - Dzięki.
Doceniamy to.
Dzięki.
- Przykro mi. - Dzięki.
Odpocznij.
Wiem.
Zniszczę sukinsyna.
Jak to się stało?
Mam dość, że zabijają nas biali policjanci.
I uchodzi im to na sucho.
Wiem.
Pracowałeś tam dziesięć lat.
Zwolnili cię za jakąś pierdołę.
Rozgryzę to.
Wiem, jak blisko byliście z Rodneyem.
Wszyscy wiemy.
Naprawdę.
Spójrz na mnie.
Możesz poświęcić trochę czasu na żałobę.
Nie mam czasu na żałobę.
Co powiedział Kevin?
Mówią, że to uzasadnione.
Zabójstwo nieuzbrojonego człowieka?
Mówię tylko to, co wiem z wydziału.
To nic oficjalnego,
- ale... - Nie wierzę.
Nie wierzę.
Pomyśl przez chwilę jak prawnik.
Mówią, że wyglądał podejrzanie. Dlatego strzelili.
Jego telefon wyglądał jak broń.
Gówno prawda. Po prostu był czarny.
Biegał.
W alejce między domami?
Co on tam robił? Nikogo tam nie miał.
Czy to nie dziwne? Sąsiadka wezwała pomoc.
Kto tam mieszka?
Nie wiem, ale się dowiem.
Nieważne.
To nie usprawiedliwia morderstwa.
Nie.
Potrzebuję odpowiedzi.
Jutro rano złożę wniosek o nagranie z kamery.
Najpierw zajmijmy się pogrzebem.
Od tego zacznijmy.
Fela. Nie.
Wynoście się stąd.
To niestosowne. Chowam męża, a wy przyjeżdżacie z kamerą.
- Właśnie im mówiłem. - Przykro nam.
Właśnie dlatego wasza stacja jest do bani.
- Nie... - Zabili go!
Biały policjant zamordował mojego męża, a to jest jego pogrzeb!
Chcesz coś ogłosić?
Ogłoś, że żaden czarny nie jest tu bezpieczny!
Żaden!
A ja jestem wściekła! I nie godzę się na to!
Nie godzę! Wynoście się!
Zadowoleni?
Nagraliście to, co? A teraz wynocha. Ale już!
Tony. Przepraszam.
Nie powinno cię tu być. Zadzwonię do ciebie później.
Wyjdź, zanim cię zobaczy. Nawet się dobrze nie ubrałeś.
Chcę ją tylko przeprosić.
- To zły moment. - Co ty tu robisz?
Chciałem cię tylko przeprosić.
Jebać ciebie i twoje przeprosiny!
Co mam teraz zrobić? To był mój mąż.
Ty i ten rasistowski gnój go zabiliście.
Obaj jesteście za to odpowiedzialni.
Wynoś się.
Wynocha!
Kevin, wypierdalaj.
Odprowadzę go.
Chciałem tylko przeprosić.
Przepraszam. Dziękuję.
Ja bym do tego nie dopuścił.
Czuję się okropnie.
- Nie ty go zastrzeliłeś. - Nie.
Ale wziąłem chłopaka ze sobą.
Bo jest z małego białego miasteczka.
Wiedziałem, że jest porywczy.
Wiedziałem. Byłeś gliną, wiesz, jak to jest.
To było uzasadnione?
- Oby tak. - Było.
- Oby tak. - Było uzasadnione.
Czuję, że jest „ale”.
Bo ja...
Wiem, że Marley pozwie miasto.
Nie chcę kolejnej wpadki, zwłaszcza po tym, jak cię potraktowali.
Tu nie chodzi o mnie. Wpadki? Serio?
Mówisz o życiu mojego przyjaciela. Okaż trochę szacunku.
Wiem. Przepraszam.
Ale słyszałem coś o Calebie, który go postrzelił.
Coś naprawdę złego.
Co takiego?
To tylko plotki.
Jesteś detektywem. Sam się dowiedz.
- Powiedz, gdzie szukać. - Muszę już iść.
- Kevin. - Spadam.
Nie wiem, co robić.
Jesteśmy z tobą.
Wiem, ale jak mam...
Wszystkim się zajmował.
Jak mam zarobić pieniądze?
Nie miał ubezpieczenia, siłownie nie przynosiły zysku.
Byliśmy bardzo zadłużeni.
Nie stać mnie na to, zwłaszcza bez niego.
- Tak. - Nie nadaję się do tego.
Nie poradzę sobie.
Nie musisz się o to martwić.
Jak rozprawię się z miastem,
będziesz miała więcej pieniędzy, niż zdołasz wydać.
Pomogłam Tony'emu, gdy został niesłusznie zwolniony,
pomogę też tobie.
Zdobyłaś dla niego tylko 300 tys.
Bo w takiej sprawie więcej bym nie dostała.
To jest co innego. Nie zabraknie ci pieniędzy.
Słowo.
To może potrwać.
No nie wiem.
W mieście wrze.
Po twojej rozmowie z reporterką będzie jeszcze gorzej.
Byłam wściekła.
Nie oceniam cię.
Obie jesteśmy wściekłe, ale...
To może pomóc w ugodzie.
Mam nadzieję.
Cześć, kochanie.
Cześć.
Zrobiłem ci śniadanie, gdybyś była głodna.
Dzięki.
Nic specjalnego, ale włożyłem w to serce.
Nie chce, żebym już u niej nocowała.
Mam zostać w domu.
Lepiej dla mnie.
Tęskniłem.
Wolę, gdy jesteś obok i wiem, jak się czujesz.
Tak. Wszystko gra.
Wcale nie.
Znam cię. Ty też go kochałaś. Rozumiem.
Wiem, ale...
Powinnam być przy niej.
Myślę, że potrzebuje trochę czasu,
żeby móc opłakiwać go na swój sposób.
Wiesz, jaka jest.
Muszę mieć ją na oku.
Rodney nie miał ubezpieczenia.
Powiedziała, że mają problemy finansowe.
I że sobie nie poradzi.
Wiedziałeś?
Znasz Rodneya.
Przez wielkie ego nic mi nie mówił.
Mnie mówił wszystko.
Nie wiem, czemu...
akurat nie o tym.
Pożyczymy jej kasę.
Wydaliśmy już większość pieniędzy z ugody,
ale możemy podzielić się resztą.
Żaden problem.
- Serio? - Tak.
- Pewnie. - Dziękuję.
Dlatego cię kocham.
Wiem, że to było dla ciebie trudne...
Ale gdybyś nie miał problemów z wydziałem,
Fela by nas nie zapoznała.
I teraz bym cię nie miała.
Muszę się przebrać.
Spotykam się z prawniczką miasta.
Uważaj, jak będziesz w centrum.
Może być gorąco.
To już czwarty dzień gwałtownych protestów
w związku ze śmiercią Rodneya Blackburna.
Protestujący
blokują ulice i wejścia do budynków.
Rzecznik protestujących powiedział,
domagają się oskarżenia funkcjonariusza o morderstwo.
Na razie nie postawiono mu zarzutów.
Na tle protestujących skandujących „koniec zabijania”,
rzecznik powiedział, że dopóki burmistrz nie podejmie działań,
będą protestować dalej.
Funkcjonariusz Caleb Kaine na czas śledztwa pozostaje na zwolnieniu.
Marley. Dziękuję, że przyjechałaś.
Bardzo mi przykro, że do tego doszło.
W imieniu biura pani burmistrz,
- chcemy... - Ina.
Skończ z tymi formalnościami. Nie wciskaj mi kitu.
- Nie zamierzałam. - Przejdźmy do rzeczy.
Wiesz, że pójdę na całość.
Wolałabym nie stawać przed sądem.
Publicznie.
Ale zrobię to.
Wiem, ale lepiej bądź ostrożna.
Nie groź mi.
Nie grożę. Ale nie znasz wszystkich faktów.
Fakty są takie, że on nie żyje, a biały funkcjonariusz go zabił.
Nie widziałaś protestujących na zewnątrz?
- Na pewno słyszałaś. - Owszem.
Widziałam też popis twojej klientki.
Popis? Jej mąż nie żyje.
Chodzi mi o to, że jest dobrą reporterką.
Wiedziała, co to da. Zobacz, co się stało.
Ludzie są oburzeni tym,
że to nie ma końca.
- Nie chcę kłótni. - I dobrze.
Niech burmistrz Johnson złoży propozycję ugody,
a będziesz miała to z głowy.
To nie takie proste.
Dlatego nie udostępniliście nagrania z kamer?
Nie chcecie, żeby świat widział, co zrobił?
Wiem, że jest ci ciężko.
Ina, gdzie jest nagranie z kamery?
Wkrótce je udostępnimy.
Funkcjonariusz jest na zwolnieniu, wydział wewnętrzny i prokuratura
prowadzą śledztwo. Ale to wyglądało jak broń.
Gdybym była na jego miejscu, też bym strzeliła.
Nawet gdyby był biały?
Policja! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Broń!
Wezwij karetkę!
To telefon.
- Karetka! - Dobra.
No dalej.
- Karetka! - Dobra.
- Marley? - Oddycha.
- Dam radę. - Wstawaj! Już po nim!
Boże.
Marley, wiem, że to dla ciebie trudne.
To pieprzony telefon.
Ale sama widzisz. Spójrz na etui.
Jest wielkie, czarne, nietypowe.
Przykro mi.
Marley?
Powiem ci jedno.
Prokurator chce oskarżyć policjanta, ale nie dlatego,
że się pomylił. Tylko dla miasta.
To sprawa polityczna.
Związek policyjny wesprze funkcjonariusza.
Wydadzą oświadczenie, że strzał był uzasadniony.
Mówię ci, żebyś wiedziała.
Jeśli złożysz pozew cywilny, będziemy stanowczo się bronić.
I dobrze.
Bo tak lubię walczyć.
Powinnaś przekazać tę sprawę innemu prawnikowi.
Jesteś zbyt zaangażowana.
A ty powinnaś wiedzieć, co cię czeka.
Znasz mnie.
Zanim skończę,
cały stan będzie błagał o ugodę.
Rozumiesz?
Marley, zapytaj, co robił w tej alejce.
Obwiniasz ofiarę?
- To teraz robisz? - Nie.
Coś nowego.
Zbieram informacje.
Ja też.
Do zobaczenia.
Hej.
Cześć, kotku. Dzwoniłaś.
Widziałam nagranie z kamery.
Cholera. Ja też. Dzwoniłem,
żebyś nie oglądała.
Gdzie jesteś?
Na stacji benzynowej przy siódmej i Olive.
Jestem niedaleko. Już jadę.
Zaraz będę, dobrze?
Kotku, tak mi przykro.
Kocham cię.
To było uzasadnione?
Było? Powiedz.
Ja też widziałem broń.
Musieli go zabić?
To znaczy...
Zastrzelili go? Nie mogli tylko zranić?
Tak jesteśmy wyszkoleni.
To pojebane.
Wiem.
Nie wygram tyle, ile ona potrzebuje.
Spokojnie. Wygrasz.
Musimy być silni. Możesz na mnie liczyć.
To wciąż jest śmierć zawiniona. Dasz radę.
- Śmierć zawiniona. - Tak.
Mówię to na głos.
- Wiem, że muszę. - Musisz.
Dla niej.
I dla niego.
Przykro mi, że to się stało.
Wiesz już, czyj to dom?
Pogadamy o tym później.
Mam tylko spółkę
z kilkoma firmami fasadowymi.
Chcę wiedzieć, co tam robił.
- Muszę to wiedzieć. - Będę...
Potrzebuję odpowiedzi.
Kotku, sprawdzam kilka tropów.
Daj mi dobę.
Nic nie wiesz?
Wracajmy do domu.
Poprowadzę. Wrócę po samochód.
- Muszę zajrzeć do Feli. - Nie.
Jutro, dobrze? To ci nie służy.
Nie pozwolę na to.
Jedziemy do domu. Później sprawdzę, co u Feli.
Chodź.
Kocham cię.
Minęła kolejna niespokojna noc pełna agresywnych protestów.
Protestujący zdewastowali sklepowe witryny.
Doszło do podpaleń radiowozów i grabieży.
Są ranni.
Burmistrz Johnson i urzędnicy są pod coraz większą presją,
gdyż właściciele firm domagają się podjęcia odpowiednich działań.
Wszystko to jest wynikiem zabójstwa Rodneya Blackburna,
które wywołało oburzenie w całym mieście.
Czemu mnie nie obudziłeś?
Przesunąłem ci wszystko o kilka godzin.
- Wszystko gra. - Muszę pogadać z Felą.
Już do niej dzwoniłem. Wieczorem i rano.
- Jest dobrze. - OK.
Powiedziałem, że wpadniesz po pracy.
- Co się dzieje? - Co?
Martwię się. Nie wiem, co robić.
Tony, wiem, że wciąż się docieramy.
Ale pozwól mi walczyć. Żebym czuła, że wciąż o niego walczę.
- Nie odbieraj mi tego. - Dobrze.
Nie ręczę za siebie, jeśli mi to odbierzesz.
- Mam tylko to. - Dobrze.
- Tylko to. - Wiem.
- Dobrze? Wybacz. - Tak, jestem z tobą.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Został zastrzelony z zimną krwią przez policjanta.
Według prawniczki miasta było to uzasadnione, ale ile razy?
Ile razy to słyszeliśmy?
Coś jest tuszowane?
Mówię tylko,
że wszystkie dowody muszą zostać upublicznione.
Jeśli burmistrz, komendant i prokurator okręgowy
chcą załagodzić napięcia w mieście
ADWOKATKA FELI BLACKBURN
i uspokoić mieszkańców,
niech wszystko ujawnią.
Jak czuje się Fela?
A jak pan myśli?
Jej mąż został zabity przez ludzi, którzy przysięgali chronić i służyć.
A w tym przypadku... odebrali mu życie.
Wyszedł tylko pobiegać.
Złożymy wniosek o jawność danych.
Zasługujemy na to, by je zobaczyć.
Podatnicy na to zasługują.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Słucham?
Mieszka tu pani?
Tak. Wezwę policję.
Nie potrzebujemy tu kłopotów.
Żadnych protestów.
Nie po to przyjechałam.
Zabity mężczyzna był moim przyjacielem.
Był dobrym człowiekiem.
Przykro mi. Nie wiedziałam, że tak się stanie.
Nawet go nie widziałam.
To pani wezwała pomoc?
Skoro go pani nie widziała, dlaczego wezwała pani policję?
Ktoś zadzwonił i mi powiedział.
Beaumontowie. Mieszkają za mną.
Jest mi żal tego biedaka.
Tak długo jęczał, zanim przyjechała karetka.
Mówią, że jestem rasistką, ale nie jestem.
Widzę, że ma pani kamery. Mogę zobaczyć nagrania?
Oddałam je policji.
Dobrze. Kto tam mieszka?
Kim pani jest?
- Przyjaciółką. - Nic więcej nie powiem.
Proszę, to dla nas trudne.
Przepraszam, wyobrażam sobie.
Wezwę policję.
Marley, Shannon do ciebie.
- Cześć. Wziąłem Sama. - Cześć.
- Dobrze. Zapraszam. - Super.
Dzięki, że przyszliście. Widzieliście moje wystąpienie?
Tak.
Powinnam udzielić ci wywiadu.
Musimy wywierać presję.
Chcę sprawiedliwości.
Da się zrobić.
Co to za mina?
Dostaliśmy anonimowe zgłoszenie.
Co dziwne, ten ktoś skontaktował się ze mną.
Pytał, czy cię znam.
- Czemu? - To była kobieta.
Miała ciekawe informacje.
Wciąż je weryfikuję.
Ale chyba nikt inny jeszcze o tym nie wie.
Ty mi powiedz.
Znasz ją?
Nie.
Szlag.
Kto to?
Dzwoniąca powiedziała, że to 25-letnia Anna Lewis.
Sam jeszcze tego nie potwierdził,
ale według dzwoniącej, ta kobieta miała romans z Rodneyem.
Ta alejka prowadzi do jej domu.
Moi ludzie już to sprawdzają.
Robimy wszystko, by zachować to w tajemnicy.
Ale dostaliśmy te zdjęcia z dzwonka do drzwi
i rozmawialiśmy z sąsiadami.
Wiem, że to z daleka, ale spójrz.
Fela nie była ostatnio szczęśliwa.
Jakby nie była sobą.
Sprawdziłem, kiedy zrobiono te zdjęcia.
Mniej więcej w tym samym czasie była nieco rozdrażniona.
Tak.
Myślę, że wiedziała. Może wynajęła tego typa.
Opublikujecie to?
My nie. Ale ktoś na pewno.
Prawnicy i śledczy też węszą.
Szukają informacji.
Spróbujemy to jak najdłużej ukrywać, ale w końcu ktoś się dowie.
Mogę je zatrzymać?
Są twoje.
Dzięki za wizytę.
- Jest Tony? - U siebie.
TONY CRENSHAW PRYWATNY DETEKTYW
Co tam, kotku? Dzwoniłaś?
To samochód Glorii.
A to jesteś ty.
Wiedziałeś, że ma romans. Nic nie powiedziałeś.
To nie tak.
- Czemu? - To nie tak.
Chciałem cię chronić. Wiedziałem, że to złamie ci serce.
Myślałaś, że był idealny.
- Fela cię wynajęła? - Nie.
To kto? Kim jest ta kobieta?
Wynajął mnie jej mąż.
Rozwodzili się.
Chciał ją sprawdzić. Kazał mi ją śledzić, zrobiłem swoje.
Pojechałem za nią i zobaczyłem ją z Rodneyem.
Kiedy od niej wyszedł,
wysiadłem z auta i wybuchłem.
Omal go nie pobiłem.
A on ciągle przepraszał.
Wydawał się szczery. Błagał, żebym nie mówił Feli ani tobie.
Obiecał, że to zakończy i już się z nią nie spotka.
Dał mi słowo. Tak właśnie było.
I ukryłeś to przede mną?
Przepraszam, nie chciałem cię denerwować. To moja wina.
Nie wiem, skąd prokuratura ma te zdjęcia.
- Mają kiepskich detektywów. - Mam je od kogoś innego.
Od kogo?
Tony.
Odkąd jesteśmy razem,
zawsze daję ci kredyt zaufania.
Nie chcę być kobietą,
która każe płacić partnerowi za kłamstwa byłego.
Ale na samą myśl, że zataiłeś przede mną coś takiego,
jest mi niedobrze.
I świetnie ci to wychodziło.
Spojrzałam na datę ze zdjęcia.
Wróciłeś tego dnia do domu...
i byłeś normalny.
Taki jesteś?
Po prostu ukrywasz takie rzeczy?
Jak ta? Z taką łatwością?
Dałem ci powód, byś we mnie zwątpiła?
Nigdy. Wybacz mi.
Jestem wściekły, że skurwiel nas w to wpakował.
Zdradzał swoją piękną żonę.
Dlatego nie chciałem z nim przebywać.
Ale nie mogłem ci powiedzieć.
Rozumiesz? To by cię zniszczyło.
Fela na pewno nie wie?
Nie sądzę. Nie wie.
Dobra.
To kwestia czasu, zanim prokurator się dowie,
bo nie mogę zatajać dowodów.
Nie możesz im tego dać.
Wiem.
Muszę załatwić ugodę.
- To okropne. - Wiem.
Będę musiała spojrzeć Feli prosto w oczy.
Muszę ją ostrzec, żeby nie była zaskoczona.
- Szlag. - Bo to się wyda.
Zaczekaj. Wiem, że musisz jej powiedzieć.
Rozumiem to. Ale...
Poczekaj, aż prokurator się o tym dowie.
Przeczekaj to.
Tak to rozegrajmy.
Zobaczmy, co z ugodą.
Tak zróbmy.
Dobrze? Będzie...
Okłamujesz mnie.
Wiesz, jak często okłamywał mnie były?
Świrowałam przez to.
Przez niego.
A teraz ty mną manipulujesz.
Kotku, przepraszam.
Naprawdę. Co mam zrobić?
Dobra, zjebałem. Wynagrodzę ci to.
Co mam zrobić?
Wymyśl coś.
Marley, daj spokój.
Marley!
Dzień dobry.
Pani Beaumont?
Tak.
Widziałam panią w telewizji. Prawniczka.
Nie mam z tym nic wspólnego.
To pani go zauważyła.
Wcale nie.
Pani sąsiadka twierdzi, że ktoś z pani domu
zadzwonił do niej i kazał jej wezwać pomoc.
To kłamstwo. Mieszkam tu sama.
Nie rozmawiam z nią, odkąd wpuściła koty na moje podwórko.
Dokarmia gęsi, przez co schodzi się ich coraz więcej.
Mogę ją o to pozwać?
Jest pani pewna, że nikt z pani domu nie dzwonił na policję?
Myśli pani, że mam demencję?
Wiem, co mówię.
Mogę ją pozwać za dokarmianie gęsi?
Tak po prostu mnie pani zignoruje?
Fela.
Fela?
Hej.
Fela.
Fela. Co ty robisz?
Sprzątam.
Czemu to robisz?
On nie wróci.
Przestań.
Nie mogę. W tym rzecz.
Nie mogę przestać.
Nie mogę przestać cierpieć. Ciągle za nim tęsknię.
Widzę go za każdym razem, gdy się odwracam.
Nie mogę.
Tak bardzo mi przykro.
Nie chcę patrzeć.
Żałuję, że go poznałam.
Nie mówisz poważnie.
Mówię, że...
gdybym go nie poznała i się w nim nie zakochała,
nie musiałabym się tak czuć.
A on nadal by żył.
Muszę spytać.
Powinnam o czymś wiedzieć?
Nie wiem, może miał romans?
Albo...
Tylko mi nie mów, że ustaliłaś, że miał romans.
- To prawda? - Ja...
- Czemu pytasz? - Bez powodu.
Gówno prawda.
Jesteś prawniczką.
A ja dziennikarką.
My nie pytamy „bez powodu”.
Ja...
Nie jestem pewna.
Ale chyba tak.
Co to oznacza?
Zostanę publicznie upokorzona.
Świetnie.
Wiesz, co słyszałam w jednym z tych prawicowych kanałów?
Spytali...
dlaczego nie słuchał poleceń.
Miał jebane słuchawki.
Nie mógł.
To upokarzające.
Chcę pobyć sama.
Powinnam zostać na noc.
Nie.
Nie rób tego.
To nie problem.
To wystarczająco trudne.
- Proszę, nie naciskaj. - Nie naciskam.
- Więc idź już. Proszę. - Dobrze.
Chcę pobyć sama.
Dobrze.
Przepraszam.
Proszę się nie bać.
Chciałem tylko powiedzieć, że jest mi bardzo przykro.
Odejdź stąd.
- Nie będę powtarzać. - Ja też mam dziecko.
Nie jestem rasistą. Myślałem, że to broń.
Jeśli mam oczyścić twoje sumienie...
Jakąkolwiek karę dostanę,
sam karzę się jeszcze bardziej.
Nie chciałem tego.
Ale to zrobiłeś.
Zabiłeś go. Odejdź.
- Przepraszam. - Odejdź.
- Proszę jej... - Tony!
- Proszę jej przekazać. - Tony!
- Przepraszam. - Co jest?
- Co, do chuja? - Przepraszam.
Coś ci powiem, chłopcze.
Rozwalę ci łeb w tym garażu.
Chcesz się wywinąć?
Wróć tu, skurwielu, a z chęcią strzelę.
- Przepraszam. - Spadaj.
- Po chuj tu przyszedł? - Nie wiem.
Do środka.
Co tam?
Po co ten drań tu przyszedł?
Rozmawiał z Marley.
Caleb?
Tak. Co to ma być?
Zabroniłem mu z kimkolwiek gadać.
Muszę to wiedzieć.
Zajmę się tym.
- Pójdę do niego. - Mam nadzieję.
Następnym razem go zabiję.
Nie ma takiej potrzeby. Odwiedzę go.
Ogarnę to. Przeproś ode mnie Marley.
Szlag.
Zajmę się tym.
Rachunek.
Nie podoba mi się to.
Po co miałby z tobą rozmawiać?
Dzisiaj śpisz na dole.
- Postanowione. - Marley.
Tony, zapytam cię tylko raz.
Jest coś jeszcze?
Ukrywasz coś przede mną?
Nie.
Przepraszam...
Jedna rzecz.
Jedna rzecz, a ty już mi nie ufasz.
Tony, znasz moje motto.
Sposób, w jaki ktoś robi jedną rzecz, jest sposobem, w jaki robi wszystko.
Więc moje dobre czyny się nie liczą?
Potrzebuję czasu.
Dobranoc.
Musisz mieć oczy dookoła głowy.
Śledzisz mnie?
Bo poszedłem do Marley?
Dlaczego to zrobiłeś?
Prokurator mnie oskarży.
- Nikt o tym nie mówi. - Tak słyszałem.
A nawet jeśli, to i tak wygrasz.
Skąd wiesz?
Bo mieliśmy kamerę.
Związek cię wspiera. To było uzasadnione.
I zeznam to.
Moje życie legło w gruzach.
Wiem, że to brzmi samolubnie,
bo on stracił swoje, ale...
Rób tylko to, co mówi wydział wewnętrzny.
Nie rozmawiaj z nią ani z nikim innym.
Wszystko się ułoży.
Nie.
Muszę pogadać z jego żoną.
- Muszę... - Nie.
- Wykluczone. - Muszę jej powiedzieć,
- że jest mi przykro. - Nie.
Musisz tylko poczekać, aż sprawa ucichnie.
To wszystko.
Rozumiesz?
- Tak. - Dobra.
Nie chodź już do Marley.
- Dobra. - Ani Feli.
- Wiem. - Jasne?
- Tak jest. - Spadajmy stąd.
Nie powinno cię tu być.
Chodź.
Idziemy.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Powinnam była z tobą pobiegać.
Mogłeś mi powiedzieć.
Mogłam ci pomóc.
Słucham?
Cześć. Obudziłem cię?
Nie śpię.
Jest ze mną Sam. Jesteś na głośniku.
Cześć, Marley. Chcę ci tylko coś przekazać.
Armia milczy na temat jego historii w wojsku,
ale moi ludzie mają jutro pogadać z jego kolegami z jednostki.
Coś jest na rzeczy. Ustalę to.
Dobrze.
Dzięki.
Co z tym wywiadem? Możemy usiąść
- i spróbować... - Możemy...
Możemy to przełożyć?
Jest mi ciężko.
Tak. Rozumiem. W porządku.
Daj znać, jak będziesz gotowa.
Dzięki. Informujcie mnie.
Dobrze.
Świetnie.
Spróbuj odpocząć.
Dzięki.
Cześć!
Alarm. Okno w sypialni otwarte.
Fela!
Tak, pospieszcie się.
Ktoś wyskoczył przez okno z domu przyjaciółki.
501 Maple Lane. Szybko.
Właśnie uciekł przez płot.
Fela!
Fela, obudź się.
Hej.
Kto to był?
Fela, kto to był?
Co?
Ktoś był w domu. Wezwałam policję.
- Już jadą. - Co?
Wzięłam tabletkę nasenną.
Spałam. Naprawdę ktoś tu był?
Tak. Już uciekł.
Już go nie ma.
Policja już jedzie.
Dobrze.
- Marley! - Hej.
Co się stało?
Wszystko gra?
Nic nam nie jest. Ktoś włamał się do domu.
I...
Wyskoczył przez okno i uciekł przez płot.
Był zakryty, więc...
Wzięła coś na sen.
Nie wiedziała, że ktoś tu jest.
Wiem, że był u was policjant, który zabił Rodneya.
To na pewno on.
Tego nie wiemy.
Nie widziałaś ani faceta, ani auta.
Nic nie widziałaś? Słyszałaś jego głos?
Co on tu robi?
Wynoś się!
Fela.
Macie wszyscy się wynieść.
Wynocha! Już.
Wszyscy. Wynocha!
Ale już!
Ja pierdolę. Chodź.
Wiem.
- Dobrze, że jest cała. - Pewnie.
Mówiła, że niczego nie ukradł.
- Nie wiem, jaki miał motyw. - To dziwne.
- Co jest? - Już dobrze.
Chciałem się upewnić, że wszystko gra.
Nie złapaliśmy go,
ale sprawdzamy monitoring w okolicy.
To pewnie był Caleb. Widziałem go przy grobie.
- Grobie? - Tak.
- Rodneya? - Tak.
Miałeś się nim zająć.
A jak myślisz, że go znalazłem?
Cały wieczór go obserwowaliśmy. Zgubiliśmy go rano.
Twoi ludzie go zgubili?
- Tak. - Świetny glina.
Coś ci powiem.
Znajdź sukinsyna i śledź.
To masz zrobić. Aż trafi za kratki.
Znajdziemy go. Dopilnuję tego.
Na razie będę obserwować dom.
To zły pomysł.
A jeśli wróci?
Przez to wszystko jestem na zwolnieniu.
Wiem, że mnie nienawidzi,
ale będę naprzeciwko. Nawet mnie nie zauważy.
Choć tyle mogę zrobić.
Zajrzę do niej.
Dobra.
Coś ci powiem.
Przyszedł do mnie i do Feli.
To już dwa wyskoki.
Dowiedzieliśmy się, że Rodney Blackburn
rzekomo miał romans z młodą kobietą, Anną Lewis.
Policja próbuje ją zlokalizować, jednak nieskutecznie.
Starają się uzyskać jak najwięcej odpowiedzi.
Prawniczka miasta jest w kontakcie
z żoną ofiary przez jej adwokatkę.
Tymczasem...
Cóż, publiczne upokorzenie czas zacząć.
Przyszedł Sam.
Cześć.
Dzięki.
Brzmiałeś na podekscytowanego.
Rozmawiałem z jego kumplami z wojska.
Stacja trochę zapłaciła, ale spójrz.
- Chyba żartujesz. - Wszystko tam jest.
Niczego więcej nie potrzebujesz.
Raczej nie.
Dziękuję, Sam.
Jasne.
Do zobaczenia.
Tak.
Kawy?
Nie.
Nie zaprosiłaś mnie na kawę.
Masz rację.
Zawsze interesy.
Widziałaś wiadomości o romansie?
Na pewno nie miałaś z tym nic wspólnego.
Co z tą ugodą?
Nagle jej chcesz?
Skąd ta nagła zmiana?
Marley, trwają zamieszki.
Uważamy, że po tych wszystkich protestach i oburzeniu
powinniśmy pójść na ugodę i uzdrowić miasto,
jeśli twoja klientka wyda oświadczenie,
że przemoc musi się skończyć. Uwielbiają ją.
Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Dobry pomysł.
Jasne.
Wiesz, co byłoby najlepsze dla miasta?
Gdybyś przestała ściemniać.
Wiedziałaś o historii wojskowej tego policjanta
od samego początku, prawda?
Że pobił czarnego żołnierza,
który trafił do szpitala, prawda?
I o jego obelgach na tle rasowym.
Ten żołnierz jest gotów zeznawać w naszej sprawie.
Dodam, że gdy aplikował do policji, rekrutacja była dość luźna.
Nie weryfikowano kandydatów.
Marley, wiesz, w jakiej jesteśmy sytuacji?
Przestępczość wymyka się spod kontroli. Zatrudniamy jak najwięcej funkcjonariuszy.
Wiem, że miasto ma problem z rekrutacją policjantów
i musi zadowalać się byle kim.
Próbujemy chronić miasto.
Protestujący chcą pozbyć się policjantów.
Potrzebujemy ich.
Zwłaszcza w obszarach, w których żyją.
To tam jest najwięcej przestępstw.
To paskudna sytuacja.
Więc tak, mamy problemy z rekrutacją.
Nikt nie chce przyjść do pracy, zabić kogoś
i zrujnować sobie życie jak ten policjant.
Więc jesteś po jego stronie.
Cieszę się, że to powiedziałaś.
Jestem po stronie prawa.
Pomówmy o ugodzie.
Dobrze. Pomówmy o ugodzie.
Ale wiedz,
że ta sprawa nie będzie dotyczyła tylko Feli.
Będzie dotyczyła cięć budżetowych pani burmistrz
i pieniędzy podatników.
Może wspomnę o drogich podróżach, które odbyłaś,
i o tym, dlaczego tu pracujesz.
Wiesz, kiedy spierdoliłaś?
Gdy zabrałaś się za Tony'ego, gdy był w policji.
Skłamałaś, że okradał dilerów,
choć miałaś dowody, że ci dilerzy kłamali.
A teraz chcesz zamieść swoje gówno pod dywan?
Tego chcesz?
Pomówmy o ugodzie.
Po trzech miesiącach protestów wzywających do aresztowania
policjanta, który zastrzelił Blackburna,
miasto ogłosiło, że osiągnęło ugodę
z rodziną ofiary.
Kwota ugody ma wynieść ponad 15 milionów dolarów.
Nasza Fela Blackburn wzywa do pokoju,
a prokuratura ogłosiła,
że wydano nakaz aresztowania funkcjonariusza Caleba Kaine'a,
lecz jego miejsce pobytu jest nieznane.
Mówi się, że uznano go za zbiega,
uzbrojonego i niebezpiecznego.
Dziękuję, pani burmistrz.
Teraz głos zabierze Fela Blackburn.
Chcę tylko powiedzieć, że jest mi bardzo ciężko.
Tęsknię za mężem... każdego dnia.
Był miłością mojego życia.
Nie był idealny.
Ale tworzyliśmy idealną parę.
Proszę was, byście zaprzestali przemocy.
Burmistrz Johnson zapewniła mnie,
że przeprowadzi śledztwo w sprawie oskarżonego policjanta,
żebyśmy nie musieli już tego znosić.
Więc proszę,
koniec z przemocą.
Proszę też o uszanowanie mojej prywatności.
Dziękuję.
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dokąd idziesz?
Na siłownię.
Pójdę z tobą.
Tony.
Kotku.
Siedzę tu od czterech miesięcy.
Nie wiem, jak mam cię przeprosić.
Jest coraz lepiej.
Po prostu śmierć Rodneya i ugoda były dla mnie trudne.
Fela jest na mnie zła. Od miesięcy się nie odzywa.
Przykro mi.
W porządku. Chcę tylko iść na siłownię.
Mam spotkanie z klientem.
Widzimy się później?
Tak.
Marley...
Wiesz, jak bardzo cię kocham.
Wypuścisz mnie z psiej budy?
Proszę?
Może.
Na razie wystarczy.
Do zobaczenia.
Marley!
Cześć.
- Miło cię widzieć. - Was też.
Świetnie ci poszło ze sprawą Feli.
Dzięki tobie i Samowi.
Wiesz, że to twoja robota.
Ale wasze informacje.
Cieszę się, że pomogliśmy.
I to bardzo.
Ale Fela się do mnie nie odzywa.
Do nas też nie.
Potrzebuje czasu.
To był dla nas trudny okres.
- Na pewno. - Tak.
Zajrzę do niej.
Masz jej nowy adres?
Przeprowadziła się?
Tak. Sąsiedzi mówią, że z miesiąc temu.
Nie wiedziałam.
Mogę załatwić ten adres.
Jeśli zechce się spotkać, odezwie się.
Muszę poczekać.
Ona cię potrzebuje.
Muszę poczekać.
Dobra. Wracamy do studia.
Daj znać, jak będziesz gotowa na wywiad.
- Dobra. - Pa.
Na razie.
- Cześć. - Pa.
Dzięki.
Wypuść mnie!
- Wypuść mnie! - Uspokój się.
- Zdejmij ten worek! - Przestań.
- Zdejmij ten worek! - Uspokój się.
- Zdejmę go. - Wypuść mnie!
Przestań krzyczeć, a zdejmę worek.
- Dobrze? - Pomocy.
Dobrze.
Nie skrzywdzę cię.
Chcę tylko porozmawiać.
- Potem cię odwiozę. - Czego chcesz?
Rujnują mi życie.
Dowiedziałem się paru ciekawych rzeczy.
Więc pogadaj z adwokatem.
Proszę.
Wysłuchaj mnie.
- Zatrzymaj się. - Wypuść mnie!
Nie dotykaj!
Zatrzymaj się.
Porozmawiasz z nią?
Marley.
Jestem Anna Lewis.
Wiem, że jesteś dobrą osobą. On tak mówił.
Kto?
Kevin.
O czym ty mówisz?
Spotykała się z Kevinem.
Poznała go w sieci. Powiedz jej.
Rozstałam się z mężem i spotykałam się z Kevinem przez rok.
Stał się zaborczy, bardzo zaborczy.
Traktował mnie okropnie.
Zerwałam z nim.
A on mnie prześladował.
Przeprowadziłam się, zmieniłam nazwisko.
Zawsze mnie znajdował.
Co to ma wspólnego ze mną?
Często o tobie mówił, w samych superlatywach.
Mówił o tobie, jakbyście byli blisko.
Nie jesteśmy.
To nie ma sensu.
Mówił, że chciałby cię poślubić. Nie rozumiem.
- Wypuśćcie mnie. - Marley.
Miałeś romans z Rodneyem i Kevinem jednocześnie?
Nie.
Poznałam Rodneya na kursie samoobrony.
Widziałam, że ma żonę.
Ale mówił, że mają problemy,
więc zaczęliśmy się spotykać.
Powiedział, że nie muszę już uciekać.
Że mnie ochroni.
Że Kevin nie będzie mnie niepokoił.
A ty to kto?
Ty.
Jestem Jennifer, żona rasisty.
Zaskoczona, że ma czarnoskórą żonę?
Powiedz jej.
Jesteśmy zdesperowani.
Mają nakaz aresztowania.
Odpowiesz też za porwanie.
Pójdziecie siedzieć.
Wypuśćcie mnie.
Proszę.
Mówiłam, że nam nie pomoże.
Zawieźmy ją do auta.
Weźmiesz mój numer?
Bardzo nam zależy.
Proszę.
Pogadaj z prawnikiem.
KEVIN MOORE STOPIEŃ: PODKOMISARZ
OBECNY PRZYDZIAŁ: STREFA 5
Hej, kotku. Co tam?
Tak.
Wszystko gra?
Tony, czemu Kevin był wtedy w strefie siódmej?
Nie powinien być w piątej?
Chyba tak.
To coś nietypowego?
Tak. A co?
Wiesz, z kim Kevin się wtedy spotykał?
Nie rozmawiamy o takich rzeczach.
Skąd te pytania?
Brzmisz dziwnie. Co jest?
Pogadamy, jak wrócę. To był...
ciężki dzień.
Dobra. Kocham cię.
Kocham cię.
Tak?
Sam.
Cześć.
Wszystko gra?
Nie.
Znajdziesz Shannona i się spotkamy?
Jasne. Co się dzieje?
Wyślę ci adres. Spotkajmy się tam.
Dobra.
Hej.
Nie sądziłem, że lubisz takie hotele.
Tak, to...
szemrane miejsce.
Chodźcie.
Dokąd?
Kto tam?
Marley.
Dziękuję za telefon.
Wejdźcie.
Co jest?
To jest Shannon. Mogliście widzieć go w wiadomościach.
A to Sam, producent.
Co tu robią?
Porwałeś mnie i poprosiłeś o pomoc.
Ja zadaję pytania.
Mój chłopak był policjantem, zanim miasto go wyrolowało.
Ale podczas śledztwa dowiedziałam się o strefach.
Wiem, że Kevin nie powinien być w tej strefie.
Dlaczego tam byliście?
Powiedział, że będzie mnie szkolił.
To nietypowe?
Tak.
Spytałem dlaczego.
Nalegał, żebyśmy tam zostali,
jakby wiedział, że coś się stanie.
Zaplanował to?
Wrobił mnie?
Nie wiem.
Próbuję to rozgryźć.
Na pewno.
Znam go.
Jest taki słodki, kochający i delikatny,
ale w jednej chwili
potrafi stać się diabłem.
Sadystą.
Nie chciałem go zastrzelić. Próbowałem mu pomóc,
ale Kevin mnie od niego odciągnął.
Mówił, że nie żyje, ale żył.
Żył.
W porządku, Marley?
Nie.
Wszyscy mamy przejebane.
Podobno to twój przyjaciel.
To mój mąż.
Nie jest taki.
Nie jest tym, za kogo go mają.
Dlaczego w wojsku niemal pobiłeś na śmierć czarnego żołnierza?
Wiem, że cię za to zwolnili.
To przeze mnie.
Caleb chciał mnie obronić.
Nie mówił rasistowskich obelg.
Mój były kłamał, a on skopał mu tyłek,
żeby przestał mnie krzywdzić.
Więc nawet nie próbujcie.
To ja do was zadzwoniłam.
Mój mąż jest dobrym człowiekiem.
Chce się oddać, ale ja na to nie pozwolę.
To nie może ujść Kevinowi płazem.
Więc był wściekły na Rodneya z twojego powodu...
i zorganizował postrzelenie.
To chcesz powiedzieć?
Musisz coś zrozumieć.
Ten człowiek to dwie osoby.
To świetny kłamca, ale ma drugie oblicze.
Mroczne.
Jest zły.
Mam dowód.
Jaki dowód?
Zaczęłam go nagrywać, bo wiedziałam, że mnie zabije.
Przykleiłam telefon
do szuflady w łazience.
Jest tam mnóstwo nagrań i SMS-ów.
Ale dom był wynajmowany.
Chyba ktoś go kupił.
Może zdobędziecie nakaz rewizji.
To tak nie działa.
Telefon tam jest.
Jeśli go znajdziecie, hasło to 9G638.
Jaki to adres?
Rany.
No.
Wierzysz w to, Marley?
Nie wiem.
Ale jeśli ma dowód...
Musimy go zdobyć.
Nie dostaniemy nakazu przeszukania
bez udziału prokuratora.
Nie uwierzą w to.
Skoczę do centrum.
Pogadam z ludźmi. Jutro coś wymyślimy.
Spadajmy stąd. Nieciekawie tu.
Marley, dzięki, że zadzwoniłaś.
Dzięki, że przyjechaliście.
- Kto to? - To ja.
Tony? Co jest?
- Cicho. - Co ty tu robisz?
Będziesz zła,
ale przyjechałem tu sprawdzić pewne informacje.
- Jakie? - O Kevinie.
Wypytywałaś o niego. Czułem, że coś się święci.
Musiałem go sprawdzić.
A ty, co tu robisz?
Przestań mi nie ufać, Marley.
Nie chciałem cię martwić.
Przyjechałem coś sprawdzić.
- Siema. - Cześć.
Co wy tu robicie?
Byliśmy w okolicy.
Dobra. Wejdziecie?
Nie. Musimy...
Musimy wracać.
Do miasta?
Przejechaliście taki kawał. Zapraszam.
Nie dajcie się prosić.
Ładny dom.
Tak. Wynajmowałem go, a teraz jest mój.
Rozumiem. Nieźle.
Tak. Zapraszam.
Dobrze.
Super.
Do zobaczenia.
Chodź.
- Co się dzieje, Tony? - Zaufaj mi.
Proszę.
Wejdźcie.
Witajcie w mojej chacie.
- Rany. - No.
Kurczę.
Podoba wam się?
Odjazd jak na pensję gliniarza.
No wiesz.
Chcecie wina?
- Jasne. - Już idę.
Ty też chcesz?
Pewnie. Gdzie jest łazienka?
Jest ich jakieś 12. Żartuję.
Tam, po prawej.
Przepraszam, wciąż dekoruję.
Pójdę po wino.
Co by tu wypić?
Wywalczyła dla ciebie 300 tysięcy?
- Trzysta tysięcy! - Za coś,
co zrobiłeś!
A jakby gliniarz zabił czarnego? Pomyśl tylko.
- Biały. - Łatwizna. Cztery, pięć mil...
Jesteś głupią suką. Rozumiesz? Zamknij się.
Kevin, przestań. Nic nie zrobiłam.
- Ja... - Zamknij się!
Nic nie zrobiłam. Mówię ci...
Marley.
Wszystko gra?
Tak, już idę.
- Rany. - Wiesz, skąd to mam?
- Skąd? - Dobrze wiesz.
To też się przyda.
Też to mam.
Kotku, Kevin zabierze nas na przejażdżkę łodzią.
Nie.
Muszę wracać do miasta.
Daj spokój. To nieuprzejme.
Nie...
Wy bawcie się dobrze.
Widzimy się w domu.
Kotku.
Do zobaczenia.
Marley.
Chodź tu.
Otworzysz te drzwi?
Marley.
Mam twój telefon w kieszeni. Nie chcesz go?
Każ mu otworzyć drzwi.
Mówiłem ci.
Mówiłem, że to rozgryzie.
Ale ty się upierałeś, że wywalczy kasę
tak jak tobie.
Mówiłem mu, że nie spoczniesz.
Bo drążysz bez końca.
To twój problem.
Nie wiesz, kiedy skończyć.
A teraz popływamy łodzią. Chodź.
Nigdzie nie idę.
Otwórz te drzwi.
Po co?
Żebyś mogła nas wydać?
Za co?
Wiesz, o czym mówię.
Wiesz, co zrobiliśmy.
Wyrzuć to z siebie.
Przyznaj to.
No już.
Dalej.
Kotku?
Nie...
Nie znam cię.
W ogóle cię nie znam.
Pewnie, że znasz.
To ja, Tony.
Twój wymarzony facet. Pamiętasz?
Nie tak mi powiedziałaś?
No już.
Idziemy na łódź.
- Tam... - Nie!
Mam.
Nie!
Kurwa!
Nie!
Nie ruszaj się.
Daj mi to. Przytrzymaj ją.
- Rany. - Stary.
Zamknij się!
Podajmy jej to. Masz.
Chodź tu. O tak.
Już dobrze.
- Już dobrze. - Już prawie.
Nie stawiaj się.
Marley, nie stawiaj się.
Nie ma sensu. Już dobrze.
I gotowe.
Świetnie.
Grzeczna.
- Zawsze odlatują. - Bez wyjątku.
- Dobranoc. - Tak.
Dawaj. Otwórz drzwi.
Dobra.
Idziemy.
Nadal śpi.
Prosto na łódź.
Wypłyniemy na jakieś trzysta metrów.
I ją wyrzucimy.
Idziemy.
Proszę.
Dobra.
Wszystko gra.
Wsiadaj.
Dobra.
Musimy się pospieszyć. Zobaczymy, co dalej.
Weź ją.
- Odwiążę łódź. - Daj mi ją.
Już.
Mam.
Dawaj.
Ruszamy.
Kev.
Co? Wszystko gra.
Mówiłam.
Omal cię nie przyłapała, jak wychodziłeś przez okno.
Wiem. I omal nie złamałem kostki.
Gdyby skorzystała czasem z internetu,
wiedziałaby, że Tony to nie Kevin.
Czemu użyłeś mojego imienia do tego fałszywego profilu?
Właśnie.
Miałam już dość gierek Rodneya
i pozbyłam się skurwysyna.
A ona załatwiła wielką ugodę.
- Tony, nie wymiękaj. - No co ty.
Ty też nienawidziłeś Rodneya.
Dobrze, że powiedziałeś mi o tej suce.
- Wiedziałam. - Ale nie wiedziałaś,
że Tony był wściekły, gdy Rodney mu ją odbił.
Nie wiem, co w niej widzieliście.
Obudziła się.
- Cholera. - Obudziła się.
Zatrzymaj się.
Powinna być nieprzytomna.
Cześć.
Hej.
Miałam dać się zostawić dla tej suki?
Dać się upokorzyć?
Rodney był dupkiem.
Wiele osób cieszy się z jego śmierci.
Pozbyliśmy się go w najlepszy sposób.
Korzystając z politycznej narracji.
To był plan idealny.
Nie znałaś go.
Ale ja tak.
Tony.
Może sobie popływasz, co?
Dobra. Założę jej obciążenie.
Pójdzie na dno.
Pospiesz się.
- Co to? - Daj mi się skupić.
- Hej. - Spokojnie.
- Ogarniam. - Kto to?
Spokojnie.
Wyluzujcie.
Będzie dobrze.
To tylko patrol. Zachowajcie spokój.
Tony, ogarnij.
Jak leci?
- Dobry wieczór. - Dobry.
Ktoś zgłosił, że po jeziorze pływa łódź.
To my. Chciałem tylko pokazać im jezioro.
Coś nie tak?
Poziom wody jest niski, dlatego nie wolno pływać nocą.
Nie widać, co wystaje z wody.
Rozumiem.
Pani prezenterka.
Przykro mi z powodu męża.
Bardzo dziękuję.
Poproszę dowód rejestracyjny.
Oczywiście.
Gdzie położyłem...
Już wiem. Tutaj.
Proszę.
Niestety muszę wypisać mandat.
To zrozumiałe.
Musimy być lepsi.
O tak.
Dobrze się czuje?
Tak, ma lekką chorobę morską.
Tym bardziej nie powinno was tu być.
- Właśnie. - Tak.
- Słusznie.
Nic pani nie jest?
Wszystko gra.
- Nic jej nie jest. - Damy radę.
Czym ona jest oplątana?
Nie.
Kurwa.
Kevin. Nie tak miało być.
Nie tak miało być.
Dobra. Wyciągnę korek.
Zatopię łódź.
Uspokój się.
Szybko.
Mam.
Dawaj.
- Dawaj! - Zostaw!
Dobra.
- Pomocy. - Ciasno.
Dobra.
Wrzucamy. Trzy, dwa, jeden.
Pchaj.
Szybko.
Odpływamy.
- Gotowi? - Pospiesz się.
- Już. - Cholera.
- Co? - Chłopaki.
Unosi się. Nie możemy go tak zostawić.
Szlag.
- Złap go. - Dobra.
Dawaj.
- Szlag. - Jeszcze kawałek.
Dawaj.
- Trzeba go wciągnąć. - Na łódź.
Woda jest lodowata.
Wszystko gra?
- Tak. - Dobra.
- Woda jest zimna. - Jest.
- Już. - Ma go.
- Musi utonąć. - Trzymam.
Szybciej.
Jak go wciągniemy?
- Prawie. - Tak!
Przeciągnij go i nie puszczaj.
Mam go.
- Kotwica. - Już.
Przynieś coś, dociążymy go.
- Szybciej. - Chłopaki?
- Musimy stąd spadać. - Masz, Tony.
- Cholera. - Ruchy.
- Masz? - Daj mi robić swoje.
Pospieszcie się.
Poplątało się.
Szybciej.
Dobra.
Co jest?
Nie. Co...
Nie.
Kotku, spójrz na mnie. Nie rób nic głupiego.
Uspokój się.
Spójrz na mnie. Kocham cię.
Kocham cię.
Przepraszam.
Ja...
Prawdziwą bohaterką jest Marley Wells.
Dziś porozmawiamy z nią
i funkcjonariuszem Kaine'em o tym, co się stało.
Muszę przyznać, że wszyscy jesteśmy w szoku.
Fela Blackburn nie tylko wzięła udział w okropnej zbrodni,
ale i oszukała nas wszystkich. Rzekomo.
Mówimy „rzekomo” z powodów prawnych.
Ale oszukała całe miasto.
Wiem, że zaciekle walczyłaś dla Caleba,
wobec którego wycofano zarzuty,
a także dla Feli.
Przyjaźniłyście się.
Cóż, to nie pomogło na moje problemy z zaufaniem.
Ale co mogę powiedzieć?
Myśląc o tych ludziach
i o tym, jak wykorzystali tak trudny temat,
by nas oszukać, co chcesz powiedzieć?
Na świecie jest wiele niesprawiedliwości.
Musimy walczyć z wieloma rzeczami.
Policjanci zabijają niewinnych czarnych.
Prowadząc takie sprawy, zrozumiałam, że wielu robi z tego kwestię polityczną.
Rasową.
Ale biorąc pod uwagę argumenty lewicy i prawicy,
nadal jest to absolutnie złe na każdym poziomie.
Nie wierzę, że straciliśmy okazję, by naprawić tę sytuację.
Słyszałam konserwatywne opinie, że ponieważ Fela, Kevin
i mój były chłopak byli w to zamieszani, to nie powinno się
przywiązywać wagi do tych spraw. Uważam, że to bzdura.
Mam nadzieję, że będziemy się uważniej przyglądać
tym wszystkim sprawom, w sposób sprawiedliwy i obiektywny,
by dotrzeć do sedna problemów
dotyczących stosunków rasowych i policji.
I po prostu...
zdefiniujemy, co jest dobre, a co złe.
Jeśli ktoś postępuje źle, musi spotkać się z karą.
Ale gdy ktoś czyni dobrze, musimy stanąć po jego stronie.
Bez względu na to, czy mamy takie same przekonania.
Tyle wiem.
Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger