Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nadchodzi beat!
Nadchodzi…
SZCZERA DO BÓLU
Spóźniłam się!
- Kochanie? - Co?
Znowu zapomniałeś zapłacić za gaz?
Boże, zapomniałem. Ale nie martw się, dziś zapłacę przez internet.
Niby jak? Internet też nie działa. Musisz zadzwonić do dostawcy.
Idź, kochanie. Wszystko załatwię, zanim wrócisz.
Dopiero wracasz do domu?
Dzięki.
Co do cholery?
Dzień dobry, Bio.
Dzień dobry, Lauro.
Dobrze, że na ciebie wpadłam.
Nie spałam całą noc przez ten hałas.
O rety…
Jasne. Powiem ci, co to znaczy nie spać.
Moja najstarsza, Rafaela, na piersi do drugiego roczku.
Karmiona na żądanie. Aż mi cycki krwawiły.
Miałaś popękane sutki? Z lejącą się ropą? Nie sądzę.
Kiedy ją odstawiłam, już był Bernardo.
Zaczął mieć koszmary.
Nie wiem, czego się bał.
Ale budził mnie 200 razy na noc.
Nie spałam przez sześć lat, Bio.
To się nazywa niespanie.
Przykro mi.
Niepotrzebnie.
Właśnie odkryłam cudowny twór zwany opieką naprzemienną.
Dostaję pół tygodnia wolnego.
Rozumiem.
Ale ja nie, Lauro. Naprawdę nie.
Możesz być ciszej?
Nie przejmuj się.
Idę po dzieci. Będą ze mną do jutra.
Następna impreza odbędzie się dopiero…
Pojutrze.
Zgadza się.
Przepuścisz?
Będę za pięć minut!
Już minął czas na spotkanie. Mam pracowity dzień, Bio.
Wiem. Jestem niedaleko.
Czterdzieści pięć.
Kto zaparkował na moim miejscu?
Musisz zarezerwować kuriera… Najdłuższe pięć minut świata.
- Więc… - Zrób sobie zdjęcie.
- Dzień dobry. - Użyjmy tego tła…
Czekaj… Tutaj!
- Przepraszam. - Zostań tu.
Przepraszam. Pedro Paulo?
Ktoś zaparkował na moim miejscu. Czy…
Bio, jeśli ktoś stoi w korku, to w życiu też nie idzie naprzód.
Wiesz, czyje to słowa?
- Nie. - Moje.
Zróbmy jedno tutaj.
Pedro Paulo, słuchasz mnie? Ktoś zaparkował na moim miejscu.
Słucham. Porozmawiajmy o tym. Usiądź.
Kto tu nabałaganił?
Bio, jak byś zdefiniowała Minę+?
To strona dla kobiet.
- Nie. - Cyfrowe czasopismo dla kobiet?
To zbyt oczywiste, Bio.
Sformułuję to inaczej.
Świat się zmienił przez ostatnie kilka lat, prawda?
Nadążamy za nim?
Oczywiście, Pepê. Nadążamy.
Nasze okładki są coraz bardziej inkluzywne.
Wyrzuciliśmy głupie artykuły w stylu Jak zdobyć faceta w pięć dni.
Przejdę do rzeczy.
Kiedy ostatnio zamieściłaś rolkę albo TikToka?
Nie dla Miny+, ale na swoim koncie.
Nie ma cię w mediach społecznościowych!
Obecnie w mediach cyfrowych pracują tylko ci,
którzy chcą dzielić się swoim życiem w sieci.
Czy czytelnicy Miny+ wiedzą, ile razy w tygodniu uprawiasz seks?
- I czy dochodzisz? - O mój Boże…
Nie wiedzą! Nie mogą wiedzieć.
Nie.
Przepraszam, Pedro Paulo.
Mam wymyślać świetne artykuły, a nie sama nim być.
- Tworzę treść, nie jestem treścią. - Wkopujesz się.
Słyszysz siebie? „Nie jestem treścią”.
Nie wierzysz w siebie!
Przepraszam, mówisz od rzeczy.
Zrozumiesz.
- Słyszałaś o Palomie Diniz? - Blogerce?
- Największej influencerce w Brazylii? - Znam ją.
Można o niej napisać artykuł, ale nie na okładkę.
Jest tutaj. Tam.
Pokazuje redakcję swoim followersom. To będzie świetne dla czasopisma.
Co ona mówi?
To wszystko, moi mili!
Ważna wiadomość. Jestem nową dyrektorką generalną ds. contentu w Mina+.
Obczajcie moją drużynę!
To Bia, pracuje dla mnie.
Pokażę wam boski kącik kawowy.
Jest niesamowita.
Czekaj. Pepê?
Zwalniasz mnie?
Oczywiście, że nie.
W końcu wiesz,
że aby czasopismo wypaliło, potrzeba starego i nowego.
Nie zwalniam cię. Paloma jest twoją nową przełożoną.
Przełożoną? Co masz na myśli?
Pedro Paulo, zawsze mówiłeś, że mam najwyższe stanowisko.
Paloma ma 50 milionów followersów. Ilu ty masz?
Mam 100. Nie, 96.
Straciłam czterech, kiedy mnie otagowałeś.
- Ja? - Przepraszam. Nagrywałam filmik.
Bio, miło mi cię poznać.
Jestem Paloma.
Jestem twoją fanką od dziecka.
Podziwiam twoją pracę.
O rety, rozklejam się.
Dobra! Świętujmy!
Palomo, zaprosisz wszystkich na grupowe zdjęcie?
- Jasne! - Oficjalne foto na Insta.
- Wrzućmy to! - Będzie viral, nie?
Bio, zawołasz pozostałych?
Pracowników z finansów i grubą panią z recepcji.
Wszyscy muszą być na zdjęciu firmowym, żeby nie narzekali.
Super, dzięki.
Tato…
Zmarłeś w dobrym momencie.
Puk, puk.
Nie złość się na mnie. Właśnie się o tym dowiedziałem.
Serio.
Po co czasopismo zgrywa się na postępowe, nowoczesne i inkluzywne,
skoro Pedro Paulo zatrudnia basicowe, nudne kobiety?
Serio, Gabrielu. Postuje makijażowe tutoriale.
Wolę kobiety bez makijażu.
Naturalnie piękne. Jak ty.
Mówił, że nie ma wyższego stanowiska, dlatego nie dostałam awansu.
Spokojnie. Pepê potrzebuje partnera-inwestora.
Teraz nawet bankierzy nie zarabiają jak internetowe bizneswomen.
Internetowa bizneswoman? Błagam, Gabrielu.
To tylko blogerka beauty.
A z innej beczki…
Naprawdę nie wiem, co kupić ci na wesele.
Obczaiłam listę życzeń twojej narzeczonej Valentiny
i jest tam kosz na śmieci za 1000 reali.
Valentina ma swoje odchyły, ale jest miła.
- Serio? - Hej.
I ta głupia laska zajęła moje miejsce parkingowe.
Słuchaj, Bio… A w sumie nieważne.
- Co? Powiedz. - Dobra.
Nie lubię, jak się wściekasz, bo tracisz swoją najlepszą cechę.
Przestajesz być opanowaną, spokojną, wyluzowaną i zrównoważoną kobietą.
- Znalazłam pana. - No proszę!
- Cześć, Bio. Jak leci? - Dobrze, Valentino.
- Świetny strój. - Dzięki.
Masz wspaniałe biuro. Jest przepiękne i przestronne.
- Jasne. - Idziemy, kochanie?
Tak. Skarbie, zanim zapomnę… Masz na sobie bieliznę, prawda?
- Przepraszam. - Valentino.
Idziemy do krawca.
Wybrał najdroższego. Zachowujesz się jak panna młoda.
Nie wiem, co jest gorsze, brak bielizny czy gacie po tacie,
które nosi mój mąż.
Też noszę takie gacie.
Śmiało, śmiej się do woli.
Gdyby mężczyźni dali kobietom śmiać się z nich, świat byłby lepszy.
Ale nie za bardzo, prawda?
Gabriel zawsze narzeka, kiedy kobiety zaśmiewają się w kinie.
- Serio? - Tak.
Ale w sumie to irytujące.
Idziemy?
Tak.
Pa, Bio. Spóźnimy się.
- Pa. - Pa.
- Hej. - Przemyślę to.
Tak.
MANDAT ZA NIEPRAWIDŁOWE PARKOWANIE
Dzień dobry. Nazywam się Edna Souza. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry, Edno.
Zgłosiłam prośbę o wizytę techniczną kilka dni temu, ale nikt się nie pojawił.
Sprawdzisz, co się dzieje?
Edno?
Witamy u wiodącego operatora telekomunikacyjnego w Brazylii.
Dziękujemy za telefon. Proszę podać identyfikator klienta.
Trzy, cztery. Świetnie.
Pedro Paulo rzekomo jest szefem.
Od dziesięciu lat mam to samo stanowisko i taką samą pensję.
A teraz zatrudnił taką jedną.
Roberto? Słuchasz, co mówię?
Przepraszam. Mam ciężką sytuację.
Tiago używa aplikacji randkowej. Wiesz, co to znaczy?
Że ma telefon? Że jest singlem?
To znaczy, że mam tę samą apkę i mnie nie polajkował.
Nie będzie powrotu, żadnych wspomnień, powtórki, nic.
Korzystasz z aplikacji randkowej?
Posłuchaj tej głosówki.
Roberto, nie rozmawiamy…
Słyszysz?
…nie dzwoń do mojej babci.
Minęło pół roku. Proszę.
Co za palant! Odcina mnie od przyjaciół!
Wszyscy tacy sami.
Od kiedy jego babcia jest twoją przyjaciółką, Roberto?
Codziennie gadamy, wymieniamy przepisy…
Roberto, możesz mnie chwilę posłuchać?
Nie mogę…
- Fujka! - Co się stało?
- Obrzydliwe! Nie patrz! - Co się stało? Boże!
- Fujka! - Odblokuj. Chcę to zobaczyć.
- To post? - Obleśne.
- Co jest? - Chwila.
Mówił, że wysłał ci zdjęcie przez przypadek, skarbie?
Nie jestem pewna. Wiesz, że twój syn uwielbia mnie dręczyć.
Nawet jeśli to był przypadek, rozsyła ludziom nudesy.
Jest nieletni. To złe.
To inne pokolenie, Bio. Spróbuj zrozumieć.
Chciał wysłać swojej dziewczynie, a nie tobie.
Bio, spotkanie redakcyjne.
Teraz nie wykpisz się korkami. Chodź.
Mam propozycję. Trzy duże artykuły i dwa mniejsze w następnym numerze.
Omówmy wypalenie macierzyńskie i samotność.
Zrobimy też test serum do wibratorów…
Po pierwsze, chciałabym zacząć spotkanie od dwóch spraw.
Śmiało. Cała ona. Słuchamy cię.
Zacząć spotkanie?
- Mówiłam… - Czekaj, Bio.
Zacznę od tego, że to zaszczyt być tu z tobą.
Kupowałam czasopisma jako dziecko i nastolatka,
kiedy je drukowano.
Pamiętacie?
Nie jestem taka młoda.
Czyje nazwisko zawsze było pod najważniejszymi artykułami?
Twoje, Bio.
To naprawdę zaszczyt być tu z tobą.
Dziękuję, Palomo.
Ale, z całym szacunkiem,
twoje słowa są za bardzo w stylu XXI wieku.
Jasne. Zwłaszcza że nie wiemy, czy będzie następny wiek.
Świetnie sobie radzisz z makijażem, ale co z czasopismami?
Wiesz, Bio,
nakład druku spadł o 57% w ciągu ostatnich pięciu lat.
Macie się za geniuszy, bo macie wydanie cyfrowe.
Ale prawda jest taka, że od 2021 roku spada o 21-26% rocznie.
Dlaczego?
Spójrzcie na prenumeratorów Miny+.
Młodzi, wyższa klasa średnia, 25 lat i więcej,
po studiach, ale nie typ naukowca.
I zależy im, by uczynić świat lepszym.
Minimalnie.
Więc jeśli chcesz opowiadać o niedźwiedziu polarnym łkającym
nad końcem planety, to nie może być długi i nudny artykuł.
Musi być z ludzkiego punktu widzenia.
Krótkie, dobitne nagranie.
A zaraz potem artykuł o najbardziej seksualnych znakach zodiaku,
żeby złagodzić niepokoje, wiesz?
Idziemy dalej.
Sugerowane artykuły są bardzo skuteczne, zwłaszcza na Instagramie.
Tak to działa.
Pomówisz z Fê Nobre o otwartych związkach?
Tak.
- Poproś o jedno zdanie. - Ja?
Nie marnuj czasu z dwustronicowym wywiadem.
Po prostu wrzuć linijkę tekstu na trzysekundowej rolce.
Fê Nobre całuje męża, a on odwraca się i całuje inną kobietę.
I proszę. Trzy sekundy nagrania.
Nie ma pięciu stron nudnego, niekończącego się pierdzielenia.
- Zapisz. - Prawda.
- To trend. - Jasne.
Infotainment. Informacje i rozrywka.
Ale wciąż jesteśmy czasopismem cyfrowym z rzeczywistą treścią, prawda?
Nasi odbiorcy to mądre kobiety.
Jacy odbiorcy?
Pedro Paulo mówił, że jeszcze dwa miesiące na minusie i koniec.
- Jak to? - Koniec?
Przepraszam…
- Nie. - Tak mówiłem?
- Tak. - Cholera.
Przykro mi, Bio.
Wyobrażam sobie, jak ciężkie to musi być dla ciebie, ale…
Mówię to z miłością.
Jestem tu, by cię wspierać.
Paloma jest naszą grupą docelową. Powinniśmy jej posłuchać.
Przepraszam was, ale…
Nie wiem. Źle się czuję. Trochę mi niedobrze.
Muszę odetchnąć. Ciśnienie mi spada.
- Bio! - Rety!
- Hej! - Mój Boże!
Bio, powiedz coś.
- Bio? - Bio.
- Hej. - Ale straszne.
Nic ci nie jest? Bio?
Nie…
Nie czuję się dobrze. Muszę…
No to…
- Chwila. - Odetchnij.
Przepraszam. Wybaczcie.
Pójdę… Bio?
- Przynieś jej wody. - Ja to zrobię.
- Potrącę ci z pensji. - Chwila.
Wiek już nie ten.
Potrzebuje lekarza.
I co? Jak się masz?
Okropnie.
Chyba muszę iść na kontrolę do lekarza.
Ostatnio czuję się dziwnie.
Bóle głowy, w klatce piersiowej, duszności…
nagła płaczliwość.
Moja nastoletnia miłość się żeni. Dlatego tak się czuję?
- Hej. Nie. - Tak?
Jesteś jeszcze młoda.
I nie podoba mi się ta cała nastoletnia miłość.
Może nie jestem artystą jak Antônio, ale mam swój urok.
A ja nie jestem kobietą z klasą jak Valentina.
Zemdlałam w pracy.
Dobrana z nas para.
Dobrana para.
Tak…
Chodźmy stąd, bo pomyślą, że się bzykamy.
Chodź.
- Trzeba oddychać. - Jest.
Gabrielu, przepraszam, chcę pogadać z Bią.
Oczywiście.
- Dzięki. - Przepraszam.
Cześć, Palomo. Przepraszam, że wyszłam w ten sposób.
Ale czuję się już lepiej.
Możemy wznowić spotkanie. Zbiorę wszystkich i…
Proszę, nie nagrywaj mnie.
Nie o to chodzi. Sprawdź telefon. Wysłałam ci lokalizację.
Zamówiłam ci wizytę u Bogini Cipki.
Bogini Cipki?
Wiem, że nie podoba ci się, że głupia influencerka beauty
jest twoją przełożoną i ci rozkazuje.
Ale każę ci tam iść, dobra?
Nie mówiłam tego.
Myślisz, że znam się tylko na makijażu.
Oglądasz moje filmy z dźwiękiem? Powinnaś.
Może dostrzeżesz, co Gabriel ci robi.
Gabriel?
Co Gabriel mi robi?
Dziewczyny, łatwo wypatrzyć seksistę.
#BROCJALIŚCI
A co z brocialistami?
Czy potrafisz rozpoznać toksyczność miłego faceta,
który wydaje ci się idealny?
Tego, z którego się nie wyleczyłaś, który tylko cię unieszczęśliwia.
Kocha feminizm, zna odpowiednie terminy.
Ale zawsze działają na jego korzyść.
Nazywa siebie samoświadomym mężczyzną
i lubi przepraszać wszystkie kobiety w imieniu swoim i facetów.
Uwielbia twój śmiech.
Ale byle nie za głośny, bo to niekobiece.
Mówi, że jesteś piękna. „Naprawdę potrzebujesz tyle makijażu?”
Niech nam żyje sto lat
Żyj nam sto lat, drogi Tommy
Niech nam żyje sto lat
- Hurra, Tommy! - Hurra!
Dobra, zdmuchnijmy. Raz, dwa, trzy…
Nie, kochanie, zdmuchnij!
Zdmuchnij, głuptasku. Nie wie, jak…
Dobrze, pomogę ci. Raz, dwa, trzy…
I proszę! Hurra!
Siostro. Nie czuj się źle, że nie masz kosynka ani kocórki.
Dlatego jesteś taka zła?
Oczywiście, że nie.
Zapomniałaś, że mam pasierba? To nieokiełznane psiecko.
Złotko, mogę wyjść wcześniej?
Wczoraj prawie nie spałam i miałam okropny dzień w biurze.
Ciężki dzień?
- Bardzo. - Chcesz pogadać?
Wiesz, że możesz na mnie liczyć.
Wiem. Ale nie dzisiaj.
Nie chcę psuć tej wyjątkowej chwili.
I wiem, że ja też mogę na ciebie liczyć ze wszystkim, prawda, siostrzyczko?
Ładna, słodziutka!
Czego chcesz, ślicznotko?
Potrzebuję przysługi.
Nic wielkiego. Jadę na konferencję.
Tylko na dwa dni. Chciałam, żebyś zaopiekowała się Tommym.
- Jasne. - Świetnie. Dziękuję.
Kiedy mogę go odebrać?
Nie możesz go odebrać. Tommy musi tu zostać.
Dlaczego?
Bo stresuje się w samochodzie. I to bardzo.
Będzie mi ciężko. Nie mogę tu niańczyć Tommy’ego.
Nie możesz?
Nie. To ja…
- Nie możesz. - Dobra.
Naprawdę?
- Naprawdę. - Dziękuję, skarbie.
Kocham cię.
Opowiem ci o jego lekach.
Tommy ma kilka problemów, których musisz pilnować.
Ma problem z tarczycą, więc potrzebuje tej pigułki.
Zauważyłam, że rzadko się wypróżnia,
więc potrzebuje tego malutkiego czopka.
Potrzebuje czopka?
Nie patrz teraz. Są też krople kwiatowe…
Nie odbierają? Znowu?
- Niewiarygodne. - To pani Bia!
Cześć! Pani Bia?
Pani dzwoniła 83 razy, że nikt nie przyszedł naprawić internetu?
- Miło mi. - Doczekałam się.
- Internet nie działa od dziesięciu dni. - Ja się doczekałam.
Jestem tu już siódmy raz, prawda?
Mąż mówił, że nikt się nie pojawił.
Pani Bio, dzwoniliśmy, ale nikt nie odbierał.
Co się stało? Wszystko w porządku?
- Wszystko gra? - Nic mi nie jest.
Nic mi nie będzie. Proszę za mną.
Co się stało?
Mąż zapomniał zapłacić za internet i go odcięli.
Już zapłaciłam, ale dalej nic.
Nie o tym mówię. Serce pani wali.
I te wory pod oczami. Wygląda pani okropnie.
Żyła pani pulsuje.
Nie cierpię się wtrącać w cudze sprawy, przepraszam.
Ale moje życie zaczęło iść do przodu…
Jak to ująć?
Gdy w moim życiu pojawiła się pewna kobieta.
Nic mi nie jest. Wszystko w porządku. Dzięki, że pani pyta.
Słyszała pani o Bogini Cipce?
Bogini Cipka?
Pani też? Słyszę to już drugi raz.
Oczywiście.
Gdy jesteśmy w potrzebie, Bogini Cipka nas odnajduje.
Dobra. Znowu ma pani internet.
Proszę sprawdzić i dać mi znać.
To piękne.
Dobry Boże.
- Przepraszam. - To nic.
Od tak dawna nikt nic dla mnie nie naprawił.
Wiem.
Wie pani,
atak na kobiecy internet to atak na nas wszystkie.
Proszę podpis.
Kochanie?
Dobra, mów.
Antônio, pani od internetu była parę razy.
Musisz bardziej uważać na dzwonek i interkom.
- Zrobiłeś zakupy? - Nie.
Nie rozumiem.
Zrozumiałabyś, gdybyś była artystką.
Mam kreatywny flow. Nie mogę się rozpraszać.
Jeśli chcesz asystenta, to go zatrudnij. Jestem twoim mężem.
Patrz teraz.
Moja kreatywność w końcu wraca. Patrz.
Miałam ciężki dzień w biurze.
Nawet nie wiesz, co mnie spotkało.
- Poczułam się słabo… - Bio, proszę.
Jestem u szczytu mojej pracy. Porozmawiamy o tym później.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Więc…
Nie jestem umówiona.
Muszę zobaczyć się z lekarzem. Wezwie go pani?
Wyjechał z miasta.
Jak to wyjechał?
Wyjechał bez informowania pacjentów?
Musiał wyjechać.
Proszę pani…
Potrzebuję leku na receptę. Wypisze mi pani?
Niestety nie mogę.
Ale potrzebuję konkretnego leku. Nie może mi pani dać jednej recepty?
Potrzebna pieczątka lekarza.
I jego podpis, prawda?
Jasne.
Tylko jedną?
Niestety nie mogę.
Dobra.
BOGINI CIPKA
Bez jaj.
To miejsce mnie odnajduje.
Witaj, Bio.
Witaj.
Cześć.
Rany… Czuję się wyjątkowo.
Skąd znasz moje imię?
Na takie jest wizyta.
- Jasne. - Tak.
No tak.
Jak się czujesz?
No cóż…
Daj się przytulić.
Zaopiekuję się tobą. Chodź.
- Rozgość się. - Dziękuję.
Usiądź.
Więc… Co się tu dzieje?
- Napięte ramiona. - Tak.
Oznaczają brak współczucia wobec siebie.
Powodują palpitacje serca i ból w klatce piersiowej.
Stan zapalny lędźwi.
To oznacza kłopoty z progresem i mówieniem tego, co myślisz.
Masz wzdęty brzuch. Nie korzystasz z łazienki?
- Nie. - Rozumiem.
Zaparcia oznaczają, że jest ci ciężko
odpuścić to, co już ci nie służy.
Wszystko tu utknęło.
Worki pod oczami.
Suchy oddech.
Worki oznaczają bezsenność.
Nie możesz spać, bo przełykasz tyle bzdur.
Czakra korzenia jest chora.
To ten niewytłumaczalny płacz pod prysznicem.
Guzek przy pępku,
guzek w pachwinie…
Wygląda na to, że nie miałaś porządnego orgazmu…
jedenaście miesięcy, osiem dni i pięć godzin.
Tak długo?
Ale ja to naprawię.
Bogini Cipka…
Jakiś przekręt.
POŚPIESZ SIĘ, ZAWSZE SIĘ SPÓŹNIASZ!
Mój telefon!
Ukradł mi telefon!
Mój telefon! Niech ktoś mi pomoże!
Ukradł mi telefon!
Oszalałeś? Oddaj mi telefon!
Oddaj mi telefon!
- Ukradłeś telefon! - Czekaj!
- Oddawaj! - Przestań!
Naślę na panią policję!
Daj telefon, zadzwonię!
- Oddaj telefon! - Przepraszam!
Proszę! Pani telefon.
Rany! Niesamowite!
- Masz chwilę? - Co do cholery, Bio?
Chcę moje miejsce parkingowe.
To miejsce parkingowe to mój prezent powitalny dla Palomy.
To nieodwołalne. A chodzenie jest zdrowe.
Pomoże ci schudnąć.
To czemu nie oddałeś jej swojego?
- Jesteś samolubna. - Ja?
Tak.
Ale jeśli to dla ciebie takie ważne, znajdę sprawiedliwe rozwiązanie.
- Świetnie. - Żeby Paloma nie czuła się głupio.
- Nie czuła się głupio? - Tak.
- To ja się czuję głupio. - Czemu?
Bo nie było stanowiska ponad moim.
Poza twoim, właściciela magazynu.
A teraz oddajesz jej moje miejsce parkingowe!
Nie!
To na pewno sprawka Bogini Cipki.
- Flirtujesz z tymi kobietami. - Nie. O czym ty mówisz?
To ja wykonuję twoją robotę, Pedro Paulo.
Od lat. A moja pensja się nie zmienia.
Nie moja wina. Znasz rynek pism internetowych…
Nie. Opowiedz.
Niezbyt dobrze prosperuje.
Tak? Dlatego kupiłeś bmw?
Nie, to bmw to moje osobiste poświęcenie.
Bo wiesz, że w tej branży
najważniejsze jest projektowanie obrazu sukcesu.
Muszę to robić.
Myślisz, że łatwo jest zarządzać ludźmi, gdy wszyscy patrzą?
Myślisz, że mi się podoba? Nie.
Śmiejesz się, ale robię to dla firmy,
dla was wszystkich i dla ciebie.
- Zarządzasz? - Tak.
- A co? - Pedro Paulo…
Twoje życie to jedzenie poza domem w drogich restauracjach
z ludźmi tak żałosnymi jak ty.
Chwileczkę.
Jedyne, czym zarządzasz, to twój żołądek.
- Prawda, brzuchalu? - Czekaj. Przestań!
Bądźmy szczerzy. Prawda, panie w czepku urodzony?
- Dziedzic tatusia. - I co?
- To nie moja wina. - Odziedziczyłeś wszystko.
Ciężko pracowałem w firmie ojca.
Twój tata ciężko pracował. Niech spoczywa w pokoju!
Nie mów o nim.
Może powinien obracać się w grobie.
Jeśli wychował takie coś, był pewnie równie seksistowski i głupi.
Bądźmy szczerzy. Studiowałeś biznes, bo nie miałeś pojęcia, co robić, prawda?
Byłem 35-letnim dzieciakiem.
Ratuję ci tyłek ze sponsorami od lat!
Nikogo nie szanujesz. Jesteś żałosny!
- Jesteś… - Nie! Uspokój się!
Uspokój się.
Wiem, co tu się dzieje.
Masz PMS?
- Co? - Nie wiem… PMS.
Wtedy kobietom trochę odbija.
Synchronizujecie się, nie? To szaleństwo.
Nie mam okresu,
ty kretynie!
Menopauzę?
Nie wiem, kiedy zaczyna się menopauza.
Czemu to robisz? Wracaj.
- Wychodzisz? - Tak.
- Czemu? - Odchodzę.
Powodzenia, Pedro Paulo,
w byciu ageistycznym, mizoginistycznym i seksistowskim
właścicielem feministycznego pisma.
Zabawne! Za tydzień zbankrutujesz.
Rzucasz…
Tydzień!
Jesteśmy świadkami wielkiej dramy w Minie+!
Zabroniłam mnie nagrywać!
- Co za nastawienie! Cudownie. - Tak?
Byłaś tam, prawda? Jest niesamowita!
Zostaw mnie! Nagrywanie wszystkiego jest już ograne, no nie?
Gratulacje, Bio. Zdałaś test.
Jaki test? Nie rozumiem.
Wiesz co? Mam to gdzieś.
Czego?
Niesamowite.
Co ja narobiłam?
Co się stało?
Co się stało, Gabrielu? Mam dość.
Mam dość YouTuberów, hashtaggerów, influencerów…
Mam dość stawania na rzęsach, żeby uszczęśliwiać głupich ludzi!
Oddychaj. Masz atak lękowy.
- Nie dotykaj mnie! - Co się dzieje?
Co się dzieje? Muszę zapłacić rachunki, Gabrielu!
Mam leniwego męża, który nie kiwnie palcem,
siostrę, która mówi jak dziecko, gdy potrzebuje przysługi,
głupiego szefa, który nie dał mi podwyżki od dekady!
- A ty. - Ja?
Nigdy mnie nie ruchasz ani nie dajesz mi spokoju.
To ty mnie rzuciłaś.
Byliśmy nastolatkami.
Dałam ci tysiąc szans,
ale ponoć nie lubisz niezależnych kobiet, prawda, Gabrielu?
Czemu czułam coś tu, gdy się przytulaliśmy?
Bio!
Co się dzieje? Nigdy dotąd… Czemu tak mówisz?
Bo taka jest prawda, Gabrielu.
Prawda nie zawsze jest elegancka, wytworna i nieśmiała jak Valentina.
Taka jest prawda.
Ale to, co zostało z patriarchatu w sercu mężczyzny
zawsze wybierze Valentinę na żonę.
Czemu myślisz, że Valentina jest taka nieśmiała?
Valentina to słodka, uprzejma i miła kobieta.
Cześć, kochanie.
Tak mnie widzisz? Słodka, uprzejma i miła.
Też tak cię widzę. Słodka, uprzejma i miła.
Zabawne, Bio. Ja ciebie też.
Dokładnie tak Gabriel cię opisał,
kiedy dostałam furii,
bo nie sprząta po sobie.
„Powinnaś być bardziej słodka, uprzejma i miła jak Bia.
Ona żyje w zgodzie ze swoim mężem”.
Skończyłem. Dość!
Mam dość prób zrozumienia i pomagania wam! Skończyłem!
Cześć.
Dlaczego mnie śledzisz?
Bo chcę wiedzieć, dlaczego mnie nie przepuszczasz.
A czemu bym miała?
To zwykła uprzejmość.
Mam w dupie uprzejmości, idiotko.
Jeśli nie chcesz, żebym cię blokowała, wyjdź wcześniej z jebanego domu.
I spadaj, zanim rozwalę ci buźkę.
O co ci, kurwa, chodzi?
O to, że muszę spojrzeć na twój gówniany ryj
i powiedzieć ci, że jesteś suką.
Nie znoszą cię rodzice i znajomi.
Sama siebie nie znosisz.
Więc psujesz atmosferę swoją gównianą gębą,
myśląc, że tandetne, gówniane auto czyni cię lepszą od innych.
Ale nie. Jesteś kupą gówna.
Nikt nie chce twojej biżuterii, domu czy bogatej, gównianej mordy.
Chcą tylko dotrzeć do pracy i do domu. Bo mają swoje życie.
W przeciwieństwie do ciebie, bo nie masz życia i jesteś gównem.
Nie wiem, co Bogini Cipka mi zrobiła.
Nic mi nie jest, ale jeśli ktoś prowokuje, zamieniam się w Hulka.
Tylko uważaj.
Sprawdziłam w internecie. Nie ma followersów.
Nie sądziłam, że stać mnie na tak wiele.
Wygarnęłam Pedrowi Paulowi wszystko, co czułam,
wszystko, co przyszło mi do głowy.
Wyobrażasz mnie sobie, jak robię scenę?
Wiesz, że nie umiem zrobić sceny?
- Roberto! - Tak! Przepraszam.
Tiago groził, że mnie zablokuje.
- Co za palant! - Proszę. Słuchaj.
Spojrzysz mi w oczy podczas rozmowy? Co?
- Roberto? - Tak.
- Słuchasz? - Tak. Mów.
- Co mówiłam? - Mów.
Nie. Co powiedziałam?
Zrozum, że też mam problemy. Oddawaj!
Oddaj to, Bio.
Posłuchaj, Roberto.
Za każdym razem, gdy mam problem,
nie możesz spojrzeć mi w oczy.
Zawsze jesteś skupiona na swoich sprawach.
Prawda jest taka, że dbasz tylko o siebie.
Jakbyś tylko ty miała problemy,
tylko ty czuła się samotna i potrzebowała przyjaciółki.
Ale posłuchaj, Roberto.
Ludzie cię nie znoszą.
Jesteś taka egocentryczna, rozpieszczona i samolubna.
To co zrobisz? Odejdziesz? Zablokujesz mnie jak Tiago?
Jestem idiotką.
Idealnie. Znowu mówimy o tobie.
Dobrze.
Jego babcia mnie odblokowała. To znak?
Przestań…
Bio, proszę.
Bio!
Dlaczego to zrobiłaś? Wiesz, że wciąż go spłacam!
- Roberto! - Ale…
Gdy następnym razem będziemy rozmawiać,
wysłuchaj, co mam do powiedzenia.
Kurwa!
Antônio, twój syn zamienił salon w strefę wojny.
- Pogadaj z nim! - Świętujmy.
Moja kreatywność wróciła.
- Mówię do ciebie. - A ja do ciebie.
Spokojnie. Jesteś zbyt spięta.
To pomóż mi się zrelaksować, ucząc syna manier.
Ale zobacz, jakie to boskie,
gdy kreatywność artysty w końcu wraca po pięciu latach.
Zobacz.
Nieźle. Możesz później wrócić do malowania.
- Nawet nie spojrzałaś. - Skup się. Mówię do ciebie.
- Twój syn znowu wagarował. - Co z tego? To młody dorosły.
Nie robiłaś tego w jego wieku?
Bezczynność to nie działanie.
Bezczynność to kontemplacja życia, Bio.
Poddanie się, odpuszczanie i relaks.
Nie wszystko w życiu musi być napięte, nudne i szare.
Wyluzuj.
Rozumiem. Mam wyluzować.
- Tak jest. - Mam wyluzować?
- Jasne. - To spoko.
- Dobrze. - Tego chcesz.
- Proszę. - Odprężę się.
Będę zrelaksowana. Rany.
Zamienię się w zwierzę, taka będę zrelaksowana.
Zwierzę, które nie może płacić rachunków i chodzić na zakupy.
- No wiedziałem. - Zwierzę jak ty.
Nie zaczynaj, Bio. To ja mam na co narzekać.
To proszę bardzo.
Tylko spójrz, jacy byliśmy na początku.
Kiedyś byliśmy blisko i cały czas uprawialiśmy seks.
Szalałaś za mną.
A teraz wchodzisz tutaj i mówisz do mnie jak do brata, swojego…
Syna.
- Nie chciałem tego mówić. - Tak.
Tylko dla syna bym to znosiła.
Ale tylko do czwartego roku życia,
bo pięciolatkowie są bardziej pomocni niż ty.
Wystarczy.
A trzylatkowie malują lepiej od ciebie.
- Co? - Trzy gówniane kreski.
O czym ty mówisz? Nic nie wiesz o sztuce.
Nie będę tracić czasu na wyjaśnienia, że to nie są gówniane kreski.
Dobra? Za tymi trzema gównianymi kreskami kryje się dużo bólu, Bio.
Bólu?
Bólu.
Ból to czuję tutaj, od dźwigania ciebie, mojego krzyża.
Od roku płacę czynsz,
bo nie masz inspiracji i nie możesz znaleźć pracy.
To moja praca.
I muszę znosić, że twój bezużyteczny, nieszczęsny syn tu mieszka!
Matka go tu przywiozła, bo nawet ona go nie znosi.
Skończyłam.
- Co ty mówisz? - Mówię…
Skup się.
- Opuść ten dom. - Co?
I weź ze sobą ten wrzód na tyłku.
Nie… Nicolasie, nie mówiła poważnie.
Czemu tak mówisz do dziecka?
Dziecka? Nie był młodym dorosłym?
- Powiedziałam prawdę! - Hej! Możemy się uspokoić?
Do niczego tak nie dojdziemy.
Wystarczy. Wiem, co tu się dzieje.
Po prostu…
- Mogę o coś spytać? - Tak.
Tylko się nie wkurz.
Za późno.
Nie wkurz się bardziej.
No pytaj.
Masz okres?
Dlaczego za każdym razem, kiedy kobieta się wkurza,
faceci myślą, że ma okres?
- Ależ to głupie. - To nie jest głupie, Bio.
Wiemy, jak bardzo jesteś wrażliwa w tym czasie. To wszystko.
Nie ma w tym nic absurdalnego.
- Jasne. Wrażliwa, tak? - Tak.
Jestem przewrażliwiona. Wrażliwość. Jakie ładne słowo.
Wrażliwość. Artyści uwielbiają używać tego słowa.
Pokażę ci.
- Pokażę ci. - Przestań. Mówię poważnie.
Pokażę ci moją wrażliwość.
- Co się dzieje? - Pokażę ci.
To nie jest śmieszne. Stój, Bio!
- Taka wrażliwa! - Co do cholery?
- Super! - Co jest?
- Uwielbiam być artystką! - Proszę!
- To moje życie! - Zabazgram je!
Przygotuj się, wystawa sztuki za dwie godziny!
Bio! Stój!
Moje oczy, Bio!
Wrażliwa!
To mieszkanie było super.
Uspokoi się. Ma te dni.
Nie mam okresu!
- Chodźmy, nim zacznie rzucać. - Dobra.
CHRONIONA PRZEZ BOGINIĘ
Przyniosłaś lód?
Jaki lód? Chcę porozmawiać z Laurą.
Masz na myśli DJ Laurex?
DJ! Zgadza się!
Czekaj. Nie potknęłaś się o mnie ostatnio?
Sorki. Przepuść mnie.
Lauro!
Przepraszam.
Przepraszam. Hej!
Lauro!
DARMOWE WI-FI
LOGIN: DOMBII HASŁO: BIA1234
Nic dziwnego, że zamula.
Lauro!
Zdejmij. Mówię coś.
Nie czytaj z ruchu warg. Słuchaj.
- Lauro, chcę spać. - Co?
I dziś zasnę. Dobrze, Lauro? Nawet jeśli będę musiała zrobić coś drastycznego.
- Tak? - Tak!
A niby co? Zadzwonisz na policję?
Co tam, chłopaki?
Albo do pana Fernanda, zarządcy budynku?
Tam jest! Zgadza się, panie Fernando!
A może do Hélia, portiera?
Uważaj, Hélio! Ostatnio musiałam cię nieść!
Czy do Rosane, asystentki kierownika? Wygląda na to, że ma zajęte usta.
Widzę, Lauro.
Ale słuchaj, czuję się bardzo dziwnie.
Boję się siebie. Więc… ścisz muzykę.
Nadchodzi beat! Nadchodzi…
Lauro!
To nie fair.
- Co za psycholka! To tylko impreza! - Wyluzuj, paniusiu!
„To tylko impreza”.
- Co? - Do domu, nudziaro!
Co? Serio.
Przepraszam.
Muzyka znów gra!
Przepraszam.
ALKOHOL ETYLOWY
Przyniosłaś lód?
Przyniosłam coś lepszego.
Co to jest?
Nie! Co jest, Bio? Na litość boską, jeszcze nie spłaciłam rat!
Co jest, Bio?
Bio, nie!
Bio, ściszę to. Będzie bardzo cichutko.
Nie!
- Na litość boską! - Wracaj do domu, wariatko!
Cześć wszystkim. Pora się rozejść.
Koniec imprezy. Weźmiesz to? Chcesz łyczka?
Co, skarbie? Nie strasz mnie.
Spójrz na to.
Twoi goście są zdenerwowani.
Szybciej! To koniec! Nie zrozumieliście?
- Poważnie? - Muszę znaleźć telefon.
Lauro.
- Odłóż to. - Co?
Nie!
To?
- Nie. - Nie podoba ci się?
- Zobaczmy. - Zgaś to.
Zobaczmy.
- Zgaś to. - Lauro, kochana…
Grozisz zniszczeniem domu z matką i dwójką dzieci?
To rodzinny dom.
O rany.
Idź do łóżka. To wszystko.
Bo jutro musisz zrobić tego brzydkiego koka. Dobrze?
Kot!
CZEŚĆ, SIOSTRO!
NIEODEBRANE: SIOSTRA, GABRIEL
SIOSTRA: TĘSKNIĘ ZA TOMMYM!
GABRIEL: ZADZWOŃ JAK NAJSZYBCIEJ
SIOSTRA: ZADZWOŃ SZYBKO
SIOSTRA: PRAWIE W DOMU
SIOSTRA: GDZIE JESTEŚ?
Tommy?
Chodź tu, kotku.
Gdzie ten kot? Chodź tu.
Hej! Tommy?
Chodź.
Hej, Tommy.
Tutaj, leniuchu.
Nie.
Nie, do cholery.
Nie…
Cholera.
Siostro, co za niespodzianka!
To ty mnie zaskoczyłaś. Szybko wróciłaś.
Jak mój synek? Tęskniłeś za mamusią?
Opowiadaj, jak wyjazd?
Było dobrze. Pokaż mojego synka.
Maluch bardzo za tobą tęsknił.
Daj mi go potrzymać.
Siostro, jesteś zmęczona. Weź prysznic, rozpakuj się.
Potem ci go dam.
Jestem zmęczona. Ale pozwól mi powąchać jego szyję.
Koty nie pachną jak dzieci. Wiesz o tym.
Lubi, jak go noszę. Niech posiedzi jeszcze trochę.
- Daj mi kota. - Jak tam Porto Alegre? Zimno? Gorąco?
Nie byłam. Ładni ludzie?
Daj mi kota! Nie odwalał.
Chodź tu, mój dzidziu, mój Tommy, mój kochany.
Tommy?
Chwila… Tommy?
- Tommy? - Przepraszam, siostro.
Takiego go znalazłam.
Jakiego?
- Co mu zrobiłaś? - Nic nie zrobiłam…
Tommy nie żyje?
- Dałaś mu leki? - Zapomniałam.
Zapomniałaś o jego lekach?
Mogłaś powiedzieć, że nie dasz rady. Poprosiłabym kogoś innego.
Kogoś innego? Zajmuję się twoimi problemami całe życie.
Tommy jest problemem?
- Trudno ci odmówić. - Lepiej się zgodzić i zabić Tommy’ego?
Co? Nie zabiłam…
Nawaliłam. Nie dałam mu leków.
Ale to tylko kot, nie dziecko.
Co powiedziałaś?
Przepraszam.
Wiem, że uważasz mnie za żałosną. Nie każdy ma idealne życie jak ty.
Nie każdy ma przystojnego męża artystę,
pracuje w czasopiśmie albo jest ładny.
Wybacz, jeśli jestem tylko kimś, kto ma zwierzaka.
- Nie o to mi chodziło. - To o co?
Wiesz co?
Jesteś żałosna.
Spójrz na swój dom.
Ocieka zdjęciami kota. Kot w ubraniu, przebrany.
Kot to kot! Ludzie to ludzie!
Kurwa, twój kot był stary i zdechł. To nie koniec świata!q
Cholera. Przepraszam.
Pomieszało mi się. Nie wiem, co mówię.
- Przepraszam. - Jak śmiesz tak mówić?
Do siostry.
Zawsze wiedziałaś, że wolę zwierzęta od ludzi. Wiesz dlaczego?q
Ludzie są okrutni.
- Nie sądziłam, że będziesz… - Człowiekiem.
Wreszcie.
Tak.
Jestem człowiekiem. Jestem…
Wiesz, ile lat spędziłam
zmuszając się do bycia słodkim, ślicznym, mądrym i miłym robocikiem?
I gówno z tego mam.
Mam męża nieroba, szefa dupka
i jednokierunkową przyjaźń.
I ciebie, kocią mamę.
Przepraszam.
- Wynocha. - Nie to miałam na myśli. Przepraszam.
Zejdź mi z oczu!
Wyjdź!
Bia?
Wszystko gra?
Nie.
Musisz cofnąć, cokolwiek mi zrobiłaś.
Nic nie zrobiłam. To twoja zasługa.
Nie ma mowy. Nie jestem taka.
Czemu masaż miał takie działanie?
Nie obrażam i nie atakuję ludzi ot tak.
Niektórzy ze strachu
ukrywają swoją miękką, bardziej ludzką, spokojniejszą stronę.
Ale ty wręcz przeciwnie. Byłaś bliska zachorowania
przez gniew, nienawiść i frustrację, które tłumiłaś.
Rozumiem. Dobrze.
Ale potrzebuję przyjaciół. Potrzebuję pracy.
Chcę wrócić do przełykania wszystkiego.
Tak można przetrwać na tym świecie. I chcę w nim żyć.
Ból w klatce piersiowej zniknął?
Tak.
Ten niepokój, który czułaś, bezsenność, palpitacje,
płacz pod prysznicem bez powodu,
ból w klatce piersiowej, bóle ciała, zaparcia,
desperackie pragnienie leków…
Zniknęły?
Wszystko zniknęło.
To na co narzekasz? Jesteś wyleczona.
Nie.
Ranię tych, których kocham.
Ludzie nie znoszą prawdy.
Nie są na nią gotowi.
Ale takie jest życie. Przeproś i po sprawie.
Nie.
Chcę wrócić do poprzedniego stanu.
To trudne, Bio. Nie mogę.
Mówię poważnie. Musisz naprawić to, co zrobiłaś.
Nic nie zrobiłam.
Ty to zrobiłaś.
Ty to stworzyłaś. Na pewno ci się podobało, prawda?
To zależy.
Więcej nie powiesz?
Nie. Chcę powiedzieć coś jeszcze.
Jesteś priorytetem.
Ty, Bio, jesteś priorytetem.
Nie zapominaj o tym.
ADOPTUJESZ MNIE?
Jasne.
Śmiało. Możesz jechać.
Kto tam?
Cześć, skarbie. Twoja siostra.
Siostra? Nie mam siostry.
Otwórz, proszę. Przyniosłam ci coś.
Nic mnie to nie obchodzi, chyba że to mój żywy kot.
Bárbaro, proszę. Otwórz. Tylko na chwilkę.
- Nie wpuścisz mnie? - Nie. Z szacunku dla Tommy’ego.
- Co to było? - Cóż…
O tym chciałam porozmawiać.
Wiem, że nie zastąpi Tommy’ego. Ale adoptowałam go dla ciebie.
Dobry Boże. Ale z ciebie pipa!
Myślisz, że zwierzęta są jak meble. Wystarczy kupić nowe.
Wiem, że to tak nie działa. Spójrz tylko na niego.
Nie ma mowy, żebym spojrzała na…
Boże! Jesteś okropna.
Jest taki uroczy!
Boże. Chodź do mamusi.
Przepraszam, kochanie. Będę cię bardzo kochać.
O mój Boże.
Ale się wtulił. Spójrz na to.
Jaki uroczy.
Tak.
Przepraszam.
Przepraszam za to, co ci ostatnio powiedziałam.
Żal mi Tommy’ego. Czuję się winna. Byłam idiotką.
Przepraszam. Kocham cię.
Muszę ci coś powiedzieć. Przyszedł weterynarz…
Według niego Tommy miał zawał serca z powodu nadwagi.
Kochanie, tak mi przykro.
Tak. To częściowo moja wina, ale częściowo twoja, bo cię tu nie było.
To prawda.
A co do tego, co powiedziałaś,
wciąż jesteś okropna, ale jesteś moją siostrą.
Zawsze będę cię kochać.
Zawsze będziemy cię kochać.
- Cieszę się. - Ale nie odwiedzisz cioci.
- Jest potworem! - Hej! To kłamstwo.
- To prawda. - Nieprawda.
- Posiedzisz chwilę? - Nie mogę.
Mam coś ważnego do załatwienia.
- Dobra? - Tak.
- Wrócę później. - Dobra.
Pożegnaj się z ciocią.
- Pa. - Pa, ciociu.
Cześć, kochanie.
Naprawdę? Świetnie!
Właśnie ciebie brakowało na naszym świętowaniu.
Świętujecie?
- Tak. - Nie widzę powodu do świętowania.
Magazyn pod Pedrem Paulem beze mnie szybko zbankrutuje.
Radzę uciekać, póki możesz.
Przyszłam złożyć wypowiedzenie. Co mam podpisać?
Dużo rzeczy. Jest mnóstwo rzeczy do podpisania, ale do awansu.
Zdałaś test, by zostać moją wspólniczką, Bio.
- Gdzie Pedro Paulo? - Kupiłam gazetę i go zwolniłam.
Nie ma mowy.
Co? To niemożliwe!
Inwestorzy to banda starych, seksistowskich facetów.
Jak ich namówiłaś, żeby cię poparli?
Wszystkie dziewczyny z Miny+ były u Bogini Cipki.
Potem złożyły na niego skargi. Wtedy zarząd chętnie się zgodził.
Co ty na to?
Wchodzisz w to?
Po pierwsze jestem zaszczycona
i szczerze bardzo zawstydzona za osądzanie cię bez poznania.
Mój błąd. Przepraszam.
Ale myślę…
że patrzymy na świat zupełnie inaczej.
Potrzebuję takiej kobiety jak ty.
Kogoś, kto wierzy w artykuły dłuższe niż dwie linijki.
Kogoś, kto będzie walczył o wywiad pogłębiony.
Tworzymy zgrany zespół.
Zastanowisz się?
Obiecuję, że to przemyślę.
A twoje filmiki…
z włączonym dźwiękiem są niesamowite.
Nie! Czekaj!
- Daj mi to nagrać! - Wiedziałam. Nie.
Wyłącz to.
- No weź… - Palomo?
Mogę zamienić słówko z Bią?
Przepraszam.
Gabrielu.
- Co tam, Bio? - Hej. Czekaj.
Pozwól mi przeprosić za to, co powiedziałam.
Nie żebym żałowała treści, ale mój ton był zły.
Chcę też powiedzieć, że mam nadzieję, że ty i Valentina jesteście szczęśliwi.
- Dobra. - Ciebie też zwolnili?
Nie.
Powiedziała, że zatrzyma mnie w drużynie, ale będzie miała mnie na oku.
Nieźle.
Coraz bardziej ją lubię.
Jeszcze jedno. Valentina chciała przerwę w związku.
Spodobało mi się to, bo…
Jestem zdezorientowany, Nie wiem, co myśleć.
Zjesz ze mną kolację?
Gabrielu, nie…
Nie wiem.
Nie jestem słodką kobietą.
I chyba już tak zostanie.
Lubię taka być.
Nawet jeśli to skomplikowane, intensywne,
nawet przy tych wszystkich…
różnych wydarzeniach i zmianach w moim życiu…
Już nie mam bólu w klatce piersiowej.
I to…
jest niesamowite.
Zawsze chciałem, żebyś była taka, jaka jesteś.
Nigdy się z ciebie nie wyleczyłem.
Zadzwonię później.
- Co jest? - Chodź tu. Niespodzianka.
Otwórz lodówkę.
Chodź tu.
Podstaw rękę.
Jest…
ciepła. Zapłaciłem rachunek. Nie musisz się już martwić.
Popłaczesz się ze szczęścia. Chodź do salonu.
Chodź.
Chodź, Bio!
Nazywa się „Bio…
kocham cię”.
Jasne.
A ta czerwona linia ma być w hołdzie dla mojego okresu?
- Nie, Bio. Przepraszam. - To mój PMS?
Zaczniemy od nowa? Bo powiedziałaś parę niemiłych rzeczy.
- Antônio… - Nie! Czekaj.
Ostatnia niespodzianka. Obiecuję. Ostatni krok. Chodź.
Zrobiłem twój ulubiony makaron. Puttanesca.
Zjemy?
W spokoju, jak za dawnych czasów.
Pyszne.
Kto jest najładniejszy?
Smakował ci mój makaron?
Mam dość.
Zjedz jeszcze. To twój ulubiony.
Mam dość ciebie.
Mam dość tego makaronu i dość życia, które prowadzimy.
Nie, Bio.
- To koniec, Antônio. - Daj mi szansę. Zmienię się.
Wierzę ci.
Naprawdę. Ludzie się zmieniają.
To będzie dla ciebie świetne, ale w innym związku.
Bo tak nie może dalej być.
Przestałam cię kochać.
Moja miłość zniknęła.
- Wszystko się kończy. - Ale i powraca.
Wszystko powraca, Bio.
Na przykład moja kreatywność zniknęła, ale wróciła.
Wróciła silniejsza, skarbie.
Wszystko wraca, Bio.
Zaufaj mi.
Nie sądziłam, że to powiem.
Ale mam nawet dość twojej przystojnej twarzy.
Pamiętasz nasze początki?
Kiedyś ciągle uprawialiśmy seks.
Było świetnie.
Nie wyrzucaj tego, Bio.
Pamiętam koniec naszego małżeństwa,
kiedy seks się skończył, bo było tak źle.
To koniec.
- Czekaj. Dokąd idziesz? - Na dół.
Zostanę tam, żebyś miał czas
na pozmywanie naczyń, zebranie rzeczy i wyjście.
Pani Bia!
Posłuchaj, gdy Antônio wyjdzie,
powiedz mu, żeby nigdy nie pojawiał się w tym budynku.
- Tak jest. - Ani on, ani jego wstrętny syn.
- Tak jest. - Zrozumiano?
- Tak jest. - Świetnie.
BIO, TU VALENTINA.
MOŻEMY POROZMAWIAĆ?
- Hej. - Wsiadaj.
Co tam, Valentino?
Przyjechałam tu, bo chciałam cię przeprosić.
Chyba przez całe życie udawałam.
Prawda jest taka, że cię nie lubię. Zawsze o tym wiedziałaś.
Zawsze wiedziałam, że ty wiesz.
Chciałem tu przyjść osobiście i ci to powiedzieć.
Dobra, Valentino.
Nie lubisz mnie. Dobrze. Mogę z tym żyć. W porządku.
Otwórz mi drzwi.
Nie mogę.
Chcę ci powiedzieć coś jeszcze.
Chcę powiedzieć, że jesteś arogancką suką, bo mnie ciągle oceniałaś.
Moja rodzina miała pieniądze. Ale zbankrutowała.
Harowałam, żeby zapłacić za studia brata i pomóc mamie,
a ty patrzysz na mnie z góry i się wywyższasz.
Bo pracujesz w czasopiśmie?
Cholera, Valentino.
Byłaś u Bogini Cipki.
Skąd wiesz?
Widać po tobie.
Z zewnątrz to piękny widok.
Nie wierzę. Bio, też u niej byłaś?
Oczywiście. Dzięki czemu powiedziałam Pedrowi Paulowi prawdę?
- Cholera! - To szaleństwo!
Przepraszam.
Że cię oceniałam.
- Nie… - Dobrze? Naprawdę, przepraszam.
Lubię cię.
Tak?
Chyba mogę z tym żyć.
- Bogini Cipka. - O rety…
- Faceci kochają, gdy się nienawidzimy. - Tak.
Gabriel mówił, że nie mogę cię nienawidzić, bo silne emocje
spowodują zmarszczki na mojej ślicznej buźce.
- Tak powiedział? - Tak.
A czy próbował mnie do ciebie przekonać?
Mnie do ciebie też nie.
Zawsze, gdy mu mówiłam, że jesteś rozpieszczonym bachorem, snobką, sztuczna…
nie zaprzeczał.
Nigdy mi nie powiedział, że ciężko pracujesz dla rodziny.
A kiedy nazwałam cię suką,
zabronił mi przeklinać, bo mi to nie pasuje.
- Pasuje ci. - Tak.
Serio. Wspaniale przeklinasz.
Świetne uczucie, prawda? Kurwa, to normalne. Kurwa!
Cholernie!
„Cholera” jest cienka.
- Z przytupem. - Tak.
- Użyj mocniejszych przekleństw. - Dobra.
Jak się układa między wami? Wiem, że robicie sobie przerwę.
Że co?
Szaleństwo. To dla mnie nowość.
O wilku mowa.
IDĘ DO CIEBIE
Co tu robisz?
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Zainstalowałem ci w aucie lokalizator GPS.
Martwię się, kiedy późno wychodzisz z pracy.
Boję się, że ktoś cię napadnie.
To szaleństwo. Śledziłeś jej samochód? To przestępstwo.
Dlaczego mówiłeś Bii, że mamy przerwę?
Bo jestem niepewny siebie.
Bo jestem seksistą. Tak uważacie?
Ale kocham was obie.
Naprawdę.
Czy to grzech tak bardzo kochać?
Jestem dupkiem, bo mam w sobie tyle miłości?
To zależy, Gabrielu.
Czy Valentina też może kochać innych, tak jak ty?
To by ułatwiło sprawę. Nie zaprzyjaźniłyście się?
Może zabawmy się we trójkę?
Możemy spać razem.
- Co? - Czemu nie?
- Co do cholery? - Wchodzę w to.
- Kochanie… - Dawaj!
Przetłumaczę, o co pytała Bia, bo nie zrozumiałeś.
Skarbie, gdybym chciała dać całą miłość, którą mam w waginie…
Valentino…
…innemu mężczyźnie, kiedy ty, mój ty fanie otwartych związków,
mówisz Bii, że mamy przerwę, żebyś mógł z nią być,
to będzie spoko?
Czy tylko ty możesz, bo jesteś taki woke?
Czemu tak mówisz?
Gdyby byli jacyś inni kolesie, wiadomo, że odwołałbym ślub.
- Nie będzie przyjęcia, tortu… - Nie martw się, skarbie.
Zrobię to, co robią kobiety od czasów mojej prababci,
a co ułatwia życie mężczyznom.
To koniec, Gabrielu. Nie będzie pieprzonego ślubu.
To koniec.
- Valentino… - Jesteś boska.
Valentino, przestań.
Po prostu boska.
Kiedyś białym kolesiom było łatwiej,
Chcesz podzielić się uberem? Jestem spłukany.
Nie jestem aż tak zdesperowany.
Powodzenia.
Czekaj, Bio.
Daj spokój.
Widzisz?
Zerwałaś z Antôniem, a ja zerwałem z Valentiną…
Nie sądzisz, że to nasz czas?
Co?
Zerwałeś z Valentiną?
Jezu, Gabrielu.
Jak możesz tak to przeinaczać?
- To nie jest fajne. - Nie mogę bez was żyć.
Poradzisz sobie bez nas.
I jeszcze jedno. Prawie zapomniałam.
Przyjmę ofertę Palomy, by być jej partnerką.
Od teraz, skarbie,
lepiej się naucz, jak żyć bez pracy.
Zwalniam cię.
Nie, Bio. Daj spokój. Nie musisz tego robić!
Nie musisz.
…rewolucyjne.
BOGINI CIPKA: KOCHANIE SIEBIE JEST REWOLUCYJNE
ROBERTA MUNHOZ WYJAWIA: PORZUCIŁAM TELEFON, ODNALAZŁAM SIEBIE
BOGINI CIPKA
- Będę twoją partnerką. - Nie partnerką.
Chcę, żebyś była dyrektorką, szefową, wiceprezeską, jakkolwiek to nazwiesz.
Prezydentką? Prezydentką tej firmy.
Słuchaj, Bio, mam pieniądze i świetne pomysły.
To prawda.
Ale kupiłam trzy inne firmy. Ich właściciele faceci prawie je dobili.
Rany.
Może to kwestia pokoleniowa, ale jestem przytłoczona i potrzebuję cię.
Możesz na mnie liczyć. Ale najpierw muszę cię o coś prosić.
Nie będę się wtrącać w twoje pomysły i decyzje.
I dostaniesz najwyższą pensję.
Nie, chodzi o coś innego.
Potrzebuję tygodniowego urlopu.
- Urlopu? - Tak.
Nie?
Urlop? Firma jest teraz twoja. Rób, co chcesz.
Pomyśl o tym. Spójrz.
Przejedziemy się?
Czy to kluczyk do bmw Pedra Paula?
To kluczyk do twojego bmw.
Przestań.
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz