Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Gdy poznałem Lounę,
od razu wiedziałem, że odmieni moje życie.
Gotowy?
Ani trochę.
Zmywajmy się.
Zwińmy im pojazd.
Ja prowadzę.
Za nimi!
Jadą za nami!
Dawaj w lewo!
- Co? - W lewo!
- To co? - Dawaj!
To było podczas wesela.
Nie czułem się zbyt dobrze.
Nie mam takich przyjaciół jak ty
Nie, nie, nie
O nie
Moja droga Galo.
Jesteś jak siostra z krwi.
Nie, „krew” brzmi strasznie.
To twój ślub. Wielki dzień.
Uczcijmy to muzyką.
Muzyką
Co robisz?
Nie wiem, przytulam cię?
Nie mam czasu.
Paul, uśmiechnij się trochę.
To dla mnie ważny dzień. Moja kumpela wychodzi za mąż.
Potrzebuję czułości.
Łap Sophie, a ja się przygotuję.
To będzie piękny dzień.
Nie lubię ślubów.
A kiedy ktoś ma doła,
jeszcze gorzej znosi durne planowanie miejsc,
czekoladowe fontanny
i obowiązek szczerzenia się.
Zwłaszcza gdy jesteś tylko osobą towarzyszącą.
To okropne.
- Znalazłeś ją? - Kogo?
- Naszą córkę. - Jest tutaj.
Cudna panna młoda.
Nie, mówię o…
- Lounie? - Tak.
Nie ma jej w pokoju. Gdzieś zniknęła.
- Przyjaciele! - To Luc!
Proszę o ciszę!
Cisza! Posłuchajmy Luca.
- Dziękuję, Jordi. - Śmiało.
No dobrze.
Po kolei. Salam alejkum.
Alejkum salam.
Dzięki, Jordi, już idę.
- Tato. - Tak?
Cześć wszystkim.
Cześć, Justine.
- Jak tam, piękna? Pamiętasz? - Dobrze.
O moim ślubie?
- Wszystko gra? - Tak.
- Nadal mogę poślubić twoją córkę? - Zawsze.
Bo ty jesteś już zajęta.
- Cześć. - O rany!
- Jak tam moja dziweczka? - Jest i on!
Mordzia!
- Ekstra! - Super!
Naprawdę nie lubię wesel.
Moja droga Galo.
Przyjaciółko.
Siostro.
To dla ciebie.
Nie mam takich przyjaciół jak ty Nie, nie, nie
O nie
- Skończyła? - Nie wiem.
Brawo, Justine!
Brawo!
Dlatego się nie odzywałam.
Dużo ćwiczę, na okrągło.
- Brawo! - Dziękuję.
- A teraz powitajmy druhnę… - „Choukran”?
…i starszą siostrę Gali, Lounę!
Leć.
- Pewnie nic nie przygotowała. - Zobaczymy.
Dobry wieczór.
Co słychać?
- Widzisz? - Cierpliwości.
Poniedziałek.
Wtorek.
- Środa. - Kto to?
Czwartek.
- To nie twój chłopak? - Może.
Piątek.
Sobota.
A po sobocie?
- Niedziela? - Tak.
Tak, to się nazywa codzienność.
Mijają dni,
identyczne tygodnie,
potem lata.
A na końcu…
śmierć.
Codzienność jest dla miłości jak wiatr dla ognia.
Gasi drobne płomienie, ale podsyca pożary.
A nigdy, mówię to z przekonaniem,
nie było większej miłości, niż ta łącząca Luca i…
Galę.
Brawo.
Razem przełamali klątwę codziennego życia.
Razem zbudowali pałac z cegieł radości.
Pałac poza czasem i przestrzenią,
w którym codzienność nie może ich dosięgnąć.
Wznieście kieliszki,
aby uczcić związek tych dusz.
Za Luca i…
Galę.
Doskonale.
Brawo!
- Działamy? - Pewnie.
Panie i panowie.
Przyjaciele, proszę o uwagę.
Dziękuję za przybycie.
W hołdzie dla Maroka, mojego przybranego kraju.
Ya rayah.
Dalej!
- Wstawaj! - Nie ma mowy!
No już!
Nie planowałam tego.
Dalej!
Śmiało!
Wszyscy!
Ya rayah to piosenka algierska, nie marokańska.
I ta jego kamizelka.
Wsadziłabym mu ją w dupę.
A potem nasączyła benzyną i podpaliła,
żeby płomień spenetrował mu jelita
i wysadził te bebechy.
Wspaniała wizja.
Dość szczegółowa.
Lubię szczegóły.
Nadya, polej dwa.
Znamy się?
Nadya, najdroższa.
Damasceńska woda różana z odrobiną kwiatów pomarańczy.
Mam rację?
Wiem, że mam.
Tak, trafiłeś.
Na zdrowie!
Poproszę to samo.
- Lepiej. - Dolać?
Przyznam, że masz klasę.
Postarałeś się z tym weselem.
Gratuluję przemówienia. Było osobiste, szczere i wzruszające.
Długo je pisałaś?
Paul, miło mi.
Louna.
Dzięki, uratowałeś mi życie.
- Musimy się wspierać. - Czemu?
By przetrwać niekończące się wesele.
Nie wierzysz w magię miłości.
Mowę ślubną napisał mi ChatGPT.
Céline ma rację.
Miłość to nieskończoność dostępna pudlowi.
Innymi słowy, rodzisz się samotna,
umierasz samotna, a w międzyczasie pij, ile wlezie.
Alleluja, bracie.
Dłużej tego nie zniosę.
- Czego? - Tej farsy.
Chodźmy.
- Dokąd? - Nie wiem. Dokądkolwiek.
Twojej dziewczynie się to nie spodoba.
Skąd wiedziałeś, że tu jest?
Intuicja.
Tak nie można.
To okropne. Nic nie zrobisz?
Przynajmniej dobrze się bawi.
Przestań!
- Mam przestać? - Tak.
Nie, jestem wolna.
Tak! O nie!
Chodząca sprzeczność.
To skomplikowana kobieta.
Chyba dobrze się bawi.
Zależy z kim.
Rany.
Nie masz dumy, poczucia własnej wartości?
Zero, nic?
Idealnie to podsumowałaś.
Ze mną nie jest lepiej.
To nie zawody.
To dobrze, bo byś przegrał.
- Zaczynaj. - Nie, ty pierwszy.
Nalegam.
Nie, przestań.
Jest cudnie. To nie w porządku.
Sypiam tylko z niedostępnymi facetami.
Piję jak wielbłąd.
Siostra wychodzi za mąż pierwsza,
a mama nie pamięta, jak mam na imię.
Dobra, wygrałaś. Szacun.
Jeszcze raz! Nie!
Może…
My też byśmy…
Nie tutaj.
Zobaczysz, to świetna miejscówka.
Mam gdzieś tę miejscówkę.
Ile guzików.
Czekaj.
Sam to zrób, nie jestem twoją matką.
Dobra.
- Ktoś tu ćwiczy. - Czasem zrobię pompkę czy dwie.
Poruszasz klatą?
W sensie?
Zatańcz.
- Tutaj? - Tak, tańcz.
- Tutaj? - Tak.
Zatańcz.
Dobrze.
- Nieźle. - Tak?
- Jeszcze? - Jeszcze.
- Podoba ci się? - O tak.
Magicznie.
Sukinsyn.
Odwal się!
Kretyn.
Odpieprz się.
Paul!
Louna, nic ci nie jest?
Co to jest?
Nic takiego.
Jeszcze się spotkamy.
Ja pierdolę.
Nie!
Nie mam takich przyjaciół jak ty
Nie, nie, nie O nie
Droga Galo. Jesteś jak siostra z krwi.
Nie, „krew” brzmi strasznie.
Moje życie…
Nie.
To twój ślub. Wielki dzień.
Uczcijmy to muzyką.
Muzyką!
Muzyką
- Co robisz? - Nie wiem, przytulam cię?
Nie mam czasu.
Paul, uśmiechnij się trochę.
To dla mnie ważny dzień. Łap Sophie, a ja się przygotuję.
To będzie piękny dzień.
GALA I LUC
Cześć, Nadya.
Kim jesteś?
- Znalazłeś ją? - Kogo?
- Naszą córkę. - Jest tutaj.
- Cudna panna młoda. - Nie, mówię o…
Lounie?
No i jest.
Co to za strój? Masz tylko te okropne szorty?
- Chwileczkę, mamo. - Mówię to dla twojego dobra.
Wzięłaś ślub wczoraj, prawda?
- Co? - Wczoraj wieczorem.
Weszłaś na krzesło, byli tam muzycy.
Luc tańczył.
O czym ty mówisz?
- Jest pijana? - Mamo!
Proszę o ciszę.
Co się dzieje?
- Ja pierdolę. - Co?
- O kurwa. - Wszystko jasne.
Mamo.
Ty!
Wyjaśnisz mi, co się dzieje?
Wyjdź z wody.
Wyłaź z wody, cholera!
Wytłumacz!
Wyjaśnij mi to!
Wyjaśnij!
Co ona robi?
Louna! Zawsze musisz…
Tak, dwa przednie zęby.
Niezły klops.
Nie uwierzy pan, ale wesele za sześć godzin.
To pilne.
- Skomplikowane. - Nawet nie widać.
- Na pewno? - Poczekam.
To okropne.
Dlaczego ja? Pół roku pisałam przemowę.
Dentyści mają turniej golfa.
Na jakimś świetnym polu.
- Co teraz? - Nie wiem.
Luc, chodź zobaczyć!
- Tato! - Co?
- Jak… - Nie powinien…
- Nie! - Wybacz, kochanie.
Nie poplam sofy.
- Nie płacz, kochana. - Jak? To mój ślub!
Coś okropnego.
Mamo, muszę z tobą porozmawiać.
To kiepski moment. Spójrz na siostrę.
To niemożliwe.
Niemożliwe!
Nie wiem, co mówisz.
Co?
Dokąd idziesz?
Nie wiem.
Nie martw się o siostrę.
Jutro znów wyjdzie za mąż.
Nie rozumiem.
Jesteś spokojna. Mogę ci wszystko wyjaśnić.
Proszę bardzo.
Wpadliśmy w pętlę czasu.
- Nie nadążam. - Dziś jest dziś.
A jutro będzie wczoraj, ale też dziś.
Na zawsze utknęliśmy w tym dniu.
Kiedyś tkwiłem w nim sam, ale teraz jest nas dwoje.
Dobra, super.
Fajnie, że pogadaliśmy.
Jeszcze jedno i dam ci spokój.
Gdy jesteś na pustyni
Przez tak długi czas
Zastanawiasz się Po co te surowe zasady
Chcą, żebyś grała w ich grę Z przepaską na oczach
Brawo.
Gdy jesteś na pustyni
Przez tak długi czas
Zastanawiasz się
Po co te surowe zasady Chcą, żebyś…
- Przypadek. - Nie.
Nabil testuje nagłośnienie każdego ranka,
punktualnie o 10.47.
Wiem, na początku to szok.
Jak się z tego wyplątać?
Nie da się.
Chcesz piwko?
Jaskinia.
Gdzie ona jest?
Brawo. Jaskinia to pierwsza myśl, jasne.
Zaczekaj!
Znalazłaś. To ona.
- Piwko? - Nie.
Kurde, sorki.
Kurwa, baranie!
Przypomniałam sobie.
Wczoraj, po weselu,
byliśmy na skale. Właśnie mieliśmy…
Niedobrze mi na samą myśl.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Zdjąłeś koszulę.
I co to było?
- Co? - Bełt w ramieniu.
Pewnie myśliwi.
Myśliwi z kuszą w środku nocy?
Sama rozumiesz, tradycja.
Co za bzdury.
Czekaj.
Tego szukasz.
Fajny efekt, co?
Louna. Mówiłem ci,
jeśli wejdziesz do wiru… Tak go nazywam.
Obudzisz się i dzień zacznie się od…
Nie słucha.
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
Dzięki, Jordi, już idę.
- Dokąd idziesz? - Wal się.
Co czytasz?
Wiadomości.
Codziennie czytasz tę samą gazetę?
Tak. To pocieszające, że nic się nie zmieniło.
Jesteś beznadziejny.
Dziękuję.
Przeczytać ci horoskop?
Nie ma potrzeby.
„Skończysz w pętli czasu z kretynem,
ale skoro jesteś od niego mądrzejsza,
uda ci się uciec”.
Żegnaj, Paul.
Tak.
Nie mam czasu.
- Ty. Za mną. - Louna, co tu robisz?
Dokąd jedziemy?
Idziesz?
Pewnego razu wypiłem całą kawę w hotelu i nie spałem trzy dni.
Trafiłem do Pacoi w Kolumbii.
- To pueblo… - Muszę się wydostać.
Nie wytrzymam.
Trafiłem na książkę, której akcja tam się działa.
To taka saga, osobista, ale i uniwersalna.
Filozoficzna epopeja i bajka dla dzieci zarazem.
Co?
Sto lat samotności. Czytałem to ze 20 razy.
Jak długo tu tkwisz?
Przestałem liczyć.
Od sześciu miesięcy…
do pięciu lat. Sam nie wiem.
- Piwko? - Nie mogę.
Nie mogę utknąć w tej pętli.
W naszej pętli. Jesteśmy jak współlokatorzy.
Kurwa, utknęłam tu z tobą.
- To gorsze niż samotność. - Obrażasz mnie.
Nie za szybko?
Rozumiem, chcesz to zakończyć.
Zapomniałem, jesteśmy nieśmiertelni.
Nie umieramy, ale czujemy ból.
Jaki masz plan?
Czołówka z ciężarówką
czy urwisko? Wybrałbym urwisko.
Dobra.
Pomogę ci. Pierwszy raz nie jest łatwy, a wrócimy szybciej.
Co robisz?
- Salam alejkum. - Alejkum salam.
Dzięki, Jordi, już idę.
Zabiłeś mnie. Ogarnij się.
To nic nie zmieniło.
Nie wolno nam nawet umrzeć.
Nigdy nie myślałeś o śmierci?
Nie.
Ja…
Cóż, zawsze wyobrażałam sobie mój pogrzeb w uroczej kaplicy nad morzem.
Siostra by płakała, tata też,
a mama pewnie by była trochę smutna.
Mam taką nadzieję.
Fajnie.
Przez pętlę stałem się nihilistą. Nic już nie ma sensu.
Zawsze nim byłeś. Pętla tylko ci pomogła.
- Czemu tak mówisz? - Bo się nie okłamuję.
- Wiem, kim jestem. - Czyżby?
To kim jesteś?
Żałosną kobietą.
Beznadziejnym śmieciem.
- Nie. - Tak.
Nie znam cię dobrze, ale widzę, że też gnojek z ciebie.
- Tak myślisz? - Tak.
Uważam, że to kara.
- Kto nas ukarał? - Co za różnica? To karma.
Wybacz, nie pomogę ci.
Po pierwsze, harmonogram wesela
znaleźliście dziś rano pod drzwiami.
Macie tam…
- Luc, wybacz. - Tak?
- My nie mamy. - Nic.
Dlaczego? Nabil!
Już. Był problem z drukarką.
Porozkładaj pod drzwiami. Szukran.
Co teraz?
Co?
Kurwa, jak grzeje.
Nie mogę nic nie robić.
W samą porę.
No i jesteśmy.
Oto mój tajny ogród.
Kocham tę wioskę.
- Dokąd idziemy? - Chodź.
Przedstawię cię kumplom.
Czołem!
Bachir, Kader, Adil, jak leci?
Dzień dobry.
On jest najlepszy.
Jest dla mnie jak brat. Amir.
- Znamy się? - Cały Amir.
A to Ahmed. Z żoną lepiej?
Czyli nie.
Salim, to, co zwykle.
Usiądziemy?
- Znasz go? - Pierwsze widzę.
Często tu przychodzisz.
Codziennie o 16.
Codziennie?
Nie chcesz robić nic innego?
Co na przykład?
Jest miliard możliwości.
Uwierz mi.
Nie ma lepszego miejsca.
Hakim, straszny z ciebie wrzód!
Przepraszam, Hakim.
Czegoś nie rozumiesz.
Gdy opuścisz hotel, moja Patricia i ja zadbamy,
żebyś zapłacił za wszystko, co nam zrobiłeś.
Postradałeś zmysły. Potrzebujesz pomocy.
Tak myślisz?
Tak!
Może i racja.
Nie!
Paul?
Wszystko gra?
Zaczyna się.
To ekscytujące. Grasz na loterii?
Sześć.
Mam.
Dwadzieścia sześć.
Też mam.
- Czternaście. - Czternaście.
Dziewiętnaście.
Osiemnaście.
Też mam.
- I 39. - Tak.
Proszę, siedem.
I siedem.
Tak! Wygrałem!
Brawo!
Dziękuję.
To najlepszy dzień w moim życiu.
Amir, kolejka dla wszystkich!
Wiem, co powiesz.
Ale za każdym razem, gdy słyszę te liczby, czuję to samo.
Lekkie mrowienie w trzewiach.
A kiedy wygrywam…
Wtedy czuję, że żyję.
Spadam.
Dokąd?
Spójrz na nich.
To nie twoi przyjaciele. Ignorują cię.
Jak możesz wciąż tak żyć?
Nie wiem.
Niczego lepszego nie znalazłem.
Nie dam rady.
Z czym?
Spróbuj chociaż zrobić coś sensownego.
Nic nie ma sensu.
Co to?
Luc i jego kumple codziennie grają w paintball.
Mam pomysł.
- Idziesz? - Co proponujesz?
Nic, tylko małą zemstę.
Ja za tobą poszłam. Twoja kolej.
Gotowy?
Ani trochę.
- Lepiej niż na loterii? - Tak.
Zmywajmy się.
Zwińmy im pojazd.
Ja prowadzę.
Za nimi!
Gonić ich!
Jadą za nami!
Tam są. Szybciej!
Co robimy?
Załatwię ich. Zwolnij!
Odbiło jej!
Szybciej, do cholery!
To na nic. Przyspiesz!
- W lewo! - Co?
W lewo!
- To co? - Dawaj!
W porządku? Wystraszyłeś mnie.
To było zajebiste!
Myślałam, że odlecimy jak E.T.,
- ale się rozbiliśmy. - Wariatka.
Przestań, wiem, że ci się podobało.
Przyznaję.
Ja tu jestem!
A najlepsze, że nie ma żadnych konsekwencji.
Szaleństwo.
Idziemy?
Chyba z nią nie pójdziesz?
- Paul… - Zero konsekwencji.
I co, tandetny?
Bardzo.
A wy co?
Jedną butelkę. Tę.
Nie widzieliśmy się.
- Idziesz? - Nie.
Ładnie proszę.
Poruszaj biodrami.
- A twój? Też tandetny? - I to jak.
Mała panda w hamaku.
Zawsze cię kochałem. I zawsze będę cię kochał.
Z OKAZJI 1000. URODZIN, LESZCZU!
To był dobry dzień.
Dobranoc.
Niesamowite.
Jesteśmy sami na pustyni.
Sami w pętli.
Sami w nieznanym świecie.
Fajnie mieć własny świat.
Nigdy nie czułam się tak swobodnie.
Zastanawiam się…
Miałaś kogoś? Nie musisz odpowiadać.
Mogę odpowiedzieć.
To i tak bez różnicy.
Jestem w okropnym związku.
Nie ma tam miłości.
To raczej pokręcona relacja seksualna z facetem,
który jest skrajnie niedostępny.
Żaden powód do dumy.
No nie wiem.
Ludzie mają rację.
Jestem pokręcona.
Podoba mi się to w tobie.
Wiesz, co myślę?
Spędzimy więcej dni w pętli, niż żyliśmy przed nią.
To, co robiliśmy wcześniej, nie ma znaczenia.
Liczy się tu i teraz.
Ty i ja, nic innego.
Zaczynam lubić twoje głupawe teorie.
Właśnie.
Ten palant też nie ma tu znaczenia.
Nie musisz o nim myśleć, gdy się obudzisz.
Idę spać.
Wybacz te głupie pytania.
Masz rację.
Trzeba żyć chwilą. Nic się nie liczy.
Oczywiście.
Wszyscy żałujemy, że z kimś spaliśmy.
Czekaj.
Z kim spałeś w pętli?
Nie pamiętam.
No powiedz.
- To nieważne. - No weź.
Dobrze.
Mam dwie lub trzy historie.
Choćby Nadya.
- Kelnerka? - Dokładnie.
To było niesamowite.
Niesamowite jest to,
że zginął tu człowiek.
Właśnie tutaj.
Ot tak.
Ostra jest.
Próbowałem z twoją siostrą.
- Nie z Galą. - Owszem.
Ale to nudziara.
Nie żartuj.
Próbowałem z Alanem.
Tak? Ciekawe.
- Nie podobało mi się. - Nie wierzę.
Mniejsza z Alanem. Numer jeden to…
Kto? Mów.
Trójkąt z twoimi rodzicami.
Nie.
Nie, to obrzydliwe.
- Twoja matka była… - Nie chcę wiedzieć!
Żartuję.
Wystraszyłeś mnie.
A my?
W sensie?
Nie spaliśmy ze sobą?
Możesz mi powiedzieć.
To nie tak. Jeśli potwierdzę, będziesz wypytywać.
Jeśli zaprzeczę, spytasz czemu.
Zniszczę to, co zbudowaliśmy.
A zbudowaliśmy coś?
Dobrze mi, odkąd tu jesteś. Nie chcę tego stracić.
Romantyk.
Masz gumkę?
A po co?
Głupia jestem.
Co to jest?
Nie mam pojęcia.
Oboje wyjdźcie.
Albo zacznę strzelać.
Hakim.
Kto to?
Kelner z wesela. Zabalowałem z nim.
Na początku.
Proszę pana.
- Przepraszam. - Słusznie.
- Jesteś kelnerem? - Nie.
To odłóż tę butelkę.
I weź tę.
Polecam.
Paul.
Hakim. Miło cię poznać, Paul.
Mam dość tej imprezy.
Całego tego dnia.
Wesela są głupie.
Pełna zgoda, bracie.
Ludzie wydają kupę kasy, żeby udowodnić, że się kochają.
- Święta prawda. - Cóż.
Wystarczy spojrzeć w niebo z kimś, kto cię kocha.
Kocham cię, Hakim.
Ja też cię kocham, Paul.
Przejdziemy krok dalej?
Dlatego w ten wyjątkowy dzień chcę ci powiedzieć,
Luc, że jesteś dla mnie…
nie tylko przyjacielem, ale wzorem.
To kodeina, na ból głowy w samolocie.
Właśnie o to mi chodzi.
Teoretycznie możemy przechodzić przez tunele czasoprzestrzenne.
To czarne dziury, powiązane ze sobą,
zakrzywiające czasoprzestrzeń i łączące punkty w galaktyce,
które są swoimi przeciwieństwami.
Szaleństwo.
Nie chcę, żeby ta noc się skończyła.
Co powiedziałeś?
Nie chcę,
żeby ta noc się kończyła.
Czekaj, to zabawne.
Za mną. Nie pamiętam, gdzie jest.
Nie, tutaj.
Co to jest?
Zaczekaj.
Na pewno chcesz, żeby ta noc trwała wiecznie?
Zaczekaj.
Jesteś pewien?
No to dawaj.
Nie mówiłeś, że jest nas troje.
Nie sądziłem, że to ważne.
Co? Mówiłeś, że jest nas dwoje.
Cicho być. Ja teraz mówię. Paul, ty sukinsynu.
Wciągnąłeś w to kolejną osobę? Jesteś prawdziwym gnojem.
Przestań.
Już ci mówiłem, że byłem nawalony.
Chciałeś, żeby ta noc trwała wiecznie.
Co to jest?
Nic takiego.
Jeszcze się spotkamy.
Zabiję cię.
Zaczekaj.
Czego chcesz? Cofnij się.
Dasz mi kuszę?
Zaufaj mi.
Co robisz?
Jak to działa?
Oprzyj o ramię. Uważaj. Ma na imię Patricia.
- I pociągnij. - Co?
Kieruj lewą ręką.
- Zaboli go? - Zaboli parszywego psa.
Louna, co ty wyprawiasz?
Strzelaj.
Kurwa, bolało!
Wiedziałeś, co się stanie w tej jaskini.
- Mogłeś temu zapobiec. - Wszystko wyjaśnię.
To nie takie proste.
Co zamierzasz?
Nie zgadzam się z Hakimem.
Nie jesteś gnojem. Jesteś najgorszym śmieciem.
Lepiej?
Niezbyt.
Paul?
Dokąd idziesz?
Paul?
Paul!
Louna, otwórz.
Louna?
Bo nie mogę…
- Znalazłeś ją? - Kogo?
- Naszą córkę. - Jest tutaj.
- Cudna panna młoda. - Mówię o…
Przepraszam, szukam Louny.
- Kim jesteś? - Co to za ciuchy?
Wyglądasz jak detektyw Magnum.
Paul?
Poznaliście już Paula? To mój narzeczony.
Magnum. Ale nie lody!
- Widzieliście Lounę? - Nie.
Widzieliście Lounę?
Jasnobrązowe włosy.
- Nie. - Nie?
Jasne oczy. Nie przechodziła tędy?
Amir!
Przyjacielu.
Gdzie ona jest?
Znamy się?
Nieważne.
Gdy jesteś na pustyni
Przez tak długi czas
Zastanawiasz się Po co te surowe zasady
Chcą, żebyś grała w ich grę Z przepaską na oczach
Wszystkie…
Fajna miejscówka.
Louna, musimy pogadać.
To sobie gadaj. Ja idę.
- Zaczekaj. - Puść mnie.
Czemu mnie nie powstrzymałeś?
Powinienem był.
„Jeśli za mną pójdziesz, utkniesz tam”.
Ale…
Chciałem tego.
Dobrze.
Louna!
Ciągle o mnie zapominałaś.
- Paul, miło cię poznać. - Louna.
Co wieczór dobrze się bawiliśmy.
Za każdym razem wiedziałem, że może nam się udać.
Ale ty zawsze zapominałaś.
- Paul, miło cię poznać. - Louna.
Ile razy się spiknęliśmy?
- Tysiące. - Że co?
Z każdym dniem kochałem cię bardziej, ale ty nie czułaś nic.
- Źle zrobiłeś. - Wiem, przepraszam.
Ale tutaj możemy być szczęśliwi.
Może już jesteśmy?
Ty może tak. Dla mnie to piekło.
Każdego ranka.
Jakoś sobie poradzimy.
Jesteśmy szczęśliwi.
Nigdy nie będę tu szczęśliwa.
Nieubrana?
Wczoraj było miło.
Ale gdybyś mogła wyjść pierwsza…
Louna?
Będziemy w kontakcie?
Co tu robisz?
Musimy znaleźć rozwiązanie.
Jakie?
Żeby się stąd wydostać. Ponoć masz jakąś teorię.
Hakim?
Hej!
Próbowałem. Spędziłem nad tym masę czasu.
Marnowałeś go na dręczenie Paula.
Względność i niezmienność.
FIZYKA I FRAKTALE
Rozumiesz to?
Tak, geek ze mnie.
Jak to jest po arabsku?
„Geek”.
No tak.
Co robisz?
Zaczynam.
Paul, uśmiechnij się trochę.
To dla mnie ważny dzień. Łap Sophie, a ja się przygotuję.
To będzie piękny dzień.
Powiedz, Justine.
No?
Kochamy się?
Paul, stresujesz mnie.
Zjedz śniadanie, wykąp się.
Uśmiechnij się. No.
Przeszliśmy do geometrii czterowymiarowej,
która na stałe łączy czas i przestrzeń.
Tato!
Kochanie, jak się masz?
- Dobrze. - Jak było w szkole?
Zdałaś maturę?
- Nie, chodzę do przedszkola. - Wiem, ale jesteś taka mądra.
Jadłaś coś?
- Tak, tato. - Leć.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Poznaj Lounę.
Nocuje w hotelu. Poprosiła mnie o wykład z fizyki.
Tak?
Owszem.
Zaczniemy od podstaw.
Wyjaśnię teorię względności Einsteina.
Salam alejkum.
…splątanie kwantowe…
Alejkum salam.
…i tunele.
Tato!
- Chodzę do przedszkola. - Wiem, ale jesteś taka mądra.
To będzie piękny dzień.
Dokąd idziesz?
Zostań z rodziną.
Do jutra?
Dokonałaś wspaniałych odkryć.
Teraz to ty uczysz mnie.
- Masz szczęście. - Tak myślisz?
Twoja córka nie choruje. Żona zawsze cię kocha.
Twój dzień nie jest taki zły.
Do jutra.
Nie mam takich przyjaciół jak ty
Nie, nie, nie O nie
Droga Galo. Jesteś jak siostra z krwi.
Nie „krew”.
Jak leci? Nie narzucam się?
Nie do wiary.
Dobrze się bawicie beze mnie?
Całymi dniami się obściskujecie?
- Usiądź. - Nie chcę.
Nie rób scen. Siadaj.
Co to jest?
Wiemy, jak się wydostać z pętli.
O czym ty mówisz?
Paul, możemy stąd uciec.
Wiem, jak do brzmi,
ale jeśli wysadzimy się we właściwym czasie,
wylecimy z pętli.
Ale mamy tylko jedną szansę.
Jeśli nawalimy, to koniec.
Dość.
Ja tu zostaję.
Ale jeśli chcecie uciec, to śmiało.
Mam to gdzieś.
Widzę, że musicie sobie coś przegadać.
Zadowolona?
Wrócisz do toksycznego faceta.
Paul, chcę stąd wyjść.
Mnie masz w nosie?
Oczywiście, że nie.
To skomplikowane.
Idźcie. Tak będzie lepiej.
Będę w tym innym świecie.
Paul?
Co robisz? Szykuj się.
Nie mogę tak dłużej, Justine. Mam dość.
Co ty…
Dobra, nieważne.
Spójrz.
Chodź.
Zobacz, co robi.
Co?
Codziennie wkłada do akwarium paluszek rybny.
- Dziwna jest. - Cudowna.
Nie ma nic piękniejszego niż codzienność z bliskimi.
Masz rację, to cudowne.
Tu mamy spokój.
Zaczynamy święta!
- Tak jest! - Syp.
Dobrze nam to zrobi.
Jak to przemyciłeś?
Nie chcesz wiedzieć.
Bagaże sprawdzają nawet po locie.
Załatwmy to szybko,
bo muszę skonsumować małżeństwo.
Nie musisz.
Gala!
Loulou!
Chodź.
- Musimy pogadać. - Co?
To był idealny dzień.
Damasceńska woda różana.
Z odrobiną kwiatów pomarańczy.
- Luc! - No?
Ty gnoju!
Spałeś z Louną! Wszystkim powiem!
- Gala! - Chłopaki!
Dość!
- Gala! - Co się dzieje?
Nie mam pojęcia!
Co z nim zrobić?
Nie wiem, zwiążcie go!
- Daj szal. - Puszczajcie.
Nie, to tradycyjny wyrób. Możemy czymś innym?
Dawaj to!
Gala!
Gdzie byłeś?
- Co robisz? - Nie wiem.
To nie da rady. Odłóż.
Przyniosłem to.
Dynamit.
Jesteś geniuszem.
Rozwiążcie mnie!
Bez jaj.
Szlag!
No dalej!
Szlag.
Spadł jak naleśnik.
- Musiało boleć. - Rozwiążcie mnie.
Dzieci!
- Wesele było do bani. - Nie mów.
Sami boomerzy.
Nabil, musimy pogadać.
O czym?
Wykorzystują cię.
Nie możesz być mechanikiem, DJ-em, kelnerem,
animatorem i ogrodnikiem.
Nikt mi nie każe. Lubię, jak każdy dzień jest inny.
I tyle.
Zaczekaj.
Co robisz?
W porządku?
Nie pójdę z tobą, Louna.
Dlaczego nie?
Masz rację. Tu mam wszystko.
Jesteś pewien?
Tak. Ten dzień jest idealny.
Jutro znów mnie odwiedzisz?
To będzie dziwne. Nie będziesz mnie znać.
Wiem, tylko mówię.
Idź.
Pamiętaj, o czym rozmawialiśmy.
Bądź ostrożna.
Leć.
Nigdy cię nie zapomnę.
Ja ciebie też nie.
Leć.
Gala!
Gdzie jest Louna?
Nie chcę jej znać.
Powiedziała ci.
Przykro mi. Jej także.
Tam jest. Gala!
Nie słuchaj go.
Nie chcę więcej widzieć twojej paskudnej mordy.
Jak zawsze z główki.
Kurde.
Ale ci przyłożyła.
- Do diabła. - Cholera.
- Biedak. - Co robisz?
- Odwracam twoją uwagę. - Przestań.
Zaufaj mi!
Louna, stój!
Paul. Co tu robisz?
Wiem, dlaczego chcesz odejść.
Wiem o Lucu.
Wybacz, że przeze mnie
musiałaś codziennie budzić się z takim obrzydzeniem.
Jak mogłam to zrobić siostrze?
Wysoko stawiasz poprzeczkę.
Ale ja skrzywdziłem cię bardziej.
Wciągnąłem cię w pętlę.
Właśnie.
Straszne z nas łajdaki.
Dlatego tak się dogadujemy.
Nie chcę cię stracić.
Widzę przed sobą dziewczynę,
która zasługuje na miłość.
Przestań.
Kocham cię na tyle, żeby się z tobą wysadzić.
Wolę umrzeć niż żyć tutaj bez ciebie.
Idziemy?
Chodźmy.
Zaczekaj.
A jak się do mnie zrazisz?
Spałaś z narzeczonym siostry dzień przed ślubem.
Gorzej nie będzie.
Pamiętaj, że uwielbiam
spędzać z tobą ten dzień.
I zasypiać z tobą każdej nocy.
A ja jeszcze bardziej.
Okropnie chrapiesz.
Po co ja się zgodziłem?
Idziemy?
Paul!
Możesz już się przebrać.
Słuszna uwaga.
O której mamy lot?
O 10.15, na Orly.
Jakbym nie była w Paryżu od dziesięciu lat.
Co najmniej.
Wiesz, co zrobię na miejscu?
Nie.
Napiję się kawy w barze na dole.
A ty?
Proszę się zatrzymać.
Wszystko gra?
To zabrzmi dziwnie, ale…
Chcę tu jeszcze zostać.
Aha, super. Proszę jechać.
Louna?
Nie chcesz zobaczyć, jak wygląda tu dziesiąty kwietnia?
Ze mną?
Wesele bez końca
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Natalia Kłopotek