Downloaded from YTS.MX
(ข้อความแชตทั้งหมดในภาพยนตร์นี้ มาจากข้อความจริง)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(Unknown Number: ข้อความลวงเด็กมัธยมปลาย)
- ปิดเลยนะคะ - จ้ะ
เพอร์เฟกต์
ฉันชื่อลอริน ลิคารี
ฉันโตมาจากเมืองบีล รัฐมิชิแกน
(เอ็มแอนด์พีลิเคอร์ สุรา บุหรี่ ลอตเตอรี่ ขนม)
เมืองบีลเล็กนิดเดียว มีสี่แยกไฟแดงหนึ่งจุดกับบาร์สองบาร์
(คอร์กี้ บาร์เหล้าเมืองบีล)
ฉันเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเมืองบีล
เป็นโรงเรียนที่เล็กมาก อยู่ในพื้นที่เล็กๆ
และทุกคนรู้จักกันหมด
ฉันชื่อโซฟี่ เวเบอร์
ฉันเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเมืองบีล กับโอเว่น เมซี่ และลอริน
แถวนี้ไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากเดินเล่นทั่วเมืองเล็กๆ
ไม่มีใครทำอะไรที่ดีกว่าการพูดถึงคนอื่น
แม้แต่พวกพ่อแม่
พวกเขาคุยกันเรื่องเรา เรื่องที่เด็กวัยรุ่นอย่างเราทำกัน
และฉันรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งไม่ดีที่ทำสืบต่อกันมา
คนจำนวนมากใช้เวลากับ โทรศัพท์มือถือวันละถึง 13 ชั่วโมง
ซึ่งฉันว่ามันมากไปหน่อย
ฉันชอบเล่นโทรศัพท์มาก
ฉันชอบติ๊กต๊อกกับสแนปแชต
ฉันชอบแชตกับเพื่อน
ช่องทางเดียวที่ผู้คนใช้สื่อสารกันตอนนี้ก็คือ
ใช้โทรศัพท์ของตัวเอง
ผมมีโทรศัพท์เครื่องแรกตอนอายุ 13
ใครๆ ก็มีโทรศัพท์ทั้งนั้น ผมแค่อยากเข้ากับคนอื่น
ผมอยู่ในวัยที่โซเชียลมีเดียกำลังเป็นที่นิยม
และผมก็แค่อยากเท่
โทรศัพท์มีประโยชน์ตรงที่ ช่วยให้เราสื่อสารกับเพื่อนๆ ได้
แต่ก็อาจเป็นช่องทางที่ทำให้เกิดอันตราย
มันบ้ามากที่การมีโทรศัพท์
กลายเป็นสิ่งเลวร้ายที่สุดที่เกิดขึ้นกับผม
(สามคน หมายเลขที่ไม่รู้จัก)
เธอคือคนที่ขี้เหร่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น
เด็กสาวม.ปลายในมิชิแกน ถูกกลั่นแกล้งทางออนไลน์นานกว่าหนึ่งปี
แต่เมื่อรู้ตัวผู้ต้องสงสัย ทุกคนต่างตกใจ
มีรายละเอียดในบางข้อความ
ที่ทำให้ดูเหมือนมีคนแอบสะกดรอยพวกเขา
เราต้องระวังคำพูดทุกคำ
ไม่งั้นอาจถูกมองว่าผิดได้
มีข้อความพวกนี้เข้ามาวันละ 40 - 50 ข้อความ
พอคดีถึงมือตำรวจรัฐ แล้วก็เอฟบีไอในที่สุด
เราจึงได้เห็นความรุดหน้าอย่างรวดเร็ว
คุณเคยส่งอะไรแบบนี้ให้พวกเขาบ้างไหม
นี่คือการสะกดรอยที่เป็นความผิดอาญา
ก่อนผมไป ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย
ยิ่งมีเพื่อนมาก
ก็ยิ่งถูกหักหลังได้ง่าย
บ้ามากที่เกิดเรื่องแบบนี้ที่บีล
สถานการณ์เลวร้ายมากขึ้นเรื่อยๆ
(Unknown Number: ข้อความลวงเด็กมัธยมปลาย)
(ตุลาคม ปี 2020)
เพื่อนหญิงในชั้นเดียวกับฉันคนหนึ่ง จัดปาร์ตี้ฮาโลวีนทุกปี
(ลอริน)
และทุกคนในชั้นจะไปกับพ่อแม่
ตอนนั้นผมกับลอรินคบกันได้ประมาณปีนึงแล้ว
และเธอไม่ได้รับเชิญ
แต่ผมชวนเธอไปด้วย
"ถ้าฉันไป เธอก็ต้องไปกับฉัน"
ฉันไม่อยากไปปาร์ตี้ฮาโลวีนนั้น
เธอไม่ชอบเข้าก๊วนเด็กผู้หญิงในชั้นของเรา
เธอแค่ต้องการผมกับเธอ ไม่เอาคนอื่น
ประมาณสองสัปดาห์ก่อนถึงปาร์ตี้ฮาโลวีน
เราได้รับข้อความจาก ผู้ใช้เบอร์ที่ไม่รู้จักในแชตกลุ่ม
ไง ลอริน โอเว่นจะเลิกคบกับเธอแล้วนะ
เขาไม่ได้ชอบเธอแล้ว ไม่ได้ชอบมาตั้งนานแล้ว
เห็นๆ เลยว่าเขาต้องการฉัน
เขาหัวเราะ ยิ้ม และลูบผมฉัน
เขาบอกกับเธอยังไงฉันไม่รู้ แต่เขาจะมาปาร์ตี้ฮาโลวีน
และเราทั้งคู่นัดอึ๊บกัน
ถึงเธอจะแสนดี แต่ฉันน่ะให้สิ่งที่เขาต้องการได้
เสียใจด้วยนะยะ
ฉันได้แต่งงว่านี่ใคร
อาจเป็นเพื่อนเราคนใดคนหนึ่ง ที่พยายามจะปั่นหัวฉันกับโอเว่น
ผมถามโคลอี้เพราะเราสนิทกัน และมันก็เป็นปาร์ตี้ของเธอ
ผมถาม "รู้ไหมว่าใครส่งข้อความนี้"
"เธอรึเปล่า" ผมถามคนโน้นคนนี้ไปทั่ว
แล้วผมก็ "โอเค เดี๋ยวมันก็หยุด ปล่อยไปก่อน"
หลังปาร์ตี้ฮาโลวีน ข้อความหยุดลง
สถานการณ์ดูเหมือนจะดีขึ้น
ที่โรงเรียนเป็นปกติทุกอย่าง ทุกคนเป็นเพื่อนกัน
ไม่มีใครบาดหมางกับใคร จนเป็นเหตุให้ส่งข้อความพวกนี้
ฉันตื่นเต้นกับการเปิดเทอมใหม่
แต่หลังจากนั้นเกือบปี
ข้อความก็กลับมา
(11 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความส่งมา)
เป็นไงบ้าง คู่รัก "แสนสุข"
เตรียมพร้อมสำหรับจุดจบ ของการเป็น "คู่ขวัญ" รึยัง
เราได้ยินคนเรียกพวกเธอว่าเป็นคู่รักตลอดกาล
(มีพวกเราบางคนไม่อยากได้ยินมันแล้ว)
โอเว่นรักฉัน และฉันจะเป็นผู้หญิงที่เขารักเสมอ
เขาจะอยู่กับฉัน ในขณะที่เธอจะกลายเป็นหมาหัวเน่า
ดูเหมือนข้อความพวกนั้น พยายามจะทำให้ฉันกับโอเว่นแตกกัน
ฉันรู้ว่าไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก
เพราะไม่งั้นฉันคงมีเบอร์อยู่ในมือถือ
มันไม่มีเหตุผลว่าทำเพื่ออะไร
ข้อความแรกเป็นเรื่องปาร์ตี้ฮาโลวีน
จู่ๆ ก็ส่งมา จากนั้นเราก็ได้รับอีก
ฉันอยากให้ทางนั้นรับสาย จะได้หาทางรู้ให้ได้ว่าเป็นใคร
แต่ทางนั้นได้แต่ส่งข้อความหาเรา หลังจากที่เราโทรไป
ทางนั้นไม่เคยรับสายเลย
นี่ โล เลิกโทรมาซะทีเหอะ ไม่รับหรอก
ในหลายๆ ข้อความ ผู้ส่งที่ไม่รู้จักเรียกฉันด้วยชื่อเล่นว่าโล
เลยทำให้ฉันคิดว่าต้องเป็นคนใกล้ตัวฉันแน่ๆ
หรือไม่ก็เป็นเพื่อนสนิทของฉันมาก่อน
ฉันได้รับข้อความอย่างน้อยๆ วันละหกข้อความ
มันน่ารำคาญจริงๆ
เพราะฉันรู้แล้วว่าโอเว่นไม่ได้เกี่ยวข้องด้วย
เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
ก่อนหน้านั้น การคบกับโอเว่น
ฉันมีชีวิตที่ดี ชีวิตที่มีความรัก
(ฉันคือแฟนเธอ - เธอคือแฟนฉัน)
ฉันเจอโอเว่นครั้งแรกตอนอยู่ม.หนึ่ง อายุ 12
ฉันว่าเขาน่ารักดี
ลอรินขี้อาย แต่เธอนิสัยดี
ช่างใส่ใจ
เราคุยกันตลอด
จนถึงวันหนึ่ง ผมก็ชวนเธอไปเดตในที่สุด
ผมตื่นเต้นจนหัวหมุน
คือแบบ "ฉันพร้อมไหมเนี่ย" ผมเขินจนหน้าแดง
ลอรินเริ่มคุยกับเด็กหนุ่มที่ชื่อโอเว่น
แล้วผมก็ถาม "ลูกมีแฟนแล้วเหรอ ไม่เด็กไปหน่อยเหรอ"
ตามประสาคนเป็นพ่อน่ะนะ
ทั้งคู่ชอบอะไรเหมือนๆ กัน ชอบเล่นกีฬา
ออกไปทริกออร์ทรีตด้วยกัน
อะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น
เดตแรกไปไหนกันคะ
แม่ครับ รู้ไหม
ฉันจำได้ว่าโอเว่นกลับถึงบ้าน
และบอกฉันว่ามีสาวผมบลอนด์น่ารักในชั้น
พวกเขาชอบอะไรเหมือนๆ กัน โดยเฉพาะกรีฑา
โอเว่นแข็งแรงปราดเปรียว เล่นกีฬาหลายอย่าง ลอรินก็เหมือนกัน
ผมเลยคิดว่าพวกเขาเหมาะกันดี
(โอเว่น - ลอริน)
เราเริ่มเจอกันและทำสิ่งต่างๆ ด้วยกันเป็นกลุ่ม
ทั้งครอบครัวผมชอบเธอ เราเข้ากันได้เป๊ะ
เคนดร้ากับจิล แม่ของโอเว่น กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน
เราต่างคนต่างชวนมาบ้านกันและกัน ก่อไฟ นั่งเล่นนั่งคุยกัน
ใช้เวลาด้วยกันในระหว่างที่เด็กๆ ออกไปเล่น
- เยี่ยมแน่ๆ - ขาดลอย
ลอรินกับโอเว่นยิ้มกัน หัวเราะคิกคักกันตลอด
เหมือนคู่รักม.ปลายแบบในหนัง
ตอนขึ้นม.ปลายปีแรก
พวกเขาได้ฉายาว่าเป็นคู่ขวัญ
ฉันคิดว่าคงมีเพื่อนที่เกิดความอิจฉา
เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่อาจจะอยากมีแฟนบ้าง
สาวๆ ก็อยากมีหนุ่มๆ มาสนใจ
อยากเป็นเหมือนอย่างคู่นี้
ฉันว่าต้องมีบ้างแหละ
โรงเรียนเมืองบีลมีตั้งแต่ชั้นอนุบาลถึงม.ปลาย ทั้งหมดอยู่ในอาคารเดียวกัน
คนในโรงเรียนของฉัน
คือคนที่ฉันรู้จักมาตั้งแต่เรียนชั้นอนุบาล
มีเด็กแค่ 30 คนในแต่ละชั้น
เรามีกลุ่มแชต เราเป็นเพื่อนกัน ไม่มีใครเกลียดกันจริงๆ หรอก
เธอคือคนที่ขี้เหร่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น
เราเรียนวิทยาศาสตร์ด้วยกัน
(โซฟี่)
พวกเรานั่งโต๊ะเดียวกัน มาวันหนึ่งโอเว่นบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้น
ตอนแรกก็ "ฉันได้รับข้อความแปลกๆ"
"ไม่รู้ใครส่งมา"
แต่พอมีเข้ามามากขึ้น
เขาก็เริ่มบอกเราว่าข้อความเขียนว่าอะไร
และบอกว่ามันพูดถึงเรื่องที่เราคุยกันในชั้นเรียน
(โอเว่นชอบที่เราคุยกันถึงโซฟี่ ตอนเรียนวิทยาศาสตร์)
ฉันไม่เคยสงสัยก๊วนหนุ่มๆ ในชั้น
เพราะก๊วนหนุ่มๆ ในชั้นเราไม่ค่อยยุ่งกับใคร
และไม่สนเรื่องดราม่า
พวกผู้ชายไม่มีเรื่องดราม่า เราแค่เล่นกีฬาและฮาเฮกัน
ปกติแล้วผู้หญิงร้ายๆ น่ะมีเยอะ
ผมพยายามจำกัดวงให้แคบลง ให้เหลือคนน้อยๆ
เราเฟซไทม์กันตอนกลางคืน คุยกันเรื่องนี้
อย่าง "ข้อความวันนี้มีอะไรบ้าง เอ่ยถึงใครบ้าง"
เราทำรายชื่อขึ้นมา ดูว่าน่าจะเป็นกลุ่มไหน
หรือคนไหนเป็นพิเศษ
ผมรู้สึกว่าที่บีลก็มีแค่ไม่กี่กลุ่ม
ที่เด่นๆ ก็มี…
กลุ่มเชียร์ ซึ่งเป็นพวกเชียร์ลีดเดอร์
แล้วก็มีสาวๆ อีกกลุ่ม ที่เอเดรียนน่าญาติผมอยู่ในนั้น
ซึ่งเธอก็ไม่ค่อยมีดราม่า
แล้วผมก็คิดว่าอาจเป็นกลุ่มที่เงียบๆ กว่านั้น
ออกแนวถนัดเทคโนโลยี
ฉันคิด "ใช่นักเรียนที่บีลรึเปล่านะ
เป็นคนในโรงเรียนรึเปล่า"
ตอนที่ผมได้รับข้อความในบางครั้ง ผมคิดว่ามีนักเรียนหลายคนที่เป็นไปได้
อย่างถ้าได้รับข้อความในช่วงเวลาเรียน
ผมจะมองไปรอบๆ ดูว่ามีใครใช้โทรศัพท์อยู่ไหม
ฉันรู้สึกเหมือนทางนั้นรู้ ว่าฉันกำลังทำอะไรในชั้นเรียน
ยัยกากเอ๊ย เลิกใส่เลกกิ้งได้แล้ว
ไม่มีใครอยากเห็นก้นแฟบๆ ป่วยๆ ของเธอหรอก
ฉันไม่มั่นใจในการเลือกชุดใส่ไปโรงเรียน
หน้าตาและผมเผ้าของตัวเอง
มันมีผลต่อความรู้สึกที่มีต่อตัวเองของฉัน
เธอมันไร้ค่า ไร้ความหมาย ไม่มีอะไรดี
ไสหัวไปให้พ้นเลย
โอเว่นไม่แลเธอแล้ว เขาไม่คุยกับเธอแล้ว
เธอทำชีวิตเขาพัง
ครอบครัวเขาถึงได้เกลียดเธอนัก
และเขาจะไม่มีวันนึกถึงเธออีกชั่วชีวิต
ไปให้พ้นเลยยัยกาก เขาไม่เอาเธอแล้ว
มีวันหนึ่งที่ลอรินกลับจากโรงเรียน
แบบมีสีหน้าท่าทางไม่ปกติ
ผมถาม "มีเรื่องอะไร"
เธอก็ "ไม่มี หนูแค่ได้รับ ข้อความบ้าๆ นี่ที่โรงเรียน"
ฉันเริ่มหงุดหงิดกับมันมากขึ้น
แต่แม่ฉันบอก "ไม่ต้องไปสนใจมัน
ลูกน่ะสวยอยู่แล้ว"
แม่ได้แต่ให้กำลังใจฉันและไม่ให้อ่าน
ฉันบอกลูกแค่ให้เป็นตัวของตัวเอง และไม่ต้องกังวลอะไร
ถูกไหม ฉันไม่คิดว่าจะมีใครมาทำอันตรายหรอก
แล้วมันก็เริ่มแย่ขึ้นเรื่อยๆ
(ไปให้พ้นเลย ยัยตัวอัปลักษณ์)
(ไม่ได้ล้อเล่นนะ ยัยขี้เหร่)
โอเว่นกับฉันตกลงกันว่าจะใช้ปากใช้นิ้วนัวกัน
มันแย่ถึงขั้นที่ผมไม่อยากไปโรงเรียนแล้ว
ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อใครได้
แล้วผมก็คิด "พอกันที ต้องบอกพ่อกับแม่แล้ว"
กระจู๋กับนิ้วของเขา นัวจิ๋มกับปากของฉัน
พวกเขาอายุ 13 เองนะ
ถ้าเป็นหนุ่มสาวม.ปลาย นี่คงทำให้เสียวซ่านอยู่หรอก
น่าเศร้าใจที่เราจำเป็นต้อง
เริ่มยึดโทรศัพท์ของโอเว่นมาทุกคืน
ผมต้องเถียงกับพ่อแม่เรื่องนี้ ผมอดใช้มือถือเป็นปี ผมขอความเป็นส่วนตัว
เราคงต้องตั้งใจอ่านข้อความทั้งหมด ตั้งแต่ต้นจนจบ
มีช่วงที่ข้อความพวกนี้ถูกส่งมา
วันละ 30, 40, 50 ข้อความ
มันชักจะมากไป
ชอว์นกับเคนดร้า และเดฟกับฉันตัดสินใจว่า
"เอาละ เราสี่คน ต้องไปคุยกับทางโรงเรียนให้รู้เรื่อง
และเอาให้ดูเลยว่านี่มันแย่แค่ไหนแล้ว"
เราหวังว่าจะมีการทำอะไรสักอย่าง
เพราะข้อความส่วนหนึ่งส่งมาในช่วงเวลาเรียน
โรงเรียนมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ ตอนที่พวกเขาอยู่ในพื้นที่โรงเรียน
เราเลยคิดว่าโรงเรียนจะแบบ "มาดูกันว่าเราจะทำอะไรได้บ้าง"
น่าเสียดาย ฉันมองว่า ทางโรงเรียนจัดการได้ไม่ดีเท่าไหร่
(12 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความเข้ามา)
ผมคิดว่าเราจะทำการสืบสวน การกลั่นแกล้งทางออนไลน์แบบทั่วไป
ซึ่งใช้จัดการกับกรณีมากมาย ที่เกิดขึ้นในโรงเรียนทุกวันนี้
แต่เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์นี้ต่างจากกรณีส่วนใหญ่
ตอนที่พวกเขาให้ผมดูข้อความบางส่วน
(แดน บอยเยอร์ - ครูใหญ่)
ผมอึ้งเลย กับข้อความที่เจ็บแสบเหล่านั้น
ผมไม่เคยเห็นมากมายขนาดนี้ตั้งแต่ทำงานมา
เธอแต่งตัวเหมือนนังโส
อยากให้คนมองนักเหรอ หยุดเถอะ
นมฉันอยู่ตรงหน้าเขา
เขาทั้งตั้ง
ทั้งเยิ้ม
อะไรจะขนาดนั้น
มันทั้งหยาบคายและน่าสะอิดสะเอียน
ขนาดผู้ชายอายุ 53 อย่างผมยังอาย
(เมืองบีล)
หลักฐานนี่ไม่ธรรมดา
เป็นข้อความที่สกปรกต่ำช้า
เรารู้เลยว่านี่เป็นเรื่องร้ายแรง
ฉันกับโอเว่นถูกเรียกพบในคาบสุดท้าย
เราเดินเข้าไปกัน แล้วฉันก็
"โอ๊ย ไม่นะ ไม่คิดว่าจะถึงขั้นนี้"
ฉันกลัวมาก
เราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เราเลยเรียกลอรินเข้ามา
เพราะเราไม่รู้ไง
เธออาจส่งข้อความถึงตัวเอง เพื่อเรียกร้องความสนใจก็เป็นได้ ไม่ก็…
เราไม่รู้อะไรเลย
เราพยายามพูดเสียงดังๆ ใกล้คนบางคน
เพื่อดูว่าเรื่องที่พูดกันจะไปอยู่ในข้อความไหม
และมันก็ไปอยู่ในข้อความ
เฉพาะแค่ตอนที่เราพูดกับลอริน
นี่ต้องเป็นสัญญาณบอกอะไรสักอย่างแน่ๆ
ลอรินไม่มีทางพูดเรื่องอะไรกับฉันตรงๆ
ลอรินมักจะเก็บไว้ ไม่เล่าให้ใครฟัง
ไม่เคยแสดงอารมณ์อะไร
และจะพูดแค่เรื่องกีฬา กับเรื่องที่ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมายกับเธอ
เธอมีเพื่อน แต่ไม่ได้มากมาย เธอเป็นคนเงียบๆ
ฉันเลยคิดว่าลอรินอาจส่งข้อความถึงตัวเอง
ซึ่งจริงๆ แล้วจะหาโอกาสใกล้ชิดโอเว่นมากขึ้น
และดูเหมือนเธอจะต้องการความสนใจ
และนี่คงเป็นวิธีที่ทำให้เธอได้รับความสนใจ
เราคุยกับโอเว่นและลอริน
แต่เรารู้สึกว่าตัดสองคนนี้ออกไปได้แทบจะทันที โดยดูจากการตอบสนองของพวกเขา
ที่ไม่มีการเสแสร้ง
มันกลายเป็นประเด็นร้อนของโรงเรียน
โรงเรียนเมืองบีลมีเด็กมาเรียน 700 คน
เอาจริงๆ ณ จุดนี้
มันอาจเป็นใครก็ได้
ผมไปหานักเรียนบางคนที่ผมรู้ว่าซื่อสัตย์กับผมที่สุด
และถามถึงสถานการณ์
เราถามทุกคำถามเท่าที่เด็กเหล่านี้จะนึกออก
เด็กๆ แทบไม่รู้อะไรเลย
ผมจึงเริ่มดูกล้องวงจรปิด
โดยจับภาพขณะที่มีข้อความเข้า
แล้วก็ดูวิดีโอว่าเห็นใครที่โถงทางเดิน
กำลังส่งข้อความในช่วงเวลานั้นบ้างรึเปล่า
ครูบอยเยอร์อยากให้ฉันส่งข้อความหาเขา ตอนที่ฉันได้รับข้อความ
เขาจะได้ดูว่ามีใครกำลังใช้มือถืออยู่
ผมจะได้รู้ นี่คือการประทับเวลาที่เกิดขึ้น แล้วเราจะได้เริ่มดูกล้อง
ดูว่าจะเห็นใครขออนุญาต ออกจากห้องเรียนบ้างไหม
พวกเขาดูกล้องหมดแล้วก็ยังคิดไม่ออก
ได้แต่เห็นข้อความพวกนี้ส่งมาเรื่อยๆ
เพราะมันบอกได้ยากว่าเป็นสแนปแชต
หรือว่าข้อความคุกคาม
ตอนที่เรากำลังดูวิดีโอ
เคนดร้ากับฉันเริ่มเทียบข้อความกัน
เราไปที่โรงเรียนเกือบทุกวัน
ด้วยเรื่องการซ้อม ไม่ก็งานอะไรสักอย่าง
อารมณ์แบบ "นี่เธอ วันนี้ลอรินได้รับข้อความอะไรไหม
โอเว่นได้แบบนี้"
จิลกับฉันคุยกันเรื่องนี้
ตอนเจอกัน เราคุยกันทุกเรื่อง
แบบเล่าสู่กันฟัง
เป็นความรู้สึกว่าคอยช่วยเหลือกัน
เราไปปรึกษาหารือคุณบอยเยอร์เรื่องข้อความ
วิธีการแรกๆ ที่เราพูดถึงกันก็คือ
แค่บล็อกคนที่ส่งมา
ในกรณีนี้มันใช้ไม่ได้
เพราะเบอร์พวกนี้เป็นเบอร์สุ่ม ที่สร้างจากแอปในมือถือพวกเขา
เราลองบล็อกเบอร์แล้ว แต่มันก็มาอีกจากเบอร์อื่น
เราแนะนำเพิ่มเติมว่า ให้เปลี่ยนเบอร์ของนักเรียน
เราพินิจพิเคราะห์กันอยู่นาน
แต่ก็รู้ว่าต้องเป็นคนใกล้ตัวแน่ๆ
ดูจากข้อมูลจะเห็นว่า เขารู้ตลอดว่าสองคนนี้ไปไหนมาบ้าง
เรากลัวว่าจะจับคนคนนี้ไม่ได้ แล้วปล่อยให้เข้ามาในบ้าน
ถ้าเป็นเพื่อนคนนึงของพวกเขา แล้วเราชวนมาบ้านล่ะ
เรากำลังเปิดประตู ให้คนที่สร้างความเสียหายเข้ามารึเปล่า
เราจึงไม่เลิกหวังที่จะหาตัวให้เจอ
(ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนเมืองบีล)
ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ที่ฉันยืนร้องไห้ในออฟฟิศของครูใหญ่
"ช่วยออกมาตรการห้ามใช้มือถือทีเถอะค่ะ
ทำไมลูกฉันต้องมาคอยดูสิ่งนี้ ในเวลาที่ควรเรียนหนังสือ"
ผมเห็นด้วยกับเด็กๆ เรื่องการใช้โทรศัพท์ที่โรงเรียน
เพราะมือถือของเรา… คือผมเองก็ใช้มือถือของผมในการทำงาน
ผมใช้มือถือทำงานเยอะเลย
ผมรู้ว่ามันใช้ในห้องเรียนได้ ในฐานะเครื่องมือทางการศึกษาชนิดหนึ่ง
(13 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความส่งมา)
เราชนะแน่ ฉันจะบอกให้ โอเว่นไม่ได้ชอบเธอ
เขาไม่ได้รักเธอ
เขาอยากมีเซ็กซ์ อยากให้บ๊วบ กอดจูบลูบคลำ
ไม่ได้ต้องการก้นแบนๆ ของเธอ
ผมกับลอรินไม่ได้หวั่นไหวกับข้อความพวกนั้น
แต่แล้วมันก็เริ่มทำให้ลอรินไม่มั่นใจในตัวเอง และความสัมพันธ์ของเรา
เราจะพักในโรงแรมกับเขาในวันพฤหัส โดยไม่มียัยก้นแฟบอย่างเธออยู่ด้วย
แล้วคนส่งข้อความก็บอกว่าเราไปเที่ยวด้วยกัน
แล้วฉันก็คิด "นี่ฉันไม่รู้แล้วด้วยซ้ำ ว่ายังเชื่อใจโอเว่นได้อยู่ไหม"
ผมกับลอรินเริ่มทะเลาะกันบ่อยขึ้น
เธอจะกล่าวหาผมเรื่องที่ไม่เป็นความจริง
เพราะเธอดันเชื่อข้อความ
เราเริ่มโกรธกันเรื่องนี้
ในเวลาที่เราไม่ควรจะโกรธกัน
สิ่งที่คนส่งข้อความนั่นต้องการก็คือ เห็นผมกับลอรินเลิกกัน
ผมกับลอริน เราเฟซไทม์กัน
และผมบอกเธอว่ามันเกินไปแล้ว
และถ้าเราให้สิ่งที่เขาต้องการ เขาอาจจะหยุด
เอาไว้เราค่อยลองกลับมาคบกันใหม่ก็ได้
เธอใจสลาย
เธอเจ็บปวดมาก
เขาคือรักแรกของฉัน
เราคบกันได้สองปีกว่า
แล้วเราก็เลิกคุยกัน
ฉันคุยกับลอริน แค่เตือนลูกว่า
"ลูกก็รู้ว่าโอเว่นเป็นคนยังไง"
และ
ในฐานะคนคนหนึ่ง
ต่อให้เขาไม่ชอบลูก เขาก็จะไม่พูดออกมา
น่าเศร้าที่มันกลายเป็นความตึงเครียด ในความสัมพันธ์ของพวกเขา
ข้อความมันเกินไป
ในช่วงหลายเดือนก่อนที่พวกเขาจะเลิกคบกัน
อย่าง "เธอไปคุยกับผู้หญิงคนนี้เหรอ
ไปอยู่กับคนคนนี้มาเหรอ"
เพราะมันมีแต่เรื่องโกหก
จากในข้อความ ฉันรู้สึกเหมือนทางนั้นอยากให้เราเลิกกัน
แต่พอเราเลิกกันแล้ว ข้อความกลับแย่เข้าไปใหญ่
พอรู้ว่าเขายังตามราวีเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการอยู่
นั่นทำให้ใจสลาย
(เขาคิดว่าเธอน่าเกลียด)
(เขามองว่าเธอไร้ค่า)
(เขาเกลียดเธอ เราชนะแล้ว)
(ยัยหมาหัวเน่า ไร้ค่า)
ฆ่าตัวตายได้เลยนะยะ
ชีวิตเขาคงดีขึ้นถ้าเธอตายซะได้
ตอนอ่านนั่นครั้งแรก ฉันตกใจสุดๆ
มันทำให้ฉันเศร้าสุดๆ สภาพจิตใจแย่มาก
นี่มันมีแต่แย่ลง
บางข้อความนี่ป่วงมาก บอกว่า "ลอรินต้องไปฆ่าตัวตายซะ
เธอไม่ควรมีชีวิตอยู่แล้ว ไม่ควรไปโรงเรียนแล้ว"
(ตายซะ #ปั้งๆ #ฆ่าตัวตาย)
ความดันผมพุ่งกระฉูดเลย
(เชื่อเถอะ เขาอยากจับหัวเธอโขกกำแพง)
พอผมนึกถึงนักเรียนที่ถูกคุกคามในลักษณะนี้
เป็นเวลานานขนาดนี้ ผมห่วงสุขภาพจิตพวกเขา
มันเกิดความเสียหายใหญ่หลวง
กับสุขภาวะทางอารมณ์ของคนที่อายุยังน้อย
(คู่รักยอดแย่ - ยัยคลั่งผอม)
(ทีมกาก ยัยขยะ)
(เขาเป็นของเรา ขอบใจนะ เราชนะ)
มันป่วนประสาทคนบางคนได้แน่ๆ
(โอเว่นอยากให้เธอตายซะวันนี้เลย)
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าวันหนึ่งเด็กคนนี้เกิดทนไม่ไหวขึ้นมา
และทางนั้นยังไม่หนำใจ
ยังไม่พอใจกับปฏิกิริยา ที่คาดหวังจากการส่งข้อความ
สักวันจะมีคนสติแตก
ผมบอก "เราต้องจับไอ้ระยำนี่ให้ได้"
ขอเตือนนะ จบตัวเองซะก่อนที่เราจะจบให้
พอข้อความมีเนื้อหาคุกคามทางร่างกาย
คนเป็นพ่อแม่อย่างเราย่อมกลัวว่า
จะมีอะไรเกิดขึ้นกับลูกๆ ของเรา
มาถึงจุดที่เราจะไม่ทนแล้ว
นั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่ คุณตำรวจเมนเข้ามาดูแล
ผมได้รับแจ้งจากโรงเรียนในท้องที่
เรื่องการล่วงละเมิดและการคุกคามทางออนไลน์
เราไปเจอกันที่โรงเรียน มีผู้ปกครองเด็กทั้งสองฝ่าย
ผู้อำนวยการโรงเรียนกับครูใหญ่ก็ไป
แล้วผู้ปกครองก็อธิบายว่ามีการคุกคาม
มาปีกว่าแล้ว
ทั้งจิลและเคนดร้า แม่ๆ ของเด็ก
ต่างก็เป็นห่วงลูกๆ มาก
และสภาพจิตใจของพวกเขา
ผลกระทบต่อการเรียนของพวกเขา
ทางผู้ปกครองร้องขอความช่วยเหลือ
ที่น่าห่วงที่สุดคือเด็กทั้งคู่ทุกข์ใจกับเรื่องนี้
ถ้าถึงจุดที่พวกเขาทนความทุกข์ใจไม่ไหว
ก็มีความเป็นไปได้มากที่จะทำร้ายตัวเอง
นี่คือเรื่องที่น่าห่วงที่สุด
ผมรู้ว่าต้องเพ่งเล็งไปที่กลุ่มนักเรียน
ที่สนิทสนมกันมากๆ
สัญญากันว่าจะเก็บเป็นความลับ ไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครฟัง
ในช่วงแรกผมคิดว่าเป็นแบบนั้น
(#เก็บนังตัวดี)
คุณตำรวจเมนมาที่โรงเรียน สัปดาห์ละครั้งสองครั้ง
ถามคำถามอย่าง "ข้อความล่าสุดส่งมาเมื่อไหร่
เขียนว่าอะไร"
สถานการณ์เป็นยังไง เปลี่ยนแปลงบ้างไหม
ลดลง มากขึ้น หรือเท่าเดิม
- ข้อความไม่มากเท่าเก่า - โอเค
อย่าให้มันบั่นทอนจิตใจเธอ มันคือขยะ
มีคนที่เข้าขั้นวิกฤตต้องการความช่วยเหลือ
เราต้องคิดแบบนั้น
ลงไปอย่างสวย
ช่วงฤดูกาลแข่งบาส ฉันเริ่มได้ข้อความที่พูดถึงการแข่งขันของเรา
จำได้ว่ามีอยู่นัดนึง ที่ฉันไม่ได้ทำแต้มเลย หรืออะไรสักอย่าง
ทางนั้นก็ส่งข้อความมาประณามฉัน
เธอมันห่วย เลิกแข่งเถอะ เจ็บตัวให้จบๆ ไป
ที่น่าเศร้าก็คือ ลอรินเป็นนักกีฬาที่ดี
และเธอก็ยอมแพ้
คนที่ส่งอาจเป็นคนที่ดูการแข่งขันอยู่
มีรายละเอียดในบางข้อความ
ที่ทำให้ดูเหมือนมีคนแอบสะกดรอยพวกเขา
ยัยโล เรารู้ว่าเธอแข่งอยู่
ฉันโทรหาเคนดร้า "เธอรู้จักสาวๆ ในทีมบาส
ฉันไม่ค่อยรู้จักพวกเขาเท่าไหร่
มองว่าเป็นคนในทีมบ้างไหม เธอเป็นโค้ชอยู่นี่
ใครเป็นคู่แข่งกับลอรินเหรอ"
ฉันเริ่มมาคิดตรงนี้
"โอเค มีใครในทีมม.ปลายที่จะอิจฉาล่ะ"
ฉันได้รับข้อความนึงที่พูดถึงแต้มที่พวกเขาทำได้ ในนัดที่แข่งคืนก่อนหน้า
ฉันกับแม่เลยคิดว่าเราอาจจะหาคำตอบได้ โดยดูว่าใครทำแต้มได้มาก
แม่ฉันเป็นอาสาสมัครจดคะแนน ในการแข่งเกือบทุกนัด
แม่เลยคิดว่าเราดูจากตารางคะแนนได้
แล้วพอเราดู ก็มีแค่คนเดียวที่ทำแต้มรวมโดดเด่น
โคลอี้ วิลสัน
คือแบบ "ฮ้า เดี๋ยวนะ
ไม่ใช่โคลอี้หรอก"
โคลอี้กับโอเว่น…
สองคนนี้ไม่ได้… จะอธิบายความสัมพันธ์ของสองคนนี้ยังไงดี
มันมากกว่าเป็นเพื่อนกันนิดนึง
พวกเขาเคยชอบกันมาตลอด
โคลอี้น่ะแอบชอบโอเว่นจริงๆ
ฉันว่าที่เธอชอบไปคุยกับเขาอยู่เรื่อย ก็แค่เพื่อจะทำให้ฉันหึง
โอเว่นกับโคลอี้กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน
แล้วเขาก็เริ่มเดตกับลอริน
ใช่ครับ ลอรินกับโคลอี้ไม่กินเส้นกัน
โคลอี้ไม่ใช่คนประเภทที่ดีงามที่สุดเท่าที่โตกันมา
เธอไม่ใช่พวกบูลลี่ แต่ก็ไม่ใช่คนที่ดีที่สุด
และผมคิดว่าเธอเคยพูดอะไรบางอย่างกับลอริน
นั่นทำให้ลอรินไม่ชอบเธอ
ฉันไม่ชอบโคลอี้ เพราะฉันรู้สึกว่าอารมณ์เราต่างกันคนละขั้ว
เราเล่นบาสเกตบอลด้วยกัน และไม่เข้าขากัน
เราได้รับแจ้งจากทางโรงเรียนตอนที่ได้ชื่อมา
"เป็นไปได้ไหม… คุณมองว่าเป็นโคลอี้ไหม"
ณ จุดนั้นฉันก็ "เราเคยมีเรื่องกันในอดีต"
ตอนม.หนึ่ง ม.สอง มีการกล่าวหาโคลอี้หลายเรื่อง
ว่าเธอบูลลี่หรือไม่ก็ทำตัวไม่ดีกับคนอื่น
ครูใหญ่เรียกโคลอี้ไปพบอยู่เรื่อยๆ และเธอบอก "หนูไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย"
เธอเป็นผู้นำ
ในช่วงเวลานั้นเธอมีเพื่อนกลุ่มใหญ่
ขยายวงออกไปหลายโรงเรียน
ผมเลยคิดว่ามีบางคนที่รู้สึกกับตรงนั้น
ผมไม่ได้จะบอกว่าพวกเขาไม่พอใจที่เห็นแบบนั้น
แต่พวกเขาอาจจะต้องการ อะไรแบบนั้นกับตัวเองเหมือนกัน
จัดการตัวเองซะ ไม่งั้นเราจะจัดให้
(#ปั้ง)
ผมเริ่มเพ่งเล็งหญิงสาวที่ชื่อโคลอี้ วิลสัน
เธอทำแต้มในการแข่งบาสได้ 12 แต้ม
(เค. วิลสัน)
ผมได้รู้ว่ามีการส่งข้อความมากมาย
พูดถึงปาร์ตี้ฮาโลวีน
และมันน่าคิด เพราะผมพบว่าปาร์ตี้นั้น
จัดโดยโคลอี้และครอบครัวของเธอ
บางทีโคลอี้อาจจะสนใจโอเว่น
และนั่นคือหนึ่งในแรงจูงใจ เธอ…
อิจฉาลอรินรึเปล่า
เอาละ โคลอี้ เป็นไงบ้าง เชิญนั่งตรงนั้น
ผมเจ้าหน้าที่เมน
เล่าเรื่องตัวเองให้ฟังหน่อย มาฟังกัน
โอเค คือ…
ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
ว่ามันเกิดขึ้น จนกระทั่งประมาณ ฤดูกาลแข่งขันวอลเลย์บอล
ฉันได้ยินมานิดๆ หน่อยๆ จากโอเว่น
ฉันไม่ได้คุยกับพวกเขามากนักหรอก
ฉันไม่สนิทกับลอริน ก็เลยเริ่มมาโทษฉัน
มีทั้งหมด 348 หน้า
เป็นข้อความลามก คำเก่าๆ คุกคาม
นี่เป็นการแอบสะกดรอย
ผมอยากให้มันจบ มันต้องจบ
ก็ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องกับมัน
ฉันอยู่กับคนอื่นตลอด
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ต้องมีคนเห็นสิ
ผมว่าโคลอี้จะรอดไปได้ เพราะพ่อเป็นตำรวจ
เดี๋ยวเขาต้องทำลายหลักฐาน
คิดไปในทำนองนั้นหมด
ผมค้นหาข้อมูลและสอบถามที่โรงเรียน
ได้ความว่าโซฟี่กับเมซี่เป็นเพื่อนสนิทกับโคลอี้
พวกเขาเป็นกลุ่มเพื่อนสนิท ผมเลยคิดว่า "ได้แล้ว
ผมได้กลุ่มเพื่อนสนิทแล้ว"
มีสามคนที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
ผมจะคุยกับหนึ่งในสองคนนี้ ผมจะเร่งหาคำตอบให้กับเรื่องนี้
(17 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความส่งมา)
ผมกับโซฟี่สนิทกันมาตลอด พ่อแม่เราสนิทกันมาก
ตอนเราเป็นเด็ก เราจึงใช้เวลาด้วยกันตลอด
ฉันอาจทำให้โอเว่นออกห่างจากโซฟี่นิดนึง
เธอเลยอาจจะอยากแก้แค้นฉัน
- ไง โซฟี่ - ค่ะ
หวัดดี วันนี้ผมคุยกับหลายคนเลย
รู้ไหมว่าทำไม
ไม่รู้ค่ะ คงเพราะฉันสนิทกับโอเว่น
- โอเค คุณเป็นเพื่อนกับโคลอี้นะ - ค่ะ เธอเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งของฉัน
คิดว่าโคลอี้น่าจะทำเรื่องนี้ไหม
ไม่ค่ะ เพราะพ่อเธอเป็นตำรวจ
เธอคงไม่โง่ขนาดจะทำอะไรแบบนั้น
ขอบคุณ
ฉันได้รับสายไมค์ เมน
เขาบอกว่าเขาเรียกโซฟี่ไปไต่สวน
ที่จริงเขาก็ไต่สวนเด็กทั้งกลุ่มนั่นแหละ
(จิล โอเว่น - คอริน โซฟี่)
ฉันจำได้ว่าโทรหาคอรินซึ่งเป็นเพื่อนสนิทฉัน
บอกว่า "เธอช่วยคุยเรื่องนี้กับลูกสาวเธอทีสิ
เรื่องมันชักจะบานปลายใหญ่แล้ว"
ฉันเลยเอามือถือของโซฟี่มาดู
เธอดูว่ามีข้อความจากโคลอี้ส่งถึงโซฟี่บ้างไหม
และโซฟี่มีแอปที่สร้างเบอร์ชั่วคราวในมือถือไหม
มีข้อความโต้เถียงกัน เหวี่ยงกัน
"ฉันว่าเธอรู้เรื่อง เธอต้องรู้แน่ๆ"
โคลอี้ เมซี่ โซฟี่มักอยู่ในที่เดิมๆ
จับกลุ่มกันเล่นมือถือ
เราจะทำให้ทุกวันมันน่าหดหู่สำหรับเธอ
ถึงตอนนั้นบรรดาผู้ปกครอง เริ่มไม่พอใจโรงเรียนมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะเราไม่ได้ทำต่อ
ฉันติดต่อโค้ชบาสเกตบอล
เขาก็เบื่อหน่ายเพราะสาวๆ ในทีมทะเลาะกัน
ฉันพูดว่า "มีทางที่เราจะคุยกับ ทีมบาสเกตบอลของคุณได้บ้างไหม
และให้พวกเขาดูว่า 'นี่คือสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น'
คุณช่วยตรวจดูมือถือของเด็กๆ ทีได้ไหม"
เขาก็บอก "ได้สิครับ
ผมว่าเป็นความคิดที่ดี ผมจะคุยกับทางโรงเรียนดู"
จากนั้นฉันก็ได้รับแจ้งจากคุณชิลแมน ว่าจะไม่มีการทำแบบนั้น
พวกผู้ปกครองจะเข้ามาในชั้นเรียน
และอยากมีส่วนในการสืบสวนด้วยตัวเอง
ถ้ามีการประชุมกลุ่มกัน เผชิญหน้ากัน
เดี๋ยวก็จะเริ่มโทษกัน
ผมบอกพวกผู้ปกครองไปตรงๆ เลยว่า
"มันจะไม่เป็นอย่างที่พวกคุณคิดหรอก"
จิลกับเคนดร้าเข้าไปที่โรงเรียน ด่าแดน
เจอดีสิ ผู้อำนวยการโรงเรียนบอก "พวกคุณบ้าแล้ว"
พวกเขาไปโวยวายที่โรงเรียนน่ะ
มีอยู่ช่วงหนึ่ง
โอเว่นเคี่ยวเข็ญให้โคลอี้สารภาพ
เขาต่อว่าเธอไม่หยุดหย่อน ทุกวัน
ต่อมาโอเว่นส่งข้อความหาโคลอี้ ไม่ก็โทรหาในวันรุ่งขึ้น
บอกว่า "นั่นแม่ฉัน ขอโทษด้วย"
ที่จริงจิลเป็นคนส่งข้อความ แต่แสร้งทำเป็นว่าโอเว่นเป็นคนส่ง
หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่โคลอี้
ฉันกับเมซี่ไปถามเธอตรงๆ
เธอก็แบบ ใส่อารมณ์
บอกว่า "ฉันไม่ได้ทำ ทำไมไม่มีใครเชื่อฉันเลย"
โอเว่นพูดกับฉันก่อนคนแรก "เธอทำเรื่องนี้เหรอ"
ฉันบอก "เปล่า"
จากนั้นสักพักก็มีคนถามฉันมากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะหลังจากถูกถามครั้งหนึ่งแล้ว
ก็จะเริ่มดูเหมือนฉันเป็นคนทำมากขึ้น
ระหว่างนั้นโอเว่นกับลอรินก็ได้รับข้อความ จากรหัสพื้นที่ต่างๆ ในฟลอริดา
ส่วนทางเราก็ได้ข่าวว่าโคลอี้กับครอบครัว ไปเที่ยวช่วงหยุดฤดูใบไม้ผลิ
ที่ฟลอริดาในช่วงเวลานั้น
(โคลอี้ ฟลอริดา)
ดังนั้นพอข้อความถูกส่งมาจากรหัสพื้นที่เหล่านั้น
เราก็เริ่มคิดว่า "เอาละ สิ่งนี้บ่งชี้กลับมาที่เธอ
ว่าเป็นผู้ต้องสงสัย"
ฉันว่าเราข้ามรัฐยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ
ไมค์ส่งข้อความหาเรา บอกว่าตอนนี้มันมาจากฟลอริดา
ฉันได้แต่บอกว่า "ก็มันไม่ใช่หนู แล้วจะให้หนูทำยังไง"
พ่อฉันบอก "ดึงข้อมูลจากมือถือออกมา"
โคลอี้กับครอบครัวส่งโทรศัพท์ของโคลอี้ ให้ดาวน์โหลดเพื่อพิสูจน์ทางนิติวิทยา
แต่ในโทรศัพท์เธอไม่มีอะไร
นี่พวกนาง เมื่อวานฉันคุยกับตำรวจ
เขายึดมือถือฉันไปดู แล้วก็ก๊อปปี้
ไม่เจออะไรแย่ๆ
โคลอี้ถูกตำรวจสืบค้นและดึงข้อมูลจากมือถือ
ในขณะที่เราได้รับข้อความ บอกว่าเธอถูกดึงข้อมูลในมือถือ
มันแปลก เพราะถ้าโคลอี้เป็นคนส่งข้อความ
เธอจะมาอ้างว่าเป็นเธอเองทำไม
ผมได้รับข้อความรูปที่เป็นรูปผมกับโคลอี้
และมันก็แปลกมาก เธออ้างอิงตัวเองมากไป
(กลุ่มสาวแซ่บ เริงราตรีกันฉ่ำ)
เธอจะส่งรูปตัวเองมาทำไมถ้าไม่อยากโดนจับ
ไม่มีใครชี้ไปที่ตัวเองตรงๆ หรอก
ต้องมีคนจัดฉากเธอแน่ๆ
ฉันได้แต่คิดว่าใครในชั้นเรียนของฉัน
ที่อยากใส่ร้ายฉัน และทำแบบนี้
ในฐานะเจ้าหน้าที่สืบสวน
เราต้องระวังที่จะไม่พุ่งเป้าไปที่คนคนเดียว
เราควรอ่านข้อความเป็นพันหน้านั้นให้หมด
ผมจึงอ่านทุกข้อความ
เพื่อหาเบาะแสที่ซ่อนอยู่
ไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้านั้น มีข้อความสนทนากันถึงเรื่อง
เสื้อสเวตเตอร์กับเคสมือถือ
และมีการถ่ายรูปไว้
และรูปนั้นถูกส่งให้โอเว่นกับลอริน จากผู้กระทำความผิดคนนี้
นี่ โล เราโคตรชอบ เคสมือถือสีดำอันใหม่ของเขาเลย
มันน่าตกใจนะ
เพราะคนที่จะถ่ายรูปนั้น ในวันคริสต์มาสที่บ้านเราได้
แหงอยู่แล้วว่าต้องเป็นคนที่อยู่ที่นั่นกับเรา
ซึ่งก็หมายถึงคนในครอบครัวพวกเรา
เจ้าหน้าที่เมนถามเราว่า ใครอยู่ในวันคริสต์มาสกับเรา
และเรียนห้องเดียวกับโอเว่น
มีคนในครอบครัวเพียงคนเดียว ที่เรียนห้องเดียวกับโอเว่น
ลูกพี่ลูกน้องของเขา เอเดรียนน่า
ฉันว่าเอเดรียนน่าอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เธออยู่ในกลุ่มสาวๆ ที่ค่อนข้างจะเก็บตัว
ตอนเด็กเราเคยเล่นกีฬากับสาวๆ กลุ่มนี้
บางทีพวกเขาอาจคิดว่าฉันหยาบคายกับพวกเขา
หรือไม่ชอบพวกเขาด้วยเหตุผลบางอย่าง
แค่เพราะฉันเป็นคู่แข่งด้านกีฬา อะไรทำนองนั้น
พวกเขาเลยอาจจะไม่ชอบฉัน เพราะแบบนั้น คิดว่านะ
ตอนเราอยู่ม.ต้น เอเดรียนน่ากุข่าวลือขึ้นมาว่า
เราบูลลี่เธอ
ว่าเราปาแครอตใส่เธอ
โคลอี้คิดว่ามีคนจัดฉากเธอ
- ลูกพี่ลูกน้องของคุณนี่คือเอเดรียนน่าใช่ไหม - ครับ
ดูเหมือนอาจจะมีประวัติกับโคลอี้ เคยมีเรื่องกันในอดีต
แต่เธอก็พยายามคิดอยู่ว่าเป็นเรื่องอะไร
ไม่มีใครอื่นแล้วที่จะเกลียดเรา
ถึงขนาดต้องกุเรื่องว่าเราไปบูลลี่คนอื่น
มีสองสามครั้งที่ฉันไม่อยากไปโรงเรียน
(เอเดรียนน่า)
เป็นช่วงเวลาที่ฉันเครียดมาก
ฉันเล่นวอลเลย์บอล ทีมเดียวกับโคลอี้ เมซี่ และโซฟี่
พวกเขามีกลุ่มของตัวเอง และใครไม่ได้อยู่ในกลุ่มนั้น
จะถูกมองว่าเป็น "คนนอก" ฉันขอใช้คำนี้
และกับคนนอก พวกเขาก็จะไม่เป็นมิตรด้วย
วอลเลย์บอลฤดูกาลที่แล้ว เรามีปัญหากับเอเดรียนน่าและแม่ของเธอ
มันเริ่มตั้งแต่ปีที่แล้ว
พวกเขาทำให้เกิดเรื่องใหญ่ ในการแข่งวอลเลย์บอล
แล้วก็มีอีกครั้งที่เราถูกเรียกไปที่ ออฟฟิศของบอยเยอร์
แล้วพวกเขาถูกจับได้ว่าโกหก
ต้องให้มีพ่อแม่ลุกขึ้น…
แล้วเข้าไปพูดตอนแข่งว่า
นี่มันไร้สาระ ไม่จริงสักอย่าง
มันทำให้รู้สึกว่าคนทั้งโลกกำลังต่อต้านเรา
รู้สึกเหมือนไม่มีทางออก
ไม่มีวันไหนที่ดีเลยสำหรับฉันในช่วงเวลานั้น
ฉันไม่ได้บอกใคร แม่สังเกตเห็นและพูดออกไป
แม่โพสต์ในเฟซบุ๊ก
ไม่ได้ประจานอะไรใครทั้งนั้น
แม่แค่พูดว่า "นี่คือสิ่งที่ลูกฉันกำลังเผชิญอยู่
เราต้องแก้ไขเรื่องแบบนี้"
แล้วหลังจากนั้น…
ไม่อยากบอกว่ามันยิ่งตึงเครียด แต่มันไม่ช่วยให้ดีขึ้น
พ่อแม่เข้ามาเกี่ยวข้อง มีการโพสต์ลงเฟซบุ๊ก
แม่เธอแบบว่า "ฉันเป็นเหยื่อ" ที่ผ่านมา
ฉันว่าเอเดรียนน่านั่นแหละเป็นคนทำ
คนคิดกันว่าเป็นฉันที่พยายามใส่ร้ายโคลอี้
เพราะดูจากเรื่องที่ผ่านมา
ฉันได้ยินเรื่องข้อความเหล่านั้นครั้งแรก ก็ตอนที่โอเว่นส่งข้อความมา
เขาถามว่าฉันได้ข้อความพวกนี้บ้างไหม
ฉันจำได้ว่าบอกเขาไปว่า "ส่งเบอร์มาสิ
เดี๋ยวฉันดูให้ว่ามีเบอร์นี้ ในผู้ติดต่อของฉันไหม" และฉันก็ไม่มี
และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ยินเรื่องนี้
จนกระทั่งฉันถูกตำรวจไต่สวน
ขั้นต่อไปของการสืบสวน แน่นอนว่าต้องคุยกับเอเดรียนน่า
(ติดต่อเอเดรียนน่า)
ผมถามว่าเธอเกี่ยวข้องไหม หรือมีข้อมูลเรื่องนี้ไหม
เขายิงคำถามใส่ฉัน มันเครียดมาก
เขาถามว่าฉันเคยมีเรื่องขัดใจ กับลอรินบ้างรึเปล่า
แน่นอนว่า "ไม่มี ฉันไม่เคยมีเรื่องขัดใจกับลอรินเลย"
ผมถามเธอเรื่องรูป ที่ถ่ายในงานปาร์ตี้คริสต์มาส
เขาถามฉันว่า รู้ไหมว่าใครเป็นคนถ่ายรูป ฉันหรือเปล่าที่เป็นคนถ่ายรูป
ไม่รู้ว่าคนคิดกันว่าฉันทำแบบนั้นได้ไง
แต่มันเจ็บปวดมากเลยนะ เพราะฉันก็เป็นเด็กเงียบๆ เวลาอยู่ที่โรงเรียน
ฉันไม่ได้คุยกับใครเลย ฉันไม่เคยทำผิดกับใคร
ฉันงงเลยว่าทำไมพวกเขาถึงคิดว่าฉันทำเรื่องนั้น
พอเดินเข้าห้องเรียน หลังจากถูกเจ้าหน้าที่เมนไต่สวน
ทุกคนมองมาที่ฉันเหมือนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกเขามองฉันเหมือนเป็นคนผิด
ทัศนคติที่ฉันมีต่อตำรวจเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น
ตอนนี้ทุกครั้งที่ฉันเจอตำรวจตามท้องถนน ฉันกลัว
ฉันกลัวตำรวจไปแล้ว
มันเป็นเรื่องสะเทือนใจมากสำหรับเอเดรียนน่า
เธอถูกเรียกเข้าไปคุยกับตำรวจ
เกี่ยวกับสถานการณ์ที่เธอไม่รู้อะไรมากนัก
คือฉันมั่นใจว่า ไม่มีทางที่เธอจะเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้
หลังจากที่ฉันคุยกับเจ้าหน้าที่เมนแล้ว
มีวันนึงในขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นกับพ่อแม่
ฉันได้รับข้อความจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
นี่ เอเดรียนน่า ช่วยโอเว่นด้วยเถอะ เราต้องทำให้โลไปจากเขา
บอกพ่อแม่เขาทีว่าโลน่ะเฮงซวย ทำชีวิตเขาพัง
เธอก็เกลียดนางเหมือนกันนี่
ฉันตกใจกลัว
พออ่านข้อความแล้ว โทรศัพท์ก็ร่วงจากมือ ฉันร้องไห้
ฉันร้องไห้หนักมาก คือแบบกลัวมาก
ฉันเอาแต่ครุ่นคิดว่า "คนคนนี้คือใคร
ทำไมเขามีเบอร์ฉัน"
มันน่ากลัว เพราะฉันไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
ในฤดูใบไม้ผลิปี 2022
ชีวิตเราไม่เป็นสุขเลย
ทุกคืนแทบไม่ได้หลับได้นอน
นายก็รู้ว่าเราต้องการอะไร
(โอเว่น: พูดเรื่องอะไร)
เราอยากกำจัดโล
นางโคตรจะเปล่าประโยชน์
มีข้อความส่งมาไม่หยุด
เช้าก็เอาแล้ว หนึ่งข้อความ บางทีก็สาม ไม่หยุดหย่อน
ตื่นมาก็เจอ ผมเลยแบบ
"เออ อรุณสวัสดิ์เหมือนกัน"
มันกลายเป็นเรื่องโต้เถียงกันที่บ้าน เกี่ยวกับข้อความพวกนี้
จนเรารู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดในบ้านได้เลย
ไม่มีใครพูดเข้าหูใครแล้วตอนนี้
ทุกคนเอาแต่ฉุนเฉียว
ผมเริ่มตะคอกเคนดร้า "คุณไม่ทำอะไรเลย
คุณบอกว่าคุณจัดการเรื่องนี้ได้" เธอก็ "เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
ฉันไม่ค่อยมีเวลาอยู่บ้าน
ใช่ค่ะ ลอรินสำคัญที่สุดอยู่แล้ว และฉันก็ใช้เวลามากมายกับเธอ
แต่น่าเสียดาย ชอว์นไม่ได้ให้ความสำคัญ
เราทะเลาะกันเป็นประจำ
แล้วก็มีเหตุให้ต้องย้ายไปที่นั่นที่นี่กะทันหัน
เราย้ายบ้านกันให้วุ่นสี่ครั้ง
และนั่นนำไปสู่ปัญหาการเงิน
ซึ่งวิกฤตกว่าที่เป็นอยู่
ลอรินนอนไม่หลับ เราบังคับให้เธอไปโรงเรียน
เธอร้องไห้ตอนเช้า เธอไม่อยากไปโรงเรียน
ไม่มีใครอยากได้ก้นกับหน้าอกแฟบๆ ของยัยคลั่งผอมหรอก
พวกหนุ่มๆ ไม่แตะต้องจิ๋มเธอแน่ นังทุเรศ
(ลอริน: เธอชนะ ฉันยอมแพ้)
(หยุดทีเถอะ ไม่ก็บอกมาว่าฉันต้องทำยังไง)
พอมาอ่านตอนนี้
เหมือนฉันในตอนนั้นกำลังพยายามปกป้องตัวเอง
โอ้ ว้าว
พระเจ้า ฉันอดนอนน่ะ
มันเครียด แต่ว่า…
โอเค
สรุปว่าเราทำอะไรไม่ได้เลยงั้นเหรอ ฉัน…
นี่มัน…
เอามือถือมาจากเขารึยัง เปลี่ยนเบอร์รึยัง
เอามาแล้ว
- โอเค - ไมค์ มือถืออยู่กับฉันแล้ว
มันส่งมาตลอดช่วงเช้า
เมื่อวานมันแย่มาก
ฉันไม่รู้แล้วว่าจะให้โอเว่นทำยังไงกับมัน
ไม่มีทางแกะรอยได้เลย ตอนทางนั้นส่งข้อความมา
และตอนนี้ก็กำลังเยาะเย้ยฉันเรื่อง…
ตำรวจ และมัน…
ฉันทำอะไรไม่ได้
คุณได้ซื้อมือถือใหม่ให้โอเว่นรึเปล่า
เปล่า เขาไม่มีมือถือ
อาทิตย์กว่าๆ ได้แล้ว
หรืออาจจะสอง
ทางนั้นกัดโอเว่นไม่ปล่อย
เขาเลยส่งข้อความนี้ไป
บอกว่า "ขอให้รู้ไว้นะว่า พวกแกทำให้ฉันรู้สึกอยากตาย"
เขาสะกดผิดๆ ถูกๆ
แต่เขาตอบไปแบบนั้นแหละ
ฉันถึงได้สติหลุดไปเลย
จิลไปบอกไมค์ว่าเธอจะไปหาหนังสือพิมพ์
ดูว่าพอจะหาทางช่วยได้บ้างไหม
ไมค์ เมนคุยกับทุกคนหมดแล้ว
ไม่ว่าโคลอี้ โซฟี่ เมซี่ เอเดรียนน่า
แต่ก็ยังไม่เข้าใกล้คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้
เขาพูดเหมือนเดิม "คุณแค่ต้องซื้อมือถือใหม่ให้โอเว่น"
ฉันบอก "แค่นั้นไม่พอหรอก
มันต้องมีคนรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำลงไป"
ผมจนปัญญากับเรื่องนี้แล้ว
จึงได้ทำรายงานและส่งคดีต่อให้เอฟบีไอ
และขอความช่วยเหลือจาก หน่วยอาชญากรรมทางเทคโนโลยี
(18 เดือน…)
ในเดือนเมษายน ปี 2022
เจ้าหน้าที่ไมค์ เมน
ได้ขอความช่วยเหลือในคดีที่เขาสืบสวนอยู่
เขาส่งแฟลชไดรฟ์ ที่บรรจุข้อความ 720 หน้าให้ผม
แบรดตกใจกับข้อความ และการขาดความช่วยเหลือ
ผมเคยเห็นคดีแบบนี้ที่เหยื่อรับมือไม่ไหว
จนต้องฆ่าตัวตายมาแล้ว มันน่าเศร้า
สิ่งแรกที่ผมจะทำคือ
ดึงข้อมูลจากโทรศัพท์ของโอเว่นออกมาทั้งชุด
เพื่อดูว่ามีตรงไหนในโทรศัพท์เขา
ที่ผมจะรวบรวมเบาะแสได้ ว่าใครเป็นคนส่งข้อความพวกนี้
(กำลังดึงข้อมูลจากอุปกรณ์)
ผมดึงข้อมูลออกมาทั้งหมดแล้ว
หลักๆ ก็มีข้อความ รูปภาพ อีเมล
พิกัดภูมิศาสตร์ แยกเป็นไฟล์ให้เห็น
แต่ผมไม่เจออะไรที่เชื่อมโยง
ถึงเพื่อนคนใดคนหนึ่งของเขา ที่อาจส่งข้อความเหล่านี้
ผมจึงไม่ได้อะไรใหม่ๆ จากการดึงข้อมูลโทรศัพท์
(19 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความส่งมา)
ผมเริ่มเดตกับสาวจากเมืองพินคอนนิง
เราคุยกันเยอะมาก เราสนิทกัน มันเป็นเรื่องจริงจัง
ผมค่อยๆ รู้สึกมีความสุขอีกครั้ง เหมือนทุกอย่างจะโอเค
โอเว่นไปเมืองพินคอนนิง เขตมิชิแกน
เพื่อแข่งกีฬา เมืองนี้อยู่ห่างจากเราไปสองสามชั่วโมง
เขาได้รู้จักกับเด็กสาวคนหนึ่ง และเริ่มสนทนากับเธอ
วันหนึ่งเธอส่งข้อความหาผม
"แม่ฉันเพิ่งได้รับข้อความส่งมามั่วๆ จากใครไม่รู้"
นั่น มาอีกแล้ว
แบบเดิม ใช้คำเดิมๆ
บอกให้สาวจากพินคอนนิงถอนตัวจากผม เพราะผมเป็นของพวกเขา
โอเว่นอยากให้ช่วยทำให้ยัยนี่หึงและตรอมใจ
คนส่งข้อความพยายามสุดๆ
กับการหาเบอร์โทรของแม่เธอที่อยู่ในพินคอนนิง
ผมรู้สึกเหมือนทำอะไรไม่ได้แล้ว
ผมไม่มีอิสระ เหมือนคบกับใครก็ไม่ได้
เพราะจะทำให้พวกเขาตกอยู่ในอันตราย
ผมไม่อยากให้ใครเจอชะตากรรมเดียวกับลอริน
ผมคงตายทั้งเป็น ทุกวันๆ คงรู้สึกเหมือนสูญเสียความเชื่อใจจากทุกคน
มันน่าตกใจที่รู้ว่ามีคนจับตาดูเขาใกล้ชิดขนาดนั้น
แถมยังสามารถ
หาเบอร์โทรของคนที่ฉันเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำ
มันต้องเป็นคนที่เฝ้าดู ความเคลื่อนไหวของเขาอยู่ทุกฝีก้าว
(แฟนของโอเว่น: รู้ไหมว่าเป็นใคร)
(โอเว่น: ไม่รู้)
(แฟนของโอเว่น: แม่ฉันเพิ่งได้ อีกข้อความนึงเมื่อเช้า)
(โอเว่น: ขอโทษจริงๆ)
สุดท้ายผมกับสาวเมืองพินคอนนิง ก็เลิกกันเพราะเหตุนี้
ตอนนี้เรากำลังกังวลว่าข้อความที่เราเห็น
หลายพันหลายหมื่นข้อความเหล่านั้น
เริ่มส่งผลยังไงกับครอบครัวนี้
เขาหงุดหงิดและโมโหง่าย
ความโกรธเริ่มรุนแรงจนเราเห็นได้ชัด
มีการเล่นแรงๆ หลายครั้งในสนามบาส
ที่เราสังเกตเห็น
เห็นได้ชัดเจนเลยว่าเขากำลังต่อสู้อย่างหนัก
โดยเฉพาะกับเนื้อหาของข้อความ
เกือบจะดูเหมือนว่า เขาพยายามระบายอารมณ์ออกมาทางร่างกาย
โดยไม่ทำให้ใครเจ็บ
โธ่เอ๊ย โอเว่น นังหนูขวัญอ่อน
(โอเว่น: เรียกฉันว่านังหนูอีกที แกเจอดีแน่ อีห่าน)
สิ่งที่ผมจะทำต่อไปคือดูเบอร์โทร
ที่ส่งข้อความมา
และบอกให้ได้ว่าเป็นเบอร์ของบริษัทไหน
ผมหาข้อมูลจนเจอว่า อย่างน้อยหนึ่งในนั้นเป็นเบอร์จากพิงเกอร์
มันเป็นแอปที่คนใช้กันเพื่ออำพรางเบอร์จริง
(หมายค้น)
ผมส่งหมายค้นให้พิงเกอร์
แล้วทางนั้นได้ให้เลขที่อยู่ไอพีมาสองหมายเลข ที่เป็นของเครือข่ายเวอไรซัน
ถึงตรงนี้ผมจึงส่งหมายค้นให้เวอไรซัน
เพื่อขอข้อมูลของเลขไอพีทั้งสองนี้
วันอังคารที่ 23 พฤษภาคม เวอไรซันส่งผลของหมายค้นกลับมา
พร้อมเอกสารหลายหน้า
ที่มีเบอร์โทรแนบมากับเลขที่อยู่ไอพีทั้งสองนั้น
วันหนึ่งเขาโทรมาบอกฉันว่า
ได้รายการเบอร์โทรจากเลขไอพีแล้ว
และเขาอยากให้ฉันส่งเบอร์โทร ของผู้ต้องสงสัยทุกคนให้เขา
(อารอน เอเดรียนน่า เบคกี้ บิลลี่…)
ฉันเลยคุยกับโอเว่น ให้เขาส่งเบอร์โทรของเพื่อนมาให้
เบอร์เท่าที่เขามีอยู่
ผมไม่เจอเบอร์ไหนที่เชื่อมต่อกับเลขที่อยู่ไอพีนี้
(ไม่เข้ากัน)
แล้วพวกผู้ใหญ่ล่ะ คนอื่นๆ ล่ะ
เราเลยดึงข้อมูลผู้ติดต่อทั้งหมด
แล้วผมก็เจอเบอร์หนึ่งโผล่มาเรื่อยๆ
เป็นเบอร์ที่เชื่อมต่อกับที่อยู่ไอพีนั้น ในตอนที่ข้อความพวกนี้ถูกส่ง
และเจ้าของเบอร์นั้นก็คือ
เคนดร้า แม่ของลอริน
ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
แบรดติดต่อกลับมาหาฉันและบอกว่า
ในจำนวนเบอร์โทรหลายๆ หน้าที่ฉันส่งให้
มีเบอร์เดียวที่ตรงกับเลขไอพี คือเบอร์ของเคนดร้า
ฉันบอก "ไม่ใช่เธอหรอก"
เขาก็ "มีความเป็นไปได้บ้างไหมที่จะเป็นเธอ"
ฉันบอก "ไม่มี
เธอช่วยฉัน เธอเป็นแม่ของลอรินนะ"
ฉันบอก "ไม่ใช่เธอหรอก"
(เรือนจำอิซาเบลล่าเคาน์ตี้ บริการผู้ต้องขัง)
(20 เดือน…)
สุดท้ายผมก็กลับไปหาเจ้าหน้าที่เมน
ผมบอกเขาว่าใครเกี่ยวข้องกับคดีนี้
เอาแฟลชไดรฟ์กับผลของหมายค้นให้เขา
รวมทั้งหมายค้นและรายงานทั้งหมดของผม
ผมจำได้ว่าตอนนั้นผมคิดในใจว่า "นี่ไม่สมเหตุสมผล"
คนที่มองตามหลักเหตุผลจะบอกว่า ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
ที่เคนดร้า ลิคารี จะส่งข้อความเหล่านี้ถึงลูกสาวตัวเอง
แต่ถึงตอนนั้น เราได้ตัดทุกอย่างไปหมดแล้ว
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า เคนดร้าเคยพยายามจุ้นจ้าน
ในการสืบสวนของผมสองสามครั้ง เธอแอบถามเนียนๆ ว่า
"ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหม ว่าคุณทำคดีถึงไหนแล้ว"
เจ้าหน้าที่เมนโทรมาบอกว่า
"เราหวั่นใจว่า อาจจะเป็นผู้ปกครองคนใดคนหนึ่ง"
ผมก็ "ไม่มีทาง"
เคนดร้าช่วยเป็นโค้ช และมาช่วยที่โรงเรียน
แม้แต่ตอนที่ลอรินอยู่ชั้นประถม
ผมจำได้ว่าเคนดร้ามาช่วยงานมหกรรมหนังสือ
และงานอื่นๆ ที่ทางโรงเรียนจัด
เธอเป็นผู้ปกครองที่ใส่ใจและช่วยเหลือ
พอเจ้าหน้าที่เคนมาบอกว่า "เราระบุได้แล้วว่าแม่คือผู้ต้องสงสัย"
ผมบอก "ไม่จริงน่า"
ใครมันจะไปคิด ว่าคนเป็นแม่จะทำแบบนี้กับลูกตัวเอง
พอเรารู้แล้ว
หน้าที่ของเราคือตรวจทานหมายค้น
เจ้าหน้าที่เคนบอกว่าเราอาจต้องใช้หมายค้น
เข้าตรวจอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่เป็นของคุณลิคารี
เราเริ่มพินิจพิเคราะห์และบอกได้ว่า "เธอเข้ามาเป็นโค้ชที่โรงเรียน
เธอมีพื้นฐานด้านไอที
เธอมักจะอยู่ตรงนั้นตรงนี้ เวลาเด็กๆ ได้รับข้อความเหล่านี้"
ผมกับทีมสืบสวนของผม พร้อมหมายค้น
มุ่งหน้าไปที่บ้านของเคนดร้า ลิคารี
เนื่องจากหลักฐานที่มียังอ่อนมาก จึงต้องเข้าไปแบบนุ่มนวล
มันไม่ใช่คดีที่จะโผงผางได้
เราระบุเลขที่อยู่ไอพี ว่าเป็นของเคนดร้า ลิคารีได้ก็จริง
แต่เรายังบอกไม่ได้ว่าใครเป็นคนใช้อุปกรณ์นั่น
เราต้องแน่ใจว่าเรามีข้อมูลมากพอ
ที่จะตัดสินความผิดในคดีนี้
ผมต้องได้บันทึกคำสารภาพ
เราต้องการหลักฐานให้มากที่สุด
(22 เดือน นับตั้งแต่เริ่มมีข้อความส่งมา)
- สวัสดีเคนดร้า - สวัสดีค่ะ
- เราต้องคุยกัน - ได้ค่ะ
และผมมีหมายค้นอุปกรณ์ต่างๆ และโทรศัพท์คุณ
- ค่ะ - โอเคนะ
เราจะเข้าไปคุยข้างใน มีใครอยู่อีกไหม
- ลอรินอยู่ค่ะ - ให้ลอรินอยู่ในห้องของเธอดีกว่า
แล้วเราจะหาที่นั่งคุยกัน
ค่ะ
- คุณพกโทรศัพท์อยู่ใช่ไหม - ค่ะ
นี่หมายค้น
คุณมีอุปกรณ์อื่นที่ใช้อยู่อีกไหม มีแล็ปท็อปไหม
คอมพิวเตอร์ฉันอยู่ข้างนอก
- ที่ไหน - ระเบียงหลังบ้าน
คืออย่างนี้นะครับ
พอเราสืบสวนคดีนี้โดยมีเอฟบีไอเข้าร่วมด้วย
เราพบบางอย่างที่สืบสาวมาถึงคุณ
หมายความว่ายังไง
ข้อความถูกส่งมาจากคุณ
ไม่นะ
ทุกข้อความที่ส่งถึงเด็กๆ มาจากเบอร์คุณผ่านทางพิงเกอร์
จะยังไงก็ตาม แอปนั่นพยายามซ่อนเบอร์คุณ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
เบอร์คุณปรากฏในทุกข้อความ
- เบอร์ฉันเหรอ - ใช่
นี่เป็นเพราะโอเว่นรึเปล่า
คุณหลงใหลโอเว่นใช่ไหม
ไม่ใช่ ไม่ใช่อย่างนั้นเลย
โอเค งั้นเล่ามา เขาปฏิบัติกับลอรินไม่ดีรึเปล่า ผมหมายถึง…
อะไรที่ร้ายแรง เพราะนี่มันกินเวลาอยู่นาน
ค่ะ และมันไม่ได้เริ่มจากแบบนั้น
- ผมก็เชื่ออย่างนั้น - มัน…
ฉันไม่รู้ว่าจะ…
ไม่เป็นไร เล่าตั้งแต่ต้นเลย
พวกเขาคบกันแล้วก็เลิกกัน
แล้วมันเริ่มต้นยังไง ทำไมถึงเริ่ม…
มันเริ่มตั้งแต่ตอนพวกเขายังคบกันอยู่ใช่ไหม
- ใช่ค่ะ - เขาปฏิบัติกับเธอไม่ดีรึไง
แต่มันไม่ได้…
ข้อความแรกๆ ไม่ได้เริ่มที่ฉัน
- โอเค - ฉันจะบอกว่าพวกนั้นมันเป็น…
แบบส่งมั่วๆ หรือยังไงไม่รู้
แปลว่าคนอื่นเริ่มส่งก่อน ใครก็ไม่รู้
จนฉันก็แบบว่า สุดจะทนกับบางอัน
คำสารภาพของเธอไม่ได้ฟังดูเกินจริง
เธอยอมรับในระดับหนึ่งว่าเธอทำ โดยไม่ได้ปฏิเสธ
แต่ก็ไม่ใช่การยอมรับความผิดอย่างชัดเจน
- ลอรินรู้บ้างไหม - ไม่ค่ะ
- เอาละ - ฉันไม่อยากให้ลูกรู้ค่ะ
ไม่แน่ใจนะว่าเราจะช่วยเรื่องนั้นได้ไหม
เพราะผมต้องบอกให้จิลรู้ แล้วก็พวก…
คือ…
มีคนอื่นอีกที่อยากรู้ เพราะลูกสาวของพวกเขา
ถูกกล่าวหามาตลอด อย่างครอบครัววิลสัน
และมันเป็นเรื่องเสียหาย ผมเข้าใจ
พอมีคนรู้เรื่องแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเธอจะไปโรงเรียนได้ยังไง
ผมรู้
- มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อื่นๆ อีกไหม - ฉัน… ไม่มีค่ะ
อยากให้ผมไปคุยกับลอรินไหม
- ให้เธอเข้ามาในนี้ได้ไหม - อืม… ได้สิ
คุณลอริน เชิญข้างในนี้หน่อยครับ
- วันนี้เป็นไงบ้างครับ - ดีค่ะ คุณล่ะคะ
ดีครับ
พอแม่คุณกลับมา เราจะคุยกันสักสองสามนาที
ได้ค่ะ
เอาละ คุณลอริน ผมจะเริ่มเรื่องที่เราจะคุยกันเลยนะ
พวกคุณเครียดกันหลายเรื่อง บางเรื่องก็วิกฤต
พวกปัญหาการเงิน และเรื่องอื่นๆ ที่เกิดขึ้นอยู่
แม่คุณหมกมุ่นกับเรื่องบางเรื่อง
เธอไม่ได้เป็นคนเริ่ม แต่ว่าสานต่อ
และเราพบหลักฐานบางอย่าง จึงได้นำหมายค้นมา
และเราจะเอาโทรศัพท์เธอไป
บางครั้งถ้าเราไม่คิดให้ถ้วนถี่
ก็จะทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง
แม่คุณไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ แต่มันเป็นข้อมูลสาธารณะ
เพราะงั้นมันจะมีคนรู้ ผมบอกตรงๆ นะ
เธอบอกว่าคุณไม่รู้มาก่อน ผมเชื่อตามนั้น
และต่อจากนี้ก็คือ
ก่อนผมไป ผมต้องแน่ใจว่าคุณกับแม่จะปลอดภัย
ผมจึงอยากให้คุณโทรหาพ่อ
เผื่อเขากลับมาได้ จะได้เจอกับเรา โอเคนะ
ค่ะ
- ไง - สวัสดี ชอว์น
- ครับ - ผมเจ้าหน้าที่ไมค์ เมน
- ตอนนี้ผมอยู่กับลอรินและเคนดร้า - ครับ มีเรื่องอะไรครับ
คุณพอจะหาที่เงียบๆ คุยกับเราแป๊บนึงได้ไหม
ได้ครับ
ผมรับสายเรื่องบ้าๆ นี่ขณะกำลังทำงานอยู่
ตำรวจบอกว่ารู้ตัวคนทำแล้ว
ผมก็ "ดี จะได้จบเรื่องซะที"
เขาบอก "ผมเสียใจที่ต้องบอกเรื่องนี้"
ผมก็แบบ "มีอะไร ผมอยากรู้ว่าใครทำ"
เขาก็ "เสียใจด้วย คนทำคือภรรยาคุณ"
แล้วผมก็ "โอเค" ผมพูดอะไรไม่ออก
เพราะผมช็อก
คือแบบ "เธอเนี่ยนะ คือคนที่ส่งข้อความพวกนั้นมาหนึ่งปีครึ่ง"
เขาถาม "คุณยังอยู่ในสายรึเปล่า" ผมก็ "คุณแน่ใจเหรอ
ภรรยาผมเองเนี่ยนะที่ทำเรื่องนี้"
ผมบึ่งกลับบ้านเลย
คุณตำรวจยืนอยู่หน้าบ้าน
คืออย่างงี้ครับ
ทุกครั้งที่เด็กๆ รับข้อความ มันจะเป็นเบอร์ของเธอซ้ำๆ
เพียงพอสำหรับการมีหมายค้น นั่นคือเหตุผลที่เรามาวันนี้
เรายึดโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์ของเธอ ทีมสืบสวนของผมกำลังเก็บไป
ผมเริ่มคุยกับเธอแล้ว ผมบอก "มันจบแล้ว"
ขอถามหน่อยครับ คุณยึดโทรศัพท์อะไรไป
อันที่เธอพกไว้ในกระเป๋า ผมเอาให้คุณดูได้
- เธอมีสองเครื่อง - โอเค
ผมมีหมายค้นทุกเครื่อง ผมต้องเอาไปหมด
เธอจะติดคุกไหม คือว่ามัน…
คืออย่างนี้ครับ
ข้อหาก็คือการแอบสะกดรอย ที่เป็นความผิดอาญาอุกฉกรรจ์
ผมได้รู้ว่ามีหลายๆ เรื่องเกิดขึ้น
ใช่ครับ มันแย่
ครับ ผมได้รู้ว่าเธอถูกให้ออกจากเฟอร์ริส และเธอมีพื้นฐานด้านไอที
เขาบอก "เธอส่งข้อความทั้งหมด
เธอเสียงานทั้งสองงานไป
และไม่มีงานทำมาปีกว่าแล้ว" "เธอไม่มีงานทำมาปีกว่าแล้วงั้นเหรอ"
คุณเพิ่งบอกว่าเธอถูกให้ออกจากงาน เธอบอกผมว่าเธอลาออก
คนที่ผมรู้จักที่นั่นบอกผมว่าเธอถูกให้ออก
เธอไม่ได้ถูกว่าจ้างแล้ว ผมว่าก็คงมีอะไรมากกว่านั้นเหมือนกัน
ชอว์นดูเหมือนคนที่ใจสลาย
เขาพยายามจะ…
คิดทบทวนสิ่งที่ผมเพิ่งบอกไป
และทำความเข้าใจ
ความเจ็บปวดทั้งหมดนี่ และคิดว่ามันเป็นไปได้ยังไง
มีอย่างอื่นที่ต้องวิเคราะห์ มากกว่าแค่สิ่งที่เกิดขึ้นกับลอริน
เราต้องถามเธอ เรื่องโทรศัพท์อีกเครื่องนี่ด้วย ขอบคุณครับ
เราต้องเอาอุปกรณ์พวกนั้นมาจากเธอ
- เข้าบ้านกัน - ครับ
ใช่
นี่ เคนดร้า ผมจะพูดให้ชัดเจนที่สุดนะ
คุณมีอุปกรณ์อื่นอีกไหม ดูเหมือนคุณมีโทรศัพท์อีกเครื่องอยู่ไหนสักที่
มันอยู่ไหน
ฉัน…
คุณต้องบอกผม คุณสารภาพแล้ว คุณต้องบอกผม
ผมไม่อยากรื้อบ้านนี้ แต่ผมจะทำ
หมายค้นอยู่นั่น
เราได้รับอำนาจให้ค้นได้ทุกซอกทุกมุม
ผมไม่อยากทำลายบ้านนี้ แต่ผมจะทำ
- มันอยู่ข้างนอก - ตรงไหน
- ข้างบ้าน
บ้านนั้น ที่คุณพยายามจะเดินหนีเราน่ะเหรอ
โอเค
ผมจะไปเอาอีกอัน ไม่ต้องล็อกประตูนะ
มีปัญหาอะไรที่เฟอร์ริส
- บอกความจริงมา - ถึงเวลาที่จะได้ระบายแล้ว
ถ้าผมระเบิดอารมณ์ตอนพวกเขาไปแล้ว ผมอาจติดคุก เพราะงั้นบอกมาเดี๋ยวนี้เลย
ฉันถูกที่นั่นเลิกจ้าง
อ้อ แล้วงานที่เทกซัสล่ะ ถูกที่นั่นเลิกจ้างรึเปล่า
ฉันไม่ได้ทำแล้ว
- ไม่ได้ทำแล้วเหมือนกันเหรอ - ค่ะ
แล้วคุณถูกเลิกจ้างตั้งแต่เมื่อไหร่
นานแล้ว
นี่พูดความจริงอยู่รึเปล่า หรือว่ากำลังโกหก
เปล่า
คุณถูกที่นั่นเลิกจ้างตั้งแต่เมื่อไหร่
พร้อมๆ กัน
งั้นคุณก็โกหกผมมาหกเดือนแล้ว หรือว่าปีนึง
- คุณไม่ได้ทำงานให้ที่เทกซัสแล้วเหรอ - ใช่
ว้าว
โอเค คืนนี้คุณไปอยู่ที่อื่นเถอะนะ
จะไปไหนก็เรื่องของคุณ แต่ต้องไป
โทรหาพ่อแม่คุณนะ ให้พวกเขามารับ
เพราะว่า… นี่มันจบแล้ว
ผมอยู่ด้วยไม่ได้แล้ว ทั้งบ้านน้้น บ้านนี้…
ในเมื่อผมรู้ความจริงแล้ว
และมีเธอเป็นคนกลาง แบบนี้ไม่ดี
เอาละ โทรหาพ่อแม่คุณซะ นี่โทรศัพท์ผม
คุณต้องไป
คุณต้องโทรหาพ่อแม่คุณ ไม่
- ตอนที่เขายังอยู่ ไม่ได้ คุณต้องไป - ไม่ รอก่อนเถอะนะ
คุณต้องไป ผมโทรเอง
ชอว์น รอหน่อยเถอะนะ
ไม่ ผมรอไม่ได้ เคนดร้า เสียใจด้วย
ฉันไปจากลูกไม่ได้
ไม่ คุณต้องไป
ไม่ค่ะ
ไม่ได้
พวกเขาไปหาของตามที่ต่างๆ และกำลังขึ้นเหนือ
- โอเค - พวกเขาอยู่ในวอเตอร์ฟอร์ด
- โอเค - ฉันไม่อยากไปกับพวกเขา
แต่พ่อแม่คุณกำลังมา
ผมบอกไปว่าผมจะคุยกับพวกเขาแบบเห็นหน้า
ฉันต้องอยู่กับลูก
คุณ… เราต้องแยกกันสักพัก
ผมว่านั่น…
ถ้าผมหรือคุณทำอะไรโง่ๆ ลงไป เราจะเดือดร้อนกันทั้งคู่
เพราะงั้นเธอต้องไปซะ
โอเคนะ
เราต้องผ่านจุดนี้ไปให้ได้
เราแค่ต้องแยกกันสักพัก
คุณลอริน ผมขอโทษจริงๆ ที่มาบ้านคุณปุบปับวันนี้
และผมหวังว่าพวกคุณจะหาทางได้นะครับ
- โอเค - เอาละ ขอบคุณ
ขอบคุณครับ ไมค์
ฉันไม่รู้
- ขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ - คลีเน็กซ์อยู่นั่น ไม่เป็นไร
พวกคุณต้องคิดว่าฉันคือนางบ้าแน่ๆ
ไม่
เป็นวันที่สะเทือนใจอย่างแรงในบ้านเรา
เป็นวันที่เต็มไปด้วยความสับสน
ไม่มีคำตอบ
ช็อก
เป็นวันที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เราจะก้าวต่อไปยังไงหลังจากนั้น
เป็นวันที่สาหัส
แต่ในขณะเดียวกัน
มันก็ถึงตอนจบ
ฉันว่าความรู้สึกช็อก มันกลายเป็นความเศร้า
ซึ่งกลายเป็นความโกรธ ความบ้า
ฉันอธิบายความรู้สึกไม่ถูกจริงๆ
แม่ทำแบบนี้ทำไม
แต่ว่าแม่ทำแบบนี้จริงเหรอ
ฉันไม่อยากเชื่อ บอกตามตรง
ฉันงงไปหมด
ผมไม่อยากเชื่อ ว่าเธอจะทำอะไรแบบนั้นกับลูกสาวตัวเอง
ลูกที่เธอรักสุดหัวใจ
ลูกสาววัย 14, 15
มันทำให้ผมเจ็บปวด
เหมือนเธอเอามีดปักอกผม ควักหัวใจออกมาแล้วโยนทิ้ง
ไมค์โทรหาฉัน บอกว่า
"มันจบแล้วนะ"
ฉันแบบ "ฉันไม่เข้าใจ จบเหรอ"
แล้วเขาก็บอก "ผมไปบ้านเคนดร้า และเธอสารภาพทุกอย่าง"
มันเหมือนกับว่า…
ฉัน…
ฉันบอกความรู้สึกตัวเองตอนนั้นไม่ถูกเลย
มีแค่ความขยะแขยง ความรู้สึกถูกหักหลัง
เรายอมให้ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในชีวิตเรา บ้านเราและชีวิตลูกๆ ของฉัน
และฉันได้แต่…
บอกไม่ถูกค่ะ
คุณนึกไม่ออกหรอกว่ามันรู้สึกยังไง
ไม่รู้ครับ
ผมพูดไม่ออก
เหมือนแบบ ไม่รู้ว่าจะรับมือยังไง
หัวหมุนไปหมด
อืม…
คนเป็นแม่ทำแบบนั้นได้ยังไง
มันบ้ามากที่คนใกล้ตัวทำอะไรแบบนั้นได้
ทั้งกับผม และกับลูกสาวตัวเองด้วย
เราทุกคนทำผิดพลาดกันได้
ไม่ใช่ทุกคนจะมีชีวิตสมบูรณ์แบบ
และตามความเป็นจริง พวกเราหลายคนอาจเคยทำผิดกฎหมาย
ไม่ตอนใดก็ตอนหนึ่ง และไม่ถูกจับ
ฉันจะพูดตรงๆ นะ
ฉันมั่นใจว่ามีคนเมาแล้วขับ แต่ยังไม่ถูกจับ จริงไหม
แต่อย่างที่บอก ถ้าคุณถูกจับได้
คุณก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับฉัน แต่คนละข้อหา
ฉันเลยรู้สึกว่า
คนลืมนึกถึงตรงนั้น
ฉันรู้ว่าสำหรับบางคน ฉันทำเรื่องอื้อฉาว
ฉันเป็นตัวร้าย
ฉันเป็นแม่ที่แย่ ฉันเป็นอะไรก็ตาม
แต่นั่นก็เพราะว่า คนไม่ได้รู้เรื่องยิบย่อยของฉัน
พวกเขาไม่ได้รู้เรื่องฉันทั้งหมด
แม่เคนดร้ากับแม่ฉันเป็นพี่น้องกัน มีกันแค่สองพี่น้อง
เราเลยสนิทกันเพราะแบบนั้น
เธอเป็นคนสนุกสนาน เข้ากับคนง่าย ชอบเฮฮาปาร์ตี้
เราเคยไปล่องเรือสำราญกันหลายหน บางครั้งมีแต่สาวๆ บางครั้งไปเป็นครอบครัว
บอกแล้ว สาวๆ
เธอชอบเป็นจุดเด่น ฉันว่านะ
นี่ถ้าเธออยู่ตรงนี้ขณะที่คุณกำลังคุยกับฉัน
เธอคงเต้นอยู่ตรงนั้น เพื่อให้คุณหันไปมอง
แต่เธอมักจะช่วยเหลือคนอื่น และเป็นคนดี
จริงๆ นะ เธอจะช่วยค่ะ เธอจะช่วย
ก่อนที่จะมีเรื่องนี้ ถ้าฉันโทรหาเธอ บอกว่า "ช่วยมาทำนี่หน่อยสิ" เธอจะมา
เธอเป็นโค้ชเบสบอลให้ลอริน เป็นโค้ชบาสเกตบอลให้ลอริน
เธอจึงมีส่วนร่วมตลอด
เคนดร้าเป็นแม่ ผมว่าเธอสุดยอดในสิ่งที่เธอทำ
กับลอริน ไว้ใจได้ว่าเธอสม่ำเสมอและตรงเวลา
และทำหน้าที่คนเป็นแม่
ชีวิตสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างยอดเยี่ยม แต่แล้วก็
เริ่มเกิดเรื่อง
(ไง ลอริน โอเว่นจะเลิกคบกับเธอแล้วนะ)
ข้อความแรกเริ่มมาประมาณช่วงฮาโลวีน
แล้วคุณส่งข้อความพวกนั้นรึเปล่า
เปล่า ฉันไม่ได้ส่งพวกนั้น
(เสียใจด้วยย่ะ)
จนกระทั่ง…
หลังจากนั้นอีกนาน
ข้อความหยุดส่งมาพักนึง แล้วจากนั้นก็กลับมาอีก
ฉันคิดในใจ "จะปล่อยให้เป็นแบบนี้เหรอ
ฉันควรทำยังไงในฐานะพ่อแม่"
บอกตามตรง ทางที่ดีที่สุดก็คือ
หยุดมัน ด้วยการปิดมือถือเธอไปเลย ถูกไหมคะ
แต่แล้วฉันก็คิด "ทำไมเธอต้องทำแบบนั้น"
ทำไมฉันต้องซื้อมือถือใหม่ให้เธอ
เพราะการกระทำของคนอื่น จริงไหมคะ
ฉันอยากสืบหาให้ได้ว่าเป็นใครน่ะค่ะ
จากนั้นฉันถึงเริ่มส่งข้อความหาลอรินกับโอเว่น
ฉันส่งข้อความโดยหวังว่าพวกเขาอาจจะตอบกลับ
โดยถามว่า "นั่นใคร" หรือไม่ก็เอ่ยชื่อคนนั้นคนนี้
แค่ให้ฉันได้รู้อะไรสักหน่อยน่ะค่ะ
แล้วก็หวังด้วยว่า
พวกเขาอาจคุยกันถึงข้อความ ในหมู่เพื่อนฝูงอะไรแบบนั้น
ก็จะได้รู้อะไรบางอย่าง
ที่ช่วยให้ระบุได้ว่า
มันเริ่มต้นจากตรงไหน
ฉันเริ่มจากตรงที่คิดว่า
"เราต้องหาคำตอบ"
จากนั้นมันก็…
ต่อไปเรื่อยๆ
แบบเกลียวลูกโซ่
คล้ายกับลูกบอลหิมะกลิ้งลงเขา
ฉันว่าฉันไม่รู้ตัวว่าจะหยุดมันยังไง
ฉันไม่เป็นตัวเองเท่าไหร่ในช่วงนั้น
สภาพจิตใจของฉันแย่
เหมือนฉันใส่หน้ากากอยู่ อะไรแบบนั้น
ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เธอเปลี่ยนไปนิดนึง เก็บตัวมากขึ้น
ไม่ค่อยโทรหาเหมือนก่อน
อาจจะหมกมุ่นกับตัวเองมากไปมั้ง
บางทีก็วันละชั่วโมง
ไม่ก็แปดชั่วโมง
ฉันปล่อยให้มันกลืนกินฉัน
(เธอคือคนที่ขี้เหร่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น)
(เธอมันไร้ค่า ไร้ความหมาย)
(กระจู๋กับนิ้วของเขา นัวจิ๋มกับปากของฉัน)
(ทำฉันแฉะไปหมดเลย)
(ไปกระโดดสะพานซะ)
(ฆ่าตัวตายไปเลย)
ที่แม่บอกว่าแม่ไม่ได้ส่งข้อความแรกๆ
มันฟังดูแปลกๆ
แต่ก็ไม่รู้นะ ฉันว่าน่าจะเป็นแม่นั่นแหละ
ผมมีหลักฐานและข้อพิสูจน์จากการใช้หมายค้น
กับผู้ให้บริการสินค้าที่เป็นเธิร์ดปาร์ตี้ และแอปที่เธอใช้ส่งข้อความ
บางครั้งในการบังคับใช้กฎหมาย เราจะเจอคนที่พยายามบ่ายเบี่ยง
ตอนผมถามเธอว่าใครเป็นคนเริ่ม เธอบอกว่าเธอไม่รู้
จนถึงวันนี้ผมก็ยังไม่เชื่อว่าคนอื่นเริ่มส่ง
ก่อนที่เคนดร้า ลิคารีจะถูกเปิดเผยว่า
เป็นผู้ส่งข้อความ
เราเชื่อว่าเธอเคยเป็นลูกจ้างเต็มเวลา ที่มหาวิทยาลัยเฟอร์ริสสเตต
ในแผนกเทคโนโลยี
แต่มันไม่ใช่อย่างนั้น
เธอไม่ได้ทำงานมานานแล้ว
พอมองย้อนกลับไป ก็ทำให้เข้าใจได้อย่างชัดเจนว่าทำไมเธอถึง
ส่งข้อความได้เป็นร้อยเป็นพันตลอดทั้งวัน
ฉันไม่แน่ใจว่าเธอเคยไปทำงานที่เฟอร์ริสรึเปล่า
ชอว์นอาจคิดว่าเธอทำงานที่นั่น
ฉันไม่รู้ว่าเธอทำอะไร
รู้แค่ว่าตื่นมาตอนเช้าก็เตรียมตัวทำงาน
ไม่รู้สิ ฉันเคยพยายามหาคำตอบนะ
ไม่รู้ว่าคนเราเสแสร้งเป็นคนอื่น กับคนที่อยู่ด้วยได้ยังไงนะ
เท่าที่ฉันรู้คือเคนดร้าไม่เคยทำงานที่เฟอร์ริส
แม่ทำตัวเหมือนทำงานอยู่ และบอกว่ามีงานต้องทำ
และแม่ก็… ตีบทแตกเลย
ฉันคิดว่ามันเป็นการหนีมากกว่า
คือมัน…
พาฉัน
ออกไปจากชีวิตจริงในส่วนหนึ่ง แม้ว่ามันจะยังเป็นชีวิตจริงอยู่
เพราะงั้นตอนที่ฉันทำแบบนั้น และไม่ได้เป็นตัวฉันเอง
มันได้พาฉันออกไปจากชีวิตประจำวันของฉัน
เป็นแบบนั้นเรื่อยมา
(ไม่มีใครอยากเห็นก้นแฟบๆ ป่วยๆ…)
ลอรินรู้ว่าเธอตัวเล็ก
เธอรู้ว่าเธอผอม เพราะงั้น…
ฉันจึงอาจจะเลือกจี้จุดอ่อนบางจุด ที่เป็นความไม่มั่นใจของเธอ
รูปร่างหน้าตาของเธอ ผมของเธอ อะไรแบบนั้น
แต่บอกตามตรงนะคะ
ข้อความพวกนั้นไม่ได้มุ่งเป้าไปที่ ความไม่มั่นใจของเธอ
พุ่งเป้ามาที่ตัวคุณเหรอ
คุณส่งข้อความพวกนี้ถึงตัวเองเหรอ
มีความเป็นไปได้มากค่ะ
เพราะว่า
ฉันผอมเกินไป
ฉันไม่กิน
จะเรียกฉันว่าเป็นโรคคลั่งผอมก็ได้
แล้วคุณกลัวเธอทำร้ายตัวเองบ้างไหม
เพราะมีข้อความที่บอกให้เธอฆ่าตัวตาย
คือ…
ฉัน…
บอกได้ว่าไม่กลัวว่าเธอจะทำร้ายตัวเอง
และฉันรู้ว่าบางคนอาจตั้งคำถามแบบนั้น
หรือเบากว่านั้น หรืออะไรก็ตาม
แต่ฉันรู้จักลอริน และฉันรู้จากการที่ฉันกับเธอเคยคุยกัน
ถ้าฉันไม่รู้จักเธอดีพอ ฉันคงไม่พูดอย่างนั้น
ก็เลย…
นั่นแหละค่ะ
(เธอไม่มีเพื่อน)
(เธออมนกเขาให้หนุ่มๆ เพื่อให้มีเพื่อนคุย)
มีข้อความนึงที่ฉันจำได้แม่น
เธอพูดเรื่องอมนกเขา
(เขาอยากมีเซ็กซ์ อยากให้บ๊วบ กอดจูบลูบคลำ)
และบอกว่าโอเว่นไม่ได้ชอบลอรินแล้ว
เพราะลอรินไม่อมนกเขาให้
(เขาไปหาเศษหาเลยตรงอื่นแล้ว)
นั่นเด็กสาวอายุ 14 นะ
เธอไม่ควรทำแบบนั้น
ฉันเลยคิดว่าเคนดร้าเข้าใจไปในทางผิดๆ ว่า
"ลอรินกับฉันเป็นเพื่อนกัน เธอต้องการฉัน เธอ…"
ก็ใช่ค่ะ คนเป็นวัยรุ่นต้องการแม่ แต่ไม่ใช่ในแนวนั้น
ผมว่านี่คืออาการป่วยแบบ มันเชาเซ่นทางโซเชียล
คนเป็นแม่อยากให้ลูกสาวต้องการเธอ
โดยที่
เต็มใจจะทำร้ายลูกตัวเอง
และเธอเลือกใช้วิธีนี้
แทนการพยายามทำให้ป่วยทางกาย นี่เป็นพฤติกรรมทั่วไปของกลุ่มอาการมันเชาเซ่น
ฉันว่าใช่เลย
เพราะลอรินจะกลับบ้าน แบบทุกข์ใจกับข้อความเหล่านี้
แล้วเคนดร้าจะได้เล่นบทฮีโร่ อยู่เคียงข้างลูก
ได้ทำแบบนั้น แล้ว…
แต่สำหรับลอริน ฉันนึกไม่ออกเลย ว่ามันทำให้เธอรู้สึกยังไง
ฉันมั่นใจนะว่า… ลอรินถูกบั่นทอนจิตใจ
ฉันว่ายังไงก็
หนีไม่พ้นแผนการของเคนดร้า
ในเมื่อยังต้องคุยกับเธอ
เคนดร้า ลิคารีเป็นคนบงการครอบครัว
เธอคุมทุกอย่าง เธอดูแลการเงิน
และอะไรก็ตามของพวกเขา เคนดร้า ลิคารีเป็นคนตัดสินใจและจัดการหมด
เคนดร้าบอกชอว์นกับลอรินว่า การเงินเรียบร้อยดี
เธอจึงต้องหาทางออกเรื่องที่มาของเงิน
ทั้งๆ ที่ไม่ได้ไปทำงาน
มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอบอกเราว่าบ้านถูกฟ้าผ่า
เธอทำเรื่องเคลมประกัน
และฉันคิดว่าเป็นไปได้ที่เธอจะเก็บเงินนั้นไว้
มีครั้งหนึ่ง พอเราจอดรถหน้าบ้าน
ก็เห็นกระดาษแผ่นใหญ่ติดอยู่ที่ประตู
เขียนว่าให้ย้ายออกไป
ในที่สุดเธอก็บอกผมว่าเธอไม่ได้จ่ายบิล
ผมรีบขนของทุกอย่างออกมา
โทรไปเช่าโกดัง แล้วขนทุกอย่างไปไว้
เราคิด "เราจ่ายได้ ข้าวของจะอยู่ครบทุกชิ้น"
เธอบอก "ไม่มีปัญหาหรอก แค่ไม่กี่ดอลลาร์"
แต่เอาเข้าจริงเธอก็ไม่ดูแล
สุดท้ายเราก็เสียข้าวของที่อยู่ในโกดังนั่นไปหมด
เครื่องไม้เครื่องมือของผม
ของสำคัญๆ ทุกอย่าง เราเก็บของที่ระลึกทั้งหมดไว้ในนั้น
ของที่มาจากการทำงานทั้งชีวิตของผม หมดสิ้นทุกอย่าง
ฉันว่าแทบทุกเรื่องที่เธอบอกชอว์น
อย่างน้อยก็ช่วงสิบปีหลังมานี้ เป็นเรื่องโกหก
จริงรึเปล่า คุณมองว่าเป็นแบบนั้นรึเปล่า
ไม่ค่ะ
แต่…
ฉันจัดการเรื่องการเงินได้มากกว่าเขา
แต่เราทั้งคู่ตระหนักถึงสถานการณ์ที่เผชิญอยู่
แต่ต่างก็ไม่มีคำตอบว่าต้องปฏิบัติอย่างไร
ก็เลย น่าเสียดายค่ะ
หลังจากตัวตนของผู้กระทำผิด ถูกเปิดเผยต่อสาธารณชน
มันทำให้ทั้งชุมชนตกใจ
เราพูดคุยกันในชั้นเรียน กับเมซี่และโซฟี่
และเราก็ดูในอินสตาแกรม
มีรูปถ่ายหน้าตรงของเคนดร้า โพสต์ออนไลน์อยู่ทุกที่
ฉันอยู่ที่โรงเรียน ได้ข้อความจากลูกพี่ลูกน้องว่า "เธอโอเคไหม"
ฉันนั่งเรียนอยู่ และตอบว่า "ฉันสบายดี ทำไมเหรอ"
ทุกคนต่างหันไปมองลอริน
เพราะแม่เธอปรากฏอยู่ทุกที่บนออนไลน์
(เตือนภัย แม่สติหลุด)
(สุดช็อก จับโป๊ะคุณแม่)
ชั่วโมงถัดมา ฉันถูกเรียกพบ
พวกเขาบอก "แม่เธอเพิ่งถูกจับวันนี้"
แล้วฉันก็ส่งข้อความหาพ่อ ถามว่าเกิดอะไรขึ้น
(พ่อมารับหนูทีสิ)
เธอบอก "ทางโรงเรียนเรียกเข้าไป บอกว่าแม่ติดคุก"
(ข่าวหกโมงเย็น)
มาถึงคดีประหลาดของคุณแม่ ที่ถูกกล่าวหาว่าสะกดรอยลูกสาวทางออนไลน์
เด็กสาวม.ปลายในมิชิแกน ถูกกลั่นแกล้งทางออนไลน์นานกว่าหนึ่งปี
แต่เมื่อรู้ตัวผู้ต้องสงสัย ทุกคนต่างตกใจ
อัยการตั้งข้อกล่าวหาคุณแม่ ที่หลอกลวงทางออนไลน์
- แคตฟิชชิง - แคตฟิชชิง
ตอนที่เรารู้ว่าไม่ใช่เด็ก
เราก็ยังไม่คิดว่าจะเป็นผู้ปกครอง
คุณแม่คนนี้กำลังถูกตั้งข้อหาอาชญากรรม
ลิคารีถูกตั้งข้อหาในคดีอาญาห้าข้อหา หลักๆ คือแอบสะกดรอย
ส่งข้อความนานกว่าหนึ่งปี
เรามีข้อความเป็นหมื่นๆ ข้อความ
เคนดร้า ลิคารีมาขึ้นศาลอิซาเบลล่าเคาน์ตี้ เมื่อวันพฤหัสบดี
ผู้พิพากษาออกคำสั่งห้ามลิคารีติดต่อกับเหยื่อ
ซึ่งเป็นลูกสาวของลิคารี
หนึ่งในเรื่องยากของคดีนี้ก็คือ
ระดับความใกล้ชิดระหว่างเคนดร้ากับลูกสาว
และเราหวังว่าการแยกบุคคลทั้งสอง
จะทำให้เธอมีโอกาสพ้นจากรัศมีการควบคุม
ที่มีต่อเธอมาตลอดระยะเวลาที่เกิดเหตุการณ์
ลิคารีกับทนายของเธอ ร้องขอให้ยกเลิกคำสั่งห้ามดังกล่าว
อีกทั้งศาลยังได้รับจดหมายจากลูกสาวของเธอ
บอกว่าต้องการกลับมาอยู่กับแม่
การถูกตัดขาดจากแม่ ทำให้ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง
ฉันรู้สึกว่าต้องมีแม่อยู่ในชีวิตฉัน
คุณคิดไหมว่าคนอื่นมองว่าคุณติดแม่
ฉันคิดว่าใครจะมองยังไงก็ได้
แต่บอกตรงๆ ฉันไม่สนเลย
สุดท้ายเคนดร้ายอมรับข้อกล่าวหาสองข้อ เรื่องการแอบสะกดรอยผู้เยาว์
ข้อหนึ่งกับโอเว่น อีกข้อหนึ่งกับลอริน
(สำนักงานศาลอิซาเบลล่าเคาน์ตี้)
(วันที่ 26 เมษายน 2023 วันพิพากษา)
ฉันไปศาลที่เคนดร้าพิจารณาคดี และครอบครัวของฉันก็อยู่ที่นั่น
มีคนไปกันเยอะ เต็มห้องเลย
และฉันเห็นเคนดร้า
มันน่าตกใจมากที่ได้เห็นเธอ หลังจากทุกอย่างเกิดขึ้น
เพราะมันแปลกมาก
ที่ได้เห็นโค้ชของตัวเองตั้งแต่สมัยม.1 แบบนั้น
เคนดร้าต้องพูดก่อนในวันขึ้นศาล
และเธอก็พูดโน้มน้าวต่างๆ นานา
ฉันขอโทษค่ะ ศาลที่เคารพ
ฉันขอโทษสำหรับพฤติกรรมของฉัน ที่ทำกับโอเว่น แมคเคนนี่และครอบครัวเขา
ฉันขอโทษสำหรับพฤติกรรมของฉัน ที่ทำกับโคลอี้ วิลสันและครอบครัวของเธอ
ฉันขอโทษลูกสาวฉัน ลอริน
ฉันได้รู้ว่าฉันป่วยทางจิต
และฉันไม่รู้ตัวว่ามีอาการวิกฤตมาหลายปี
ฉันได้รู้ว่าเป็นการรับมือกับบาดแผลทางใจ จากประสบการณ์ในวัยเด็กของฉัน
มีข้ออ้างมากมายในสิ่งที่เธอทำลงไป
เป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตเธอ
ฉันไม่ได้จะบอกว่าเรื่องพวกนั้นไม่ได้เกิดขึ้น
แต่ถ้าจะใช้เป็นข้ออ้างในการทำร้ายเด็กๆ
มันดูไม่ถูกต้องและไม่ยุติธรรม
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้
และแก้ไขสิ่งที่ฉันทำลงไปได้
โปรดรู้เถอะว่าฉันจะทำโดยไม่ลังเลใจ
ฉันรู้ว่าทั้งโอเว่นและจิลจะพูดที่นั่น
และบอกตรงๆ ว่า ฉันไม่อยากได้ยินสิ่งที่พวกเขาจะพูด
เพราะฉันรู้ว่าจะไม่มีอะไรดี
"สุดท้ายเรื่องนี้จะจบลง
เราจะพยายามกลับไปใช้ชีวิตของเรา
เราพยายามได้ แต่ผมกลัวไปแล้ว
เรื่องนี้จะส่งผลต่อชีวิตที่เหลือของผม"
ฉันไม่มีโอกาสได้พูดกับเคนดร้า ตั้งแต่ตอนที่เธอสารภาพ
จนกระทั่งวันนั้นที่ศาล มันเป็นสิ่งเดียวที่เราจะได้ทำ
เพราะเราไม่มีโอกาสได้ไปพูดในชั้นพิจารณาคดี
นั่นจึงเป็นโอกาสเดียวของเรา
"ฉันจะไม่มีวันลืมความรู้สึกแย่ๆ ที่เกิดกับฉันในวันที่เราได้รู้ความจริง
ความเจ็บปวด ความโกรธ การถูกหักหลัง ความเศร้า
ทุกอย่างประดังเข้ามา
ฉันรอเวลานี้มาเป็นปี
วันที่เธอมองตาฉันแล้วบอกให้ได้ว่าทำไม
มันคุ้มไหม ทั้งหมดนี่น่ะมันคุ้มไหม
ถ้ามองความบอบช้ำที่เกิดจากการกระทำนี้
ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่า มันจะมีผลกระทบยาวนานต่อทุกครอบครัวเหล่านี้
และมีผลกระทบต่อเด็กๆ เหล่านี้อาจจะตลอดชีวิต
นี่เป็นคดีที่เลวร้ายมาก
ผมจึงคิดว่า จากพฤติกรรมของคุณ
คุณสมควรได้รับโทษจำคุก
เคนดร้า ลิคารี คุณแม่จอมหลอกลวง จะถูกจำคุกอย่างน้อยหนึ่งปีครึ่ง
การตัดสินโทษในคดีนี้ ผมมองว่า
เป็นการพิจารณาลงโทษขั้นสูงสุด คือ 19 เดือน
รู้สึกดีค่ะที่ได้พูดกับเธอ และถามว่าทำไม
ฉันรู้ค่ะว่าไม่มีวันได้รู้เหตุผลที่แท้จริงหรอก
ฉันคิดว่าเธอหมกมุ่นกับโอเว่น
ซึ่งมันยาก สำหรับคนเป็นแม่ และเธอก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว
แต่ฉันคิดว่าเธออยากมีความสัมพันธ์
กับโอเว่นในระดับหนึ่ง
ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามันรับไม่ได้กับวัยของเธอ
มันรู้สึกเหมือนเธอชอบผม
เธอดีกับผมสุดๆ และแบบว่า
"ฉันจะทำนี่ทำนั่นให้เธอนะ"
คือมัน…
ไม่เหมือนกับเป็นแม่แฟนน่ะ
เหมือนเป็นอะไรที่มากกว่านั้น
เธอจะทำนั่นทำนี่ให้ผม เธอจะหั่นสเต๊กให้ผม
มันถึงขั้นที่เกือบจะเรียกได้ว่าประหลาดเกิน
ถ้าดูจากลักษณะที่เธอปฏิบัติกับเขา และลักษณะที่เธอชื่นชมเขา
ก็จะบอกได้ว่า เธอทำทุกอย่างให้เขาอย่างออกนอกหน้า
หรือไม่ก็อยากให้เขาสังเกตเห็น
เธอจะทำเป็นส่งข้อความหาเขาแบบไม่ตั้งใจ
และพยายามติดต่อเขาอยู่เรื่อยๆ
เธอมาดูเขาแข่งทุกนัด แม้กระทั่งหลังจากที่ลอรินกับเขาเลิกกันแล้ว
แบบนี้มันน่าเกลียด
แม่บอกให้ฉันฆ่าตัวตาย
มันทำให้ฉันเศร้าอยู่นะ
คือ "ทำไมแม่ฉันเองถึงบอกให้ฉันทำแบบนั้นนะ"
ฉันเคยถามแม่แล้ว
แต่ไม่ใช่แบบ "ทำไมแม่ถึงบอกหนูให้ไปฆ่าตัวตาย"
ทุกวันนี้ฉันก็ยังสงสัยอยู่ ยังไม่รู้ว่าทำไม
ผมอยากรู้ความจริงไหมน่ะเหรอ แน่นอน
เธอมีเหตุผลอะไรในใจ
อะไรทำให้เธอทำแบบนี้
ฉันรู้ว่าพ่อโกรธและคงไม่มีวันให้อภัยแม่
แต่ฉันแค่ไม่คิดถึงตรงนั้น
ฉันแค่อยากมีความสัมพันธ์กับแม่ที่ฉันต้องการ
ฉันชอบคุยกับแม่ตอนแม่อยู่ในคุก
ฉันคุยกับแม่ได้ทุกวันจันทร์กับวันพุธ
เราแค่คุยกันเรื่องวันเวลาของเรา เรื่องที่เคยเกิดขึ้น เรื่องสนุกๆ
แล้วแม่ก็จะส่งอีเมลถึงฉัน เราส่งอีเมลถึงกันได้
(เคนดร้า ลิคารี: หวัดดีจ้า เจ้าลูกลิงหัวฟู)
(แม่โกรธแล้วนะ ลูกทำแม่เศร้า)
(ลูกพูดแค่ไปละนะ แต่ไม่ได้บอกว่ารักแม่)
(แม่ยกโทษให้จ้ะ แม่รักลูกนะ)
(ขอให้เป็นวันที่สนุกสนานสุดเหวี่ยง)
แม่ทำเหมือนกับว่าทุกอย่างดีขึ้นแล้ว
และแม่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
(อรุณสวัสดิ์ลูกสาวคนสวย)
(คิดถึงลูกแทบบ้าแล้ว)
(ลูกคือแสงที่เจิดจ้าที่สุดในจักรวาล)
(ส่งจูบลอยลมมาให้จ้ะ)
(คืนนี้แม่จะโทรหา)
(รักลูกนะ รัก รัก รัก รัก รัก รัก)
(แม่รักลูก)
(รักลูกที่ซู้ดดด)
(เหลือไม่ถึงปีแล้ว ตื่นเต้นจัง)
แม่ออกจากคุกในวันที่ 8 สิงหาคม 2024
ฉันหวังว่าฉันกับแม่ จะฟื้นฟูความสัมพันธ์ของเราได้
เพราะฉันรู้สึกเหมือน ส่วนหนึ่งของชีวิตฉันขาดหายไป
ไม่ว่าส่วนของลูกผู้หญิง
หรือว่าขาดแม่
พอมองย้อนกลับไป
ฉันผิดหวังในตัวเองมาก
ที่ปล่อยให้ตัวเองเลยเถิดไปถึงขั้นนั้น
ฉันทำให้ครอบครัวผิดหวัง
ทำให้ตัวเองผิดหวัง และมันทำใจยาก
แล้วก็…
เพราะในช่วงนั้นของชีวิต
มันไม่ใช่ตัวตนของฉัน
ไม่ใช่คนที่ฉันเคยเป็น
และไม่ใช่ฉันในวันนี้
นับตั้งแต่ลอรินเกิด ลูกกับฉันสนิทกันมาตลอด
ครอบครัวมีความหมายกับฉันมาก
ฉันจึงรู้เสมอว่าฉันต้องการครอบครัวแบบนั้น
และเมื่อเรา
มีลูกด้วยกัน
ฉันจำได้ว่าเรานั่งอยู่ในห้องหมอ
ได้ยินเสียงหัวใจนั้นเต้นเป็นครั้งแรก
มันทำให้ตื่นเต้นมากเลย
บางครั้งเราอาจคิดว่าเราคงรักใครไม่ได้อีก
แล้วจู่ๆ ก็มีทารกน้อยมาอยู่ในอ้อมอกของเรา
และนั่นคือโลกใบใหม่
เป็นความรู้สึกใหม่ๆ
ในขณะที่เธอเริ่มเติบโตขึ้น
ฉันก็เริ่มมีสิ่งที่เก็บกดไว้ปรากฏขึ้นมา
หลายอย่างที่เป็นบาดแผลเก่าๆ เริ่มปรากฏให้เห็นอีก
ซึ่งฉันไม่รู้ว่าจะรับมือยังไง
ตอนฉันอายุ 17
ฉันถูกข่มขืน
แล้วพอ
ลูกสาวฉันย่างเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น
ฉันก็เริ่มกลัว กลัวมาก
ฉันไม่อยากให้ลูกประสบชะตากรรมเดียวกับฉัน
และ…
และฉันคิดว่านั่นแหละที่นำไปสู่
ตัวฉันที่ไม่รู้วิธีจัดการกับสิ่งต่างๆ
มันยากเพราะฉันกำลังรื้อฟื้น เรื่องที่ตัวเองเคยประสบมา
แต่ในขณะเดียวกัน
ก็อยากจะปกป้องเธอ
ฉันอยากจะควบคุมผลสำเร็จในชีวิตของเธอ
ฉันกลัวที่จะปล่อยให้เธอโตขึ้นอีก
อยากจะปกป้องเธอ ดูแลเธอให้ปลอดภัย อยู่ใกล้หูใกล้ตา
และกลัวที่จะปล่อยให้เธอโตขึ้น
เพราะกลัวสิ่งที่อาจเกิดขึ้นกับเธอ
ผมไม่ได้คุยกับลอริน
มานานมากแล้ว
ฉันกับโอเว่นไม่ได้คุยกันแล้ว ฉันเห็นเขาตรงทางเดิน
แต่เราไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันเลย
ใช่ครับ ผมโกรธลอริน
ผมคงจะไม่คุยกับเธอแล้วในอนาคต
ลอรินยังเด็กมากสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้
ฉันไม่คิดว่ามันเป็นความผิดของเธอ
ที่แม่ของเธอเป็นแบบนั้น และอยากให้สิ่งต่างๆ เป็นไปแบบนี้
โคลอี้เสียเวลาไปทั้งปี
ทั้งๆ ที่ควรจะเป็น ช่วงเวลาแห่งความทรงจำที่ดีที่สุดในชีวิตเธอ
ตลอดทั้งปีที่คนกล่าวหาเธอว่าเป็นคนทำ
และไม่เชื่อสิ่งที่เธอพูด
ถูกพ่อแม่ของเธอซักไซ้ไล่เลียง
และคนส่วนใหญ่ก็ไม่เชื่อเธอ
ฉันว่าฉันเสียเพื่อนไปหลายคนเพราะเรื่องนี้
คนแรกก็โอเว่น ฉันกับโอเว่นและคนอื่นๆ เคยเป็นเพื่อนกัน
ฉัน เมซี่ โอเว่น และโซฟี่ เราจะนั่งโต๊ะเดียวกัน
ฉันรู้สึกผิดกับโคลอี้
ที่ไปโทษเธอ
โทษครอบครัวของเธอ
ตอนนั้นเราเลิกให้ความสนใจข้อมูลที่เรามี
ซึ่งมีอยู่ไม่มากตลอดสองปีนั้น
และฉันรู้สึกผิดมากเลยนะที่ทำแบบนั้นกับเธอ
จิล เธอเริ่มเรื่องนี้
ผลกระทบที่เกิดกับครอบครัวผม ครอบครัวเรา
ส่วนใหญ่เป็นเพราะเธอกับไมค์ เมน
ผมจำได้ว่าช่วงวันสองวันแรกของการไต่สวนเรา
ผมส่งข้อความหาเขา บอกว่าผมค่อนข้างที่จะเชื่อว่า
น่าจะเป็นเคนดร้าที่ทำเรื่องนี้
ผมบอก "ไม่รู้นะว่า คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเธอบ้าง ไมค์
แต่เธอไม่ใช่คนซื่อสัตย์"
ฉันเคยบอกคนอื่นแล้วว่า
ชอว์นกับลอรินจะทำเป็นตีเนียน
เหมือนตัวเองเป็นเหยื่อในสถานการณ์นี้
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วก็จะรอดตัวไป
เพราะไมค์ เมนไม่ได้ทำหน้าที่ตัวเอง และไม่ได้สืบสวนพวกเขา
แล้วมันก็เป็นอย่างนั้น
ผมภูมิใจในตัวเธอจริงๆ เลยเนี่ย
ฉันสงบเสงี่ยมมาตั้งนาน ขอบอก
โชคดีที่มีแบรด ปีเตอร์ส
เพราะถ้าไม่มีเขา เรื่องนี้คงไม่คืบหน้าไปไหน
หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าจะจับเคนดร้าได้เอาตอนไหน
คุณดูสารคดีเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เอาเถอะ ว่ามันจบยังไง มันจบไม่ดีหรอก
ไม่มีใครรู้ว่าเธอจะทำอะไรอีก
ถ้ายังเอาผิดกับเธอไม่ได้
โอเค
มีแรงแค่นี้เหรอ
มาเลยค่ะ
ฉันกับพ่อสนิทกันมากขึ้นตั้งแต่เกิดเรื่องนี้
รู้นะว่าพ่อรักลูกมากแค่ไหน
- ค่ะ ในบางเวลา - บางเวลาเหรอ พ่อรักลูกนะ
- หนูก็รักพ่อ - โอเค
พ่อภูมิใจในตัวลูก ลูกเป็นเด็กดี โอเคนะ
รักลูกจ้ะ
เราผูกพันกันมาก
เรามีเรื่องให้หัวเราะได้ในทุกๆ สิ่งที่เราทำ
นี่
ผมดีใจที่ได้เห็นเธอยิ้มแย้ม และหัวเราะคิกคักตามประสาเด็ก
และทำเรื่องเปิ่นๆ เหมือนที่เราทุกคนเคยทำ
ตอนนี้เธอเริ่มมาทางพ่อมากขึ้นแล้ว
เธอกำลังเติบโต และมันวิเศษจริงๆ
เธอกำลังเติบโตเป็นผู้หญิงสวย
ฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เจอแม่ตอนนี้ ซึ่งแม่ออกจากคุกแล้ว
ฉันอยากเจอแม่เมื่อถึงเวลา
ฉันคงจะ
สบายใจขึ้นที่ได้เจอแม่ แต่มันก็ยากเหมือนกัน
ผ่านมาปีครึ่งแล้วที่ฉันไม่ได้เจอลูก
เราทั้งคู่ต่างรู้ว่า
เรามีกันเสมอไม่ว่าจะยังไง
ตอนนี้ฉันอยากจะไว้ใจแม่ แต่ฉันคงทำไม่ได้
ตอนนี้แม่ออกมาแล้ว ฉันแค่อยากให้แม่ได้รับความช่วยเหลือ
แล้วเมื่อเราได้เจอกัน
มันจะได้ไม่กลับไปเป็นแบบเดิม อย่างที่เคยเป็น
ฉันคิดว่าเราจะมีความสัมพันธ์ที่ดีได้แน่
ฉันรู้ว่าเราแม่ลูกผูกพันกัน
มาก
การอยู่แบบไม่มีความสัมพันธ์นั้น ฉันว่ามันทำให้ฉันเจ็บปวดมาก
ฉันคิดว่าการฟื้นฟูความสัมพันธ์ของเราขึ้นมาใหม่ จะช่วยเราสองคนได้มาก
ฉันรักแม่ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
(ลอรินวางแผนจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ในสาขาอาชญาวิทยา)
(ถ้าคุณหรือคนที่คุณรู้จัก กำลังประสบปัญหาสุขภาพจิต หรือคิดฆ่าตัวตาย)
(โปรดดูข้อมูลที่ WANNATALKABOUTIT.COM)
(คำบรรยายโดย นิติพร โจโดวิน)