Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Nie! Nie!
Tak.
Nie.
Proszę.
Nie mogę znowu umrzeć.
Nie mogę.
Nie znowu.
Nie.
Nie, proszę!
Nie!
Zanosi się na deszcz.
Jaki mamy plan?
Mamy odprawić jakiś rytuał?
- Nie jestem na to gotowa. - To nie będą „czary-mary”.
Raczej ceremonia zamknięcia.
To nasz ostatni przystanek. I choć niczego się nie dowiedzieliśmy,
powinniśmy to zaznaczyć.
Uczcić porażkę?
- Czemu nie? - Jasne.
Nie wiem, czego się spodziewaliśmy.
Chcieliśmy to zamknąć. Czy nie o to chodzi w takich sytuacjach?
Niczego nie zamykamy.
Ona zaginęła, nie umarła.
Oczywiście. Tak tylko spytałem.
Czekaj. Clover, nie kasuj tego.
Obejrzyj to.
Wiem, że mogłam się inaczej pożegnać.
Po śmierci mamy mogłam postąpić inaczej.
Tylko że nie mogłam zostać w tym domu ani chwili dłużej.
Ale możesz jeszcze do mnie dołączyć.
Wiem, że to nie jest łatwa decyzja,
ale proszę, oddzwoń.
Tęsknię za tobą.
- Dziwnie tu być rok później. - Max!
Co?
On ma rację.
To jest dziwne i trochę smutne.
Przykro mi, Clover.
Chwyćmy się za ręce.
- Nie. - Rany, Megan.
Robiliśmy to wszędzie.
Bez tego wszystko byłoby niepełne.
Clover wie, że mam specjalny dar.
Specjalny dar?
Twoim największym osiągnięciem było wykrycie,
że twój tata ma romans z mamą Maxa.
- Miałam rację. - Pamiętasz?
Wszyscy to wykryliśmy, słysząc ich w garażu.
Ale to wciąż moja mama.
Może jednak spróbujemy?
Pewnie zniknęła niedługo po nagraniu tego filmu.
I to jest poważna sprawa.
Wszyscy to czujemy, więc wykorzystajmy jej energię.
Zgoda, chwyćmy się za ręce.
Super świetnie.
No dobrze.
W porządku.
Teraz.
Zamknijcie oczy.
I spróbujcie wszystko wyciszyć.
Pomyślcie o tym, jak o starym radiu lub telewizorze.
Czasami można złapać sygnał,
ale najczęściej są tylko szumy.
Wciąż próbujcie.
Spowolnijcie oddech.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
Wydech.
Wdech.
I wydech.
- Boże! - Uwaga!
Z drogi!
Zwolnij!
- Chryste! - Co za świr?
Dobra.
Spróbujmy jeszcze raz.
Clover?
- Clover! - Hej, Max.
Przestań. Daj jej odetchnąć.
Pamiętasz, dlaczego cię rzuciła?
Nie rzuciła. To ja z nią zerwałem.
Bo ograniczałeś jej przestrzeń.
- A od kiedy ty się na tym znasz? - Przepraszam, a co to ma znaczyć?
Od przedszkola musiałaś być stale w związku.
- Naprawdę? Tak? - Nie.
Pół roku temu był facet taki sam jak ty.
Trzy miesiące wcześniej - dziewczyna.
- Julia. - Julia?
- Jak długo jesteście razem? - Trzy miesiące.
- Zerwie z tobą po powrocie. - Max.
A jeśli tak, to macie jeszcze numer Julii?
Spadaj.
Tylko to.
Dwa dolary.
Dziękuję.
Przepraszam, widziałem cię z przyjaciółmi.
Co to było?
Jakiś krąg modlitewny?
Tak, coś takiego.
- Dziękuję. - No jasne.
Czy pracował pan tu rok temu?
Rok temu i rok wcześniej,
i rok wcześniej, i jeszcze rok wcześniej,
i jeszcze, i jeszcze.
Każdy rok jest taki sam,
lecz inny.
Zdecydowanie.
Mogę pana o coś spytać?
Kojarzy pan tę dziewczynę?
Ładna.
Podobna do ciebie.
Zaginęła?
Tego nie powiedziałam.
Nie ty pierwsza pytasz,
czy kogoś widziałem.
Czy dużo ludzi tu ginie?
Tutaj? Nie.
Ale trochę dalej, w Glore Valley.
Tam można napytać sobie biedy.
Glore Valley?
Tak.
Przestań.
Ale marudzisz.
Mogę coś powiedzieć, zanim wróci Clover?
Mówiliście, że to zwykły wypad za miasto.
Nie wiedziałem, że będziemy odtwarzać ostatnią podróż jej siostry.
Więc coś powiem.
Jako student psychologii...
Tak, dziękuję.
Jako student psychologii, wątpię, czy to jest dobre dla Clover.
Pomysł był świetny.
Właśnie. To jej pomoże dojść do siebie.
Ale to też może wywołać u niej chęć...
no wiecie, znowu...
To czemu z nami pojechałeś? Żeby spędzić więcej czasu z Clover?
Przetrwamy ten cholerny czas, jeśli będziemy się trzymać razem.
Nie wińmy się za to, gdzie się znaleźliśmy.
Jeśli mamy kogoś winić, to tylko Melanie.
Kilka tygodni po śmierci mamy
zostawiła Clover. Postąpiła egoistycznie.
Słuchajcie.
Chyba wiem, gdzie zaginęła Mel.
- Nie bój się. - To szaleństwo.
- W aucie jest bezpiecznie podczas burzy. - Bzdura.
- Wszyscy o tym wiedzą. - Nie powtarzaj takich bredni.
- Możemy zawrócić? - Co ja źle zrobiłem?
Bo zapeszysz. Ktoś powie coś takiego
i nagle Abe w coś wjedzie, i wszyscy zginiemy.
Nie chrzań takich głupot.
Czy możemy zawrócić?
Nie. Już zawracałem dwa razy.
- To zrób to jeszcze raz. - Nie możemy cały czas zawracać.
Zatrzymaj wóz. Nic nie widać.
Nawet nie słyszę własnych myśli.
Co, do diabła?
Jasna cholera.
Co się dzieje?
Zaraz zwymiotuję.
Megan?
Widzicie to?
Jakby nas otaczała.
Ta anomalia pogodowa ma swoją nazwę.
Serio?
Jaką?
Nie wiem. Nie pamiętam.
Ale to jest fajne.
Fajne, dziwne - bez znaczenia, lepiej wracać do auta i jechać do domu.
Nie pojadę przez tę cholerną burzę. Przeczekajmy.
Albo znajdźmy inną drogę.
Szlag!
Ktoś ma zasięg?
Ja.
- Bardzo słaby. - Świetnie.
Wiecie co? Ściana wodna.
Co?
Myślę, że to zjawisko to ściana wodna.
Wymyśliłeś to.
Nie, jest o tym piosenka.
Co?
Może ktoś z domku powie nam, gdzie jesteśmy.
Będzie można coś zaplanować.
- Dobrze. - Dobry pomysł.
To szaleństwo.
Jest tu kto?
24.10.1998
WSCH. SŁOŃCA 06:08 ZACH. 17:08
TOALETA
Chyba od lat nikogo tu nie było.
Właśnie. Gdzie są wszyscy?
GOŚCIE
Zabawne.
ZAGINĄŁ
Clover.
Mel?
Clover!
ZAGINĘŁA
Clover!
Clover?
Max?
ZAGINĘŁA
Jasna cholera.
Clover.
Wszystko dobrze?
Chyba kogoś tam widziałam.
Wejdźmy do środka.
Niech to szlag!
Co się stało?
Patrz.
Niech to szlag!
Dziewczyny.
Musicie to zobaczyć.
Nie ma tu żadnych informacji.
Daty urodzin, wzrostu, wagi, ostatniego miejsca pobytu
ani nawet numeru kontaktowego.
Więc o co tu chodzi?
Ja też coś znalazłam.
WITAMY W GLORE VALLEY
„Glore Valley”. To tutaj.
Tutaj zaginęła Mel.
- To ją usłyszałam w deszczu. - Co? Posłuchaj...
Pogubiłam się.
Usłyszałam głos Mel, wołała moje imię.
Ale nie chciałam w to wierzyć.
A potem zobaczyłam to.
Wszystko to jakieś dziwne.
Mówię wam, że to ona. Patrzcie.
O w mordę.
No właśnie.
Czy któreś z was odwróciło klepsydrę?
- Max? - Nie. A co to ma do rzeczy?
- Wcześniej nie była odwrócona. - Zaraz.
Słyszeliście to?
Tak.
Gdzie moje auto?
Szlag!
To mój wóz?
Do środka.
Wchodzimy. Już.
Będzie tak siedział?
Raczej: czy my będziemy tu tkwić?
Co możemy zrobić?
Sprawdźmy znów telefony.
- Od początku nic nie działa. - Gdzieś tu musi być telefon.
Możesz iść poszukać.
Ja nie spuszczę oka z tego gościa.
Szlag!
Dlaczego pod ziemią są okna?
Jest telefon.
Jest sygnał.
Pewnie ktoś sobie z nami pogrywa.
- Damy radę. - Tak.
Nie działa.
Chyba że...
Chyba że co?
Że to samo spotkało Melanie.
Czy ktoś mnie słyszy?
Halo?
To wy?
Sprawdzę szybko i zaraz wrócę.
- Dobrze? - Dobrze.
Halo?
Czy ktoś tam jest?
Abe?
Czy to Nina?
Co jest?
Sprawdzę to.
Schowajcie się! Szybko!
Proszę.
Mel!
O w mordę!
Jakim cudem żyję?
Zostałeś zabity.
Widziałam to.
Ja też umarłam.
Ciebie też dorwał?
A co z resztą?
Chodźmy.
Nic wam nie jest?
- Co się stało? - Nie wiemy.
Megan.
Gdzie jest Abe?
- Abe? - Tu jestem.
Mamy przerąbane.
ZAGINĘŁA
Ja pierdzielę.
Już nas to dopadło.
„To”, czyli co?
Nie jestem pewna.
Ale wyczuwam to silniej niż wcześniej.
Spieprzajmy stąd, póki możemy.
Nie, on wciąż tu może być.
Nikogo nie ma, ale jest jeep.
Świetnie. Wsiadajmy i jedźmy.
Chyba nie możemy.
Tego nie wiesz.
Wiem, że 10 minut temu zostałeś zamordowany.
A ja to widziałam na własne oczy.
Widziałam to, zanim mnie zamordowano.
I jestem tu znowu, a moje nazwisko jest w księdze, jak Mel,
- ...a kto wie, co ją spotkało. - A więc ta noc zaczyna się od nowa.
Jak w tamtym filmie. To się dzieje naprawdę?
Było o tym kilka filmów, ale...
Tego ostatnio nie było.
Więc jest inaczej niż w tamtych filmach.
Dobrze wiedzieć.
Tego też nie było.
Szlag!
- Abe? - O w mordę!
Szlag!
Megan? Co się dzieje?
Dziś jest inaczej.
To znaczy?
Gorzej.
Szlag!
Dobrze.
Coś ci powiem,
to twoje odbieranie sygnałów...
Teraz totalnie w to wierzę.
Meg!
Megan!
- Hej. Meg. - Megan!
Kurwa, co się dzieje?
Megan?
- Megan? - Gdzie ona zniknęła?
Megan?
Gdzie ona jest?
Gdzie ją poniosło?
Słuchajcie.
Meg?
Czy ktoś tam jest? Hej!
Pomóżcie! Proszę!
Kto tam jest?
To miasto należało potępić. Wszyscy tu jesteśmy grzesznikami.
Proszę, zatrzymaj to. Pozwól mi umrzeć.
Gdzie moja mama?
Mamusiu?
Nagle mnie zaatakowała, ale to nie była ona.
Nikt nas nie uratuje.
Będą patrzeć, jak umieramy. Raz za razem.
Czy ktoś widział Tommy'ego?
Moje włosy. Moje kości. Proszę.
Tak to na nas wpływa. Czy to się może skończyć?
Ta przemiana.
Nie pamiętam swojego imienia.
Proszę, zabij mnie.
Chcę, żeby to się skończyło.
Nie wpuszczaj go!
Lepiej jej nie dotykać!
Dlaczego?
Jej opętanie może przejść na ciebie.
Opętanie nie przenosi się przez dotyk.
Musisz być słabej wiary.
Moja wiara jest silna.
Myślisz, że to, co ją dopadło, wciąż tu jest?
Nie wiem.
Powiedziała, że coś się zbliża.
Chodźcie.
Nikogo tam nie widzę.
Czy ktoś tu jest?
Melanie?
Clover! O Boże! To ty?
- Wpuść mnie. Proszę. - Mel.
Czekaj. Czekaj. Mieliśmy nikogo nie wpuszczać.
Proszę, pomóżcie!
- On mnie zabije. - Nie, czekaj.
Ktoś ją krzywdzi. Musimy jej pomóc. Nie możemy tak stać.
Mel.
Max.
Pomocy!
Melanie.
Co to jest?
Tego domu tu nie było.
Clover!
Pomocy!
Ratunku!
Pomóżcie mi, proszę!
Max. Nic ci nie jest?
Clover!
Nie, nie, nie!
Nie!
PIEPRZYĆ WIEDŹMĘ Z GLORE
Kurwa mać!
Clover!
Czekaj chwilę.
Musimy pomóc Clover.
Jak? Ona nie żyje. Odrzuciło ją na 10 metrów.
Pójdziemy po nią. Może jeszcze żyje.
„Jeszcze”? Może jest już martwa.
Powinniśmy teraz jechać po pomoc. Tak jak ustaliliśmy.
- Megan mówiła, że to nas nie puści. - Mówiła wiele rzeczy.
Nina. Chyba się na to nie zgodzisz.
Mamy tu do czynienia z jakimś porąbanym gównem.
Nie jesteśmy na to przygotowani.
Jedyny sposób, by przez to przejść, to trzymać się razem.
Sama to powiedziałaś.
Ty to powiedziałaś.
Myślisz, że dzięki temu Clover do ciebie wróci?
Abe!
Jeśli wyjdziecie stąd żywi,
możecie iść się pieprzyć.
Czekaj, Max!
Co jest, kurwa?
- Jedziemy po pomoc. - Czemu mu to powiedziałeś?
Bo zaraz, kurwa, zginie.
Sam nie wiem. Bo ty byś tak powiedziała.
Ale oni wiedzą, że ja nie mówię tego na poważnie.
Clover, Max i Megan
to jedyni ludzie, których znam od zawsze.
Wiem. Chcesz ich ocalić, tak?
Najpierw musimy ocalić siebie.
I myślisz, że możemy tak po prostu stąd wyjechać?
Nie wiem. Ale żeby się dowiedzieć, musimy spróbować.
Jeśli będziemy tu siedzieć,
spotka nas coś bardzo złego.
Dlatego spróbujemy ściągnąć pomoc.
Hej?
Hej.
...zawalenie się kopalni - tragedia, która wstrząsnęła miastem dwa dni temu.
Nadal nie potwierdzono liczby ofiar,
lecz eksperci obawiają się najgorszego.
Nie.
Proszę, wypuść mnie.
Chcę wyjść.
Jest tylko jedno wyjście.
Albo przetrwasz noc, albo się nią staniesz.
Proszę, wypuść mnie.
Nie.
Nie!
Cierp.
Cierp jak reszta tego przeklętego miasta.
Cierp, aż otworzy się piekło
i cię pochłonie.
O w mordę.
Clover?
Nie mogę zostawić przyjaciół.
- Jedziemy. - Nie.
- Nie chcę zostawiać przyjaciół. - Nie.
Co ty robisz? Otwórz drzwi!
- Musimy jechać po pomoc. - Abe, otwórz.
O Boże.
Co to jest?
- Co to jest? - Nie wiem.
O Boże.
Jedź!
Moje drzwi są zablokowane.
Zablokowane.
Abe?
Clover.
Clover?
Pieprzone klauny.
O kurwa!
Clover?
Chyba znowu zginęliśmy.
Tak.
To będzie się wciąż powtarzać?
Nie wiem.
„Przetrwać noc albo się nią stać”.
Nie ma wody...
Jak to?
Ktoś chce?
Poproszę.
Dobra.
Jesteś pewna, że mówiła
o przetrwaniu?
To była prawdziwa wiedźma?
Chyba prawdziwa.
To znaczy...
Chyba tak powiedziała.
Tylko to zapamiętałam.
Cóż...
Plusem jest to, że mamy szansę z tego wyjść.
W jaki sposób?
„Przetrwać noc”.
Może jeśli przetrwamy do świtu, to się skończy.
A ta druga część?
„Albo się nią stać”.
Stać się nocą, tak?
Jeśli się nie uda, utkniemy tu na zawsze.
To... i to będzie się wciąż powtarzać.
My się w coś zmieniamy.
Widzicie to, prawda?
Dobra, będziemy tu siedzieć do wschodu słońca, jak powiedział Max.
A co z Mel?
Ona też gdzieś tu utknęła.
Gdyby utknęła, byłaby tutaj.
Ci ludzie ze zdjęć też by tu byli, ale ich nie ma...
- Gdzie mogą być? - O Boże.
Clover, nie przyjechaliśmy tu szukać Mel.
To ciebie chcieliśmy odnaleźć.
Dawną ciebie.
Mieliśmy nadzieję, że to ci pomoże.
Że pomożemy ci wrócić do życia.
Abe.
- W porządku? - Napij się.
Abe.
Ja pierdolę!
Boże!
Mam to w ustach!
Nina, czekaj!
- On pił wodę. - Wszyscy piliśmy.
Boże!
- Co teraz? - Nie wiem.
Muszę pomyśleć. To potworne.
Meg?
Nie.
Meg?
- Megan? - Nie, proszę.
Proszę. Nie.
Megan.
- Co robić? - Nie wiem.
Boże.
Nie wiem, co zrobić.
Pomóżcie mi.
Megan. Co robić?
Megan.
Zabij mnie, Max.
Co? Nie!
Proszę. Oni wszyscy nie żyją.
Wypiliśmy wodę i cali jesteśmy umazani tym gównem.
Musimy zacząć od nowa i coś wymyślić.
Piasek się kończy.
Prawie świta. Może przeżyjemy.
Wrócimy. Były tylko dwie powtórki.
Widziałeś te wpisy w książce. U innych było dużo więcej.
Wrócimy.
Musimy ich uratować.
Proszę, zrób to. Pospiesz się. Max, szybciej.
Nie potrafię.
Max.
Nie potrafię. Przepraszam.
To pan?
Prawie ci się udało.
Prawie!
Ale nie całkiem.
Nie przetrwasz, siedząc w miejscu, panno Clover.
Słucham?
Ktoś jeszcze ma nowe zęby?
- Ile ma ich być? - Nie wiem, ale to liczba parzysta.
Najwyraźniej nie da się tego przeczekać.
Tu musi być coś, co pomoże nam opracować plan.
ZAKŁAD PSYCHIATRYCZNY Dr Alan J. Hill, psychiatra
O ja cię pieprzę. To on.
Ten facet ze stacji benzynowej.
- Co? - To dr Alan Hill.
Jest jakoś powiązany z tym miejscem.
Co tu jest takiego wyjątkowego?
Dwadzieścia lat temu doszło do katastrofy w kopalni w Glore Valley.
„Śledztwo potwierdziło,
że zbyt rozległy podkop pod miastem spowodował
zapadnięcie się kopalni i śmierć ponad tysiąca stu osób”.
„By pomóc ocalałym, sprowadzono dr. Alana Hilla, specjalistę od traumy”.
Ziemia pochłonęła całe miasto.
Dlatego nie ma tu domów.
I stąd te okna w piwnicy.
To było piętro.
Tu było wejście.
Co z tego? Moim zdaniem musimy zdobyć broń.
- Potrzebujemy czegoś więcej niż broni. - Czego?
Nie, dzięki.
Biblia może być bronią.
Nie przeciwko wariatowi w masce.
Walczymy nie tylko z nim.
Co noc atakuje nas coś innego.
Właśnie. Ale dlaczego?
Zastanówmy się.
Gdyby to wciąż było to samo, z czasem balibyśmy się mniej.
MATERIAŁY DOWODOWE
Co jest gorszego od braku pewności, co będzie dalej?
Kimkolwiek,
czymkolwiek
to jest,
- ...to chce, żebyśmy się bali. - Udaje mu się.
Chyba coś mam.
To nam nie pomoże. Kaseta VHS?
Wiedza to potęga.
Super. Tego nam teraz trzeba.
Przepraszam.
- Świetna pomoc, Max. - Chwila. Jest jeszcze jedna.
Mamy zostawić cię na chwilę?
- Zamknij się. - Dobra.
REHABILITACJA PSYCHIATRYCZNA
POMOCY!
Proszę.
Co mi pan robi? Dlaczego wciąż wracam?
Dlaczego te rzeczy wciąż mnie zabijają?
Kim pan jest?!
Czego pan chce ode mnie?
Pacjent wykazuje oznaki wygłodzenia i zaniku mięśni.
Co się dzieje?
I, co najważniejsze, odczuwa silny strach,
niepokój, ma poczucie beznadziei i rozpaczy.
Na szczęście dla moich eksperymentów
trauma po katastrofie nie ustąpiła
i dotyka zarówno ocalałych, jak i przyjezdnych.
Im dłużej trwało uwięzienie, tym bardziej był zdesperowany,
a zarazem coraz bardziej nieludzki.
Boże, proszę!
Jedenaście nocy to jak dotąd najwięcej w moich eksperymentach.
Wkrótce te emocje zaczęły wpływać na jego ciało
w bardzo interesujący sposób,
przeobrażając go w stworzenie
znane jako Wendigo.
To nie przypadek, że w psychologii
Wendigo symbolizuje ekstremalny głód
i ekstremalne pragnienie.
To samo dzieje się z nami.
Tym się stajemy.
Tak.
Teraz rozumiecie.
Wypuść nas.
Wypuść nas!
Istnieje wyjście,
ale ma swoją cenę.
- Spytaj go, jaką. - Abe!
Jaką?
Za każdym razem ktoś musi umrzeć.
Czworo może wyjść, ale jedno musi umrzeć.
Nie.
Jasne, draniu.
Czekaj. Powinniśmy go wysłuchać.
A co? Chcesz się za nas poświęcić?
Nie.
Nie możemy mu ufać.
Mamy szansę się stąd wydostać,
ale tylko Hill wie jak.
On gdzieś tu jest. Czuję to.
MAPA MIASTA GLORE VALLEY
ZAKŁAD PSYCHIATRYCZNY
Jak to ma nam pomóc? Całe miasto zostało zniszczone. On może być wszędzie.
Nie „wszędzie”.
ZAKŁAD PSYCHIATRYCZNY
Jest tam.
Nina powiedziała, że to już nie istnieje.
Musimy go wyciągnąć z kryjówki.
Chcę się z panem spotkać.
Clover, co ty robisz?
On jest kluczem do tego.
Da się zrobić.
Ale tylko ty, Clover. Przyjaciele nie.
- Nie. - Clover, nie.
To pułapka, jak wszystko tutaj.
- Myślę, że to dobry pomysł. - Stul dziób.
To czwarta noc. Będzie więcej okazji.
- Tego nie wiemy. - Ci z księgi mieli ich więcej.
Abe ma rację.
- To nasza szansa. - Nie słuchaj go.
Jestem w lesie.
Jestem tu z twoją siostrą.
Może pozwolę ci ją zobaczyć.
- Clo. - Proszę.
- Clover, przestań. - Nie.
Muszę spróbować.
- Clover! - Pozwól jej!
- Stój! - Puść ją!
- Zwariowałeś? - Co?
Hej! Nina!
Pieprzony palant!
Nie sądziłem, że to zrobi.
Wiedziałeś, że to zrobi, i wykorzystałeś to. Pieprzony tchórz!
Musimy szybko znaleźć Clover.
- Po co? - Znajdziemy ją.
Jeśli już nie żyje, pozabijamy się i zaczniemy od nowa.
Jestem za.
Abe pierwszy.
Chwila.
Powiedzmy, że zaczniemy od nowa. I co?
Będziemy uciekać, aż skończą się szanse?
Mówisz poważnie?
Nie chcę żyć, bo ktoś za mnie zginął!
- Bo Clover zginęła! - Pomyśl!
Ile jeszcze śmierci możesz przeżyć? Szczerze.
Clover próbowała się zabić dwa razy w zeszłym roku.
Czy nie tego właśnie chciała...
Kurwa, Nina, co jest?
Znajdźcie Clover, bo inaczej trzeba będzie zostawić dwie osoby.
Chodźmy.
Módl się, żeby ją znaleźli.
Jestem tutaj!
Do pana dyspozycji.
Nie.
O nie.
Nie, proszę. Proszę.
Nie!
Proszę!
Nie! Czekaj!
Musisz spróbować przeżyć, Nino.
Przeżyję.
Ale nie tym razem.
Boję się śmierci.
Prawdziwej śmierci.
Ja też.
Ale bardziej przeraża mnie życie bez przyjaciół.
On pierwszy.
Co takiego?
Clover!
Ja pierdzielę.
Clover?
Clover!
Tam.
Co jest?
Uciekaj!
Max!
Pęknie, gdy się ruszę.
Spokojnie. Daj mi rękę.
Trzymam cię. Pociągnę na trzy.
Dobra.
Raz, dwa, trzy.
Meg!
Clover! Clover!
Max!
Jesteś tu.
Uwolnię cię. Jesteś gotowa?
Tak.
Przepraszam. Szlag!
Max.
To Melanie?
- Chodź. Szybko. - Melanie! Nie!
Pomogę ci.
Melanie!
Schrzaniłam to, Max.
Co?
- Schrzaniłam. - Nie.
- Tak, tak. - Nie.
Tak.
Dlaczego po mnie przyszedłeś? Mogliście uciec.
Razem mamy większe szanse.
Razem.
Nie zostawię cię.
Kiedy umrzemy...
tak naprawdę...
Czy będziemy mogli to powtórzyć?
Mam nadzieję, że nie.
Dlaczego?
Bardziej cenisz życie... kiedy wiesz, że masz tylko jedną szansę.
Tak.
Reszta żyje?
Nie jestem pewien, co z Abe i Niną.
A Megan?
- Przecież nie wiem, co z Abe i Niną. - Ale Meg nie żyje.
To wystarczy, by zacząć od nowa.
Następny raz może być ostatni.
Ale myślę, że wszyscy przeżyjemy.
Więc zacznijmy od tego, że umrzemy.
Wiem, wiem. W porządku.
Tak.
Dziękuję.
Hej!
Wal się!
Zaczekaj, Mel.
Mel. Mel.
Czekaj. Weź to.
Nie, Clover.
- Należał do mamy. Weź go. - Ty go zatrzymaj.
Zaczekasz, aż minie burza?
Chcę jechać. Do Nowego Jorku daleka droga.
I zostanę sama.
Tak.
Tyle razy prosiłam, żebyś ze mną jechała.
Jedźmy razem.
Mówiłam ci, że nie mogę.
Nie możesz tu siedzieć do końca życia.
To żadne życie.
Przynajmniej nie uciekam.
Myślisz, że to ucieczka?
Raczej bieg ku czemuś.
Ku czemu?
Szkole, nowemu miastu, nowemu życiu.
Kocham cię.
Ale nie mogę tu siedzieć i zamienić się w kogoś, kogo nie znoszę.
Mel.
Mel, zaczekaj!
Hej. Hej...
Musiałem cię tu zaciągnąć.
Myślałem, że cię straciliśmy.
Hej.
Czy to jest...?
Mam coś na plecach?
- Nic tu nie ma. - Na pewno?
Mam wrażenie, że coś tam jest.
Jak długo tu jesteśmy?
Nie wiem. Trzy albo cztery noce.
Pięć.
Pięć nocy.
Nie pięć.
Trzynaście.
Co?
Minęło 13 nocy.
Sprawdź w księdze.
Nikt nie miał więcej niż 13.
To może być nasza ostatnia szansa.
Nic z tego nie pamiętam.
Ja też.
Nie postąpiliśmy tak, jak ustalaliśmy.
Kolejny raz nie był ostatni, ani następny i jeszcze następny.
Zaraz.
Gdzie jest Megan?
Cholera. Megan.
Nie ma jej tam.
Może coś się jej stało?
Albo dopadła ją pierwszą.
Co? Co ją dopadło?
Noc.
Przetrwać noc albo stać się nią.
Nie wiemy, czy spotka nas to jednocześnie.
Bo nic nie wiemy.
Ale każdy może mieć inną liczbę szans.
To przypadek.
Może masz rację.
Dobra. Super. Więc co robimy?
Megan po prostu... zniknęła?
Cholera. Dlaczego nic nie pamiętamy?
Nie zrobiliśmy notatek.
To na nic. I tak by zniknęły pod koniec nocy.
- Twój podpis nie zniknął. - Są tylko podpisy.
Nie nagrałem niczego?
O ja cię. Chodźcie tu.
Patrzcie.
Mam mnóstwo nagrań.
Coś takiego!
Dobra.
Nie martw się, usuniemy go.
Dobra.
- Nie ruszaj się. - Dobra.
Abe, ostrożnie.
- Wyciągnij go. - Abe?
Co?
Już go nie ma?
Nie ma?
Tak. Nie ma.
Spadł?
- O kurwa! - Co?
- Ożeż! - Wciąż jest?
- Wszystko w porządku. - Clover, spokojnie.
Wciąż go mam na twarzy?
O Boże.
Szlag! Zamknięte.
Kurwa.
Co to jest?
Co to jest, do cholery?
To człowiek?
Ja pitolę. Co to jest?!
Max, powinniśmy zawrócić.
Patrz tutaj.
UWAGA! ŻAR!
- Na ścianach jest krew. - Cicho, Abe.
Co to jest?
Max!
Giń!
Max!
Giń!
Czemu nie umierasz, do diabła?
O w mordę. Co jest?
- Co się dzieje? - Co to jest?
Co to ma być?!
- Nina! - Co jest, kurwa?
- Nina! - Co się dzieje?!
Abe! Co to jest?!
Ja pierdzielę!
Pójdę za nim.
Może znajdę coś, co nam pomoże.
Muszę spróbować.
- Szlag! - Boże, idą tu.
Wszyscy tu idą.
Wiejmy.
Wciąż tylko uciekamy.
Więc zacznijmy biec ku czemuś.
Jak to?
Idę do tunelu.
Clover, nie wiemy, co tam jest.
- To może być nasza ostatnia noc. - Git.
Bardziej cenisz życie, gdy masz tylko jedną szansę.
Wybaczcie, że was w to wciągnęłam.
Jesteście tu przeze mnie.
Jesteście dla mnie jak rodzina.
Uratuję Megan, zabiję Hilla i wydostanę nas stąd.
Mam już dość śmierci.
Clover.
Idziemy razem.
Ja cię pieprzę!
Spokojnie.
O Boże.
Co, do diabła?
Ja pierdzielę.
To ogromna przestrzeń.
Ostrożnie.
Patrz pod nogi.
Dalej.
Czy to...?
Nie ruszaj się.
Wiejemy!
Jazda!
Biegiem!
Nina!
Nina! Tędy!
Szybciej!
Biegiem!
Tędy! Tutaj!
Szybko!
Czekaj! Zaraz!
Szlag!
- Max! - Uciekaj! Znajdziemy jakieś wyjście!
Max, nie!
Idź, znajdź Megan!
My się jakoś wydostaniemy.
Hej, porypańcu!
Ja cię pieprzę.
Nie rób tego. Mel.
To ja.
Kocham cię, Mel.
Ale wypieprzam z tego piekła.
Max!
Szlag!
Wal się, gnoju. Umieraj!
Rany!
Pomocy!
- Megan! - Ratunku!
- Megan! - Clover!
Uważaj!
Poszukam wyjścia. Muszę znaleźć klucz.
Pospiesz się!
RAPORT PSYCHIATRYCZNY Pacjentka: Clover Paul
Jesteś intrygującą pacjentką, Clover.
Dużo bardziej interesującą od pozostałych.
Głęboka depresja,
dwie nieudane próby samobójcze,
silne stany lękowe...
Straciłaś kontrolę, Clover.
Widać to po każdym spotkaniu z kolejnym potworem.
One wszystkie są emanacją twojej psychiki.
O czym pan mówi?
Zamaskowany psychol to banał.
Każdy w jakimś sensie czuje się bezsilny.
Wiedźma jest oczywiście uosobieniem wyparcia.
Ale te niespodziewane eksplozje ciał przyjaciół...
Bardzo rzadki przypadek.
To przejaw
twojej skłonności do autodestrukcji.
Pieprz się.
Zabieram stąd przyjaciół.
Tylko ty możesz to zrobić.
To miejsce...
żywi się twoimi kompleksami i lękami.
Chce pan powiedzieć, że sobie to wszystko wyobraziłam?
To nie jest prawdziwe?
Jasne, że jest prawdziwe.
Ale ty jesteś motorem, który wprawia to w ruch,
tak jak wcześniej Melanie i inni
wprawiali to w ruch. Wprawiali i wprawiali.
Pomocy! Ratunku!
Słyszysz to?
Twoi przyjaciele znowu umrą.
Tyk, tyk, tyk...
Dlaczego pan to robi?
Dlaczego?
Bo to moja dziedzina.
Strach to moja działka.
Ludzie naznaczeni traumą, tacy jak ty, Clover...
Miejsca naznaczone traumą, jak Glore Valley...
Jeśli je połączyć...
trauma staje się terrorem...
iskrzy...
i wznieca płomień.
Pomocy! Utknąłem!
I tworzy...
idealną...
grozę.
Ja pierniczę, nadchodzą! Ratunku! Proszę!
Ale żeby to było
naprawdę skuteczne,
jak już mówiłem,
ktoś zawsze musi umrzeć.
Idą tu! Szybko!
Właśnie.
Ale tym razem...
to będzie pan.
Clover!
Szybciej!
Uciekaj.
Drabina.
Szybciej!
Jest wyjście!
Szybko!
Wchodź.
Clover!
Nie!
- Clover! - Wyciągniemy cię.
Megan!
Co się dzieje?
Patrzcie, niebo.
Przetrwaliśmy.
To koniec.
Rany!
Chcecie zostać jeszcze jedną noc?
Tekst: Agata Deka