Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
London. Kumusta kayo? Hello!
Simulan na natin. Tumayo kayong lahat.
Ginawa n'yo nga. Umupo kayo.
Matagal ko nang gustong gawin 'yon!
Jesus Christ!
Wala siya rito.
Pinadala niya 'ko.
Kumusta, Mumbai? Hello!
Meron akong good news at bad news. Ano'ng uunahin ko?
Bad news.
Laging sagot ng mga Indian.
Kasi sa India, 'yong bad news ng iba…
Ito 'yong bad news…
Masaya talaga ako.
Oo.
Ang good news,
sasabihin ko sa inyo, kaya sana mawala.
Pag sinasabi ang masaya,
may nilalabag ang mga Indian na tinuro sa amin
mula pa no'ng British Raj.
Ang kaligayahan ay katahimikan.
Di ba? Pag nagtanong ka sa Indian,
"Masaya ka ba?" Ganito 'yan…
Wag kayong malilito. Hindi 'to kumpirmasyon.
Hindi pagtanggi. Nililigaw ko kayo.
Di ko sasabihing "Hindi ko alam."
Mas "Ayokong malaman mo, Diyos lang ang makakaalam."
Kasi dapat tapat ka sa Diyos, di ba?
Kinakausap tayo ng Diyos, di ba?
Sinasabi niya, "Mahal kita. Magpakatatag ka. Iboto mo ako."
-Kumusta, New York? Ayos ba kayo? -Oo!
May ikukuwento ako sa inyo. Backstory 'to.
Nag-shoot ako ng bagong Netflix special.
Nangyari 'yon sa London at Mumbai.
Sinulat ko ang show na 'yon sa tahimik. Ni-rewrite ko pala.
Kasalanan ko 'yong katahimikan.
Kasi 'yong… Ewan ko ba. Ayos naman ang lahat.
Tapos…
Parang medyo napayabang ako.
Parang nakakaramdam ang universe ng kayabangan.
Nasa hotel room ako sa London.
Six weeks bago 'yon, magte-taping dapat ako
ng bagong Netflix Special ko sa simbahan sa London
saka sa stadium sa Mumbai. May ginawa 'yong universe…
Nagising akong walang boses.
Pinakamalaking show sa career ko. Six weeks na lang.
Hindi masakit ang lalamunan ko. Wala lang boses.
Sira. Tahimik.
Parang nagbago 'yong gobyerno sa katawan ko.
Tapos sabi ng pamilya ko, "Puro good news ang sinasabi mo.
Na-activate mo ang evil eye."
Para sa mga Amerikano, evil eye 'yong masasama ang hangarin.
Wala silang gagawing masama sa 'yo. Gusto lang nilang may masamang mangyari.
Ipinasugo nila sa iba 'yong kasamaan.
Hihiling lang sila. Iihip ng pilikmata,
sasabihin, "Sana hindi siya tigasan."
Hindi naman ako namimintas. Mahirap ang kinatatayuan n'yo, pero…
Makapangyarihan ang evil eye.
Di ba? Sa India, tinatawag ang evil eye…
na Nazar!
Pamilya ko 'yan! Oo!
Nabanggit na rin ang pamilya, sobrang sayang umuwi.
Kumusta, Mumbai? Kumusta, London? Kumusta, New York City?
Masaya 'kong makita kayo.
Ayan, o! Ayos!
Pag sinabi mo 'yong good news, na-a-activate ang evil eye.
Pansinin n'yo. May good news ako. Ready?
Nanalo ako ng Emmy Award. Tapos…
Salamat! Salamat sa suporta n'yo sa comedy ko.
Pinapasalamatan din kayo ng pamilya ko.
Guys, magaling ang artist na pinapanood n'yo.
Kaya lang, magaling para sa mga White. Walang kuwenta 'yon.
Kahinaan ng mga Brown ang papuri ng mga White.
Sasabihin ng lahat, "Traidor siya sa bansa niya."
Alam ko. "Vir, green ang Kryptonite."
Pera ng White 'yon.
Magnet ng Brown, kaya dito kayo nakatira.
Traidor kayo sa bansa n'yo.
Evil Eye!
Naiintindihan ko. Maraming hindi natuwa no'ng nanalo ako
kasi English comedian ako na nasa India.
Meron tayong post-colonial na galit sa English language.
Pribilehiyo ang katumbas sa 'tin ng English, tama?
-Oo. -Mali naman 'yon.
Maraming bansa sa mundo na magaling mag-English ang mga tao,
pero naghihirap.
Halimbawa, ang bansang England.
Pag magaling kang mag-English, "Hindi makamasa si Vir Das."
Oo, parang Oppenheimer.
Napanood n'yo 'yon? Hindi? Bakit insecure kayo?
Pucha, bakit dapat laging makamasa?
"Napanood n'yo ang Oppenheimer?" "Di ako bagay sa kabuteng ulap."
Bigyan n'yo nang five years si Putin.
Pero may spectrum sa India.
Ija-judge ka pag barok ang English mo.
Pero kung magaling kang mag-English… ija-judge ka pa rin, 'no?
'Yan ang Appu-Vivek Ramaswamy spectrum.
'Yong Mowgli-Rishi Sunak spectrum…
'Yong Kangana-Tharoor spectrum, di ba? Lahat sila…
No'ng nanalo ako ng Emmy Award,
may dalawang mainstream na Indian critics sa TV.
Sabi ng isa, "Ayoko kay Vir Das."
Sabi no'ng isa, "Bakit?" Ang sagot, "Magaling sa English."
Wag kang magalit sa tao dahil malinaw magsalita.
Sorry. Mumbai, ang malinaw magsalita…
Di tayo gano'n kagaling, 'no?
May naka-hook up ako sa Mumbai.
Pag magkikita kami, sasabihin niya, "Bembang tayo, pare."
"Makinig ka. Bembang tayo, pare!"
Tapos magse-sex kami habang pinagtatawanan ang dalawang language.
Maja-judge ka.
Naalala ko, nilapitan ako ng isa sa mga sikat na komedyanteng Hindi.
Sabi niya, "Masyado kang global, Vir."
Hindi global ang Indian stand-up. Para kang conyo.
Dapat maging makamasa ka gaya namin."
Tapos sumakay sa Range Rover.
Saka mo maiisip na 'yong pinakamayaman sa mundo,
hindi nag-e-English.
Isipin n'yo.
Jack Ma, Mandarin. Mukesh Ambani, Gujarati.
Elon Musk, X. Hindi kailangan ng English…
Dinala ako sa sikat na vocal doctor sa England.
Meron daw akong malalaking vocal cyst sa dalawang vocal chords ko.
Sabi niya, "Mr. Das, seven months siguro bago ka makapagsalita ulit.
Pero tingnan mo si Djokovic."
Na-injure, pahinga nang six months,
nag-physio nang marami, nakabalik in five weeks.
Hanapin mo lang 'yong Djokovic sa loob mo."
Alam n'yo bang nakakabastos ikumpara
ang komedyante sa athlete?
Parang pag namatay 'yong pasyente niya,
"Nakakalungkot, pero tingnan mo si Hesus."
Pinako sa krus, namatay, inilibing, nag-physio.
Nabuhay sa ikatlong araw!
Hanapin mo lang si Hesus sa loob mo.
Na-imagine n'yo, Brown na may balbas, sinabi sa White na hanapin si Hesus?
Si Hesus ang huling gumawa no'n.
Pero nagte-train ako.
Sinisante ko 'yong American trainer ko. Kumuha ako ng Indian trainer.
Nagsasalita ng Hindi. Malaki ang tiyan.
Kasi 'yong Western, puro kayabangan ang alam.
Hindi ko maintindihan. Sabi niya, "Mr. Das,
kung gusto mong pumayat,
kailangan mong kumain at magpagutom.
Gugulatin natin ang katawan mo."
Sabi ko, "Tol, taga-Mumbai ako."
Kung gusto kong gulatin ang katawan ko. Tatawid ako ng kalsada."
Papayat talaga ako pag may SUV sa ibabaw ko.
Random privilege. "Mr. Das?"
May anti-oxidants ka ba?"
Sabi ko, "Ang AQI ngayon ay 599."
Anong oxygen sa Mumbai ang pinagsasasabi mo?
Sa puntong 'to, kino-convert ng katawan ko ang monoxide sa dioxide.
Anti-oxidant ako.
Nawala na 'yong kalahati ng manonood. Kalahati na lang.
Di ba? Sabi nila, "Ba't siya nagtuturo ng science?
"Wala ako dito para sa oxygen."
Magpatawa ka lang, pare. Ayokong mag-isip.
Kayo 'yon.
Sa comments, "Magpatawa ka na lang.
Ayokong mag-isip."
E, di maghanap ka ng kikiliti sa 'yo, puta!
Random privilege shit. "Mr. Das, ano'ng masasabi mo sa probiotics?"
Alam n'yo ba ang probiotics?
"Ano'ng masasabi mo sa probiotics?"
Sabi ko, "Naniniwala ako sa karapatan ng babaeng pumili."
Probiotic ako.
Sabi niya, "Nagkakamali ka, Mr. Das."
Sabi ko, "Ayokong makonsensiya
sa buong buhay ko."
Nahahawa talaga ako sa pagsasalita ng trainer na 'to pag kausap ko siya.
May pangit na ugali ang mga Indian.
Pag may kinakausap tayong may foreign accent…
hinihigop natin ang accent nila, parang dementor.
Tapos gagamitin natin pabalik sa kanila.
Parang pag may mabait na French na kumain sa inyo ng hapunan.
Sasabihin niya, "Magnifique ito.
Pwedeng pahingi pa ng Chicken Tikka?"
Pupunta ka sa kusina n'yo.
Titingin ka sa Indian mong nanay,
"Uy, gusto pa niya ng Chicken Tikka."
Lalabas ang nanay mo, titingin sa French,
"Beta, gusto mo pa ba…"
Matatakot na 'yong French ngayon, 'no?
Sasabihin niya, "Tita, pahingi pa po ng Chick…"
Tatlong racist tuloy kayo ngayon na nagkakagulo sa Chicken Tikka.
Para mawala ang evil eye, anim na pundit,
anim na pari ang pinadala sa bahay ko para sa walong oras na worship ritual.
Gagawa sila ng Shivling gawa sa gatas, ghee, at yelo
na tatayong nang six feet sa ere.
Isa sa pinakamagandang nakita ko.
Sabi ko, "Pwede bang tapusin n'yo ang mga tulay sa Mumbai?"
Sabi ng pundit, "Magdasal ka gabi-gabi."
Hindi ko makausap 'yong pundit, sabi ko,
"Kaya ko nga kayo kinuha, e."
Sabi niya, "Di ka namin ipagdadasal."
Sinisiguro lang namin na pakikinggan ang dasal mo.
Kaya sabi ko, "Para pala kayong TSA PreCheck…
ng Diyos?"
Sabi niya, "Oo, maghubad ka ng sapatos."
Kaya lang, hindi ako paladasal.
Nababanggit ko lang ang Diyos pag nilalabasan ako at nagbubuhat sa gym.
Para sa 'kin, magkapareho ang karanasang 'yon.
Hindi nakikisama ang tuhod ko, e.
Nakatingin sa salamin. Alam n'yo…
Pero…
Kinakausap ko ang Diyos. No'ng isang araw,
nagdasal ako kasi nawawala ang passport ko.
Sir, makakakuha ka ng bagong passport sa loob ng 24 oras
kung may kakilala ka sa gobyerno.
Maliban sa 'kin, kailangan ko ng passport dahil sa gobyerno.
Kaya pag nawalan ako ng passport, hindi talaga siya nawala.
Kinuha ng Diyos ang passport ko.
Ang tingin ko sa relihiyon… Pag desperado ako, tumatawa ako.
Sabi ko, "God, hindi ako pwedeng…
mag-joke sa ibang bansang hindi ko mapupuntahan.
Tapos biglang may file na bumukas sa harap ko.
May narinig akong ingay…
Promise, andun lang 'yong passport ko
sa loob ng file, nakatago sa ilalim ng mga papel ng mga joke.
Napaiyak ako sa sobrang saya. Naluha para sa isang pirasong papel.
Huling nangyari 'yon para sa negative na pregnancy test.
Kailangan ko 'yong passport kasi pupunta 'ko sa Australia.
Sorry, may mga Australian ba sa audience? Mag-ingay.
Gusto ko ang bansa n'yo.
Para kayong Bangladesh ng England.
Off ba 'yon…
Sorry, pasensiya na. Patawad.
Kayo ang Pakistan ng New Zealand.
Ganito. Sumusunod ako sa batas ng mga airport ng ibang bansa.
Ayokong ipahiya ang India abroad maliban kung sa malaking theater.
Tapos itong matandang babaeng Aussie…
pinuntirya ako.
Ang daming White. Sabi niya, "Ikaw, sir.
I-check in mo ang bag mo."
Sabi ko, "Madam, walang nine kilos 'to. Isang item lang." Sabi niya, "Hindi!
Mag-check in ka ng bag."
Nainis ako. Maiinis din kayo, 'no?
Oo!
Sabi ko, "Iche-check mo ba 'yong mga White?"
Sabi ng mga White, "Aba,
siyempre, iche-check niya."
Tinuro niya 'ko. Sabi niya, "Hindi!
Ikaw lang."
Natuwa ako. Sabi ko, "Oh my God.
OG racist 'to."
Parang nakita mo 'yong northern lights.
Nakita ko na sa libro at pelikula, pero mas nakakamangha sa personal.
Bihira kang makakakita ng OG racist sa modern setting.
Nakakasira ng utak, 'no?
Parang Nazi na uminom ng milk tea.
Magbabayad ako para makakita ng gano'n!
Naka-full SS uniform, tapos…
Hei…
Hei… Hei…
Heil, Hitler.
Pakiramdam ko talaga,
naaaping komunidad ang mga racist.
Hindi n'yo ba naisip 'yong hirap maging racist,
bigot ka, pero nakulong ka sa katawan ng matalino?
Walang public platform ang mga racist. Nasa 80% lang na American podcast.
Gano'n lang, di ba?
Ninanakaw ang magagandang idea nila. Kinuha sa kultura ng mga racist.
Sa mga racist galing ang "N" word. Ninakaw ng hip-hop.
Mga racist ang nakaisip ng paghihiwalay. Ninakaw ng pickleball.
Mga racist ang nakaisip ng pang-aalipin. Ninakaw ng Apple.
Kinuha lahat ng idea nila. Pa'no ang buhay ng racist?
Patitingnan mo sa maliit na Paki na tulad ko ang maleta niya.
Tapos uuwi ka, magmi-missionary sex sa ilalim ng picture ni Churchill.
Ano'ng…
Dapat missionary pag may picture ni Winston Churchill.
Hindi pwedeng anal sa ilalim ni Churchill.
Di pa nakakakita si Churchill…
ng colonization.
A…
Lumakad ako sa first class.
Nakangiti lang siya sa 'kin na parang nagtagumpay.
May pumitik sa 'kin.
Madalas, tumatahimik lang ang mga Indian, di ba?
Sabi ko, "Madam, sana Indian ang mapangasawa ng anak mo."
Sana mag-uwi ng guwapong Indian 'yong anak niya.
Kamukha ni Dev Patel,
may bigote ni Sadguru,
katulad ng katawan ko.
Matutulog sila sa kabilang kuwarto at maririnig nila
ang Indian-Aussie mix sex na dinig buong gabi.
"Sige! Aussie!" "Sige pa!"
Saka…
Oo, 65 siya.
Dapat maawa ka.
Posibleng magmahal ng matandang racist, 'no?
Indians, buksan n'yo 'yong WhatsApp family chat n'yo.
Fun fact, kung wala kang mahanap na racist sa family group n'yo sa WhatsApp,
ikaw 'yong racist, gago.
Wag kang mahiya.
Isa sa mga lola ko, malaking Islamophobe.
Sobra.
Platinum member, frequent flyer na bigot.
Pag may stand-up ako, sasabihin niya, "Oh, Allah!"
Sabi ko, "Galit ka sa Muslim, di ba?"
Sabi niya, "Pag naiinis ako, Diyos nila ang tatawagin ko."
Bakit aabalahin pa 'yong atin?
Pumunta ako sa speech therapist ni Adele.
Pareho kami ng problema. Magka-level kami ng talent.
Maliit na babaeng Jewish siya na malaking maningil. Binigay niya 'to.
Ito ang Kazoo.
Sabi niya, "Pag natugtog mo ang 'Happy Birthday' sa Kazoo,
ready ka na ulit mag-perform sa theater."
Sabi ko, "Pag nakapag-burpees ka sa marshmallow carpet,
ready ka na sa apendectomy."
Akala ko naglalaro kami.
Magsabi ng mga walang kuwentang pangungusap.
Imposibleng patunugin 'to.
Walang nangyayari. Galing dapat sa loob ang tunog.
Ganito ako araw-araw, 20 beses kada araw…
Alam n'yo ba ilang bibe na ang dumating sa bahay?
Naghahanap ng aksiyon.
Tinanggap ko naman.
Dahil pareho kami ng sinasabi.
Pagdating ng mga bibe…
Nasulit n'yo na ang binayad n'yo, 'no? Musical performance.
Sabi niya, "Mr. Das, 20 years mo nang ginagamit nang mali ang boses mo."
Sabi ko, "Makakaliwa ang talino mo."
Kaya mas gusto ko ang kabataan.
Mag-ingay 'yong mga 18 to 25 diyan.
Gusto ko kayo. Prangka kayo. Hindi kayo tahimik. Nagse-share kayo.
Matapang kayo. Nakikipaglaban.
Mati-trigger kayo sa feedback. Tatawa kami.
'Yon ang sistema.
Ayos 'yan, guys. Kaya…
Kaya nga namin…
Kaya pinapapaniwala namin kayo na may boses kayo.
Content namin ang sinasabi n'yo.
Dalawa ang pamangkin ko sa generation pagkatapos ng Gen Z. Ano'ng tawag do'n?
-Alpha. -Tanga?
A…
Fourteen 'yong mga pamangkin ko. Dinala ko sa museum.
Nagalit 'yong pamangkin ko,
kasi 'yong malaking European painting, di kasya sa phone niya na ganito.
Sabi ko, "Ikutin mo ang phone mo, shunga."
Sabi niya, "Vir Mama, hindi mo naiintindihan.
Nagbago na ang mundo. Vertical na ang buhay."
Sabi ko, "Papalitan ko na ang will ko."
Hindi kita tatanggalin. Iiwan ko sa 'yo lahat,
basta vertical mo 'ko i-cremate.
Nakamulat. Nakatingin ako sa pamilya habang nasusunog, ha?
Dapat may DJ na nagpapatugtog ng techno music sa likod ko.
Gusto ko, parang Sunburn na Sati, ha?
Parang Glastonbury 'yong pagluluksa, ha?
Burning Man sa burning man.
Saka gusto ko…
i-video mo lahat, tapos i-upload mo sa Instagram.
Ang i-caption mo, "Vir Mama, lit."
'Yon ang perfect na caption para sa cremation, di ba?
Ang daling maimpluwensiyahan, kasi pinagkakitaan 'yong paglimot.
Dapat lang, merong drop.
Isang oras na show na sa Gen Z kahit isang punch line lang.
I-delay mo ang drop.
Vir Mama, nagbago na ang mundo. Vertical na ang buhay.
Nagbago na ang mundo
Nagbago na ang mundo, mundo, mundo Vir Mama
Mundo, mundo, mundo Vir Mama
Buhay, buhay, buhay…
Vertical
Vertical ang buhay
Tingnan n'yo, mukha kayong tanga.
Sabi ng matatanda, "Ano'ng nangyayari?"
"Gusto ko ng refund."
Sabi ng Gen Z, "Let him cook, bro."
'Yon ang perfect caption sa cremation.
Four weeks bago ang stadium show, sinubukan ko ang Homeopathy.
Mag-ingay 'yong hindi nakakaalam ano ang Homeopathy.
Ipapaliwanag ko. Ang Homeopath ay 'yong malungkot na virgin na lalaki…
na nasa two-feet by two-feet na kuwarto
at napapaligiran ng puting powder.
Parang closet sa party ni Diddy.
Binigyan niya 'ko ng white powder para ilagay sa mukha.
Sabi ko, "Ano 'to?" Sabi niya, "Di na mahalaga 'yon."
Kaya naglalagay ako ngayon ng puting powder sa mukha eight times a day.
Hindi na 'ko nagsa-stand-up. Finance na ang trabaho ko.
Adik na 'ko.
Ito ang problema sa henerasyon n'yo.
Naadik kayo sa mga influencer sa dopamine device n'yo.
Nahumaling na kayo sa identity. Hindi personality.
Pinakikita n'yo sa iba kung ano kayo, di kung sino kayo.
Nag-iipon at nagbo-broadcast kayo ng labels.
Kasi kumakatawan sila sa shots ng dopamine
galing sa internet na kinaaadikan n'yo.
Hindi ka lang tao,
polyamorous, may ADHD, vegan, juggler ka rin
na walang relihiyon, pero bilib sa Avengers, di ba?
Saka…
Hindi ko kayo binobola, pero habang tumatanda kayo,
nalalaman n'yong basic lang ang mundo. Di ba, grown-ups?
Oo!
Dalawa lang ang uri ng tao sa buong mundo.
May mga gago.
At may mga taong nagtitiis sa mga gago. 'Yan na ang mundo.
Wag tayong atrasado,
may mga intersectional na gago sa mundo.
Mga gagong Black, gagong White, gagong straight, gagong bakla,
gagong trans.
Sa kabilang banda, may mababait na vegans.
Komplikado ang mga tao. Di ba, London?
Sinasabi ko lang, kahit si Hitler, dog lover.
Naaalala n'yo?
Side note. Litong-lito siguro 'yong aso ni Hitler, 'no?
Visuals lang naiintindihan ng aso, hindi politika.
Kung aso ka ni Hitler…
Sa tuwing lalabas ang tatay mo, ganito siya…
Hindi naghahagis ng bola.
Tapos pag tahimik ka, malalaman mong
nakakagawa ka ng sign language
na ikaw lang ang nakakaintindi.
Tumingin ako sa assistant ko. Gusto ko ng decaf…
"Gusto ko ng decaf black."
Sabi niya, "Ha?" Sabi ko, "Gusto ko ng decaf black."
"Ano?"
Sabi ko, "Puta ang ina mo!"
"Gusto mo ng decaf black?"
Tatahimik din lahat ng nasa paligid mo.
Sasabihin nila, "Oh my God! Nawalan ka ng boses?"
Ang lungkot naman.
"Gusto mo ba ng decaf black?"
Tapos malalaman mong pag may nagsalita, mahahawa lahat.
Naiintindihan ko,
pag nasangkot ka sa kontrobersiya,
gusto mo man o hindi, magiging kuwento ka.
Ang problema sa pagiging kuwento,
gagamitin ka para makakuha ng atensiyon kahit saan.
Sa tuwing nasa New York ako o kaya nasa UK,
may susulpot na White reporter, "Oh my God!
Pwede ba kaming gumawa ng 9,000-word exclusive
tungkol sa pagpapatahimik sa paghihirap mo?"
"Teka, paghihirap ko?"
"Pasensiya na, madam. Kailangan mo 'ata ng kuwento ng pang-aapi
para gumaan ang pakiramdam mo kung tagasaan ka, 'no?"
"Ganito, merong…"
"May taong ang problema, nahihirapang tigasan, 'no?
Nakakaawang tingnan, pero nakakabastos sabihin."
Sabi niya, "Di mo naiintindihan.
Marami kaming audience. Makikisimpatiya sila."
Sabi ko, "Maliit ang audience ko, pero may malasakit sila. Okay?"
Simpatiya…
Porn video ang simpatiya na pinapanood para sumaya.
Orgy 'yong malasakit, lahat tayo nagse-sex.
Ganito, 30% sa inyo ang natawa sa joke na 'yon.
Magpaiwan kayo pagkatapos ng show…
Hindi metaphor 'yon.
"Kumusta 'yong Vir Das show?" "Tinrabaho 'yong crowd.
Sobrang intense…"
A…
Naniniwala ako pag di sila na-on the spot,
kung bibigyan sila ng safe space saka anonymity,
karamihan ng tao, mag-uusap nang totoo.
Sasabihin nila ang totoo. Alam nila ang tama at mali. Di ba?
Di ba? 'Yan ang tingin ko!
Tingnan natin. Pakipatay ng ilaw, Chelsea.
Kavi, pakipatay ng ilaw.
Di namamatay ang ilaw ng Christmas tree.
Lima ang electrician sa crew ko, hindi nila malaman ang gagawin dito.
Sa summer lalabas ang special ko, pambihira!
British people, magtapatan tayo, pwede?
Sa tuwing may nangyayari sa bansa n'yo,
80% ng mundo, walang simpatiya sa inyo.
Sorry. Maiksi pa rin, e.
Nanggulo at nagpalipat-lipat kayo sa iba't ibang bansa,
tapos magrereklamo kayo na maraming ibang lahi sa England?
Ayaw na nga namin ng bayad-utang, e. Di ba, mga Indian?
Ayoko nang ibalik ng hari n'yo 'yong Kohinoor,
ipalunok n'yo sa kanya.
Tingnan natin kung totoong God can save the King.
Mag-usap tayo nang tapat. Subukan natin?
Sige!
Kung magiging tapat tayo sa isa't isa,
mula 2019, parang lahat tayo sinusubaybayan at pinagkakakitaan.
Pinaniniwala tayo sa kuwento ng mabuti laban sa masama,
pero sa bawat paglipas ng taon,
nawawalan na ng saysay 'yon. Mali ang mga bayaning sinasamba natin.
Nagkakasya tayo sa katangahan dahil wala nang dangal ang middle class
na uhaw sa pagkonsumo at sa kulto ng kapangyarihan.
Alam ng bawat Indian dito
na mula 2019,
wala nang kahit isang
magandang Marvel movie, alam n'yo 'yan.
Puro kalokohan na 'yong mga bayani nila.
Mga pekeng kuwento na 'yon.
Ano bang akala n'yong sinasabi ko?
Joke lang 'yon tungkol sa MCU, guys.
Siya nga pala, walang nakakakita sa inyo.
Wala. Safe kayo.
Di 'yong nasa taas na binabalewala kayo. O mga nasa baba na binabalewala n'yo.
Pero naririnig nila kayo.
Gawin n'yo lang 'yong ingay na gusto n'yong maalala sa inyo.
-Ganpati Bappa! -Morya!
Bilang outsider, gusto ko lang sabihing
magtatapos na ang paghahari n'yo.
-Parang gano'n, e. -Oo.
Mula sa labas, para kayong 'yong maganda no'ng high school
na bumalik sa reunion.
Galit siya, kasi maganda na rin lahat ngayon.
Tapos China ang principal…
Sa tingin ko,
dahil lahat ng matatalino sa bansa n'yo
naging tiwaling gago na kaya hindi n'yo na pinakikinggan.
Mas nakikinig na kayo sa mga tanga na mas matalino sa inyo nang konti.
Kinumbinsi n'yo ang sarili n'yo na 'yon ang matatalino.
Ang tingin ngayon sa inyo ng mundo ay tulad ng tingin n'yo kay Joe Biden.
Parang aww!
Hindi na niya alam kung asan siya.
Dito lang muna tayo sa dilim.
Sakaling merong may baril.
Buksan n'yo na ang ilaw.
Hindi tatanggalin ng Amerika ang baril. Hindi n'yo pinag-uusapan.
Naniniwala ako na lahat ng Amerikano dapat payagang
bumili ng baril sa kahit anong edad kahit walang ID.
Teka. Pero dapat palitan n'yo ang gun technology n'yo.
Dapat voice activated na ang mga baril.
Sa tuwing gusto mong magpaputok, hindi puputok ang baril
hangga't wala kang sinasabi nang kumpleto at malinaw sa baril gamit ang boses mo.
Tapos, ang kailangan n'yong sabihin ay 'yong buong Second Amendment.
Magbabago ang gun violence habangbuhay, pare.
Sasabihin ng mga Amerikano, "Papatayin kita,
mag-aaral muna ako nang two weeks."
After two weeks, babalik siya. "Sa United States of America,
hindi hahadlangan ang karapatan sa pagdadala ng armas
ng mga sinanay na milisya para sa seguridad ng estado."
Ang dami na agad makakatakbo no'n.
Pag Apple ang namahala sa baril n'yo, malulutas na ang terorismo ng dayuhan.
Dahil kay Siri!
Pag lumabas 'yong accent ko, "Siri!"
Hindi hahadlangan ang karapatan sa pag-aarmas
ng sinanay na milisya."
"May limang malapit na Starbucks."
Oat milk cappuccino.
"Barilin lahat ng Pilipino!" Wag! Hoy!
Tourist visa 'tong sa 'kin, guys. Hindi ako natatakot sa inyo.
Nagte-therapy ako.
'Yong therapist ko, babaeng may hawak na chamomile tea
two centimeters ang layo sa mukha niya sa buong session,
pero hindi iniinom.
Ang inaasahan ko na lang sa therapy, inumin niya 'yon.
Para siyang Jedi.
Sabi niya, "Mr. Das, maraming komedyante
malungkot ang kabataan."
Nagiging pigil 'yong depinisyon nila ng pagmamahal.
Sabi ko, "Alam mo ba, 30 seconds lang nagse-sex ang lion?"
Sabi niya, "Hindi ko alam."
Sabi ko, "Buti naman may nakapagsabi ng bagong kaalaman
sa usapang 'to!"
"Mr. Das, inaalam ko lang kung may childhood trauma ka."
Sabi ko, "Gaga, sa India at Africa ako lumaki.
Lumaki ako sa trauma."
Ito ang mga trauma ko noon.
No'ng 12 years old ako, sinipa ako ng bully sa bibig,
nalunok ko 'yong ngipin ko.
Naospital at nag-hydrate ako para itae ko 'yong ngipin ko.
Hindi lumabas.
Baka nga nasa loob pa rin, e.
Baka pag nagpa-X-ray ako,
makakita sila ng ngipin ng 12 years old sa tiyan ng matandang lalaki.
Tapos sasabihin nila, "Mr. Das,
ano'ng almusal mo kanina?"
Sabihin ko, "Childhood trauma."
Sasabihin nila, "Ng batang kinain mo."
Alam ng parents ko ang tungkol sa mental health ko,
pero binigyan nila 'ko ng Indian solutions.
Sabi ko, "Papa, may crippling anxiety ako."
"Mag-jumping jacks ka."
"Lalabas ang anxiety sa katawan mo.
Uminom ka ng turmeric para sa acid reflux."
Bago ang stadium show, sinubukan ko 'yong myofascial release.
Nasubukan n'yo na?
Oo!
May sasabihin ako sa inyo. Nasa Copenhagen ako.
May macho at guwapong six-four na German
na blonde ang buhok at blue ang mata, pumasok sa kuwarto ko.
Sabi ko, "Kung may kasama ka pa, deserve n'yo ng Reich."
Tinaas niya 'yong siko niya
na nag-iisang hindi maskulado sa katawan niya,
tapos ipinatong sa puwet ko at pinaikot-ikot.
Tapos hinaplos ang buhok ko.
Sabi niya, "May lungkot sa loob mo."
Sabi ko, "Hindi, may German sa loob ko."
Sabi niya, "May nakabara sa throat chakra mo."
Sabi ko, "Kasi tinulak mo na pataas 'yong small intestine ko sa loob."
Sabi niya, "Bumitaw ka na."
Sabi ko, "Sana ikaw din."
Sabi niya, "Bumitaw ka. Sumuko ka."
Sumuko na lang ako sa malalaking braso ng German na 'yon.
Para 'kong France.
Tapos New York!
Ang ganda ng emotional release ko. Nakakabasag.
Hindi ako umiyak. Umutot ako nang 42 seconds.
May bumara sa throat chakra niya.
Nangamoy wansoy 'yong buong kuwarto.
E, di napahiya ako, 'no?
Ginawa ko 'yong ginagawa ng napapahiyang Indian sa ibang bansa.
Di ba?
Sabi ko, "Sir, taga-Pakistan ako."
Ayos lang 'yon!
Sabihin ko ba bakit ako nagpa-therapy?
-Sige! -Umalis ako. Naka-186 shows ako abroad.
Napagod ako. Sa Singapore ang huling show ko.
Lumipad ako pauwi, first class.
Paggising ko, sabi ko sa purser,
"Ga'no pa katagal bago ang Mumbai?"
Sabi niya, "Mr. Das, flight 'to pa-London.
Ten hours pa bago ang LHR."
Tang ina ka!
"Hindi London, Mumbai. Papunta tayong Mumbai."
Sabi niya, "Mr. Das, kumalma ka."
Kasi pag may Brown na lalaking may balbas
ang sumigaw ng ibang destinasyon sa eroplano…
May malaking gulo.
Gumawa tuloy ako ng biglaang show sa London. Sold out.
Bumili ako ng ticket, lumipad pauwi.
Nag-black out 'yong 72 hours ng buhay ko.
Nawala.
Tapos nalito ako. Umiyak ako.
Sa first class.
Nakakalungkot, guys.
Umiyak ako habang umiinom ng Dom Pérignon champagne…
Nakanguso akong naglalagay ng caviar sa melba toast…
Umiiyak ako hanggang England, hinihiling na sana nasa India ako.
Para 'kong si Lady Mountbatten.
Maraming hindi nakakuha no'ng joke.
Ipapaliwanag ko ba? Sige.
Guys, ang caviar ay itlog ng isda…
Mag-aral kayo ng history, Bhenchod!
Sige, sorry. White people.
Bhenchod…
Pag masaya ka, ang Bhenchod parang "N" word sa mga Black.
-Oo nga. -Di ba? Tama? Sabihin n'yo, ano, Bhenchod?
Uy, Bhenchod ko 'to, di ba?
Pero pag malungkot ka,
ang Bhenchod parang "N" word ng mga White.
Tingnan mo ang Bhenchod na 'yon.
Sabi ko sa therapist ko, "Nagba-black out ako,
buong araw, baliw na ba 'ko?"
Sabi niya, "Mr. Das, 2024 na, wala nang gumagamit ng salitang 'yan."
Sabi ko, "Di ako gumagamit ng dental floss, meron pa rin no'n."
Sabi niya, "Mr. Das, may problema ka
sa pagkikimkim ng mga emosyon mo.
Naging tahimik
at masaya ka na ba nang sabay? Magkuwento ka nga?"
Sabi ko, "Nagbabayad ako para magkuwento."
Binayaran ko siya para ikuwento sa kanya 'yong kuwentong binayaran n'yo.
Punyetang business model 'to!
Umiyak ako two weeks bago ang show.
Iiyak mo lang.
'Yong nagpaiyak sa 'yo ay…
Storyteller ako.
Pa'no kung hindi ko…
Pa'no kung nagawa ko, pero hindi…
Iiyak ka na lang nang tahimik.
Nakakahiya 'yon bilang lalaki. Parang orgasm na naka-mute.
Sa ingay n'yo malalaman kung sino'ng nilalabasan.
Hindi n'yo 'ko naririnig, pero nakikita n'yo ba 'ko?
No'ng 24 years old ako, illegal immigrant ako sa Chicago.
Lumampas na 'ko sa visa ko.
Nagtrabaho ako kasama ng mga Mexican cook.
Ang lulupit nila.
Los platos colega ang tawag nila sa 'kin.
Minsan, sa tren ako matutulog.
Ang oras ng trabaho ko, 8 a.m. to 3 a.m. Lalamigin ka.
Itong si Sergio,
tinuruan ako ng trick. Sabi niya, "Colega, halika."
Kung pezones caliente, hombre caliente.
"Kung mainit ang utong mo, iinit ang katawan mo."
Naglagay siya ng mainit na sabaw sa zip-lock bags.
Nilagay 'yong zip-lock bags sa garbage bag.
Tinali, tapos sinabit sa batok ko para nakalawit 'yong sabaw dito.
Nagsuot ako ng jacket para mainitan ako magdamag.
Hindi ako ginagalaw sa tren
kasi Brown na lalaking may malaking suso.
Ilang taon pa 'to bago napag-uusapan 'yong mga trans.
Pero ilang taon din pagkatapos ng 9/11 kaya…
kahit 'yong mga Mexican, "Baka colega terorista.
Baka mucho grandes sabroso negras tetas.
"Malaki at masarap na itim na utong."
Minsan, magigising ka sa tren, pare. Sobrang ganda.
Alam n'yo?
Maririnig n'yo ang Coldplay.
May mainit na sabaw sa utong mo.
Nasa bintana ang ulo mo.
Lalabas kayo sa tunnel.
Mararamdaman mo ang araw sa pisngi mo.
Magiging kulay orange…
na walang politika, ang mga mata mo.
May gintong ilaw sa mukha mo.
Feeling mo, nakikita ka.
Hindi ka makagalaw, kasi merong…
malaking homeless na lalaking natutulog sa ibabaw mo.
Alam ng mga babaeng Indian 'to.
Ang madaganan ng matabang lalaki.
Wag n'yong titingnan. Tingin sa harap. Tingin sa 'kin.
Pagkain lang ang magpapaalis sa lalaking 'yon, di ba?
Inilipat ko siya sa window seat. Siya si Eugene.
Inilagay ko siya sa arawan. Inilabas ko 'yong sabaw.
Tumawa siya nang malakas. "Uy, pare!
Ano pa'ng meron sa utong mo?"
Sabi ko, "May sabaw pa."
Lumapit ang mga kaibigan niya.
Limang Black ang binigyan ko ng sabaw.
Five hours nila 'kong tinawag na sinabawang utong "N" word.
"Uy, sinabawang utong "N" word."
Sinabi ni Shah Rukh Khan na proud siya sa 'kin.
May babaeng tinawag akong mahal.
Pero walang tatalo sa limang Black na tumawag sa 'yo ng "N" word.
Do'n ko rin naranasan ang pakiramdam na maging nanay.
Di ba, ilalabas mo 'yong utong mo para may mapakain…
Ladies, naiintindihan ko na kayo.
Kinuwento ko 'to sa therapist ko.
Sabi niya, "Mr. Das, hindi 'yan simpleng kuwento.
Mas masaya sila sa 'yo."
Sabi ko, "Madam, hindi mo naiintindihan ang trabaho ko, 'no?"
Mas mahalaga na masaya sila kesa masaya ako. Di ba?
Alam mo, ano'ng pagkakapareho ng mga nanonood?
Magkakaiba ang itsura nila. Pero pareho ang tunog.
Kasi universal ang tunog ng kaligayahan.
Maingay ang tao. Mamamatay tayo kung tumahimik tayo.
Kung pwede lang ilagay sa maleta ang audience,
isama sila sa entablado, dalahin sa iba't ibang bansa,
para makita at maramdaman nila ang nakikita at nararamdaman ko.
Maiintindihan mo ba't gusto nila ang stand-up.
Di nila pinanonood 'yong komedyante. Pinakikinggan nila ang audience.
Lumalabas sa katawan nila ang saya. Kasi pag isinigaw ang saya…
May pag-asa sa ligayang hindi pinipigilang lumabas.
Kalakasan 'yon.
Naiintindihan 'yon ng makapangyarihan.
Hindi sila natatakot sa mga salitang lumalabas sa bibig ko.
Takot sila sa sinasabi ng manonood.
Nagsasalita lang ang mga komedyante, nagsasabi ng totoo ang manonood.
Ito ang hindi ko maintindihan.
Bakit hindi 'yong audience ang arestuhin n'yo?
Sila ang problema.
Tingnan n'yo, mukha silang tanga.
Ang bilis ma-motivate sa pambobola.
Sabi ng therapist ko, "Mr. Das,
meron kang aggressive dissociative disorder,
na dinulot ng matinding PTSD."
Sabi ko, "Meron kang passive-aggressive tongue twisters
na dinulot ng chamomile tea."
Sabi niya, "Hindi na mapigilan ang anxiety mo.
Bibigyan kita ng gamot.
Ano'ng masasabi mo sa beta-blockers?"
Sabi ko, "May karapatang pumili ang babae."
Mas maganda ang joke na 'yon pag Hindi.
"May addictive personality ako, di ako iinom ng gamot."
Sabi niya, "Sige, mag-work out ka na lang seven days a week.
Dadamayan ka ng endorphins sa depression mo."
"So, magja-jumping jack ako?"
Sabi niya, "Hindi. Uminom ka ng turmeric para sa acid reflux."
Ladies and gentlemen.
Nasa tren tayo.
Gano'n ang buhay. Nasa tren, pabalik-balik.
Pagsakay mo sa tren na 'yon,
may stop na puro kalungkutan, kabiguan, at pagdurusa.
May palo din sa puwet.
Tahimik ka man o masaya,
maingat ka man o pabasta-basta,
titigil ang tren sa istasyon na 'yon sa isang punto ng buhay mo. Promise.
Ilabas mo lang ang utong mo at mamigay ng sabaw. 'Yon lang naman.
Gawin mo lahat ng gusto mo.
Isang araw, gigising kang walang boses.
Tapos isang araw, bigla na lang…
Sampung araw bago ang stadium shows ko, biglang may kumawala.
Hindi ko alam ba't nangyari 'yon, pero…
Alam n'yo ang kalayaan para sa 'kin?
Pag hindi mo laging iniisip kung makakapagsalita ka pa.
Makakapagsalita ka.
Bumalik ang boses ko hindi dahil sa mga doktor o manggagamot.
Bumalik dahil sa nagde-deliver ng pagkain.
Inabot niya 'yong supot ng pagkain, tapos walang isip-isip,
sabi ko, "Salamat, Bhaisaheb."
Lumabas nang kusa.
Hinawakan ko siya at umiyak ako sa kanya nang 20 minutes.
Umiyak ako sa braso niya.
Sabi niya, "Mahal na mahal mo pala ang Kung Pao Chicken."
Sabi ko, "Matigas ang likod mo. May lungkot sa loob mo."
Pag di mo pinag-isipan ang sasabihin mo, lagot ka.
Pag may problema ka, wag mong isipin ang sasabihin mo,
mawawala ang problema mo.
May tatlong kuwento ako bago tapusin ang show bilang patunay.
Una, no'ng 18 years old ako sa New Delhi, sumakay ako sa likod ng motor.
Pauwi kami ng kaibigan kong si Sushil galing sa party sa farm,
tumira kami ng ecstasy.
Pag nakapag-drive ka na sa Delhi nang gabi, hindi mo kailangan ng ecstasy.
Dati nang ilusyon 'yong safety.
May natanaw kaming red light.
Habang papalapit kami, may tumawid na pusa.
Nagwala 'yong utak ko.
Tapos biglang sa red light,
nakakita ako ng nakatayong pusa na 20 feet na may isang mata.
May lumalabas na ilaw sa mata niya.
Nagbabagong-anyo at sumasayaw 'yong pusa. Tapos habang papalapit kami,
naging pulis Delhi 'yong pusa.
Na may hawak na flashlight.
Tatapatan ng pulis ng flashlight 'yong mata mo, di ba?
Parang "Sakaling hindi ka pa naaaksidente…"
Lumapit kami sa pulis na six-four ang laki, Sardar siya.
Swear to God, Hanta Singh ang pangalan niya.
No'ng tatakas na kami, humabol siya.
Eighteen years old, bangag sa ecstasy.
Tumingin ako sa mata, sabi ko…
"Meow!"
Kung tingin mo, nagagalit ang pulis pag tinatakasan mo sila,
subukan mong mag-meow.
Mababaliw sila. Sinundan niya kami nang 3 kilometers.
May red light ulit.
Hindi ko pa rin alam kung bakit 'yong kaibigan ko,
biglang sumunod sa batas trapiko.
Tumigil siya.
Bumaba si Hanta Singh at hinampas ako sa helmet.
Masakit pa rin, sabi ko, "Para sa'n pa ang helmet?"
Tapos hinampas niya sa 'kin 'yong helmet. Alam ko na kung para saan 'yon.
Pinalo niya 'ko ng flashlight niya,
na akala ko magic light na tatama sa mukha ko
para malasahan ko ang rainbow.
Tumingin siya sa kaibigan ko. Sabi niya, "Lisensiya mo."
Nilabas ni Sushil 'yong student's license niya.
Sandali lang, a. Pero gagana ba 'yong joke na 'yon dito?
Ipapaliwanag ko.
Guys, sa India,
pag student's license pa lang, bawal kang tumira ng ecstasy.
Pareho ba?
No'ng dumaan 'yong lisensiya sa mukha ko, iba-iba ang kulay, aura, energy…
May naisip ako.
Nilabas ko rin 'yong student's license ko.
Sabi ko, "Inspector Hanta Singh,
kung pagsamahin namin…
ang kapangyarihan ng dalawang student's license…
magiging full license na, sir."
Parang pag nag-sex ang dalawang estudyante,
magiging professor, sir.
Natawa siya nang sobra, pinaalis na kami.
Pangalawang kuwento. Thirty-five na 'ko.
Nasa nightclub ako sa Mumbai.
Matanda na 'yong 35 para malamang kalokohan ang fighting ritual ng India.
Nabunggo ako sa alpha male habang nagsasayaw.
Nagalit si kuya. Sabi niya, "Tol, okay ka lang?"
E, lasing ako.
Sabi ko, "Oo, sobrang lambot."
Nagalit si kuya.
Sabi niya, "Punyeta! Magkita tayo sa labas pagkatapos ng kanta."
Pagkatapos ng kanta. Four minutes kaming parang tangang nagsasayaw.
Nagtitinginan sa mata.
Natapos 'yong Tunak Tunak Tun.
Pinakamatagal na kanta sa buong mundo. Legit 'yon, sobra.
Isa 'yon sa limang chorus ng obra maestra ni Daler Mehndi.
Tunak tunak tun
-Tunak tunak tun… -Ta da da
Tunak tunak tun, tunak tunak tun Tunak tunak tun…
Lintik na! Tunak tunak tun, tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Tapos tataas pa. Tunak tunak tun, tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Leche! Tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Tapos bababa. Tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Tunak tunak tun, tunak tunak tun Tunak tunak tun…
Last na. Tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Hindi pa! Tunak tunak tun, tunak tunak tun…
Lecheng kantang 'to! Grabe 'yong pinagdaanan nating emosyon.
Hindi sila nag-aaway agad, e. Una, tatayo muna sila pabilog.
Sasabihin kung ilan sa pamilya mo ang titirahin nila.
Titirahin ko ang nanay, ate, pati kuya mo.
Titirahin ko ang nanay, tatay, hardinero, at executive assistant mo.
Sabi ko, "Kailangan pa 'ko do'n?"
May plano ka naman pala, tol.
Parang…
Nagsama-sama lang 'ata tayo para mang-abuso ng pamilya.
Simula na ng away, 'no?
Akala ko, makakasuntok ako.
Inilapit nitong Punjabi ang dibdib niya sa dibdib ko.
Kiniskis niya 'yong dibdib niya sa dibdib ko.
Sabi ko, "Sir!"
Hindi alam ng utong ko ang pagkakaiba
ng sensual na kiskisan sa galit na kiskisan.
Napatigas niya pareho na parang cathode at anode.
Dinikit niya 'yong mukha niya sa mukha ko. Lumapat 'yong mata niya sa mata ko.
Nakita niya 'yong mga alaala ko.
Sabi niya, "May ngipin sa tiyan mo?"
Binugahan niya ako ng hangin sa bibig.
Binugahan ko rin siya sa bibig.
Naiinis na talaga ako,
parang sa eleksiyon sa India.
Tapos sabi niya, "Ano'ng gagawin mo?
Sige lang, gago. Pumalag ka. Tara."
Ibig sabihin, "Gawin mo.
Gawin mo. Please, gawin mo. Kumilos ka na. Gawin mo na!"
Dinilaan ko ang tenga niya.
Andun lang siya.
Sabi ko, "Hindi pagtatalo 'to. Pumapayag na 'ko."
Wag n'yong husgahan 'yong taste ko!
Kumakain kayo ng sandwich sa Mithibai. Betlog sandwich 'yon, ha!
Napuno ng kalituhan 'yong mukha ng lalaking 'yon.
Makikita mong naisip niya, "Nagse-sex ba kami o nag-aaway?"
Gano'n din ang iniisip ko sa eleksiyon sa India.
Pumunta siya sa mga kaibigan niya, "Confirmed!"
Pag tinranslate, "Siya nga."
Naranasan n'yo na bang pabayaan ng grammar ang homophobia n'yo?
Hindi naman kami nag-away.
Pumasok na lang kami at nagsayaw pa nang four hours.
Lecheng 'yan.
Gusto ko kayong isama. Four minutes na lang tapos na ang show.
Alam n'yo…
Dumating ako sa Mumbai na may maleta,
walang contact, walang pera, walang comedy scene, pero may stadium ngayon.
Alam n'yo…
Tapos…
Nagkaboses ka ulit.
Ginawa ko 'yong show.
Bago 'yon, nakatayo ka sa likod, sa may simbahan.
Aakyat ka sa stadium…
iba na ang boses mo.
Pag sinabi kong iba na ang boses mo, iba na ang boses mo.
Six weeks ago, akala ko, wala ako dito sa stage.
Nakakabaliw. Alam n'yo…
Pinanonood ko… Naaalala n'yo si Freddie Mercury sa Live Aid?
Wala siyang boses? Tapos lumabas siya, "Aye O!"
Shit! Alam nating lahat.
Iba na.
Tapos may isang special
na binayaran ng Netflix para gawin mo.
Pinag-isipan mo lahat ng gusto mong sabihin.
Parang hindi mo lang…
ginalingan ang pag-iisip.
Ang naisip mo lang…
Putang ina!
Putang…
ina!
Putang ina!
Pinatawag ako ng Mumbai Police.
Inakusahan akong nagnakaw ng sarili kong joke.
Nagsulat ako ng dalawang show tungkol sa India.
May common topic sila na magkaiba ang joke.
Ipinaliwanag ko 'yong structure ng joke sa Mumbai Police.
Ipapaliwanag ko naman sa inyo, ready na kayo?
Mumbai, bawat joke may tatlong parte.
Una, hindi maipagkakailang impormasyon.
Pangalawa, batayan. Pangatlo, punchline.
Tingnan n'yo.
Hindi maipagkakailang impormasyon.
Hindi lahat ng utong magkakasinglaki.
Di ba? Eto ang batayan.
Ang mga utong ko, parang India at Pakistan.
Punchline.
Close sila dati, pero pagtagal ng panahon, nagkalayo rin sila.
Okay joke na 'yon. Medyo…
Teka, may Pakistani ba dito?
Oo!
Mahal ko kayo, ha. Welcome kayo lagi sa mga show ko.
Wag n'yong ilagay 'to sa social media.
-Ano'ng pangalan mo, pareng taga-Pakistan? -Shehzad.
Shehzad, naniniwala akong magbabati ang mga bansa natin.
Naniniwala talaga ako diyan.
Ewan ko lang…
Kailangan lang nating maghanap ng ibang kaaway.
Pasabugin kaya natin ang Maldives?
Punyetang Maldives!
Magkasama 'yong mga navy natin, Shehzad.
Sixty-five na barko namin. Dalawang jet ski n'yo.
Tara.
Kahit si Shehzad, "Dalawang jet ski, ha?"
Ang punto ko lang, sa ibang joke, hindi nagbabago 'yong part one.
Mumbai, ibang joke 'to.
Hindi maipagkakailang impormasyon. Hindi lahat ng utong?
Magkakapareho!
Ibang batayan naman 'to. Parang politika sa India ang utong ko.
Punchline.
Basta ang alam ko…
mas sensitibo ang kanan.
Ngayon, 'yong…
Madaling ipaliwanag 'yan sa comedy crowd sa stadium.
Mahirap ipaliwanag sa Mumbai police nang alas otso nang umaga.
Inaayos namin ng abogado ang files
sa harap ng pulis Mumbai na si Inspector Tapse.
Pag tinatawag niya kami, "Oy!"
Agad-agad, lahat ng molecule sa katawan ko, ang sabi, "Daddy."
Tiningnan niya 'ko, "Itong mga joke mo,
nakakatawa ba?"
"Inspector Tapse, hindi lahat ng utong…" Ginawa ko 'yong routine.
Tiningnan ko 'yong abogado ko na parang ayaw na sa law.
Kasi nakahawak sa utong 'yong kliyente niya sa police station.
Walang sagot. Hindi tumatabla 'yong joke,
pinuntirya ng komedyante ang sarili. Gano'n kunin ang mga tao.
Sabi ko, "Inspector Tapse,
kung makukulong ako sa joke,
bigyan n'yo ako ng dalawang buwan para gumawa ng krimen."
Magpapatubo ako ng totoong balbas. Sobrang liit at ganda ko para makulong.
Fifteen minutes pa lang, nagahasa na 'ko.
Sa wakas, tumawa siya. Naintindihan ko.
Sabi niya, "Ikaw? Isang minuto lang, titirahin ka na."
"Teka, isang minuto lang bago tirahin o isang minuto lang titirahin?"
Sabi niya, "Pareho."
"Pero ganito…
bawal mag-copyright ng topic sa India.
Sabihin mo lahat ng sinabi mo sa Marathi."
Hindi ako…
Kaya…
Ang…
Betlog ko sa dibdib…
Magkaiba ang betlog ko sa dibdib.
Mabigat. Sabi niya, "Oo."
West Mumbai, East Mumbai…
Coke studio. Tunak Tunak.
Gaya ko… lalaki, lalaki, lalaki…
Itlog… kalat, kalat, kalat.
Sabi niya, "Gawin mo 'yan sa stage. Pangmasa."
"Oo, sir. Pero di pang-international."
Sabi niya, "Hindi pang-international ang Indian comedy."
Sinulat niya lahat.
Bawat salita.
Sabi niya, "Kukumpiskahin ko ang passport mo. Akin na."
Ibinigay ko.
Nilagay niya five feet away, sa loob ng file.
Sa ilalim ng papel na may mga joke.
Pag nawala ang passport ko, Diyos ang kumuha no'n.
Nagdasal ako…
sa police station.
Tumatawa ako pag desperado ako.
Sabi niya, "May nakakatawa ba?"
Sabi ko, "Inspector Tapse,
sinusulat mo 'yong joke ko word for word sa file mo.
Technically…
copyright infringement 'yan."
Tumawa siya.
Sabi niya, "Lahat gagawin mong joke?"
Sabi ko, "Kung papayag kayo."
"Sir, promise. Pag ginawa ko 'yong joke,
ako 'yong punchline."
"Pa'no ako?" "Sir, ikaw 'yong totoong impormasyon, promise."
"Sir, please. Kailangan kong…" "Shh!"
"Hindi ko makakalimutan 'to. Thank you."
"Gawin mo 'kong mabait."
"Sir, gagawin kitang parang Diyos."
"Umalis ka na."
"Masaya ka na?"
Gagawin ko lang 'to bago tayo umalis, kasi…
kailangan daw, e.
Vertical… ang buhay.
Nagsalin ng Subtitle: SM Sacay