Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LONDYN
Cześć, Londyn! Co słychać?
Zacznijmy. Proszę o powstanie.
Serio wstajecie? Siadajcie.
Zawsze chciałem to zrobić.
Chryste Panie.
Nie ma go tu.
Przysłał mnie.
MUMBAJ
Cześć, Mumbaj!
STADION NSCI
Mam dobrą i złą wiadomość. Którą chcecie usłyszeć najpierw?
Złą.
Jak to Hindusi.
Bo w Indiach nieszczęście innego jest…
Zła wiadomość jest taka,
że jestem szczęśliwy.
Tak.
A dobra jest taka, że będę o tym gadał i to minie.
Bo gdy mówimy o szczęściu,
łamiemy zasadę, której nas uczą od czasów Indii Brytyjskich.
Szczęście to milczenie.
Kiedy zapytać Hindusa: „Jesteś szczęśliwy?”, zrobi…
Nie jest to potwierdzenie.
Ani zaprzeczenie. To jest unik.
Nie mówimy: „Nie wiem”.
My mówimy: „Nie chcę, żebyś wiedział. Tylko Bóg ma wiedzieć”.
Bo z Bogiem trzeba uczciwie, prawda?
Bóg z nami rozmawia.
Bóg mówi: „Kocham was. Bądźcie silni. Głosujcie na mnie”.
NOWY JORK
- Cześć, Nowy Jork. Dobrze wam? - Tak!
Opowiem wam historię.
Nagrałem nowy program dla Netfliksa.
To fragmenty występu z Londynu i Mumbaju.
To program, który napisałem w milczeniu. Właściwie napisałem na nowo.
Milczałem z własnej winy.
Wszystko szło dobrze.
I…
zrobiłem się trochę arogancki.
A wszechświat wyczuwa arogancję.
Byłem w hotelu w Londynie.
Sześć tygodni przed nagraniem
nowego programu w londyńskim kościele
i na stadionie w Mumbaju coś zrobiło…
I obudziłem się bez głosu.
Zbliżał się największy występ w mojej karierze.
Głos straciłem zupełnie.
Zamilkłem.
Jakby zmienił się rząd w moim ciele.
Rodzina mówiła: „Za dużo dobrych rzeczy rozpowiadałeś.
Ożywiłeś złe oko”.
Już wyjaśniam. Złe oko to ci, którzy źle życzą.
Nie robią nam krzywdy, tylko życzą, żeby nam się stało coś złego.
Łączą zło z delegowaniem zadań.
Dmuchają w rzęsę i mówią: „Niech go dopadnie zaburzenie erekcji”.
Nie drwię z tego. To dotyka nawet twardych facetów.
Złe oko to potężna moc.
W Indiach mówimy na nie…
Nazar!
Rodzina. Zgadza się.
Skoro o rodzinie mowa, dobrze być w domu.
Cześć, Mumbaj! Cześć, Londyn! Cześć, Nowy Jork! Dobrze was widzieć.
To mi się podoba.
Dobra wiadomość natychmiast uaktywnia złe oko.
Pokażę wam. Gotowi?
Zdobyłem nagrodę Emmy.
Dziękuję, że wspieracie moją pracę.
Moja rodzina też wam dziękuje.
Artysta, którego oglądacie, zyskał uznanie krytyków.
Tyle że to uznanie białych, więc każdy ma to w dupie.
Biała pochwała to brązowy kryptonit.
Każdy mówi: „On zdradził swój kraj”.
Myślicie: „Kryptonit jest zielony”.
Nie. Forsa białych
to magnes na brązowych, dlatego tu żyjecie, zdrajcy kraju.
Złe oko.
Wielu miało kłopot, gdy dostałem nagrodę,
bo jestem angielskim komikiem z Indii.
Żywimy postkolonialną niechęć do języka angielskiego.
Angielski to przywileje. Zgadza się?
- Tak. - Niekoniecznie.
Jest wiele krajów, w których mówią świetnie po angielsku, a są biedni.
Na przykład w Anglii.
Ponoć kto dobrze zna angielski, nie może się ze mną utożsamiać.
Z Oppenheimerem też tak było.
Oglądaliście to? Nie bójcie się.
Czemu ze wszystkim trzeba się utożsamiać?
„Oglądałeś Oppenheimera?” „Nie widzę siebie w atomowym grzybie”.
Dajcie Putinowi pięć lat.
W Indiach, jeśli twój angielski jest fatalny, będziemy cię oceniać.
A jeśli jest bardzo dobry, będziemy cię oceniać.
To spektrum Appu-Vivek Ramaswamy.
Spektrum Mowgli-Rishi Sunak.
Takie spektrum Kangana-Tharoor.
Gdy dostałem Emmy, dwie krytyczki z Indii pojawiły się w telewizji.
Jedna powiedziała: „Nie lubię Vira Dasa. Za dobrze mówi po angielsku”.
Nie można kogoś nie lubić z powodu elokwencji.
Przepraszam, Mumbaj, elokwencja to jest…
Nie jesteśmy najlepsi.
Miałem dziewczynę w Mumbaju. Mówiła: „Ej, słuchaj, chono do łóżka”.
„Ej, słuchaj, chono do łóżka”.
Potem uprawialiśmy dobrowolny seks, kalecząc dwa języki.
Ciągle nas oceniają.
Kiedyś jeden ze znanych hinduskich komików powiedział mi:
„Jesteś zbyt globalny. Indyjski stand-up nie jest globalny.
Brzmisz jak ktoś z wyższej klasy. Musisz zejść niżej. Jak my”.
Po czym odjechał range roverem.
Najbardziej uprzywilejowani ludzie świata nie muszą znać angielskiego.
Pomyślcie.
Jack Ma, mandaryński. Mukesh Ambani, gudżarati.
Elon Musk, X. Angielski nie jest wymagany.
Poszedłem do znanego laryngologa.
Powiedział mi, że mam olbrzymie torbiele na strunach głosowych.
6 TYGODNI DO WYSTĘPU
„Panie Das, to może potrwać nawet siedem miesięcy.
Ale proszę spojrzeć na Djokovicia.
Kontuzja. Wypada na pół roku.
Tyra na rehabilitacji. Wraca po pięciu tygodniach.
Musi pan znaleźć w sobie Djokovicia”.
Wiecie, jakie to protekcjonalne porównać komika do sportowca?
To tak, jakby jego pacjent zmarł, a ja bym rzucił: „Smutne, ale taki Jezus…
Ukrzyżowany, wypada na wieki, tyra na rehabilitacji…
Wraca po trzech dniach.
Musi pan znaleźć w sobie Jezusa”.
Wyobraźcie sobie. Brązowy brodacz mówi białemu, żeby znalazł Jezusa.
Ostatnim, który tak robił, był Jezus.
Trenuję.
Zwolniłem amerykańskiego trenera i wynająłem Hindusa.
Mówi w hindi, ma duży brzuch.
Ten Zachodniak gadał same bzdury.
Mówił: „Panie Das,
jeśli chce pan wyszczupleć,
trzeba jeść i pościć, jeść i pościć.
Trzeba zaskoczyć ciało”.
Ja: „Stary, mieszkam w Mumbaju.
Kiedy chcę zaskoczyć swoje ciało, przechodzę przez ulicę”.
Będę szczuplejszy, gdy wjedzie na mnie SUV.
Pytał też: „Panie Das, zażywa pan przeciwutleniacze?”.
Mówię: „Jakość powietrza jest fatalna.
O jakim tlenie mówimy w Mumbaju?
Mój organizm przerabia tlenek węgla na dwutlenek.
Ja jestem przeciwutleniaczem”.
Straciliśmy połowę widowni.
Pytają: „Czemu on wykłada chemię? Nie przyszliśmy tu uczyć się o tlenie.
Chcę się śmiać. Nie każ mi myśleć”.
To wy.
W komentarzach: „Chcę się śmiać.
Nie każ mi myśleć”.
Znajdź kogoś, kto cię połaskocze, prostaczko.
Pytał też: „Panie Das, co pan myśli o probiotykach?”.
Słyszeliście o probiotykach?
„Co pan myśli o probiotykach?”
Ja na to: „Kobieta ma prawo wyboru.
Jestem probiotykiem”.
On mówi: „Popełnia pan błąd”.
Ja: „I nie chcę żyć z tym błędem do końca życia”.
Trudno było nie mówić tak jak ten trener, gdy z nim rozmawiałem.
Hindusi mają okropny nawyk.
Kiedy rozmawiamy z kimś, kto mówi z akcentem…
wchłaniamy ten akcent.
A potem z nim mówimy.
Powiedzmy, że przychodzi na kolację Francuz.
Mówi: „To magnifique. Jest więcej Chicken Tikka?”.
Wchodzimy do swojej kuchni.
I do własnej matki mówimy:
„On chce więcej Chicken Tikka”.
Matka wychodzi, patrzy na Francuza i mówi:
„Synu, czy chcesz więcej…”.
Francuz jest przerażony.
Mówi: „Tak, chciałbym więcej…”.
I zostaje troje rasistów wokół zimnego Chicken Tikka.
Aby pozbyć się złego oka, sześciu mędrców przybyło do mojego domu.
Wykonali 8-godzinny rytuał.
Stworzyli shivling z mleka, masła ghi i lodu.
Stał samodzielnie, miał prawie dwa metry.
Było to coś pięknego.
Spytałem: „Czy moglibyście dokończyć mosty w Mumbaju?”.
Mędrzec rzekł: „Teraz codziennie się módl”.
Nie mogłem mówić, więc napisałem:
„Po to wynająłem was”.
„Nie modlimy się za ciebie. Dbamy o to, żeby twojej modlitwy wysłuchano najpierw”.
„Więc wprowadzacie ludzi bocznym wejściem…
do Boga?”
On: „Tak, zdejmij buty”.
Nie modlę się za wiele.
Czasem wymawiam imię Boga podczas orgazmów i martwych ciągów.
Dla mnie to podobne doświadczenia.
Kolana nie współpracują.
Patrzę w lustro…
I wiecie…
Czasem rozmawiam z Bogiem. Ostatnio zgubiłem paszport i się modliłem.
Każdy może dostać nowy paszport w 24 godziny,
jeśli ma kontakty w rządzie.
Ale ja właśnie przez kontakty z rządem potrzebuję paszportu.
Więc ja nie gubię paszportu.
To Bóg zabiera mi paszport.
W chwilach desperacji reaguję śmiechem.
Mówiłem: „Boże, nie mogę
opowiadać żartów światu, którego nie widzę”.
Wtedy nagle otworzyła się jedna z teczek.
Usłyszałem taki hałas…
I przysięgam, mój paszport tam był,
schowany w teczce pod kartkami zapisanymi moimi żartami.
Aż zapłakałem ze szczęścia. Łzy szczęścia nad kawałkiem papieru.
Poprzednio robiłem to nad ujemnym testem ciążowym.
Paszport był mi potrzebny. Leciałem do Australii.
Są jacyś Australijczycy na sali?
Fajnie. Lubię wasz kraj.
Jesteście takim Bangladeszem Anglii.
Czy to…
Przepraszam.
Jesteście Pakistanem Nowej Zelandii.
Za granicą na lotniskach przestrzegam zasad.
Nie chcę przynosić Indiom wstydu, chyba że w dużym teatrze.
Starsza Australijka wskazała mnie w kolejce pełnej białych.
Powiedziała: „Musi pan nadać bagaż”.
Mówię: „Waży poniżej dziewięciu kilo”. A ona: „Nie! Nada pan ten bagaż”.
- Wkurzyłem się. Wkurzylibyście się? - Tak.
Pytam: „Białym też pani każe nadać?”.
A biali wtedy: „Kurwa, teraz nam każe nadać”.
Wskazała na mnie i powiedziała: „Nie. Tylko panu”.
Byłem zachwycony. „Boże, to rasistka w starym, dobrym stylu”.
Jakbym zobaczył zorzę polarną.
Znam ją z książek i filmów, ale na żywo robi większe wrażenie.
Takich rasistów się nie widuje w dzisiejszym świecie. To jakiś paradoks.
To jakby nazista pił bubble tea.
Dużo bym dał, żeby to zobaczyć.
Pełne umundurowanie SS…
Heil, Hitler.
Uważam, że rasiści to marginalizowana grupa.
Jakich cierpień doznaje rasista identyfikujący się jako szowinista,
ale uwięziony w ciele inteligentnej osoby?
Rasiści są pomijani. Mają jedynie 80% amerykańskich podkastów.
Wszystkie dobre pomysły rasistów zostały ukradzione.
Wymyślili słowo „czarnuch”, a hip-hop je zawłaszczył.
Wymyślili segregację. Pickleball ją przejął.
Rasiści wymyślili niewolnictwo. Apple je przejął.
Jakie życie ma taki rasista?
Każesz sprawdzić bagaż Hindusowi jak ja.
Potem w domu seksisz na misjonarza pod zdjęciem Churchilla.
Pod zdjęciem Churchilla musi być na misjonarza.
Anala pod Churchillem nie zrobicie.
Churchill nigdy nie wchodził…
od zaplecza.
Wchodzę do pierwszej klasy. Ona patrzy na mnie triumfalnie.
Coś we mnie pękło. My, Hindusi, zwykle trzymamy gębę na kłódkę.
Mówię: „Oby pani córka wyszła za Hindusa”.
Jej córka przyprowadzi przystojnego Hindusa o twarzy Deva Patela.
Z wąsem Sadguru.
I moim ciałem.
Będzie spała w pokoju obok i słuchała
odgłosów hindusko-australijskiego seksu.
Miała 65 lat.
Trzeba mieć empatię.
Można pokochać starą rasistkę.
Hindusi, zajrzyjcie na rodzinny czat.
A kto nie może znaleźć rasisty na rodzinnym czacie,
ten sam jest rasistą.
Nie wstydźcie się.
Jedna z moich ciotek jest legendarną islamofobką.
Zasłużona członkini klubu ksenofobów.
Gdy widzi mnie na scenie, mówi: „Na Allaha!”.
Mówię: „Przecież nie znosisz muzułmanów”.
„Przywołuję ich Boga, gdy czuję rozczarowanie”.
Naszego nie chce niepokoić.
Zabrali mnie do lekarza Adele.
4 I PÓŁ TYGODNIA DO WYSTĘPU
Adele miała ten sam problem, co ja. Taki sam talent.
Ta drobna Żydówka, która słono liczy za wizyty, dała mi to.
Kazoo.
Powiedziała: „Kiedy zagrasz Happy Birthday na tym kazoo,
będziesz gotowy występować na scenie”.
Ja na to: „Kiedy zrobisz krokodylka na dywanie z pianek,
będziesz gotowa na wycięcie wyrostka”.
Sądziłem, że gramy w grę i mówimy bezsensowne zdania.
Z tego nie można wydobyć dźwięku.
Dźwięk musi iść ze środka.
Codziennie 20 razy robiłem…
Wiecie, ile kaczek przyleciało mi do domu?
Szukały partnera.
I znajdowały.
Bo mówiliśmy tym samym językiem.
Kaczka przylatywała, a ja…
Wreszcie coś wartego wydanych pieniędzy.
Mówiła: „Przez 20 lat źle korzystał pan ze swojego głosu”.
Ja: „Co za lewicowa mądrość”.
Dlatego lubię młodsze pokolenie. Są tu ludzie w wieku 19-25 lat?
Lubię was. Jesteście szczerzy, nie milczycie.
Jesteście odważni, otwieracie się.
Potem was oceniamy, wy się nakręcacie, my się śmiejemy.
To jest wspaniałe.
Dlatego…
pozwalamy wam wierzyć, że macie własną prawdę.
Wasza prawda to nasz content.
Mam dwóch siostrzeńców młodszych od Gen Z. Jak ich nazywają?
- Alfa. - Kretyni?
Siostrzeńcy mają 14 lat. Wziąłem ich do muzeum.
Jeden się wkurzył,
bo duży europejski obraz nie mieścił się w telefonie w tę stronę.
Mówię: „Po prostu obróć telefon”.
On na to: „Vir Mama, nie rozumiesz.
Świat się zmienił. Życie jest pionowe”.
MAMA: WUJEK ZE STRONY MATKI
Mówię: „Zmieniam testament.
Wszystko zostawię tobie, jeśli skremujesz mnie w pionie.
Z otwartymi oczami. Chcę widzieć rodzinę, gdy będę płonął.
Za mną DJ ma puszczać muzykę techno.
Takie połączenie Sunburn z Sati.
Żałoba i Glastonbury.
Festiwal Burning Man i płonący człowiek.
I masz…
filmować wszystko, wrzucić to na Instagram
i podpisać: „Vir Mama gorąco pozdrawia”.
Świetny podpis pod kremacją.
Łatwo wami manipulować, bo z rozpraszaczy zrobiliście towar.
Wystarczy dobrać moment.
Godzinny program dla Gen Z może mieć jedną puentę, wystarczy opóźnić drop.
Vir Mama, świat się zmienił. Życie jest pionowe.
Świat się zmienił
Świat się zmienił, zmienił, zmienił Vir Mama
Zmienił, zmienił, zmienił Vir Mama
Życie, życie, życie…
Jest pionowe
Życie w pionie
Spójrzcie na swoje głupie miny.
Dorośli myślą: „O co chodzi?
Zwróć za bilet”.
A Gen Z: „Dobrze grzeje”.
I to też jest dobry podpis do kremacji.
Cztery tygodnie przed występem spróbowałem homeopatii.
Kto nie wie, co to homeopatia, niech da znać.
Już wyjaśniam.
Homeopata to samotny prawiczek.
Siedzi w maleńkim gabinecie
otoczony białym proszkiem.
Jak w szafie na imprezie u Diddy’ego.
Kazał mi nałożyć biały proszek na twarz.
Pytam: „Co to?”, a on: „Nieważne”.
Teraz osiem razy dziennie biorę biały proszek.
Nie robię stand-upu. Pracuję w finansach.
Jestem ćpunem.
Oto problem z waszym pokoleniem.
Uzależniliście się od dopaminowych urządzeń.
Macie świra na punkcie tożsamości, nie osobowości.
Pokazujecie, czym jesteście, nie kim.
Zbieracie i manifestujecie etykiety.
To są zastrzyki dopaminy z internetu, od którego jesteście uzależnieni.
Nie jesteście zwykłymi ludźmi, ale poliamorycznymi weganami i żonglerami,
do tego agnostykami ze słabością do Avengersów.
Nie chcę was traktować z góry, ale z wiekiem
odkrywa się, że świat jest prosty. Prawda, dorośli?
Tak!
Na świecie są tylko dwie grupy ludzi.
Kretyni.
I ludzie, którzy mają do czynienia z kretynami. I tyle.
Bądźmy nowocześni. Są też podgrupy.
Czarni kretyni, biali kretyni, hetero kretyni, homo i trans.
Z drugiej strony są też mili weganie.
Ludzie są skomplikowani. Prawda, Londyn?
Nawet Adolf Hitler kochał psy.
Pamiętacie?
A właśnie… Jaki mętlik w głowie musiał mieć pies Hitlera?
Psy rozumieją gesty, a nie politykę.
Pies Hitlera widział,
że gdy tata wychodzi z domu, robi…
Nigdy nie rzuca piłki.
Gdy nie mówisz, wymyślasz własny język migowy,
którego nikt poza tobą nie rozumie.
Chciałem czarną kawę bez kofeiny i pokazuję asystentowi…
Pyta: „Co?”. „Chcę czarną bezkofeinową”.
„Co?”
Mówię: „Twoja matka to dziwka”.
„Czarną bezkofeinową?”
Wszyscy wokół zaczynają mówić cicho.
„Boże, straciłeś głos.
To smutne.
Chcesz czarną bezkofeinową?”
I kiedy jedna osoba przerywa ciszę, jest to zaraźliwe.
Rozumiem to.
Gdy robisz coś kontrowersyjnego,
z wyboru lub nie, stajesz się tematem.
A kiedy stajesz się tematem,
wszędzie przyciągasz uwagę.
Gdy byłem w Nowym Jorku lub gdzieś w Wielkiej Brytanii,
biały dziennikarz przychodził i mówił: „O Boże!
Możemy napisać artykuł na 9000 słów
o tym, jak cię uciszają w twojej niedoli?”.
„Mojej niedoli?
Mam wrażenie, że potrzebujesz historii o prześladowaniu,
aby poczuć się lepiej z tym, jak żyjesz.
Czyjaś…
Czyjaś niedola jest jego erekcja.
Trudno się na nią patrzy, ale niegrzecznie ją wytykać”.
Ona na to: „Mamy dużą publiczność, okażą współczucie”.
Ja: „Moja publiczność jest mała, ale poczuje empatię”.
Współczucie…
Współczucie to pornos dla przyjemności.
Empatia to orgia, w której nas wszystkich dymają.
Około 30% osób zareagowało na ten żart.
Proszę, żeby zostały po występie.
To nie była metafora.
„Jak występ Vira Dasa?” „Lubi wchodzić w interakcje z widzami”.
Uważam, że jeżeli nie stawia się ludzi w niezręcznych sytuacjach,
jeśli zapewnia się bezpieczeństwo i anonimowość,
większość osób umie szczerze rozmawiać
i odróżnić dobro od zła. Zgadzacie się?
Tak sądzę.
Sprawdźmy. Zgaście światła.
Wyłącz światła.
Choinka się nie wyłącza.
LONDYN
Mam pięciu elektryków w ekipie. Żaden tego nie rozkminił.
Ten program ukaże się latem, więc…
Hej, Brytyjczycy, pogadamy szczerze?
Gdy coś się wydarza w waszym kraju,
80% świata wam nie współczuje.
Wybaczcie, minęło za mało czasu.
Tak długo dymaliście inne kraje,
a teraz śmiecie narzekać na zbyt dużą różnorodność w Anglii?
My, Hindusi, już nawet nie chcemy odszkodowań.
Nie chcę, by wasz monarcha oddał Koh-i-noor.
Chcę, żeby go połknął.
KOH-I-NOOR: NAJWIĘKSZY DIAMENT UKRADZIONY Z INDII
Sprawdźmy, czy Bóg chroni króla.
Porozmawiajmy szczerze. Chcecie spróbować?
Tak!
Skoro mówimy szczerze, wiecie,
że od 2019 roku czujemy się monitorowani i monetyzowani.
Karmią nas historią o dobrych walczących ze złem,
ale z każdym rokiem traci to sens.
Czcimy fałszywych bohaterów
i wychwalamy brak inteligencji z powodu niemoralnej klasy średniej,
która jest owładnięta konsumpcją i kultem władzy.
Każdy Hindus tu obecny wie,
że od 2019 roku
nie było
dobrego filmu Marvela.
To gówniani bohaterowie.
Nieudane fabuły.
A wy myśleliście, że o czym mówiłem?
To tylko żart z Marvela.
W tej chwili nikt was nie widzi.
Nikt. Jesteście bezpieczni.
Ani ci nad wami, którzy was ignorują, ani ci pod wami, których wy ignorujecie.
Ale was słyszą.
Zróbcie hałas, z którego was zapamiętają.
- Ganpati Bappa! - Morya!
Jako cudzoziemiec powiem, że moim zdaniem wasze imperium się kończy.
NOWY JORK
Takie mam wrażenie.
Przypominacie seksowną dziewczynę z liceum,
która przyjeżdża na zjazd.
I się wkurza, że teraz inni też są sexy.
A dyrektorem szkoły są Chiny.
Wszyscy mądrzy ludzie w waszym kraju
zachowują się jak dupki i przestajecie ich słuchać.
Słuchacie głupich, którzy są odrobinę mądrzejsi od was.
Wmówiliście sobie, że to są ci mądrzy.
Teraz cały świat patrzy na was tak, jak wy patrzyliście na Joe Bidena.
To jest takie…
Już nie wie, gdzie jest.
Zostańmy w ciemności jeszcze chwilę.
Bo może ktoś ma broń.
Dobra, włączmy światło.
Ameryka nigdy nie pozbędzie się broni. Broń to wasz krykiet.
Uważam, że każdy Amerykanin powinien móc
kupić broń w dowolnym wieku bez dowodu.
Tylko musicie zmienić technologię
na broń aktywowaną głosem.
Broń nie wystrzeli,
dopóki idealnie nie wypowiecie jakiegoś tekstu swoim głosem.
Myślę, że powinna to być treść Drugiej Poprawki.
To zmieni akty przemocy z bronią palną.
„Zabiję cię, ale najpierw się pouczę przez dwa tygodnie”.
Po dwóch tygodniach wróci i powie: „W Stanach Zjednoczonych Ameryki…
milicja niezbędna dla bezpieczeństwa państwa…
prawo do noszenia broni nie będzie naruszone”.
Pomyślcie, ile osób może uciec w tym czasie!
Jeśli obsługę broni zlecicie Apple’owi, zniknie zagraniczny terroryzm.
Dzięki Siri.
Jeśli swoim akcentem powiem: „Siri!
Milicja dla bezpieczeństwa, prawo do noszenia broni…”
„W pobliżu jest pięć Starbucksów”.
Cappuccino na owsianym.
„Zastrzelić Filipińczyków?” Nie!
Mam wizę turystyczną. Nie boję się was.
Chodzę na terapię.
Moja terapeutka trzyma filiżankę z rumiankiem
dwa centymetry od twarzy przez całą sesję
i nigdy nie pije.
Celem mojej terapii stało się to, żeby wzięła łyka.
To Jedi.
Powiedziała: „Wielu komików zaznało okrucieństwa w dzieciństwie.
Dlatego powściągliwie podchodzą do miłości”.
Ja na to: „Wie pani, że lew bzyka tylko przez 30 sekund?”.
Ona na to: „Nie wiedziałam”.
„Super, bo to oznacza, że choć jedno z nas czegoś się tu dowiaduje”.
„Sprawdzam, czy ma pan traumy z dzieciństwa”.
Ja: „Stara, dorastałem w Indiach i Afryce.
Moja trauma ma dzieciństwo”.
Oto moje traumy.
Gdy miałem 12 lat, łobuz kopnął mnie w twarz
i połknąłem swój ząb.
W szpitalu poili mnie wodą, żebym wydalił ten ząb.
Ale nie wyszedł.
Boję się, że wciąż tam jest.
Kiedyś na prześwietleniu
w żołądku dorosłego faceta znajdą ząb 12-latka.
Spytają: „Co pan jadł na śniadanie?”.
„To dziecięca trauma”.
Oni: „Zjadł pan dziecko?”.
Rodzice słyszeli o kłopotach psychicznych, ale stosowali indyjskie sposoby.
Mówię: „Tato, mam lęki”.
„Porób pajacyki.
Lęk wyskoczy z twojego ciała.
Potem łykniesz coś na refluks”.
Przed występem byłem na rozluźnianiu mięśniowo-powięziowym. Znacie?
Tak.
Opowiem wam o tym. Byłem w Kopenhadze.
Muskularny, wysoki, piękny Niemiec o blond włosach i niebieskich oczach
wszedł do pokoju.
Mówię: „Tacy jak ty zasługują na Rzeszę”.
Potem łokciem,
jedyną nieumięśnioną częścią ciała,
wbił mi się w pośladek i zaczął nim wiercić.
I głaskał mnie po włosach.
Mówił: „Głęboko w sobie masz smutek”.
Ja na to: „Nie, mam Niemca głęboko w sobie”.
Mówił: „Twoja czakra gardła jest zablokowana”.
Ja na to: „Bo mi jelita tam wepchnąłeś”.
Mówił: „Musisz odpuścić”.
Ja: „To samo myślę o tobie”.
Mówił: „Luźno. Poddaj się”.
I poddałem się tym pięknym, silnym niemieckim dłoniom.
Czułem się jak Francja.
Nowy Jorku,
doznałem pięknej emocjonalnej ulgi. To było porażające.
Nie płakałem. Pierdziałem przez 42 sekundy.
Zablokowałem mu czakrę gardła.
W pokoju wszędzie była kolendra.
Czułem się upokorzony.
Zrobiłem to, co robi każdy zawstydzony Hindus za granicą.
Powiedziałem: „Jestem z Pakistanu”.
I wszystko gra!
Opowiedzieć, czemu zacząłem terapię?
Dałem 186 występów za granicą.
Wypaliłem się. Ostatni występ był w Singapurze.
Leciałem do domu. Pierwszą klasą.
Obudziłem się i spytałem stewarda: „Za ile lądujemy w Mumbaju?”.
On na to: „To lot do Londynu”.
Dziesięć godzin do Heathrow.
Kurwa!
„Lecimy do Mumbaju, nie do Londynu”.
On: „Proszę się uspokoić”.
Bo kiedy śniady brodacz zaczyna wykrzykiwać, dokąd ma lecieć samolot…
może dojść do incydentu.
Na szybko zorganizowałem występ w Londynie i się sprzedał.
Kupiłem bilet, wsiadłem do samolotu. Umknęły mi 72 godziny życia.
Zniknęły.
Wszystko mi się pomieszało, zacząłem płakać.
W pierwszej klasie.
Tragedia.
Płakałem, pijąc szampana Dom Pérignon.
Potem łkałem, nakładając kawior na tosty.
Płakałem przez całą drogę do Anglii i tęskniłem za Indiami.
Czułem się jak Lady Mountbatten.
Wielu nie załapało tego żartu.
Wyjaśnię.
Kawior to takie rybie jajka.
Sami się uczcie historii, bhenchod!
Przepraszam. Biali.
Bhenchod…
Jak jest dobrze, bhenchod jest jak słowo „czarnuch” wśród czarnych.
Prawda? Co słychać, bhenchod?
To mój bhenchod.
Ale gdy jest źle, bhenchod działa jak „czarnuch” wśród białych.
Patrz, jaki bhenchod.
Terapeutce powiedziałem:
„Uciekają mi całe dni. Czy ja jestem wariatem?”.
Ona: „Mamy 2024 rok, już nie używamy tego słowa”.
„Nie używam nici dentystycznej, ale ona istnieje”.
Mówi: „Ma pan problem z tym, żeby w ciszy przeżywać emocje.
Był pan kiedyś cicho i czuł się szczęśliwy?
Niech mi pan opowie historię”.
Myślę: „Mam płacić za opowiadanie historii?”.
Zapłaciłem jej, żeby opowiedzieć historię, za którą skasowałem was.
Taki model biznesowy.
Dwa dni przed występem załamałem się.
Zacząłem płakać.
Załamałem się, bo pomyślałem…
Opowiadam historie.
Co, jeśli nie będę mógł…
Lub będę mógł, ale nie tak…
Płakałem w milczeniu.
Wyglądało to żałośnie. Jak orgazm bez dźwięku.
Dopiero z dźwiękiem wiadomo, co jest co.
Nie było mnie słychać, ale czy było mnie widać?
Gdy miałem 24 lata, byłem nielegalnym imigrantem w Chicago.
Skończyła mi się wiza.
Pracowałem z kucharzami z Meksyku. Brutalni ludzie.
Nazywali mnie los platos colega.
Czasem spałem w pociągu.
Pracowałem od ósmej rano do trzeciej w nocy.
Jeden Sergio nauczył mnie sztuczki. Mówi: „Colega, podejdź.
Jeśli pezones caliente, hombre caliente”.
„Jeśli sutki są ciepłe, ciało też będzie ciepłe”.
Gorącą zupę wlał do torebek strunowych.
Torebki włożył w czarny worek na śmieci.
Przewiązał mi go przez kark, tak że zupy wisiały tutaj.
Miałem je pod kurtką i przez całą noc było mi ciepło.
W pociągu nikt mnie nie zaczepiał,
bo byłem brązowym facetem z wielkimi cyckami.
Było to parę lat przed dyskusją o transpłciowości.
Ale parę lat po 11 września, więc wiecie…
Meksykanie mówili: „Może colega terrorista…
Może mucho grandes sabroso negras tetas”.
„Wielkie, smaczne, czarne cycki”.
Czasem kiedy budzisz się w pociągu, jest pięknie.
Wiecie?
Coldplay w słuchawkach.
Ciepła zupa na sutkach.
Głowa na szybie.
Wyjeżdżasz z tunelu.
Na policzkach czujesz promienie słońca.
Oczy widzą niereligijny odcień pomarańczowego.
Na twarz pada złote światło.
Czujesz się zauważony.
I nie możesz się ruszyć, bo…
śpi na tobie ciężki bezdomny facet.
Niektóre Hinduski to znają.
Zgniatanie przez zwalistego mężczyznę.
Nie patrzcie teraz na niego. Wzrok do przodu.
Jedyne, co może ich ruszyć, to jedzenie.
Więc posadziłem tego gościa. Miał na imię Eugene.
Usadziłem go w słońcu i wyciągnąłem zupę.
Roześmiał się: „Stary, co jeszcze trzymasz w cyckach?”.
Ja na to: „Więcej zupy”.
Otoczyli mnie jego znajomi. Pięciu czarnych. Dałem im zupę.
A oni nazywali mnie czarnuchem z cyckozupą.
„Co za czarnuch z cyckozupą”.
Shah Rukh Khan mówił, że jest ze mnie dumny.
Kobieta nazwała mnie miłością życia.
Ale to nic przy pięciu czarnych, którzy nazywają cię czarnuchem.
I nigdy nie czułem takiego instynktu macierzyńskiego.
Wyciągnąłem cycek i kogoś nakarmiłem.
Wiem, czemu kobiety to robią.
Opowiedziałem to terapeutce.
A ona: „To nie jest cicha historia. A oni są szczęśliwsi niż pan”.
Mówię: „Nie rozumie pani, co robię, prawda?”.
Szczęście obserwowane jest lepsze niż szczęście przeżyte.
Wiecie, co łączy wszystkich widzów?
Wyglądają inaczej, brzmią tak samo.
Bo szczęście to uniwersalny odgłos.
Człowiek to dźwięk. Umieramy, gdy milkniemy.
Chciałbym wpakować widzów do walizki
i stawiać ich na scenach na całym świecie,
żeby zobaczyli i poczuli to, co ja.
Pojęlibyście, czemu ludzie lubią stand-up.
Nikt nie patrzy na komika. Wszyscy słuchają widzów.
Ich szczęście opuszcza ich ciała. Bo szczęście wykrzyczane,
radość nie poskramiana, a uzewnętrzniana, to nadzieja.
To siła.
Ludzie u władzy to rozumieją.
Najbardziej nie przerażają ich słowa, które wychodzą z moich ust,
ale reakcje okazywane przez widzów.
Komicy mówią słowa. Publiczność mówi prawdę.
I właśnie tego nie rozumiem.
Dlaczego nikt nie aresztuje widzów?
To oni są problemem.
Spójrzcie, są tacy głupi.
Łatwo ich zmanipulować zgrabnym pochlebstwem.
Terapeutka na to: „Ma pan agresywne zaburzenia dysocjacyjne,
motywowane ekstremalnym PTSD”.
A ja: „Pani ma pasywno-agresywne łamańce językowe motywowane rumiankiem”.
Ona: „Pański lęk wymyka się spod kontroli. Przepiszę panu leki.
Co pan sądzi o beta-blokerach?”.
Ja na to: „Kobieta musi mieć prawo wyboru”.
Ten żart jest lepszy, gdy się zna hindi.
„Łatwo się uzależniam. Nie chcę pigułek”.
Mówi: „Więc niech pan ćwiczy codziennie. Endorfiny pozwolą uporać się z depresją”.
„Więc mam robić pajacyki?”
Ona na to: „I proszę łykać coś na refluks”.
Panie i panowie.
Jedziemy pociągiem.
Życie to pociąg jeżdżący w kółko.
I jedną ze stacji jest nieszczęście, kompletna rozpacz, smutek
i łojenie dupska.
Czy siedzimy cicho, czy się cieszymy,
czy jesteśmy ostrożni, czy nieuważni,
pociąg raz w życiu zatrzyma się na tej stacji. Zapewniam was.
Wystawcie cycki i podzielcie się zupą.
Można robić wszystko jak należy, a i tak pewnego dnia głos wam się spieprzy.
A potem niespodziewanie…
Dziesięć dni przed występem na stadionie coś się uwolniło.
Nie wiem, dlaczego tak się stało.
Wiecie, czym jest dla mnie wolność?
Kiedy nie myślimy, czy możemy coś powiedzieć.
Możecie mówić.
Ja przemówiłem nie do lekarzy czy uzdrowicieli,
tylko do dostawcy jedzenia.
10 DNI DO WYSTĘPU
Dał mi paczkę z jedzeniem, a ja odruchowo powiedziałem: „Dziękuję, bhaisaheb”.
BHAISAHEB: BRAT
Samo wyszło.
Przytuliłem go i płakałem przez 20 minut.
Ryczałem w jego ramionach.
Powiedział: „Chyba ma pan słabość do kurczaka kung pao”.
Ja na to: „Twoje plecy są spięte. Masz smutek głęboko w sobie”.
Gdy nie myślisz, co mówisz, wpadasz w kłopoty.
Wtedy też nie myśl, co mówisz. To cię wyciągnie z kłopotów.
Trzy historyjki na koniec, które to udowodnią. Gotowi?
Mam 18 lat, jestem w Nowym Delhi,
na motocyklu.
Kumpel Sushil wiezie mnie do domu z imprezy na farmie,
gdzie łyknęliśmy kwasa.
Kto kiedyś jechał nocą w Delhi, to wie, że kwasu nie potrzeba.
Iluzje występują naturalnie, np. bezpieczeństwo.
Mamy czerwone światło.
Gdy podjeżdżamy, drogę przebiega kot. To mi robi sieczkę z mózgu.
Nagle na czerwonym
widzę sześciometrową kotkę z jednym okiem.
Z oka wystrzeliwuje światło.
Kotka tańczy i się zmienia, a gdy podjeżdżamy bliżej,
kotka przeobraża się w policjanta.
Z latarką w dłoni.
Policjanci w Delhi świecą po oczach.
Mówią: „Pomogę ci spowodować wypadek”.
Podjeżdżamy do policjanta, który ma 190 cm wzrostu.
A nazywa się Hanta Singh.
Próbujemy uciekać, a on na nas macha.
Mam 18 lat, jestem na kwasie.
Patrzę mu w oczy i robię…
Miau!
Jeśli myślicie, że uciekanie wkurza policjantów, spróbujcie na nich miauknąć.
Gonił nas przez trzy kilometry.
Znów mamy czerwone.
Nie wiem, czemu mój kumpel akurat wtedy zaczął przestrzegać zasad ruchu.
Zatrzymuje się.
Hanta Singh walnął mnie, gdy miałem kask.
Bolało. Pomyślałem: „Po co jest ten kask?”.
Potem mnie walnął kaskiem. I zrozumiałem, po co jest ten kask.
Potem zaczął mnie bić latarką.
Wziąłem ją za magiczne światło i zacząłem łapać na twarz…
by poczuć smak tęczy.
Potem kazał mojemu kumplowi pokazać prawo jazdy.
Sushil wyciągnął prawko dla początkujących.
Nie chcę przerywać występu, ale czy rozumiecie ten żart?
Wyjaśnię.
W Indiach
mając prawko dla początkujących, nie wolno brać kwasu.
Tak samo?
Podaje prawko blisko mojej twarzy. Widzę kolory, aurę, energię…
Wpadam na pomysł.
Też wyciągam swoje prawko.
Mówię: „Inspektorze Hanta Singh, jeśli połączymy…
moce praw jazdy dla początkujących…
dadzą w efekcie pełne prawko.
Tak jak seks dwojga studentów
da w efekcie profesora”.
Tak się śmiał, że mnie puścił.
Druga historia. Miałem 35 lat.
Byłem w klubie nocnym w Mumbaju.
W tym wieku powinienem wiedzieć, jakim absurdem jest rytuał bójki.
Wpadłem w tańcu na samca alfę.
Gość się wkurzył i spytał: „Gościu, dobrze się czujesz?”.
Byłem zalany.
Mówię: „Tak, to było przyjemne”.
Gość wpadł w szał.
„Pierdol się! Widzimy się na zewnątrz po tej piosence”.
Po piosence, więc tańczyliśmy obaj przez cztery minuty.
Utrzymując kontakt wzrokowy.
Aż Tunak Tunak Tun się skończyło.
To najdłuższa piosenka na świecie.
To jedna z pięciu zwrotek arcydzieła Dalera Mehndiego.
A potem wyżej…
A potem niżej…
Ostatni raz.
Kłamałem.
Pomyślcie o emocjonalnej podróży, jaką właśnie przebyliśmy.
Bójka nie zaczyna się od razu. Najpierw stając w kręgu,
oni mówią, ile osób z waszej rodziny wydupczą.
Wydupczę twoją matkę, siostrę i brata też wydupczę.
Przelecę twoją matkę, ojca, twojego ogrodnika i asystenta.
Myślę: „Chyba jestem zbędny.
Facet ma konkretny plan”.
Miałem wrażenie…
że się zebraliśmy, by obrażać swoje rodziny.
Bójka się zaczęła.
Myślałem, że zadam cios.
Ale tamten facet dotknął swoją klatą mojej
i zaczął się ocierać.
Mówię: „Proszę pana!
Moje sutki nie znają różnicy
między tarciem zmysłowym a agresywnym”.
Obydwa się ożywiły. Jak w układzie katoda-anoda.
Potem przystawił twarz do mojej. Jego źrenice dotykały moich.
Widział moje wspomnienia.
Spytał: „Masz ząb w żołądku?”.
Potem zaczął dyszeć mi prosto do ust.
Ja robiłem to samo.
Aż zacząłem sobą gardzić,
jak wyborami w Indiach.
Potem mówił…
Co znaczy: „Zrób to.
Chcę, żebyś to zrobił. Proszę, zrób coś. Teraz!”.
I polizałem go po uchu.
Był tak blisko.
Uznałem, że to nie konfrontacja, tylko zgoda.
Nie oceniajcie mojego gustu.
Jecie kanapki z Mithibai, czyli studencki syf w chlebie.
MITHIBAI: COLLEGE W MUMBAJU Z ULICZNYM JEDZENIEM
Na twarzy tamtego pojawiło się zmieszanie.
Myślał: „Nie wiem, czy się pieprzymy, czy bijemy”.
Tak właśnie myślę o wyborach w Indiach.
Potem poszedł do kumpli i powiedział…
Co znaczy: „Ale on jest tym”.
Tak się zakręcił, że gramatyka wypięła się na jego homofobię.
Nawet się nie biliśmy. Wróciliśmy do klubu i tańczyliśmy.
Ja pierdolę.
Chcę się napatrzeć. Do końca zostały cztery minuty.
Przyjechałem do Mumbaju z walizką,
bez kontaktów, bez pieniędzy, nie było sceny komediowej, a teraz jest stadion…
A potem…
głos wraca.
Dałem oba występy.
Tuż przed występem stoję za kulisami w kościele
lub wchodzę na stadion i…
mój głos jest inny.
I gdy mówię, że miałem inny głos, mam na myśli, że był inny.
Sześć tygodni temu nie wiedziałem, czy wyjdę na tę scenę. To niesamowite.
Pamiętacie Freddiego Mercury’ego na Live Aid?
Stracił głos, a potem wyszedł i zaśpiewał…
O kurde.
Nie jest taki sam.
I jest też drugi program,
za który Netflix mi sporo zapłacił.
Dokładnie przemyślałem, co powiem.
Ale straciłem ochotę, żeby tak dużo myśleć.
Myślałem tylko…
Bhenchod
Wezwała mnie policja z Mumbaju.
Oskarżono mnie, że sam sobie ukradłem żart.
Napisałem dwa programy o Indiach.
Miały wspólny temat i różne żarty.
Musiałem wyjaśniać strukturę żartu policjantom z Mumbaju.
I wam też wyjaśnię. Gotowi?
Każdy żart ma trzy części.
Niezaprzeczalny fakt,
założenie i puenta.
Na przykład.
Niezaprzeczalny fakt.
Nie wszystkie sutki są tego samego rozmiaru.
Teraz założenie.
Moje sutki są jak Indie i Pakistan.
Puenta.
Kiedyś były bliżej, ale przez lata się oddaliły.
To nie jest zły żart.
Jest tu ktoś z Pakistanu?
Tak!
Kocham was! Jesteście mile widziani na moich występach.
Nie wrzucajcie tego do netu.
- Jak ci na imię? - Shehzad.
Wierzę, że kiedyś nasze kraje się zaprzyjaźnią.
Autentycznie w to wierzę.
Po prostu…
Musimy znaleźć wspólnego wroga.
Może razem wysadzimy Malediwy?
Pieprzyć Malediwy!
Nasze floty ruszą razem, Shehzad.
Naszych 65 okrętów i wasze dwa skutery wodne.
Do boju.
Nawet Shehzad pomyślał: „Dwa skutery”.
Chodzi o to, że w innym żarcie część pierwsza się nie zmienia.
Uwaga. Inny żart.
Niezaprzeczalny fakt. Nie wszystkie sutki są…
…takie same.
A teraz inne założenie. Moje sutki są jak polityka w Indiach.
Puenta.
Odkąd pamiętam,
ten prawy jest bardziej wrażliwy.
To jest…
Ten żart łatwo wyjaśnić publiczności na stadionie.
Trudno go wyjaśnić policjantom z Mumbaju o ósmej rano.
Z adwokatką porządkujemy dokumenty przed niejakim inspektorem Tapse.
Chce nas zawołać, więc robi…
Każda cząstka w moim ciele pomyślała: „Tata”.
Patrzy na mnie i pyta: „Te twoje żarty…
są śmieszne?”.
„Inspektorze, nie wszystkie sutki…”
Moja adwokatka wygląda, jakby chciała rzucić swój zawód.
Jej klient szczypie się po sutkach w komisariacie.
Zero reakcji. Gdy żart źle idzie,
komik kieruje broń na siebie. Tak zdobywa widzów.
Mówię: „Inspektorze, idę do więzienia za żarty.
Proszę mi dać dwa miesiące na popełnienie prawdziwej zbrodni.
I na zapuszczenie brody, bo jestem za drobny i za ładny na więzienie.
Wydupczą mnie po 15 minutach”.
W końcu facet się śmieje.
Mówi: „Ciebie wydupczą po minucie”.
„Wydupczą mnie po minucie czy przez minutę?”
On mówi: „To i to.
Słuchaj.
Nie można zastrzec tematów. Złożysz zeznanie.
Opowiesz wszystko w języku marathi”.
MARATHI: JĘZYK URZĘDOWY STANU MAHARASZTRA
Ja nie…
Więc mówię…
MOJE…
MOJE JĄDRA PIERSIOWE…
SĄ RÓŻNE
SĄ RÓŻNIE CIĘŻKIE.
ZACHODNI MUMBAJ, WSCHODNI MUMBAJ…
Coke Studio. Tunak Tunak.
MUZYKA PAKISTAŃSKA, MUZYKA INDYJSKA.
JA… FACET, FACET, FACET…
JĄDRA… SZERZEJ, SZERZEJ, SZERZEJ.
Mówi: „Rób to na scenie. Ludziom się spodoba”.
„Ale nie na całym świecie”.
On: „Komedia z Indii nie jest globalna”.
Wszystko zapisuje.
Każde słowo.
Mówi: „Muszę ci skonfiskować paszport. Daj mi go”.
Oddaję.
I chowa go w teczce.
Pod kartką z zapisanymi moimi żartami.
Ja nie gubię paszportu. To Bóg zabrał mi paszport.
Modliłem się.
W tym komisariacie.
W chwilach desperacji reaguję śmiechem.
Pyta: „Coś cię śmieszy?”.
Mówię: „Inspektorze Tapse,
zapisuje pan moje żarty, słowo w słowo.
Formalnie rzecz biorąc…
to naruszenie praw autorskich”.
Wybuchł śmiechem.
„O wszystkim wymyślisz żart?”
Ja: „Jeśli mi pan pozwoli.
Obiecuję, że kiedy napiszę ten żart,
ja będę puentą”.
„A co ze mną?” „Pan będzie niezaprzeczalnym faktem.
Proszę. Potrzebuję…”
„Nigdy tego nie zapomnę. Dziękuję”.
„Obym dobrze wypadł”.
„Inspektorze, zrobię z pana Boga”.
„Idź już.
Jesteś szczęśliwy?”
Chcę to zrobić, zanim pójdziecie,
bo tak mi kazano.
Życie, życie, życie… jest pionowe
Napisy: Przemysław Rak