Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LONDRA
UNION ŞAPELİ
Hey Londra. N'aber? Merhabalar!
Başlayalım. Herkes ayağa.
Harbiden kalktınız. Oturun yahu.
Hep böyle bir şey yapmak istemişimdir.
İsa aşkına.
Kendisi burada değil.
Beni gönderdi.
MUMBAI 48 SAAT SONRA
N'aber Mumbai? Merhabalar!
NSCI STADYUMU
Bir iyi bir de kötü haberim var. Önce hangisini söyleyeyim?
Kötü haber.
Duyduğum en Hintli cevap.
Çünkü Hindistan'da, başkasının kötü haberi…
Kötü haber şu, çok mutluyum. Evet.
İyi haberse bunu anlatınca umuyorum ki geçecek.
Mutluluktan bahsettik mi
Hintliler olarak Britanya Rajı'ndan beri bildiğimiz bir kuralı ihlal etmiş oluruz.
Mutluluk sessizliktir.
Herhangi bir Hintliye "Mutlu musun?" diye sorsan şöyle yapar…
Yanlış anlamayın, bu bir onay değil. İnkâr da değil, yanlış yönlendirme.
"Bilmiyorum" deme şeklimiz değil.
"Sen bilme, sadece Tanrı bilsin istiyorum" diyoruz.
Çünkü Tanrı'ya karşı dürüst olmak lazım. Tanrı bizimle konuşur.
Tanrı "Seni seviyorum. Güçlü ol. Bana oy verin" falan der.
NEW YORK 48 SAAT SONRA
-N'aber New York? İyi misiniz? -Evet!
Pekâlâ, size yaşananların hikâyesini anlatayım.
Yeni Netflix özel gösterimi çektim.
Londra ve Mumbai gösterileri arasında gidip geliyor.
Sessizce yazdığım bir gösteri… Yeniden yazdığım diyelim ya da.
Sessizlik benim hatam bu arada. Çünkü… Ne bileyim. İşler iyi gidiyordu.
Sanırım biraz kibirlenmiştim.
Bence evren kibri hissedebiliyor.
Londra'da bir otel odasındaydım.
Yeni Netflix gösterimi
Londra'da bir kilisede ve Mumbai'de bir stadyumda çekmeye başlamadan
altı hafta önce evrende bir şey şöyle oldu sanki…
Uyandığımda sesim çıkmıyordu.
Kariyerimin en büyük gösterisine altı hafta vardı.
Sesim kısık değildi, komple gitmişti. Yoktu. Sessizdim.
Sanki vücudumdaki hükûmet değişmişti.
Ailem hemen "Çok fazla iyi haber paylaşıyorsun" dedi.
"Kem gözleri üstüne çektin."
Açıklayayım Amerikalılar. Kem gözlüler kötü niyetlilerdir.
Sana doğrudan kötülük etmezler ama kötü olmanı isterler.
Kötülüğü vekil tayin etmişlerdir.
Kirpik üfleyip, dilek dileyip "Onu iktidarsız yap" falan derler.
Dalga geçmek istemem. Eminim yaşayan için çok serttir…
Ama kem gözler güçlüdür.
Hindistan'da biz kem gözlere ne deriz?
Nazar!
Aile. Aynen öyle. Evet!
Aile demişken memlekette olmak çok güzel.
N'aber Mumbai? N'aber Londra? N'aber New York?
Sizi görmek güzel.
İşte buradasınız! Evet!
İyi haberi paylaştığın an nazar devreye girer.
Bakın şimdi, iyi haber vereceğim. Hazır?
Minik bir Emmy Ödülü kazandım ve…
Sağ olun. Komedimi desteklediğiniz için teşekkürler.
Ailem de sizlere teşekkür ediyor.
İzlediğiniz bu sanatçı artık eleştirmenlerce beğeniliyor.
Beğeni beyazlardan geldiği için kimse siklemiyor tabii.
Beyaz takdiri koyu tenli kriptonitidir.
Herkes "Ülkesine ihanet etti" dedi.
"Vir, kriptonit yeşildir" diyorsunuz.
Hayır, o beyaz parası, sizi de burada yaşamaya çeken o,
ülkenize siz ihanet ettiniz.
Nazar!
Hindistan'da İngilizce komedi yaptığımdan ödül kazanınca bir sürü insan homurdandı.
İngiliz diline duyulan postkolonyal bir kızgınlık var.
İngilizceyi seçkinlikle bağdaştırıyoruz, değil mi?
-Evet. -Nedensizce bu arada.
Dünyada harika İngilizce konuşan bir sürü çok fakir ülke var.
Mesela İngiltere.
İngilizcen iyiyse "Vir Das bizden değil" diyorlar.
Evet, Oppenheimer da değildi.
İzlediniz, değil mi? Ne bu güvensizlik?
Niye illa her hikâye "sizden" olmalı?
"Oppenheimer'ı izledin mi?" "Mantar bulutu pek benlik değildi."
Putin'e beş yıl ver de gör.
Hindistan'da bir yelpaze vardır. İngilizcen çok kötüyse seni yargılarız.
Ama İngilizcen çok iyiyse de… Seni yargılarız, değil mi?
Buna da "Appu-Vivek Ramaswamy yelpazesi" denir.
"Mowgli-Rishi Sunak yelpazesi" de denir.
"Kangana-Tharoor yelpazesi" işte, değil mi? Hepsi…
Emmy Ödülü kazandığım gece
iki Hintli ana akım eleştirmen ekrana çıktı.
Biri "Vir Das'ı sevmiyorum" dedi.
Öbürü "Neden?" dedi. "İngilizcesi çok iyi."
Telaffuzu iyi diye birine sinirlenemezsiniz ya.
Pardon. Mumbai halkı, "telaffuz" şey demek…
En iyi değiliz, değil mi?
Mumbai'de takıldığım ilk kız
her seferinde "Aye, suno, hadi çakışalım" derdi.
"Aye, suno, hadi çakışalım!"
Sonra da iki dilin birden ırzına geçerek seks yapardık.
Yargılanıyorsun.
Hindistan'ın en iyi komedyenlerinden biri bir kere bana
"Vir, sen çok evrenselsin" dedi.
"Hint stand-up'ı evrensel değildir. Seçkin görünüyorsun.
Bizim gibi, halktan biri olmalısın."
Sonra da Range Rover'ına binip gitti.
O zaman anladım, dünyanın en seçkin insanları
İngilizce bilmiyor, gerek duymuyor.
Bir düşünün.
Jack Ma, Çince. Mukesh Ambani, Guceratça.
Elon Musk, X. İngilizceye gerek yok…
İngiltere'nin en iyi ses teli doktoruna gittim.
Bana iki ses telimde de çok büyük kistler olduğunu söyledi.
6 HAFTA KALA
"Bay Das, tekrar düzgün konuşmanız yedi ayı bulabilir" dedi.
"Ama Djokovic'e bakın.
Sakatlandı, altı ay sürecekti
ama o kadar fizik tedavi aldı ki beş haftada döndü.
İçinizdeki Djokovic'i bulmalısınız."
Bir komedyeni profesyonel sporcuyla kıyaslamak ne kadar küstahça.
Doktorun bir hastası ölünce "Üzücü, evet ama İsa'ya bak" demem gibi.
Çarmıha gerildi, yok olmuştu ama fizik tedavi aldı.
Üç gün sonra döndü!
İçindeki İsa'yı bulmalısın.
Sakallı bir koyu tenlinin, beyaz birine İsa'yı bul demesini düşünsenize.
Bunu yapan son kişi İsa'ydı.
Ama spor yapıyorum.
Amerikalı hocamı kovdum. Düzgün bir Hintli hoca tuttum.
Hintçe konuşuyor, göbekli.
Bu Batılı herif seçkin zırvalıklarıyla konuşuyordu.
Hiç anlamıyordum.
"Bay Das, gerçekten incelmek istiyorsanız
bir beslenip bir aç kalmalıyız.
Vücudunuzu şaşırtmalıyız."
"Ben Mumbai'de yaşıyorum ya" dedim.
"Vücudumu şaşırtmak istersem karşıdan karşıya geçerim."
Vücudumun üzerinde bir cip varken incecik olurum.
Hep seçkin laflar. "Bay Das, antioksidan alıyor musunuz?"
"Hava Kalitesi İndeksi şu an 599" dedim.
Mumbai'de hangi oksijenden bahsediyorsun?
Artık vücudum monoksidi, diokside çevirmeye başlamış.
Ben olmuşum antioksidan.
Seyircinin yarısını kaybettik. Seyircinin yarısı gitti.
"Neden fen bilgisine başladı?" diyorlar.
"Oksijen öğrenmeye gelmedim."
"Güldür beni kardeşim, düşündürtme."
Bu sizsiniz işte.
Yorumlara yazacaklar, "Güldür beni kardeşim, düşündürtme."
Gıdıklayayım da gül lan seni cahil. Tamam mı?
Seçkin laflar. "Bay Das, probiyotiklere ne diyorsunuz?"
Probiyotikleri biliyor musunuz?
"Probiyotiklere ne diyorsunuz?"
"Kadınların seçme hakkına inanıyorum" dedim.
Biyotikten yanayım.
"Bay Das, hatalısınız" dedi.
Ben de "Ömür boyu bu hatayla yaşamayayım" dedim.
Bu hoca öyle biriydi ki
onunla konuşurken ona benzememek çok zordu.
Biz Hintlilerin fena bir alışkanlığı var.
Yabancı aksanlı biriyle konuşurken
Ruh Emici gibi aksanlarını çekiyoruz.
Sonra da aksanlarını yüzlerine atıyoruz.
Eve yemeğe tatlı bir Fransız adam geliyor mesela.
"Bu magnifique olmuş. Biraz daha tavuk tikka alsam?" der.
Hemen mutfağa koşarsın.
Hintli annene bakıp "Mösyö biraz tavuk tikka istiyor" dersin.
Annen mutfaktan çıkıp Fransız'a bakar,
"Evladım, biraz daha ister misin?" der.
Şimdi de Fransız korkar ama değil mi?
"Teyzeciğim, biraz daha tavuk alsam…" der.
Şimdi de buz gibi tavuk tikka'nın başında üç ırkçı oldunuz.
Nazardan kurtulmak için altı pundit,
yani altı rahip eve gelip sekiz saatlik bir ayin yaptılar.
Süt, sadeyağ ve buz kullanarak iki metre yüksekliğinde Shivling yaptılar.
Gördüğüm en güzel şeylerdendi.
"Mumbai'deki köprüleri de tamamlayabilir misiniz lütfen?" dedim.
Pundit "Her gece dua etmelisin" dedi.
Pundit'e çıkışacaktım ama "Sizi o yüzden tuttum ya zaten" dedim.
"Biz senin için dua etmeyiz. Duanın önce ulaşmasını sağlarız" dedi.
"Yani havaalanı ön kontrol gibi bir şeysiniz…" dedim.
"Tanrı'nın yani?"
"Evet, ayakkabılarını çıkar" dedi.
Ben pek dua etmem aslında, tamam mı?
Tanrı'nın adını orgazm sırasında ve deadlift yaparken anarım.
Benim için ikisi de çok benzer deneyimler dostlar.
İkisinde de dizlerim tutmuyor.
Aynaya bakma falan. Aynısı…
Ama tabii…
Tanrı'yla konuşurum, geçen gün pasaportumu kaybedince dua ettim.
Efendim, sizin devlette tanıdığınız varsa 24 saate yeni pasaport alabilirsiniz.
Ama benim durumumda devlet beni tanıdığı için pasaport lazım.
O yüzden pasaportumu kaybedersem aslında kaybetmemişimdir, Tanrı almıştır.
Hemen kendimi dine verdim. Çaresiz kaldığımda gülerim bir de.
Ben de "Tanrım, beni dinle" dedim. "Göremediğim bir dünyaya espri yapamam."
Sonra birdenbire önümde bir dosya açıldı.
Şöyle bir ses duydum…
Yemin ederim, pasaportum o dosyanın içinde 1,5 metre ötedeydi.
Espri yazılı kâğıtların altında kalmıştı.
Çok mutluydum, ağladım. Bir parça kâğıt için mutluluktan ağladım.
Bunu en son negatif çıkan gebelik testinde yapmıştım.
Pasaport lazımdı çünkü Avustralya'ya gitmiştim.
Avustralyalı seyirci varsa ses etsin.
Hoş geldiniz. Ülkenizi seviyorum. İngiltere'nin Bangladeş'i gibisiniz.
Ağır mı oldu…
Pardon, özür dilerim. Özür dilerim, pardon.
Siz Yeni Zelanda'nın Pakistan'ısınız.
Konuya döneyim.
Yurt dışında havaalanlarında kurallara uyarım.
Hindistan'ı utandırmam. Büyük bir salonda olmadığımız sürece.
Yaşlı bir Avustralyalı kadın
beni sıradan çıkarttı.
Sıra beyaz doluydu.
"Beyefendi, bagajınızı vermeniz gerek" dedi.
"Hanımefendi, dokuz kilodan az. Sadece bir çanta" dedim.
"Hayır, bagajınızı vermeniz gerek" dedi.
-Çok kızmıştım. Siz de kızar mıydınız? -Evet!
"Beyazlardan da isteyecek misiniz?" dedim.
Beyazlar da "Ha siktir, bizden de isteyecek" dedi.
Parmağıyla beni işaret etti. "Hayır! Sadece siz!" dedi.
Memnun olmuştum gerçekten. "Tanrım, işte eski tüfek bir ırkçı" dedim.
Kuzey ışıklarını görmek gibi. Görünce böyle…
Kitaplarda ve filmlerde görmüştüm ama gerçekte daha etkileyici.
Modern bir ortamda eski tüfek ırkçı görmüyorsunuz ya,
görünce beyniniz yanıyor.
Bir Nazi'nin inci çayı içmesi gibi.
Bunu görmek için iyi para verirdim ha.
Üstünde SS üniformasıyla…
Hei… Hei…
Heil Hitler.
Irkçıların gerçekten dışlanmış bir grup olduğunu düşünüyorum.
Irkçı olmak için verilen mücadeleyi bir düşünsenize.
Zeki bir insanın vücuduna hapsolmuş bir bağnaz olduğunuzu.
Bir platformları yok. Amerikan podcast'lerinin %80'i sadece.
O kadar, değil mi?
Tüm iyi fikirleri çalındı, ırkçılar kültür hırsızlığına uğradı.
Irkçılar malum kelimeyi buldu, hip-hop hemen kaptı.
Irkçılar ayrımcılığı ortaya attı, pickleball kaptı.
Irkçılar köleliği getirdi, onu da Apple kaptı.
Tüm iyi fikirler gitti. Bir ırkçı nasıl yaşar?
Benim gibi minyon bir insanın bagajına baktırarak.
Sonra eve gidip Churchill resmi altında misyoner pozisyonunda sevişir.
Ne…
Winston Churchill resmi var, misyoner olmalı.
Churchill'in altında anal yapılmaz ki.
Churchill hiç şey görmemiştir…
Kolonizasyon.
Ben…
Birinci sınıfta yürüyordum.
Kadın zafer edasıyla bana gülümsüyordu. İçimde bir şey cız etti.
Biz Hintliler genelde susup sineye çekeriz.
"Hanımefendi, umarım kızınız Hintliyle evlenir" dedim.
Umarım güzel bir Hintli adam bulur.
Dev Patel suratlı falan.
Sadguru'nun bıyığını da ekle.
Vücudu da benim vücudum.
Yan odalarında sabah kadar sevişen
Hint-Avustralyalı karışık seks inlemelerini duyarlar.
"Evet! Avustralya! Ah, evet!"
Bir de…
Bir de şu…
Evet, kadın 65 yaşındaydı.
Empati kurmak gerek. Yaşlı bir ırkçıyı sevmek mümkün, değil mi?
Hintliler, hemen aile WhatsApp grubuna bakın.
Ailenizin WhatsApp grubundaki ırkçıyı bulamıyorsanız
o ırkçı sizsinizdir.
Utanmayın.
Büyük teyzelerimden biri de acayip bir İslamofobik.
Acayip.
Bağnazlık işinin en önde bayrak taşıyanı.
Beni stand-up yaparken görünce hep "Hay Allah!" der.
"Müslümanlardan nefret etmiyor muydun sen?" derim.
"Evet ama hüsrana uğrayınca tanrılarına yakarıyorum."
Bizimkini rahatsız etmiyor.
Sonra da Adele'in konuşma terapistine gittim.
4 BUÇUK HAFTA KALA
Adele de aynı sorunu yaşamış. Yeteneğimiz aynı seviye.
Muayene ücreti çok pahalı olan bu minyon Yahudi kadın bana bunu verdi.
Bu bir Kazoo.
"Kazoo'yla 'Mutlu Yıllar' çalabildiğin an tekrar sahneye çıkmaya hazırsındır" dedi.
Ben de "Marşmelov halının üstünde burpee yapabildiğin zaman
apendektomiye hazırsındır" dedim.
"Birbirimize saçma cümleler kurma oyunu oynuyoruz sandım çünkü."
Bundan ses çıkarmak imkânsız.
Olmuyor. Sesin içinden gelmesi gerek.
Her gün, günde 20 kez şöyleydim…
Evime kaç ördek geldi, haberiniz var mı?
Çiftleşme hevesiyle.
Tatmin de oldular.
Çünkü aynı dili konuşuyorduk.
Ördekler gelince ben…
Paranızın karşılığını aldınız. Müzikal performans.
"Bay Das, 20 yıldır sesinizi yanlış kullanıyormuşsunuz" dedi.
"Ne kadar da solcu bir entelektüelsin" dedim.
Genç nesli bu yüzden seviyorum.
18-25 yaş arası olanlar ses etsin.
Sizi seviyorum. Açık sözlüsünüz. Susmuyor, paylaşıyorsunuz.
Cesursunuz. Hiç çekinmiyorsunuz.
Sizi eleştiriyoruz, tetikleniyorsunuz, biz de gülüyoruz, sistem bu.
Çocuklar, harikaydı. Bu…
Bu yüzden…
Kendi gerçekliğiniz olmasına ses etmedik.
Sizin gerçeğiniz bizim içeriğimiz.
Z kuşağının bir altı kuşaktan iki yeğenim var.
-Neydi adı? -Alfa.
Moron kuşağı mı? Şey…
Yeğenlerim 14 yaşında. Onları müzeye götürdüm.
Yeğenim çok sinirlendi
çünkü devasa bir Avrupa tablosu telefonuna şöyle sığmadı.
Ben de "Telefonunu çeviriver" dedim.
Bana "Vir mama, anlamıyorsun" dedi.
"Dünya değişti. Hayat artık dikey."
MAMA: DAYI
"O zaman vasiyetimi değiştiriyorum. Seni vasiyetimden çıkarmıyorum ama.
Beni dikey yaktırmayı başarırsan tüm mirasım senin" dedim.
Gözlerim açık olsun. Yanarken aileye bakmak istiyorum.
Arkamda da bir DJ tekno müzik çalsın bir de.
Sunburn Festivali Sati ritüeliyle birleşsin.
Yasın Glastonbury Festivali'yle buluşması.
Ortalık Burning Man'deki gibi yansın.
Sen de
bütün her şeyi kaydedip Instagram'a yükle,
altına da "Vir mama ortalığı yakıyor" diye yaz.
Kremasyon için daha iyi bir başlık bulamazsınız yani.
Çok kolay manipüle ediliyorlar çünkü dikkati meta hâline getirdiler.
Tek yapman gereken o patlama anı.
Tek bir bitirişle Z kuşağına bir saat gösteri yaparsın.
O anı geciktir yeter.
"Vir mama, dünya değişti. Hayat artık dikey."
Dünya değişti
Dünya değişti, değişti, değişti Vir mama
Değişti, değişti, değişti Vir mama
Hayat, hayat, hayat…
Artık dikey
Hayat artık dikey
Şu aptal suratlarınıza bir bakın.
Bütün yetişkinler "Ne oluyor?" diyorlar.
"Para iadesi istiyorum."
Z kuşağı "Bırak coşsun kanka" diyor.
Kremasyon için daha iyi bir başlık bulamazsınız.
Stadyum gösterisine dört hafta kala homeopatiyi denedim.
Homeopati ne bilmeyenler ses etsin.
Açıklayayım, merak etmeyin.
Homeopat denilen kişi yalnız, bakir bir adam.
60 santime 60 santim bir odada oturuyor, etrafı da beyaz bir tozla çevrili.
Diddy partilerindeki bir dolap gibi.
Yüzüme sürmem için bana o beyaz tozdan verdi.
"Bu ne?" dedim. "Boş ver sen" dedi.
Şimdi günde sekiz kez yüzüme beyaz toz sürüyorum yahu.
Stand-up'ı bile bıraktım, finans sektöründeyim.
Ben bir bağımlıyım.
Sizin neslinizin sorunu şu.
Dopamin cihazları üzerinden onay bağımlısı oldunuz.
Kafayı kimliğe takmışsınız, kişiliğe değil.
Hep ne olduğunuzu gösteriyorsunuz, kim olduğunuzu değil.
Etiketlerinizi sergilemeye çalışıyorsunuz.
Bunlar bağımlısı olduğunuz internetten dopamin dozlarını temsil ediyor çünkü.
Yani siz sadece insan değil,
polyamorist, DEHB, vegan, hokkabaz,
dinî olarak agnostik ama Yenilmezler'e yakınsınız.
Ve…
Bakın, patronluk taslamak istemiyorum ama yaşlandıkça
dünyanın aslında çok basit olduğunu anlıyorsunuz.
-Değil mi yetişkinler? -Evet!
Tüm dünyada sadece iki tür insan vardır.
Bir yavşaklar var.
Bir de o yavşaklarla muhatap olanlar. Bütün dünya bu.
Haksızlık etmeyelim ama. Dünyada her telden yavşak var.
Siyahı var, beyazı var, heterosu var, geyi var, trans yavşağı var.
Diğer yandan bazı veganlar iyi insanlar.
İnsan farklı farklıdır, karmaşıktır. Değil mi Londra?
Adolf Hitler bile köpek severdi diyorum yani.
Hatırladınız mı?
Bu arada, Hitler'in köpeğinin kafası da çok karışıktır ama ha.
Köpek sadece görselleri anlar, siyaseti bilmez.
Hitler'in köpeğisiniz diyelim…
Babanız her dışarı çıktığında şöyle…
Topu hiç fırlatmıyor!
Sesiniz kısılınca bir de
sadece kendinizin anladığı bir işaret dili uyduruyorsunuz.
Asistanımdan kafeinsiz sert kahve istiyordum,
"Kafeinsiz sert kahve istiyorum" yaptım.
"Ne?" dedi. "Kafeinsiz sert kahve istiyorum."
"Ne?"
"Annen tam bir fahişe!" dedim.
"Kafeinsiz sert kahve mi?"
Etrafındaki herkes de sessizleşiyor.
Herkes "Aman tanrım! Sesini mi kaybettin?" diyor.
"Çok üzücü.
Kafeinsiz sert kahve ister misin?"
Bir kişi sessizliği bozunca da bütün herkes başlıyor.
Anlıyorum da çünkü…
O veya bu şekilde tartışmalı bir durum yaşadığında
bir hikâyeye dönüşüyorsun.
Hikâyeye dönüşmenin kötü yanı da
nereye gidersen git sömürülmek isteniyorsun.
Ne zaman New York'a ya da İngiltere'ye bir yere gelsem
beyaz bir gazeteci peyda olup "Tanrım!" diyor.
"Müşkülünüz boyunca nasıl sesiniz çıkmadığına dair
9.000 kelimelik bir röportaj yapabilir miyiz?"
"Pardon, müşkülüm mü?" diyorum.
"Pardon madam, yaşadığınız yerin kıymetini bilmek için
Doğu zulmü hikâyesi peşindesiniz siz.
Bakın, birinin…
Birinin müşkülü ereksiyonu gibidir. Tamam mı?
Bakması zor biliyorum ama göstermek de kabalıktır."
"Anlamadınız" dedi. "Seyircimiz çok, size sempati duyarlar."
"Benim seyircim az ama benimle empati kurarlar" dedim.
Sempati…
Sempati zevk için izlenen bir pornodur.
Empatiyse seks partisidir, hep beraber sikiliriz.
Yaklaşık %30 kadarınız bu espriye reaksiyon verdi.
Gösteriden sonra biraz daha kalın, şey var…
Bu bir metafor değildi.
"Vir Das gösterisi nasıldı?" "Seyirciyle bütünleşiyor. Tam anlamıyla."
Bence insanları sıkboğaz etmezseniz,
onlara güvenli bir alan verir, anonimlik sağlarsanız
çoğu insan dürüst bir şekilde konuşacaktır.
Doğruyla yanlışı ayırt edecektir, öyle değil mi?
Değil mi? Bence öyle.
Öğrenelim. Işıkları kapat Chelsea.
Kavi, ışıkları söndür.
Evet, Noel ağacı sönmüyormuş.
LONDRA
Ekibimde beş elektrikçi var, hiçbiri bunu çözemedi.
Bu gösteri yazın yayınlanacak bir de, lanet olsun, neyse.
İngilizler, dürüst olalım mı? Ne dersiniz?
Ne zaman ülkenizde bir şey olsa
dünyanın yüzde 80'i size sıfır sempati duyuyor.
Üzgünüm, üzerinden yeterince zaman geçmedi.
O kadar uzun süre o kadar çok ülkeyi sikip attınız,
şimdi de İngiltere'deki çeşitlilikten mi şikâyet ediyorsunuz?
Artık tazminat bile istemiyoruz. Değil mi Hintliler?
Hükümdarınızın Kuh-i Nur'u iade etmesini değil,
onu yutmasını istiyorum.
KUH-İ NUR: DÜNYANIN EN BÜYÜK ELMASI, HİNDİSTAN'DAN ÇALINDI.
Tanrı gerçekten Kral'ı koruyabilecek mi?
Hadi dürüstçe konuşalım. Denemek ister misiniz?
Evet!
Madem dürüst olacağız, biliyorsunuz,
2019'dan beri hepimiz izleniyor ve sömürülüyor gibiyiz.
Bize iyilik kötülüğe karşı hikâyesini anlatıyorlar
ama her geçen yıl işler daha da saçma duruma geliyor.
Sahte kahramanlara tapıyoruz ve zekâsızlığı yüceltiyoruz,
hepsi de ahlaken çökmüş, tüketim odaklı, güce tapan orta sınıf yüzünden.
Buradaki her Hintli biliyor ki
2019 yılından beri
tek bir güzel Marvel filmi bile çıkmadı.
Biliyorsunuz.
Hepsi boktan kahramanlar.
Hepsi yalan hikâyeler.
Siz neyden bahsettiğimi sandınız?
Bu Marvel Evreni hakkında bir espri.
Bu arada şu anda kimse sizi göremez.
Hiç kimse. Güvendesiniz.
Ne sizi umursamayan üstünüzdekiler ne de sizin umursamadığınız alttakiler.
Ama sizi duyabilirler.
Hatırlanmak istediğiniz gibi ses çıkarın yeter.
-Ganpati Bappa! -Morya!
Dışarıdan bir göz olarak söylemek isterim, bence imparatorluğunuz sona eriyor.
-Bana öyle geliyor. -Evet.
Dışarıdan bakınca mezun buluşmasına gelmiş lisedeki seksi kız gibisiniz.
Artık diğer herkesin de seksi olmasına çok kızgın.
Çin de okul müdürü…
Nedenini biliyorum.
Çünkü ülkenizdeki tüm akıllı insanlar
yozlaşmış pislikler gibi davranıyor diye onları dinlemeyi bıraktınız.
Sizden azıcık daha zeki olan aptal insanları dinlediniz
ve onların akıllı olduğuna inandınız.
Şimdi de tüm dünya size sizin Joe Biden'a baktığınız gibi bakıyor.
Şöyle bir şey…
Artık nerede olduğunu bilmiyor.
Biraz daha karanlıkta kalsak iyi olacak.
Birinde silah vardır falan.
Tamam, ışıkları açalım.
Amerika'nın silah sevgisi bitmez. Silah sizin kriketiniz.
Bence kesinlikle bütün Amerikalılar her yaşta kimliksiz silah alabilmeli.
Ama silah teknolojisini değiştirmeniz lazım.
Silahlar ses kontrollü olmalı bence.
Ateş etmek istediğinizde
sesinizle silaha bir şeyi net bir şekilde söylemeden
silah ateş almayacak.
Bence anayasanın ikinci ek maddesinin tamamı söylenmeli.
Silahlı saldırıları kökünden değiştirecektir.
Amerikalılar "Seni geberteceğim ama iki hafta çalıştıktan sonra" diyecek.
İki hafta sonra gelir.
"Amerika Birleşik Devletleri'nde devletin güvenliği için
düzenli milis güçlerin gerekliliğinden hareketle
halkın silah bulundurma hakkı engellenemez."
O sürede kaç kişi kaçıp kurtulabilir düşünün.
Silahlarınızı Apple'a yaptırırsanız da yabancı terörü komple bitirirsiniz.
Siri'yle!
Bu aksanla "Siri!" dediğimi düşünün.
Milis güçlerin gerekliliği için silah bulundurma hakkı engellenemez.
"Bölgenizde beş tane Starbucks var."
Yulaf sütlü kapuçino.
"Tüm Filipinlileri vur!" Hayır! Hey!
Turist vizem var. Sizden korkmuyorum, tamam mı?
Terapi görüyorum.
Terapistim tüm seans boyunca papatya çayı fincanını
yüzünden iki santim ötede tutan bir kadın.
Ama bir yudum bile içmiyor.
Onun bir yudum içmesi şu an terapideki tek umudum.
Resmen bir Jedi ya.
Geçen gün "Bay Das, çoğu komedyen çocukken zulüm görmüştür" dedi.
"Sevgiyi tanımlama biçimleri duygu göstermemektir."
"Aslan seksinin 30 saniye sürdüğünü biliyor muydunuz?" dedim.
"Hayır, bilmiyordum" dedi.
"İyi bari, en azından birimiz bu konuşmada yeni bir şey söyledi!" dedim.
"Çocukluk travmanız var mı anlamaya çalışıyorum" dedi.
"Ben Hindistan ve Afrika'da büyüdüm" dedim.
"Benim travmamın çocukluğu var."
Travmalarım şunlar.
12 yaşındayken zorbanın biri dişime öyle bir tekme attı ki
kendi dişimi yuttum.
Hastaneye yatırıldım ve dişimi dışkıyla atmam beklendi.
Atamadım da.
Korkarım hâlâ içeride.
Bir gün röntgen çektirince
yetişkin bir erkeğin midesinde 12 yaşında çocuk dişi bulacaklar.
"Bay Das, sabah kahvaltıda ne yediniz?" diyecekler.
"O, çocukluk travması."
"Evet, yediğin çocuk için öyle" diyecekler.
Anne babam akıl sağlığı sorunlarını bilirdi
ama bana Hint işi çözümler verdiler.
"Baba, çok fena anksiyetem var" derdim.
"Biraz zıplama hareketi yap.
Anksiyete vücudundan zıplar gider.
Reflü için de zerdeçal yersin."
Stadyumdan önce miyofasyal gevşetme diye bir şey denedim.
-Deneyen var mı? -Evet!
Dostlar, size şunu anlatayım. Kopenhag'daydım.
1,90'lık, kaslı, sarı saçlı, mavi gözlü güzel bir Alman adam otel odama girdi.
"Senden başka varsa Reich kurarsınız" dedim.
Sonra vücudunun kassız tek kısmı olan dirseğini alıp,
kalçama doğru sokup hareket ettirmeye başladı.
Bir yanda da saçımı okşuyordu.
"İçinizde derinlerde bir hüzün var" dedi.
Ben de "Hayır, içimde derinlerde bir Alman var" dedim.
"Boğaz çakranız tamamen tıkanmış" dedi.
Ben de "İnce bağırsağımı yukarıya kadar çıkardın çünkü" dedim.
"Bırakmalısınız" dedi.
"Ben de senin için aynı şeyi düşünüyorum" dedim.
"Bırakın. Teslim olun" dedi.
Ben de bu güzel, güçlü Alman kollarına mecburen teslim oldum.
Fransa gibi hissettim.
Sonra da New York.
Çok güzel bir duygusal boşalma yaşadım. Çok kuvvetliydi. Ben…
Ağlamadım, 42 saniye boyunca osurdum.
Sonra onun boğaz çakrası tıkandı.
Odanın her yeri kişniş kokuyordu.
Çok utanmıştım yahu.
Ben de her Hintlinin yurt dışında rezil olunca yaptığını yapayım dedim.
"Ben Pakistanlıyım" dedim.
Sorun değil!
-Terapiye niye gittiğimi söyleyeyim mi? -Evet!
Yurt dışında 186 gösteri yaptım. Kendimi tükettim.
Son gösterim Singapur'daydı.
Geri uçuyordum, birinci sınıfta tabii. Ve…
Bir ara uyandım, kabin amirine sordum, "Mumbai'ye inmemize ne kadar var?" diye.
"Bay Das, bu uçak Londra'ya gidiyor" dedi.
"Londra'ya inmemize 10 saat var."
Ha siktir!
"Londra değil, Mumbai. Mumbai'ye uçuyoruz."
"Bay Das, sakin olun" dedi.
Biliyorsunuz, sakallı bir koyu tenli uçağın rotasını değiştirmeye çalışıyorsa…
Bir de böyle bir durum var.
Londra'da son dakika bir gösteri koydum ve biletler tükendi.
Biletimi aldım, uçağa bindim.
Hayatımın 72 saati yok resmen.
Komple gitti.
Sonra iyice sersemledim ve ağlamaya başladım.
Birinci sınıfta.
Çok trajik bir durum.
Ağlarken bir yandan Dom Pérignon şampanya içiyordum…
Sonra biraz sızlanıp kıtır ekmeğime havyar sürdüm…
Keşke Hindistan'da olsaydım diye İngiltere'ye kadar ağladım.
Leydi Mountbatten gibi hissettim.
Çoğunuz bu espriyi anlamadınız.
Açıklayayım mı? Açıklayayım.
Havyar, balık yumurtası demek…
Kendi tarihinizi öğrenin bhenchod!
Tamam, pardon. Beyazlar.
Bhenchod…
Neşeliyken kullandığınızda "bhenchod" siyahilerin malum kelimesi gibi.
Değil mi? "N'aber bhenchod!" falan.
Benim bhenchod'uma bak be.
Ama neşeli olmadığınızda
"bhenchod" malum kelimeyi beyazların kullanması gibi.
Şu bhenchod'a bak.
Terapistime gittim, "Bazı günleri hiç hatırlamıyorum, deli miyim?" dedim.
"Bay Das, 2024'teyiz, o kelimeyi kullanmıyoruz" dedi.
"Ben de diş ipi kullanmıyorum ama var olmadığı anlamına gelmez."
"Bay Das, duygularınızla baş başa kalmakta zorlanıyor gibisiniz.
Hiç sessizce oturup mutlu oldunuz mu? Bana bir hikâye anlatsanıza."
"Hikâye anlatmak için para veriyorum resmen" dedim.
Sizden anlatmak için para aldığım hikâyeyi ona anlatmak için para verdim.
Ne biçim iş modeli bu!
Stadyuma iki hafta kala bitiktim.
2 HAFTA KALA
Ağlaman lazım.
Seni bitiren düşünce de…
Ben hikâye anlatıcısıyım.
Ya yapamazsam…
Ya yaparsam ama şey olmazsa…
Sessizce ağlıyorsun.
Bir erkek için zavallıca. Sessiz orgazma benziyor.
Ses olmadan hangisi olduğu anlaşılmaz.
Beni duyamadığınızı biliyorum ama görebiliyor musunuz?
24 yaşındayken Şikago'da yasa dışı bir göçmendim.
Vize süremi aşmıştım.
Meksikalı aşçılarla mutfakta çalışırdım. Sert insanlar.
"Bulaşıklar sende colega" derlerdi.
Bazen trende uyurdum.
Sabah sekiz gece üç çalışırdım. Donuyordun.
Sergio diye biri bir şey öğretmişti. "Colega, gel buraya" dedi.
"Eğer pezones caliente, hombre caliente" dedi.
"Meme uçların sıcaksa vücudun da sıcak olur."
Plastik poşetlere restorandan sıcak çorba koyar,
o poşetleri de siyah çöp torbasına doldurur
ve ensemden bağlayıp çorba burada duracak şekilde koyardı.
Üstüne bir ceket giyer ve bütün gece sıcacık olurdum.
Trende de kimse bana ilişmezdi
çünkü kocaman memeli koyu tenli bir adamdım.
Bu, trans muhabbetinden birkaç yıl önceydi tabii.
Ama 11 Eylül'den de birkaç yıl sonraydı, yani…
Meksikalılar bile "Belki colega terrorista" diyordu.
"Belki de mucho grandes sabroso negras tetas."
"Gerçekten iri, kara memeleri var."
Bazen trende uyanırdım. Acayip güzel bir şeydir. Bilir misiniz?
Kulağında Coldplay çalıyor.
Meme uçlarında sıcak çorba var.
Başın cama yaslanmış.
Tünelden çıkıyorsun.
Yanağına güneş ışığı vuruyor, ısınıyor.
Gözlerini turuncunun dinî olmayan tonu gibi bir renk alıyor.
Yüzüne altın rengi bir ışık vuruyor. Görüldüğünü hissediyorsun.
Hareket edemiyorsun çünkü orada…
Üzerinde uyuyan dev gibi bir evsiz adam var.
Hintli kadınların bazıları bunu anlar.
Ağır bir adamın altında sıkışıp kalmak.
Ona bakma. Gözler önde. Bana bak.
O adamı kaldıracak tek şey yemek, değil mi?
O adamı pencere kenarına oturttum. Adı Eugene'di.
Onu güneşin altına oturtup çorba çıkardım.
Güldü. "Hey dostum. O memelerde başka ne var?" dedi.
"Daha çok çorba" dedim.
Sonra arkadaşları etrafımı sardı, beş siyahi adama çorba verdim.
Beş saat boyunca bana çorba memeli "malum kelime" dediler.
"Şu çorba memeli malum kelimeye bak."
Shah Rukh Khan benimle gurur duyduğunu söylemişti.
Bir kadın bana hayatımın aşkı demişti.
Beş siyahinin sana "malum kelime"yle hitap etmesinin yanına yaklaşamaz.
Hayatımda hiç bu kadar anne gibi de hissetmemiştim.
Memeni açıp birini beslemek falan yani…
Hanımlar, sizi anlıyorum.
Bunu terapistime de anlattım.
"Bay Das, bu hiç sessiz bir hikâye değil. Hem onlar sizden daha mutluymuş" dedi.
"Ne yaptığımı anlamıyorsunuz, değil mi?" dedim.
Tanık olunan mutluluk, yaşanan mutluluktan daha büyüktür.
Her kalabalığın ortak noktası nedir?
Farklı görünürler ama sesleri aynıdır.
Çünkü mutluluk evrensel bir gürültüdür.
İnsan sadece bir gürültüdür. Sessiz kalırsak ölürüz.
Her seyirciyi alıp bir bavula koyabilsem
ve onları dünyada benimle sahneye çıkartabilsem,
benim gördüğümü görüp hissettiğimi hissetseler
insanların stand-up'ı niye sevdiğini anlarlardı.
Kimse komedyeni izlemiyor, herkes seyirciyi dinliyor.
Mutlulukları bedenlerini terk ediyor. Çünkü mutluluk bağırıldığında…
Neşeyi içimizde tutmayıp dışa vurduğumuzda umut olur.
Güç olur.
Gücü olan insanlar bunu bilir.
Onların en korktuğu sözler benim ağzımdan çıkanlar değildir.
Kalabalıklardan çıkan seslerdir.
Komedyenler bir şeyler söyler ama seyirci gerçekleri söyler.
Benim anlamadığım şey de bu.
Neden kimse seyirciyi tutuklamıyor?
Esas sorun onlar.
Baksanıza, ne aptallar.
Biraz güzelce övünce hemen gaza geliveriyorlar.
Terapistim "Bay Das, sizde
aşırı stres bozukluğundan kaynaklanan agresif dissosiyatif bozukluk var" dedi.
"Sizde de papatya çayından kaynaklanan pasif agresif tekerlemeler var" dedim.
"Bay Das, anksiyeteniz kontrolden çıkmış.
İlaç vermem gerek. Beta bloker'lara ne dersiniz?" dedi.
"Kadının bedeni, kadının kararı bence" dedim.
Hintçe düşünürseniz espri anlam kazanır.
"Bağımlılığa yatkınımdır, hap kullanmam."
"Tamam, o zaman haftanın yedi günü spor yapın.
Endorfin sizi depresyondan çıkarır" dedi.
"Yani zıplama hareketi yapayım?"
"Hayır" dedi. "Reflü için de zerdeçal yersiniz."
Hanımlar ve beyler.
Bir trendeyiz. Hayat bundan ibaret.
Dönüp duran bir tren ve bu trene bir adım attın mı
duraklardan biri de mutsuzluk, mutlak umutsuzluk, keder
ve temiz bir sopadır.
Sessiz de olsanız, mutlu da olsanız
ya da dikkatli de olsanız, pervasız da olsanız
tren hayatınızda bir kere o durakta duracak, emin olun.
Memelerinizi çıkarıp çorbanızı paylaşın. Tek diyeceğim bu.
Her şeyi doğru yapsanız bile
yine de bir gün sesiniz sebepsiz yere siktir olup gidebilir.
Yine bir gün sebepsiz yere…
Stadyum gösterimden 10 gün önce bir şeyler serbest kaldı.
Bu neden oldu bilmiyorum ama…
Bence özgürlük ne, biliyor musunuz?
Sürekli olarak konuşabilir miyim diye düşünmek zorunda olmadan konuşabilmektir.
Sesim o doktorlar ya da şifacılar sayesinde geri gelmedi.
Bir restoran kuryesiyle geldi.
10 GÜN KALA
Yemeği teslim etti, ben de içgüdüsel olarak düşünmeden
"Sağ ol bhaisaheb" dedim.
BHAISAHEB: KARDEŞİM
Bir anda geldi.
Oracıkta adama sarılıp 20 dakika boyunca ağladım.
Adamın kollarında ağladım.
"Kung Pao usulü tavuğu ne çok seviyormuşsunuz" dedi.
"Sırtın çok gergin. İçinde derinlerde bir hüzün var" dedim.
Lafını düşünmezsen başın belaya girer.
Başın belaya girince de lafını düşünmezsen beladan kurtulursun.
İşte bunu kanıtlayacak üç kısa hikâye.
-Hazır mısınız? -Evet!
Birincisi, 18 yaşındayken Yeni Delhi'de bir motorun arkasındaydım.
Arkadaşım Sushil'le Delhi'deki bir partiden eve dönüyorduk,
ikimiz de LSD almıştık.
Delhi'de gece araba kullandıysanız bilirsiniz, LSD'ye gerek yoktur.
"Güvenlik" gibi bazı illüzyonlar vardır.
Kırmızı ışığa gelmiştik.
Biz ışığa yaklaşırken yoldan kedi geçiyordu.
Beynimi mahvetti.
Bir anda kırmızı ışıkta altı metrelik, tek gözlü bir kedi gördüm.
Kedinin gözünden de ışık çıkıyordu.
Kedi şekil değiştirip, dans ederek değişiyordu
ve yaklaştığımızda kedi Delhi polisine dönüştü.
Elinde de fener vardı.
Delhi polisi gözünüze fener tutar ya hani?
"Bir ihtimal henüz kaza yapmamışsınızdır diye…"
1,90 boyunda bu rütbeli polise doğru yanaştık.
Yemin ederim, adı da Hanta Singh'di.
Kaçmaya başlayınca bizi yakalamaya çalıştı.
18 yaşında, LSD'den kafası güzel biri olarak
göz teması kurup şöyle yaptım…
"Miyav!"
Delhi polisinden kaçmanın onları kızdırdığını düşünüyorsanız
bir de miyavlamayı deneyin.
Kafayı yedi. Bizi üç kilometre takip etti.
Yine bir ışığa geldik.
Şerefsiz arkadaşım niye bir anda trafik kurallarına uymaya başladı bilmem.
Işıkta durdu.
Hanta Singh inip kaskımın üstünden bana vurdu.
Yine de acıdı, "Bu kask ne işe yarıyor?" dedim.
Sonra bana kaskımla vurdu. Kaskın ne işe yaradığını anladım.
Sonra da fenerle vurmaya başladı.
Ben onu sihirli bir ışık sandım ve yüzümle yakalamaya çalıştım.
Gökkuşağını tatmak için.
Sonra arkadaşıma baktı ve "Ehliyetini çıkar" dedi.
Arkadaşım Sushil de stajyer ehliyet çıkardı.
Kesmek istemiyorum ama bu espri burada anlaşılıyor mu?
Peki, açıklayayım.
Arkadaşlar, Hindistan'da
stajyer ehliyetiniz varsa LSD kullanamazsınız.
Aynı mı?
Ehliyetin gözümün önünden geçişini gördüm, rengârenkti, aurası ve enerjisi vardı.
Aklıma bir fikir geldi. Ben de stajyer ehliyetimi çıkardım.
"Komiser Hanta Singh,
ikisini birleştirirsek…
…iki stajyer ehliyetin gücü bir gerçek ehliyete dönüşür" dedim.
İki üniversiteli birbirini becerirse profesör olur demek gibi.
O kadar çok güldü ki gitmeme izin verdi.
İkinci hikâye. 35 yaşındaydım.
Mumbai'de bir gece kulübündeydim.
35 yaş, Hint dövüş ritüelinin ne kadar saçma olduğunu bilecek bir yaş.
Dans ederken bir alfa erkeğe çarptım.
Herif sinirlendi. "Kardeşim, iyi misin sen?" dedi.
Körkütük sarhoştum.
"Evet, çok yumuşak" dedim.
Herif delirdi.
"Siktir git! Bu şarkıdan sonra dışarıya gel" dedi.
Dört dakika boyunca ikimiz de garip bir şekilde dans edip bekledik.
Göz teması kurarak.
"Tunak Tunak Tun" bitene kadar.
Dünyanın en uzun şarkısı bu arada ha. Harbiden diyorum.
Daler Mehndi'nin başyapıtının beş nakaratından biri bu.
-Tunak tunak tun, tunak tunak tun -Ta da da da
Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Lanet olsun! Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Sonra inceliyor. Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Lanet olsun! Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Sonra kalınlaşıyor. Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Bu son. Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Kandırdım! Tunak tunak tun, tunak tunak tun
Sikeyim böyle şarkıyı! Yaptığımız duygusal yolculuğu düşünün.
Hemen kavga etmiyorlar.
Önce çember olup ailenden kaç kişiyi sikeceklerini söylüyorlar.
Anneni sikerim, bacını sikerim, kardeşini sikerim.
Anneni sikerim, babanı, bahçıvanını, yönetici asistanını…
"Bunun için bana gerek var mı?"
Sen planını yapmışsın kardeşim.
Sanki…
Bir aileyi taciz etmek için toplanmışız sanki.
Sonra kavga başladı.
Yumruk atacağım sandım.
Bu Pencaplı herif göğsünü göğsüme yasladı ve göğsünü bana sürtmeye başladı.
"Beyefendi!" dedim.
Şehvetliyle agresif sürtünmenin farkını meme uçlarım bilmiyor.
Katot-anot ucu gibi ikisini de böyle dimdik yaptı.
Sonra yüzünü yüzüme yapıştırdı. Göz bebeği, göz bebeğime değiyordu.
Anılarımı gördü resmen ya.
"Midende diş mi var senin?" dedi.
Sonra ağzıma sıcak hava üflemeye başladı.
Ben de ona üfledim.
Nefret ettiğim şeye dönüşmüştüm, Hindistan'daki seçimler de böyle.
Sonra "Ne yapacaksın? Ne?" dedi.
"Hadi yavşak. Bir şey yap bakalım. Hadi."
"Yap hadi, yap. Yapmanı istiyorum. Lütfen bir şey yap. Yap hadi!" diyordu.
Ben de kulağını yaladım.
Tam karşımdaydı.
"Bunu yüzleşme değil, rıza sayarım" dedim.
Damak zevkimi yargılamayın!
Siz de Mithibai'den o Bombay sandviçlerini yiyorsunuz.
MITHIBAI: SOKAK YEMEKLERİYLE ÜNLÜ BİR OKUL
Adamın yüzüne bir şaşkınlık dalgası yayıldı resmen.
"Sevişiyor muyuz, dövüşüyor muyuz belli değil" der gibiydi.
Hindistan'daki seçimler de böyle.
Sonra arkadaşlarına dönüp "Bu herif şöyle böyle" dedi.
Adam "Şöyle böyle" dedi ya.
Homofobi yüzünden grameri unutacak kadar kafanız karıştı mı hiç?
Sonra kavga bile etmedik. İçeri girip dört saat daha dans ettik.
Başlarım böyle işe.
Haber vereyim, gösterinin son dört dakikasına girdik.
Ben Mumbai'ye elimde sadece bir bavulla gelmiştim.
Herhangi bir tanıdığım, param, bir sahnem yoktu, şimdiyse stadyumdayım.
Bu çok…
Ve sonra sesim geri gelmişti.
İki gösteriye de çıktım.
Gösteriden hemen önce kuliste bekliyorsun.
Adımını stadyuma attığın anda sesin farklılaşıyor.
Sesin farklılaşıyor derken sesin gerçekten farklılaşıyor.
Altı hafta önce sahneye çıkabilecek miydim bilmiyordum, acayip bir şey.
Freddie Mercury'nin Live Aid'de sesinin çıkmayışını hatırlıyor musunuz?
Şöyle yapmıştı, "Aye O!"
Aye O!
Ha siktir! Herkes biliyormuş.
Aynı değil.
Bir de Netflix'in yapman için çok para verdiği başka bir gösteri vardı.
Söylemek istediğin her şeyi iyice düşündüğün.
Aslında o kadar düşünmek istemiyordun.
Tek düşünebildiğin…
Bhenchod!
Bhench…
Bhenchod!
Mumbai polisi beni ifadeye çağırdı.
Kendimden espri çalmakla suçlandım.
Tuhaf. Hindistan'la ilgili iki gösteri yazmıştım.
İkisinde de farklı esprilerle ortak bir konu vardı.
Mumbai polisine espri yapısını açıklamaya gitmem gerekti.
Size de açıklayacağım, hazır mısınız?
Her espride üç bölüm vardır.
Birincisi, yadsınamaz gerçek bilgi.
İkincisi, önerme. Üçüncüsü, bitiriş.
Bakın şimdi.
Yadsınamaz gerçek bilgi.
Tüm meme uçları aynı boyutta değildir.
Tamam mı? Önerme geliyor.
Benim meme uçlarım Hindistan ve Pakistan gibidir.
Bitiriş.
Eskiden çok daha yakınlardı ama yıllar geçtikçe uzaklaştılar.
İdare eder bir espri. Örnek için…
-Bu arada, burada Pakistanlı var mı? -Evet!
Sizi seviyorum. Gösterime her zaman gelebilirsiniz.
Bunu sosyal medyada paylaşmayın.
-Adın ne Pakistanlı dostum? -Shehzad.
Shehzad, inanıyorum, bir gün ülkelerimiz dost olacak.
Gerçekten inanıyorum. Evet.
Ne bileyim, sadece…
Ortak bir düşman bulmamız gerekiyor sadece.
Birlikte Maldivler'i patlatalım, ha?
Maldivler'e ölüm!
İki ülkenin donanmasıyla Shehzad. Ne dersin?
Bizim 65 gemimiz, sizin iki jet ski'nizle.
Yapalım.
Shehzad bile "İki jet ski, ha? İyiymiş" dedi.
Demek istediğim, espri değişse de ilk kısım asla değişmiyor.
Bakın. Başka bir espri.
Yadsınamaz gerçek bilgi. Tüm meme uçları…
Aynı değildir!
İşte farklı bir önerme. Benimkiler Hindistan siyaseti gibi.
Bitiriş.
Ben kendimi bildim bileli
sağ hep çok daha hassas.
Şimdi bu…
Tabii bu espriyi komedi seyircisine açıklamak çok kolay.
Sabahın sekizinde Mumbai polisine açıklamak çok zor.
Komiser Tapse diye bir polisin önünde avukatımla dosyalarımızı hazırlıyorduk.
Bize seslenmek istedi, "Hey!" dedi.
Vücudumdaki her bir zerre anında "Babacığım" dedi.
Bana bakıp şöyle dedi, "Senin bu şakaların komik mi?"
"Komiser Tapse, tüm meme uçları…" dedim. Hepsini anlattım.
Avukatıma baktım, hukuk alanını bırakmak istiyor gibiydi.
Çünkü müvekkili karakolda memelerini çimdikliyordu.
Hiç tepki gelmedi.
Espri tutmayınca komedyen silahı kendine çevirir.
Seyirciyi böyle yakalarsın.
"Komiser Tapse, espri yapmaktan içeri gireceksem
iki ay verin de gerçek bir suç işleyeyim" dedim.
"Düzgün sakal da bırakırım çünkü cezaevi için fazla minik ve güzelim.
Orada 15 dakikada bana kayarlar."
Adam nihayet güldü. Onu güldürebildim.
"Sana var ya, bir dakikada kayarlar be" dedi.
"Bir dakikada mı kayarlar, bir dakika mı kayarlar?" dedim.
"İkisi de" dedi.
"Bak, Hindistan'da telif hakkı vardır, ifadeni alacağım.
Bütün her şeyi Marathice anlat" dedi.
MARATHİCE: MAHARAŞTRA EYALETİNİN RESMÎ DİLİ
Ne bileyim…
Şöyle yaptım…
Benim…
Göğüs testislerim…
Benim göğüs testislerim farklı.
Ağır. "Evet, devam" dedi.
Batı Mumbai, Doğu Mumbai gibi…
Coke Studio. Tunak Tunak.
PAKİSTAN MÜZİĞİ, HİNT MÜZİĞİ.
Tıpkı bu insanlar gibi…
Testisler de ayrılıyor.
"Bunu sahnede yapmalısın. Tam bizlik" dedi.
"Pek evrensel değil" dedim.
"Aptal olma. Hint komedisi evrensel değil ki" dedi.
Hepsini yazdı. Her bir kelimesini.
"Pasaportuna el koymam lazım, ver bakalım" dedi.
Ben de verdim.
1,5 metre ötede bir dosyanın içine koydu.
Espri yazılı kâğıdın altına.
Siz pasaportunuzu kaybedersiniz ama benimkini Tanrı almıştır.
O karakolda hep dua ettim.
Gülerken de… Çaresiz kaldığımda gülerim.
"Komik bir şey mi var?" dedi.
"Komiser Tapse" dedim,
"Esprilerimi dosyanıza kelimesi kelimesine yazdınız.
Teknik olarak…
…bu telif hakkı ihlalidir."
Ve güldü.
"Her şeyin şakasını mı yazarsın?" dedi. "İzin verirseniz" dedim.
"Bilmiyorum ama size söz, espriyi yazdığımda bitirişi ben olacağım."
"Ben ne olacağım?" "Siz de yadsınamaz gerçek olacaksınız."
"Lütfen. Geri…"
"Bunu asla unutmayacağım. Teşekkürler."
"Beni iyi göstereceksin."
"Sizi Tanrı gibi göstereceğim."
"Hadi git.
Mutlu musun?"
Gitmeden önce bunu yapmak istiyorum çünkü…
Yapmam gerekiyordu.
Hayat artık dikey
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir