Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Zaczyna się kolejny wspaniały dzień na naszej antenie.
Jeśli jeszcze nie wyszedłeś z domu, to kiedy tylko to zrobisz,
szybko zorientujesz się, że lepiej było jednak zostać.
Az tej okazji, piosenka, która rozgrzeje wam zarówno serca,
jak i ciała...
Muzyka!
VITRIVAL
Cześć, Stibel.
LUTY
- Cześć, Cathy! - Witaj.
Jak się masz? Dawno się nie widzieliśmy.
- Przyjechałaś na pogrzeb Christiana? - Tak.
Co za nieszczęście.
Nie mogę w to uwierzyć. To po prostu takie smutne.
A te dzieciaki? Ciekawe, co mu strzeliło do głowy.
Trudno to ogarnąć, paskudna sprawa.
Cześć Yannick, tu Pierre Bastin.
Jestem z Benjaminen w kościele.
Ci smarkacze znów pomazali drzwi.
Istnieje szansa, żebyś tu podjechał?
Kiedy byś mniej więcej dotarł?
Super, jutro pogrzeb Christiana, byłoby dobrze, gdyby to zniknęło.
Skontaktowałem się z Yannikiem, przyjedzie.
- Spisałeś szczegóły? - Zrobiłem notatkę.
Nie ma tu kamer.
Może sąsiedzi coś widzieli?
Cześć, chłopaki, co się stało?
Rzuć okiem.
No nie, coś takiego. Co tu nawyprawiali?
- Pomazali krużganek. - Widzieliśmy.
- To ten sam gość, ten sam tag. - Tak mi się wydaje.
- Paskudna sprawa. - Nie udało się ich jeszcze złapać.
- Dzień dobry. - Benoît!
- Widziałeś to? Ale się wściekłem! - Nie wątpię.
To nie do wiary!
Dzwoniłem do Yannika, przyjedzie tu i wszystko zmyje.
Do tego czasu musimy to zakryć,
przecież nie może tak być na pogrzebie...
Jak zakrystian to zobaczy, a jest świętszy od papieża,
to zemdleje.
Pojedziemy na patrol, może oni wciąż się tu gdzieś kręcą.
W porządku, dziękuję.
Ja pierdolę... Na drzwiach kościoła, co za burdel.
Ciekawe, czy będą malować coraz większe?
Może tym razem na drzwiach komisariatu?
Na pewno.
Willy i Benoît się po tym nie podniosą.
Będą mieli koszmary w nocy.
Czujesz? Naprawdę dobre.
Nie, mam zatkany nos.
- Nic nie czujesz? - Nie.
Zawsze masz zatkany nos.
Pachnie trochę jak wanilia.
"Hawańskie cygaro".
Gdzie kupiłeś, na Kubie?
W sklepie, a jak myślisz?
Stosuję się do zaleceń lekarza i odpoczywam,
a ten do mnie dzwoni, że potrzebuje pomocy.
To się nazywa "delegowanie zadań".
Uwaga, idą.
Dzień dobry, panom policjantom.
Anne-Marie, przyjaciółka twojej mamy.
- Anne-Marie? - Mieszka na tej samej ulicy.
To nie do pojęcia.
Ma białaczkę.
Zorientowałem się, kiedy schodziła po schodach tyłem do przodu.
W końcu poszła do lekarza...
Jej mąż ma takie znamię na szyi.
Rak skóry.
Wszyscy mają raka.
Mimo wszystko Christian odszedł sam.
Kiedy ludzie popełniają samobójstwa, to nikt nie umiera na choroby.
Już nie nadążam to ona żyje, czy nie?
Nie, właśnie próbuję ci to wyjaśnić.
Wiesz może coś o tym graffiti, które się pojawia?
W Vitrival.
Pomyślałem, że to sprawka tego tureckiego chłopaka,
ale nie ma go w Vitrival, więc to wyjaśnia sprawę.
- A gdzie jest? - Na wycieczce. Klasowej.
Nie ma go w Vitrival.
Pięknie im się zaczęła wycieczka,
najpierw utknęli na trzy godziny przy stacji benzynowej,
a potem dzieciaki były tak nieznośne, że ich nauczycielka, pani Marie,
w końcu się popłakała.
W porządku.
Można to tak nazwać.
Będziemy już lecieć. Na razie.
- Rybacy? - Czołem, chłopaki, miłego patrolu.
- Dzień dobry. - Cześć!
Co tam masz?
- Kanapkę. - Stary...
Jest dobra.
Nie łączy się szynki z galaretką. To obrzydliwe.
- Jak twój zjełczały makaron? - Jest świeży.
- Ugotowałeś go wczoraj? - Skąd.
Catherine z Vitrival zgubiła swój szalik w kwiatki.
Prosi naszych słuchaczy o modlitwę do świętego Antoniego
w intencji odnalezienia szalika i z góry dziękuje.
A dziś urodziny obchodzi Louise z Vitrival,
nasza ulubiona perkusistka.
Zanim wyjdę z pracy, noc jest już czarna jak tyłek małpy.
A inni coś widzieli?
O czym mówisz?
O graffiti w Vitrival. Widzieliście coś?
- Wyskakują jak króliki. - Nie ma kamer?
Nie będą malować graffiti przed kamerami.
Staną tam, gdzie ich nie widać.
To zainstalujcie kamery w strategicznych miejscach.
To naruszenie prywatności.
A poza tym, gdzie są te "strategiczne miejsca"?
Trudno przewidzieć, gdzie się pojawią.
A ten turecki dzieciak?
Jest na wycieczce klasowej.
Kto inny to robi.
- A co ze mikrośladami? - Daj spokój, Bernadette.
To nie Kryminalne zagadki Nowego Jorku.
Nie mamy budżetu, jest nas tylko dwóch.
Musicie ich złapać na gorącym uczynku.
Jak wszyscy będą czujni, to ich w końcu złapiemy.
Myślisz, że dorosły zrobiłby coś takiego?
Zdziwiłabyś się.
Nawet nie wiesz, co ludzie teraz wyczyniają.
- A młodzież... - Nie jest już tak, jak dawniej.
- Dziś tej sprawy nie rozwiążecie. - Nie sądzę.
Może coś na koszt firmy? Cola?
Poprosimy.
Na razie.
Nat?
Jesteś w domu?
Kochanie?
Skończyłam malowanie ścian w pralni.
- Jak się masz? - Dobrze...
Spójrz, wyglądają świetnie.
Rzeczywiście.
Obejrzałam kilka filmików w sieci.
- Widzisz różnicę? - Tak.
Przypominamy, że 25 lutego w Vitrival organizowane jest wielkie ognisko.
Zapalą go państwo młodzi z wioski...
Znów to samo!
Mówiłem, żadnych ognisk w odległości 100 metrów od zabudowań!
A może by tak: "Dzień dobry, tato?".
Witaj, bratanku.
To się już robi męczące, tyle razy tu byliśmy.
- Co jeszcze mamy powiedzieć? - To nic takiego.
Dym widać z daleka!
Zobacz, dokąd idzie. Nikomu nie robię krzywdy.
Może zadzwonimy po kolegów? Nie będą tak wyrozumiali.
Cały dym zwiewa na las.
Jesteśmy dla ciebie zbyt wyrozumiali.
Ciekawe, co powie mama, jak się dowie,
że zapłaciłeś kolejny mandat.
Nie traktuj nas jak idiotów.
Stawiasz nas w trudnej sytuacji. Dla nas to też nie jest miłe.
Inni potem mówią:
"Nas karzesz, a ojcu nie wlepiłeś grzywny!".
Posłuchajcie, chowają Christiana.
Dziwne, że z okazji pogrzebu dzwon bije tylko raz.
W Vitrival dzwon zawsze bije dwa razy, kiedy ktoś umiera...
Zobaczysz, że się w końcu nie wypłacisz.
Tylko nie rozpalaj znowu ognia, jak pójdziemy.
Nie możesz z nim pogadać? Wciąż musimy tu wracać.
- A co mam zrobić? - Powiedz mu, by nie rozpalał ognisk.
I co, myślicie, że posłucha?
A może mam go pilnować przez cały dzień?
- Jesteś tutaj. - Mam inne rzeczy na głowie.
- Bębnienie. - I co z tego?
A ty nie masz nic lepszego do roboty?
Serio...
- Cześć, chłopaki. - Nie możesz mu powiedzieć?
Jest już dorosły.
Płacisz wszystkie jego mandaty.
- Nie mów tak do matki. - Taka jest prawda.
Co tydzień dostajemy telefony.
Od kogo? Nasi sąsiedzi to rodzina!
Ale im to przeszkadza!
- Bernard, Jean, obiad. - Już idę.
- Dzień dobry, panie DeBilderling. - Witaj, Jean-François.
- Wszystko dobrze? - Doskonale.
To świetnie.
Zacznę od tradycyjnego pytania, co nowego w Vitrival?
W Vitrival wszystko jest w najlepszym w porządku.
Nasi mieszkańcy cieszą się ładną pogodą,
spacerują i napawają się widokami naszego pięknego miasteczka.
Te chwile, które tu razem dzielimy, są bezcenne.
Niemniej jednak, gdy jestem w terenie,
słyszę te same narzekania:
"O nie, kolejne roboty drogowe!".
Rozumiem oczywiście niecierpliwość,
a czasem też irytację mieszkańców.
Ale muszę wszystkich prosić o wyrozumiałość.
Jeśli wykażecie się pozytywnym nastawieniem
i zaakceptujcie te niedogodności,
znacznie poprawi to nasz standard życia.
Oczywiście nie mogę też pominąć kwestii dotyczących zdrowia.
Oto kilka porad: dbajcie o siebie i o swoich bliskich.
Idźcie do lekarza, jeśli musicie,
nie odkładajcie tego na ostatnią chwilę.
Profilaktyka to podstawa.
Dziękuję, a oto kolejne niewygodne pytanie.
Co z graffiti?
Nie ma niewygodnych pytań.
Odpowiem stanowczo: każde graffiti jest nie do przyjęcia!
W ostatnim czasie pojawiły się na ścianach, wszyscy je widzieliśmy.
Zaśmiecają przestrzeń publiczną i obniżają jakość życia.
Winni muszą zostać ukarani.
Zadba o to nasza policja, którą z tego miejsca pozdrawiam.
Cieszę się, panie burmistrzu. Do usłyszenia za miesiąc.
Dziękuję Jean-François.
A my wrócimy zaraz po reklamie.
Cześć, babciu.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Przeszkadzamy? - Nie.
Nikogo nie widziałaś?
Bo wszędzie dookoła jest graffiti o charakterze seksualnym.
Na przystanku autobusowym.
Zastanawialiśmy się, czy nie widziałaś czegoś nietypowego.
Nie? Nic nie rzuciło ci się w oczy?
Zanim coś zauważę, jest już za późno.
Zawsze przychodzę tam za późno...
Już mnie pytali, czy widziałam, jak się tu kręci.
Może ktoś tam był, ale ja ich nie widziałam.
- W porządku. - Czyli co?
- Nic podejrzanego? - Nie.
A jak forma? W porządku?
Jesteś zdrowa?
Obaj macie takie ładne zęby.
Chodzicie do dentysty?
Piękne zęby, nie takie jak moje.
Ja mam ładniejsze niż on, on ich nie myje.
Myję zęby codziennie.
Czyje zęby są lepsze? Jego czy moje?
- Zobaczmy... - Moje są idealne.
Obaj macie piękne.
Wezmę sobie cukierek, na próchnicę.
On się uśmiecha. Szybciej zużyje zęby.
Pewnie tak. Ja swoje oszczędzam.
Wiecie, że starzy ludzie jedzą słodycze w tajemnicy?
- Dlaczego? - Niepotrzebnie.
Może wolisz biszkopt?
Tutaj byłoby biuro.
Z dużym oknem?
Tak, bo ważne, żeby w pracy mieć światło.
A tu warsztat.
- Mój warsztat. - Tak.
- To dla ciebie bardzo ważne. - Z dużym oknem.
Nie, to brama garażowa.
A dlaczego u mnie nie ma okna?
Jest.
Takie malutkie.
Możemy je powiększyć, jeśli chcesz.
- Podoba ci się? - Tak.
To będzie duży remont.
Ale przecież nie musimy wyprowadzać się od rodziców już dziś.
Mamy czas. Nie spieszy się nam.
Niespieszno ci ze mną zamieszkać?
Zostajesz dziś?
Nie, mama przygotowała kolację, też możesz przyjść.
Moja mama też przygotowała kolację.
Odwiozę cię.
W porządku.
Cześć, Jany, wszystko w porządku?
Cześć!
Dobra, dziś ćwiczymy tylko refren.
Zaśpiewajmy to jeszcze raz i kończymy próbę.
Wystarczy. Usiądźcie na kanapie.
Strasznie są podekscytowane.
Narysowały ich nawet na ścianie pod prysznicem...
Nie widziałam nic niezwykłego.
Nikogo?
Nie, ani nic nie słyszałam. Śpimy przyzamkniętych oknach.
Nie wiem nic więcej, może poza tym, że Germain...
- Titeux? - Tak.
Zachowuje się ostatnio dziwnie.
Nie wita się, jest zamknięty w sobie...
Sprawdzimy to.
Z nami jest weselszy.
Wstąpimy do niego.
Tylko nie mówcie mu, że to ja was na niego nasłałam.
Tylko nie rób rzeźni.
Mówi się nie rób wiochy.
Chodźcie się pożegnać!
Ciao, przyjaciele.
Do zobaczenia. Bawcie się dobrze na festynie.
Pomachajcie przez okno, a potem odłóżcie kostiumy.
Powodzenia! Pa!
Świetnie, Germain!
To rekord!
- Wszystko w porządku, Germain? - Tak, dziękuje.
- Jak tam w szkole? - Jak zawsze.
Serio?
Przyszliście tu zapytać, jak się ma Germain?
Myślicie, że to ja zrobiłem graffiti?
- Owszem. - To nie ja.
I tylko dlatego tu jesteście?
Po tym, jak dzwoniłam kilka razy w sprawie tego sąsiada-idioty
i jego ognisk?
Kiedy otwieram okna, to śmierdzi.
W zeszłym tygodniu byłam przeziębiona i nie mogłam oddychać przez ten dym!
Zalałam ognisko wodą, a ten śmiał mi się prosto w twarz!
Mam tego dość!
Ten sąsiad-idiota to chyba twój brat, a mój ojciec.
Co mamy zrobić? To nie jest łatwa sytuacja.
Jesteśmy między młotem a kowadłem.
Już u niego byliśmy, żeby go pouczyć.
Następnym razem wyślemy naszych kolegów,
to wlepią mu wyższy mandat.
Co jeszcze możemy zrobić?
Twierdzicie, że podejmujecie działania, a nic nie robicie.
To co, Germain?
Twierdzisz, że nie miałeś z tym nic wspólnego z tym graffiti?
- Daję słowo. - On by tego nie zrobił.
W porządku.
Nic do ciebie nie mamy, po prostu wykonujemy swoje obowiązki.
Bo jak mówią - grunt, to prewencja.
No to lecimy. Do zobaczenia.
Zostawiłam ci szarlotkę w kuchni.
Dzięki.
- Wygląda ładnie. - Przepięknie.
Najgorzej było zacząć. Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
Tak naprawdę nie wiedziałem, jak się kładzie podkład.
- A jakiego użyłaś? - Tego, co w piwnicy.
To dwa tysiące litrów, wodę trzeba to wymieniać co tydzień.
W Skandynawii mają wodę źródlaną.
W ten sposób ją oszczędzają.
Można by zbudować mały taras.
To dopiero początek!
Dzieło w trakcie tworzenia, taras będzie później.
Zaczyna budowę domu od komina.
- Od łaźni nordyckiej. - To mały dodatek.
Życie jest dobre...
Ptaki śpiewają...
To dla Baptiste'a.
Trochę dziwne, że się tam powiesił.
- Dlaczego? - Nie wiem...
Pracował tam. Nie pomyślał...
- Teraz nikt nie kupi tam frytek. - Dlaczego?
Nie będą jeść tam, gdzie ktoś się powiesił.
Dom, w którym ktoś umarł, też trudno sprzedać.
Ale w końcu się sprzeda.
Dalej chodziłbyś do restauracji, nawet gdyby umierali tam ludzie.
Samobójstwo... Nigdy nie wiadomo, jak ludzie żyją.
- Jeździsz pociągiem? - Bo co?
Jeździsz samochodami?
A pomyśl, ile jest wypadków, ilu ludzi wjeżdża w drzewa.
Ilu rzuca się z mostów.
Może tu też doszło do jakieś masakry?
Masakry?
Może rozstrzelali tu kogoś w czasie wojny
albo jakiś facet się powiesił się na tamtym drzewie?
Wszystko jest skażone.
I co, nie będziesz wychodzić z domu?
Ma to sens.
Lepiej o tym nie myśleć.
Zespół Radia Chevauchoir, a także wszyscy nasi słuchacze
przesyłają szczere kondolencje rodzinie Baptiste'a z Vitrival.
Wszyscy dobrze go znaliśmy, bo serwował setki,
a może nawet tysiące frytek w LaRenommée.
Jego odejście pozostawia pustkę w Vitrival,
ale każdy podąża własną drogą, musimy to uszanować.
A teraz trochę muzyki, która, mam nadzieję, ukoi nasze serca.
Rozpaliliśmy ognisko 40 temu...
Przyniosło nam szczęście.
Ożeniłeś się ostatni?
- Szkoda, że nie ja. - Powinieneś był.
Kto w rodzinie jeszcze je zapalał?
Marie i Florent.
Ale mimo wszystko ognisko jest urocze, prawda?
- Tak rozgrzewa. - Bolą mnie oczy!
To je zamknij.
- Co pije twoja? - Pije, ile może.
Był przy zdrowych zmysłach, miał dobre życie.
- Nigdy by się nie zabił. - Nie wiadomo, co ludzie czują.
Oczywiście, ale to zaskakujące...
Nie? Czyli nie ma sprawy?
Nawet jeśli będzie dochodzenie, to nie sądzę, żeby znaleźli coś,
co mogłoby wskazywać na morderstwo.
To było samobójstwo.
Mimo to jestem zniesmaczona.
CZERWIEC
Co to ma być, do cholery? Idź do domu!
Zakłócasz porządek!
Ja pierdykam. Ona tak serio?
Gorzej ci? Skończyłaś?
Idź do domu, Louise!
Jeszcze tego nam trzeba.
- Cześć, Jean. - Cześć, Bernard.
- Co się stało? - Sami zobaczcie.
- Tam? - Tak, na tym gwoździu.
Długo tu byłeś, zanim przyjechał kuzyn Jean?
Nie mam pojęcia, może kilka minut.
Wracałem traktorem. Nagle usłyszałem jakiś hałas.
Zobaczyłem pasek i zrozumiałem, co się dzieje.
Wyjrzałem przed bramę, ale nikogo tam nie było.
Wtedy pojawił się Jean. To on po was zadzwonił.
Jak usłyszałeś hałas, jadąc traktorem?
Wiem, że to dziwne, ale usłyszałem.
W porządku. Jean, nie powinieneś być w pracy?
Skończyłem wcześniej i tak mieliśmy robotę w warsztacie,
więc poszedłem go szukać, no i jestem.
Nikogo nie widziałeś? Nawet przez chwilę?
Nie, nikogo.
Przetrząsnąłem nawet tamte krzaki.
Żadnego śladu.
Nie rozumiem, przecież to bez sensu!
Po co się wieszać na prywatnej posesji?
Mielibyśmy na głowie czyjeś zwłoki!
Pięknie! Co byśmy wtedy zrobili?
Tata nie chciał, żebyśmy dzwonili,
ale biorąc pod uwagę to, co się dzieje, uznaliśmy,
że tak będzie lepiej dla dochodzenia.
Co byśmy zrobili ze zwłokami?
Gdybym go zobaczył, to bym go zastrzelił.
- Sprawa załatwiona. - To nie jest rozwiązanie.
Nie wiadomo, co ludzie myślą. Czują się źle, nie radzą sobie.
A może ciocia Cathy coś widziała.
Wyjechała tydzień temu do Kinszasy. Służbowo.
Jesteśmy tu tylko my.
To byłoby już szóste samobójstwo! Nie zastanawia cię to?
Pięć samobójstw w ciągu trzech miesięcy...
To są gliniarze, a nie mentaliści.
Zastanawia to nas, ale co możemy zrobić?
Nie mamy wpływu na życie innych ludzi.
Nie jesteśmy psychologami.
Dobra, jedźmy na patrol.
Może uda się nam kogoś wypatrzeć.
Zachowajcie spokój.
Pomyślcie, że zażegnaliście próbę samobójstwa.
Chyba że gość powiesił się gdzie indziej.
Po śmierci Jean-Françoisa Radio Chevauchoir zawiesiło program.
Nie mam nic do powiedzenia, poza tym, że jesteście bezużyteczni.
Bez urazy, ale to nie jest tak,
że ludzie mają wypisane na czole słowo "samobójstwo" .
Tym niemniej zacząłem się zastanawiać.
Nad czym?
- Prowadziłem pewne obserwacje. - Zauważyliśmy.
W tym notatniku zapisywałem wszystkie przyjścia i wyjścia,
a co najważniejsze, stan psychiczny obserwowanych.
Zielony oznacza "dobry", pomarańczowy, "przeciętny",
czerwony, "niezbyt dobry"...
Trudniej ich ocenić, gdy siedzą w samochodzie,
ale po kilku przejazdach już wiem.
I tak oto zestawiłem w tabeli stany psychiczne.
I kto jest na minusie?
Wujek Bernard.
Gdyby Jeannie wyszedł wcześniej z pracy, Bernard by nie żył.
To nie takie skomplikowane.
Ostatnie pięć samobójstw dotyczyło tych na minusie:
Christian, Baptiste, Stéphane, Michel i Jean-François z radia.
Wszyscy na minusie, samobójstwa.
Dobra robota, ale to wciąż nie dowód.
Ale dobry wskaźnik.
Wskaźnik twojej subiektywności.
Moja subiektywność jest dość obiektywna,
a ty nie jesteś geniuszem.
Bądź miły dla Benjamina.
Wiecie, że znam tę wioskę.
Nigdy nie twierdziliśmy inaczej, ale to jeszcze powód...
Czego? Wszystko tu jest.
Słuchajcie, jest już po południu.
Zgłodniałem, a wolę zjeść sam.
Jak skończę, będę dalej zapisywać moje spostrzeżenia.
Zobaczycie, że ci na czerwono umrą.
Dzięki za informacje.
Pierre, nie kłóć się dziś wieczorem z Louise.
Mama i tata mają już tego dość.
Do zobaczenia.
- Benja? - Co?
- Widziałeś wpis o Nath? - Kompletna bzdura.
Nie wierz we wszystko, co mówi twój brat.
"Zmarszczone brwi".
Ja też jestem zestresowany,
co nie znaczy, że zaraz rzucę się z mostu.
Pewnie, że nie.
Marszczy brwi, to przecież normalne.
Ty z kolei ziewasz przez cały dzień.
Ziewasz, kiedy pada, kiedy wieje, zawsze ziewasz.
Ona tylko marszczy brwi.
Nie ma o czym mówić.
Ale z tym Bernardem wydaje się to dziwne.
- Dziwne, choć prawdopodobne. - Owszem.
W każdym razie ty jesteś na zielono.
Twojego imienia nie widziałem.
Ja też nie. Może jest na innej stronie?
Mam nadzieję, że nie na czerwono.
Tylko ty możesz to wiedzieć.
Fakt.
Proszę.
- Cześć, kuzyni. - Witaj, Catherine.
Drzwi były otwarte, baliśmy się, że ktoś się włamał.
Trzeba być ostrożnym.
Jak tam twoje pryszcze?
To nie pryszcze, ale już dobrze.
Pomóc ci?
Po prostu z niczym się nie spieszę.
Odkąd babcia trafiła do szpitala, sprawy się trochę skomplikowały.
- Ma 92 lata. - Zgadza się.
Inni ci nie pomagają?
Każde z nas idzie swoim tempem.
Od czasu do czasu ponarzekamy sobie z Isą,
próbujemy posprzątać w domu.
Pozbyłyśmy się już niektórych rzeczy.
Na przykład pianino weźmie twoja siostra.
Bębny jej nie wystarczają?
Widocznie nie...
Dobrze, że instrument zostanie w rodzinie.
To prawda.
BURMISTRZ
W porządku.
Przekażę to funkcjonariuszom patrolu i oddzwonię.
Muszę już kończyć, policja przyjechała.
Dziękuję za pomoc. Do usłyszenia.
Jak tam, chłopaki?
Pierre, czekoladę?
- On nie lubi. - Nie musi
Jest w porządku, nawet mimo samobójstw...
- Trzymamy głowy wysoko. - Mam nadzieję.
A przy okazji.
Dostałem ulotki od organizacji S.O.S. Samobójstwo.
Moglibyście rozdawać je obywatelom.
Są tu ciekawe informacje i pomysły dotyczące samobójstwa.
Laure, chcę, żebyś to wrzuciła na stronę miasteczka na Facebooku.
- W porządku. - Dziękuję.
Niełatwo będzie dotrzeć do wszystkich miasteczku, żeby im to rozdać.
Nie musicie ich rozdawać wszystkim, tylko tym otwartym i zainteresowanym.
Zawsze powtarzam, że wasza rola polega przede wszystkim na prewencji.
Prewencja to podstawa.
Ale to trudny temat do rozmowy z ludźmi.
"Przepraszam, Gaëtan, tak pobladłeś. Masz tu ulotkę o samobójstwie".
Musimy wyjść poza strefę wstydu i umieć powiedzieć:
"Martwię się, że sobie nie radzisz".
To zadanie dla was dwóch.
A jak postępy w walce z wandalizmem?
- Z kutasami? - Fallusami.
Mamy wytypowanych czterech emerytów,
którzy opowiadają nam, co widzą na spacerach.
Poznał ich pan?
Jeszcze nie, ale myślę, że to dobra inicjatywa obywatelska.
pomaga budować więzi społeczne.
Musicie im wyraźnie powiedzieć, że zajmują się wyłącznie prewencją,
nie mogą narażać się na niebezpieczeństwo.
Liczę na was.
Mamy też omówić projekt "Zielone Vitrival".
Grill jest już czynny, ja wrócę do was wkrótce.
Bar też jest otwarty, działa koło fortuny.
Cieszcie się i pijcie.
Słońce świeci, trzeba się napić.
Posprzątajcie to!
Cześć, chłopaki.
Jak leci?
Burmistrz mówi, że rozdajecie ulotki, czemu żadnych nie dostałyśmy?
Dopiero zaczęliśmy je rozdawać.
Nie spieszymy się, żeby nie straszyć ludzi.
Ale całe miasteczko się boi!
Wiemy. A tak w ogóle, to jak leci?
Martwię się o Pierrette'a i Germaina.
Niepotrzebnie.
A ją rzucił chłopak.
- Radzisz sobie? - Tak.
Czapka dobrze leży?
Doskonale.
- Tu jesteście! - Gdzie byłeś?
Od kilku godzin kręcę się w kółko!
Przeszukałem całe Vitrival!
Mam tego dość, wszyscy mnie wkurzacie i wracam do domu.
- Uspokój się! - Idę.
Miało być tak fajnie, a jestem wkurzony.
Czemu nie poszedłeś z nami?
- Dokąd idziesz? - To koniec!
Oddaj kamizelkę.
Z przyjemnością.
Proszę. Macie swoją kamizelkę.
Do widzenia.
To nie było miłe.
Słoneczko wyszło.
Pójdziemy na spacer?
Benjamin to ranny ptaszek.
Co?
Sprytnie.
- Chcecie gofry? - Nie, dziękujemy!
Fajne są te maczety.
Bernard zawsze marzył o kongijskiej maczecie,
więc przywiozłam dwie.
Super.
Ciociu, czy Bernard dobrze się czuje?
Wręcz przeciwnie.
- Dlaczego tak mówisz? - Bo kłamie.
To on próbował się zabić w tej szopie.
Chyba przesadzasz.
Nie, ma powody, żeby czuć się źle.
Odkąd babcia zmarła, ma problemy ze zdrowiem,
a interesy w warsztacie idą katastrofalne.
Klienci mają już dość i narzekają. Rozumiem ich.
Myślisz, że to mu ciąży?
Oczywiście! Mnie też.
Czuję się, jakbym żyła z duchami.
Kolację jem sama, bo ci dwaj rozmawiają tylko o samochodach.
- Mam tego dość. - Masz mentalność zwycięzcy.
Może mu powiedzieć, żeby poszedł do psychologa?
Bez przesady.
Przecież próbował się zabić
To tylko moje przeczucie.
Zmieńmy temat.
Pierre, jak ci idą przygotowania do wyjazdu?
Muszę nauczyć się mówić po angielsku.
- Dokąd jedziesz? - Do Kansas...
Daj mi powiedzieć!
Wybieramy się do Kansas, do rodziny Élisabeth.
Fajnie.
- A jak było w Kongo? - Wspaniale.
Spotykałam się z moimi dawnymi kolegami z pracy.
- Było naprawdę miło. - To dobrze.
Byliśmy też w rezerwacie bonobo.
A gdzie się zatrzymaliście?
W domu szefa, bardzo ładnym.
Są tam wielkie różnice między bogatymi a biednymi.
Ja byłam po właściwej stronie barykady.
Mamo?
To za twój udział w brygadzie anty-fiutowej?
Tak, to osobisty atak na mnie.
Wypierdalaj stąd!
Tylko wszystkich wkurzasz!
Gdzie jest Pierre?
Jérôme? Co się dzieje?
Co za zbieg okoliczności, nie ma Pierre'a!
Akurat kiedy chodzi o jego siostrę!
Więc co się dzieje?
Od miesięcy męczy nas tym swoim bębnieniem!
Pewnie, twoje cenne jaja ci zamęczę!
Wykroję ci mosznę i obciągnę nią bęben!
Słyszałeś to? Ona mi grozi!
A może po prostu obiję ci mordę, wredna lesbo?
Lesbo? Może jeszcze homofobko?
Skończyliście?
Przyjdź tu, to pogadamy.
Nie mam zamiaru.
Wszyscy się nawzajem kryjecie.
Cały wasz klan!
Czemu ona nie może grać w zespole?
- Wiesz dlaczego. - Bo nie mam jaj.
Bez sensu, przecież wy nawzajem się nie słuchacie.
Bo to kretyn. Idź, wygrałeś, dupku!
Nie wracaj, suko!
Jérôme, co z tobą?
Bębni tak od miesięcy, nie zniosę tego.
Mam do ciebie przyjść?
Nie, chcę być sam.
Przeginasz, Louise.
Musisz przestać, bo dostaniesz mandat.
- Dobrze, że Pierre'a tu nie ma. - Kolejny sfrustrowany facet...
Nie obrażaj mnie.
Nie moja wina, że nie chcą dziewczyna na paradzie.
Zawsze chciałam wystąpić w orkiestrze marszowej.
Myślałam, że wystarczy umieć grać, ale nie!
Po prostu dziewczyny nie mogą grać na paradzie.
To niesprawiedliwe, ale skoro nie chcesz tego zmienić...
Jak to ja?
Chcesz grać, to załóż własny zespół,
tylko dla kobiet.
Co to za logika? Po co zakładać własny zespół?
Jeden już istnieje. To niesprawiedliwe!
Życie jest niesprawiedliwe.
Nie zmienisz tego, nękając Jérôme'a.
SINAM do VITRI odbiór.
Tu VITRI, słucham.
Interwencja w sprawie zakłócania porządku
przy Rue du Bois des Mazuis 64.
Po śmierci Jean-Françoisa...
Kurwa!
Próbowałem je zagazować, ale nie zadziałało.
Mówiłeś. Trzeba by je po prostu zastrzelić.
Tylko wtedy sąsiedzi by się skarżyli.
Właśnie dlatego używam mojej wiatrówki.
Śrut je ogłusza, potem dobijam je łopatą.
A wiesz, co byłoby najlepsze?
Gdybym kupił sobie sokoła.
Zbudowałbym mu małą grzędę i stamtąd by je łapał.
Wszystkie by zżarł.
Ale Nathnie jest zachwycona pomysłem.
Nie dziwę się.
W końcu go sobie kupię. Rozpuszczę go jak dziadowski bicz.
A u ciebie są szczury?
Nie, Élisabeth miała na tym punkcie obsesję.
Rozłożyliśmy trutkę, ale nie wzięły.
Na pewno macie szczury.
- Zobaczymy. - Musicie się chronić.
- Słyszysz? - Nie, jestem głuchy.
Co robisz? Odłóż to. Odłóż!
- Musisz się wyłączyć. - Masz rację.
Inaczej nigdy nie wyjdziemy z pracy.
Nie do wiary. Mój tata.
Sprawdziłeś to?
- Samobójstwo. - Cholera.
Myślałem, że zjechał z mostu samochodem.
Nie, strzelił sobie w głowę i spadł.
Kurde...
Dzięki temu miał 200% gwarancji sukcesu.
Nie żartuj.
A jeśli ktoś to widział?
Na przykład małe dzieci?
On o tym nie myślał, przechodnie mieli przerąbane.
Ale zrobił to fachowo.
Chyba utonięcie.
To jest najgorsze.
Długo trwa i człowiek cierpi. I to bardzo.
Ja bym wolał...
zażyć truciznę albo się powiesić.
Jeśli coś długo trwa, to nie jest żadne samobójstwo.
Ale potem umierasz, więc to samobójstwo.
Tak, ale nie chcę, żeby mnie bolało, zanim umrę.
Już zajarzyliście?
Szybko zmieniliście zdanie.
Czemu nie ma tu wszystkich?
Ja zajmuję się skrzyżowaniem, resztę sami wykoncypujcie.
Ktoś o tym wie?
Nie, poza Charlotte, która myśli, że oszalałem.
Uważa, że jestem jak obłąkany artysta,
który wygłasza metafizyczne tyrady.
Ale jest w tym sens, przekonacie się...
Wszystko w porządku?
W doskonałym, Sir François Mirador.
Coś jeszcze?
Juliena, samobójcę z mostu, oznaczyłem na czerwono.
Zauważyliśmy.
Gdybyście wcześniej sięgnęli po moje notatki,
moglibyście zapobiec nieszczęściu.
Ciebie też to dotyczy.
- To nie moje zadanie. - Więc tylko nasze?
Przestańcie przerzucać się odpowiedzialnością,
powinniśmy ze sobą współpracować.
- Na razie. - Cześć.
- Charlotte? - Pa.
- Jesteś na czerwono. - Nie.
- Spójrz. - Nie jestem.
Dobra, żartowałem.
I tak wszyscy kiedyś umrzemy.
Zrobił dobrą robotę z tym notatnikiem.
W pewnym sensie, każdego z nas można by oznaczyć na czerwono.
Dobrze się czujesz, filozofie?
Mówimy o samobójstwie.
Jak nie chcesz umrzeć, to skręć tu w lewo.
Przestań mi rozkazywać!
Daję ci wskazówki, nie rozkazy.
Co jest, zapomniałeś się wypróżnić?
Nie mów, że cię to wszystko obchodzi.
Co robić?
Takie jest życie.
Sześć samobójstw w ciągu trzech miesięcy to nie przypadek.
Coś się dzieje w głowach ludzi. To kwestia socjologiczna.
Więc co, spisek?
O czym w ogóle mówisz?
Ciesz się, że nikt z naszej rodziny nie jest na czerwono.
Tylko Nathalie jest na pomarańczowo.
- A Bernard i Simon? - Co?
- Twój brat. - Nie rób sobie jaj.
O, kurwa...
Nie możesz wszystkiego w sobie dusić.
Było już tyle samobójstw, martwimy się.
Jesteś moim bratem i jego kuzynem,
kimś dla nas ważnym.
Nie zamykaj się przed nami.
Kiedyś widywaliśmy cię cały czas.
Jeździłeś na rowerze, chodziłeś na drinka.
Teraz nigdy cię nie widzimy.
Nie mam już tyle wolnego.
A jak ci się układa z dziewczynami?
Chciałbym spędzać z nimi więcej czasu.
- Dobrze, że jest Sophie. - Wszystko u niej gra?
Tak, choć czasem się zastanawiam, czy nie byłoby jej lepiej bez mnie...
Głupi jesteś? Serio?
Nie wiem...
Nie bój się z nami porozmawiać, jeśli będziesz miał ponure myśli.
Dobrze, zrobię to.
- Na pewno? - Tak.
Mamy tu dla ciebie taką ulotkę...
Ludziom często łatwiej rozmawia się z nieznajomym.
Możesz zadzwonić pod ten darmowy numer.
- Chyba mi to niepotrzebne. - Na pewno?
- Bo z tego, co widzę... - Weź mimo wszystko.
Dziękuję.
Postaramy się częściej wpadać.
Dzięki.
Zadzwoń, jak skończysz. Do zobaczenia.
Martine...
- Cześć, Pierre! - Co u ciebie?
- W porządku. Benja nie z tobą? - Z Yvette.
No tak, te jego dredy - afera.
- A ty już do mnie nie wpadasz. - Nie widzę cię w oknie.
Jestem w domu, ale ty idziesz prosto do François.
Pewnie zna lepsze plotki.
Teraz jest na chorobowym.
Ma mnóstwo wolnego czasu.
Zaproś nas, to wpadniemy.
Musimy się teraz umawiać?
Dobra, w poniedziałek.
O dziesiątej. Pasuje?
- Może być. - Świetnie.
To do poniedziałku. Do zobaczenia.
Czuję się dobrze.
Ja też. Naprawdę dobrze.
- Wiesz co? - Co?
Czuję się dobrze i myślę, że mamy szczęście.
Jasne, nie możemy narzekać.
Chyba nie nauczę się angielskiego w ciągu kilku miesięcy.
Ale Pierre. Przecież mówisz po angielsku.
Tak, ale...
Nie wiem...
- Dobrze ci? - Tak.
Chouchou!
Widzisz tego kutasa?
Jaki ogromny!
Dobra robota, powiadomię Pierre'a.
Halo, Mały Pierre i Benjamin?
Znalazłyśmy kolejnego kutasa na ścianie.
No wiecie...
Bernadette! Znalazłam coś!
Spójrz, puszka z aerozolem!
Uważaj, żeby nie zatrzeć odcisków palców!
A tak, przepraszam!
Włożę to do torby.
Chłopaki, Chouchou dokonała niesamowitego odkrycia.
Mamy trop!
Znalazła puszkę z farbą w sprayu.
Włożyła ją do plastikowej torby.
I znalazłyśmy dużego kutasa na ścianie.
Jesteśmy przeszczęśliwe, to niesamowite znalezisko.
Szkoda, że wciąż są tu te kutasy.
No dobrze, rozłączamy się i idziemy dalej.
Martine?
Jest tu kto?
Pewnie wyszła.
Wyjrzę na dwór.
Ty zajrzyj na górę. Nosi słuchawki, kiedy prasuje.
Martine?
Pierre!
- O kurwa... - Nie stój tak, pomóż mi!
Zgłoś, że wzięła insulinę.
SINAM do VITRI, zgłoszenie alarmowe...
Skoro wszyscy się tu dziś zgromadziliśmy,
pomyślmy o Martine,
a także o tych, którzy ostatnio od nas odeszli.
Nasze myśli są z ich rodzinami, dzielimy ich ból.
Mimo wszystko życzę wszystkim szczęśliwego Świętego Piotra.
Na mój sygnał, pal!
PAŹDZIERNIK
Nie myślisz dalekosiężnie.
Mówisz, że musimy go zburzyć.
A może to jakiś znak?
Znak?
Tak, to może być znak.
A może nie tyle znak,
co okazja, żeby przemyśleć pewne sprawy.
Jeśli nie chcemy tam mieszkać,
to co zrobimy z tym zrujnowanym domem?
Kupiliśmy go w cenie działki.
Jeśli go sprzedamy, to nic nie stracimy.
A jak znajdziemy inny?
Wszystkie domy w Vitrival należały do samobójców.
Może nie będziemy mieszkać w Vitrival?
Zaczekaj. Co robisz?
Buszują w naszych śmieciach, chodź mi pomóc!
Nie jestem w pracy!
No dobrze... Muszę kończyć.
Do zobaczenia.
Moja córka nie maluje penisów!
Co się tu dzieje?
Po co grzebiecie w śmieciach?
Szukamy podejrzanych przedmiotów.
A skąd by się tu wzięły?
Pierre?
Mam strzelać?
Pierre!
Mam strzelać?
Co mam robić?
- Cześć, jak się masz? - W porządku.
Przyniosłem ci muffina.
O smaku waniliowo-rumowym.
Miłego dnia.
- Jak tam Simon? - Dobrze, ale też nie najlepiej.
Ilu "czerwonych" nam zostało?
Dwunastu. Jak zwykle.
No to do roboty.
Jak trzeba to trzeba.
Głowa do góry.
Ty zawsze nosisz głowę wysoko.
A ty, Pierre? Jak się czujesz?
- Trochę zmęczony. - On się już urodził zmęczony.
Ciśnienie niższe niż zwykle, 96.
- Jakieś inne objawy? - Czasem widzę gwiazdki.
Musisz uważać. Dbasz o nawadnianie?
On pije colę.
Wiesz, że cola jest okropna!
Potrzebujesz dwóch litrów wody dziennie.
Oddychaj głęboko.
- A ty jak się czujesz? - Dobrze. Jakoś sobie radzę.
- Tylko Natalie ze mną nie mieszka. - Jest na wakacjach?
Nie, wyprowadziła się chwilowo do matki.
Jej mama jest chora, a do tego wszystkie te samobójstwa...
Weź głęboki oddech.
Jak tam życie z Paulem i Jany?
Nie przyszliśmy tu na pogaduchy, jesteśmy w pracy!
Uspokój się.
Po prostu martwię się o twoje zdrowie.
Ciśnienie krwi skacze ci jak jojo, jesteś blady.
Obaj wyglądacie na wyczerpanych.
Rozmawiałem z Fabrice'em, musicie mieć zastępstwo.
Bzdura.
Potrzebujecie odpoczynku i witamin!
A może leków przeciwdepresyjnych?
Porozmawiajcie o tym z Fabrice'em.
Wasze zdrowie jest zagrożone!
Nieważne.
Jeśli coś się stanie, będzie to wasza wina.
- Nie potrzebujemy wolnego. - I moja!
Dobry pomysł, chłopaki.
Dam trochę kasy na moją mamę.
- Jakie kwiaty kupujecie? - Chryzantemy.
Chryzantemy zawsze są ładne.
Proszę.
- Jak leci? - Śnią mi się koszmary.
- Jakie? - To przez te samobójstwa.
Ostatnio śnił mi się Mały Damien.
Wybałuszał oczy i wpatrywał się w dom.
To było okropne.
Powinnaś wykonywać ćwiczenia oddechowe.
- No nie wiem... - Długo już to trwa?
Odkąd przestałam pracować.
Może powrót do pracy jest rozwiązaniem?
Ciągłe koszmary, zmęczenie, to sygnały ostrzegawcze.
Komisariat oferuje usługi terapeutyczne.
Dla wszystkich, którzy martwią się samobójstwami.
Albo rób ćwiczenia oddechowe, te YouTube'a.
Ja też miałem koszmary i bardzo mi to pomogło.
Co to?
Zbiórka dla ofiar samobójstw, na Wszystkich Świętych.
- Pójdę po gotówkę. - Dziękujemy.
- Kupujecie chryzantemy? - Tak.
Dobrze, że mamy ten prysznic z funkcją masażu.
Tak się zrelaksowałem, a byłem cały spięty.
Naprawdę był wart swojej ceny.
Wykańczały mnie te odgłosy w ogrodzie.
Przecież wiem, co słyszałem!
Dojdę, co to było. A jak tam twoja mama?
Więc po co tam pojechałaś, skoro nie pomagasz?
Jeśli faktycznie nie możesz nic dla niej zrobić...
Witaj w prawdziwym świecie.
Zawsze możesz robić to, co chcesz.
Ja nie robię...
Nie, nie robię tego, co chcę.
Dobrze, masz rację. Buziaki.
- Teraz mówisz "buziaki"? - Tylko do Nath.
Słyszałeś, co mówiłem o odgłosach w ogrodzie?
Zastanowiło mnie to.
Ktoś się kręci po okolicy?
Może włóczęga albo włamywacz.
W każdym razie nie sądzę, żeby to były zwierzęta.
To nie jest taki dźwięk.
Nie mówię o tym Nath, ale teraz śpię z bronią pod poduszką.
- Z karabinem? - Nie, Smithem i Wessonem.
Usłyszę jakiś hałas i wystarczy jeden szybki ruch.
- Dziwne. - Wcale nie.
Znasz mnie, niełatwo mnie przestraszyć.
Ale to mną wstrząsnęło.
- Dalej masz przyczepę kempingową? - Tak.
Mogę się w niej zaszyć na kilka dni, poobserwować.
Ostatnio atmosfera w miasteczku jest taka, że nie możemy ryzykować.
- Jesteś pewien? - Spędzę w niej kilka dni.
Masz rację, nie ma co ryzykować.
No to sprawa załatwiona.
Podjedziemy do wujka Bernarda?
Nie jest już na czerwono, ale trzeba sprawdzić.
Dobrze, ale jaką wymówkę wymyślisz?
Nigdy nie pokazał ci swojej kolekcji długopisów?
To żadna kolekcja.
Po prostu mam kilka, które mi się podobają.
- Wszystko w porządku? - Tak i nie.
Co się dzieje?
Znalazłem się w spirali emocjonalnej.
- Jak ty to pięknie nazywasz. - Owszem.
- Widać, że chodzi do psychiatry. - Wcale nie!
A co z tym nowym osiedlem?
Koszmar.
Sąsiedzi zamienili nam życie w piekło!
Obejrzałam te nowe domy w sieci. Paskudztwo.
Porozbijałbym im łby łopatą.
Albo bym ich wystrzelał i byłoby po sprawie!
To trochę nielegalne.
- Macie ochotę na szampana? - Dziękujemy, jesteśmy na służbie.
- Co u ciebie? - Świetnie.
W piątki sprzątam, a potem spędzam czas z ukochanym.
Żyjesz pełnią życia.
Ten hałas dochodził z przodu.
Chodźcie coś zobaczyć!
Kutas!
To nie naprawa silnika, to archeologia.
Ciekawe, jak Louise to namalowała.
Nie ma dowodów, że to ona odpowiadała za to grafitti.
A co w ogóle u niej?
Nie mieszka już w Vitrival.
- On jej nawet nie odwiedza. - Dlaczego?
Nikogo nie obchodzi, że to ona malowała to graffiti.
- Kilka osób obchodzi. - Przyniosła wstyd rodzinie.
Ludzie są wkurzeni, że jej nie zgilotynowano.
Nie ma dowodów.
Choć graffiti przestało się pojawiać, kiedy się przeprowadziła.
Zastanawiam się, jak ona to zrobiła.
Trzeba przyznać, że Louise to sprytna dziewucha!
Zadzwoń do niej i spytaj, jak to zrobiła.
Nie!
A hałas dochodzi z przodu, więc bierz się do roboty!
Co za gówno...
W dupę kopane...
Doprowadza mnie to do szału!
Przepraszam, że wszystko śmierdzi tu psem.
Nie jest aż tak źle.
Mam nadzieję, że tu będzie ci dobrze.
A propos, jak samopoczucie?
Przestań mnie ciągle wypytywać.
Namawiamy ludzi, żeby ze sobą rozmawiali,
a my robimy dokładnie odwrotnie.
Widzę, że jesteś przygnębiony.
Wszystkie te sprawy z domem...
Wszystko gra.
Élisabeth jest w Kansas...
Nie posypuj ran solą.
Nie będę jadł twoich psów, kotów i szczurów.
Szczurów już nie ma. W niektórych krajach je jedzą.
Ja lubię wołowinę, wieprzowinę,
a od czasu do czasu trochę jagnięciny i kurczaka.
A dziczyzna? Też jest dobra.
- Pełnia. - Zostałeś wilkołakiem?
Starym samotnym wilkiem.
Samotny?
Masz Nath, mnie, swoją rodzinę.
Nath może nie wrócić, a rodzice wciąż powtarzają, że będę samotny.
Uznałem więc, że zostanę starym, samotnym wilkiem.
Strasznie dramatyzujesz.
Jestem realistą.
- Potrzebujesz Élisabeth? - Nie.
Potrzebujesz swojej mamusi?
Nie.
Nath wróci na twoje urodziny.
Nie.
- Dlaczego? - Boi się zostawić mamę samą w domu.
A Nath jest delikatna.
Nie to, co ja...
Długo by tu nie wytrzymała.
Czemu nie sprowadzisz tu jej matki?
Chciałem zbudować jej pracownię,
ale ona woli zostać tam, gdzie jest.
Byłoby jej wygodnie w przyczepie.
Ale to moja przyczepa.
Twój punkt obserwacyjny.
Nie wydymasz mnie.
Chcesz lornetkę?
Pierre?
Słyszałeś coś?
Słuchaj, Fabrice właśnie dzwonił.
Kolejne samobójstwo, przy turbinach wiatrowych.
- Kto? - Nie mam pojęcia, idę pobiegać.
Nasi koledzy są już na miejscu, nie musimy tam jechać.
Dom jest otwarty, czuj się jak u siebie.
Dzięki.
Nic wczoraj nie słyszałem, a ty?
- Też nie. - Odłóżmy to na razie.
Chłopaki, Ben tu jest!
Jak tam? Pakujecie się?
Tak.
Wszedł do środka, na górę, a potem skoczył.
Pokaż mu zdjęcie.
- O kurwa... - Wiesz, kto to jest?
Identyfikacja była łatwa.
To Sébastien Brasseur. Znasz go?
Tak. Jak się dostał do środka?
Nie mam pojęcia, nie ma śladów włamania.
Mógł zdobyć kod, kto wie?
Skoczył, kiedy próbowaliśmy go ściągnąć.
Dobra, zostawię was z tym.
Do zobaczenia!
Sébastien był ekologiem.
Teraz jego samobójstwo nie wydaje mi się
aż tak nieprawdopodobne.
Czemu wcześniej nic nie mówiłeś?
Zawsze myśli się o tym dopiero potem.
Poza tym nie mamy kryształowej kuli.
Nie jesteśmy jasnowidzami.
Widzimy znaki ostrzegawcze, a potem jest już po ptakach.
Tak... Nie jesteśmy jasnowidzami.
Nie do wiary. Nie mogę się uspokoić.
Zjedź na pobocze!
- Co się dzieje? - Zabrali mi hulajnogę.
On nie kłamie!
Wyrzucili paczkę chipsów i butelkę wody.
Zabierzemy to.
Bez łaski, łobuzie.
Wy to akceptujecie?
Oni nie szanują mieszkańców!
Już dobrze, oddaj im hulajnogę.
Nie oddam!
Co ty wyprawiasz?
Odsuń się!
Możecie iść, mamy numery waszych rodziców.
Wyrzućcie to.
Matka ma pieniądze na zbiórkę.
Dobra, zajmiemy się tym.
- A butelka? - Daj ją.
Sébastien właśnie się zabił, a wy macie obsesję na punkcie śmieci?
Obsesję?
Mieliście nam pomóc nakryć tych graficiarzy, zasady były jasne.
Patrolujecie wioskę, wysyłacie nam informacje
i to wszystko.
Graffiti nie było już od miesiąca.
Ciekawe, dlaczego?
Masz coś dopowiedzenia?
Wszyscy w Vitrival będą śmiecić!
Mam dość tego, grupa prewencyjna zostaje rozwiązana.
A teraz do komisariatu, nie wy o tym decydujecie.
Koniec ze straszeniem dzieci i grzebaniem w śmieciach!
Nie rozumiem.
Sébastien zawsze był oznaczony na zielono.
Nie rozumiem tego samobójstwa...
Mam tego dość. Koniec z notatnikiem.
Zrobiłem już wystarczająco wiele.
Skoro uważasz, że tak będzie najlepiej.
Znasz swoje ograniczenia.
Ludzkie, nie moje.
Rozumiemy. Prawda, Pierre?
Nadal będziemy do ciebie przyjeżdżać, w innych sprawach.
Jeszcze nie jeszcze nie umarłem.
Chcecie poznać moje przemyślenia?
Dawaj.
Istnieje pewien związek między tymi wszystkimi samobójstwami.
Jaki?
Żaden z mężczyzn nie miał dzieci...
Żaden!
- Christian miał bliźniaki. - Adoptowane.
Jean-François z radia wychowywał córkę żony z pierwszej małżeństwa.
Nie liczy się!
W takim razie co się liczy?
Długo się nad tym zastanawiałem i w końcu doszedłem:
liczy się rozsądne wykorzystanie własnego nasienia.
A co z Martine?
Nie mam żadnych teorii na temat kobiet.
Materiał do analizy jest zbyt skromny.
Pamiętacie te pasztety, które zrobiła na komunię?
Jeśli wy dwaj nie chcecie rzucić się z turbiny wiatrowej,
to idźcie zasiać swoje nasienie.
- Nie żartuj. - Wcale nie żartuję.
Odesłaliście swoje kobiety z Vitrival,
prowadzicie wspólne życie, już krążą o was plotki.
Niczego nie sugeruję, tylko mówię.
Charlotte i ja zrobiliśmy, co trzeba.
Martwi mnie Louise, ale chyba jest bezpieczna.
Za to ty powinieneś ją odwiedzić.
Nie chce się ruszać z Vitrival.
Kretyn jesteś.
Masz szczęście, że jesteś moim bratem i że cię lubię.
Wzajemnie...
A ja co, piąte koło u wozu?
Myto.
Wcale nie mamy złego życia.
Wiem.
Do wszystkich mieszkańców Vitrival.
To dla mnie wielka radość przemawiać do was z okazji Święta Zmarłych.
Śmierć jest nieubłagana,
a w tym roku nasza wioska przybliżyła się do niej
bardziej niż kiedykolwiek.
To był bardzo trudny rok.
Jednak rytuały w tym dniu przypominają nam,
że każde odejście niesie ze sobą szansę na odrodzenie.
Życzę wam wszystkim szczęśliwego Dnia Zmarłych, z całego serca.
Dbajcie o siebie i swoich bliskich, dbajcie o ich groby i pamięć.
Nie traćcie nadziei,
Vitrival będzie żyło dalej.
Dobrze było?
Tak, ale może lepiej zrobić pauzę po każdym zdaniu?
W porządku, powtórzmy to.
Może wspomnieć też o zbiórce dla ofiar samobójstw?
To piękna inicjatywa.
Masz rację, zrobię to.
Uwaga, zaczynamy.
Do wszystkich mieszkańców Vitrival...
Świetne piwo.
To samo pomyślałem.
Idealna dawka.
A jak woda?
Tip-top.
Trzeba ją będzie odpompować, kiedy przyjdzie zima.
Nie zaczynaj. Czekam na odpowiedni moment.
Musi zrobić się zimno, ale nie na tyle, żeby woda zamarzła,
inaczej rury popękają.
- Mogę ci pomóc. - Świetnie.
Weźmiesz od rodziców grzejnik do przyczepy kempingowej?
Tak, jutro się z nimi widzę.
Zrób to.
Zeszłej zimy, omal nie zamarzliśmy z Nath w tej przyczepie.
- Serio? - Élisabeth jest wrażliwa na zimno?
- Trochę. - W takim razie zrób to dla niej.
Kiedy wróci, zobaczy, że uwiłeś przytulne gniazdko dla was dwojga.
Może być miło.
Może kiedy wrócą Élisabeth i Nath, zrobimy sobie kilka tygodni wolnego?
Nie miałbym nic przeciwko.
Urlop...
Życie tu jest dobre, nie narzekam.
Jest dobre...
Wersja polska na zlecnie HBO Iyuno Polska
Tekst: Bartosz Luboń