Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Por onde comezo?
Para contar o que vin no asasinato do Venres Santo,
terei que comezar por aquí.
Foi hai nove meses, cando aquel diácono mexou fóra do testo
e fixen isto.
Merda.
Seica che gusta guerrear?
Non, padre, nada diso.
O diácono disentiría se non tivese a queixada rota.
Antes, si. Era boxeador.
Vivín na rúa e fixen moitas cousas.
Hai que guerrear, pero contra o mundo,
non contra nós.
O cura é un pastor. O mundo é un lobo.
Non.
Non creo niso, padre, con todo o respecto.
Comeza cos lobos e, de socate,
quen pense distinto é un lobo.
Inda teño o instinto. Hoxe, perdín o control.
Xesús quería a paz, non a guerra.
Creo niso.
É así, non así, sabe?
Só quero ser un bo cura.
Que a xente coma min atope o perdón e ame a Cristo.
Fai moita falta iso no mundo.
Se me dá outra oportunidade, prometo logralo.
Excelencia,
deu a cara por min demasiadas veces.
- Defraudeino. Sexa o... - Deixa estar.
Escóitame.
O diácono Clark é un cretino de renome.
A ninguén lle amola que lle zoupases.
Máis ben, ao revés.
Pero temos que facer algo.
Vas ir para Chimney Rock, unha parroquia pequena.
Só teñen un cura neste momento.
Asistente pastoral?
- Máis ou menos, non te emociones. - Que pasa?
Vas para a Nosa Señora da Forza Perpetua,
co monseñor Jefferson Wicks. Oíches falar del?
Ben. Wicks ten seguidores, mais eu non son un deles.
Entre nós,
fáltalle unha pataca para o quilo e é un cabrón.
O seu rabaño está mutando e mesmo calcificándose.
O que dixeches aí podería facerlle ben. Entendes?
Non entendo, pero si.
Si!
- Teño fe. Déixamo a min! - Ei!
Así, non así, certo?
Sorte, rapaz.
Así foi como cheguei a Chimney Rock.
Daniel no foxo dos leóns.
David contra Goliat.
Novo, parvo, crente. Disposto a todo.
NOSA SEÑORA DA FORZA PERPETUA
Padre Jefferson?
Ola! Jud Duplenticy, de Albany.
Deus te bendiga, Jud Duplenticy de Albany.
Vés para quitarme a Igrexa?
Non.
Ben.
Pois chámame monseñor Wicks.
Xa coñeces a Martha.
Martha? Non.
- Monseñor. - Xesús!
Madruguei para puír a prata. Estaba algo manchada.
Moi ben, Martha.
Padre... Jud?
Benvido.
Grazas, Martha.
Dicíalle ao padre Wicks...
Monseñor Wicks.
Monseñor, si, perdoe!
E perdón por dicir "Xesús"!
Estoume lucindo.
Mandoute o bispo Langstrom, non?
Langstrom.
Coñézoo ben.
Escolleute para vir aquí.
É unha mensaxe.
Dime moitas cousas.
Sei que está afeito a voar só, pero...
vin para servir.
Confésame.
Moi ben.
Bendígame, padre, porque pequei.
Hai...
seis semanas que non me confeso.
Envexei a riqueza material allea.
Vin o anuncio dun coche de luxo na televisión de Sam. Un Lexus.
E pensei:
"Que coche tan bonito!"
O cupé.
Envexei homes formidables.
Envexei o meu avó cura. Quería ser igual.
Sempre quixen.
Masturbeime...
catro veces esta semana.
Catro ou cinco en... non sei, seis semanas?
Digamos que me masturbei 30 veces.
Esta semana, na cama. Unha vez pola mañá.
Unha vez na ducha, de pé. Foi cómodo.
Chega con usar o xel.
Unha vez no medio da noite tras soñar cun...
- Xa está. - ...café de gatos xaponés.
- Vale. - Eu lía un artigo.
Pero os gatos eran rapazas, e xa sabes.
Non ía preparado,
así que tiven que acabar nunha revista de Crónica Católica.
Era o que había. Talvez iso sexa outro pecado.
Non sei, igual non, pero non é bo.
Naquel intre, pareceume raro.
Pero agora xa o sei.
Foi a primeira puñada de Wicks.
Cinco avemarías e un gloria.
Grazas, padre.
Non ía ser a última.
E benvido
á miña Igrexa.
Nas semanas seguintes, instaleime
na Nosa Señora da Forza Perpetua.
CRÓNICA CATÓLICA
Só había outro empregado a tempo completo: o conserxe, Samson.
Sam.
O monseñor Wicks
dáme forza todos os días para non volver á bebida.
El tamén bebía.
Un día, díxome: "Se eu podo controlar o demo, ti tamén."
Loito todos os días,
pero logreino.
Débollo a el e á miña querida Martha.
A súa querida Martha?
Faría o que sexa por ela.
É o meu anxo.
Martha ocúpase de todos os temas da Igrexa.
Xestiona os libros, as doazóns e o arquivo.
Arquiva isto.
Lava os hábitos, garda as provisións,
cociña para Wicks, toca o órgano.
Coñecía os trapos sucios.
- É a cripta? - Si.
Que vergoña. Teño que poñer unha cámara.
- Ten entrada? - Ten.
É esta.
A porta de Lázaro.
APIROLADOS
Desde fóra, só se abre con maquinaria,
pero, se apuxas desde dentro,
a estrutura permite que caia.
Quen está dentro?
Prentice,
o avó de Wicks, fundador desta Igrexa.
Foi un pai para min.
Ponme do fígado
que os rapaces pinten foguetes no seu lugar de descanso.
Que fas?
Sei algo de carpintaría
e collín as ferramentas de Sam para restaurar...
Non, déixao.
É para lembrar os pecados da puta rameira.
Confésasme?
CLUB DE LECTURA
Si, a puta rameira.
Era a nai de Wicks.
Vale. E que problema tiña?
Era puta e rameira.
Vale.
Cando Prentice se fixo cura e fundou esta Igrexa,
era viúvo e tiña unha filla.
Chamábase Grace.
Sempre foi mala herba.
Gustáballe ensinar cacho e conseguir caprichos caros.
Caprichos caros?
Xa.
De moza, facía o pendón polos bares.
Preñou dun morto de fame.
Prentice tiña unha gran fortuna familiar no banco.
Para protexer o seu neto, Wicks,
prometeulle a Grace que, se quedaba na casa,
sería a herdeira da fortuna.
Así que a puta agardaba a que morrese seu pai.
Moito lle pesou esa cruz!
Martha, lémbrate.
Os cartos e o poder que traen consigo
son a mazá de Eva,
a tentación que nos fai caer.
Debo protexer a nosa xente da súa influencia corrupta
custe o que custe.
Ao final, chegoulle a hora.
Eu estaba alí.
Vin como comungou por derradeira vez
e morreu no altar sagrado
en paz.
A puta rameira foi dereita a xunta do notario.
"Dáme os meus cartos", dixo.
Sabes que dixo el?
"Si, es a herdeira de todo o que tiña Prentice."
Porén, nas contas,
non había nin un centavo.
Que fixo coa fortuna?
Uns din que foi aos pobres.
Outros, que a tirou ao océano. Non se sabe.
Desapareceu.
O último acto de graza dese santo
foi apartar o mal corrupto das mans malvadas.
O único que lle deixou
foi isto.
"Isto que é?", preguntou.
Eu sabíao.
Non busques a mazá de Eva.
Agora o teu herdo é Cristo.
Esa noite, vingouse.
Cunha furia demoníaca,
profanou este lugar sagrado.
Blasfemia, herexía.
O mal encarnado.
Díxenlle: "Irmá Grace,
Deus, o teu Pai, perdoarate co seu amor."
Morreu
botándose á tumba de Prentice.
Aneurisma cerebral, dixeron.
Castigo divino, máis ben.
Foi Deus na súa misericordia.
Manda carallo.
Perdón.
Esa anécdota tan escura era o cimento deste lugar.
Sentíase.
Preguntou: "Quen foi?"
Por que ía querer alguén ter o seu fogar espiritual aquí?
Os fregueses habituais tiñan os seus motivos.
Serán os nosos sospeitosos,
así que vou presentalos.
Vera Draven, a notaria do pobo. Era leal e devota.
Meu pai era notario e amigo de borracheira de Wicks.
Homes.
Fíxose avogada para seguir co bufete familiar?
Fíxenme avogada porque quería cambiar o mundo.
Pero herdei esta casa de meu pai,
e el quería...
- Grazas. - ...que seguise.
E aquí estou.
Cheguei! Ola, Vera.
- Ola! Grazas. - Enches isto?
O fillo adoptivo, Cy, volvera á casa
tras non lograr entrar en política.
Ola.
Vale.
Gústalle telo de volta?
De nova, ao rematar os estudos de dereito,
seu pai apareceu con Cy, que tiña dez anos,
e pediulle que o criase.
Non houbo preguntas.
Todo o pobo sabía que era o seu irmán ilexítimo,
pero Vera aceptou.
Fíxoo.
Sacrifiquei moito
por ser leal ao meu pai, a Cy e a Wicks.
Polo tanto,
cando o meu pai me mira desde o ceo,
creo que está moi contento comigo.
Coido que iso é bo.
Case o logro.
Era o mozo republicano ideal, a luz.
Tiña contactos e moita información,
pero non atraía os votantes.
Faltábame ese trazo sectario, supoño.
É difícil conectar ben coa xente.
Xa o sei.
Probei con todo. Usei a raza,
o xénero, a transexualidade,
a inmigración, a xente sen fogar,
as guerras, as eleccións, o aborto, o clima,
as cociñas de indución, Israel, os libros, as vacinas,
os pronomes, as armas, o socialismo, os negros,
os sindicatos, a sanidade, a inclusión, o 5G, todo.
Abordei todo. Nada, non houbo xeito.
A xente é parva, non o entendo.
Talvez haxa que volver ao esencial,
á pedra angular, a como influír ben na xente.
Amosarlle á xente o que odia
e dicirlle que lle vai quitar o que ama?
Non.
Vera.
Nat Sharp, o doutor do pobo.
A súa vida era a súa muller, Darla.
Era todo para el.
Deixoume a semana pasada.
Síntoo.
Colleu os nenos e foi para Tucson
cun tipo que coñeceu nun foro de Phish.
A banda de música?
Nin idea.
O doutor Nat ía en caída libre.
Non era triunfador, rico nin bo abondo para ela.
Faría de todo para recuperala.
O máis parecido que temos a un famoso,
o escritor de ficción Lee Ross.
Soaranvos algúns libros.
A serie Limbo crecente, A picadora de xeo do tempo,
Conxuntura cristalina.
Hai 10 anos, Lee veu desde Nova York,
coñeceu a Igrexa e, nas súas palabras...
Desconectei o cerebro
da mente colmea liberal e vin para aquí.
As ventas e a fama foron caendo pouco a pouco desde entón.
Pasara o último ano cun libro enorme sobre Wicks.
Ensinanzas, reflexións,
ensaios e lembranzas dun acólito fiel ao profeta.
O santo e o trobador.
CANTIGA BÉLICA PARA AMÉRICA
Custoume lelo, pero el tiña moita fe.
É o derradeiro tren para saír do inferno de Substack.
Non o aguanto máis. Os lectores de agora
son obsesos da supervivencia.
Parecen John Goodman n'O gran Lebowski.
Velaí o lambecús de Cy.
Chúpalle o sangue ao monseñor coas redes.
Nós dicímoslle: "Wicks, coidado.
Desfaite del, non é bo. Poetastro oportunista."
Cómpre protexelo destes millennials parasitos.
Simone era nova no pobo e na Igrexa.
Fora un chelo de primeira.
Tivo que retirarse hai cinco anos por saúde.
Dor crónica.
- Un misterio nervioso sen diagnóstico. - Perdón.
Crin que podían curarme.
Estafáronme.
Craváronma.
Aproveitarse da fe de alguén
para sacar cartos
é o peor dos males.
Non cre?
Si, está mal,
pero entendo que queira crer.
Isto véxoo diferente.
Sandar grazas á fe en Deus.
É diferente.
Agora teño esperanza.
Podería haber un milagre.
Síntome así co monseñor Wicks.
O Espírito Santo conmoveuno hoxe.
Monseñor!
Guerreiro!
Wicks mantiña o grupo unido.
O seu carisma sedutor era innegable,
pero o método...
Elixía alguén cada semana,
normalmente alguén novo, e atacaba.
O mundo quere que esteamos ben.
Toda decisión é boa. Tomade decisións, son vosas.
Sen culpas.
Sede infieis.
Mentide.
Tede ese fillo extramarital.
Satisfacede ese corazón egoísta.
Egoísta!
Si!
Privar ese fillo dunha familia,
dun pai.
Un ataque ao noso castelo.
A institución do home.
A miña nai foi egoísta comigo
e maldigo o seu corazón egoísta
cada día da miña vida.
Puxo os seus desexos por diante da familia que Deus lle deu.
Podo con todo!
Eu!
Ti, corazón de rameira egoísta, non.
Poderías bater nel.
Si, poderías matalo de fame.
Oponte á familia que che deu o Señor
e mira como o teu fillo agonía co peso desa cruz.
A Igrexa verdadeira non é así.
Se llo pregunta mesmo aos máis fanáticos,
diranlle que non, eles non cren niso.
Wicks é así, leva todo ao extremo
ata lograr o que quere: que alguén marche.
Por que o fai?
Porque, cando alguén marcha, todos miran.
Pensando con claridade, é indefendible,
pero no máis escuro da alma, dá certa satisfacción.
Quen queda no banco está elixindo un bando.
O de Wicks.
Medir a tolerancia, furar ata atopar veleno,
endurecer, forxar complicidade.
...unha xogada que sitúa o equipo...
Entón, tentei facer de contrapeso.
Benvidos ao primeiro grupo de rezo do padre Jud.
Grazas a todos por vir.
Imos tirar os muros que hai
entre nós e Cristo,
nós e o grupo, nós e o mundo.
Cando tiña 17 anos,
era boxeador
e matei un home no ring.
Levantei moitos muros...
de ira, adicción, violencia.
Só cando me sentín seguro para...
baixar os puños, abrir os brazos,
confesar o meu pecado,
Cristo salvoume a vida.
Non me transformou,
pero sostenme todos os días.
O pan de cada día, non?
A Igrexa debería ser así.
Quero que sexa así para min
e para vostedes.
Entón...
o monseñor Wicks non vén?
Non, pero...
Non.
Crin que poderiamos falar e compartir...
El sábeo, non?
Si, claro. Heillo dicir.
Quería que nos coñecésemos e...
Hasllo dicir? Hasllo... dicir?
Ese verbo indica futuro. Inda non llo...
dixeches?
Por que?
- Que raro. - Xente,
xuntámonos para rezar, non é un segredo.
- Xuntámonos en segredo. - Non.
Si, literal.
Xa o avisei.
Xenial! Xa non é un segredo.
Podemos tirar muros co amor de Cristo...
Di: "Vaia, que demo?"
- Deus. - Síntoo, padre.
Crin que isto era un acto oficial da Igrexa.
Non usou a palabra "demo".
Grazas, Martha. É un acto da Igrexa.
É na igrexa, comigo. É oficial.
- Nin "vaia". - Podo velo?
Vou ir indo.
- Vale. - Chao!
- Grazas. Cyrus? - Vou.
Vaia!
Síntoo, non quero cabrealo.
Bo intento!
Grazas.
Igual publico isto mañá. Etiquétote?
Prefiro que non.
Dáme igual.
Seino.
Sinto o fracaso da súa rebelión, padre.
Rebelión? En serio?
Se queremos rezar ou confesarnos,
farémolo co monseñor Wicks.
Si? Pois parece que lle teñen medo.
Ousaría ir á igrexa por vontade propia
e confesarlle o peor pecado a Wicks sen arrepiar?
Se non, este sitio é un niño de hipócritas.
Si, ousaría.
Pois...
xenial!
Semana Santa: semana de misas especiais previa á Pascua.
No Domingo de Ramos, estoupei por fin.
E dúas veces na ducha esta semana.
Xa sabes do que falo, iso que fago coa man.
Cinco nosopais, cinco avemarías.
Xa pasaron nove meses, Jud.
Como che vai aquí? Tiraches algún... muro?
Bendígame, padre, porque pequei. Hai unha semana que me confesei.
Vulnerei a privacidade dun cura.
Sei onde garda Martha as facturas médicas
e consulteinas.
Quitáronlle a próstata hai cinco anos,
polo que non pode ter ereccións.
Podo afrontar o que sexa isto.
Nestes meses, vin como guía este rabaño
e non me gusta.
Non che gusta?
Non, monseñor.
Nat Sharp
necesita perdoar e comezar a vivir.
Amar a Cristo debería ser o primeiro paso,
mais cada día
está máis enfadado coa súa exmuller,
coas mulleres.
Iso é malo. Lee é un contacontos.
É o seu superpoder, pero volveuse contra el.
O único que conta é: "O mundo vén por min."
Tiña simpatía, intelixencia e respecto.
Agora está caendo nun pozo. Sempre enfadado, paranoico.
Sabía que cavou un foxo arredor da súa casa?
Si?
FORTE
É máis ben simbólico, pero si.
E Simone, síntoo, monseñor,
pero creo que se aproveita dela.
Vin as doazóns.
Sei canto dá. Nos últimos meses,
mantivo este lugar ela.
E si, creo nos milagres a través de Cristo,
pero non lle está dando iso.
10 000 DÓLARES
Son cobros a través de vostede.
Deus o perdoe, pero é unha estafa.
Deus me perdoe. Algo máis?
Si! Cy Draven.
Non lle preocupa o que fai en YouTube?
Sube vídeos semanais das misas
e conéctaos coa súa política. É coerción.
SEN XÉNERO, SEN DEUS O DEMO ESTÁ EN "DEMÓCRATA"
Esa imaxe da Igrexa é perigosa.
Cando foi a última vez que un fregués novo volveu?
Correu a voz.
Agora, todas as semanas,
temos este grupiño infectado,
e parece que vostede quere mantelo enfadado e asustado.
Cristo facíao así?
Debemos facelo así?
Agora estás cabreado. Ou deberías!
Se non o estiveses, veríate feble
e podería volver facelo.
Eu son o mundo. Ti, a Igrexa.
Queda aí!
Ben! Así, si!
A ira déixanos defendernos, recuperar o noso terreo.
Perdemos moito terreo!
Agora tes medo.
Mira como sacaches os puños. Ben!
Tes medo, vou por ti outra vez,
pero agora protéxeste...
porque o mundo quere destruírnos.
A túa versión do amor e do perdón é unha parvada.
Vai ben para encaixar coa modernidade
sen ofender este mundo noxento.
Ao mesmo tempo, destrúenos.
Putas marxistas feministas. Destrúennos pouco a pouco.
Eu cargo coa miña cruz, protexo a fronte.
E ti?
Cativo palimoco de Albany.
Vaste enfadar
e guerrear?
Está a envelenar a Igrexa.
Farei o que sexa para salvala.
Extirpareino coma un cancro.
Cinco nosopais, cinco avemarías.
Cristo, non me abandonaches.
Non vou abandonar esta Igrexa.
Mais el ía un paso por diante.
Xuntanza do padre Jud?
Protexín esta Igrexa!
Reforceina coa verdade de Deus!
E agora desafiades a miña autoridade,
a miña fe e a miña propia vida
dentro do meu santuario?
Fóra!
A xogada final de Wicks
foi declararme a guerra.
Pillei unha chea.
O mundo é un lobo. Es o demo.
Lobo do demo.
Es un lobo do demo!
Merda.
- Nikolai, perdoa. Rompino. - Deixa estar.
- Foi coa man. - Son lámpadas cativas.
- Podes conducir? - Si.
Seguro?
IL DIAVOLO ENDEMOÑADAMENTE BO
Quen anda aí?
Merda.
E así chegamos ao Venres Santo.
Vamos alá.
Era a misa das tres.
Estaban os de sempre.
Había tensión no ambiente.
Lembro que o sermón era diferente.
A ira parecía improvisada.
Menos estudada.
Tras o sermón, Wicks ficaba sen folgos
emocional e fisicamente, e tiña que recuperarse.
Metíase nun cuarto de almacenaxe,
nun lado do santuario, para non ser visto.
Mentres se repoñía, eu seguía coa misa.
Ao recobrar a forza, volvía tomar o mando.
Velaquí a madeira da cruz
da que pende a salvación do mundo.
Monseñor?
Que pasa?
Jefferson?
Jud.
Ten algo no lombo.
Non o toques!
Non toques nada.
Matouno Satán!
O demo! Satán!
- Matouno! - Non.
Martha, acouga!
A ambulancia chegou aos cinco minutos.
Declarárono morto alí mesmo.
A policía chegaba cando me xuntei cos demais fóra.
O demo non pode levalo.
Resucitará pola gloria de Deus.
Isto era unha loucura nun pobo tan pequeno.
Á pobre Geraldine, xefa da policía local, toucoulle apandar.
Vaia cristo.
Interrogáronme durante horas todo o sábado
ata que, ao final...
É o único que estaba co monseñor cando o mataron
e xa tivera na man a figura do lobo da arma do crime.
E é o único que o aborrecía.
Non aborrezo ninguén.
Pero é imposible que alguén puidese facer isto. Non sei...
Non sei que pasou aquí.
Vale. Padre, vaia descansar un pouco.
Pero, antes de marchar, saiba que o pobo fala.
Cy puxo isto en YouTube esta mañá.
...a envelenar a Igrexa.
Farei o que sexa para salvala.
Extirpareino coma un cancro.
Estase a compartir.
Bastante.
Acendín o móbil dous minutos. Non debín facelo.
Había unha chea de mensaxes para o cura asasino.
Porén, eu non pensaba no arresto nin na expulsión.
Pensaba en que Wicks me gañara.
A parte de min que non pode mentirlle a Cristo
nin a min nin a vostede...
alegrábase da morte do vello.
Xesús,
axúdame.
Amósame o camiño, por favor.
Ola!
Perdón!
Está aberto?
Sempre.
Atópase ben?
Si, perdoe.
- Non hai misa de Pascua, perdoe. - Xa...
- Pero pode entrar. - Grazas!
Non quero distraelo dos seus deberes de cura.
Vaia, isto é curioso.
Si.
É difícil estar aquí e non sentir a Súa presenza.
A de quen?
Deus! Certo.
- Si. - Non é católico.
Non, case que non.
Herexe orgulloso.
Son devoto do raciocinio.
Non lle inculcaron a fe?
Miña nai é... era...
moi relixiosa, sabe?
- Tiñan boa relación? - Non.
Cando era un neno, pois... Mais é...
- Familia complicada? - Si.
Iso mesmo.
Como se sente aquí?
Como me sinto aquí?
Dígollo?
Claro.
Gústame a arquitectura.
Noto a grandeza, o misterio,
o efecto emocional buscado,
e semella que alguén me conta un conto que non creo.
Baséase na promesa baleira dunha fábula infantil
chea de maldade, misoxinia e homofobia,
que xustifica unha violencia e crueldade sen límites
e, ao mesmo tempo,
agocha as súas propias vergoñas.
Así que, coma unha mula testuda,
quero estoupar esa burbulla de crenzas
e acadar unha verdade que poida tragar sen atragoarme.
Mais os elementos estruturais son moi vistosos.
Se me quere chimpar, pode facelo.
Non.
É honesto, iso é bo.
Dicir a verdade é un deleite.
Sospeito que vostede non sempre poderá ser honesto.
Pódese ser honesto sen dicir a parte deshonesta.
Xa.
Ten razón, é un conto.
Esta igrexa non é medieval. Estamos en Nova York.
Neogótico do século XIX.
Seméllase máis a Disneyland que a Notre Dame.
Os ritos e rituais,
a vestimenta, todo.
É un conto.
Ten razón.
Hai que preguntarse...
O conto fainos crer unha mentira
ou esperta algo en nós que é profundamente verdadeiro...
e imposible de expresar doutro xeito...
agás cun conto?
Touché, padre.
- Fillo. - Perdón.
É que...
volvía sentirme coma un cura
e, agora, vou perder iso.
Vou perder o meu propósito e teño medo.
Non sei como vivir.
Blanc!
Atopouno! É el.
Quen é vostede?
Debín comezar por aí.
Son Benoit Blanc, detective.
Interésame o asasinato de Jefferson Wicks.
Entón está coa policía?
Non, traballo por libre.
Todos cren que fun eu. Eu non fun.
Mais talvez o desexaba.
Pasou coma se fose un milagre.
E...
Non sei. Estou perdido.
Deixaríame axudalo?
Que?
Ten os beizos secos da deshidratación.
Non durmiu nada.
Pasou a noite fóra
rezando de xeonllos, polo estado do pantalón.
O que vexo non é un culpable atormentado,
senón un inocente atormentado pola culpa.
Déixeme axudalo.
Como?
Isto pintouse de milagre.
Mais é un asasinato, e eu resolvo asasinatos.
Agarde... Vostede foi...
o do crime de Kentucky, co tipo que colleron...
- Si. - ...nunha foto.
Vostede...
saíu en The View.
- Si. - Que fai aquí?
Teño que indagar rápido o que pasou o Venres Santo
e como é a Nosa Señora da Forza Perpetua.
Geraldine tivo a ben deixarme vir.
Se vostede puidese acompañarme na miña pescuda,
ver o corpo, rastrexar a arma, revisar a escena,
sería quen mellor podería axudarme.
O corpo?
Mudei de idea. Non debería estar aquí.
Confío en vostede, pero ten razón.
Non. Quero que teña unha idea clara do que pasou aquí.
Míreo coma o que é: un cadáver. Unha vasilla baleira.
Non é ningún monstro mitolóxico, só carne e óso.
Acoitelárono e imos analizar a ferida.
Só... carne e óso.
Carne e óso, si.
Si, mire que flanciño.
- Si, mire. - Pare, por favor.
Tammy, pode darlle a volta ao bisté?
Marchando!
Un, dous, tres.
- Ei! - Non! Isto non é para min.
Non podo! Por que me trouxo?
Se quere a absolución,
se quere volver ser cura, ten que facer isto comigo.
O asasino anda solto. Cómpre facerlle cantar o rosario...
Perdón... collelo e recuperar a súa vida!
Padre,
quero asegurarme de que o entende.
Non somos amigos xogando aos detectives.
Segue sendo sospeitoso,
pero non ten por que estar aquí sen un avogado. Entende?
Eu non fun.
Se podo axudar coa pescuda,
fareino. Si, fagámolo.
Vale.
O corpo.
Despois, a arma.
Logo, a escena.
Queda comigo.
Nin sequera me gusta o demo.
"Il Diavolo" gustoume porque ten estilo e soa italiano.
A miña dona comezou a mercar demos
para decorar o bar,
e a xente dixo: "Ímoslle traer máis demos!"
E xa ven, teño demos por todas partes.
- Este é de aquí, non? - Si.
Si.
Pero...
non era vermello. Agora ten pintura.
- Iso espero. - Si, pintura fresca.
Enchérono cun xeso e chantáronlle a folla por aí.
...o que sexa para salvala.
Extirpareino coma un cancro.
Ei, veña, quita iso! Iso estivo feo.
Onde di que tirou a cabeza do demo?
Na igrexa. Tireina e rompín unha ventá, non sei por que.
Tras a misa do Crisma do luns,
Martha dixo que vira unha ventá rota.
Rapaces.
Nada máis.
Veno?
Si.
Iso é...
Doutor Nat?
Ei!
Estaba xantando.
Nat, podo visitalo logo, se quere falar.
Non creo que... Si...
Non creo que sexa boa idea.
Preferiría que non.
Velaquí está. Fíxoo con isto.
- Veña. - Extirpalo coma un cancro?
Fillo de puta!
- Así se fala! - Si.
Fillo de puta! Cura asasino!
Antes de nada,
débolle unha cesta a Elliot por darme o seu número.
É un honor servila.
Geraldine, pode intuír
que isto non é un caso normal.
Isto é algo que nin vostede nin eu vivimos antes.
Un claro exemplo de crime imposible perfecto.
Parece cousa de ficción.
Isto non debería existir no mundo real,
mais existe.
É o Graal.
Gústame a paixón,
pero dígame que pode resolver o caso.
Non podo non resolver un crime.
O intre do xaque mate,
cando actúo e derrúo a defensa do adversario...
- Xa o verá, é divertido! - Vale.
- Como o facemos? - Coa fonte!
The Hollow Man de John Dickson Carr.
Novela de detectives da Era Dourada.
A base do misterio de porta pechada: o crime imposible.
Agarde.
CLUB DE LECTURA THE HOLLOW MAN
Padre Jud, volveu gañar o pan.
O corpo de quen?, Os crimes da rúa Morgue,
Roger Ackroyd, Morte na vigairía.
Santo ceo! Isto case é o temario para cometer este crime.
Participa todo o rabaño?
Quen elixiu os libros?
Oprah.
Oprah?
Martha sacou a lista da súa web.
Confirma a miña teoría.
O asasino imitou os métodos
dun relato de misterio de porta pechada.
Iso facilita as cousas.
Hora da literatura!
Vamos, rapaces!
En The Hollow Man, o detective Gideon Fell
resume todos os métodos para cometer un crime de porta pechada.
Imos recollelos e debullalos.
Primeira hipótese!
A Wicks craváronlle o coitelo
antes de entrar no cuarto.
Padre Jud, podería situarse onde estaba?
Wicks remata o sermón.
Se houbese un aparello
capaz de tirarlle un puñal pesado e descompensado ás costas,
estaría agochado da cámara e da xente da nave,
pero estaría á vista do padre Jud.
Non vin ningún robot tiracoitelos detrás del.
Non? Hipótese descartada.
Segunda hipótese!
Matárono
dentro do cuarto,
e foi alguén ou algo
que estaba fóra.
O coitelo chegou ao cuarto desde fóra?
Iso non ten xeito.
Nin ten xeito nin é posible!
Hipótese descartada. Avanzamos!
Cantas hipóteses faltan?
Poucas. Terceira!
Matárono cando estaba no cuarto
cun aparello que tamén estaba
no cuarto.
Puxérono aí por adiantado
e activárono cun telemando?
Os muros son grosos,
mais un sinal bo de radiofrecuencia podería atravesalo.
Onde ocultaría alguén
un aparello teledirixido e funcional para tirar coitelos
nunha sala baleira?
Wicks caeu de fociños.
Lembro un ruído metálico.
Tiña a faciana cara á porta,
así que miraba cara a fóra.
O coitelo debeu saír do muro traseiro.
Ruído metálico. Moi ben.
Porén,
rocha de Xibraltar.
E se...
houbese un muro falso daquela?
Premio para o xenio!
Non!
Os meus homes veríano!
Si, e non sería nada doado quitalo.
Non se atopou nada no chan, verdade?
Non, só o fío vermello.
Como di?
O fío vermello?
Dúas febras de fío gordo vermello duns sete centímetros.
Tíñaos ao lado da coxa.
Cal é a cuarta hipótese?
Martha?
- Bóteos! - Martha!
Bóteos!
Camiñar por este lugar sagrado
coma se fose a escena dun crime,
un espectáculo indecente, e falar de robots!
Iso non está ben, padre! Non está ben!
Vaia á casa e repouse un pouco.
Podo facer algo?
Marche.
Xa non o queremos aquí.
Sempre odiou o monseñor e non pode nin vernos.
- Non é certo. - Morte no corazón...
- Non. - ...sangue nas mans.
É igual ca a puta rameira.
Manchou este lugar co seu pecado orixinal.
Cura falso!
Perdón.
Se pescudar con ese detective
me enfronta a vostedes, que así sexa.
Perdón.
Podo usar o saco?
Claro.
Está ben?
A néboa esvaecíase. O crebacabezas tiña solución.
O corpo, a arma, a escena, o tiracoitelos,
os ángulos de visión, os muros e os telemandos.
Os telemandos...
Non escoitou o partido na misa.
Pola radio.
Non, Martha non me deixa.
Logo gravouno?
Si.
Sobrepuxen un selo de tempo para marcar o atraso da emisión.
O doutor Sharp chamou o hospital ás 15:47.
Noventa segundos antes...
O fallo pode deberse a moitas cousas.
Sobre a súa pregunta, si,
é compatible cunha interferencia forte
por mor dun telemando trucado.
Recoiro!
Xa está! Iso activou o robot do coitelo.
Ten que ser iso. Pode resolvelo, non?
Sincronizou isto co vídeo de Cy?
Si. O vídeo do iPhone ten selo de tempo. É preciso.
- Vale. Podemos velo? - Si.
Ver que?
...da que pende a salvación do mundo.
Monseñor?
No momento da interferencia,
xa estaba no chan co coitelo cravado,
e o padre Jud estábao vendo.
Como se explica?
Co robot do coitelo, non.
Entón isto non valeu de nada?
Non.
Isto valeu de moito.
Temos todas a pezas enriba da mesa.
- Temos? - Si.
Pense na procedencia do demo, no fío vermello,
no ruído metálico, no momento da interferencia.
Todo cadra.
Déanos a resposta logo.
Non podo.
Dixo que, se tiña todas as pezas, tería a resposta.
Seino. Porén,
coas pezas enriba da mesa,
este crime segue a semellar...
imposible.
Díxome que podía resolvelo.
É o seu oficio.
Tiña fe en vostede.
Meu Deus.
Leva 36 horas sen durmir. Toca ir para a cama.
Si.
Foi un día infernal. Boas noites, padre.
Veña, lévoo no coche.
Sabe que?
Ten razón.
Isto non pode ser imposible.
Debe faltar unha peza.
Creo que sei onde atopala.
Creo que hai algo na súa cabeza
que necesito para resolver o caso
e, se non podo sacarllo, sentíndoo moito,
vou ter que entrar aí e collelo.
Estame acolloando.
Non entendo.
Paréceme inútil. Quere que escriba un relato?
Si, un relato.
O relato do asasinato do reverendo Wicks.
Monseñor Wicks.
Monseñor dos Aneis, tanto dá.
Teño que velo a través dos seus ollos.
Como comezo?
Como queira.
Fágao interesante e non escatime detalles.
Non son escritor.
Non hai présa.
Voume poñer cómodo.
E así foi como pasei esta última hora.
Agora vou pousar o bolígrafo e entregareille isto.
Agardarei
ata que lea o meu relato
sobre o asasinato do monseñor Wicks.
Por que o fixo?
Sería mellor preguntar
por que crin que podía mentir e zafar.
Non mentiu. Sabía que non o faría.
Só evitou contar a parte deshonesta.
"A policía chegaba cando me xuntei cos demais fóra."
"Fóra."
Entón quedou dentro.
Foi a única persoa que estivo soa no cuarto
entre o asasinato e a chegada da policía.
Por que?
Por que o protexe?
Non foi por protexer a Wicks.
Foi para que a xente que cre nel
non se desencantase.
Seguro que todos o sabían.
Notaríaselle no alento despois de cada misa.
"Mentres se repoñía." Si, boa retórica.
Pero debían sabelo todos.
O Espírito Santo conmoveuno hoxe.
Non. Todos, non.
Sam.
A única boa persoa desde lugar.
Deixar o alcol salvoulle a vida.
Sabía que había prensa e policía. Por que incluílos?
A Wicks, acoitelárono.
Non sei como nin quen, pero acoitelárono.
Iso non tiña nada que ver.
Foi un impulso.
Un conto para protexer o rabaño.
Merda!
Ao protexer as súas crenzas, encubriu un asasino!
Onte está o frasco?
Merda!
Non está aquí!
Blanc.
Síntoo.
Acoitelárono, e non pensei...
Non, non pensou.
Estamos nun apuro, así que empece a facelo.
Entráronme no cuarto.
Van por min.
É retorcido. Calculárono contra min!
Por fin ve quen é o inimigo.
Escoitou o rabaño con graza e empatía,
pero iso acabouse.
Xa perdemos moito tempo.
Mañá, aproveitaremos o enterro
para interrogalos a todos.
Hai que descubrir que pasou esa tarde
e que oculta este rabaño de lobos do demo.
ÚLTIMO SERMÓN DE WICKS: DÍA DO ASASINATO
Traizoado,
mazado...
humillado,
apuñalado...
asasinado...
e podrecendo nun buraco
para esquecerme,
coma o noso Salvador e a Igrexa.
A Igrexa está ameazada pola malvada modernidade,
polos inimigos de Deus,
as putas rameiras,
a chusma que oprime e silencia,
e que nos expulsa do noso lugar
como xefes dunha nación de fe cristiá.
E estando eu aquí coma un guerreiro de Cristo,
coa armadura de Deus, listo para loitar ata o fin,
non pasaredes!
Igual ca ao Señor, Xudas traizooume.
Señores, danme un momento?
Xudas ten moitas caras.
A verdadeira ameaza sempre está na casa!
Lembrade estas palabras.
Este Venres Santo, lembrade o que está por vir.
Lembrádevos todos!
Resucitará.
Todo irá ben.
Resucitará.
Achégase o momento, o momento que vos advertín.
Lembrade! Vide o Domingo de Resurrección
porque cumprirei a promesa. Fareino!
Pois inda que o matasen, o inmaculado fillo de Deus resucitará!
A mazá de Eva volverá á árbore,
e restaurarase a riqueza do Seu reino e do Seu reinado.
Mentres rinchades os dentes na escuridade,
diaños infieis,
mentres xacedes no frío, no esquecemento e na soidade,
El resucitará para reclamar o que é Seu
e derrubar os malvados.
E subirá o Seu fillo ao trono desta nación!
Si, resucitará!
Si! Tremede co medo
porque El resucitará con gloria, vinganza e poder!
Acompáñoo no sentimento. Asine aquí abaixo.
Entre nós,
dáme igual o que diga Internet. Pode que non fose vostede.
Moi ben, xente! Escoiten.
Mirade quen veu: Jud, o Xudas.
Padre, non é benvido aquí.
Xa está ben!
Agora falo eu.
Este e eu faremos unhas preguntas,
vostedes contestarán e saberemos quen matou a Wicks
e por que! E logo...
nada máis!
Vale? Vale, veña.
Grazas, padre. Estivo...
moi ben.
Comezaremos co que pasou esa tarde aquí, neste cuarto.
Refírese a cando Jud admitiu que matou un home?
A ver, non. Iso foi cando boxeaba.
Quere salvar o cu á nosa costa. É un FODE.
- Un FODE? - Falso Obreiro Das Escrituras.
Primeiro axúdaslle a resolver o misterio da Igrexa malvada.
Despois algún progre fará un podcast sobre isto.
Cando te decates, estaremos todos ridiculizados en Netflix.
Ridiculizados. Que Deus nos asista.
Xesús!
Milagre!
Podo andar, Martha, inda que me doe.
Por min, vale.
Pregóao todo.
Wicks era un estafador.
Milagriños e trapalladas divinas.
Cheguei a crelo.
Inda quero crer.
Estou chalada.
En realidade, non lles preguntaba polo grupo de rezo de Jud,
senón pola xuntanza turbia con Wicks
que tiveron aquí o Domingo de Ramos.
Cal foi o motivo exacto desa xuntanza?
Quen quere comezar?
Direillo.
- Cy, agarda aí, meu. Ei! - Non.
Cala a boca, merdeiro!
- Ti non decides! - Cala!
Tranquilo, padre Jud.
Prométolle que esa xuntanza
non tivo que ver co asasinato, vale?
Mais, se corre a voz, alguén de nós
acabaría mal.
Graveino todo. Só tedes que velo.
- Non! - Moinante!
- Abre, bastardo! - Isto é profanación!
- Dálle. - Abre!
Moi ben. Que dramática, Vera.
Aquí estamos. Que pasa?
Estiven a pensar na súa nai.
Non a coñecín, pero, como me criei nesta Igrexa,
souben do conto da puta rameira.
Estiven a pensar en como debeu ser a súa vida,
presa nunha casa, co seu pai e o seu fillo
aliándose contra ela, humillándoa
e facendo que nós a humillásemos.
Pobre rapaza.
Onte chamoume un colega de Brooklyn que se dedica ao dereito familiar.
Quería comprobar os datos de contacto
do monseñor Jefferson Wicks, cliente meu,
porque o meu cliente rexistrara un RDP con el
en Brooklyn
para que eu non o soubese.
Que é un RDP?
"Recoñecemento de paternidade"?
"Declaro que eu, Jefferson Wicks,
son o pai biolóxico de Cyrus Draven."
A vostede non o humillaron,
verdade?
Quen era a nai?
Importa sequera?
Non! Ela volveu e deixoulle este pobre meniño no colo,
marchou e fixo a súa vida,
e o bendito do meu pai acudiu ao rescate.
O club dos homes volveu aliarse e eu fun a palimoca fiel.
Presa!
Obedecín, honreino e criei o seu fillo
mentres vostede sermonaba sen vergoña!
Hipócrita fillo de puta!
Cy?
Sabíalo?
Díxomo Vera esta mañá.
Si.
Cy é fillo meu.
Tíveno cunha fresca calquera
que coñecín unha noite e non volvín ver.
Mantivémolo en segredo, pero xa basta.
É o meu herdeiro.
O meu fillo.
Agora o mundo vaino saber.
Polo tanto, ratas,
fuxide do barco.
Hai que foderse.
Todos o apoiades.
Quería velo cos meus ollos.
Tragade! Mexan por vós e dicides que chove.
Non sexas condescendente.
Non sabes o que sentimos.
Creo que, como cristiáns, estamos todos conmocionados.
Mais isto é unha guerra existencial,
e o fin xustifica os medios.
Non necesitamos un cagán
que non faga nada.
Necesitamos un guerreiro!
Creo que o monseñor Wicks é o guerreiro elixido por Deus.
Vostede e o seu fillo teñen a miña espada.
E...
non coñecemos esa muller.
Non a coñecemos.
Non sabemos como...
Que é a verdade? A fontes difiren.
Non o sabemos. Non... Que existe?
Isto existe?
Entón...
Ben falado.
Grazas.
Prometeu que me curaría se o apoiaba.
Se é verdade,
non ten que ser un santo.
Estamos con vostede.
Nada do que faga ou diga vai cambiar iso.
Darei a miña derradeira misa
no Domingo de Resurrección.
Despois,
a porta desta triste igrexa pechará para sempre.
Mais, antes, destruireivos a todos e cada un de vós.
Perdón, como?
Canto bebes, Nat?
Que?
Es un home perigoso.
Vas traballar bébedo.
Atendes os pacientes, mesmo nenos, bébedo.
A comunidade debe sabelo.
O consello médico, tamén.
Ninguén debe confiar en ti nin contratarte nunca máis.
Lee.
O libro do trobador que estás a escribir,
esa gaitada de lambecricas, é unha ofensa ao meu ministerio.
Debo advertírllelo aos lectores
e aos meus amigos editores.
Hai que sepultalo, igual ca a ti.
Exposte coma o paspán irrelevante que es.
Arre demo, que está a pasar?
E Vera,
es o pesadelo do teu pai.
Que vergoña lle daría.
Simone, non podo curar unha muller sen fe.
Non podo axudarche.
Dixo que podía expulsalo de min.
Non prometín nada.
Deille todos os meus aforros.
A graza de Deus non se compra.
Non vas sandar nunca.
Morrerás con dor no cárcere desa cadeira.
Por que fai isto? Non o entendo.
- É unha broma, non si? - Estou perdido.
É pola xuntanza do padre Jud? Enganounos!
Xuntanza do padre Jud?
Protexín esta Igrexa!
Reforceina coa verdade de Deus!
E agora desafiades a miña autoridade,
a miña fe e a miña propia vida
dentro do meu santuario?
Fóra!
Febles.
Todos vós.
Non podedes seguir a miña senda.
Si, estamos en guerra,
e expúlsovos do meu forte.
Fillo de puta.
O domingo que vén, cando se enchan os bancos,
revelarei os pecados deste rabaño,
soltareivos e sacudirei o po das miñas sandalias.
Ao inferno
con todos vós.
Loado sexa! Corre o aire no cuarto.
Cy,
por que fixo iso?
Cy, fale, que pasou?
Por que os condenou ao lume eterno?
Porque llo mandei.
Cando Vera mo dixo, fun ao pé del.
Abrazoume coma un fillo por primeira vez na vida.
Liberouse da súa cruz.
Odio este lugar.
Odio este rabaño de fracasados.
Quero marchar.
Agora, por fin...
podo.
Díxome
que a fortuna do seu avó, perdida durante anos...
Díxome que a atopara esta semana.
Non, os cartos desapareceron.
Ninguén sabe onde os meteu Prentice, mais non hai rastro.
Dixo que os atopara!
Ía pechar este antro e retirarse ben forrado.
Díxenlle: "Váiseche a cabeza?"
Retirarte? Sabes o poder que tes aquí?
Toleei o rabaño.
Non, radicalizáchelo.
Iso é poder.
Nos pobos pequenos, as meigas e os celotes acábanse.
Á túa fogueira fáltalle leña.
En Internet,
todo arde.
Cos cartos
e a túa influencia, tómasme o pelo?
Dáme catro anos.
Fareite presidente.
Xuntos, levantaremos un imperio
"como pai e fillo".
A guerra das galaxias?
Si, coma os rebeldes.
O seu cargo e o meu don político con cartos dabondo.
Imaxinas o que poderiamos facer?
Creo que si.
Primeiro, e admito que isto é algo persoal,
díxenlle que queimase o rabaño.
Son un lastre.
E se se asocian connosco,
saen no telexornal ou queren un posto?
Debemos queimalos coma samesugas.
Por iso os condenou.
Polo teu pérfido rancor.
Puido matalo un deles. Sábelo, non?
Volvendo a esa grandiosa fortuna,
é súa agora?
- En teoría, si. - Teoría?
- Non lle dixo onde estaba. - Non.
As contas están sen branca.
Onde está?
Entón caín. Hai 50 anos,
cal era o modo máis seguro de agochar 80 millóns de dólares?
Unha conta en Suíza.
Entón só ten que atopar ese número de conta.
Non hai sorte?
Tivo que anotalo en algures.
Martha garda todo, e non está aquí.
Non sei.
Mire. Igual é un código porque dicía seguido:
"A mazá volverá á árbore."
Significaba algo, coma se a mazá fose a fortuna.
Mais as contas suízas teñen 19 cifras,
así que non é iso.
Vera, a ti díxoche algo?
Nese caso, preferiría morrer antes que darcho.
Xa.
Farías o que fose contra o fillo pródigo.
Estás queimada.
Bruxa amargada.
Eses cartos
non son máis ca un salmo na Biblia da miña amargura, merdeiro.
Xa virás recoller as túas cousas. Atoparalas na rúa.
Vostede é detective. Pagareille, isto é importante.
O meu herdo e futuro en política dependen disto.
Ocórreselle algo
relacionado coa mazá de Eva que poida ter ese número?
Se se lle ocorre, chámeme!
- Faltaría máis! - Perfecto.
Hai que revisar todo.
Pode estar cosido no forro
ou gravado no metal.
Está oco.
Si, adiante.
Lémbreme que arquive isto.
Arquive iso.
- Non ten sentido. - Non.
Oitenta millóns de dólares.
Mais se a fortuna é a mazá
e non unha chea de cartos en Suíza, que é?
Que?
Deberon trabucarse coa data.
Chamaron para abrir a cripta o mércores pasado.
Non pode ser.
Quen amañaría o enterro dun home vivo?
Alguén que sabía cando lle ía chegar a hora.
Déame iso.
Fíxose por ordenador, non se trabucaron. Ben!
Quen atendeu a chamada é a chave!
Vale. Si!
Steel Wheels, son Louise.
Ola, Louise. Son o padre Jud da Nosa Señora.
- Ola. - Ola.
Tivemos unha máquina vosa aquí hoxe.
- Unha carretilla para unha cripta. - Si.
Non abrimos criptas todos os días.
Ben. Necesito saber...
Xestionei eu o pedido. Xestiónoo todo.
Xa. Louise, necesito saber...
- Traballo co meu irmán. - Ben.
- James anota, eu xestiono. - Si.
Eu chamábaa, Louise, porque...
Fun á súa igrexa, pero non o vin.
- Non, é que son novo. - Parabéns!
- Louise, teño que... - Era un tipo máis vello.
- Padre... - Monseñor!
- Padre Monseñor... - Louise...
Oín o sermón. Direille algo: non é boa persoa.
Sinto que morrese, acompáñoo no sentimento.
- Que triste! - Si, unha traxedia.
- Non sei que dicir. - Debo interrompela.
- Teño unha pregunta. - Diga!
Teño que saber quen pediu a carretilla.
- James anota os pedidos. - Foi James.
- Xa rematou a xeira. - Podo chamalo?
Precisamos saber quen fixo o pedido.
- Non pode, pero... - É moi importante!
- Escoite, padre! - É moi...
Como lle estaba dicindo,
podo buscar a información e chamalo de novo...
Si, perfecto!
Se o fai agora, agradeceríallo moito.
- Grazas! - Que chame logo.
Padre, podo preguntarlle algo?
Si, pero... a ver...
Se é breve, mellor.
- Estamos ocupados. - Que chame logo e...
Padre Jud, podería...
Louise?
Meu Deus.
Louise?
Pode rezar por min?
Si, claro.
Podo preguntar o motivo?
É por miña nai.
Está mal?
Si.
Está en paliativos.
Síntoo, Louise.
Non quere falar comigo.
A última vez, pelexamos.
Ten un tumor no cerebro que afecta o seu carácter
e que lle fai dicir cousas terribles.
Entón eu contéstolle mal
e temo que iso sexa o último
que nos digamos na vida.
Padre, síntome...
moi soa neste momento.
Síntoo moito.
Non está soa.
Tenme aquí.
Estou aquí.
Como se chama súa nai?
Que Barbara sinta o amor da súa filla
para confortarse nestes intres. Tamén rezo por Louise.
Concédelle sabedoría e guíaa.
Cóllea no teu colo curador e fai que se sinta amada
e acompañada.
Por Cristo, o noso Señor. Amén.
Vale, Louise.
Ten o meu número. Chame cando queira.
Tenme aquí.
Ten a Igrexa. Deus a bendiga.
Hai tormenta. Veño pechar isto.
Vou á igrexa. Ocúpese da casa parroquial.
Non veña, Blanc. Farteime.
Podo saber por que?
Fixen o meu camiño a Damasco.
San Paulo tivo unha revelación no camiño.
Si, quedou cego e esas babecadas.
Seguro que era conxuntivite.
Mais non estaba a piques de resolver un crime!
Que cre que estamos a facer?
Por que cre que son cura? Sen parvadas, dígamo.
Sentíase culpable
por acabar cunha vida.
A Igrexa ofreceulle un acocho e un método claro
para que se sentise absolto.
Aborrecía o tipo que matei no ring.
Sabía que tiña problemas
e non parei ata que o esnaquicei.
Non foi un accidente. Mateino con odio.
Non hai acocho nin solución!
Deus non me arranxou. Ámame mesmo que sexa culpable!
Debo facer iso con esta xente
e deixarme de xogos!
Non, agarde.
Desculpe!
Pode mirar cando lle falo?
É un asasinato, non un xogo!
É un xogo!
Resolver! Gañar!
Desfrutar do xaque mate!
Usándome, está a enfrontarme ao meu propósito de vida,
que non é vencer o mal e facer xustiza,
senón servilo e levalo ante Cristo!
Se non, sería coma Wicks,
poñéndome por diante de Xesús!
Mire, non ten que entendelo.
Mais, por favor,
por favor, déixeme en paz!
- Pode repetilo? - Non.
Pórse por diante de Xesús coma Wicks.
Padre, isto é importante.
Axúdeme a entender!
Aquí servimos o mundo. Non o castigamos!
- É o que fixo Cristo. - Entón?
Cando Wicks falaba de loitar no nome de Cristo,
non falaba de Cristo, senón do seu ego
e do seu poder. Nunca falaba de Cristo!
Si, falaba seguido da vinda de Cristo
e de vingarse dos infieis.
A mazá de Eva é o tesouro.
"A mazá de Eva volverá á árbore."
Que significa?
Blanc, non o sei
nin me importa.
Será Geraldine, que vén por novas.
Padre, ten razón.
É o meu xogo, non o seu.
Vaia á casa parroquial. Xa me ocupo eu.
Grazas.
Peche a porta ao saír.
Espero que colla o asasino.
Grazas, fareino.
Padre Jud?
- Padre Jud! - Non está.
Ven.
Rexistra as salas traseiras e o cuarto ese.
É bo, non si?
É xenial.
Sobre todo, cando Gideon Fell dá as posibles solucións do crime.
Si. Vostede mencionou tres e parou.
Tras ler a cuarta, e sei por que.
Revisei o vídeo e caín en algo.
Desde que Jud entra no cuarto
ata que o primeiro fregués ve o que pasa no cuarto,
pasan nove segundos.
Nove segundos só e sen vixilancia!
Tivo tempo de sobra para actuar cun coitelo oculto.
Foi así, verdade?
Sen xogos.
Sen gaitadas. Fíxoo así.
Si.
Sabíao e xogou co rapaz coma un gato...
- Non. - ...cun rato!
Inda me faltan algúns detalles.
- Se me dese máis tempo... - Non.
- ...podería conseguir... - Non!
Atopei o asasino e vouno deter.
Onde está?
Sam!
Quen anda aí?
Agarde!
Blanc?
Aquí!
Merda! Quen é?
O conserxe, Samson.
Que raio pasou?
Si.
Vale.
Wicks estaba morto e remorto ao 100 %.
Xa o sabemos, mais...
quero dicilo, vale?
Vale.
E tamén podo dicir en voz alta
que un home non pode resucitar.
Isto é digno dun episodio de Scooby-Doo.
"Scooby-Dooby-Doo."
Loado sexa o Señor!
Gloria a Deus Todopoderoso! Loado!
Loado sexa o Señor! Gloria a Deus Todopoderoso!
- Ascendeu ao ceo. - Ei, Ritz.
Pon un perímetro.
A nova vai voar. Non quero miróns.
- Xa sabes. - Xefa!
Que?
Esa luz automática ten cámara,
pero non está conectada a nada.
Unha cámara?
Igual garda a gravación nun chip.
Lévaa ao laboratorio audiovisual.
Aleluia, loado sexa!
Ascendeu de entre os mortos.
Precinta toda a zona ata o bosque.
- Vale. - É un homicidio.
O conserxe morreu.
Non, por favor!
- Merda. - Non!
Axudádeme!
- Axuda! Martha... - Non!
- Martha, ten que apartar. - Non!
Martha, aparte.
Agóchese na escuridade, asasino!
Mais el volveu
e trae vinganza! Trae morte!
Son o padre Jud.
Padre, son Louise. Que tal?
Si. Ola, Louise.
Espero que non sexa demasiado tarde.
Só quería dicirlle que falei con James.
A carretilla pediuna o monseñor Wicks.
Falou directamente con James. Espero que isto lle axude.
Deus o bendiga, padre. Pase unha boa noite, si?
Si.
Igualmente.
Por Deus.
Si?
Acouga, Martha. Que dis?
Que?
- É un milagre! - Parvadas.
Non, pasou! A tumba está baleira.
Estou chamando a todos. Vou alá.
Sabes...
Que fas? Ti non fumas.
Fumaba.
Fumei durante 15 anos.
Chamoute Lee? Contoucho?
Si.
Moi ben. Vou ver un milagre.
Desfruta do cigarro na casa.
DESCOÑECIDO
Loado sexa.
Conseguímolo.
Veña.
Veña...
Xa o ten.
A ver, a calidade non é boa.
- Dá igual. - Pero...
Que estou vendo?
Vale.
Si. Grava cando detecta movemento.
Este vídeo é de catro segundos despois.
Ben?
As pegadas do fouciño.
Só as contrastamos cos sospeitosos interrogados.
É o padre Jud.
Onde está?
Oxalá o soubese.
XEFATURA DE POLICÍA
Blanc!
Vouno facer. Vou entregarme...
- 388? - 388, en ruta.
433.
- Vou entregarme. - Diso nada!
Fun eu, matei a Sam. Vou confesar.
- Abra! - Escoite.
Xa me dirá o que pasou. Primeiro, onde vive o doutor Nat?
- Nat? - Si, bula!
Abusei do suspense. Espero que non sexa tarde. Sente!
Ave María, chea es de graza.
O Señor está contigo...
Respéctoo a vostede e a súa placa,
mais é a nosa igrexa. Non digo que vaia zoscarlle,
mais imos pasar a noite aquí. Queremos ver a cripta!
- É certo? - Non nos deixan ir.
Teño que velo.
Por favor, teño que velo.
Doutor Nat?
Meu Deus!
A que cheira?
Agarde aquí.
Blanc?
Si.
Meu Deus.
Si.
Mi madriña, isto é...
Wicks.
Si, é el.
- Está... - Si.
A ver, nunca se sabe.
Vexamos.
Vale.
Isto pode pórse desagradable.
Inda máis, quero dicir.
Doutor Nat.
En carne e óso... En óso, máis ben.
Geraldine, son Blanc.
Si, está aquí comigo.
Escóiteme.
Debería vir á casa do doutor Nat.
Hai un corpo. Ou dous.
Está todo aquí.
Si. Rematamos, si.
Chámoa logo.
Padre Jud, agarde.
Matei a Sam. Debo facelo.
Se non o fago con vontade, non ten sentido.
Matrícula comprobada. Corto. Algunha unidade dispoñible?
Poderían chamar a Geraldine?
Díganlle que o padre Jud quere confesar.
Padre Jud,
queda detido polo asasinado do monseñor Wicks e Samson Holt.
Tamén é sospeitoso pola morte do doutor Nathaniel Sharp.
Morreu Nat?
Asasinárono na casa.
E atopamos o corpo de Wicks. Acabouse.
O que diga poderá usarse na súa contra,
pero, se quere confesar algo,
estamos no lugar ideal para facelo.
Si.
Hai anos,
asasinei un home nun ring de boxeo.
Mateino co corazón cheo de odio.
Esta noite, ese pecado medrou en min e, nun intre
de medo e ira, eu...
HIMNOS DE LOANZA
Perdón, quedoume dramático, pero necesitaba facelo calar.
- Non, padre Jud. - Ía explicar...
- Sente e escoite. - Silencio!
Déixeo falar! Por favor, continúe.
- Nun intre de medo e ira... - Ía dicir...
Non silenciarán a voz do Señor!
Senten e vexan a maldade e a vergoña do culpable
que teñen diante de vostedes!
Que fai?
Comecemos polo asasinato de Wicks.
Xusto aquí, o Venres Santo.
O crime imposible.
Geraldine, deduciu ben.
O monseñor Wicks non estaba morto cando caeu ao chan.
Nin sequera o acoitelaran inda.
O frasco que gardaba no cadro de distribución
contiña un sedante moi forte.
Bebeuno.
Repúxose.
En cuestión de minutos, caeu inconsciente.
O ruído metálico.
Quedou indefenso
e o asasino puido entrar no cuarto
e darlle a estocada final.
Xa o dixen eu.
O padre Jud.
Non. Tiña o coitelo cravado cando o atopei.
Ten algo no lombo.
Como? Cando? É imposible, eu vino.
Que viu?
A cabeza do demo.
Asumiu que o sangue era de Wicks.
Amoseille a resposta. Viuna?
Il Diavolo.
O bar. A foto.
Pensou que o vira,
pero non era iso, non.
Había outra lámpada idéntica,
outra cabeza de demo idéntica.
Si.
E tamén faltaba!
Dous demos.
Si.
Por que dous?
E por que a cor vermella?
Non era vermello.
Igual ca o hábito do Venres Santo.
O mesmo vermello
ca o do fío misterioso que apareceu no cuarto.
A outra cabeza de demo estivo aí todo o tempo,
cosida á parte de atrás do hábito.
Oca, liviá
e enchida de sangue falso.
Cun telemando de radiofrecuencia,
o sangue verteuse no momento exacto.
Monseñor?
O doutor.
Unha autoridade
capaz de agardar polo achado que precisa antes de actuar.
Ten algo no lombo.
Non o toques!
De súpeto, unha distracción...
e cométese o acto rapidamente.
O último paso
é eliminar o frasco coa menciña incriminatoria.
Mais onde estaba? Desaparecera.
O único descoido do seu plan.
O resultado dun intre de graza inxenua do padre Jud,
que agochou o frasco para tapar o vicio de Wicks
e volveu despois para recollelo.
Meu Deus.
Nat.
Por que?
Wicks ía arrasar con todo.
Ía arruinalo.
Non, por que chegaron a este punto?
Por que argallar esta loucura,
este drama, este crime imposible?
Por que?
Ben visto.
Entón, se o doutor Nat matou a Wicks,
quen matou a Nat?
Agora o veremos.
Non é ningún misterio a porta pechada
con aparellos e pistas,
senón unha conxura moito máis grande.
Unha que nace do cimento desta igrexa,
unha que me atrae a min,
un descrido patolóxico,
ao reino da fe.
Para entender este caso,
tiven que reparar no mito que se estaba a representar.
Non importaba se era real ou non,
mais tiven que sentir na alma
a esencia do que se tentaba transmitir.
Un cura santo.
Ningún home o puido matar, senón que tivo que facelo o propio Satán.
Repousou na tumba selada de seu pai,
mais logo resucitou
pola vontade de Deus.
Resucitou como algo novo.
Xa non era un home mundano,
senón un símbolo do poder de Deus sobre a morte.
Xustiza para os bieitos.
Vinganza para os malvados.
Si, moi ben. E que pasou realmente?
Si.
É hora de derrubar esta sórdida fachada
de milagres e resurreccións, e revelar que pasou realmente.
É hora de que Benoit Blanc
lle dea xaque mate aos misterios da fe!
Blanc, atópase ben?
Damasco.
Damasco?
Refírese ao camiño a Damasco?
Si, Damasco.
Merda.
Blanc?
Non podo resolver este caso.
Que?
Quere dicir que a súa conclusión, Blanc,
é que o monseñor Wicks resucitou dos mortos?
Foi un milagre?
Digo que non podo resolver este caso.
Váleme.
Grazas.
Blanc?
Se sabe o que pasou, debería dicilo.
Tenta protexer a nosa fe ou ser respectuoso?
Merecemos saber a verdade.
Non.
Necesito a verdade.
Non pode
darnos a resposta? Non viñemos para iso?
Importaríalle patrocinar o meu libro?
Non!
Ben, fin do espectáculo. Todos fóra.
Fóra!
Pode recuar, señor?
Que non avancen.
Engado outro capítulo e xa está.
Xa o publicamos. Faime caso, Alan.
Fala coas editoriais. Vai ser a bomba!
Fomos testemuñas dun milagre confirmado por Benoit Blanc.
O mundo saberá o que pasou en Chimney Rock.
Véxano vostedes mesmos, sigan a miña canle de YouTube...
Que desfeita.
Supoño que deterán o padre Jud.
Si.
Supoño que o farán.
Que carallo foi iso?
O camiño a Damasco.
Caeume a venda dos ollos.
E entón? Feitos, pistas?
Cre en Deus e que esta tolemia é real?
Non, Deus é ficción.
A miña revelación veu
do padre Jud.
Do seu exemplo para amosar graza.
Graza co meu inimigo.
Graza cos corruptos.
Graza con quen
menos a merece...
pero máis a precisa.
Cos culpables.
Señor Blanc,
sabe a verdade.
Sei, si.
E fíxose pasar por parvo antes.
Para que puidese facelo por vontade propia.
E máis lle vale facelo decontado.
Grazas.
Padre Jud.
Que fago?
O seu propósito de vida.
Sexa o seu cura.
Confésea.
Bendígame, padre, porque pequei.
Hai unha semana que non me confeso.
Convencinme de que todo comezou cunha intención pura,
mais a verdade
é que comezou cunha mentira.
Prentice?
Prentice.
Vin como comungou por derradeira vez.
Esta é a mazá de Eva, Martha.
Toda a miña fortuna maldita.
Todo o pecado do mundo,
todo o que desexa Eva.
Pesqueina.
Non deberá volver estar en mans malvadas.
O corpo de Cristo.
Levou a xoia á tumba.
Xurei que protexería este gran segredo,
pero Grace descubriu que mercara o diamante.
Non sei como.
Sabía de caprichos caros.
O contido dunha caixa á medida de Fabergé,
que custaría uns 20 000 dólares,
non sería unha chilindrada nin un Xesús de plástico, non.
Sería algo puído, unha fortuna.
Unha xoia.
Pero non sabía onde a agochara.
Así que, esa noite...
non profanou a igrexa coa ira.
Non, buscaba a xoia agochada.
Unha vida escura de desesperación.
Unha presa da vergoña e dos xuízos.
Era a súa única saída.
Coitadiña.
Martha, que lle dixo?
Sei onde a agochou.
Nunca a vas atopar.
Puta rameira.
Onde está?
Onde está, cacho de merda?
Gardei o segredo da mazá de Eva
na miña alma durante 60 anos.
Foi a miña horrible cruz
ata que...
Ata que...
a animei a confesar.
Cunha vaidade desafiante,
confeseillo...
ao cura equivocado.
O tempo é ouro.
O domingo, na casa parroquial,
Vera enfrontouse a Wicks e vostede soubo de Cy.
Puiden aceptar que se desviase.
Mais, mentres falaba, tíveno claro.
Isto era moito máis grave.
Estaba acollendo ese abominable rapaz.
Entón sospeitei.
E chamou a empresa de construción.
Grazas, James.
E atinei.
Pedira a maquinaria para abrir a cripta
e roubar o diamante pola súa avaricia e sede de poder.
O pecado corrupto da mazá de Eva ía saír á luz
e esta Igrexa ía caer
por culpa de todo o que Prentice me advertira.
Falláralle!
En toda a vida,
nunca fun a mala. Fun a boa.
A fiel.
Servín e protexín a Igrexa.
Se fallei niso, que é a miña vida?
Entendo.
Era o meu único propósito
e fracasei.
Agás se...
Agás se puidese roubar eu primeiro a xoia
e desfacerme dela para sempre.
E, de paso,
ascender a Wicks ao ceo coma un santo resucitado.
Non un home mundano, senón un símbolo
que salvaría a miña Igrexa.
Só faría falta un milagre,
así que tracei o meu plan.
A morte de Wicks debía ser un misterio sagrado.
Irresoluble e divino.
Pero non podía facelo soa.
Non.
Pensei nun home feble.
Desesperado.
Alguén capaz de actuar mal para salvar a Igrexa
e actuar ben para ocultar a vergoña.
E capaz de acceder a sedantes con receita médica.
Si, iso tamén.
Todo saíu como o planeei.
Meu Deus!
Que vaidade!
Son malvada.
Martha.
Enténdoa. Pode crerme.
Siga, estou aquí.
Non tiven en conta o custo.
Perdóame, Samson.
O forte e fiel Samson.
Samson, quen fixo os cadaleitos.
Merda!
Resucitará.
Todo sairá ben.
Resucitará.
Todo sairá ben.
Prométocho.
Non entendía por que o faciamos.
O que sexa por ti, meu anxo.
Confiou en min
porque me amaba.
Ai, Señor!
Por que saíu tan mal?
O plan era sinxelo!
O doutor dá o sinal.
Samson recupera a xoia.
A porta de Lázaro fai a súa función.
A cámara grava todo como o planeamos.
O doutor Nat levaría o corpo de Wicks no coche
e desfaríase del con ese pingo noxento no soto.
Ao día seguinte, Samson falaría do santo resucitado
e de como bendicira o seu fiel conserxe
antes de ascender de novo ao ceo.
Un milagre.
Sería perfecto.
Eu non tiña que estar alí.
Diso pode estar seguro.
Sabía o que pasara cando atopou o corpo de Samson?
Facíame unha idea.
Non!
Mais debía asegurarme.
Loado sexa.
Conseguímolo.
Despois contoume o conto
de como todo saíra segundo o plan.
Foi entón cando lle dixen que fora á cripta
e que sabía que mentía.
Entón díxome a verdade.
Merda! Non nos pode ver.
Xesús!
O meu segundo erro
foi subestimar a tentación da mazá de Eva.
Acordaramos destruíla ou tirala ao mar,
mais "todo isto che darei".
Cristo foi quen de resistir a tentación,
pero este miñaxoia desesperado
só debía pasar por riba de Samson e de min.
Era a súa oportunidade
para acabar cos seus obstáculos.
Incriminar un cura novo cun pasado violento
e quedar coa xoia.
Aproveitouna.
Agora só eu me interpoñía no seu camiño.
Envelenou o meu café cunha dose letal de pentobarbital.
Non hai remedio tras a inxestión.
Sen dor.
Un leve entumecemento nos beizos
e, en dez minutos, hora do último rezo.
Imploroume que entendese por que o facía.
Disque os cartos atraerían a bruxa da súa muller.
Bla, bla, bla.
Díxenlle que o entendía.
Entendín por que o fixo.
Entendérao todo.
Fixen todo iso
co corazón cheo de odio.
"Miña é a vinganza", dixo o Señor.
E iso é o que a escena do crime lle dirá ao mundo, pero...
no fondo da alma,
seino.
Miña é a vinganza.
Confésolle estes pecados, padre.
Mentín, matei
e, agora,
coroeime con esta valentía.
Padre, bula, rápido!
Que pasa?
Sóubeno ao verlle os beizos.
Xa era demasiado tarde.
Bebeu o pentobarbital.
- Meu Deus. Chama a ambulancia! - Vou!
Talvez haxa un antídoto no coche!
Perdóeme, padre,
por todo o que sufriu.
Perdóeme, Señor, polo de Wicks e Nat e...
Samson.
O meu querido Samson.
E Grace.
Martha,
Grace.
Está salva.
Déixeo ir.
Deixe ir o odio.
Grace.
Si.
Agora enténdoo.
Pobre rapaza.
Perdóame, Grace.
Padre...
dáselle moi ben isto.
Deus, Pai misericordioso,
reconciliou consigo o mundo
pola morte e a resurrección do seu Fillo
e verteu o Espírito Santo para o perdón dos pecados. El che conceda,
polo ministerio da Igrexa,
o perdón e mais a paz.
E eu absólvote dos teus pecados.
No nome do Pai, do Fillo
e do Espírito Santo.
Merda.
A xoia nunca apareceu.
A igrexa estivo pechada.
UN ANO DESPOIS
O rabaño, o que quedaba del, espallouse.
RESUCITADO, MILAGRE DE J. WICKS
Uns lograron o que querían e acharon o que todo santo sabe.
FIRMA DO AUTOR NOVIDADE
Deus ten sentido do humor.
VENDIDO
Outros puideron comezar de novo
para achar o seu camiño, ou iso espero.
Outros acadaron o milagre.
Non sandaron nin melloraron,
mais atoparon a forza para erguerse cada día
e cumprir o seu propósito,
malia a dor.
O pan de cada día.
Iso é o que pido para vostede.
Rezo para que atope o que busca.
- Onde está? Sábelo! - Non, Cy!
Cago en Deus! Sabédelo!
Dicídemo ou imos aos tribunais!
Señor Wicks, contrólese.
Esperabamos resolvelo nesta mediación.
Estano agochando, seino.
Os seus representantes rexistraron a igrexa e a casa.
Non atoparon nada.
O señor Blanc viu morrer a Martha
e nega as acusacións.
Se fas doazóns, se arranxas o tellado,
se cambias o viño cativo da misa,
sabereino, pescudarei e descubrireino.
Espero que volva á Igrexa algún día.
O seu herdo está en Cristo.
Putiña barata.
O seu vídeo segue triunfando.
Si.
"Benoit Blanc, o GOAT batido."
A cabra batida. A saber o que di.
Seguimos a expoñer os feitos
sobre Martha e o que pasou, pero semella non importar.
Os escépticos de Wicks seguen a queimar as redes.
Que tempos tan bonitos.
Vas ser moi popular cando abras.
Pode que para mal.
Estás preparado?
Que veñan.
Sorte, rapaz.
Escoite...
vou ir indo.
Pronto darei a primeira misa. Se quere quedar...
É moi amable.
Non hai nada que me chame menos ca iso.
Taloguiño!
NOSA SEÑORA DA GRAZA PERPETUA
REVERENDO JUD DUPLENTICY TODO O MUNDO É BENVIDO
Benvidos!
Subtítulos: Estefanía Pedrosa Vieites