Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Raz w roku możemy wybrać sobie drzewko.
Gdzie Ruth? To ekspertka.
- Cześć. Co słychać? - Meghan, miło cię widzieć.
Specjalistka od drzewek. Szukam takiego na 2,5 m.
Rozejrzyjmy się i zobaczmy.
- Zdaję się na ciebie. - Dobrze.
To mi się podoba.
Piękne drzewko.
- Ale trochę za wysokie. - Za wysokie.
To jest spoko.
- Sprzedane. - Owszem.
Zarezerwowane. Każdy ma pisane swoje drzewko.
To prawda.
Zerknij jeszcze w tym kierunku…
To jest ładne.
Ma świetny kształt.
To chyba to drzewko. Jest super.
Dobrze. Jest twoje.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Gdy zakładam lampki na choinkę, umieszczam je głębiej, by ją rozświetlić,
a potem na krawędziach gałęzi.
Ozdoby też powinny znajdować się blisko źródła światła.
Uwielbiam choinkę w domu.
Dzięki niej jeden zakątek domu
pozwala ci opowiedzieć historię rodziny,
poczuć upływający czas, różne rozdziały w życiu,
właśnie dzięki ozdobom.
Choinka stanowi ważny element moich wspomnień i miłości do świąt.
Po prostu je uwielbiam.
Z MIŁOŚCIĄ, MEGHAN
Kalendarz adwentowy to coś wspaniałego, więc chcę go przygotować dla dzieci.
Można umieścić w nim drobiazgi, czekoladki, coś gotowego.
Chodzi o to, aby dzieci miały niespodziankę i czuły radość
przez 24 dni przed Bożym Narodzeniem.
Nie chodzi o nic wielkiego, a o drobiazgi, małe gesty.
Napisałam: „Kocham cię, bo jesteś taka życzliwa”.
„Kocham cię, bo jesteś taki odważny”.
Chodzi o to, żeby włożyć nieco wysiłku w to,
aby każdy dzień grudnia był wyjątkowy, bo zamykamy rok.
Nie chodzi jednak o presję.
Wybierz to, co tobie sprawia radość.
Myślę, że kalendarze długo nam potowarzyszą.
Tradycja musi mieć początek.
ZOBACZMY, CO SIĘ TU URODZI
Zacznijmy świętowanie. Nie mogę się doczekać pierwszego gościa.
Wpadnie Will Guidara.
Poznaliśmy się lata temu w nagradzanej restauracji, Eleven Madison Park.
Jest ojcem dwójki dzieci i pisarzem.
Jego książka, Unreasonable Hospitality, była dla mnie wielce inspirująca.
Ponieważ mnie odwiedzi, musimy być gościnni nad miarę.
Troszkę się o nim dowiedziałam.
Rozmawiałam z Christiną Tosi, jego żoną, która u nas gościła,
i wiem, że uwielbia makaron cacio e pepe.
Nie przywitam go miską makaronu. Trochę przesada.
Pomyślałam, że możemy przygotować gougères,
czyli cudowne ptysie serowe, ale o smaku cacio e pepe.
To dla niego przygotuję.
Będę też chciała zadać mu pytanie.
„Jak zastosować zasady gościnności z branży wysokiej kuchni,
czyli przekraczanie oczekiwań, we własnym domu?”
Zajmijmy się ptysiami.
Najpierw zrobimy ciasto.
Gougères to ciekawa przystawka. Wydaje się wymyślna, ale nie jest.
Mleko i 113 g masła.
Pokroję je w kostki. Dodam sól i pieprz.
To ten cudowny smak cacio e pepe. Uwielbiam ten makaron. O rany.
To pokrzepiające danie z dużą ilością sera i czarnego pieprzu.
Roztopimy na małym ogniu.
Zacznę dodawać mąkę.
To jest jak fondue.
Przeciwieństwo tego, czym jest fondant.
Ale ładnie pachnie.
Jest gęste. Chyba gotowe.
Widzicie, jak się scaliło. Niespodzianka.
Trochę wymieszamy mikserem samo ciasto, żeby się schłodziło.
Zakładam fartuch.
Wygląda dobrze.
Dodajemy pecorino i parmezan.
I bierzemy rękaw cukierniczy.
Intensywny zapach. Super. Nie lubisz pieprzu, to nie dla ciebie.
Nie lubisz sera i pyszności, to nie dla ciebie.
Jeśli lubisz powyższe, to danie dla ciebie.
Okrągły, klasyczny kształt.
Delikatnie uciskamy mokrym palcem.
Odrobina roztrzepanego jajka na wierzch.
Muśnij ptysia.
- Dzieciaki będą to powtarzać. - Muśnij ptysia.
No.
O nie, musnęła tego ptysia.
Nieźle go musnęła.
Temperatura 220 stopni, 15 do 20 minut.
Zobaczycie, jak urosną.
Niech sobie tam siedzą, a ja posprzątam.
Zrobimy słodką przekąskę. Reniferową szamę. Do dzieła.
Cofnijmy się w czasie.
Dorastamy i zmieniamy to, co jemy.
Ale w okresie świąt pojawiają się smaki, które są bardzo sentymentalne.
Potrzebujemy kilku rzeczy.
Wyprawa po zapasy.
To na chwilę wstawimy do mikrofali.
Jedna trzecia szklanki masła orzechowego, wanilia.
W dzieciństwie nazywałam to szczenięcą szamą.
Prosta przekąska z płatków.
W okresie bożonarodzeniowym nazwiemy ją reniferową szamą.
To idealny prezent, który Will zabierze do domu.
Jego żona uwielbia nostalgiczne smaki.
Moja nauczycielka matematyki w podstawówce była fanką tej przekąski.
Było mi tak miło, że smakowało jej coś, co sama zrobiłam.
O raju.
Dwie szklanki cukru pudru.
Rany. Sporo tego cukru.
Ups. Gotowa przekąska wygląda niewinnie.
Najważniejsze jest to, że jest pycha.
Wczuwamy się w świąteczny nastrój.
Pyszna, czekoladowa, orzechowa. Reniferowa szama.
Sprzątnę. To się ostudzi. Przełożę do ładnego naczynia.
Nasze ptysie pieką się już 15-20 minut.
Zobaczmy, jak wyglądają.
Piękne.
Ale są śliczne.
Przełożę na talerz, by się dalej nie piekły.
Przeurocze!
Weźmy reniferową szamę.
Odrobina na przegryzkę.
Resztę zabierze do domu, do żony.
W porządku.
Czas zdjąć fartuch i przygotować się na przybycie gościa.
Cześć!
- Trochę już minęło. - Zdecydowanie za długo.
- Miło cię widzieć. - I ciebie.
- Dzięki, że jesteś. - Jasne.
Żona mówiła, że mam obsesję na punkcie twojej książki?
Mam całkowitą obsesję. Ciągle ją komuś daję w prezencie.
- Dzięki. - Gratuluję.
Pierwszy raz czuję w tym roku świąteczny nastrój.
- Jest tu dość odświętnie. - Owszem.
Może trochę przesadziliśmy.
Ktoś, kto dobrze cię zna, twoja żona, powiedziała mi, że lubisz cacio e pepe.
Uwielbiam.
- To ptysie o smaku cacio e pepe. - Sztos. Dzięki.
I coś oldskulowego. Kiedyś robiłam szczenięcą szamę.
To zabierzesz do domu, a to sobie zjemy.
- Nie potrafię się oprzeć szamie. - Super!
- Ale zacznę od ptysia. - Kosztuj. Coś do picia?
Możemy napić się Barolo. Pasuje do smaku makaronu.
Albo szampana.
- Napijmy się Barolo. - Dobra! Podoba mi się!
- Tak zróbmy! - To jest super.
Coś, co jest dla mnie bardzo ważne…
- Tutaj jest kosz. - …gdy mam gości w domu.
Łatwo popełnić tu błąd.
Skupiasz się tak bardzo na tym, żeby zrobić na gościach wrażenie,
że zapominasz, dlaczego ich zaprosiłeś.
Czyli żeby nawiązać więź, spędzić czas z gospodarzami.
Zestresowana gospodyni to przykry widok.
Wolę zamówić chińszczyznę.
- I naprawdę spędzić jakościowo czas. - Posiedzieć i… Tak.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Gdy myślę o świetnych kolacjach, na których byłem, nie pamiętam, co jadłem.
Ale pamiętam, czy wychodząc,
- miałem pełne radości serce. Tak. - Pełne serce.
Okres świąteczny to idealny przykład. Ludzie tworzą ogromną presję,
zamiast pamiętać, że codziennie mogą praktykować subtelne celebrowanie.
Tak bardzo skupiają się na perfekcji,
że umyka im magia, która pojawia się też w błędach.
Tak. Doskonała niedoskonałość powstająca z ludzkich więzi.
- Tak! Widzicie, czemu tu jest! Właśnie! - Ale…
Dlatego od początku się dogadujemy. Oboje to rozumiemy, gdzieś w głębi.
Możesz zrobić pewne rzeczy, które sprawiają, że ludzie czują się
bardziej zauważeni, mają poczucie przynależności. Widzicie?
Myślimy dokładnie to samo.
Zrobimy tzw. Christmas crackers.
Kartonowe cukierki-niespodzianki.
I coś do nich włożymy. W zależności od osoby.
- Super. - Można do środka włożyć liścik.
Zrobimy je. Super. Wziąć twoją szklankę?
Proszę. Ja wezmę ptysie.
Wspaniale. Do dzieła.
Wszystko przygotowane.
O rany.
Czy nie jest uroczo?
Wspaniale.
Cukierki-niespodzianki.
Od dawna masz tę tradycję?
- W Wielkiej Brytanii to podstawa. - To ważna część tradycji?
- Zdecydowanie na Boże Narodzenie. - Super.
Krzyżujesz ręce i ciągniesz.
- Serio? Z drugą osobą? - Tak, przy stole.
- Wszyscy ciągną jednocześnie. - Super.
- To chwila zbliżająca gości. - Dość wspólnotowa.
Te, które dostawałam, miały zazwyczaj powiedzenie,
jak w ciasteczku z wróżbą…
albo żart czy zagadkę, i coś słodkiego.
Pokaż mi, jak to się robi.
Można kupić gotowe
albo wyciąć własne szablony z papieru ozdobnego.
Tutaj mamy różne wzory.
Możesz wybrać coś, myśląc o osobie, która zostanie obdarowana.
Zanim zaczniemy, brak miejsca na blacie.
Może ostatni gryz i zabierzemy ptysie.
To nasz reżyser. Postawił nas do pionu.
- Dokładnie tu. Na wyciągnięcie ręki. - Jak dogodnie.
Właśnie tutaj.
- Właśnie, obok kamery B. - Nie wiem, o czym mówicie.
Ptysie należy umieścić bliżej ekipy.
Właśnie.
Tutaj mamy zwinięty w rulon papier techniczny.
Przykleimy, żeby go ustabilizować.
Podoba mi się to.
- Cieszę się. - Mam dobre przeczucia.
To jest ten strzelający element, który…
- Och! - Hejoł!
- No, jasne. - Jasne?
- Umieszczamy go na środku. - W ten sposób.
Pomyślmy, co włożymy do środka. Może zaczniesz od córki?
Cukierki, czekolada. Zawsze musi być konfetti.
Tutaj jest dużo konfetti. Dodam.
Mamy też suszone kwiaty, czekoladki.
- Wiesz, co w tym fajnego? - Co?
Chodzi tu o robienie czegoś przyjemnego, zaplanowanego i celowego
na początku posiłku. Świetny pomysł.
Tak, samo doświadczenie jest super.
A po otwarciu każda osoba widzi, że jej cukierek-niespodzianka jest wyjątkowy.
Widać, że ktoś się postarał.
I tutaj pojawia się ten element najlepszych kolacji jako wydarzeń,
nie jako posiłków podczas kolacji.
- O to nam chodzi. - Tak.
Sklejamy lekko, aby się trzymało.
Na końcu dajemy wstążkę.
Może być kokarda, może być tylko związana.
Najważniejsza jest miłość do osób, dla których
- to robimy. - O to chodzi, Will!
To będzie ta więź, to będzie ten klej.
Obecnie Lili bardzo stara się być dorosła.
Mam dla niej olejek lawendowy w rolce.
Wiesz, jak to jest z naleśnikami. Pierwszy zawsze nie wychodzi.
To mój kiepski naleśnik. Pozbędę się tego i zacznę od nowa.
Dla męża mam liścik miłosny, czekoladkę i kapelusik.
Wczułem się wreszcie.
- Złapałeś rytm. - Czuję się z tym dobrze.
- Jest dość piękny. - Wspaniały.
Na stole będzie wyglądał cudnie.
Teraz dla Archiego. Burgery, czerwony kolor.
Zrobię dla żony. Napiszę na kapeluszu, że ją kocham.
Zadzwonię do niej. Tylko fryz poprawię, nim odbierze.
Hej.
- Hej. - Co tam?
- Hej, koleżanko. - Hej, kochana. O rany.
Zobacz, co robimy.
Twój mąż daje czadu.
Robimy crackersy świąteczne.
- Wow! - No dobra, jest sprawa.
Dla ciebie już zrobiłem. Nie powiem, co w nim jest.
Teraz czas na Sonny’ego.
Może coś, co stanie się pojazdem, którym może jeździć po podłodze?
W cukierku-niespodziance?
Masz jakieś miniaturowe autka?
Zrobiłam coś do jedzenia dla ciebie. Słodkiego. W mikrofali.
To kobieta wie, co lubię. To jest to.
Słodziaki z was. Udanej zabawy.
- Pa, Meghan. Udanej zabawy! - Pa.
- Och. - No dobra.
Sztos! Dobra.
Znaleźli samochód?
Magia telewizji.
- To dopiero gościnność… - Hej.
- …ponad miarę. - Dziękuję.
Jakbyśmy byli wróżbitami.
- Dzięki, dziewczyny. - Serio super.
Dzięki, super.
Brawo, ekipo.
Może zrobimy jeden dla nas i…
- Otworzymy? Tak. - …otworzymy.
- Spójrzcie na charakter pisma. - Twój jest bardzo stylowy.
O co ci chodzi?
Świetny charakter pisma.
W święta możemy się zatrzymać na tyle długo,
żeby zadbać o relacje, które są dla nas ważne.
Dla mnie jedną z kluczowych doktryn bycia gospodynią jest gracja.
Gracja sprawia, że ludzie czują się komfortowo.
To wspaniałe.
- Wesołych świąt. - Wesołych.
- Ale super. - Za ciebie i rodzinę.
- Zobaczymy, czy działa? - Chętnie.
- Do dzieła. - Raz, dwa, trzy.
- Och! Udało się. - Łuhu!
O tak!
Dzień dobry.
No cóż, znowu chodzi w piżamie.
Tak mocno kocham przyjaciółkę. Czemu jestem ubrana w piżamę w telewizji?
To przez moją przyjaciółkę, Lindsey, którą znam od 17 roku życia.
W jej rodzinie na święta wszyscy ubierają się w takie same piżamy.
Dlatego, aby uczcić jej tradycję, mam na sobie piżamę na nasze spotkanie.
Zakładamy jednakowe piżamy.
Odwiedzi mnie też znowu Kelly, moja ukochana.
Jedna z najlepszych przyjaciółek.
Świętowanie bez niej to nie jest świętowanie.
Lubię tradycyjny brunch w Boże Narodzenie.
Urządzam go co roku z rodziną. Zaczęłam już przygotowania.
Coś słodkiego, coś wytrawnego.
Zacznijmy od świątecznej gwiazdy cynamonowej.
To są trzy warstwy ciasta, które wcześniej przygotowałam.
Wyłożymy na nie cukier brązowy, masło i potem cynamon.
Bo wszyscy kochamy cynamon.
Powstanie z tego piękny wypiek w kształcie płatka śniegu.
Mamy trzy warstwy,
więc podzielimy to nadzienie na trzy.
Podczas pieczenia się roztopi.
Teraz druga warstwa.
Na środku kładziemy szklany pojemnik.
To będzie nasz punkt zaczepienia.
Nacinamy wszystkie warstwy.
I obracamy…
w ten sposób.
A kawałek obok obracamy tak, aby się spotkały.
I ściskamy, aby je scalić.
I powtarzamy to z resztą kawałków.
Obracamy, odrobinę obracamy.
Smarujemy naszą gwiazdę. Wygląda super.
Ty też, kochany Guyu. Wyczuwa coś smakowitego.
Te składniki przygotowałam do miniaturowych placków.
Mamy skarmelizowaną cebulę.
Bekon do placka lotaryńskiego.
I podsmażony szpinak do placka florentyńskiego.
Tutaj mamy miniaturowe placki.
Mam też bez glutenu dla Lindsay.
Szklanka śmietanki 12%.
Kremowa i pyszna.
I dodamy dwa różne sery.
To da nam ładną miksturę jajeczną.
Uwielbiam gruyère.
Sól i gałka muszkatołowa.
Tradycyjny placek lotaryński.
Konkuruje z florentyńskim.
Kocham szpinak.
Dodam nieco parmezanu, aby zmienić profil smakowy.
Bekon, podwójny ser. Na bogato. Mniam.
Zobaczmy. Cynamonowa gwiazda.
Placki, zapraszam.
I upieczemy gruszki.
Może trochę sprzątniemy, zanim to zrobimy?
Najłatwiejsze słodkie przekąski: pieczone jabłka, pieczone gruszki.
Gdy byłam na studiach,
usuwałam z jabłka gniazdo.
Kładłam na talerzu, dodawałam miód i cynamon.
Przykrywałam miseczką i wkładałam do mikrofali.
Powstawało pieczone jabłko. Jadłam je z lodami. Było super.
To bardziej dorosła wersja.
Ale ten sam cel można osiągnąć na wiele sposobów.
To takie proste.
Dodamy do nich same smakołyki, jak masło.
Odrobinę imbiru.
Szybkie i łatwe danie.
Można też dodać odrobinę skórki z cytryny.
Myślisz o tym, co masz w kuchni,
co możesz dodać, aby ulepszyć potrawę.
To chyba udana kombinacja smaków.
Teraz dodamy coś słodkiego.
Pszczoły się napracowały. I je doceniamy.
Do piekarnika, 190 stopni, 20 minut.
To mi się podoba.
Nasze małe placki.
Kilka bezglutenowych.
Dziewczynom się spodoba.
O rany. Ojej.
- Cześć! - Ma świąteczny nastrój! Super.
Ale pięknie tu pachnie.
Puk, puk.
- Już jest. Cześć. - Cześć.
O rany, ale z ciebie blondyna!
Ostra blondyna.
Dziękuję.
- Pięknie. Szampan? - Poproszę.
Cieszę się, że tu jesteście.
To syrop z granatów.
Śliczne.
Na zdrowie.
No dobrze.
Ale pychota.
Wyglądają pięknie.
Wygląda przepięknie.
Wezmę serwetki. Częstujcie się.
- Trochę jogurtu dla równowagi? - Tak.
Spróbuj z kawałkiem gruszki.
To takie proste.
Przepyszne.
Ale dobre.
Gdy coś jej smakuje, zaczyna tańczyć, jak widać.
To zabawne, bo to prawda.
Florentyński i lotaryński.
- Cynamonki? - Tak.
- Aż żal ją rozrywać. - Czas spróbować.
Nawet rozrywa się idealnie.
Mam dla nas plany po brunchu.
Zrobimy świąteczne wieńce.
To mój pierwszy raz. Każda z nas ma inny styl.
Ciekawi mnie… To nie konkurs. Ciekawi mnie, jak będą wyglądać.
Przebierzmy się i do dzieła.
O rety.
To nasze zasoby do robienia wieńców.
Wspaniale.
- Mogę zademonstrować? - Pewnie.
Podstawą mogą być gałązki albo drut, różnej wielkości.
Podejdźmy do tego stolika.
Myślałam, że robiąc wieniec wszystko mocujesz na głównym elemencie.
Jednak robi się to inaczej, z mniejszych wiązek.
I to je się ze sobą łączy.
Drut dookoła.
- Doczepiasz. I jest początek. - Jasne.
Drugi pewnie będzie tutaj.
Żeby ukryć końcówki. Nadbudowujesz.
Ozdoby są dodawane później.
- Dobra. Do dzieła. - Ruszamy, ekipo.
To jest poważna sprawa.
Zauważyłam.
- Jestem bardzo skupiona. - Dobra.
Jaka ma być wysokość?
- Zależy od ciebie. - Okej.
- Ładnie. - Będzie duży.
Duży albo żaden.
- Już ci się podoba? - Są w wodzie.
- Woda! - Zwrot akcji.
Dlatego pachnie tak świeżo.
Lubię sezonowe wieńce.
- Dodają uroku. - Podnoszą nastrój.
To miłe, gdy na drzwiach wita cię coś ładnego.
- Pewnie. - To nie moja bajka.
Ojej. Może tworzymy…
- Nową tradycję. - …nową tradycję.
Fajnie też dać wieniec komuś w prezencie.
To idealny prezent.
I do tego jeszcze ręcznie robiony. Odlot.
Zapomniałam o herbacie. Zginęła.
Twój jest luźniejszy. Super wygląda.
- To dopiero początek. - Fajnie.
Mam wrażenie, że robię zieloną koronę.
O Boże.
Odjazdowa.
- Już prawie. - No.
Miałam wizję ze wstążką, ale chyba nic z tego.
Ja mam kokardę. Czy nie są teraz modne?
Tak mi powiedziałaś.
- To profesjonalny wieniec. - Dziękuję.
Zdeterminowana jest.
- To prawdziwy wieniec. - Kupiłbyś go?
- Ding. - Patrzcie na nią.
Pokazuje to, że nie musisz być ekspertką.
To nasz pierwszy raz, a nam wychodzą.
O rety.
Wow. Piękny.
- Serio? Pokaż swój. - Tak.
- Dodałam dzwoneczek. - Ekstra. Jest idealny.
- Też mi się podoba. - Idealny.
- Brawo, moje panie. - Tak.
- Jestem dumna z naszych wieńców. - Są piękne.
Dzięki, dziewczyny. Było super.
- Naprawdę. - Nie ma za co.
WSKAZÓWKI I PODPOWIEDZI NA TEMAT PAKOWANIA PREZENTÓW
To okres pakowania prezentów.
Czas zakasać rękawy.
Uwielbiam odcienie jednego koloru, plus woskową pieczęć.
Pieczęci można przygotować wcześniej.
Topienie wosku pistoletem do klejenia na gorąco trochę zajmie.
Zrobienie pieczęci wcześniej ułatwia sprawę.
Można je przykleić taśmą dwustronną
albo odrobiną gorącego kleju.
Najdrobniejsze szczegóły sprawiają, że coś wydaje się bardziej wyjątkowe.
Istnieje też wiele technik składania papieru.
Składanie na zewnątrz, nie do wewnątrz, daje inny efekt.
Ładnie i gładko.
Jedna strona założona w dół. Druga część na wierzch pierwszej.
Wiele warstw papieru z przodu dodaje uroku i dekoracji.
Drugą stronę też zakładamy do góry.
To nieco inny sposób pakowania.
Można dodać kokardę, dzwoneczek.
Gałązkę.
Można coś włożyć między zagięcia.
To zwykły rozmaryn.
Związany drutem w miniaturowy wieniec.
Ładnie wyglądałby u góry, ale nie widać zakładek.
Kokardka byłaby urocza.
Pieczęć można zdjąć, bo trzyma ją taśma. I dodać wieniec.
Czasem są prezenty, które chcemy włożyć do torby.
Ale są inne opcje.
Wiemy, jakiej jest długości,
gdzie kończą się jego nogi.
Czyli przycinamy papier.
Trzymając się środka, rozkładasz papier na płasko i zaginasz.
I składasz wzdłuż na pół.
Taki rozmiar mamy. Zaginamy w dół.
Pa!
I na tym etapie zawiązujesz tu wstążkę.
Możemy tu naciąć.
Prawie jak cukierek-niespodzianka. Uroczo.
Inny problem w okresie świątecznym: pakowanie butelki wina.
Tu przydaje się japońska metoda pakowania furoshiki.
W second-handach można znaleźć stare apaszki.
Nie są drogie.
To dajemy do góry, z drugiej strony też.
Mamy jakby kwiat.
Zawijamy z jednej strony.
Wyjdzie nam właśnie kwiat.
Zawiązujemy supeł. Chwila.
Można dodać inne elementy.
To takie proste i eleganckie.
Urocze!
Dziś odwiedzi mnie nowa znajoma. Jest sportowczynią, trenuje.
Postanowiłam odświeżyć jedną z ulubionych przekąsek: talerz warzyw.
Wieńce kojarzą się nam ze świętami.
Ich idea pozwoli nam odświeżyć coś tradycyjnego.
Trzymam się zielonych warzyw.
Zazwyczaj dip dajemy na środek.
Tutaj damy go na dole, niczym kokardę w wieńcu.
Więc zielone warzywa o różnej teksturze. Brokuły gałązkowe, szparagi.
Otwieram też łuski groszku, co dodaje uroku.
Odwiedzi mnie Naomi Osaka.
Jest niesamowitą atletką.
Została też mamą.
Cieszę się, że możemy nawiązać więź jako mamy, porozmawiać,
i lepiej się poznać.
Chcę ją przywitać czymś wyjątkowym.
Można użyć warzyw, które zastąpią ozdoby.
Rzodkiewki, granat.
Jak ślicznie!
Dip z tahini ze sklepu.
Chyba lubi pikantne smaki, ale nie będę przesadzać.
To ja, gdy nie przesadzam.
Aby zrównoważyć pikantny smak, dodajemy miodu.
Podgrzewam też cydr.
To cydr ze sklepu,
ale dodałam do niego skórkę z cytrusów, laskę wanilii i przyprawy.
Przygotujmy się na naszą gościnię.
Cześć! Wesołych świąt.
Wesołych świąt.
Mam dla ciebie talerz warzyw w kształcie wieńca.
- Jest dość ciepły. - Na zdrowie.
A to dip tahini.
Dodałem trochę oleju z chili.
Bardzo ostrego?
- Lubisz? - Tak.
Częstuj się, posmakuje ci.
Nie wiedziałam, dużo nie dałam.
- Prawda? - Masz rację, jest pikantny.
Ale smaczny.
Co najbardziej lubisz w świętach?
Myślę, że bycie z rodziną.
Dużo podróżuję, więc nie widuję się z rodziną za często.
Podczas świąt możemy się skupić na rodzinie.
Osobiście mogę zrobić przerwę i cieszyć się codziennością.
Czy między treningami możesz odpocząć?
Odpoczywam, ale też ganiam za córką.
Ale to ten miły rodzaj bycia zajętą, prawda?
To coś niesamowitego i karmiącego duszę.
- Tak. - Prawda?
Zrobimy coś fajnego, co spodoba się twojej córce.
Czas na prace ręczne? Do dzieła.
Oto plan. Mamy dwa kubki i talerze.
Ozdobimy talerz i kubek dla Mikołaja.
Ale słodko.
Możesz użyć, czego tylko chcesz. Farby, pędzle, markery z farbą.
Zabierajmy się do pracy.
Muszę poćwiczyć. Nawet nie wiem, jak rysuje się ostrokrzew.
Nie tak.
Tak to nie.
Myślę, co mogę narysować.
To urocze.
- Wymowa to „Szaj” czy „Szej”? - Szaj.
Uroczo.
Ale nie jest nieśmiała.
Mnie się podoba. Oszalałam?
Nie oszalałaś, ale jesteś bardzo miła.
Wygląda to na nietoperze.
Lepiej tu nie spoglądaj.
Myślę, że to ważne, aby próbować czegoś nowego.
Muszę o tym pamiętać, gdy próbuję rysować albo grać w tenisa.
Jestem beznadziejna.
Musiałabym to zobaczyć, bo jak widzę…
Nikt nie musi tego oglądać. To tragedia.
Nie może być tak źle.
Może być gorzej.
Mama znalazła moje świadectwo szkolne, gdzie przy WF-ie było napisane:
„Umiejętność rzucania i łapania piłki. Nie dotyczy”.
Nawet oceny mi nie wystawili.
Lubisz rysować?
Nazwałabym to próbami projektowania ubrań.
Super. Lubisz modę?
Tak. Podoba mi się, że można wyrażać siebie, nic nie mówiąc.
Fakt.
Nike pozwala mi projektować moje ubrania,
więc noszę zaprojektowane przez siebie ciuchy.
Nie wiem, czy nie przesadziłam z tyloma różnymi kolorami.
Wyglądają jak lampki.
Na pewno się jej spodoba.
No dobrze. Nie wycofam się.
Trzymam się tego.
Teraz moja kolej.
Zacznę od nowa. Może kokarda.
Dobry pomysł.
To będą ciastka z czekoladą i marchew. Pierwsze dla Mikołaja, druga renifera.
Jest lepiej.
- A to co? - Osaka po japońsku.
Ale super.
Czas chyba na powrót do kaligrafii.
Wow. Dałaś czadu.
Ale super.
Trzeba robić bez zbędnego analizowania.
Fajny wzór od pędzla.
Dziękuję.
Znowu piszesz.
Robię to, co mi wychodzi.
Bardzo ładnie. Ale trochę jakbyś oszukiwała, co?
Twój jest super. Wesołych świąt.
- Zalakuję je i wyślę ci. - Wow. Dziękuję.
Dzieci będą zachwycone.
Drogi Mikołaju, byliśmy grzeczni Bezpiecznej podróży xo Archie i Lili
PROSTE I ELEGANCKIE RĘCZNIE DEKOROWANE CIASTECZKA
Dekorowanie ciastek może być świetnym zajęciem dla całej rodziny.
Albo spokojnym i medytacyjnym zajęciem,
gdy dzieci pójdą już spać.
To jadalny barwnik spożywczy.
Można do niego dodać esencję migdałową,
aby uzyskać różne odcienie barwnika, ale też walory smakowe.
Tekstura pędzelka dodaje głębi wzorom.
To wspaniała technika akwarelowa. Nie jestem artystką,
ale tutaj nie jest to niezbędne. To po prostu dobra zabawa.
W końcu chodzi o ciasteczka.
Nie można za wiele zepsuć.
Może się to wydawać sprzeczne z intuicją, ale te krótkie chwile, które łapiemy,
dadzą nam energię, której potrzebujemy podczas świątecznych spotkań.
Zadbaj o siebie, a będziesz móc dbać o innych.
Ociupinka lukru.
Niech to będzie twoja ulubiona medytacja w ruchu.
Mały wieniec.
Nikt z tym do nikogo nie pije.
Nieważne co pije w okresie świąt.
Nie mogę się doczekać ostatniego gościa.
To będzie Tom Colicchio.
Znam go z telewizji, znam jego książkę i jestem fanką.
Jestem podekscytowana, ale się nie zdradzę.
Gdy Top Chef się pojawił, od razu mi się spodobał.
Tom od ponad 20 sezonów jest głównym sędzią programu.
To niesamowity szef kuchni i restaurator.
Zdobył pięć nagród James Beard.
Tom Colicchio napisał książkę Think Like a Chef.
Zmieniła to, jak poruszam się po kuchni.
Sprawiła, że zaczęłam myśleć jak szefowa kuchni.
Zostawiłam w tyle kurczowe trzymanie się przepisów.
Sprawdzam, co mam w domu, i co z tego mogę przygotować.
Drink powitalny dla Toma Colicchio.
Dowiedziałam się, że lubi kandyzowany imbir.
Pomyślałam, że podkręcimy trochę tradycyjny drink French 75.
To drink na bazie ginu. Jest łatwy, ale i świąteczny,
gdyż zrobiłam syrop gruszkowo-imbirowy, który do niego dodam.
Wlewamy nasze trzy składniki.
Jakie proporcje?
Dwa, jeden, trzy. To był mój pierwszy numer kierunkowy.
Dwie uncje płynne ginu, 60 ml.
Dodaje się też szampana.
Nie ma co przesadzać z ginem.
Jedna uncja soku z cytryny, 30 ml.
Jeszcze jedna.
I uncja naszego syropu gruszkowo-imbirowego, 30 ml.
Elegancko.
Porozmawiamy o rodzinnych przepisach i tradycjach.
Jego rodzina jest pochodzenia włoskiego, więc ma ulubione dania.
Sałatka z buraków dziadka.
Solony dorsz.
Dania, które mają wartość sentymentalną.
Elegancko.
Trzy uncje szampana, 90 ml.
Moja mama od lat robi na Wigilię gumbo.
Robi to raz w roku, więc też je przyrządzimy.
To będzie wspaniały dzień.
Udekoruję kandyzowanym rozmarynem, jagodami i ulubieńcem Toma, imbirem.
Wygląda bardzo odświętnie i pasuje do radosnego popołudnia.
Cześć.
- Jestem wielką fanką. Hej. - Co słychać?
Cieszę się, że jesteś.
- Cóż za smakołyki. - Wypatrzyłeś je.
Wiem, że lubisz imbir i kandyzowany imbir. Sprzątnę.
Trochę zmieniony drink French 75.
Super. Na zdrowie. Dzięki, że wpadłeś.
Bardzo mnie to cieszy. Będziemy się dobrze bawić.
Chcę się dowiedzieć o twoich rodzinnych przepisach i tradycjach.
Rodzina ma włoskie korzenie, celebruje ucztę siedmiu ryb.
- A teraz to właściwie 13 lub 14. - Serio?
Dodaliśmy kilka.
Zawsze podawaliśmy sałatkę z buraków.
Są w niej: czerwona cebula, seler naciowy, karczochy i papryczki czereśniowe.
Dodałem do niej fenkuł. Zawsze były w niej czarne oliwki.
Dużo natki pietruszki, czosnku i anchois.
Były też pikle giardiniera.
Powiedzieć ci, czemu się śmieję?
Tak bardzo się cieszę na to danie,
bo nieczęsto gotujesz coś, czego twój partner nie lubi jeść.
Gdybym miała podać pięć rzeczy, których mąż nie cierpi…
Buraki?
- Buraki ćwikłowe, jak to mówią w Anglii. - Jasne.
- Czarne oliwki. - Okej.
Fenkuł.
Serio?
Więc on tego dania nie cierpi.
I marynowane warzywa.
Zrób to danie, a zmieni zdanie na temat wszystkiego.
Nie cierpi tych smaków.
Od dawna nie miałam okazji ich próbować, zwłaszcza w takim połączeniu.
Od czego zaczniemy tę buraczaną sałatkę?
- Czy robimy rybę? - Sałatkę.
Deski do krojenia.
Buraki, buraki, buraki.
- Fenkuł. - Tak, wyjmijmy go.
Mamy buraki, mamy fenkuł.
Przyniosę czerwoną cebulę.
Natka pietruszki.
- Kandyzowany imbir odstawię. - Okej.
- Ponoć go lubisz. - Rzeczywiście.
Na planie Top Chef w spiżarni jest zawsze słoik kandyzowanego imbiru.
Nikt go nie używa, ale ja go podjadam.
Chyba od wielu lat.
- Potrzebny jest garnek z wodą. - Jasne.
Zimną.
Zimna woda.
Do sałatki idzie dużo buraków, ale zrobimy mniejszą.
W Wigilię mamy 20 osób, więc…
- Dwadzieścia? - Tak.
- O rany, to ambitne. - Tak.
Gdy święta były u dziadków, szło szybko. Wpadasz, siadasz, jesz i to wszystko.
Gdy dziadek zmarł, a babcia była starsza,
przejąłem organizację świąt i się zaangażowałem.
Miałeś misję.
Gotując buraki, ważne jest,
żeby włożyć je do zimnej wody i gotować bardzo powoli.
Mają zbitą strukturę, więc szybkie gotowanie nic nie da, będą surowe.
Jasne, rozumiem.
Gdy zaczynam gotować w Wigilię, zaczynam też czuć ducha świąt.
Zaczynasz czuć klimat.
- Ludzie się stresują, gdy ich odwiedzasz? - Tak i nie. Niewiele osób mnie zaprasza.
Pewnie przez stres.
- Owszem. - Na pewno.
Pewnie się stresują, ale prawdę mówiąc, nie jestem krytyczną osobą.
Naprawdę nie jestem taki wybredny. Taką mam rolę w programie.
- Gotowanie w domu to co innego. - Tak.
Jestem zainteresowany, ale nie jestem wybredny.
Są gotowe, super.
Pięknie się ugotowały, skóra sama odchodzi.
Powolne gotowanie to umożliwia.
Wolę nieco grubiej pokrojone.
Konkretniej. Dodajesz puszkę anchois?
- Tak. - Świetnie.
Skąd pochodzi to danie?
Mój dziadek gotował na Wigilię. I to danie było zawsze.
Teoretycznie dzieciom nie powinno ono smakować.
Ale nam smakowało.
Gdy rodzina zjawia się u mnie w Wigilię…
- Twoim synom smakuje? - Starszy uwielbia.
Zwykle robię wielką ilość, bo każdy chce wziąć trochę do domu.
Lubią tę sałatkę ze względu na smak czy na to, z czym się kojarzy?
To chyba połączenie nostalgii i smaku.
Jest naprawdę smaczna.
- Trochę czosnku. Jest tutaj? - Tak, w spiżarce.
- Wygląda na ocet winny czerwony. - Tak.
Z dekadę temu próbowałem coś ulepszyć.
Upiec buraki, dodać octu balsamicznego.
- Był dramat. - Klops?
Pytali, co zrobiłem, że sałatka smakuje okropnie.
Może nie okropnie, ale inaczej. To był koniec zmian.
Niektóre tradycje można aktualizować, inne…
- No tak. - Nie ruszajmy klasyki.
Potrzebne nam sól i pieprz.
To nie pieprz.
- Och, proszę. - Już mam.
Nasiona chia nie bardzo?
- Nie, podziękuję. - Rodzina by…
Dziadek nie używał nasion chia.
- Uwielbiam gotować. - Z jakiego powodu?
W dzieciństwie miałem niezdiagnozowane ADHD.
Gotowanie było czymś, co przychodziło mi z łatwością.
Lubiłem je.
Zdałem sobie sprawę, że intensywność pracy w kuchni mi służy.
Pozwalała mojej głowie zwolnić. Ciężko to wyjaśnić, i sam tego nie wiedziałem.
- Wiedziałeś, że to twoja opoka. - U mnie się sprawdzało.
To wygląda jak powinno.
To danie jest wyjątkowe, bo można je jeść teraz i będzie dobre.
Jeszcze lepsze następnego dnia.
Kolory świąteczne.
- I to tyle. - Piękna. Co za kolor.
Odstawimy na bok tę piękność.
Zrobimy solonego dorsza. Te dwa dania dobrze się łączą.
- Co za pora? - Na dorsza.
Pora na dorsza.
- Pogotujemy na parze. - Okej.
Oto solony dorsz.
Leżakuje w wodzie od około 36 godzin.
Został zakonserwowany solą.
Woda przywraca go do życia,
przywraca mu miękkość i nawadnia.
Bez namaczania ryba jest za słona.
Bierzemy filety.
Nie układamy jeden na drugim. Obok siebie.
Techniki konserwowania są niesamowite.
Konserwowanie ryb jest stare jak świat.
Kiedyś sól była używana jako waluta. Masz sól, zakonserwujesz ryby.
Nie miałam pojęcia.
Była używana jako waluta.
Zostawimy to na razie.
- Jak ty zaczęłaś gotować? - Gotowanie mnie fascynowało.
Ale podobała mi się idea bycia gospodynią, podejmowania gości.
Eksperymentowałam. Przeczytałam twoją książkę, która dużo mi wyjaśniła.
I od tej pory gotuję i to kocham.
To będzie sos? Natka pietruszki i czosnek.
Natka pietruszki, czosnek, sok z cytryny i oliwa z oliwek.
O rety, ale…
Jeszcze nie jest gotowy. Zbity.
Ten filet jest mniejszy, otworzył się.
O to chodzi. Jest gotowy.
Dołożymy resztę.
Uwielbiam dorsza.
Dorsz nostalgiczny.
Boże Narodzenie. Bez dorsza go nie ma.
Od samego ciepła ładnie pachnie. Pycha.
Nie ma określonego czasu. Trzeba dotykać i sprawdzać.
- No, wygląda dobrze. - Gotowy.
Dodamy trochę soku z cytryny.
Mniam.
Tutaj naprawdę wybierasz najlepszą możliwą oliwę.
- I to wszystko. - Super.
Dziadek byłby dumny.
Bardzo świąteczne kolory dań.
- Tak, to jest… - Pyszne.
Te dania się uzupełniają. Tekstura dorsza z burakami.
To prawda. Wspaniała równowaga. Kwaskowość i słoność.
Przepyszne. Fantastyczne.
Mogę ci pokazać jedno z dań mojej rodziny?
- To będzie gumbo? - Tak.
Bulion z kurczaka, udka z kurczaka i kiełbasa.
Krewetki dodamy później. Dzięki.
- Zacznijmy od zasmażki. - Dobrze.
Rodzina mojej mamy pochodzi z Tennessee. Z okolic Chattanoogi.
Wiesz, uwielbiam soul food.
Wiem, że są różne wersje gumbo. To jest przepis, który ja znam.
Włożę tu udka kurczaka, żeby trochę się nimi zaopiekować.
Dodam paprykę, pieprz kajeński, oregano i sól.
Przyprawy robią swoje, zaczniemy zasmażkę.
Wlejemy dużo oliwy. Dodam trochę mąki.
- Robisz to na święta? - Na Wigilię.
Okej.
Zarumieniło się, brązowieje.
- Jakby farbowało włosy. - Jak karmel.
Akurat w tej kwestii wiem niewiele.
Wezmę garnek i zajmiemy się resztą.
- Wędzona, pikantna kiełbasa andouille. - Pyszna.
Potem dodamy kurczaka. Podsmażamy po kolei.
Potem dodamy resztę smakołyków.
Wkręciłaś mnie, mam ochotę zrobić to w domu.
- Domowe gumbo? - Dawno go nie robiłem.
- Super, że czasem robisz. - Owszem.
Gotowe, to dobry początek.
Dodam cebulę, paprykę i seler naciowy.
- Podsmażymy je. - No.
Dodamy trochę czosnku.
Mam pewną teorię o gotowaniu.
Gdy coś wygląda ładnie… Jak tutaj.
Oliwa nabrała koloru od kiełbasy.
- Ładnie wygląda, będzie dobre. - Złe być nie może.
Dla mnie to dobre jedzenie.
Nie jest wyrafinowane, ładnie się gotuje. Co też słychać.
- I czuć zapach. - Tak.
- Kompletne doświadczenie dla zmysłów. - Tak.
- Czujesz zapach, smak. Samo dobro. - Tak.
Dodaję zasmażkę, która zmieniła kolor.
Dodamy bulion i zdeglasujemy garnek.
Wygląda dobrze.
Dodamy gumbo filé tuż przed jedzeniem.
Dodamy kiełbasę i kurczaka.
Super.
Teraz pachnie świętami.
Hej wam.
- Poczułem zapach gumbo. - A ja…
- Czuć gumbo. - Mój mąż.
- Miło poznać. - Hej. Tom Colicchio.
- Robię gumbo mojej mamy. - Tak czułem.
Co sądzisz o sałatce?
Będzie twoją ulubioną.
- Uch. - Buraki. Czarne oliwki.
- Fenkuł, anchois. - No.
- To raczej antysałatka. - Wszystko, czego…
- Czego nie cierpisz. - I marynowane warzywa.
- Wiedzieliście chyba, że wpadnę. - Otóż to.
Gumbo uwielbiam, zwłaszcza jej mamy.
Ale zanim dodadzą rybę.
- Mama odkłada mu bez ryby. - Okej.
- To moje ulubione danie. - Kiełbasa i kurczak.
Dodam filé, sól i pieprz, i nałożę ryż.
- Nie za pikantne? - To kiełbasa andouille.
Mama daje kiełbasę z indyka, łagodną.
- Dam ci ręcznik, bo będziesz się pocił. - Cudownie.
A to, Tom?
Solony dorsz.
Przepyszny.
To tradycyjna…
Dwa z dań, które przygotowuję na Wigilię.
Robimy ucztę siedmiu ryb.
Ale ta sałatka.
Gapimy się na siebie z tą sałatką.
Jest dobra.
Nie ma zbyt wielu rzeczy na świecie, których nie lubię.
Wszystkie są w tej sałatce.
Wszystkie w jednej misce.
Każda jedna.
Zjem tę kiełbasę. Zobaczmy, co się stanie.
Czuję, jak przebija się przez czubek głowy.
Jeśli jedzenie wywołuje poty, jest dobrze.
Pyszne.
Nie wiem, czy tak dobre, jak twojej mamy, ale prawie.
Wow.
Co?
O rajuśku.
Mama cię będzie uwielbiać. Zięć jak marzenie.
- Pyszne. - Bardzo dobre.
Powinnaś częściej robić.
Dzięki, i dzięki, że wpadłeś.
- Nie ma za co. - Doceniam to.
Było fajnie.
Pieprz wpadł mi do oka, albo do ciebie mrugam.
Wszystko dobrze.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Wspaniale.
Uroczo.
Zbliża się wielki dzień.
Naprawdę poczuliśmy ciepło świąt
na różne sposoby w ciągu ostatnich tygodni.
Dzięki wspaniałemu jedzeniu.
Jeszcze lepsze następnego dnia.
Kolory świąteczne.
Dzięki naszym artystycznym kreacjom.
Ale głównie dzięki powstałym wspomnieniom.
To jest super.
Klaps ogólny.
Nie mogę się pożegnać bez wzniesienia toastu
za osoby za kulisami, które sprawiają, że to wszystko jest możliwe.
Proszę bardzo.
Na zdrowie.
Miły stukot kieliszków. Fajnie.
- Łuu! - Zdrowie!
Dziękuję wszystkim. Świetna robota.
Koniec zdjęć.
WESOŁYCH ŚWIĄT
Napisy: Dorota Miklasińska