Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Wolfgang, kochanie.
Bardzo ładnie, ale nie wiemy, kim są ci ludzie.
Wychodzimy.
To nie jest miejsce na przechadzki. Szukałam cię.
- Moje kondolencje. - Dziękuję.
Zobacz, ilu ludzi.
Wolfgang, kochanie, siadaj.
Posłuchaj.
Muszę iść porozmawiać z organizatorami.
Zaczekasz tutaj, dobrze?
Dobrze się czujesz?
Cześć, Joano.
- Jak się trzymasz? - W porządku
A mały?
LISTA OSÓB OBECNYCH W DOMU POGRZEBOWYM
OSÓB ŻYWYCH: 63 DZIECI: JEDNO
Hej, skarbie, jak się masz?
Czy wiesz, że dobrzy ludzie po śmierci zamieniają się w gwiazdy?
Teraz, kiedy spojrzysz w niebo nocą,
zobaczysz, że jedna z gwiazdek to twoja mamusia.
- Czuwa nad tobą. - Moja mama jeszcze nie umarła.
- Jak to? - To nie możliwe.
Komórki skóry nie umierają przez około 24 godziny,
a mama zmarła 22 godziny, 12 minut i 15 sekund temu,
więc jej jedna ósma wciąż jest tutaj i walczy o przetrwanie.
W ROLACH GŁÓWNYCH
Weź tylko najpotrzebniejsze rzeczy.
W przyszłym tygodniu przyjedzie wóz przeprowadzkowy i zabierze wszystko.
Pianino.
Jeśli się zmieści do plecaka.
Do pokoju!
Tylko niezbędne rzeczy.
Babciu, czemu mama pojechała do Paryża, studiować fortepian?
Była młoda i chciała wyjechać z Barcelony.
Na Akademię Grimald.
- Też chcę tam studiować. - Jesteś jeszcze mały.
Za kilka lat, na pewno będziesz mógł się tam uczyć.
To jak studiować biotechnologię na MIT.
Na pewno mama by chciała, żebym tam pojechał.
Posłuchaj.
Chciałabym z tobą porozmawiać.
Nastąpią pewne ważne zmiany.
Nieczoekiwane. Nie mówię, że złe.
- Czyli dobre. - Właśnie!
Mama myślała o twoim dobru i uznała, że jedyna możliwość...
Oksymoron!
- Co? - "Jedyna możliwość "- oksymoron.
Dwa sprzeczne słowa, tworzące nowy sens.
Dobrze.
- Chciałam powiedzieć... - Gorzkie szczęście, płynny gaz.
Są absurdalne!
Tak, absurdalne,
- ale zaczęłam mówić... - Żywy trup...
Zamieszkasz ze swoim ojcem.
Przeniesiesz się za kilka tygodni.
Wiem, że się tego nie spodziewałeś.
Ja też jestem zaskoczona.
- Z moim ojcem? - Tak.
Nazywa się Carles i choć go nie znasz...
Przecież ja nie mam ojca!
Nie przejmuj się. Zacznij od 81 taktu.
Spokojnie.
W porządku.
Bardzo dobrze. Na tym skończymy.
Nic się nie stało, że masz trudniejszy dzień.
Muzyka to nie problem matematyczny.
To emocje.
Kiedy jesteś smutny, zmęczony, to widać.
Będziesz mieszkał niedaleko
i będę cię mogła odwiedzać.
W niedziele będziesz wracał do domu na ciasto jogurtowe.
I dalej będziemy mieć tutaj lekcje we wtorki i czwartki.
Wszystko będzie dobrze.
Do zobaczenia w przyszłym tygodniu?
Dobrze, przystojniaku. Cześć!
- I jak? - Jest zdenerwowany.
Potrzebuje czasu. Tyle zmian to wyzwanie.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Tego chciała Ingrid.
Powinien mieć męski wzór.
Wszystko się ułoży.
Nie wiem. Przecież było dobrze.
Liczę, że biedak nie wpadnie w dołek.
Nie martw się na zapas.
Po tym wszystkim, musisz odpocząć.
Zaopiekować się sobą.
- No nie wiem. - Tak.
- Spróbujemy. - Będzie dobrze.
Zobaczysz.
Dziękuję.
Gdzie jest ten dołek?
- Jaki? - Ten, do którego mam wpaść.
Powiedziałaś: "Liczę, że biedak nie wpadnie w dołek.”.
Nie bierz tego dosłownie.
Powiedziałaś, że wpadnę do dołka.
Tak się mówi. Mogę powiedzieć:
"Umieram z głodu”.
- O ile umierasz. - Rozmawialiśmy o tym 100 razy.
A ja wciąż nie wiem, gdzie jest ten dołek.
Taki inteligentny, a wszystko ci trzeba tłumaczyć.
Lepiej nie przysłuchuj się rozmowom dorosłych.
Schował się pod stół.
- Nie chce wyjść? - Nie.
Może to nie jest dobry moment.
- Mogę przyjść innego dnia. - Nigdy nie będzie dobrego momentu.
Wyjdź, Carles chce cię poznać.
Jesteś pod stołem? Bawisz się w chowanego?
Wyjdź, Wolfgang. Nie utrudniaj.
Jeśli wyjdziesz, dostaniesz prezent.
Chodź, zobacz.
Cześć. Wyjdziesz?
Przyniosłem ci zabawkę.
Babcia mówiła, że lubisz Lego.
Takimi się bawił, jak miał dwa lata.
Teraz buduje replikę międzynarodowej stacji kosmicznej.
Dobrze, że zachowałem paragon.
Wymienimy na coś, co ci się spodoba.
Dość tego.
Chociaż nie, pojedziesz i zamieszkasz z Carlesem.
- Nie. - Powinieneś.
Dlaczego?
Bo tak postanowiła mama.
Chodź.
Cześć, Wolfgang. Jestem Carles.
Naprawdę muszę mieszkać z tym panem?
- A foteliki są drogie? - Drogie, nie drogie. Są obowiązkowe.
Dzisiaj kupimy fotelik.
Pojedziesz ze mną i wybierzesz?
Mój agent, przepraszam, to może być coś ważnego.
- Dalej jesteś aktorem? - Oczywiście.
Paquito! Mordeczko, jak leci?
- Cześć, byku! Co tam? - Ej, nie jestem sam.
Co ci powiedzieli? Chcę usłyszeć tylko dobre wiadomości.
Powiedzieć ci?
- Tak!? - Powiedzieli, że jesteś zarąbisty!
Bez przesady.
Ale tak powiedzieli: "Gościu jest zarąbisty”.
Niestety dodali też "Reżyserowi podobał się Carlos Cuevas,
Gdyby nie on, rola byłaby twoja”.
Pieprzony Cuevas!
Wszystko zgarnia, w dupie mu się przewraca.
Słuchaj, Paco, ja tutaj jestem... w samochodzie.
- Dobra. - Oddzwonię, mordo.
Jak widzicie, jest to spokojna okolica.
Przyjaciele mi zostawili klucze. Znaczy, mam umowę!
Mieszkanie jest ogromne.
Większość mieszkań w l'Eixample jest szarych,
ale do mnie wchodzisz i mówisz: "Co tu się stało?”.
Poczekajcie, teraz najlepsze!
Wejdźcie.
Prywatny ogródek. Ładny, co?
- Trochę zapuszczony. - Tak?
Może trochę,
ale za to można grać w piłkę i niczym się nie przejmować.
Pogramy razem?
Nie lubię sportu.
A to moja chata. Od dziś także twoja!
Tak. "Przytułek”.
Mój pierwszy film. Bum, nominacja do nagrody Gaudiego.
To było jakiś czas temu.
Dostałeś nagrodę?
Nie. To jest loteria. Różne interesy, znajomości.
Teraz gram w telenoweli, codziennie.
Pogodzisz to z opieką?
Nie ma sprawy. Mogą mi dostosować grafik.
Zresztą zawsze mogę obmyślić plan B.
Gdzie mój pokój?
Tutaj. Nie chcesz obejrzeć mieszkania?
Nie.
Pomyślałem, że chciałbyś mieć to, co w starym pokoju.
Hej, Wolfgang.
Nieźle poszło, prawda?
We wtorki i czwartki masz go przywozić do mnie.
Ma zajęcia z Mią, psycholożką i nauczycielką fortepianu.
Dwa w jednym!
Już idziesz? Poczekaj. Zostań na kolację.
Możemy obejrzeć film albo zagrać w Uno.
I tak zostaniesz z nim sam.
Dasz radę czy potrzebujesz kolejnych dziesięciu lat?
Jak tam? Potrzebujesz czegoś?
Kurczę!
Ale jesteś porządny!
Tu masz laptop i inne rzeczy.
"Lista rzeczy zbędnych.
Drzemki, czytanie powieści, pocałunki i uściski.”
Masz rację. Przepraszam. Nie powinienem ruszać twoich rzeczy.
Ładne!
Co nie?
Droga Mleczna.
To wcale nie przypomina Drogi Mlecznej.
Ludzie poniżej setki niczego nie rozumieją.
Poniżej czego?
Chcę kolację.
Teraz? Jest szósta.
Z mamą jedliśmy o szóstej.
Dobra, świetnie.
Mam makaron.
I sosy. Różne sosy. Możesz wybrać, bo ja lubię wszystkie.
Dzisiaj wtorek. Jem lasagnę z warzywami.
Lasagnę z warzywami.
Oczywiście, będzie lasagna z warzywami.
Proszę! Najlepsza w Barcelonie.
A w następnym tygodniu możemy sami spróbować ją zrobić.
Postać, którą gram w serialu jest kucharzem!
Może nie kucharzem, ale robi kanapki.
- Co jest? - Nie jestem już głodny.
Jest wtorek i dostałeś to, co chciałeś.
Nie szkodzi.
Rozumiem.
To normalne. Przeżywasz trudne chwile.
To, co się stało z twoją mamą. A ta sytuacja jest nowa dla nas obu.
Musimy się postarać, żeby żyć razem.
Chcę do domu.
Teraz tu jest twój dom.
Wcale nie.
Może na razie nie, ale po trochu się nim stanie.
Nie chcę mieszkać z tobą.
Nie umiesz gotować, przeklinasz i masz głupią pracę!
Nie rozumiem, dlaczego mama chciała, żebym mieszkał z kimś "poniżej setki”.
Jakiej setki?
LISTA RZECZY ZBĘDNYCH
OJCIEC
FORTEPIAN
W głowie mam proch i kurz
Resztki pełnych żalu słów
I nie mogę ruszyć stąd
Kanapa to pole bitwy
Wsiąka w nią to, o czym milczę
I nie mogę ruszyć stąd
Geniusz myśli puszcza w biegu
Nie ma tu innego leku
Lecą jakby cichy pocisk
zdławiony pośród ciemności
Siadaj.
I wchodzisz ty
I staje się światło
Tak po prostu
Rozjaśnia się
ZGŁOSZENIA KANDYDATÓW
AKADEMIA GRIMALD WYŻSZE STUDIA MUZYCZNE
Pianino!
Jest u twojej babci.
Potrzebuję go! Muszę ćwiczyć.
Masz lekcje we wtorki i czwartki, z Mią.
Nie. Teraz mi jest potrzebne.
Poczekaj! Dokąd idziesz?
- Po pianino. - Nie możesz iść sam.
Trzeba zamówić transport...
- Potrzebuję go. - To niemożliwe.
- Nie dotykaj mnie! - Nie dotykam!
- Dwa, trzy, pięć, siedem... - Co ty robisz?!
- 11, 13, 17, 19... - Popatrz na mnie!
Przywiozę ci pianino! Dobrze?
- 37, 41... - Przywiozę ci pianino!
- Dobrze? - 53, 59.
- 61, 67... - Już dobrze.
Obróćcie o 90 stopni.
- Teraz prosto. Ostrożnie! - Zgrabnie sobie idziesz.
- Nic dziwnego, ja niosę cały ciężar. - Jakby nie mógł grać na flecie.
Stop.
Zdejmijcie obudowę.
- To? - Tak. I to też.
- I to. - To też?
Nic nie zostanie.
Wygląda nobliwie.
Pianino podnosi standard mieszkania.
Nie. Źle ustawione.
Przesuńcie trochę.
O, tu.
Tutaj?
Dawaj, Paco.
Nie. Musi stać gdzie indziej. Za duży pogłos.
Nic nie słyszę.
Bo nie masz słuchu.
Musi stać...
- tutaj. - Tu nie.
- Nie będzie można oglądać telewizji! - I?
Teraz dobrze.
Teraz dobrze?
Idź spać.
Nie. Przyniosę nuty.
Jest już noc.
Otwórz mi piwo.
Lubię operę, nie urodził mi się Pavarotti.
Ona kochała fortepian.
Szkoda, że nie słyszałeś, jak grała.
Wielka szkoda.
Schowaj to, żeby nie zobaczył.
No tak, nagle jesteś ojcem.
- Wiesz, jak mnie nazwał? - Nie.
- Jak? - Poniżej setki.
Co to znaczy?
Głupi, ograniczony. Chyba?
Jak powiedziałem, że nie dostanie teraz pianina...
wpadł w takie nerwy, że zaczął wymieniać liczby.
Jakie? Numer telefonu?
Nie, liczby.
Chyba liczby pierwsze. Żeby się uspokoić.
Moje włączają Netflixa.
On nie jest taki, jak inne dzieci.
Zdiagnozowali mu spektrum autyzmu. Zespół Aspergera.
Asperger, ADD, ADHD.
Dzisiaj wszystkie dzieciaki mają coś.
Ale jak mu wyjaśnisz, że się nim nie przejmowałeś tyle lat?
Nie że się nie przejmowałem! To Ingrid tak chciała.
Byłem jeszcze dzieciakiem.
Ja zostałem ojcem w tym samym wieku.
Ty to ty, a ja to ja.
To akurat prawda.
Nie byłem gotowy, teraz jest inaczej.
Ingrid się odezwała, rozmawialiśmy...
Jestem jego ojcem, i tyle.
Tak to wyjaśnij Amadeuszowi, na pewno zrozumie!
Głupi jesteś.
Strasznie późno. Muszę iść. Oby dzieciaki już spały!
Ojciec roku!
Żebyś wiedział.
A, właśnie! Jota Bayona urządza casting.
Teraz mi mówisz?
Szukają kogoś przed 30.
Kobiety twierdzą, że wyglądam na młodszego.
Zgłoszenia trzeba wysłać do jutra.
Muszę odprowadzić młodego do szkoły, a potem mam nagranie.
No to najwyżej nie wyślesz, to tylko Bayona.
Mogę go reprezentować.
Pójdziemy do "X Faktor” albo innego pokazu talentów!
Kurde! Przestraszyłeś mnie!
Spóźnimy się do szkoły. Lekcje się zaczynają o 8:30
- Wszystkie szkoły zaczynają o 9:00! - Moja nie.
Czemu twoja babcia mi nie powiedziała?
Ty nie pijesz kawy?
Ty to masz szczęście.
Tata ci kupił czekoladę na drugie śniadanie?
U mojego synka pozwalają im jeść wafle ryżowe bez cukru.
- To nie jest mój tata. - Słucham?
Ten pan to nie jest mój tata.
- Poznałem go wczoraj. - To nieprawda.
Znaczy, właściwie z tym to tak, ale...
Kazali mi z nim zamieszkać, a on nie umie gotować.
- I zaspał. - Nasz przystanek.
Pożegnaj się.
W dodatku jest aktorem!
Zrezygnowaliśmy z modelu integracyjnego na rzecz inkluzywnego.
Nie chodzi o to, żeby uczniowie się dostosowali do systemu,
tylko żebyśmy my się dostosowali do różnorodności uczniów.
Trzeba zrozumieć potrzeby dzieci, takich jak Wolfgang.
Do nauki, oprócz inteligencji, entuzjazmu i pasji,
potrzeba wrażliwości, kreatywności i cierpliwości.
Wszyscy tacy wysocy! Drużyna koszykówki.
On jest dwa lata do przodu.
No tak, wiedziałem.
W testach na inteligencję uzyskał iloraz 152.
Sądzę, że ja i pan nie przekraczamy 100.
Intelektualnie Wolfgang góruje nad kolegami.
Ale na poziomie emocjonalnym i społecznym ma wiele do nadrobienia.
Zdolny uczeń z autyzmem to wyjątkowe wyzwanie.
Ważne, żebyśmy podobnie postrzegali sytuację,
i aby wysiłki szkoły i rodziny szły w tę samą stronę.
Dzień dobry. Nazywam się Carles Gomis.
Pochodzę z Barcelony i mam nadzieję, że się spotkamy...
- Cześć, dawno cię nie widziałam. - Prawda.
Musimy poprosić scenarzystów, by nam dali więcej scen razem.
Liczę, że nie będzie obsuwy, bo muszę odebrać dziecko ze szkoły.
- Jesteś ojcem? - Tak.
- Od kiedy? - Od dziesięciu lat.
Nie miałam pojęcia, że masz dziecko.
- Gdzie je ukrywałeś? W piwnicy? - Nie.
Życie, wiesz... jest skomplikowane...
Chłopiec jest wybitnie uzdolniony.
I nie myśl, że to coś ułatwia.
Żeby tym kierować...
Nie będę ci tłumaczył.
Dziwne, że nigdy o nim nie wspomniałeś.
- Tak? - Gotowa.
- Dzięki. - Do jutra.
Idę na przymiarkę strojów do nowego filmu Pascuala.
Gratuluję!
Pascuala? On wciąż pracuje?
Nie ma 150 lat?
Jestem zadowolona. Kino to całkiem co innego niż telewizja.
- Chodzi o rytm. - Tak, rytm.
Scenariusz mega, a Pascual jest genialny.
Niesamowicie się z nim pracuje.
A ty? Robisz coś jeszcze?
- O, tak, tak. - Tak?
Jestem na etapie rozmów, ale mam robić projekt ― sztos.
Chwileczkę.
Dobrze?
Muszę lecieć, ale może się umówimy?
Opowiesz mi o projekcie ― sztosie!
I o synu, którego wyciągnąłeś z kapelusza.
- Pewnie! - Cześć.
- Dzień dobry, Felix. To, co zwykle? - Tak, dzięki.
- Podaj do stolika. - Oczywiście.
Carmino?
Musimy porozmawiać.
Cięcie.
- Przepraszam, moja wina. - Co się z tobą dzieje?
Ty nic nie mówisz?
Ja tylko płaczę i słucham, a ty masz swój monolog.
- Ktoś mi podrzuci tekst? - Ramoneda, umiesz to czy nie umiesz?
Nie traćmy czasu, bo zostało jeszcze pięć scen.
Przynieście mi okulary.
Musze nagrywać po dziesięć scen dziennie!
- Dafnis? - Tak?
Ile to jeszcze potrwa?
- Do końca? - Tak.
Spytaj Ramonedę. W tym tempie, to minimum dwie godziny.
O nie. Muszę odebrać syna ze szkoły.
- I co ja mam zrobić? - Mógłbyś nagrać najpierw...
te scenki ze mną?
Jasne.
Coś ci wytłumaczę.
Muszę nagrać monolog Ramonedy na trzy strony,
w którym tłumaczy Carminie, że nie mogą się już spotykać,
bo niewykluczone, że są rodzeństwem.
Ramoneda nie umie tekstu, ni w ząb.
Mam więcej problemów niż ty.
Co? Moją siostrą?
Przecież jest dwa razu młodsza.
Kto to napisał?
Przepraszam, byłem na nagraniu, nie mogłem się urwać.
Cześć, Wolfgang. To się nie powtórzy.
- Każdemu się zdarza. - Dziękuję.
Zrobiliśmy dziś próbę.
- Wolfgang jest świetnym pianistą. - Jesteśmy rodziną artystów.
- Poczekaj! - Do widzenia, Wolfgang!
Dziękuję.
Przykro mi, że się trochę spóźniłem.
Ale już nie przesadzaj.
Wiesz, ile razy mój ojciec się spóźnił po mnie do szkoły?
Zero, wiesz dlaczego?
Bo nigdy mnie nie odbierał. Nie rób dramy z niczego.
JESZCZE KILKA MINUT
PLAŻA
Popatrz! Nutka!
A tu następna, widzisz.
Tu ósemki.
To tylko chmury, mamo.
No coś ty! To jest symfonia!
- Co robisz? - Chodź do wody.
Mamo, czekaj!
NOWA WIADOMOŚĆAKADEMIA GRILMALDI
GRATULACJE, ZOSTAŁEŚ ZAKWALIFIKOWANY DO EGZAMINÓW WSTĘPNYCH
KTÓRE ODBĘDĄ SIĘ W PARYŻU
10 CZERWCA O 10:00
EGZAMIN, AKADEMIA GRIMALD
LISTA NUDNYCH PROPOZYCJI CARLESA:
TEATR, PIŁKA, ROWER
PRZEJAZDY BARCELONA - PARYŻ
- No, to cześć. - Cześć.
Paco? Słucham?
Ci od filmu?
Spodobałem im się?
Kiedy im pasuje?
Idealnie!
Wyślij mi w mailu tekst, a ja przygotuję.
Kiedy by to było?
Wyobrażam sobie.
Muszę to jakoś zorganizować z młodym. Wygląda super.
Tak, jestem gotowy.
Dobrze. Cześć, piękny.
No patrz! To pewnie Mia!
Cześć, Wolfgang.
Zostawię was, tmam pracę.
Szykuję się na casting.
Poufna sprawa.
Chcę zacząć od Bacha.
Tak od razu?
- Jak w szkole? - Nudno.
Dzieciaki z klasy mówią o samych nieważnych sprawach.
Empatia! Wiele razy o tym rozmawialiśmy.
Pani od muzyki mi gratulowała.
Wspaniale.
Grałem z małą ekspresją,
ale powiedziała, że nigdy nie słyszała tak dobrego pianisty.
A jak z Carlesem?
Wiesz, na egzaminy do Akademii Grimald zapraszają 100 dzieci,
a przyjmują dziesięcioro?
Tam studiowała mama.
Dlaczego nie została zawodową pianistką?
Grała tak dobrze.
Nie chodzi tylko o to, czy się dobrze gra.
Chcę być tak dobrym pianistą, jak ona. Albo lepszym.
ZUPA KREM Z CUKINII
...10 gramów masła, 40 gramów sera, dwie cukinie.
Co dziś serwuje szef kuchni?
- Skończyliście? - Jest u siebie w pokoju.
Chcesz zostać na kolację? Będzie krem z cukinii i tortille.
Bo jest czwartek.
Dla Wolfganga rutyna jest ważna.
- Jak to znosisz? - Dobrze.
Poznajemy się.
Tak, ale widzę, ze jest niespokojny.
- Rozmawiasz z nim? - Tak, ciągle.
- A o czym? - O jego matce. O śmierci matki.
O, tak, o tym też, jasne.
Powinienem jeszcze raz?
Dzieci muszą zrozumieć i nazwać to, co się stało.
Rozumiem, że Matildzie było trudno rozmawiać o śmierci córki,
dlatego pomyślałam, że ty, jako ojciec...
Jasne, pewnie, tak, tak. Porozmawiać o Ingrid. Zapisałem.
O traumach trzeba otwarcie mówić,
żeby móc je przezwyciężyć
w sposób zdrowy i spokojny.
Kolacja się pali.
Jezu! Dziękuję, Mia!
- Do zobaczenia we wtorek. - Tak.
Wolfgang, śpisz?
Dosyć głupio pytać kogoś śpiącego, czy śpi.
"Może, kiedy to wszystko się skończy, znowu się spotkamy”.
- I co? - Bardzo dobrze.
- Masz rolę w kieszeni. - Naprawdę?
Może da się drugą część trochę szybciej?
Nie, jest świetnie.
Super, dziękuję, Patri. Bardzo mi pomogłaś.
- Tylko jedno pytanie. - Tak?
Zaprosisz mnie na wino?
LISTA RZECZY NA PODRÓŻ DO PARYŻA:
PRZEWODNIK NUTY BACHA
ROZKŁAD JAZDY I BILETY
PRZEJDŹ DO PŁATNOŚCI
ZAPŁAĆ KARTĄ KREDYTOWĄ
Śpi.
Tylko nie krzycz, bo się obudzi.
Wolfgang! Wolfgang!
To jest... Patricia, moja przyjaciółka.
- Czy kopulowaliście? - Nie.
Nie, my tylko... Robiliśmy próbę.
Do filmu.
- Czy ejakulowałeś? - Co?
Regularna aktywność seksualna poprawia zdolności poznawcze.
Dlatego pytam, czy ejakulowałeś.
- Nie. - Jeszcze nie.
To kontynuuj, bo ci się przyda.
Nienawidzę plaży.
Będzie fajnie, zobaczysz.
Jest tam hałas i dzieci.
Ty też jesteś dzieckiem.
Wiem, co zrobimy. Włączymy muzykę.
Nie mam Mozarta ani nic w tym guście, ale znajdę coś, co ci się spodoba
i przy okazji poznasz mój gust.
- Patrz na drogę! - Patrzę!
Tylko chcę znaleźć...
Wiem, co włączymy.
Z tą piosenką, wiąże się wiele wspomnień
Zobaczysz, spodoba ci się.
Słyszysz gitarę? Powolutku się rozkręca.
Wydaje się: "Nic takiego, ale poczekaj. Teraz.
Nie puszczaj kierownicy!
Nie puszczam.
Poczekaj, teraz.
Włączają się klawisze.
Dwa akordy, ale...
Słuchaj teraz.
- Nie podoba mi się. - Widzisz, jakie fajne.
Nie podoba mi się!
Mam nadwrażliwość słuchową! Jest za głośno.
I jeszcze raz...
Gdzie one są?
Co to jest za piosenka, ja cię proszę!
Zostawiłem słuchawki!
Wiesz, kto uwielbiał tę piosenkę? Twoja mama.
Mama?
Na pewno nie. Wyłącz!
Dwa, trzy, pięć siedem,
11, 13, 17, 19, 23,
- 29, 31, 37... - Już! Wyłączam!
41, 43, 47...
- Już dobrze, wyłączyłem, okej? - 53, 59, 61, 67...
Lepiej się czujesz?
Tak.
Co robisz? Szukasz kształtów na niebie?
Nie.
Mama widziała nuty w chmurach.
Patrząc w niebo, umiała odczytać całą symfonię.
Wiem.
A ty? Też widzisz nuty?
Nie.
Widzę tylko chmury.
Ja też.
A nie, czekaj! Tam jest żółw.
Widzisz? Ma skorupę?
- To nie jest żółw. - Żółw jak nic!
Patrz. Ma skorupę. Szyję, łapy.
- To nie jest żółw. - Ile widziałeś w życiu żółwi?
Hej!
Ja go widzę.
Wofgang? Nie chcesz się wykąpać?
Widziałeś, jak Pau i Ona się bawią? Chcesz do nich iść?
- Nie mam ochoty. - Jak nie chce, to niech się nie kąpie.
Ugotuje się w ubraniu!
Jak tatuś zostanie gwiazdą kina, pojadą na Seszele.
I tam się będzie kąpał. Prawda, mistrzu?
Chyba pójdę do wody. Pójdziesz ze mną?
- Ja się wykąpię. - I dobrze.
- Co czytasz? - Nic.
- Pokaż. - Pobrudzicie książkę.
Nie wchodźcie mi na ręcznik, bo się zapiaszczy!
Teraz!
Co wy robicie? Przestańcie!
- Dajcie spokój! - Puśćcie mnie!
Czekajcie! Stop!
Niech go wrzucą do wody, to przecież zabawa.
Wolfgang!
Dobrze się czujesz?
Nic mu nie jest?
Popatrz na mnie!
Jak się czujesz? Lepiej?
Chcę pojechać do babci.
Szach.
Zbiłem ci hetmana, w ogóle nie uważasz.
- Masz rację. - Chroń króla, ale uważaj też na wieżę.
Jak z Carlesem?
- Nie umie grać w szachy. - Nie o to pytam.
Nie umie gotować, nie ścieli łóżka,
nieostrożnie prowadzi,
głośno kopuluje i ciągle się spóźnia.
Twoja kolej.
Ale ty się czujesz dobrze?
Dzisiaj zabrał mnie na plażę i prawie się utopiłem.
- Co?! - To nic. Niedługo przestanę go widywać.
Zdam do Akademii Grimald i zostanę najlepszym pianistą na świecie.
Szach mat. Mówiłem, żebyś uważała na wieżę.
Przepraszam? Gdzie jest Carles Gomis?
- Tam. - Dziękuję.
Zaczekaj chwilę.
Wszyscy na miejsca.
- Co tu robisz? - Co to za historia z utonięciem?
- Co się stało? - Dzieci się bawiły.
Mój wnuk opowiadał co innego, a on nie kłamie.
- Nie mówiłaś, że nie umie pływać. - Oczywiście, że umie! Od dawna!
- To bardzo dziwne. - Sam jesteś dziwny.
Rozmawiałaś z nim o jego mamie? O śmierci mamy?
To dziecko, nie trzeba jątrzyć rany.
Carles, zaczynamy!
O traumach trzeba rozmawiać.
Trzeba je wyciągać, bo dzieci powinny mieć zdrowe i radosne życie.
- Co ty pleciesz? - Tak mówiła Mia.
Może innymi słowami. Chodzi o to, żeby z nim rozmawiać.
Znam go lepiej niż ktokolwiek inny i nigdy nie musieliśmy rozmawiać.
Że też moja córka musiała sobie o tobie przypomnieć.
- Jestem jego ojcem. - Tak? Nagle jesteś ojcem?
Teraz.
- Carles, możemy zaczynać, proszę? - Już idę.
Cześć, Matilde, dzięki za wsparcie.
Nie wystarczy zrobić dziecko, żeby być ojcem.
Na to trzeba zasłużyć.
Dobrze, kręcimy.
Cześć. Jak tam?
Mam dla ciebie niespodziankę.
Nie lubię niespodzianek, a już szczególne twoich.
Już zrozumiałem, żadnych wygłupów.
Ale tym razem na pewno ci się spodoba.
Chodźmy.
Dokąd?
Ma dopiero 17 lat.
A jak miała pięć, zaczęła się uczyć w konserwatorium moskiewskim.
Zagra walc Chopina.
W domu mieliśmy go w wykonaniu Rubinsteina.
Słuchaliśmy go z mamą tysiąc razy!
Już dziesięć po ósmej.
Miało się zacząć o ósmej.
Koncerty zwykle się opóźniają.
Jeśli piszą "o ósmej” to powinni zacząć punktualnie!
To łaskotanie w brzuchu, to po prostu ekscytacja.
Nie podoba mi się.
Patrz, zaczyna się.
Podobało ci się?
- Ogromnie! - Co najbardziej?
Wyczucie tempa. I to, jak zaczęła drugą cześć.
- I biegłość palców. - Mnie też się podobało.
Możemy to kiedyś powtórzyć.
O co chodzi?
Wiesz, że chciałbym się uczyć w Akademii Grimald, jak mama?
Tak...
Egzaminy...
Zaczekaj chwilę.
Tak, Paco?
...są w poniedziałek.
Jutro o 17:00?
Ale jutro jest sobota, nie mogę.
Dobrze, oczywiście, że przyjdę. No pewnie!
PODRÓŻ DO PARYŻA
EGZAMIN
PRZEJAZD BARCELONA ― PARYŻ
Wolfgang!
Gotowy?
- Co robiłeś? - Nic.
Zawiozę cię do babci i odbiorę po castingu.
Nie chcę jechać do babci. Zostanę.
Sam? Mam ci zostawić klucze?
- Nie możesz zostać bez opieki. - Nie pójdę do babci.
- Co się nagle stało? - Nie chcę!
Nie zaczynaj z liczbami.
Pójdziesz ze mną.
Bierz plecak i chodź, ale szybko.
Dlaczego się spieszymy?
Bo już jestem spóźniony na casting do ważnej roli.
Jakiej roli?
Lekarza.
Nie znasz się na medycynie.
Nie muszę. Jestem aktorem.
Gram to, co mam napisane w scenariuszu.
Chodź, przechodzimy.
Nie przejdę na czerwonym, coś nas potrąci.
- Nic nie jedzie. - Jest czerwone.
- Ale nic nie jedzie. - Ale jest czerwone.
Przepraszam, nazywam się Carles Gomis.
Miałem być dziesięć minut temu, ale coś mi wypadło.
- Zaraz pana zawołają. - Nic ci przecież nie wypadło.
Usiądź sobie tutaj.
Wejdę na chwilkę. Będziesz sam bardzo krótko.
Zresztą nie sam, z tym panem.
W tym czasie możesz odrobić lekcje. Na pewno masz coś zadane.
- Nie. - Jeszcze lepiej.
Carles Gomis? Zapraszam.
Trzymaj kciuki!
Świetnie, Carlos.
Bardzo dobrze.
- Naprawdę? - Tak.
Kogoś takiego szukamy. Jednocześnie twardego i wrażliwego.
- Pasujesz. - Nieraz to już słyszałem.
Cieszę się.
My jesteśmy zachwycone, ale Jota musi cię poznać osobiście.
On tu rządzi i ma decydujący głos.
Mam przygotować inny tekst?
Nie trzeba. Jota będzie w poniedziałek.
Spotka się z tobą i z innymi wybranymi osobami.
W poniedziałek? Pojutrze?
Pracujemy bardzo szybko. Mówiłeś, że jesteś w pełni dyspozycyjny.
O tak, w pełni!
- Przepraszam, widział pan mojego synka? - Kogo?
Tego chłopca, z którym przyszedłem.
Nie wiem, może poszedł do łazienki?
Dzięki.
Wolfgang, już skończyłem, możemy iść.
- Ty tutaj? Też w sprawie filmu Joty? - Tak, ale...
- Znasz go? - Nie.
To geniusz. Jutro idę z nim na kolację.
Przepraszam, nie mogę, bo musze znaleźć syna.
Jakiego syna?
Nieważne. Przepraszam!
Na razie, powodzenia!
Wolfgang!
Widział pan może chłopca? Dziesięć lat. Ma na imię Wolfgang.
- Jak Mozart? - Tak.
- Co się stało? - Byłem z nim i nagle zniknął.
- A może wyszedł ze swoją mamą? - On nie mam matki.
Biedactwo! Bez matki.
Pewnie tatuś gapił się w telefon?
Wcale nie! Byłem na castingu do filmu.
Do filmu?
To film o Mozarcie? Amadeusz! Salieri był najgorszy!
- Mówię, gapił się w telefon! - Wcale nie!
Wolfgang!
Bilety proszę.
Dziękuję, zapraszam.
Dzień dobry.
Proszę bardzo.
Dziękuję, zapraszam.
Cześć, zuchu.
- Podróżujesz sam? - Tak.
Co będziesz robił sam w Paryżu?
Jadę na egzaminy do najlepszej akademii muzycznej na świecie.
No proszę! Ja też gram! Na harmonijce.
Gdzie twoja mama?
Nie ma jej.
Aha. A tata?
Nie mam ojca.
Rozumiem, a z kim podróżujesz?
Z nikim.
Możesz poczekać chwilę? Chwileczkę?
Toni podejdź do punktu kontroli.
Mam nieletniego, który podróżuje bez opieki.
Chłopiec? Widzę go...
Dwa, trzy, pięć, siedem,
11, 13, 17, 19, 23,
29, 31, 37, 41, 43, 45...
Przepraszam! Wszystko dobrze?
- Co się stało? - Powiem ci, co! To cud, że on żyje!
Nic mu nie jest?
Zemdlał na skutek ataku paniki. Musi zostać na noc na obserwację.
Jeśli nie będzie żadnych komplikacji, rano go wypiszemy.
Tylko posłuchaj. Nie próbuj znowu uciekać.
Nie rozumiem. Chciałeś jechać do Paryża?
Na egzaminy wstępne do Akademii Grimald.
- Jesteś muzykiem? - Pianistą. Bardzo dobrym.
Jutro możesz znowu grać. A teraz śpij.
Może z nim zostać jeden dorosły. Kto?
Ja!
Pani jest babcią, a pan ojcem?
Zostaje rodzic. Proszę za mną.
Odpocznij, malutki.
Jutro porozmawiamy.
Ostatnio prawie się utopił, a teraz to? Widzisz, że się do tego nie nadajesz.
Tym razem przegiąłeś, wiesz?
Co to ma znaczyć? Do Paryża?
Masz dziesięć lat! Nie możesz jechać sam.
Mogę, jestem na tyle inteligentny.
Są w życiu ważniejsze sprawy niż inteligencja.
- Może dla ciebie. - Nie wiem, czego ty ode mnie chcesz?
Próbuję się do ciebie zbliżyć, traktujesz mnie jak gówno!
Staram się, atak mi odpłacasz.
Patrz mi w oczy. Jestem twoim ojcem!
Gdzie byłeś, kiedy mieszkałem tylko z mamą?
Gdzie byłeś, kiedy obchodziłem pierwsze urodziny?
Kiedy wypadł mi pierwszy ząb?
Gdy zagrałem pierwszy utwór na fortepianie?
Myślisz, że się mną zajmiesz kilka dni i już cię uznam za tatę?
ZAPROSZENIE NA EGZAMIN WSTĘPNY
Proszę klucz. Pokój numer 218. Śniadanie od siódmej do 10:00.
Recepcja jest czynna całą dobę.
- Wspaniale, dziękuję. - Gdzie fortepian?
Fortepian? Nie mamy fortepianu.
Nie stać nas na hotel z fortepianem.
Muszę ćwiczyć.
Wolfgang... Dziękuję.
Jesteśmy w Paryżu. Chodźmy się przejść i coś zjeść.
Może znajdziemy knajpę z pianinem.
Co ty na to?
Dokąd idziemy?
Chcę cię zaprowadzić w jedno miejsce.
Jakie?
O to.
Wiesz, dlaczego ta ławka jest wyjątkowa?
Bo tutaj, właśnie tutaj, poznałem twoją mamę.
- O, tutaj? - Tak.
Występowałem w teatrze ulicznym, a ona siedziała na ławce.
I patrzyła tymi swoimi niesamowitymi oczami.
Kiedy skończyłem,
podszedłem, usiadłem obok niej i zaczęliśmy rozmawiać.
I?
Potem poszliśmy o tam, do tego baru, widzisz?
Wypiliśmy piwo, zaczęliśmy gadać
i tak gadaliśmy do zamknięcia baru.
- I co potem? - Poszliśmy potańczyć.
Pamiętasz tę piosenkę, którą włączyłem w samochodzie?
Davida Bowiego?
To była nasza piosenka.
Niemożliwe, mama miała wyrafinowany gust.
Włączyli tę piosenkę i tańczyliśmy, a wtedy...
Wtedy co?
Wtedy pocałowaliśmy się pierwszy raz.
- A potem? - Potem? Nic.
- Jak to nic? - Nic. Każde poszło do domu.
Chodźmy coś zjeść. Jestem głodny. Ty nie?
Ale zaszła w ciążę.
Tak, ale nie tamtej nocy.
Chcę powiedzieć...
spędziliśmy kilka cudownych miesięcy,
ale w pewnym momencie ona chciała wrócić do Barcelony.
A ja... Myślałem, że tu będę zrobię karierę.
A może tak naprawdę...
strasznie się bałem?
Byłem bardzo młody
i nie wyobrażałem sobie siebie w roli ojca.
Kiedy wróciłem do Barcelony,
miałeś już prawie dwa lata.
Zadzwoniłem do twojej mamy, ale powiedziała, że dobrze wam samym,
że twoja babcia pomaga.
Że niczego ode mnie nie chce i żeby tak zostało.
Sam nie wiem...
Chyba postąpiłbym inaczej, gdybym mógł cofnąć czas...
Wiesz, co lubiła twoja mama? "Croque monsieur”.
- Że co? - Croque monsieur.
To takie kanapki z szynką, ementalerem i beszamelem.
Znam najlepszy bar w Paryżu.
Mają też croque madame to są trochę inne kanapki, z jajkiem.
Ale ja za nimi nie przepadam.
Jakim cudem tak dobrze znasz Paryż?
Mieszkałem tu, więc poznałem miasto.
A co, jak cię przyjmą?
Co wtedy zrobimy?
Mają internat. Będziesz mógł przyjeżdżać.
Dobrze mówisz po francusku.
Babcia też będzie mogła mnie odwiedzać.
Jezu! Babcia!
Ona mnie zabije!
- Dobrze grają, nie? - Nie. Nie trzymają rytmu.
Szukałeś pianina.
Słucham?
Poproś, żeby ci pozwolili zagrać.
To nie jest Bach!
Przepraszam.
Tak, oczywiście.
Chcesz zagrać, mały?
- Mówi, żebyś podszedł. - Nie.
Spróbuj.
Jesteś pianistą?
- Siadaj. - Umiesz grać jazz?
- Nie. - Pewnie, że umie.
Jest jednym z najlepszych muzyków na świecie.
Nie umiem! Potrzebuję nut!
Póki nie spróbujesz, nie dowiesz się.
Zaczynamy w F-dur.
Raz, dwa, trzy...
I jak?
Jeśli chcesz wrócić do Barcelony
i spróbować za rok, to w porządku.
Nie.
Chcę teraz.
Proszę za mną.
Nie odbierasz? To Paco.
Zadzwonię jutro.
Miałeś dzisiaj ten casting?
Tak, ale raczej nie byłbym dobrym lekarzem.
Gotowy?
Dziękujemy.
Do widzenia.
Wolfgang Abadal? Twoja kolej.
"Wolfgang”? Imię zobowiązuje.
Dlaczego chcesz studiować w Akademii?
Chcę zostać najlepszym pianistą na świecie.
A dlaczego?
Tego chciałabym moja mama.
Zaczniesz jeszcze raz?
Wolfgang!
- Jak się nazywasz? Daj mi rękę. - Zostawcie mnie!
Już dobrze, Wolfgang!
Jestem jego ojcem! Co ty robisz?
- Nie wiem. Nie dotykaj. - Daj rękę.
- Co się wydarzyło? - Nie jestem najlepszy.
Popatrz na mnie. Dla mnie jesteś idealny.
Nie, nieprawda.
- Popatrz na mnie. Podaj mi rękę. - Nie dotykaj mnie.
Powiedziałem, nie dotykaj!
Nie dotykam. Spokojnie.
To wszystko moja wina! Wszystko robię źle!
Nie mów głupstw.
Nic nie wiesz! Idź sobie!
- Nie. Nie pójdę. - Wszyscy mnie nienawidzą.
Co ty mówisz?
Nie znoszą mnie w szkole.
Mama nie mogła mnie znieść, ty też. Dlatego nie chciałeś być moim tatą.
Zachowałem się beznadziejnie, ale teraz się stąd nie ruszę.
- Kłamiesz! - Daj mi rękę.
- Mówiłem, żebyś mnie nie dotykał. - Chodź.
Dlaczego mama mnie zostawiła?
Twoja mama bardzo cię kochała.
Ale dlaczego ze mną nie została?
Chciała się tobą opiekować, ale nie mogła.
Była niesamowitą kobietą.
Była inteligentna. Ale była też bardzo, bardzo wrażliwa.
Czasem tacy ludzie, jak ona cierpią bardziej niż inni.
Czują wielki ból tu w sercu
i ten ból...
przeradza się w nieskończony smutek.
I chociaż nieraz można go pokonać,
to twoja mama... nie mogła
Pewnego dnia obudziła się i ogarnął ją mrok.
Próbowała, zapewniam cię, próbowała, na pewno.
Ale nie mogła.
I odebrała sobie życie.
Ale dlaczego? Za mało mnie kochała?
Nie, kochała cię bardzo.
Chodzi o to, że...
była chora.
Spotkała cię wielka niesprawiedliwość.
To nie była twoja wina.
To nie była niczyja wina.
Rozumiesz?
Dasz mi rękę?
Wolfgang!
Mamo? Odwołali nam zajęcia z robotyki.
Jakby nie mogli uprzedzić.
Wolfgang! Mam cię! Oddychaj.
Kochanie, jak się masz? Kotku! Złotko moje.
Dobrze, że jesteś. Idź do domu.
Matilde, musimy porozmawiać.
Wejdź do środka.
Wolfgang mi wszystko opowiedział.
Plecak. I zapomnij o opiece nad dzieckiem.
LISTA POWODÓW, ŻEBY NIGDY JUŻ NIE DOTYKAĆ FORTEPIANU
Popatrz, kto do ciebie przyszedł.
Cześć.
Ja muszę coś załatwić. Zostawiam cię z Mią.
Do zobaczenia.
Jak się czujesz?
Matilde powiedziała, że nie przyjęto cię do Akademii.
Nie zostanę najlepszym pianistą na świecie.
Nie szkodzi. Lepiej się żyje, nie będąc najlepszym.
Szykujesz się na koncert w szkole.
Nie będę grał.
Szykuję listę powodów, żeby nigdy nie dotykać fortepianu.
- Tak? - Mam 23 punkty.
Ile? Mogę zobaczyć?
Spędzasz czas, tworząc listy rzeczy negatywnych.
Gdybyśmy uwierzyli listom, wyszłoby, że twój tata wszystko robi źle,
a ty wszystko idealnie.
Musisz zrozumieć, że nie jesteś idealny.
Gdy to zaakceptujesz, zrozumiesz, że świat w ogóle taki nie jest.
Mam pomysł.
Może zmieniłbyś te listy negatywne na pozytywne?
Jak to pozytywne?
Na przykład, co dobrego jest w Carlesie.
Na pewno coś znajdziesz.
Zabrał mnie na koncert.
To pierwszy punkt. Coś jeszcze?
Opuścił casting, by pojechać ze mną do Paryża.
- Skoczył do rzeki, żeby mnie uratować. - Bardzo dobrze.
Trzyma u siebie moje pianino.
Naprawdę nie chcesz więcej grać?
Dzień dobry.
- My po pianino. Możemy? - Teraz?
Przysłała nas pani Matilde. Czeka na ulicy.
- Proszę. - Dziękuję.
Gotowe, już wyjdziemy sami.
Jedziemy.
Stójcie!
- Pianino zostaje. - Co?
Pianino zostaje i chłopiec też. Odnieście je.
Ładujcie do wozu.
- Dokąd? - Po mojego syna.
Zapomnij! Zostaje ze mną. Żaden sąd ci nie przyzna opieki.
- Ty nie jesteś lepsza. - Co chcesz przez to powiedzieć?
Opowiedział mi, jak znalazł matkę nieżywą.
Mój syn nie umie kłamać.
Wiesz, co dla dziecka znaczy taki widok?
Nie wiem, co widział.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy.
W tym rzecz. Że się z nim nie rozmawia.
Jest straumatyzowany.
Musi o tym zapomnieć.
Nie! Musi zrozumieć, co się stało.
Powinniśmy być szczerzy i rozmawiać z nim otwarcie.
Zaczekaj! Carles! Chwileczkę!
Proszę pani, co z tym pianinem?
Dziękuję, reszty nie trzeba!
Cześć, Mia.Gdzie Wolfgang?
W jadalni.
Zostawię was.
Dobrze, że przyszedłeś.
Dziękuję.
Twoja mama odezwała się niedawno.
Najpierw to był szok.
Powiedziałem, że muszę to przemyśleć,
ale zaraz się zgodziłem.
Bo tak naprawdę twoja mama dała mi drugą szansę.
Nigdy nie wyobrażałem sobie, że będę miał syna, takiego...
niezwykłego.
I nie zostawię cię. Naprawdę.
Kiedy twoja mama umarła, próbowałam powiedzieć ci prawdę,
ale to było takie trudne...
- Wszyscy mnie okłamali! - Nie.
Nie umiałam znaleźć słów.
Jak wytłumaczyć dziecku, że jego mama nie chciała dłużej żyć?
Chciałam cię chronić.
Też wierzysz, że lepiej było nie mówić mi prawdy?
Nie. Uważam, że zawsze lepiej powiedzieć prawdę.
Tylko czasem my, dorośli, nie jesteśmy na to gotowi.
Kocham cię.
Zrobiłam wszystko, jak umiałam najlepiej.
Jesteś naszym małym cudem.
Babciu?
"Mały cud” do oksymoron.
Tak, oksymorony są absurdalne.
Następny gra Wolfgang.
Całe szczęście.
- Kiedy występuje nasz Mozart? - Co tu robisz?
Ten dzieciak to petarda,
a o relację agent ― artysta trzeba dbać.
Przed nami uczeń klasy szóstej, Wolfgang Abadal.
Zagra na fortepianie wariacje Mozarta.
- Co mu jest? - Nie wiem.
Nie znam tego.
A ja tak.
Może nie wszystko stracone. Dzwonili ci od Bayony.
Ktoś im wysłał listę dziesięciu powodów, dla których powinni ci dać szansę.
Jaką listę?
Nie wiem. Nie popsuj tego!
Ten dzieciak przyniesie mi majątek!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ NA PODSTAWIE POWIEŚCI WOLFGANG (NIEZWYCZAJNY) LAI AGUILAR
Chirurg na froncie. Scena 24, ujęcie drugie.
Akcja!
Co za rzeź!
- Szybko! - Ricardo! Uciekajmy!
Nie mogę. Muszę zostać z moimi rannymi.
Samolot odleci za kwadrans.
Gdy to wszystko się skończy, może się spotkamy?
Cięcie!
Jak poszło?
Dobrze. Wspaniale! Tylko może zrób dłuższą przerwę?
- Inaczej rozłożyć akcenty. - Tak.
Słuchaj, pomyślałem, że może mógłbym krzyczeć?
Z bólu. Jakbym był między życiem a śmiercią?
Świetny pomysł.
Podchodzisz, widzisz, że umarł i zakrywasz mu twarz.
Nie, nie.
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Antonina Kasprzak