Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ik voelde me erg verloren in die absolute vrijheid.
Geen andere verantwoordelijkheden hebben dan die voor deze boot.
Niets te doen hebben.
Toen Lærke me vertelde dat ze wilde gaan zeilen,
Ik raakte erg enthousiast over de mogelijkheid van een project.
Ik wist dat ik een project wilde doen dat niet om mij draaide.
Het ging niet per se om de boot,
het ging niet per se over
hoe we varen of zoiets,
Maar ik wilde er ook andere mensen bij betrekken.
Ik heb mijn leven altijd op die manier geleefd.
dat wanneer ik iets spannends voel,
Ik jaag het na, blijf het doen en blijf erover praten.
alsof het sowieso gaat gebeuren, of ik het nu weet of niet.
Zo vaar je dus?! - Ja.
Het leek me gewoon heel gaaf om me bij het idee van vrouwen aan te sluiten.
zeilen over de Noord-Atlantische Oceaan,
wat over het algemeen niet veel mensen doen.
Het is niet de reis die je kiest.
omdat het zwaar is.
En de boot was zo rustiek en eenvoudig.
Het is interessant hoe het schip de oversteek kan maken.
Mara Noka is een ontwerp van James Wharram.
NARAI Mark één,
gebouwd tussen 1971 en 1974.
Het is gebaseerd op de Rongo.
dat was de tweede boot van James Wharram
die hij bouwde om de Noord-Atlantische Oceaan over te steken
Voor het eerst ooit van west naar oost.
Niemand had dat ooit eerder op een catamaran gedaan.
Ik vond Mara Noka in Panama.
Ik wist helemaal niet hoe ik moest zeilen toen ik de boot kreeg.
Ik wist niet hoe ik het grootzeil moest hijsen.
Ik begreep de wind,
maar toen ik begon met zeilen,
Het voelde echt alsof de boot mij voorttrok.
Na een week constant zeilen
voor de eerste keer,
Ik begon de geluiden te herkennen.
En dat was een ontzettend interessante ervaring.
Ik weet het niet, je creëert een soort symbiose met dit vaartuig.
Gedurende dat eerste jaar van zeilen,
Het was echt heel erg heftig om de boot steeds te zien losraken.
en dit gevoel van schuld jegens de boot te ervaren.
Ik kon voelen dat het soms pijn had.
maar ik genoot er nog steeds van wat het deed.
Er is gewoon zo'n bijzondere band mee.
Het voelde alsof het enthousiast was voor
nieuwe avonturen.
Toen ik nog in mijn geboortestad woonde, ging ik vaak naar beneden
En ga gewoon aan het water zitten en kijk uit.
En ook al was het een baai,
Je kon aan de andere kant geen land zien, en ik heb altijd veel
Rust vinden in het kijken naar de oceaan, omdat het als een blanco canvas is.
je kunt gewoon naar buiten kijken en
Alles lijkt mogelijk.
Ik heb altijd al gewild
Ik maak al sinds mijn kindertijd lange reizen per zeilboot.
en ik herinner me deze boeken.
uit een verhaal van een zeemansfamilie in Denemarken dat mijn ouders me voorlazen.
En er was er een over een van de kinderen die een grote reis ging maken.
Ze waren in het Caribisch gebied en kwamen daar allerlei dieren tegen.
Net zoals het zien van dolfijnen en schildpadden,
En het zit al heel lang in mijn hoofd.
En toen begon ik gewoon aan mensen te vertellen dat ik de Atlantische Oceaan overstak.
En soms creëer ik mijn eigen realiteit door dingen gewoon te herhalen.
En dat was precies wat ik wilde doen.
Uiteindelijk
Ik dacht dat het wel heel leuk zou zijn om dit te documenteren.
hoe het plastic zich door de oceaan verplaatst, want dat was
Iets dat een grote indruk op me maakte tijdens mijn eerste Atlantische oversteek.
Plastic pollution
in our oceans is a huge problem,
and it's constantly making me think about better solutions.
I live in the Canary Islands where I work with Clean Ocean Project,
so I'm always on the beach collecting trash, doing beach cleanups.
And I remember one time on one beach we found
over 45 plastic bottles and they were from all over the world,
and many of those bottles have crossed the Atlantic
because they travel with the same winds and the currents as the boats do.
So I thought it would be interesting to follow that journey.
I just need, I need help. Yeah.
Well, can I help?
I met Kiana when she had just done her first Atlantic crossing by herself,
and she was passing through the Canary Islands, and I thought,
what a badass woman,
I want to do something with her.
So we started talking, and quickly
we started dreaming about doing a project
and we had no money.
But eventually I thought, I want to do this
and I want to make it happen no matter what.
So I sold my old car.
I sold my surfboard.
I told everyone, “See you in three months.”
and I went to see Kiana.
I met her in the boatyard,
and then she told me
there are a few problems with the boat,
but we're still going to be sailing in two weeks.
The two weeks quickly turned into a full year.
We ended up peeling the tar
and nylon coating off of the boat
and exposing all the bare wood
that we glassed over, which was a very laborious process.
On top of that, fare and paint,
prime and paint.
Then we changed the entire top deck.
Yeah! Watch out!
We learned that nothing really ever goes as planned,
and that's just a big part of the whole adventure.
And even if it was hard most of the time,
we were lucky that we received a lot of support
from friends and family and people around us,
and that was a big motivator to keep going,
and also, we both knew that the alternative
that would be, giving up, would be even harder.
♪ I have no money, nor anything to give
♪ The only thing I have is love to love
♪ If that's how you want me, then I can love you
♪ But if you can't, there's nothing to do ♪
Kiana, who I had only met once,
previously at the boatyard
when I saw this boat in shambles basically,
sent me a message
asking if I wanted to cross
the North Atlantic Ocean
and make a documentary about it.
My first
response was like, “yes,
heck yeah!”
It's been a dream of mine since early teenage years.
Like maybe 13 or 15
I started dreaming about sailing,
but never really looking
or seeking out for an experience.
I feel very drawn
to the unknown and pushing myself
and being in uncomfortable situations
and exciting situations.
So it's just like the instinctual yes.
Hell yes.
Every cell in my body was like, “Let's go girl,
let's go and cross an Ocean!”
♪ I grew strong
♪ And I learned how to get along ♪
For preparations of the voyage,
I always have a tendency of taking too much food,
but in this instance, having three people instead of one,
Ik was volledig verdwaald.
in de zin van hoeveel we nodig zouden hebben.
Dus ik gebruikte gewoon al die soorten
van groenten die lang houdbaar zijn.
We hadden zestien jerrycans van zes gallon.
In die ene gallon per persoon per dag,
dat omvat je thee, je douchen,
uw drinkwater.
De stroom wordt geleverd door zonnepanelen.
180W aan zonnepanelen en vier accu's.
En voor het koken is er een propaanfornuis.
En we namen drie propaantanks mee.
Ik heb het heel snel geleerd,
na drie weken wachten tot de wind eindelijk zou gaan liggen,
want ik dacht dat de wind zoiets had van: "Ja, haha, de wind is altijd goed!"
Het vergt veel geduld, en het vereist jou.
om heel nederig te zijn
en wachten
en luister.
En ik denk dat we daar veel van kunnen leren.
“Oh, ik begrijp het. Oh…”
Dat was voor mij op zich al een beproeving.
Ik dacht dat ik zoiets had van: ja, ik ben geduldig, ik ben zen.
Maar die eerste drie weken wachten op wind,
Ik was niet zen.
Maar het maakt je
Besef gewoon dat je de controle niet hebt.
Het enige dat je kunt beheersen, ben je zelf, je emotionele toestand.
“Shock is een levensbedreigende aandoening
waarbij de bloedtoevoer naar de weefsels van het lichaam plaatsvindt
is onvoldoende en de cellen krijgen te weinig zuurstof.
Elke ernstige verwonding of ziekte kan een shock veroorzaken.
We zijn op 27 juni 2022 uit Beaufort, North Carolina vertrokken.
Op weg naar Flores op de Azoren.
Hemelsbreed is dat 2200 zeemijl.
Je zou dus hopen dat je 100 mijl per dag aflegt.
en dat zou ons een schatting van de aankomsttijd geven
van ongeveer 25 dagen.
Die hele ervaring van geen land zien.
Ik zou niet zeggen dat het een erg dramatisch gevoel was.
Omdat het zo snel gaat dat je het land niet ziet.
De hele tijd, ook al ben je omringd door water,
Je hebt het gevoel alsof je in een kleine bubbel zit.
En ik denk dat het gewoonweg onbegrijpelijk is.
dat je je in deze immense oceaan bevindt.
Liz, je doet het fantastisch.
Dank u wel voor uw begeleiding.
Ik kan het niet geloven
Dit is de boot die we hebben beschilderd.
Geschuurd, en al die dingen gedaan.
Het is zo vreemd om het in het water te zien.
Ik heb zo lang aan deze boot in de scheepswerf gedacht.
En nu deed het gewoon wat het moest doen.
Mijn plastic uitkijkpost.
Het is waanzinnig. We zitten midden in de woestijn.
Deze is echt oud. - We wisten dat we de Atlantische Oceaan overstaken,
Het zou voor ons praktisch onmogelijk zijn om plastic op te rapen.
Maar toen bedachten we dat het documenteren de beste manier zou zijn.
Wat we zien, moeten we op de meest systematische manier verwerken.
Dus we maakten een klein logboekje waarin we elke dag noteerden wat er gebeurde.
wat we konden zien aan plastic, wat we konden oppakken, en dan
Ik noteerde ook gewoon het weer, de omstandigheden en hoe het water eruitzag.
De boten die we zagen, de dieren in het wild.
Oh, hij zit daar vast.
Zit er een visje in?
Ja.
Oh. Oh, hij leeft nog.
Ja. Hij ademde.
Hij zat daar waarschijnlijk vast en kon er niet uit.
Oh mijn God.
Ik was zo blij om weer op zee te zijn met deze boot.
die al zo lang naar het water verlangde.
Het is de plek waar ik me het veiligst en het meest levendig voel.
Maar tegelijkertijd was ik ook ontzettend nerveus.
omdat ik deze boot net had herbouwd.
Ik wist niet hoe het zou reageren.
voor zwaardere golven of wat we ook maar tegenkomen.
En het hebben van bemanning aan boord was ook ontzettend zenuwslopend, omdat
Nu heb ik niet alleen de verantwoordelijkheid voor mezelf en de boot,
maar van twee andere levens.
Met het rustigere weer was het echt heerlijk.
omdat ik me toen kon aanpassen aan
de energie van de andere mensen op de boot.
Meer dan een jaar op de kant gelegen met de boot.
We hebben heel wat verschillende dieren aangeschaft.
Eén hagedis, Liz.
Ze bleef bij ons.
Uiteindelijk zijn we de zee op gegaan, wat ze volgens mij niet had verwacht.
En ik denk echt niet dat ze het wist.
waar ze zich in stortte
door van Mara Noka haar nieuwe thuis te maken.
Het is mijn co-captain.
Navigator
buitengewoon.
Hoeveel zeemijlen hebben we gevaren?
28
en we moeten om 2200 uur varen.
Nog een klein beetje!
Mag ik er eentje doen? Een snelle.
Ga, recht naar beneden.
Je kunt niet veel zien.
Oh, kijk eens! Zo mooi.
Goedenacht.
Wauw.
De mogelijkheid om je los te maken van het land en de drukte
en de mensen en al die energie,
en naar je boot te roeien
en je bevindt je in je eigen wereld.
Je eigen kleine eilandje in een kalme zee.
Het maakt het heden veel meer aanwezig.
om niet tegelijkertijd met de hele wereld verbonden te zijn,
en gewoon in contact zijn met jezelf
en waar je je op dat moment bevindt.
Het geeft me het gevoel dat ik in staat ben om
gewoon mijn waakzaamheid laten zakken en ontspannen,
en ook die kwetsbaarheid die inherent is aan het zijn op zee.
Het is niet zo dat ik er niet tegen vecht.
Ik voel me er niet ongemakkelijk bij.
Het gaat om die overgave.
Het gaat erom dat ik mezelf gewoon kan laten gaan.
en geen bewaker of muur hebben,
wat ik volgens mij ook doe in de buurt van mensen.
of in de buurt van geluiden, beweging en dingen.
Het is een klein stukje plastic!
Er gebeurt iets in de hersenen.
waarbij, als de tijd niet bestaat, het is alsof je denkt: 'Het gaat goed met me!'
Ik wist eigenlijk nooit welke dag het was.
of, weet je,
welke dag van de week het was of welk uur het was.
Je hoeft je nergens op te haasten.
Ik ben iemand die zich heel snel beweegt.
over de hele wereld,
En ik weet niet of ik dat deel van mezelf nog wel leuk vind.
Ik vind het prettig hoe productief ik kan zijn.
Maar daarnaast is er ook nog iets waartoe de oceaan je oproept.
en het is gewoon om
Neem de tijd.
Ik wou dat we allemaal meer ruimte hadden om na te denken.
over de natuur en de uitgestrektheid die ons omringt,
en al de dingen waarmee we op ingewikkelde wijze verbonden zijn
op mysterieuze manieren en op zeer voor de hand liggende manieren,
omdat we elkaar eigenlijk allemaal nodig hebben.
Maar we hebben het gewoon te druk om er zelfs maar aan te denken.
of de wens hebben om het te doen.
Ik zou niet zeggen dat de windstille dagen me een vredig gevoel gaven.
omdat de Atlantische Oceaan enorm groot is
en ik weet hoe het is om de Atlantische Oceaan over te steken,
als we gewoon ronddobberden zonder wind,
Het zal 90 dagen of langer duren.
Het voelde dus op een heel vreemde manier ontspannend aan, omdat
Als je op het punt staat een marathon te lopen en er staat een bankje na bijvoorbeeld tien minuten...
en je gaat zitten en je zult je niet volledig kunnen ontspannen,
Ik bedoel, het is fijn dat je gewoon kunt gaan zitten, maar
Je weet wat je te wachten staat.
Het is dus een interessant gevoel.
In de Noord-Atlantische Oceaan
De wind zal komen.
Het komt eraan.
Wordt het een gevaarlijke wind?
Nee, dat denk ik niet.
Maar,
We zullen hier niet eeuwig zonder wind blijven zitten, dat is zeker.
Ik zie ons al helemaal de verkeerde kant op drijven.
Nee!
Ja, we drijven gewoon zijwaarts.
We willen deze kant op gaan.
Ja.
Dat willen we nu.
Oh, we drijven af— Drijven we die kant op?
We drijven die kant op.
Neuken!
♪ De verkeerde kant op drijven… – Wegdrijven! ♪
Zou dat ons een paar dagen van tevoren op de proef stellen?
Nee, zo snel gaan we niet.
Daar vandaan komend.
Het maakt me gek.
Voel je het? –Ja.
Bah!
Ik ben net als
Het gaat gebeuren.
Ik kan je niet aankijken, maar...
Het spijt me. Ik heb mijn best gedaan.
Oh wauw.
Ik hou van je, Liz.
Ik hou van je, Liz!
Liz weet het nog niet.
Maar zij is de hoofdrolspeelster van deze film.
♪ Ik vind het heerlijk om in de oceaan te zingen!
♪ Niemand kan me hier horen!
♪ Ik ben maar een eenzame kleine zeeman... ♪
Ik probeer nooit te denken
over de feitelijke positie.
Het feit dat we echt helemaal in de middle of nowhere zitten.
Ik probeer niet aan de diepte van het water te denken.
alleen omdat ze je de immense dingen laten zien
de kracht van de oceaan.
Ik bekijk kaarten niet op ware schaal.
want dat is doodeng.
Maar om het oppervlak te zien en de rimpelingen te observeren
en kijk hoe de golven veranderen,
vooral als de wind begint aan te trekken.
Dus je hebt een mooie, rustige dag zonder schuimkoppen.
en zodra je er een ziet, dat gevoel van verandering,
Het is overduidelijk.
Ik denk dat wij als mensen, voordat we konden spreken, en
Bij die vorm van communicatie was alles zo visueel.
En zo ervaar ik de oceaan.
Het is overduidelijk, het staat recht voor je neus.
en ook het besef dat het voortdurend in beweging is.
Het voelt als het leven.
Net zoals het intense leven en de energiestroom die we allemaal ervaren.
via menselijke relaties of door te proberen
om onze betekenis te doorgronden.
Die energiestroom is niet te stoppen.
En we proberen onszelf tegen te houden,
Ik denk soms, of bij andere mensen,
Maar dat kunnen we niet.
Nee!
Het was een soort gevoel van,
Oh, shit. Nu begint het.
Ik had ergens gehoopt dat het niet zou gebeuren, maar
Ik wist dat die dingen kapot zouden gaan.
Op de zevende dag brak de harpoen.
Daardoor is het grootzeil van de tuigage van Mara Noka onbruikbaar.
Het is behoorlijk waardeloos.
Het grootzeil werd speciaal aangepast aan de lengte van die gaffel.
Het moest dus worden uitgebreid.
om het zeil weer omhoog te kunnen trekken.
Ik kan me niet herinneren dat ik me ook maar enigszins zo voelde,
"Waarom?!"
Meteen had ik het gevoel dat
Iemand zou toch wel weten hoe dit op te lossen.
Uiteraard Kiana,
en zou ons de taken geven die we moesten uitvoeren,
maar ik heb nooit getwijfeld aan de situatie.
Ik heb nooit angst gevoeld.
Daar heb ik de hele tijd mee geworsteld.
I appreciate it, and I think it's beautiful and it's wonderful.
But there was always the aspect of having other people around,
and the reason I started sailing alone is
because of my insecurity of
being observed when I'm doing something wrong,
because it becomes very apparent when you do something wrong,
whether somebody else is there to pointed out or not.
And I'm still learning.
So to have people relying on me
and looking at me for
why or how or what, you know,
I don’t have any practice in it,
and it was just it was really new for me.
How to make a movie:
Go out on a wooden boat
in the middle of the ocean.
Wait.
See what happens.
It's kind of fun to break this
relaxed rhythm we had at the retreat
with a little bit of something.
Yeah, this is definitely exciting.
Ship, ship, ship, ship.
This is sailing vessel
to your forward port side.
Do you copy? Over.
Sailing Vessel, Cruise Ship. Go ahead.
Hi cruise ship.
We are on our way to Azores with an east heading.
I was wondering if you could give me,
uh, some weather forecast for the next couple of days.
Yeah. Weather forecast for
today and tomorrow.
So you can expect southwest winds with gusts up to 35,
35 to 40 knots in this area,
and also waves around three meters,
and second of all,
you can also expect some passing rain showers tomorrow as well.
Thank you sir.
Okay. Welcome, have a good, pleasant and safe voyage.
Yeah!
We're going to get wind!
Lots of it. That's kind of scary!
How much?
40 knots, 35, 40 knots.
Oh my God.
But, uh, only for the day tomorrow,
and then it goes away by nighttime, gusting 15.
40 knots?
I'm not extremely excited I would say.
Yeah I’m a little afraid. - I would be fine without that experience.
Like, this is 13 knots.
So imagine 40. Like it's,
that's a storm.
Like that’s a gale.
I don't know, but I'm imagining
if we leave that up,
it's going to rip the sail apart
and that fork is going to...
I think we're going to hopefully take it down.
Yeah, that makes sense.
Well, Kiana didn't seem too scared about it.
She was excited.
Yeah.
She’s crazy.
You’re going out to sea
with a captain who’s not afraid of dying.
Hand over hand.
Stand, no.
Yes.
It’s a little intimidating.
Being so close to the ocean, it feels like
everything that's happening is not happening randomly,
and that whole thing of just being humble to the elements
also makes you more superstitious
and makes you feel
that whatever little sign of light in the clouds or whatever
nice experience that the sea brings you, you deserve that.
What are you doing?!
Stop this witchcraft!
Dude, I wonder if it's abandoned.
Uh, whistle or, uh, the horn!
There's a horn right there next to you.
I'm only getting static from your end.
Are you outside?
I think it's abandoned.
But we got static on the radio!
That is true.
Zie je iemand met een verrekijker?
Het was zo beangstigend.
om in de omstandigheden te verkeren waarin we ons bevonden,
met zulke hoge golven en toch nog wind,
en dit herwonnen gevoel van realiteit
dat wat er met hen gebeurde
Wat zou ons kunnen overkomen, of erger?
Als je naar de boeg kunt komen om te bewijzen dat je nog leeft,
Ik weet niet zeker of het radiosignaal werkt.
Oh shit, we hebben al een grapje gemaakt,
Ik wil graag dat je het even langsbrengt.
Heb je die storing ook op video vastgelegd?
Ik weet het niet.
Dat was wel ontzettend raar, die storing.
Dat is zo vreemd.
Het was een heel eng gevoel
We probeerden dichterbij te komen, maar door de golven lukte dat niet echt.
Maar het verlaten van de boot, dat was denk ik het engst.
Net zoals daarna, denkend,
Ik vraag me af wat er gebeurd is.
Wat is het verhaal achter deze boot?
En we voelden ons gewoon hulpeloos, alsof we niets konden doen.
En het gevoel dat je iemand hierover wilt waarschuwen.
En als ik dan denk aan al die verschillende scenario's...
dat had kunnen gebeuren en zelfs de gedachte daaraan
Wat als er iemand op die boot was geweest en gewond was geraakt?
Of wat als dit iemands vader is? Of,
Ik weet het niet. Gewoon heel veel gevoelens en het is heel vreemd om zomaar...
De enige boot zijn die dit ziet en er vervolgens gewoon van wegvaart.
zonder iets te doen, zonder iets te kunnen doen.
Het was een beetje vreemd.
klein spookje dat gewoon op de een of andere manier
Hij tikte ons op de schouder en zei: "Dit is een mogelijkheid."
Ik voel me al drie dagen behoorlijk beroerd.
En vandaag heb ik een coronatest gedaan.
En ik heb COVID.
Ik begrijp het niet.
Maar dit is het dan.
Ik voelde me er destijds gewoon heel ongemakkelijk bij.
omdat ik me daardoor onveiliger voelde.
omdat ik niet echt op mijn eigen kracht kon vertrouwen.
Ik was erop voorbereid om zeeziek te worden.
Kiana zei dat zeeziekte 3 tot 5 dagen duurt en dat je daarna genezen bent.
Maak je dus geen zorgen.
Bij mij duurde het de eerste twee weken.
Heel erg slaperig zijn
en dan zo nu en dan overgeven.
Weet je, ik heb het maar genomen zoals het kwam.
en het voelde alsof ik een klein baby'tje was.
nieuw voor de wereld,
als een pasgeboren baby die in slaap wordt gewiegd
door deze grote mama.
Ik had het gevoel dat ik rustig werd meegenomen in deze nieuwe ervaring.
in een droomachtige toestand.
Het was heel eng.
om iemand zo ziek op de boot te hebben,
kon niet eten
of gedurende een bepaald aantal dagen water drinken,
En dat had ik nog nooit eerder gezien.
Ik heb gemerkt dat zeeziekte veel sneller overging.
Ik werd er erg nerveus van.
in de verantwoordelijkheid om twee mensen te bewaken
Gezond en levend.
Het is niet goed als ik al mijn vocht uitbraak.
Er begon een briesje uit het oosten te komen,
dat was de richting die we opgingen,
en dat kan alleen maar betekenen dat het in die tijd van het jaar op het noordelijk halfrond zo is.
dat er een lagedrukgebied van onderaf naderde.
Ik denk dat het ongeveer 5 uur 's ochtends was.
Ik denk dat we golven van drie meter hoog hadden.
Het regende. Het was nat.
Kiana!
Ik zag dat de voorstag was geknapt.
Het rolfoksysteem hing dus maar wat te flapperen.
Kiana besefte al snel dat de enige manier om het naar beneden te krijgen, was door het te laten zakken.
Het was de bedoeling om in de mast te klimmen.
Ik moest haar omhoog trekken, het dek was zo glad.
Ze deed het tuigje om en ging omhoog.
Ik had de hele tijd het gevoel dat ik flauw zou vallen.
Ik was ziek.
Ik voelde me zelfs te zwak om om hulp te roepen, en ik voelde me ook alsof
Er was geen andere optie dan het gewoon te doen.
Ook vanmorgen, toen dat gebeurde,
Ik had ongeveer twaalf minuten geslapen.
en de voorstag lag zo naar beneden.
De trommel op dat ding
en het was niet vastgebonden.
Ontploft.
Tussen je billen en je penis voelde het alsof ik gewoon aan je huid trok.
Een beetje.
Nu moet ik daar omhoog klimmen en het weer vastmaken.
en uiteindelijk zullen we de zeilen weer hijsen...
maar niet vandaag.
Maar ik moet dat binnenkort online zetten.
Voor mij betekent het om binnen te zijn
Dat stapelbed daar voorin was... oncomfortabel.
Geen fysiek of mentaal ongemak
omdat het—
Het geluid is daar echt heel intens, omdat je vooraan zit.
En door de manier waarop we zeilden, sloegen de golven tegen de zijkant van de romp.
zo luid.
Aaah!
Ik moet ook nog wennen aan al die geluiden...
Maar op geen enkel moment voelde ik me echt ontspannen.
slapen in dat voorste stapelbed.
Ik kon alleen slapen als ik een podcast opzette.
of mijn oren volledig met een deken bedekte,
omdat de geluiden gewoon te dramatisch waren.
En ik denk dat het alleen voor mij geldt.
Het wekte een soort overlevingsinstinct op.
Ik heb het gevoel dat
Wij mensen zijn nu eenmaal zo aanpasbaar en
uw mate van comfort en ongemak
Of wat het ook is, het wordt constant doorgedrukt.
Maar er was ook altijd wel een vorm van troost.
Het is blijkbaar gewoon zo dat niets voor eeuwig duurt.
Oceaan. Oceaan. Oceaan.
Dit is het zeilschip Mara Noka.
We zouden graag wat minder wind willen.
Indien mogelijk, over.
Het werkt niet.
Het is kapot.
Het ligt aan het zout. Dat heeft het aangetast.
Het zit vastgebonden.
Het is zo dichtbij.
Ik heb het gevoel dat ik moet douchen.
Ik betaal degene die sinaasappelsap voor ons maakt 20 dollar.
Laat het los. Laat het nog een beetje los.
Geef wat speling.
En het avondeten.
Wat een gigantische golf!
Eerst regen, dan wind?
Neem plaats!
Laat me eens kijken.
Het is gewoon gespleten.
Oh!
Het is niet zo erg.
Er kwam net een golf aan.
En dat hebben ze ons aangedaan.
Oh mijn God. Liz, wat ben je aan het doen?
Kom daarvandaan, Liz!
O, ze houdt zich met alle macht vast.
Oh mijn God, je hebt Liz.
Het is oké, Liz, je bent nu veilig.
Ik zou het grootzeil kunnen reven.
Ja.
Waarschijnlijk voordat deze maaltijd is afgelopen.
's Nachts begon de wind te draaien,
En we konden met de wind mee zeilen.
Midden in de nacht
We waren aan het vliegen.
Waarschijnlijk zeven en een halve knoop.
Bij het eerste ochtendlicht stak de wind flink op.
Het was op zijn hoogtepunt.
Dus ik wist dat ik het zeil moest reven.
Deze meid is net omhoog gegaan.
Huh?
Ze ging gewoon omhoog, ja. - Ze ging de mast in?
Ik probeerde het zeil te reven bij wind mee,
wat meestal werkt,
maar niet bij die windsnelheid.
En het zeil raakte uiteindelijk verstrikt.
en ik kreeg het niet naar beneden.
Het zwaaide naar de andere kant en scheurde.
We hadden het moeten verwijderen.
Nee, ik had moeten
Ik heb het op een andere manier aangepakt.
Ik had moeten wachten.
Ik had het anders moeten aanpakken.
Maar ik dacht er niet aan.
correct.
Het is oké.
We konden het zeil niet naaien.
omdat om het zeil goed te kunnen naaien,
Je moet een soort lijm gebruiken.
en dat zou niet mogelijk zijn.
onder dergelijke omstandigheden.
Waarvoor moet ik bidden?
Ik bad om de vorken.
Ik weet het.
Net als wij, de vorken, de giek, de gaffel, het zeil. —Nu word ik nerveus.
Pruney.
Bah!
♪ Regen, regen, ga weg
♪ Kom een ​​andere keer terug ♪
Ik wil gewoon slapen.
In dat boek staat een bepaald gedeelte.
waarin hij het heeft over
zijn eerste storm,
toen hij een jonge koopvaardijmatroos was,
en hij heeft het over de verschillende kapiteins met wie hij heeft samengewerkt,
en ze bevinden zich in een storm, en
Ze hadden golven van wel 21 meter hoog.
En de kapitein bleef de hele tijd gewoon staan.
en zei geen woord, verdomme.
En hij stond daar maar sigaretten te roken.
Maar hij zag er heel kalm uit.
en telkens als iemand met hem sprak of hem iets vroeg,
Hij knikte of schudde zijn hoofd.
Maar hij bleef gewoon staan ​​en staarde uit het raam.
de hele tijd.
En toen zei die man zoiets van, uh,
Hij vertelde hoe het hem kalm maakte.
omdat hij wist dat wat er ook gebeurde,
Ze zouden het overleven.
En ik zei: "Dat vind ik leuk."
Terwijl ik daar zit te lezen,
Sigaretten roken, zich verstoppen.
♪ Ik heb geen geld, en ook niets om te geven
♪ Het enige wat ik heb is liefde om van te houden
♪ Als dat is hoe je me wilt hebben
♪ Dan kan ik van je houden
♪ Maar als je het niet kunt, valt er niets aan te doen ♪
Het is allemaal een soort test geweest.
Ja,
Waarvan dan?
Geduld en vertrouwen.
Overgave.
Ongemak.
Onbehagen. We hebben hier geen controle over.
Dat is ze.
De oceaan of Kiana?
Allebei.
Nee, de oceaan eigenlijk...
Oh mijn God.
Het zou een copingmechanisme kunnen zijn.
om de hele tijd grapjes te maken, maar
Er waren veel momenten die gewoon voor komische verlichting zorgden.
of humor gebruiken om moeilijke situaties te doorstaan.
En dat waardeer ik.
Het gaat er vooral om dat je in de buurt van mensen bent.
die zo goed en zo veerkrachtig zijn
Het maakt het makkelijk om vast te komen zitten op een kleine boot.
met elkaar.
Het is zo gaaf, het is net zoiets van...
Het is alsof het water in brand staat.
En het zijn allemaal rookwolken.
Ik ga ervandoor. Ah!
Waar komt dat water vandaan?
Regen van God.
Engelentranen.
Dat is plastic
precies daar.
In principe overal
Mensen krijgen voldoende microplastics binnen.
Dat komt overeen met het gebruik van één creditcard per week.
Microplastics werken als een magneet voor alle verontreinigingen in het water.
Het zweeft dus gewoon rond, al dat spul.
Dat is al sinds de jaren 80 verboden.
En wanneer het een stukje microplastic vindt, hecht het zich eraan vast.
En dat is absoluut niet hoe het is om via ons lichaam te gaan.
Dat blijft gewoon zo.
Dus we nemen het gewoon in via wat?
Water-
Water, eten, alles.
Ja.
Vis. Water. Voedsel. Zout.
zeezout.
Er zitten kleine witte vlokjes in—
Drijvend in mijn thee.
Na een volledig jaar
of zelfs bijna twee jaar lang naïef zijn
En mensen zeggen altijd tegen me: 'Wauw, wat ben je dapper'.
of 'jullie zijn gek' of al dat soort dingen, en ik dacht:
Ik weet eigenlijk niet waarom iedereen dat tegen me zegt.
En ik heb nooit iets gevoeld van wat mensen beschreven.
Bovendien was het de hele tijd een denkbeeldig scenario.
De Atlantische Oceaan oversteken met deze boot.
en dan ineens verlaat je daadwerkelijk het vasteland met deze boot.
En dan komt het allemaal ineens in je op, alsof...
“Oh, shit, het is denk ik, oh.”
Misschien een beetje gek.
Makkelijk, toch?
Het is gewoon stressvol.
En we hadden ons veel beter kunnen voorbereiden.
Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat het zo sterk zou zijn.
Het eindigt wanneer het eindigt.
Alsof ik er niets aan kan doen.
en het zal eindigen, en
Dat is alles.
Dus al die rotzooi in de wereld kan kapotgaan,
en zolang deze boot rechtop blijft staan,
Het gaat goed met ons.
We hebben nog 12 dagen te gaan.
water aan bakboordzijde van de boeg, één gallon
per persoon.
Het is gepakt! Achter je.
Dat zou nooit mogen gebeuren.
Zeer gevaarlijk.
Dat heb je niet gedaan, je hebt het me gewoon niet verteld.
Om dit los te laten.
Ja, maar je begon eraan te trekken, dus ik dacht dat je het had losgelaten.
Je moet het loslaten en dan pas trekken.
Het is grappig hoe je altijd positief blijft.
Ik blijf maar naar de lucht kijken.
En als ik dan ook maar een klein beetje licht zie, denk ik:
“Oh, het lijkt erop dat het opklaart!”
Gekoelde wijn...
Gefeliciteerd.
Dank u wel voor
Dat heeft ons zover gebracht.
Bedankt dat je niet overboord bent gevallen.
We werden dronken van al dat drinken.
Niemand hoeft te weten dat het $5,99 kost.
Drie glazen.
Halverwege!
Halverwege.
Daar is het mooi.
Laten we daarheen gaan!
Ach, laat maar, we gaan gewoon naar een plek waar het blauw is.
Ik heb 37, 1, 6, 4, 58, 35 West.
Oceaan, oceaan, oceaan,
Dit is het zeilschip Mara Noka in het midden van je.
Ik vraag om wat minder wind en wat zonneschijn.
En minder zwelling. Voorbij.
Het zit vast.
♪ Meneer Storm
♪ Je zult mijn hart nooit breken! ♪
Oké, het kan zo blijven…
Als je naar beneden moet, kom dan je pannenkoeken halen.
Ja!
Zonneschijn!
Ahhhh!
Oh mijn God.
Wauw.
Er gebeurt ontzettend veel.
Joepie!
Ja!
Noord-Atlantische Oceaan
Bah!
Ik voel me zeer voldaan.
omdat je die storm hebt doorstaan.
En toen begon de zon te schijnen.
En onze stemming verbeterde.
En we konden uit onze
kleine donkere, natte gaatjes
en onszelf en onze spullen drogen en in staat zijn om
Herstel het contact en keer terug naar de gemeenschap.
Omdat ik denk dat in die stormachtige dagen
We hadden ons teruggetrokken in onze eigen eenzaamheid.
om onze eigen individuele geest sterk te houden.
Het was
Het is werkelijk een geschenk om een ​​prachtige blauwe hemel te hebben.
en prachtige zonsondergangen en zonsopgangen
en de zon die schijnt en de wilde dieren om ons heen.
Het begint zich weer te openbaren.
Het was werkelijk prachtig.
Wat voor soort walvis was dat?
Wat fijn om je te zien.
Krijg je een beetje zon?
Dit is de hemel.
Je waardeert de kleine dingen in het leven.
met deze levensstijl.
Zoals jezelf kunnen wassen
na drie dagen
Het ruikt naar schoenen.
Trek hem naar je toe.
Heilige Moeder. —Het is een mahi-mahi!
Oh mijn God, oh mijn God. —je bent zo mooi!
Dit is zo spannend.
Blijf alstublieft bij ons.
Blijf bij ons. Alstublieft, God.
Wat?
Oh mijn hemel.
Oh mijn God! Oh mijn God!
Dit is al
moeilijker om eruit te komen.
Bedankt.
Het was een heel lief visje.
Hij had een heel kalm karakter.
Ik denk dat hij zichzelf voor ons heeft opgeofferd.
Dat deed hij.
Het spijt me.
Ik besloot om voor het eerst niet met een sleepnet op vis te vissen.
en het kunstaas daadwerkelijk vasthouden,
en na tien minuten,
Ik dacht echt aan vandaag, de dag waarop ik een vis zou vangen.
Deze hebben we gevangen.
En het was vrij gemakkelijk om in te parkeren.
Voor dit geschenk uit de oceaan
Na 25 dagen.
We gaan alles opeten.
Ja.
Dankjewel, Ocean.
Dankjewel, visje. - Dankjewel, Mahi Mahi!
Daar zit zijn hart.
Is dat het hart? - Ja.
Zo goed.
Het voelt zo natuurlijk.
Het verlies van tijdsbesef.
Het is totaal niet-lineair.
Je bent er gewoon. Elke dag.
Maar hoe laat is het? Wat moet ik doen?
Waar moet ik heen? Ik moet om 9 uur iemand ontmoeten.
Het bestaat niet. Negen uur bestaat niet.
Wauw, het is zo mooi!
Zwem daar onderdoor.
♪ Ja, inderdaad, ja, inderdaad
♪ Je zult mijn liefde weer terugkrijgen ♪
Wat hebben we vandaag gezien?
We zagen...
Ik zag een voedselverpakking,
en ik zag wat doorzichtig plastic
en toen zag ik, ik denk een klein yoghurtbakje,
en toen zag ik een plastic fles
En er was ook nog een plastic bekertje.
Het is behoorlijk wild
we zijn nog steeds de goede richting ingeslagen.
met al dat gedrift.
Waar was het spookschip? Dat was hier? - Dat was daarna...
Want ik herinner me dat je zei:
“Kijk, het gaat ons best goed.”
♪ Dominicaanse Bachata ♪
Oh, Jose!
Hou op!
Hij is zeer bekwaam.
Ik ben net begonnen met het leren van de bachata.
Het is zo goed.
Zo goed.
Oké.
Het is tijd.
Bijna klaar.
Makreellucht en paardenstaarten
Grote zeilschepen voeren met lage zeilen.
Dus dat betekent dat we wind gaan krijgen?
Ze bemoeide zich echt met mijn zaken.
Hoe gaat het, schatje?
Wat— Hoi, leuk je te zien.
Ja.
Doe het licht uit.
Ze probeert naar het licht te gaan.
Het is een stormvogeltje.
Het zou vermoedelijk duiden op een broedplaats.
in de directe omgeving,
betekenis…
We zijn dicht bij land. - We zijn er bijna.
Dun-dun-dun.
Als je iets doet of deelneemt aan een leven
dat het misschien niet bij je past of niet voor jou bestemd is.
Er heerst veel onvrede.
depressie,
woede, angst, frustratie,
En dat betekent niet per se dat er iets mis is met ons.
Nee, dat is niet het geval.
Een gevoel van vrede of een goed gevoel.
Met die volledige kennis dat je bezig bent
Wat je moet doen is echt ongelooflijk.
en ik denk dat het te maken heeft met vertrouwen daarin.
want hoe ellendig zou het zijn om
Leef je hele leven in een ongemakkelijk gevoel.
het gevoel dat er nog iets anders is.
maar je bent bang om te vertrekken.
Misschien een relatie of een baan of
jouw geboorteplaats.
Een vals gevoel van comfort,
omdat het onbekende eng is.
Maar het is niet meer eng.
Zodra je het loslaat, zodra je erin duikt,
Het is niet eng.
Ik heb me nooit bang gevoeld.
Soms maakte ik me zorgen, maar ik was nooit bang.
Alleen omdat je voor je leven vecht,
maar op een positieve manier.
op een intrinsieke, menselijke en dierlijke manier,
angst overwinnen
en het besef dat angst niet hetzelfde is als angst.
Het is meer een rouwproces dan een rouwproces.
van het loslaten van wat je weet, en
dat zodra je dat doet,
Er is een compleet andere ervaring te beleven.
dat je kunt ervaren totdat je dat gevoel weer voelt.
En dan laat je die los.
Ik vind het ontzettend belangrijk.
Vertrouw gewoon op jezelf.
De hele tijd.
Verspil geen tijd, weet je.
Verspil geen tijd aan wat je denkt dat zou moeten zijn.
En ga gewoon voor wat volgens jou zou moeten zijn.
Oh mijn God!
Mijn vader, die zeeman is,
Hij vertelde me eens dat hij graag kijkt.
de grote golven beuken tegen de kust en die impact,
En ik vroeg hem waarom.
En hij vertelde me dat die golven,
Ze reizen zo ver, en
Ze hebben zoveel verschillende dingen meegemaakt dat
maak ze tot wat ze zijn,
en zodra ze aan land komen,
die hele reis eindigt,
en er is gewoon iets moois
en iets nogal brutaals in dat water
nadat hij zich had kunnen bewegen,
omdat ze in staat zijn geweest om te transformeren.
De reis eindigt
maar dat water stroomt vervolgens terug naar de oceaan.
en het wordt iets anders.
en het begint aan een nieuwe reis.
en het transformeert op een andere manier.
Ik was een beetje opgewonden toen ik land zag,
maar helemaal niet op die manier
dat ik me had voorgesteld
En dat allemaal na slechts een week reizen.
Het voelde als de oceaan, de boot, het zeilen.
Het was plotseling weer thuis en de vertrouwde wereld.
en de comfortzone,
En toen leek het kijken naar het land intimiderend.
Ik wilde absoluut niet daar landen.
Ik was zo aardig,
Het was best wel triest.
dat we ons in een soort magische container bevonden, alsof...
Gewoon aanwezig zijn.
Deze hele ervaring voelt als een prachtige les,
en het voelde alsof we uitdagingen moesten doorstaan.
Ze is net overleden. - Ze was bijna in Portugal aangekomen.
die de oceaan ons bracht, maar bijna alsof
De oceaan leek ons ​​aan te kijken.
en zoiets van: ik ga gewoon
Probeer ze uit en kijk hoe ze het doen.
en toen hebben we het doorstaan.
en vervolgens,
De beloning was gewoonweg prachtig.
En voor mij voelde het alsof we in een andere dimensie terecht waren gekomen.
en toen plotseling de oceaan
zo intimiderend zijn
iets wat je altijd een beetje
bezorgd over wat het zou brengen,
Het voelde ineens alsof ik in een paradijs was beland.
van het leven in de zee.
In mijn ziel,
vanbinnen in mij is deze ervaring
als een enorm bewegend ding,
Dus ik weet het niet.
Ik heb het gevoel dat ik hierna...
Ik vertrouw mezelf
op een niveau dat ik nog nooit had bereikt
omdat ik weet dat ik tegenslagen kan doorstaan.
en ongemakkelijke situaties
Het is alsof je twee weken lang zeeziek bent.
en nog steeds in opperbeste stemming zijn
en er niet over klagen, want ik kan het niet –
Hoe kan ik nou klagen over zoiets kleins?
wanneer ik zoiets overweldigends om me heen heb meegemaakt?
Ik zag mezelf in een nieuw licht.
Ik heb dat soort ervaringen nog nooit meegemaakt.
waar ik echt kan zien hoe sterk ik ben.
En niet alleen fysiek sterk,
maar ook op mentaal en emotioneel vlak.
De oceaan,
de aarde, de dieren, de wind, de zon,
Dat is echt.
Hoe beter je in harmonie komt, hoe meer je dat raakt.
met jezelf en je vermogen om te creëren
een leven of om je voor te stellen
het werkelijkheid te laten worden, zich te manifesteren, om
om die angst te bestrijden, om de angst opzij te zetten,
en ga er echt voor.
hoe meer
Je raakt verbonden met het geheel.