Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Czułam się bardzo zagubiona w absolutnej wolności.
Nie mając żadnych obowiązków poza tą łodzią,
nie mieć nic do roboty.
Kiedy więc Lærke powiedziała mi, że chce popłynąć w rejs,
Bardzo mnie podekscytowała możliwość realizacji projektu.
Wiedziałem, że chcę zrealizować projekt, który nie będzie dotyczył mnie.
Nie chodziło koniecznie o łódź,
niekoniecznie chodziło o
jak żeglujemy czy cokolwiek,
ale chciałem, żeby objęło to również inne osoby.
Zawsze tak żyłem
że kiedy czuję coś ekscytującego,
Gonię za tym, ciągle to robię i ciągle o tym mówię
jakby to miało się wydarzyć, niezależnie od tego, czy wiem, czy nie.
Tak się żegluje?! - Tak.
Po prostu wydawało się bardzo fajne dołączyć do idei kobiet
żeglując przez północny Atlantyk,
czego generalnie nie robi wiele osób,
to nie jest wycieczka z wyboru
ponieważ jest to trudne.
A łódź jest tak rustykalna i prosta
ze względu na swoje zdolności żeglarskie jest interesujący.
Mara Noka to projekt Jamesa Wharrama.
NARAI Zaznacz jeden,
zbudowane w latach 1971-74.
Jest oparty na Rongo,
która była drugą łodzią Jamesa Wharrama
że zbudował go, aby przepłynąć północny Atlantyk
po raz pierwszy w historii z zachodu na wschód.
Nikt wcześniej tego nie zrobił na katamaranie.
Znalazłem Marę Nokę w Panamie.
Kiedy kupiłem łódź, w ogóle nie umiałem żeglować,
Nie wiedziałem, jak podnieść żagiel główny.
Zrozumiałem wiatr,
ale kiedy zacząłem żeglować,
naprawdę miałem wrażenie, że to łódź mną kieruje.
Po tygodniu ciągłego żeglowania
po raz pierwszy,
Zacząłem rozpoznawać dźwięki
i to było naprawdę ciekawe doświadczenie.
Nie wiem, tworzysz coś w rodzaju symbiozy z tym naczyniem.
Przez pierwszy rok żeglowania,
naprawdę, naprawdę ciężko było cały czas patrzeć, jak łódź się odrywa
i czując, że jestem dłużnikiem łodzi.
Czasami czułem, że to boli,
ale nadal podobało mi się to, co robiło.
Istnieje z tym coś wyjątkowego.
Wydawało się, że to było ekscytujące
nowe przygody.
Kiedy mieszkałem w moim rodzinnym mieście, często chodziłem tam
i po prostu usiądź nad wodą i popatrz.
I choć to była zatoka,
nie było widać lądu po drugiej stronie i zawsze znajdowałem mnóstwo
spokój w patrzeniu na ocean, bo to jak puste płótno i
możesz po prostu spojrzeć i
wszystko wydaje się możliwe.
Zawsze chciałem
żeglować w długą podróż odkąd byłem dzieckiem,
i pamiętam te książki
z tej rodziny marynarzy w Danii, którą czytali mi rodzice,
i była jedna o tym, że jedno z dzieci wybrało się w wielką podróż,
i byli na Karaibach, i spotkali wszystkie te zwierzęta.
Jak oglądanie delfinów i żółwi,
i to siedzi mi w głowie od dłuższego czasu,
i wtedy po prostu zacząłem mówić ludziom, że płynę przez Atlantyk,
a czasami tworzę własną rzeczywistość, po prostu powtarzając pewne rzeczy,
i to właśnie chciałem zrobić.
Ostatecznie
pomyślałem, że fajnie byłoby to udokumentować
jak plastik przemieszcza się przez ocean, bo tak było
coś, co wywarło na mnie duży wpływ podczas mojego pierwszego przelotu przez Atlantyk.
Zanieczyszczenie plastikiem
w naszych oceanach to ogromny problem,
i nieustannie zmusza mnie do myślenia o lepszych rozwiązaniach.
Mieszkam na Wyspach Kanaryjskich, gdzie pracuję w Clean Ocean Project,
więc ciągle jestem na plaży, zbieram śmieci i sprzątam plażę.
I pamiętam, że pewnego razu na jednej plaży znaleźliśmy
ponad 45 plastikowych butelek z całego świata,
i wiele z tych butelek przepłynęło Atlantyk
ponieważ poruszają się z tymi samymi wiatrami i prądami co łodzie.
Pomyślałem więc, że ciekawie będzie prześledzić tę podróż.
Po prostu potrzebuję, potrzebuję pomocy. Tak.
No więc, czy mogę pomóc?
Poznałem Kianę, gdy właśnie odbyła swój pierwszy samotny rejs przez Atlantyk,
i przelatywała przez Wyspy Kanaryjskie, i pomyślałem,
jaka twarda kobieta,
Chcę coś z nią zrobić.
Więc zaczęliśmy rozmawiać i szybko
zaczęliśmy marzyć o zrobieniu projektu
i nie mieliśmy pieniędzy.
Ale w końcu pomyślałem, że chcę to zrobić
i chcę, żeby tak się stało, bez względu na wszystko.
Więc sprzedałem mój stary samochód.
Sprzedałem moją deskę surfingową.
Powiedziałem wszystkim: „Do zobaczenia za trzy miesiące”.
i poszedłem zobaczyć Kianę.
Spotkałem ją w stoczni,
a potem mi powiedziała
jest kilka problemów z łodzią,
ale i tak wypłyniemy za dwa tygodnie.
Dwa tygodnie szybko zamieniły się w cały rok.
Skończyło się na tym, że obieraliśmy smołę
i powłoka nylonowa z łodzi
i odsłaniając całe gołe drewno
które przeszkliliśmy, co było bardzo pracochłonnym procesem.
A do tego jedzenie i farba,
zagruntować i pomalować.
Następnie wymieniliśmy cały górny pokład.
Tak! Uważaj!
Dowiedzieliśmy się, że tak naprawdę nic nigdy nie idzie zgodnie z planem,
i to jest tylko większa część całej przygody.
I nawet jeśli przez większość czasu było ciężko,
mieliśmy szczęście, że otrzymaliśmy dużo wsparcia
od przyjaciół, rodziny i ludzi wokół nas,
i to była wielka motywacja do dalszego działania,
i oboje wiedzieliśmy, że alternatywa
to by było, poddanie się byłoby jeszcze trudniejsze.
♪ Nie mam pieniędzy, ani nic do dania
♪ Jedyne co mam to miłość do kochania
♪ Jeśli tak mnie chcesz, to mogę cię kochać
♪ Ale jeśli nie możesz, nie ma nic do zrobienia ♪
Kiana, którą spotkałam tylko raz,
wcześniej w stoczni
kiedy zobaczyłem tę łódź w stanie kompletnego rozpadu,
wysłał mi wiadomość
pytając, czy chcę przejść
Północny Ocean Atlantycki
i nakręcić o tym film dokumentalny.
Mój pierwszy
odpowiedź brzmiała mniej więcej tak: „tak,
jasne, że tak!”
Marzyłem o tym od wczesnej młodości.
Może 13 albo 15
Zacząłem marzyć o żeglarstwie,
ale nigdy tak naprawdę nie patrząc
lub poszukujących wrażeń.
Czuję się bardzo przyciągnięty
ku nieznanemu i pchaniu siebie
i bycia w niekomfortowych sytuacjach
i ekscytujących sytuacji.
Więc to jest po prostu takie instynktowne „tak”.
Jasne, że tak.
Każda komórka mojego ciała mówiła: „No to chodź, dziewczyno,
„Chodźmy przepłynąć ocean!”
♪ Stałem się silny
♪ I nauczyłem się, jak sobie radzić ♪
Do przygotowania podróży,
Zawsze mam tendencję do przyjmowania zbyt dużej ilości jedzenia,
ale w tym przypadku, mając trzy osoby zamiast jednej,
Byłem całkowicie zagubiony
w sensie ile byśmy potrzebowali.
Więc po prostu użyłem wszystkich tych rodzajów
warzyw, których psucie zajmuje dużo czasu.
Mieliśmy 16 sześciogalonowych kanistrów.
W tym jednym galonie na osobę dziennie,
w tym herbatę i prysznic,
Twoja woda pitna.
Energia pochodzi z paneli słonecznych,
Panele słoneczne o mocy 180 W i cztery baterie.
A jeśli chodzi o paliwo do gotowania, jest kuchenka gazowa,
i zabraliśmy trzy zbiorniki propanu.
Nauczyłam się bardzo szybko,
po trzech tygodniach oczekiwania na „dobry” wiatr,
bo pomyślałam, że wiatr jest taki: „Tak, haha, wiatr zawsze jest dobry!”
Wymaga to mnóstwa cierpliwości i wymaga od Ciebie
być bardzo pokornym
i czekać
i słuchaj.
Myślę, że można się z tego wiele nauczyć.
„Och, rozumiem. Och…”
Dla mnie to było wyzwanie samo w sobie.
Pomyślałam sobie: tak, jestem cierpliwa, jestem zen.
Ale te pierwsze trzy tygodnie czekania na wiatr,
Nie byłem zen.
Ale to sprawia, że
Po prostu zdaj sobie sprawę, że nie masz kontroli.
Wszystko co możesz kontrolować, to ty sam i twój stan emocjonalny.
„Wstrząs to stan zagrażający życiu
w którym następuje przepływ krwi do tkanek ciała
jest niewystarczająca, a komórki są pozbawione tlenu.
Każdy poważny uraz lub choroba może wywołać wstrząs...”
Opuściliśmy Beaufort w Karolinie Północnej 27 czerwca 2022 roku.
Zmierzamy w stronę Flores na Azorach.
W linii prostej to 2200 mil morskich,
więc miałbyś nadzieję, że będziesz się przemieszczać z prędkością 100 mil dziennie,
i dałoby nam to szacunkowy czas przybycia
około 25 dni.
Całe to doświadczenie niewidzenia lądu.
Nie powiedziałbym, że było to bardzo dramatyczne uczucie.
Bo jest tak szybki, że nie widać lądu.
Przez cały czas, nawet jeśli jesteś otoczony wodą,
czujesz się jakbyś był w małej bańce,
i myślę, że to jest po prostu niemożliwe do zrozumienia
że jesteś w tym ogromnym oceanie.
Liz, świetnie sobie radzisz.
Dziękujemy za wskazówki.
Nie mogę uwierzyć
To jest łódź, którą pomalowaliśmy.
Sanded, zrobił wszystkie te rzeczy.
Dziwnie jest widzieć go w wodzie.
Długo myślałem o tej łódce w stoczni.
A teraz po prostu robi to, co powinien.
Mój plastikowy punkt obserwacyjny.
To szaleństwo. Jesteśmy na środku niczego.
To jest cholernie stare. - Wiedzieliśmy, że przekroczenie Atlantyku,
podnoszenie plastiku byłoby dla nas praktycznie niemożliwe.
Ale potem pomyśleliśmy, że najlepszym sposobem będzie po prostu udokumentowanie
to co widzimy i robimy w sposób najbardziej systematyczny.
Więc stworzyliśmy mały dziennik, w którym codziennie zapisywaliśmy swoje działania
co mogliśmy zobaczyć z plastiku, co byliśmy w stanie podnieść, a potem
także po prostu zapisywać pogodę, warunki i wygląd wody.
Łodzie, które widzieliśmy, dzikie zwierzęta.
Och, on tam utknął.
Czy w środku jest mała rybka?
Tak.
Och. Och, on jeszcze żyje.
Tak. Oddychał.
Prawdopodobnie utknął tam i nie mógł się wydostać.
O mój Boże.
Byłam tak podekscytowana, że ​​znów wypłynęłam w morze tą łódką
to było tak długie tęsknienie za wodą.
To miejsce, w którym czuję się najbezpieczniej i najbardziej żywo,
ale jednocześnie byłam bardzo zdenerwowana
ponieważ właśnie odbudowałem tę łódź.
Nie wiedziałem, jak zareaguje
do większych fal lub czegokolwiek, co może nam się przytrafić.
A co więcej, obecność załogi na pokładzie była bardzo stresująca, ponieważ
teraz mam odpowiedzialność nie tylko za siebie i za łódź,
ale dwóch innych żyć.
Przy spokojniejszej pogodzie było naprawdę miło
ponieważ wtedy byłem w stanie się zaaklimatyzować
energia innych osób na łodzi.
Ponad rok na trudnej łódce,
pozyskaliśmy wiele stworzeń.
Jedna jaszczurka, Liz.
Została z nami,
skończyło się na tym, że wypłynęła w morze, czego chyba się nie spodziewała.
I naprawdę nie sądzę, żeby wiedziała
w co się pakowała
czyniąc Marę Nokę swoim nowym domem.
To mój współkapitan.
Nawigator
niezwykły.
Ile mil morskich przepłynęliśmy?
28
i musimy płynąć 2200.
Jeszcze trochę!
Mogę zrobić tylko jedno? Jedno szybkie.
Idź prosto w dół.
Naprawdę niewiele widać.
O, spójrz! Jakie śliczne.
Dobranoc.
Wow.
Możliwość oderwania się od rzeczywistości i zgiełku
i ludzie i cała ta energia,
i wiosłować do swojej łodzi
a ty jesteś w swoim własnym świecie.
Twoja własna mała wyspa na spokojnym morzu.
Sprawia, że ​​teraźniejszość staje się bardziej obecna
nie być połączonym z całym światem w tym samym czasie,
i po prostu bądź połączony ze sobą
i gdzie jesteś w tym momencie.
Daje mi poczucie, że mogę
po prostu opuść gardę i zrelaksuj się,
i ta wrażliwość związana z przebywaniem na otwartym morzu.
Nie, nie walczę z tym.
Nie sprawia mi to dyskomfortu.
Chodzi o tę poddanie się.
To jest to, że mogę po prostu pozwolić sobie odejść
i nie mieć strażnika ani muru,
co myślę, że robię w obecności ludzi
lub wokół hałasów, ruchu i rzeczy.
To jest mały kawałek plastiku!
Dzieje się coś w mózgu
gdzie, gdy czas nie istnieje, jest tak, że myślę: „Jest mi dobrze!”
Naprawdę nie wiedziałem, jaki to dzień
albo wiesz,
jaki to był dzień tygodnia i która to była godzina.
Nie ma pośpiechu w robieniu czegokolwiek.
Jestem osobą, która porusza się bardzo szybko
na całym świecie,
i nie wiem, czy nadal lubię tę część siebie.
Podoba mi się to, jak bardzo mogę być produktywny.
Ale jest też coś, do czego wzywa cię ocean,
i to tylko po to, żeby
nie spiesz się.
Chciałbym, żebyśmy wszyscy mieli więcej miejsca na refleksję
na naturze i rozległości, która nas otacza,
i wszystkie rzeczy, z którymi jesteśmy nierozerwalnie połączeni
w tajemniczy i bardzo oczywisty sposób,
ponieważ wszyscy potrzebujemy siebie nawzajem,
ale jesteśmy zbyt zajęci, żeby o tym pomyśleć
lub mieć chęć to zrobić.
Nie powiedziałbym, że spokojne dni dały mi poczucie spokoju
ponieważ Atlantyk jest ogromny
i wiem, że przekroczenie Atlantyku,
gdybyśmy po prostu dryfowali bez wiatru,
zajmie to 90 dni lub więcej.
Więc poczułem się w bardzo dziwny sposób odprężony, ponieważ
jeśli masz zamiar przebiec maraton i po dziesięciu minutach jest ławka
i siadasz i nie możesz się całkowicie zrelaksować,
No cóż, miło, że można po prostu usiąść, ale
wiesz co cię czeka.
To ciekawe uczucie.
Na Północnym Atlantyku
wiatr nadejdzie.
Nadejdzie.
Czy wiatr będzie straszny?
Nie, nie sądzę.
Ale,
Nie będziemy tu przebywać wiecznie bez wiatru, to pewne.
Już widzę, jak dryfujemy w złym kierunku.
NIE!
Tak, po prostu dryfujemy bokiem.
Chcemy iść tą drogą.
Tak.
Teraz właśnie tego chcemy.
O, dryfujemy — Czy dryfujemy w tamtą stronę?
Zmierzamy w tym kierunku.
Pierdolić!
♪ Dryfujemy w złym kierunku… – Odpływamy! ♪
Czy to by nas rozłożyło na kilka dni, czy coś takiego?
Nie, nie poruszamy się tak szybko.
Pochodzę stamtąd.
To mnie wkurza.
Czujesz to? – Tak.
Uff!
Jestem taka
To się wydarzy.
Nie mogę na ciebie patrzeć, ale...
Przepraszam. Zrobiłem, co mogłem.
O kurczę.
Kocham cię, Liz.
Kocham cię, Liz!
Liz jeszcze o tym nie wie
ale to ona jest główną bohaterką tego filmu.
♪ Uwielbiam śpiewać w oceanie!
♪ Nikt mnie stąd nie usłyszy!
♪ Jestem tylko samotnym małym żeglarzem... ♪
Staram się nigdy nie myśleć
o aktualnej pozycji.
Fakt, że jesteśmy na odludziu.
Staram się nie myśleć o głębokości wody,
po prostu dlatego, że pokazują ci ogrom
potęga oceanu.
Nie patrzę na mapy w pełnej skali
bo to jest straszne.
Ale żeby zobaczyć powierzchnię i obserwować zmarszczki
i obserwuj jak zmieniają się fale,
zwłaszcza gdy wiatr zaczyna się wzmagać.
Więc masz miły, spokojny dzień i nie ma białych grzywaczy,
i jak tylko zobaczysz jedno, to uczucie zmiany,
jest to bardzo oczywiste.
Myślę, że jako ludzie, zanim mieliśmy mowę,
ta forma komunikacji, wszystko było tak wizualne,
i tak właśnie czuję ocean,
to oczywiste, jest tuż przed tobą,
i także świadomość, że cały czas się porusza.
To jest jak życie.
Podobnie jak intensywne życie i przepływ energii, którego wszyscy doświadczamy
poprzez relacje międzyludzkie lub próbując
aby odnaleźć sens naszego życia.
Tego przepływu energii nie da się zatrzymać.
I próbujemy powstrzymać nasze własne,
Myślę, że czasami, albo inni ludzie,
ale nie możemy.
NIE!
To było takie uczucie,
O cholera. Teraz się zaczyna.
Miałem nadzieję, że tak się nie stanie, ale
Wiedziałem, że to się rozbije.
Siódmego dnia gafa wyszła na jaw.
To sprawia, że ​​główny żagiel takielunku, który ma Mara Noka, staje się bezużyteczny.
To jest po prostu popieprzone.
Żagiel główny został specjalnie zmodyfikowany pod kątem długości tego gafla,
więc trzeba było to rozszerzyć
aby móc podnieść żagiel.
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek czuła się tak,
"Dlaczego?!"
Od razu poczułem, że
ktoś będzie wiedział, jak to rozwiązać.
Oczywiście Kiana,
i dałby nam zadania do wykonania,
ale nigdy nie wątpiłem w tę sytuację,
nigdy nie czułem strachu.
Cały czas się z tym zmagałam.
Doceniam to, myślę, że jest to piękne i cudowne.
Ale zawsze istniała potrzeba obecności innych ludzi,
i powodem, dla którego zacząłem żeglować sam, jest
z powodu mojej niepewności
bycie obserwowanym, gdy robię coś złego,
ponieważ staje się to bardzo widoczne, gdy robisz coś złego,
niezależnie od tego, czy jest tam ktoś, na kogo można zwrócić uwagę, czy nie.
I wciąż się uczę.
Więc żeby ludzie na mnie polegali
i patrząc na mnie przez
dlaczego, jak, co, wiesz,
Nie mam w tym żadnej praktyki,
i to było dla mnie coś zupełnie nowego.
Jak zrobić film:
Wypłynąć drewnianą łodzią
na środku oceanu.
Czekać.
Zobacz co się stanie.
To całkiem zabawne, że to przerywasz
zrelaksowany rytm, jaki mieliśmy na rekolekcjach
z odrobiną czegoś.
Tak, to zdecydowanie ekscytujące.
Statek, statek, statek, statek.
To jest żaglowiec
na przednią lewą burtę.
Czy kopiujesz? Odbiór.
Żaglowiec, statek wycieczkowy. Proszę bardzo.
Cześć, statku wycieczkowym.
Zmierzamy na wschód w kierunku Azorów.
Zastanawiałem się, czy mógłbyś mi dać,
eee, prognoza pogody na następne parę dni.
Tak. Prognoza pogody na
dziś i jutro.
Można więc spodziewać się wiatru południowo-zachodniego w porywach do 35°C,
35 do 40 węzłów w tym rejonie,
i fale o długości około trzech metrów,
i po drugie,
Jutro również możesz spodziewać się przelotnych opadów deszczu.
Dziękuję panu.
Dobrze. Witamy, życzymy miłej, przyjemnej i bezpiecznej podróży.
Tak!
Zaraz złapiemy wiatr!
Dużo tego. To trochę przerażające!
Ile?
40 węzłów, 35, 40 węzłów.
O mój Boże.
Ale, uh, tylko na jutro,
a wieczorem wiatr zanika, porywy do 15.
40 węzłów?
Powiedziałbym, że nie jestem specjalnie podekscytowany.
Tak, trochę się boję. - Dałbym sobie radę i bez tego doświadczenia.
No cóż, to jest 13 węzłów.
Wyobraź sobie więc 40. Tak jakby,
To jest burza.
Jakby to był sztorm.
Nie wiem, ale sobie wyobrażam
jeśli to zostawimy,
rozerwie żagiel
a ten widelec będzie...
Mam nadzieję, że uda nam się go zniszczyć.
Tak, to ma sens.
Cóż, Kiana nie wydawała się tym specjalnie przestraszona.
Była podekscytowana.
Tak.
Ona jest szalona.
Wypływasz w morze
z kapitanem, który nie boi się śmierci.
Ręka za ręką.
Stój, nie.
Tak.
To trochę przerażające.
Będąc tak blisko oceanu, czuję się, jakbym
wszystko co się dzieje nie dzieje się przypadkowo,
i cała ta kwestia bycia po prostu pokornym wobec żywiołów
również sprawia, że ​​stajesz się bardziej przesądny
i sprawia, że ​​czujesz
że jakikolwiek mały znak światła na chmurach lub cokolwiek innego
cudowne doświadczenie, które daje ci morze, zasługujesz na to.
Co robisz?!
Zatrzymajcie te czary!
Kolesiu, zastanawiam się, czy jest opuszczony.
Eee, gwizdek albo klakson!
Tuż obok ciebie jest róg.
Odbieram od ciebie tylko zakłócenia.
Jesteś na zewnątrz?
Myślę, że jest opuszczony.
Ale w radiu był szum!
To prawda.
Czy widzisz kogoś z lornetką?
To było przerażające
być w takich warunkach, w jakich byliśmy,
przy takim wzburzeniu i przy spokojnym wietrze,
i to nowo odkryte poczucie rzeczywistości
że to co się z nimi stało
co mogłoby się nam przydarzyć, a może nawet coś gorszego?
Jeśli możesz podejść do dziobu, aby zdobyć dowód życia,
Nie jestem pewien czy sygnał radiowy działa.
O cholera, już się kłóciliśmy,
Proszę, przynieś mi to.
Czy zauważyłeś te zakłócenia na wideo?
Nie wiem.
Chociaż to było cholernie dziwne, że doszło do zakłóceń.
To takie dziwne.
To było bardzo przerażające uczucie
i próbowaliśmy się zbliżyć, ale nie udało nam się z powodu fal.
Ale myślę, że najbardziej przerażające było opuszczenie łódki.
Tak jak potem, myśląc,
Ciekawe co się stało?
Jaka jest historia tej łodzi?
I po prostu czuliśmy się bezradni, jakbyśmy nic nie mogli zrobić.
I chęć poinformowania o tym kogoś.
I po prostu myślę o wszystkich tych różnych scenariuszach
to mogło się wydarzyć i nawet tak myśleć
co jeśli ktoś był na tej łodzi i został ranny?
A co jeśli to czyjś ojciec? Albo,
Nie wiem. Po prostu dużo uczuć i bardzo dziwnie jest po prostu
być jedyną łodzią, która to zobaczy, a potem po prostu odpłynie od niej
nie robiąc nic, nie mogąc nic zrobić.
To było coś dziwnego
mały duch, który po prostu jakoś
szturchnął nas w ramię i powiedział, że jest to możliwe.
Od trzech dni czuję się fatalnie.
A dziś zrobiłem test na COVID
i mam COVID.
Nie rozumiem.
Ale to już wszystko.
W tamtych czasach po prostu czułam się bardzo niekomfortowo,
ponieważ sprawiło, że poczułem się mniej bezpiecznie,
ponieważ tak naprawdę nie mogłem polegać wyłącznie na własnych siłach.
Byłam przygotowana na chorobę morską.
Kiana powiedziała, że ​​choroba morska trwa od 3 do 5 dni, po czym człowiek jest wyleczony.
Więc się tym nie martw.
U mnie trwało to pierwsze dwa tygodnie.
Bycie super śpiącym
i od czasu do czasu wymiotowałam.
Wiesz, przyjąłem to tak, jak było.
i czułam się jak małe dziecko,
nowy na świecie,
jak noworodek kołysany do snu
przez tę wielką mamę.
Poczułem, że to nowe doświadczenie wprowadza mnie w stan ukojenia
przez stan przypominający sen.
To było bardzo straszne
mieć kogoś tak chorego na statku,
nie mógł jeść
lub pić wodę przez tyle dni,
i nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem.
Choroba morska ustąpiła mi znacznie szybciej.
Bardzo mnie to zdenerwowało
w odpowiedzialności za utrzymanie dwóch osób
zdrowy i żywy.
Nie jest dobrze, jeśli zwymiotuję całą wodę.
Ze wschodu zaczął wiać wiatr,
w jakim kierunku zmierzaliśmy,
i to mogło dotyczyć tylko półkuli północnej o tej porze roku,
że pod nami zbliża się niż baryczny.
Myślę, że było około 5 rano.
Myślę, że mieliśmy fale o wysokości trzech metrów.
Padał deszcz. Było mokro.
Kiana!
Zobaczyłem, że sztag pękł.
Więc rolka po prostu się kręciła.
Kiana szybko zdała sobie sprawę, że jedynym sposobem, aby to zrobić,
miało wspiąć się na maszt.
Musiałem ją wyciągnąć, bo pokład był bardzo śliski.
Po prostu założyła uprząż i poszła w górę.
Cały czas czułam, że zemdleję.
Byłem chory.
Poczułem się zbyt słaby, żeby płakać i prosić o pomoc, a także czułem, że
nie było innego wyjścia, jak to po prostu zrobić.
Także dziś rano, kiedy to się stało,
Spałem jakieś 12 minut,
a sztag był tak opuszczony.
Bęben na rzeczy
i wyszło bez wiązania.
Pękł.
Między tyłkiem a masztem miałem wrażenie, że po prostu ciągnę za twoją skórę.
Trochę.
Teraz muszę się tam wspiąć i to z powrotem przywiązać,
a potem w końcu znów postawimy żagle...
ale nie dzisiaj.
Ale muszę to wkrótce opublikować.
Dla mnie bycie w środku
to łóżko piętrowe z przodu było... niewygodne.
Nie czuję się niekomfortowo fizycznie, ani psychicznie
ponieważ to było—
Dźwięki są po prostu bardzo intensywne, bo jesteś z przodu,
a sposób w jaki żeglowaliśmy powodował, że fale uderzały w burty kadłuba
tak głośno.
Aaah!
Po prostu przyzwyczajam się do wszystkich dźwięków...
ale w żadnym momencie nie poczułem się naprawdę zrelaksowany
śpiąc na przednim łóżku.
Mogłem spać tylko wtedy, gdy włączyłem podcast
albo całkowicie zakryć uszy kocem,
ponieważ dźwięki były po prostu zbyt dramatyczne,
I myślę, że to tylko dla mnie,
to wywołało coś w rodzaju instynktu przetrwania.
Czuję się jak
jesteśmy po prostu tak elastyczni jako ludzie i
Twój poziom komfortu i dyskomfortu
albo cokolwiek to jest, jest cały czas wciskane.
Ale zawsze było też jakieś pocieszenie.
Chyba po prostu tak jest, że nic nie trwa wiecznie.
Ocean. Ocean. Ocean.
To jest żaglowiec Mara Noka.
Chcielibyśmy poprosić o odrobinę mniej wiatru
jeśli to możliwe, koniec.
To nie działa.
Jest zepsute.
To przez sól. Ona się do niego dostała.
Jest zawiązane.
To już tak blisko.
To jest tak blisko.
Czuję, że potrzebuję prysznica.
Zapłacę 20 dolców temu, kto zrobi dla nas sok pomarańczowy.
Odpuść sobie. Odpuść sobie jeszcze trochę.
Zostaw trochę luzu.
I kolacja.
Cholernie wielka fala!
Deszcz przed wiatrem—?
Usiądź wygodnie!
Daj mi zobaczyć.
Po prostu się rozszczepił.
Och!
Nie jest tak źle.
Właśnie uderzyła fala
i zrobił to nam.
O mój Boże. Liz, co ty robisz?
Zejdź stamtąd, Liz!
Och, ona trzyma się kurczowo życia.
O mój Boże, masz Liz.
Wszystko w porządku, Liz, teraz jesteś bezpieczna.
Może zwinę żagiel główny.
Tak.
Prawdopodobnie zanim ten posiłek się skończy.
W nocy wiatr zaczął się kołysać,
i mogliśmy płynąć z wiatrem.
W środku nocy
lecieliśmy.
Pewnie siedem i pół węzła.
O świcie wiatr naprawdę się wzmagał.
Było u szczytu,
więc wiedziałem, że muszę zwinąć żagiel.
Ta suka właśnie poszła w górę.
Co?
Po prostu poszła w górę, tak. - Wspięła się na maszt?
Próbowałam zrefować go pod wiatr,
co zwykle działa,
ale nie przy takiej prędkości wiatru.
I żagiel w końcu się zaplątał,
i nie mogłem go zniszczyć.
Obróciło się na drugą stronę i pobiegło.
Powinniśmy byli to zdjąć.
Nie, powinnam była
zrobiłem to inaczej.
Powinienem był poczekać.
Powinienem był zrobić inaczej.
Ale nie myślałem
prawidłowo.
Wszystko w porządku.
Nie udało nam się zszyć żagla,
ponieważ aby móc prawidłowo zszyć żagiel,
musisz nałożyć jakiś klej,
i to nie miało być możliwe
w takich warunkach.
O co się modlić?
Modliłem się o widelce.
Wiem.
Podobnie jak u nas, widelce, bom, gafel, żagiel. — Teraz jestem zdenerwowany.
Pruney.
Fuj
♪ Deszczu, deszczu odejdź
♪ Przyjdź ponownie innego dnia ♪
Chcę tylko spać.
W tej książce jest taka jedna część
gdzie on mówi o
jego pierwsza burza,
gdy był młodym marynarzem handlowym,
i mówi o różnych kapitanach, z którymi współpracował,
i są w burzy, i
mieli fale wysokie na 70 stóp.
A kapitan cały czas tam stał
i nigdy nie powiedziałem ani jednego cholernego słowa,
i po prostu palił papierosy i tam stał.
Ale wyglądał bardzo spokojnie,
i kiedykolwiek ktoś z nim rozmawiał lub go o coś pytał,
po prostu kiwał lub kręcił głową.
Ale on po prostu stał tam i patrzył przez okno
cały czas.
A potem ten facet powiedział coś w stylu:
mówiąc o tym, jak to go uspokoiło
ponieważ wiedział, że bez względu na wszystko,
mieli przetrwać.
I powiedziałem: „To mi się podoba”.
Podczas gdy siedzę tam i czytam,
palenie papierosów, ukrywanie się.
♪ Nie mam pieniędzy ani nic do dania
♪ Jedyne co mam to miłość do kochania
♪ Jeśli tak mnie chcesz
♪ Wtedy będę mógł cię kochać
♪ ale jeśli nie możesz, nie ma nic do zrobienia ♪
To wszystko było trochę jak test.
Tak,
ale czego?
Cierpliwość i zaufanie.
Poddać się.
Dyskomfort. Nie mamy tu kontroli.
Ona jest.
Ocean czy Kiana?
Obydwa.
Nie, Ocean naprawdę...
O mój Boże.
Może to być mechanizm radzenia sobie
cały czas żartować, ale
było wiele momentów po prostu komicznych
lub wykorzystując humor, aby przetrwać trudne sytuacje,
i to jest coś, co cenię
dużo o przebywaniu wśród ludzi
które są tak dobre i tak odporne
łatwo jest utknąć na małej łódce
ze sobą.
To jest takie fajne, że aż mi się wydaje,
to tak jakby woda była w ogniu
i to wszystko dym, chmury.
Wychodzę stąd. Ach!
Skąd bierze się ta woda?
Deszcz od Boga.
Łzy anioła.
To jest plastik
właśnie tam.
W zasadzie wszędzie
ludzie spożywają wystarczającą ilość mikroplastiku
że jest to równowartość jednej karty kredytowej tygodniowo.
Mikroplastik działa jak magnes na wszelkie zanieczyszczenia znajdujące się w wodzie.
Więc to po prostu unosi się w powietrzu, jak wszystkie te rzeczy
który jest zakazany od lat 80.,
a gdy znajdzie kawałek mikroplastiku, przyczepia się do niego.
I na pewno nie chodzi tu o przepływ przez nasze ciało.
To po prostu tam pozostanie.
Czyli po prostu to przyswajamy z czego?
Woda-
Woda, jedzenie, wszystko.
Tak.
Ryba. Woda. Jedzenie. Sól,
sól morska.
Są takie małe, białe płatki…
Pływa w mojej herbacie.
Po całym roku
albo nawet prawie dwa lata naiwności
i zawsze słyszę od ludzi: „wow, jesteś taka odważna”,
albo „wy jesteście szaleni” albo coś w tym stylu, a ja pomyślałem sobie:
Naprawdę nie wiem, dlaczego wszyscy tak do mnie mówią,
i nigdy nie odczułem żadnej z tych rzeczy, o których mówili ludzie.
Poza tym to był cały czas wyimaginowany scenariusz
przepłynąć Atlantyk tą łodzią,
i nagle odpływasz od lądu na tej łodzi,
i wtedy wszystko to po prostu przychodzi ci do głowy,
„O cholera, chyba tak.”
Może to być trochę szalone.
Spokojnie, prawda?
To jest po prostu stresujące.
Mogliśmy być o wiele lepiej przygotowani.
Po prostu nie spodziewałem się, że będzie aż tak silny.
Skończy się, kiedy ma się skończyć.
Jakbym nic nie mógł z tym zrobić,
i to się skończy, i
To wszystko.
Więc całe gówno na świecie mogło się rozwalić,
i dopóki ta łódź pozostanie w pozycji pionowej,
wszystko w porządku.
Zostało nam 12 dni
wody na lewym dziobie po jednym galonie
na osobę.
Złapałam! Za tobą.
To nigdy nie powinno się zdarzyć.
Bardzo niebezpieczne.
Nie powiedziałeś mi tego, po prostu mi nie powiedziałeś
odpuścić to.
No tak, ale zacząłeś to ciągnąć, więc myślałem, że odpuściłeś.
Musisz puścić i pociągnąć.
Zabawne, jak umysł pozostaje pozytywny.
Jakbym ciągle patrzył w niebo
i cokolwiek by się nie wydarzyło w świetle, myślę sobie:
„Wygląda na to, że się przejaśniło!”
Schłodzone wino...
Gratulacje.
Dziękuję za
zaprowadziło nas tak daleko.
Dzięki, że nie wypadłaś za burtę.
Upiliśmy się od wypicia tego wszystkiego—
Nikt nie musi wiedzieć, że kosztuje 5,99 USD.
Trzy szklanki.
Połowa drogi!
W połowie drogi.
Tam jest ładnie.
Chodźmy tam!
Do diabła z tym, chodźmy tam, gdzie jest niebiesko.
Mam 37, 1, 6, 4, 58, 35 West.
Ocean, ocean, ocean,
to jest żaglowiec Mara Noka w samym środku ciebie,
proszę o trochę mniej wiatru i trochę słońca
i mniej pęcznieje. Koniec.
Zacięło się.
♪ Pan Burza
♪ Nigdy nie złamiesz mi serca! ♪
Dobrze, może tak zostać…
Jeśli musisz zejść na dół, przyjdź i zabierz swoje naleśniki.
Tak!
Światło słoneczne!
Aaaa!
Boże.
Ojej.
Tak wiele się dzieje.
Hura!
Tak!
Północny Atlantyk —
Uff!
Czuję się bardzo nagrodzona
za wyjście z tej burzy.
I zaczęło świecić słońce.
I nasze nastroje zaczęły się poprawiać.
I udało nam się wydostać z naszego
małe ciemne, wilgotne dziury
i wysuszyć siebie i swoje rzeczy i móc
połącz się ponownie i wróć do społeczności.
Ponieważ myślę, że w tamtych dniach burzy
wycofaliśmy się do naszej własnej samotności
aby zachować siłę naszych umysłów.
To było
naprawdę dar mieć piękne błękitne niebo
i piękne zachody i wschody słońca
i świecące słońce i dzika przyroda wokół nas
zaczyna znów się ukazywać.
Było naprawdę cudownie.
Co to był za wieloryb?
Tak się cieszę, że cię widzę.
Korzystasz z kąpieli słonecznych?
To jest niebo.
Doceniasz małe rzeczy w życiu
z takim stylem życia.
Jak możliwość umycia się
po trzech dniach
śmierdzącego jak but.
Przyciągnij go.
Matko Święta. —To jest Mahi Mahi!
O mój Boże, o mój Boże. —jesteś taka ładna!
To takie ekscytujące.
Proszę zostań z nami,
Zostań z nami. Proszę, Boże.
Co?
O mój Boże.
O mój Boże! O mój Boże!
To już jest
trudniej się wydostać.
Dziękuję.
To była bardzo słodka rybka.
Miał, powiedzmy, bardzo spokojną osobowość.
Myślę, że poświęcił się dla nas.
Tak, zrobił to.
Przepraszam.
Postanowiłem po raz pierwszy nie łowić ryb metodą trałową
i faktycznie trzymać przynętę,
i po dziesięciu minutach,
Naprawdę myślałem o dzisiejszym dniu, w którym miałem złowić rybę,
złapaliśmy tego,
i było dość łatwo tam wjechać.
Za ten dar z oceanu
Po 25 dniach.
Zjemy wszystko, co się da.
Tak.
Dziękuję, Ocean.
Dziękuję Ci, rybko. - Dziękuję Ci, Mahi Mahi!
Oto jego serce.
To jest serce? - Tak.
Tak dobrze.
Wydaje się to takie naturalne.
Utrata poczucia czasu.
To jest całkowicie nieliniowe.
Po prostu jesteś. Każdego dnia.
Ale która jest godzina? Co muszę zrobić?
Gdzie muszę iść? Muszę się z kimś spotkać o 9:00.
Ona nie istnieje. Nie ma godziny 9.
Wow, to takie piękne!
Przepłyń pod tym.
♪ Tak, rzeczywiście, tak, rzeczywiście
♪ Znów będziesz miał moją miłość ♪
Co więc widzieliśmy dzisiaj?
Widzieliśmy...
Widziałem opakowanie po jedzeniu,
i widziałem trochę przezroczystego plastiku
i wtedy zobaczyłem, chyba, mały kubek jogurtu,
a potem zobaczyłem plastikową butelkę
i faktycznie był tam też plastikowy kubek.
To jest całkiem dzikie
nadal podążaliśmy w dobrym kierunku
ze wszystkim dryfowaniem.
Gdzie był statek widmo? To było tutaj? - To było po...
Ponieważ pamiętam, jak mówiłeś,
„Słuchaj, całkiem nieźle sobie radzimy.”
♪ Dominikańska bachata ♪
O, Jose!
Przestań!
Jest bardzo utalentowany.
Dopiero uczę się bachaty.
To jest takie dobre.
Tak dobrze.
Dobrze.
Już czas.
Już prawie gotowe.
Niebo makrelowe i ogony klaczy
sprawić, by wysokie statki miały niskie żagle.
Czyli będzie wiatr?
Naprawdę zrobiła furorę w moim biznesie.
Co tam, kochanie?
Co— Cześć, miło cię widzieć.
Tak.
Wyłącz światło,
Ona próbuje iść w stronę światła.
To jest burzyk.
Prawdopodobnie wskazywałoby to na miejsce rozrodu
w okolicy,
oznaczający…
Jesteśmy blisko lądu. - Już prawie jesteśmy.
Dun-dun-dun.
Jeśli coś robisz lub uczestniczysz w życiu
że może nie powinieneś istnieć lub nie jest to dla ciebie przeznaczone,
jest dużo złych uczuć,
depresja,
złość, niepokój, frustracja,
i niekoniecznie jest tak, że coś z nami jest nie tak.
Nie ma.
Odczuwanie spokoju lub dobrego samopoczucia.
Mając kompletną wiedzę o tym, co robisz
to co musisz robić jest naprawdę niesamowite,
i myślę, że chodzi o zaufanie temu,
bo jakże nieszczęśliwe by to było
po prostu przeżyj całe życie czując się niekomfortowo,
czuję, że jest tam coś jeszcze
ale boisz się odejść.
Może związek, praca lub
Twoje miasto rodzinne.
Fałszywe poczucie komfortu,
ponieważ nieznane jest przerażające,
ale to już nie jest straszne.
Jak tylko to puścisz, jak tylko zanurzysz się,
To nie jest straszne.
Nigdy nie czułam strachu.
Czasami odczuwałem niepokój, ale nigdy nie czułem strachu.
Tylko dlatego, że walczysz o swoje życie,
ale w pozytywny sposób,
w sposób wewnętrznie ludzki i zwierzęcy,
przezwyciężanie strachu
i zrozumienie, że strach nie jest strachem.
To raczej żałoba po pomyśle
puszczania tego, co wiesz, i
że jak tylko to zrobisz,
istnieje zupełnie inne doświadczenie
którego możesz doświadczać, aż znów poczujesz to uczucie,
a potem odpuszczasz.
Myślę, że to bardzo ważne.
Po prostu zaufaj sobie.
Cały czas.
Nie marnuj czasu, wiesz.
Nie marnuj czasu na to, co Twoim zdaniem powinno być,
i po prostu rób to, co uważasz, że powinno być.
O mój Boże!
Mój ojciec jest marynarzem,
powiedział mi kiedyś, że uwielbia oglądać
duże fale rozbijają się o brzeg i to uderzenie,
i zapytałem go dlaczego.
I powiedział mi, że te fale,
podróżują tak daleko i
przeszli przez tak wiele różnych rzeczy, że
uczynić ich tym, czym są,
a potem, gdy już dotarli do brzegu,
cała ta podróż się kończy,
i jest po prostu coś pięknego
i coś brutalnego w tej wodzie
móc się poruszać,
będąc w stanie się przekształcić.
Podróż się kończy
ale potem ta woda wraca do oceanu
i staje się czymś innym,
i wyrusza w kolejną podróż
i zmienia się w inny sposób.
Poczułem lekkie podniecenie, widząc ląd,
ale wcale nie w ten sposób
że sobie wyobrażałem
już tydzień po rozpoczęciu podróży.
Jakby to było jak ocean, łódź, żeglowanie
nagle stał się domem i znanym światem
i strefa komfortu,
a potem patrzenie na ląd wydawało się onieśmielające.
Wcale nie chciałam tam wylądować.
Byłem taki miły,
to było trochę smutne
że byliśmy w tym magicznym pojemniku,
po prostu będąc obecnym.
Całe to doświadczenie wydaje się być piękną lekcją,
i czuliśmy, że musimy stawić czoła wyzwaniom
Właśnie umarła. - Prawie dotarła do Portugalii.
że przyniósł nam ocean, ale prawie jakby
ocean wyglądał, jakby patrzył na nas
i będąc takim, po prostu zamierzam
przetestuj je i zobacz jak sobie radzą,
i potem nam się udało
a potem,
nagrodą było po prostu tyle piękna,
i dla mnie było to jak przeniesienie się do innego wymiaru,
i nagle ocean
być tak onieśmielającym
rzecz, którą zawsze byłeś trochę
zaniepokojony tym, co przyniesie przyszłość,
nagle poczułem się jak w raju
życia morskiego.
W mojej duszy,
we mnie to doświadczenie jest
jak coś ogromnego i poruszającego się,
więc nie wiem.
Czuję, że po tym wszystkim,
Ufam sobie
na poziomie, którego nigdy nie osiągnąłem
ponieważ wiem, że mogę przetrwać trudności
i niekomfortowych sytuacji
jak choroba morska przez dwa tygodnie
i nadal mam dobre humory
i nie narzekać, bo nie mogę–
jak mogę narzekać na coś tak małego
kiedy doświadczyłem czegoś tak ogromnego wokół siebie?
Zobaczyłem siebie w nowym świetle.
Nigdy nie doświadczyłem czegoś takiego
gdzie naprawdę mogę zobaczyć, jak silna jestem.
I nie tylko silni fizycznie,
ale także pod względem psychicznym i emocjonalnym.
Ocean,
ziemia, zwierzęta, wiatr, słońce,
to prawda.
Im bardziej będziesz zestrojony
ze sobą i swoimi umiejętnościami tworzenia
życie lub wyobrazić sobie
stało się rzeczywistością, zamanifestować się,
walczyć z tym strachem, odłożyć go na bok,
i naprawdę się za to zabierz
tym bardziej
łączysz się z całością.