Downloaded from YTS.BZ
[campaíña]
Official YIFY movies site: YTS.BZ
[sintonía épica]
[conversas e sons variados]
[pisada e sintonía misteriosa]
[bucinas e tráfico ao lonxe]
[sirena ao lonxe]
[música indie en castelán polos cascos]
♪ Onde estará o tempo perdido. Onde está o teu calor ♪
♪ cando sinto este frío. ♪
♪ Eu buscareino. ♪
♪ Eu búscoo. ♪
♪ Cando o amor se vai, onde foi parar? ♪
♪ Cando tirar a toalla se non o consigo? ♪
♪ Eu seguireite. ♪
♪ Sígote en... ♪
[aspirador]
[algo ebrio] Que? Como vas co informe?
Ben, non te preocupes, mañá teralo na mesa.
Moi ben, moi ben. A xente coma ti ascende rápido.
Fai caso de min. Como un foguete!
Vaia, que deixei...
[segue o aspirador]
Ata logo! Deixara as...
[música pop indie polos cascos]
♪ Eu buscareino. ♪
[música intensa na TV]
Pero que putos xenios!
Morro de fame, rapaz.
[contento] Oh, espaguetes!
Non me fodas.
Vístelo sen min?
Pero moi pouquiño.
Pouquiño? Anda que...
Meu Deus, que frío!
Volveu romper a caldeira.
Xa vexo, xa.
E logo que?
- Conseguírono? - Si, meu.
Que grandes!
- E canto levaron? - Douscentos quilos.
Douscentos!
Quen os pillara, meu.
Abofé.
Quéntoche os espaguetes, vale?
Que fariades vós con douscentos quilos?
Eu collo a Elena e vou dar a volta ao mundo.
- Xa, e cando se acabe o mundo que? - Cando se acabe o mundo,
compro unha casa na praia mirando ao mar e logo unha baiuca
e traio os grupos de música que me gustan.
[compañeiro 2] Eu compraría un terreo
e poría tres casiñas para seguir vivindo os tres xuntos.
[compañeiro 1] Cando roubamos o banco?
[muller] Da festa no xardín non vos preocupedes, xa a organizo eu.
- Pero algo sinxelo, mamá. - Non, a min o 12 de xullo
paréceme unha data marabillosa.
A min tamén. En xullo casamos nós.
Ah, si?
[home] Lémbroo perfectamente.
Entón, que?
Pechamos a data?
Si, non?
- Se non hai máis remedio. - [risas]
Oes, se non queres non, eh?
Veña, pois un brinde pola parelliña.
Un brinde.
[muller] Polos noivos!
Polo amor.
[home] Polo amor.
- Ben? - [asente]
Estás guapísima.
Emilia, deixe o que queda para mañá,
que foi un día moi longo.
E unha cousa, non volva servir pola esquerda, si?
Boas noites, señora.
- Boas noites. - Boas noites.
[nai] Meu amor...
Estou tan contenta.
Diego é marabilloso e vaiche facer moi feliz.
Si.
E vas vivir nunha casa preciosa que che vou axudar a decorar eu
e, así que remates o máster, a traballar no despacho.
Estás contenta?
Si. Si, estou contenta, mamá.
Pero dito así todo xunto,
é coma se fose correr un maratón.
Veña, xa bebiches moito.
Só quería ir vivir con Diego e...
Ir vivir con Diego?
Levas toda a vida con el, vas ir probar?
Cariño, non bebas máis, polo amor de Deus.
E se vas saír, colle un taxi.
- Non vou saír. - Vale, ti colle un taxi.
[música disco]
- Ola! - Parabéns!
Grazas! [berra contenta]
[todas berran] Vas casar! Vas casar!
[animan e berran]
[celebran]
Pero, a ver?
Que bonito!
- Xa, tía, é moi bonito. - É precioso.
Ei, tía, viches a Diego?
Si, estaba por aquí.
- Como foi todo? - Foi xenial.
Miña nai ten todo organizado, xa sabedes como é.
Pero, rapazas, teño data! 12 de xullo!
[celebran e berran]
E logo vas ti, eh, guapa?
Tía, que fan aí dentro?
- Oes, imos aí? - Vamos.
Si.
Tía, que chea levo, de verdade.
Eu tamén. Mi madriña!
É que vaia noite.
[Vera] Que cara levamos.
Diego?
Pero non ías para a casa?
Carallo...
Ti sabías isto?
[música tensa]
[voz con eco] A ver...
[tose]
[música nostálxica]
[salouca]
[berra]
[música esperanzadora]
[sinal acústico do coche]
[son grave do motor]
[continúa a música esperanzadora]
[chamada ao móbil]
Mamá, perdoa que onte non te chamara, tiña que rematar un informe.
Xa. Non te preocupes.
Chamo a esta hora porque se non sei que non te pillo.
Como estás? Como está papá?
Ben, pois aquí todo normal.
Xa sabes, traballo, traballo e pouco máis.
Cóntame ti, que tal as cousas?
Ben, ben, todo ben.
Tiven que facer un traballo a hostia de complicado,
pero prometéronme un ascenso.
Ai, pero que alegría, Éric!
Ves como todo chega?
A ver se por fin gaño un soldo decente e chego a fin de mes.
Merécelo, levas toda a vida preparándote para isto.
Pásoche a teu pai, que quere falar.
[barullo]
Que tal, meu? Como estás?
[Éric] En nada vouche mercar os billetes para o Caribe.
Acouga, xa sabes que eu con Tenerife confórmome.
Hoxe é un día importante, papá.
Oe, que...
que saibas que túa nai e mais eu estamos moi orgullosos de ti.
[música esperanzadora]
[suspiro de malestar]
Home. Pasa, pasa.
Bos días, Simón.
Vale. Aquí tes.
Carallo!
En tempo récord, eh?
Gañando o ascenso.
[teléfono]
[Simón] Dime.
Si, si, que suba ao meu despacho.
Tráesme un cafeíño?
Con dous de azucre.
[xeme de malestar]
[moza] Vera?
Cariño, que fas aquí?
Sorpresa...
[salouca]
Pero que pasou?
[conversas e teléfonos de fondo]
- Johan, á fronte. - Encantado.
Un fenómeno. Débesme unha, eh, Johan?
Carmen e Lola non sei moi ben o que fan.
É broma.
De relación co cliente.
E a verdade é que... tes un equipo estupendo.
E preséntoche a Éric.
- Ernesto. - Que tal? Como estás? Encantado.
Éric está en desenvolvemento de proxectos.
É do melloriño que temos no departamento.
Ernesto vai comezar connosco como project manager.
Non é? Vémonos agora.
Vémonos.
- (Simón) E... o dito. - [continúan a conversa]
Perdoa, Simón. Importaríache que falásemos un momento?
Oe, que...
a que veu iso?
A que veu que?
O mozo este, Ernesto.
O do posto de project manager.
Un tipo ben simpático. Ademais, ten un currículo incrible.
Xa, Simón, pero ti prometérasme a min ese ascenso.
A ver, podes pechar a porta, por favor?
- Mira. - Si...
A ver, Éric, non podo negar que te deixases os collóns traballando.
Pero a min chéganme ordes de arriba e fago o que me din.
Hai que esperar a que saia outra vacante.
Así que nada. Rapaz, un chisco de paciencia.
De paciencia?
[Éric] Mira.
Sabes cantos anos levo estudando e traballando á vez?
Oito anos, meu.
É tempo, eh?
Sen fins de semana.
Sen vacacións.
Traballando horas que ninguén me está pagando.
Non sei... paciencia, meu,
é o que non me queda, sabes?
Éric,
teño un montón de cousas que facer.
[música de acción]
Presento a miña dimisión.
Pero que dis, home? Se marchas así,
nin sequera tes dereito a paro.
Non digas parvadas.
Se non vas beber o café, para que carallo o pides, hostia?
[continúa a música de acción]
[Éric ri]
[respira fondo]
Vaites! Que estamos a celebrar?
- A miña dimisión. - Como?
- Marchei da empresa. - Pero ti toleaches?
Deixei que se fixera ben, que sei que vos gusta.
Pero, Éric, ti como estás?
Eu ben. Estou perfecto.
Estou feliz. Bótoche unha?
Dime unha carta.
Pénsaa ben.
[compañeiro 2] O tres de copas.
[Éric] O tres de copas.
[Éric asubía]
Aquí está o tres de copas.
[compañeiro 2] Esta.
Non.
Non me fodas.
Vai!
[Éric] Oh, non.
Mira!
[compañeiro 2] Cabrón.
Opa!
[compañeiro 2] Aí o tes, eh?
Son mago.
Éric, o da maxia está moi ben, pero...
por que non chamas mañá ao teu xefe
e lle pides perdón? Vai readmitirte seguro.
Nin de broma.
- Non o podes tomar así, Éric. - E como queres que o tome?
Dime.
Cando pensas que vas poder vivir ti só nun piso?
Non sei, aos 35.
Segundo os meus cálculos, aos 40.
- Non me fodas. - Si, Mora.
Os salarios soben un 1,6 % e o prezo da vivenda un 7,4 %.
Non me dan os cálculos.
Pois vaia panorama, non?
Ata os 40 vivindo xuntos, manda nabo.
Pois iso. Que non é tan doado como nos contaron.
De feito,
queríavos propoñer unha cousa.
A ver, sóltao.
Quero que montemos algo.
Os tres.
Un avogado.
Un financeiro.
E un enxeñeiro.
Xuntos somos invencibles.
Que queres montar? Un negocio?
Máis ou menos.
A ver... para min agora mesmo non é o momento, a verdade.
Por que? Se non sabes o que é.
A ver, non volo contei porque non puiden, pero...
que vou ser pai!
- Que? - Non me fodas!
- Si, pai. - Que dis?
- Que si. E Elena, nai. - Hostia, meu!
- Parabéns! - Grazas.
- Pero que dis, Mora? - Aí está o tío Luiso!
- Carallo! - Imos celebralo.
- Oes, alégrome moito, eh? - Grazas.
Xa montaremos algo noutro momento.
[Mora] Si, xa haberá tempo.
[brinde]
[Vera] Tía, que vou facer? É que non podo volver a Comillas.
Non quero volver.
Sábeo todo o mundo. Síntome traizoada.
Onde vou vivir?
Debaixo dunha ponte, probablemente, meu amor.
Veña, vístete. Espílete.
Non, tía, que non me apetece.
Vera...
sabes o que é isto?
Isto é Diego agora mesmo.
E sabes que imos facer con el?
Bos días, Gracia.
Ola, que tal?
Éric, síntoo, pero a caixa xa está pechada.
Non, non. Viña por...
Quería pedir un crédito.
E vaia, é a miña primeira vez e non sei como facelo, a verdade.
Iso tes que falalo con Marco.
Agarda, vou ver se te pode atender.
[conversas de fondo]
[música de tensión]
Eu creo que con 1500 ou 1000 sería suficiente.
Para aguantar un mes.
Sabes?
Tróuxenche o meu currículo.
Son enxeñeiro, teño un máster, traballei en varios sitios,
pero vaia, está todo aí.
A ver, Éric, o que vou necesitar
son as tres últimas declaracións da renda.
Grazas.
[teléfono]
[director de banco ao teléfono] Si?
E con isto quedo eu para unha cousiña que teño que facer.
[rancheira popular mexicana]
Díxome que estaba moi ben.
♪ Cadela velenosa, refugallo da vida. ♪
♪ Ódiote e desprézote. ♪
- ♪ Rata de dúas patas... ♪ - Vale, vale.
- Déixasme? - ♪ Estouche falando a ti. ♪
Por aquí?
Por favor.
Vera, cariño, lembras cando tiveches o accidente de moto?
Si.
E volviches subir a unha moto?
- Non. - Pois isto é igual.
Tes que volver subir a unha moto o antes posible.
Se non, vas collerlle medo e vai ser peor.
- Dámo. - Que non, tía, que non.
Cariño, mira,
agora tes que estar na acción.
Un pouquiño de pim pam pum.
Ese pim pam pum?
Pim pam pum.
Que vergoña!
Así é a cousa.
Vale, a ver.
Póñote ao día.
Isto é basicamente un catálogo de homes.
Primeiro está o aventureiro.
Todo o día de aquí para alá, fotos de paisaxes...
Pero, moza, a súa cara é un misterio.
Logo está o exhibicionista,
de moito músculo e moita pose,
pero na cama... son un puto desastre.
Logo temos os apampados.
Que, basicamente, os pobres non saben moi ben
se queren ligar ou pedir axuda.
A ver, foto.
Nome de usuario?
Vera.
A exploradora.
Que estás buscando?
Morrer.
Unicornios, miña amiga.
O obxectivo nestas apps é cazar unicornios.
Eses homes perfectos que ves unha vez...
e desaparecen máis rápido ca o wifi gratis.
Son moi guapos.
Non che falan de sexo á primeira.
E a eses é moi importante que lles digas que queres quedar
antes de que borren a aplicación.
[música pop indie]
[Vera] Lola, algo sinxelo, por favor.
É dicir...
Non. Iso é demasiado.
Non, isto é divino.
A ver, pon isto.
Así transparente, branquiño.
- Gústame. - Un drama.
A ver, abrocha.
Este, mira.
Moita praia, moito corpo, pero logo nada, non é?
[segue a música pop indie]
MEU AVÓ ERA PESCADOR E NAVEGO DESDE CATIVO.
Que ben.
- Psicólogos, pastillas... - E como estás agora?
Dígoche a verdade ou o que lle conto á miña nai?
- [chora desconsolado] - Veña, pobre...
[rapaz salouca] Merda...
[segue a música pop indie]
Eu non podo quedar con el se ti quedaches con el.
A ver, rapaza...
Ai, encántame!
[mozo] Damos un paseo?
Ou se queres imos á miña casa.
Á túa casa?
- OLA, NACHO, SON MARGA. - OLA, MARGA, QUEDAMOS?
Este é requintado de máis.
Encántame.
E ti conduces?
Fas preguntas rarísimas, pero non, non conduzo.
A ver esa chaqueta.
Non.
- Non? - Non.
Conteille á miña nai que tiña unha cita cunha rapaza
e dixo: "Voulle facer unhas madalenas".
Teñen unha pinta! Fainas con avea, masa nai...
POR CERTO, SABES CONDUCIR?
POIS NON, E TI?
Oh!
[imita varios acentos] Non mames, güey, non estou aquí para...
Illo, que non te estou escoitando. Que me estás contando?
[Luiso desde fóra] Éric, canto che falta, meu?
Si!
- [Luiso] Meu, sae xa. - Que xa saio!
Que pasa, meu?
[Éric] Ei, Chino, como vai?
Xa teño o teu, eh, pesado.
Moi ben.
Vexo que non perdiches facultades.
A verdade é que quedaron incribles.
Pero para que carallo queres ti isto?
[Éric] E ti para que preguntas tanto?
Eh?
Xa me contarás cando veñas.
Que fago? Cho mando?
Si, manda.
Mándamo á miña casa, eh? En Madrid.
[Chino] Vale, déixote, que estou tomando unha cervexa.
Veña, chao. E grazas.
- [Chino] Ata logo. - Chao.
[porta]
- Ola. - [Lola] Como foi?
Fatal. Sabes quen me tocou hoxe?
O exhibicionista, tía. Un horror.
Muller, non te desanimes.
Isto é cultura xeral.
Cultura xeral? Pois agora mesmo vou borrar a aplicación.
- [chamada ao móbil] - Non o podo crer.
- Diego. - Ai, de verdade, que pesado é.
Tía, que fago?
Non sei, igual con outro día de tunos reláxase.
[colga a chamada]
Oi!
Que pasa? Pero non estabas cansa de mocear?
- Si, tía, canseime. - Vera, é un unicornio.
- Que dis? - Que é un unicornio.
E como sabes que é un unicornio?
Porque son unha especialista.
Que fas, Lola? Para.
Non, Lola, por favor, non.
Ai, de verdade, reláxate, vou organizar a túa cita.
Confía en min.
[motores]
[motor acelerando]
[chíos de alerta]
[motor acelerando]
[cambios de marcha]
Toma!
[aplausos no videoxogo]
[videoxogo] You win!
Deixáchesme tolo co da moto.
- Si? - Moi ben, de verdade.
- Gustouche? - Moito.
É que me gustan as motos. Vaia, gustábanme.
Cando era pequena tiven un accidente de moto
- e non volvín subir a unha. - Xa, adoita pasar cando te esnafras.
Pero vaia, iso é cousa de coller confianza.
Iso din.
Entón non conduces, non?
Coche tampouco?
Coche si.
Que ben!
Mira, se cadra paréceche un pouco precipitado, pero...
cáesme moi ben e, non sei,
que se che apetece que vaiamos de fin de semana os dous.
Os dous?
Eh... non sei, non sei.
A ver, como colegas, eh?
Imos vendo, imos coñecéndonos.
Que non che digo que teñamos que durmir xuntos.
Si, si, si. Ben.
Si?
Non.
Ah, non?
É dicir, non sei, pénsoo e... dígoche algo.
Vale.
Déixoche o meu número de teléfono
e xa me escribes cando o penses.
Vale.
Telo aí detrás.
Como?
Aí detrás, na saia.
Pero onde quere ir?
Non sei, di que é sorpresa e non sei que.
Vaia, vaia, véxote moi solta.
Oes, que non lle dixen que si.
Por agora.
Dereitiña ao pim, pam, pum vas.
Que dis, tía?
Non. Ti só pensas niso.
Ai!
[sirenas e latexos do corazón]
[respiración e latexos]
[notificación]
[música de tensión]
[segue a música de tensión]
[finxe acento de América do Sur] Quieto todo o mundo,
isto é un atraco! Arriba esas manciñas xa! Erguédevos!
Veñan todos para aquí.
Os catro, veña!
- Apuren, veña. Ao chan! - Tranquilo!
Póñanse no chan!
Gracia, érgase. Ao seu sitio, tranquiliña.
Déitense mirando para alá. Para alá.
Ti, mirando así. Para alá!
Gracia, tranquiliña que non lle vai pasar nada
nin a vostede nin ao seu mozo Pablo, que traballa nesa oficina preto de Sol.
[Éric] Todo está ben. Non chore.
Non chore, que non vai pasar nada.
Escoite. Ben, pois abra esa caixa forte.
Ábraa xa!
Ábraa e apure.
Apure, gonorrea, que son perigosísimo!
Métao todo aí, que non lle quede nada.
Vaia, veña, rápido.
Apure, veña!
Que non quede nada!
Son perigoso!
Veña, axiña!
En canto Gracia remate de baleirar esa caixa forte,
vostedes van chamar á policía, pero dentro dun anaquiño,
porque eu necesito tempo.
Se non o fan, miren,
teño información abondo das súas mamás,
dos seus filliños e de todo o mundo, mesmo das súas amantes, Marco, si?
Oíron ben? Déame iso e tómbese.
Tómbese mirando para alá, Gracia.
Pechen os ollos e conten ata cen. Conten!
[todos] Un, dous, tres, catro, cinco, seis...
[timbre]
[música de tensión]
[timbre]
[sirenas]
Non o entendía.
Están todos ben?
Si, si.
- Que pasou? - Entraron roubar.
Un tipo cunha pistola e...
non vimos nada, mandounos deitar mirando para alá.
[Gracia] Si, estaba tolo perdido, drogado...
[Marco] Estaba moi tolo e moi violento e...
[policía] Non pode estar aquí.
Vaia! Perdón, pensaba que estaba aberto.
Non, el é cliente noso.
Si, que viña polo do crédito, para ver como queren
que lles mande as declaracións da renda.
Iso mellor noutro momento.
[Gracia] Si, estás ben, Marco?
Desculpade, roubaron?
Perdón, non podes estar aquí.
Non, dígoo porque vin un tipo correndo
que levaba unha capucha negra,
unha mochila ao lombo...
Levaba máscara?
- Si. - Si, é el.
E uns lentes de sol tamén.
Si, é el, seguro.
- Tiña acento colombiano. - Colombiano? Era mexicano.
Marco, por favor, se era romanés.
[traballadora 2] Se era chileno!
[Marco] Chileno di a outra!
- Era... - [manda calar]
Perdón.
Viuno saír nalgunha dirección?
Si, é que vivo xusto en fronte.
E cando saín da casa, de súpeto cruceime con el
e dixen: "Uf, este tipo é raro, isto cheira..."
Creo que ía cara á glorieta de Quevedo.
Vale, moitas grazas.
[Éric] Rapaces, síntoo, vaia susto.
[Marco] Mi madriña, que susto.
- [policía] A que hora foi, máis ou menos? - [Marco] Hai nada.
[Gracia] Estabamos esperando o furgón para pechalo todo.
[música de intriga]
[chíos do trebello]
[mecanismo abríndose]
[música de tensión]
[sirenas]
Home, tío!
Ti por aquí?
Vivo aquí en fronte.
Hostia! [ri]
García, vai entrando.
Incorpórome eu agora mesmo.
Que?
Onde vas con iso?
Empezas o Camiño de Santiago desde Roncesvales?
Non.
Vou á casa duns colegas por Torrelodones
- pasar a fin de semana. - A fin de semana?
[asubía] Xa, xa sabes, tío.
Es coma túa nai: que nunca falte de nada.
Eu xa ves, rutina.
Acaban de avisarnos de que atracaron isto.
Si, dixéronmo. Porque tiven que entrar,
que non me funcionaba a tarxeta e dixéronmo. Vaia lea.
A ver, con 50 euros arranxas?
Tío, de verdade que non.
Cólleos, que teño que entrar, que teño que entrar.
Desfruta, que estás na idade de desfrutar.
[policía] Ela é a que traballa aquí?
[Gracia] Traballamos todos.
Ah, el tamén?
- Si. - Dende hai tres anos.
- [Gracia] Si, dous e medio. - [Marco] Dous e medio, tres.
- [Gracia] Dá igual, o caso... - [home] O roubo foi hoxe.
O director do banco, a caixeira, o inspector Trigo.
Ola.
E a pistola de plástico do bazar dos chineses.
- Non me fodas. - Que?
Non se decataron en ningún momento?
Enganounos.
Vera!
Que tal?
Que tal? Como estás?
Pensei que non ías aparecer.
Perdoa, que non me funcionaba a tarxeta.
- Pero vaia, xa saquei cartos. - Moi ben.
- Imos? - Si, imos.
Carallo!
- É teu? - Eh... máis ou menos.
Se queres podes deixar as cousas aquí.
Non será roubado?
Imaxinas?
Oes, collemos algo para levar de comer?
Eh... eu creo que é mellor marchar e coller algo polo camiño.
- Vale. - Veña.
- E algo para beber? - Eh?
Que se queres auga.
Cando paremos para comer colleremos auga tamén. Si?
Vale, si.
Veña.
[Vera] Ai, merda!
A carteira, que a deixei detrás.
A carteira?
[Vera] Si.
- Aquí, non? - Si.
Aquí está.
- Telo todo? - Téñoo todo.
[Trigo] Bomba lapa da señorita Pepis,
- pistola de plástico dos chineses... - Pasa por auténtica.
[Trigo] Non teño claro se se trata dun tolo solitario ou dunha banda.
Mandei montar controis nas saídas de Madrid.
Nos aeroportos e estacións de tren xa están avisados.
Silva, es consciente de que tes un problema co doce?
Que?
E ti es consciente de que es imbécil?
En serio non me vas dicir canto se tarda en chegar?
Non.
Vale.
Nin a onde imos?
Que non.
- Vale. - É unha sorpresa, non?
Vale, vale, vale.
Pero indicarasme, polo menos?
Vale, iso si: ti segue recto.
- Si, sigo recto. - Todo recto.
[radio] Acábase de producir un roubo nunha das sucursais
do Banco de Comillas no barrio de Chamberí.
Estrañamente, non se atopou a ningún dos ladróns.
Non se sabe se é un solitario ou unha ban...
Ti.
Dime.
Compañeiro, a ver como che explico eu isto.
O meu sobriño?
Por que tedes aí ao meu sobriño?
Este vídeo é do momento do atraco.
E este, minutos despois.
Xusto antes de que roubaran o furgón. Fíxate ben.
Mesma complexión.
Mesmos tenis.
Estádesme gastando unha broma co meu sobriño?
- Non me fai ningunha graza. - E aínda hai máis.
Fíxate no cinto dese custodio.
Mira.
Aí.
Espera.
Achégocho.
Como vai ser o meu sobriño?
O meu sobriño é enxeñeiro
e van facelo fixo esta semana. Ese é o meu sobriño.
Comprobei as imaxes, non hai dúbida.
Trigo, o teu sobriño estaba metido nalgunha lea?
Fillo de puta!
A lea vaina ter en breve, cando o colla polo pescozo.
García, colle a Ismael e sae.
- A Ismael non! - [Silva] Vas pasalo en grande.
Silva, Ismael...
Trigo, xa sabes o que toca. Ponte con Manuel,
que está cuns roubos en pastelarías.
Pídocho de xeonllos.
Escoita, pídocho...
Quen vai coñecer o modus operandi do meu sobriño mellor ca min?
Trigo, non podes traballar no caso dun familiar.
- Xa o sabes. - Se me pos a traballar nisto,
queda entre ti e mais eu, non se decata ninguén.
Dou co rapaz, consigo que se entregue
e aquí paz e despois gloria. Se o colledes vós vai ser moito peor.
Ese rapaz non aguanta no caldeiro nin dez minutos.
É coma un fillo para min. Silva!
Non.
Fala con Manuel e ponte coas pastelarías.
Atracaron un par en Aluche.
Fóra.
Trigo, espera.
Grazas, grazas.
Xa que vas, trae uns boliños para o café.
Claro que si.
Ismael.
Toma.
[Ismael suspira]
- Documentación do coche, por favor. - Si, claro.
Aquí está.
[policía] Os DNI?
E o seu DNI?
Roubáronme a carteira.
- Puxo a denuncia? - Non, aínda non.
Coa viaxe, o traballo e todo, non tiven tempo.
[policía] Onde van?
Lévoa coñecer os meus pais, señor axente.
[policía] Continúen.
Grazas.
Que teñan moi bo día.
Coñecer os teus pais?
[radio]
Non che gusta o plan?
Estás fatal da cabeza, dígocho eu!
Sería un pouco raro que a primeira moza
que lles presente aos meus pais fora unha descoñecida.
Nunca lles presentaches a ninguén?
Non, nunca.
Vaia, é que nunca estiven namorado.
Ou polo menos non como a xente di que se namora.
[Vera] E ti como te namoras?
[música indie en castelán pola radio]
Direicho cando me pase.
[radio] ♪ Ti es tan perfecta e eu só un perfecto idiota. ♪
[sobe o volume]
♪ ... diminuto, case nada, por ti. ♪
[comeza a cantar] ♪ E ti bailando, bailando, bailando, ♪
♪ e eu chorando, chorando por ti. ♪
♪ Vou morrendo mentres bailas... ♪
- Estaste a rir de min? - Non.
Si, estás ríndote min.
Non, é que non esperaba que foses cantar.
Pero segue cantando, cantas moi ben.
Non coñeces a canción?
- Na vida escoitei esta canción. - En serio? Se é un temazo, Nacho.
Non sei que canción é.
♪ Vou morrendo... ♪ Nin che soa?
- Non. - En serio?
♪ Que paren a puta orquestra porque creo que morro. ♪
♪ Porque ti estabas de festa, pero eu estaba de enterro. ♪
♪ Do meu amor propio, acabado, aniquilado e enterrado por ti. ♪
♪ E fago que non pasa nada e pérdome entre a xente. ♪
♪ Mentres ti toleas eu vólvome transparente. ♪
♪ Oes, mira! ♪
- Para! Que fas? - [Éric cantaruxa]
♪ E o que pasa es ti. ♪
♪ E ti bailando, bailando, bailando... ♪
[continúa a canción]
♪ e eu chorando, chorando por ti. ♪
♪ Vou morrendo mentres bailas. ♪
♪ E ti bailando, bailando, bailando. ♪
♪ E eu chorando, sufrindo de amor. ♪
[timbre]
Tivo que esquecer as chaves.
[timbre]
[noticias económicas na TV]
[TV] ... xa saben, malas novas para os nosos petos.
[TV] Imos á lista da compra e vemos que precisamente o azucre
subiu un oito por cento.
Outra das subas máis importantes foi a do cacao,
que experimentou un aumento do 7,5 por cento.
Miramos a parte positiva...
[música curiosa]
[timbre da bici]
[continúa a TV]
[TV] En poucos minutos avanzaremos máis sobre este dato de última hora.
Seguimos repasando máis datos económicos...
[García] Boas tardes.
[Ismael] Bo proveito.
Non, tranquilos, tranquilos.
Son o subinspector García, el é o axente Conde.
Estamos buscando a Éric. Está na casa?
Non, agora mesmo non está.
Que pasou?
Cal é o seu cuarto?
Cando foi a última vez que vistes a Éric?
- Esta mañá. - Esta mañá?
- [os dous] Si.
[le] "Queridos amigos, non vou poder volver nun tempo.
Fareivos chegar a miña parte do alugueiro. Éric."
Que é isto?
O voso amigo está metido nunha lea.
Nunha moi grande.
[Éric] Vera!
Vai, Nacho, corre!
Vera, temos que marchar.
[Vera] Cambia esa cara de cu, anda.
A ver, é que temos un plan.
E imos con atraso.
Xa sei que temos un plan, pero son cinco minutos, de verdade.
Mira.
[paxaros]
É bonito, non?
[Éric] Si.
Non dicías que era unha viaxe para coñecérmonos?
Pois tráiote aquí porque cando era pequena
viña todos os veráns. Gústame moito.
Moi ben, imos?
En serio?
[Éric] Veña.
Dan ganas de bañarse, eh?
Nun lago? En febreiro?
[Vera] Pero ti non eras galego?
E que? Os galegos non temos frío?
E tamén es un pouquiño cuadriculado, eh?
"Vera, temos que ir ao noso plan,
é unha sorpresa, non chegamos a tempo, imos tarde, carallo!"
Estasme imitando?
Moi ben.
Quero facerche unha foto para a miña amiga Lola.
- Non, non, non. - Va!
- Non me gustan as fotos, Vera. - Ponte no lago, é máis bonito.
Que non saio ben nas fotos, que non.
Que fas?
Non te querías bañar? Pois vamos bañarnos.
Que dis? Para.
- Queres bañarte? - Nin se che ocorra.
Non che vou dar a man.
Non me vas dar a man? Vamos bañarnos!
Que non te tiro, é broma.
- Nacho, para, por favor. - Non te vou tirar.
Prométesmo? Non!
Que non te vou tirar.
Estás tola. Como cres que me ía tirar?
[berra] Para, Nacho!
Ah, non me belisques!
Nacho, por favor!
Non te querías bañar? Pois vamos bañarnos!
Está superquentiña!
Está moi quente, de verdade!
Non, non!
Oh, oh!
[música optimista]
[Éric berra]
Hei devolvercho!
Vou devolvercho!
[berran]
- Que estás intentando? - Tirarte.
Non podes.
Téntao!
A ver.
[berran e rin]
[música lenta]
Oh, estou conxelándome, eh!
Non o podo crer.
Que? Que pasou?
Non, non, non... O móbil.
Merda, o móbil!
Vaia!
- Síntoo, eh? - Nada, nada, xa está.
De verdade que o sinto. Ao chegar cómproche outro.
Non, ho, non te preocupes.
Non pasa nada.
Isto só serve para ternos controlados as 24 horas.
Xa está.
Tes frío?
Un pouco.
Seguiras o plan.
[Vera sopra]
Estou pensando que... non sei, quizais poderiamos parar para durmir.
Parar para durmir? Non, home, non.
Pero se está todo organizado. E o plan, que?
Mira, eu douche conversa se queres.
A ver... es destra ou zurda?
Non é por temas de conversa, Nacho. É que estou cansa.
Pero estamos a piques de chegar. Non te preocupes.
[Vera] Canto falta?
Nada, tres horas.
- Tres horas? - Dúas horas.
Xa teriamos chegado se non parásemos tantas veces.
- Se non cambiases o plan todo o tempo. - Pero é que conduzo eu.
- É que estou cansa. - Xa, síntoo.
Se eu tivera carné, conduciría eu, non todo o tempo ti.
Pero como teño o carné e estou a conducir,
dígocho: estou cansa, quero parar e imos parar.
[Éric, enfadado] Pois a cambiar o plan outra vez.
Perfecto.
[música lenta]
[chocallos e balbordo]
Mira, hai un hotel aí.
Por que non vas entrando e preguntas se hai sitio?
Si?
Eu teño que facer un par de chamadas para cambiar o plan.
[Vera] O plan?
Vale.
Ah, claro, e custáballe moitísimo traballo avisarnos.
Pois síntoo, pero a habitación téñolla que cobrar igual.
Pois é o que hai, cabaleiro. Tivese avisado antes.
- Que necesitas, bonita? - Ola, ten habitacións?
Si, mira.
Quédanos unha, pero teño que marchar porque teño unha cea.
Subindo a escaleira, segunda porta á dereita.
Son 75 euros.
Mañá arranxamos os papeis e xa a deixades libre.
Vale, grazas.
Tiven un problema. Acabo de pinchar unha roda
e estou coa lea, agardando pola grúa e todo iso,
e vaime ser imposible, de verdade.
Si, seguro, seguro.
Á primeira hora chámoo.
Só unha chave? Non pediches dúas habitacións?
Tamén che parece mal?
Que é broma!
[descrida] Xa.
Pois non está tan mal a habitación, eh? Pensaba que ía estar moito peor.
Ai, mira, a cama é cómoda.
Ai.
Ai!
Estou rebentada.
Como me quede aquí, adormezo.
Iso, ti reláxate.
Descansa, que vou buscar algo para cear, vale?
Agora veño.
Pero imos saír tomar algo, non? Que son festas.
Mira, dúchome e logo saímos, vale?
Podes quitar a mochila, que non cha vou roubar.
[en alto] Vou baixar preguntar por un sitio onde cear.
[Vera] Vale.
[música de intriga]
Si, para esta noite.
[muller] Síntoo, fillo.
Aquí no Entroido ou reservas taxi ou imposible.
[música alta e festiva]
Perdoe.
Perdoe!
Sabe se hai algún autobús que saia para Pontevedra ou Vigo?
A esta hora xa non hai ningún.
A esta hora non...
[música alta e festiva]
Posme un trago?
Sen disfrace non se serve nada.
[pai de Éric] Cuñado, que sorpresa! Pero que sorpresa!
[nai] Ai, Susiño!
Que bo.
[nai] Pero por Deus, e ti aquí?
Eu un pouquiño por aquí, un pouquiño por alí.
[en galego] Cago na cona, pero non engordas un carallo!
Que pasa? En Madrid non che dan de comer, eh?
- [rin] - Como aquí, non.
E como é que viñeches? Choio?
Non, non. Collín uns días así de...
- asuntos propios. - [nai] Ben, moi ben. E Vir?
Con moitísimo traballo na floraría.
- Mándavos un bico moi grande. - Ven botar unha partida.
- Dáme un minutiño. - Vale.
Ai, que ilusión que viñeras. Non contaba, eh?
Si, si, si.
Que?
Podemos falar un momento os tres?
Si. Pero que pasou?
Nada...
Falamos mellor na cociña, que estamos máis tranquilos, vale?
[secador]
[pasos]
Ola?
[Éric] Volvín!
Estaría feo que me deixaras aquí tirada.
[Éric] Tróuxenche unha sorpresa.
Ai, si?
Carallo, que calor dá isto.
Cando queiras, cambiamos.
A min gústame o que me tocou.
Si, quédache moi ben.
A ti tamén che queda moi ben.
Si? Ti cres?
Si, faiche bo cu.
Carmen, claro que o vou atopar.
Vou convencelo para que se entregue e logo imos solucionando
o que teñamos que solucionar, pouco a pouco.
Pero tedes que estar enteiros. Temos que estar enteiros.
[Carmen salouca]
[cantan unha canción tradicional]
Oe, vaia festa, non?
- Está xenial! - Si, si. Xa ves.
♪ E pousa, e pousa axiña, e non me toques naquela cousiña. ♪
[palmas ao ritmo]
[Vera] Grazas.
A ver.
[as mulleres seguen cantando]
[Éric] Xa sabes o que queres?
E ti?
Que? Novidades?
Conseguimos as gravacións das cámaras de seguridade da zona.
- Moi ben. - Imos reconstruír os seus pasos.
Veña, vai.
A ver se o atopamos, eh? Poñédevos as pilas.
- Ata mañá. - Ata mañá, xefa.
Veña, García.
Dispara.
Play.
Vivan as comadres!
[todas] Vivan!
Viva Verín!
- [todas] Viva! - Viva!
Viva o Entroido!
Viva!
[comadre] O Entroido é unha tradición que non se debe perder.
E se se vén á cea de comadres, non se pode escapar delas, eh?
- [berran con picardía] - Que veñen aquí!
Érguete, guapo!
- Ela! - Eu non! Ti, ti.
Ti, rapaz! Ti, ti, ti!
Veña, que aproveite!
- Imos ver. - Como te chamas?
Eri... [corrixe] Nacho.
Nacho!
Pero mirade que guapo é Nacho!
[berran con picardía]
- Sodes noivos? - Non, non.
[comadre] Así que non sodes noivos!
Rapazas, Nacho hoxe veu aquí para ligar!
[berran con picardía]
É que aquí temos unha tradición.
E é que hai que espir ao home que vén novo.
Así que tocouche!
Rapazas! A por el!
Sen compaixón!
[berros e algarabía]
[chocallos dos cigarróns]
A ela!
[percusión ao lonxe]
[Vera ri]
- De que ris? - De nada.
- Da miña pinta? - Si.
Estamos para facernos unha foto.
O meu móbil non ten cámara.
Vaia, pero podes sacala co teu.
Co meu?
Lémbrocho?
Lémbroche o que pasou?
A ver, agarda.
Aí. Ponte guapa.
[Éric imita o son dunha cámara]
Moi ben.
É raro estar sen móbil, non?
Ou sexa, non sei se é raro, pero é como...
Sinto coma se non tivera pasado,
coma se se borraran todos os meus recordos.
Vaia, pero deuche bastante igual.
- Si, non? Si. - Pareceume iso, si.
Si, deume bastante igual, si.
É que non quero que me controlen máis.
Non.
E ademais hai cousas do meu pasado que prefiro esquecer.
A ver, unha muller cun cochazo así
ten que ter un pasado moi interesante.
O cochazo é de meu pai.
E si, tiña un plan perfecto.
Vaia, meus pais tiñan un plan perfecto para min.
Rematar o máster, traballar no despacho da miña nai,
casar, vivir nunha casa preciosa e ter uns fillos preciosos tamén.
Soa ben.
Si.
Non?
Mágoa que o pretendente se deitara
cunha das miñas mellores amigas o día que pechamos a data da voda.
- Non... - Si.
Que oportuno.
- Síntoo. - Nada.
[música íntima]
E ti?
Cal é o teu pasado?
Pouca cousa.
Meus pais teñen un bar en Pontevedra
e eu levo toda a vida estudando e...
preparándome para o futuro.
E agora o futuro está aquí.
E sorpresa: é unha merda.
E que futuro che gustaría?
Toda a vida dixéronme o que se supoñía
que tiña que facer e que tiña que estudar isto e o outro,
e iso foi o que fixen.
E agora decátome de que non valeu para nada.
Eu o que quero é vivir preto do mar.
Traballar en algo que teña sentido, sabes?
Traballar para min.
E pouco máis.
Ao final, ser enxeñeiro non é máis que traballar
para que outros se fagan máis ricos.
E eu non quero ser rico.
Eu quero ser feliz.
Eu tamén quero iso.
Quero ser libre.
E lonxe de aquí.
[música emocionante]
Como de lonxe?
O máis lonxe posible.
[barullo, chocallos e percusión]
[berran]
[música pop indie en castelán]
♪ Viña dicirche que bailaras ao meu lado, ♪
♪ que esta noite estás tan guapa e eu estou máis guapo calado. ♪
♪ Síntoo, non sabía que xa hai quen morre por ti. ♪
♪ Pero non me compadezas, porque asumo a derrota. ♪
♪ E é que ti es tan perfecta e eu só un perfecto idiota. ♪
♪ Que se volve tan pequeno, diminuto, case nada, por ti. ♪
♪ E ti bailando, bailando, bailando. ♪
♪ E eu chorando, chorando por ti. ♪
♪ Vou morrendo mentres bailas. Vou morrendo mentres bailas. ♪
♪ E ti bailando, bailando, bailando. ♪
♪ E eu chorando, chorando por ti. ♪
♪ Vou morrendo mentres bailas. Vou morrendo mentres bailas. ♪
♪ E ti bailando, bailando, bailando. ♪
♪ E eu chorando, sufrindo de amor. ♪
♪ Vou morrendo mentres bailas. Vou morrendo mentres bailas. ♪
♪ E ti bailabas e non sabías que o mundo enteiro se destruía. ♪
♪ Que ao vernos xuntos, ♪
♪ por un segundo, ♪
♪ no máis profundo... ♪
♪ foi a fin do mundo. ♪
♪ A fin do mundo. ♪
[aplausos e aclamación]
[Vera ri]
[música tranquila]
Carallo!
[Vera ri]
- Non sae. - [Éric] Creo que é por abaixo, eh?
Por abaixo? Por arriba.
[Vera ri]
- [Vera] Estás ben? - Si.
Seguro?
[Ismael bocexa]
[música curiosa]
García!
Vai cunha rapaza?
E cun Aston Martin.
[García] A ver se consigo a matrícula.
De quen carallo será este coche?
Agora cho digo.
Carallo, este é un 12 cilindros.
Polo menos 500 cabalos.
Que marabilla de coche!
Asier Tomé! Téñoo!
[Ismael] Vaia máquina!
Grazas.
[TV en galego] Tiveron lugar en Verín as tradicionais celebracións
do Xoves de Comadres. Os máis cativos gozaron
do desfile infantil e non faltaron as ceas de comadres.
Centos de mulleres xuntáronse en bares e restaurantes
da vila para cumprir con esta tradición feminina
na que, iso si, algún home curioso tamén quixo participar.
[comadres celebran]
Jesús, sei onde está!
- Eh? - Que sei onde está Éric.
O rapaz?
Onde está o rapaz?
Vamos, vamos, vamos!
Si, si, entendido.
Veña, grazas.
Directamente a Verín.
- A Verín? - A Verín, veña, concéntrate.
Atoparon o coche alí.
E do dono sábese algo?
[García] Nada.
Din que están no Entroido, que aquilo é unha tolemia.
Sabes o que son os cigarróns?
Os que?
Vas alucinar.
[motor acelerando]
[ladridos ao lonxe]
[música de intriga]
[en galego] Boas, que vai tomar?
Bos días.
Ponme dous cafés con leite para levar.
E tamén un paquete deses.
Grazas.
Oe, Chino, que tal?
Ben, ben.
Preciso outro favor dos teus, meu.
Outro deses pasaportes.
É para unha amiga, pero precísao para onte.
Veña, na rotonda, segunda saída.
Grazas, Tomtom.
Seis con corenta.
[en galego] Non tes menos?
Queda co cambio.
[camareiro] Carallo!
[Trigo] Non me fodas.
[Trigo] Perdón.
[en galego] Cabaleiro, se non lle bota moedas non funciona.
[sons de triunfo]
[moedas caendo]
[música de intriga e acción]
Vera?
Vera!
De Cantabria?
Carallo!
Pero como non vas quedar para vivir a farrapada?
Xa, xa o sei.
- Pénsoo e dígovos algo. - Vera?
Vale.
Vera, onde estabas?
E ti, onde estabas?
Aquí.
Que fas coa mochila?
Por?
Fun buscar o almorzo.
Ola! Que tal? Son Antón.
Nacho, encantado.
- Oe, temos que... - Coméntoche.
Vera e mais eu temos un plan.
- Un plan? - Si.
Imos a Laza.
A Laza?
Si.
E por que non?
E a sorpresa?
Non dicías que son un cuadriculado? Pois mira, para que vexas.
Veña, vamos a Laza.
Onde tedes o coche?
- Nun aparcadoiro. - No de terra?
Si.
Como está iso, vai ser imposible sacalo.
- Pero teño unha solución. Tía! - Dime, Antón.
- Aínda está por aí a moto do avó? - Está.
Moto?
[chocallos]
Viches?
Cigarróns.
Ei, rapaces. Mirade que marabilla, eh?
Nova, noviña.
[Antón] Como o primeiro día.
- Vaites. - [Antón] Toma.
Tomade. Toda vosa.
- Grazas. - De nada.
[Antón] Veña, rapaces.
Vamos todos para Laza, todos para o coche.
Todos para dentro.
- Seguídenos, si? - Si.
Veña, vamos.
Non vai pasar nada.
[música íntima]
[motor arrancando]
[muller] Xa llo dixen a García.
Ningún dos dous está rexistrado en ningún hotel.
Como que dous?
[muller] Ah, non o sabes?
Non sei nada, Merche.
Pódesmo contar, por favor?
Que o teu sobriño parece que está vivindo unha película.
Fuxiu cunha rapaza nun Aston Martin.
O que me faltaba: Bonnie and Clyde. Teño que deixarte, Merche.
O fillo de puta ten unha moza que está tan tola coma el.
Vas ben?
Si.
Moi ben.
[música emocionante]
Que fas?
[Éric berra con intensidade]
[hostaleira] A durmir non.
O que si viñeron foi almorzar.
Pero marcharon cun grupo de rapaces.
E por casualidade escoitou a onde se dirixían?
Si, foron con Antón.
Cara a Laza.
E quen é Antón?
E onde está Laza?
[locutora] Isto falando da Copa, pero temos que interromper
para contar unha nova de última hora.
Segundo fontes policiais, identificouse o autor
do roubo á sucursal bancaria de Madrid.
O seu nome é Éric Pontones Arruti. Un galego de...
[Trigo] O nome e a foto non, García!
O nome e a foto nunca, García!
Filtrar a foto e o nome é o último recurso.
Así non o imos atopar.
Que es un bocalán do carallo!
Cona!
Xa teus pais debían ser uns bocaláns, García.
Mira que che gusta un programiña de televisión.
Un programiña de radio.
Toda esa pallasada.
É o que che gusta a ti.
E nós temos que facer o noso traballo.
Non saír na televisión.
Os collóns, García!
[locutora] Unha das súas primeiras medidas será a implantación de aranceis
aos países da Unión Europea. A contía deses aranceis...
[chocallos e balbordo]
[Vera ri] Xa.
[os rapaces falan en galego]
Grazas.
Por?
Por todo.
[gaitas]
Non o ven vir.
A mellor festa da súa vida.
Oe, Nacho.
Nada, quería dicirche que o de onte, que...
que foi incrible.
Estou de acordo.
Non sei, é que...
contigo pásame como...
como... non sei, teño unha sensación rara, sabes?
Como...
como que me fío de ti.
E ti?
Fíaste de min?
Espera un momento. Mira, téñoche que contar unha cousa.
Que non te fías de min?
Non, non é iso.
A ver como che conto isto. Todo isto colleume por sorpresa.
Non esperaba que isto fose saír de ben contigo.
Pero non estás respondendo á pregunta.
Fíaste de min ou non te fías de min?
Fíome completamente de ti.
Por iso.
Hai algo máis que me teñas que contar
alén de que te estás namorando completamente de min?
Que dis? Non.
Si, téñoche que contar unha cousa, escóitame.
- Vin aquí por outra razón. - [Antón] Agardade.
Tedes que poñervos isto, vale?
Este para ti e este para ti.
[muiñeira con gaitas e bombo]
[balbordo]
[Éric] De verdade temos que pasar por aquí?
Home, claro.
Para chegar á miña casa non hai outra.
[Antón berra]
[Vera berra]
[música tradicional galega]
[berros e balbordo]
Estamos buscando a rúa Horta número cinco.
Rúa arriba, á dereita.
Á dereita, vale.
Bótalle un ollo, vale?
[muñeira e balbordo]
[música indie intensa]
♪ Un can ladra ao fondo da rúa. ♪
♪ A lúa iluminando o alto pavillón. ♪
♪ Máis medo á loucura ca á propia morte. ♪
♪ Un templo as estrelas dende o meu balcón. ♪
♪ Penso que quen me vai entender a min ♪
♪ se digo que non te quero e estou tola por ti. ♪
♪ Ti cres que xa non te quero. ♪
♪ Eu morro de amor por ti. ♪
♪ E morro de amor. ♪
♪ Cada vez que me miras, morro de amor. ♪
♪ E mesmo cando me esquivas eu morro de amor. ♪
♪ E de tanto sentir xa nin sinto o corazón. ♪
[cesa a música indie e segue a muñeira]
Hostia!
Estás alucinando, non?
Pois é por alí.
Veña, tira.
Como imos cruzar por aí?
Pois cruzando, carallo.
Mira, mira, vén.
[música galega de gaitas]
[Ismael] A ver, ven, ven.
Vamos, ven.
Pasa, pasa, pasa.
[berros]
É por aí, dobrando a segunda á esquerda, vale?
Atoparedes un curral cunha horta
e logo xirades segundo ides de fronte.
Non hai perda, eh? Ningunha.
Tede coidado coas escaleiras, que son algo complicadas.
Oe, Antón, poderiamos ducharnos?
[Antón] Si, claro.
Por aquí, ao fondo á dereita, tedes o baño, vale?
E aquí tedes o cuarto, podedes descansar.
Vou acender o quentador para que teñades auga quente.
- Moitas grazas. - [Éric] Grazas.
Abonda xa, home.
Á ducha.
[ducha]
Ei, non hai toallas.
Non me fodas.
Si, vou por elas.
Oh, xa sae quente.
[ronquidos]
Antón.
Antón!
- [ronquidos] - [Vera sopra]
[ducha]
[música de tensión]
[Éric no recordo] Temos un plan, imos atrasados.
Parar e durmir? Non, está todo organizado.
E o plan que?
Teño que chamar para cambiar todo o plan.
Vera!
[música intensa]
Vera!
[música intensa]
[Vera] Desculpe!
Agarde, agarde, por favor!
- Poderíame levar? - Síntoo.
Por favor, teño que chegar, é unha urxencia.
Que... que morreu miña nai.
- A onde vai? - A Madrid.
Págolle o dobre se fai falta, por favor.
Prégollo, por favor.
Onde, aquí?
Á dereita. É o seu cuarto.
- Este? - Si.
Aquí non hai ninguén.
[Antón] Pero... se estaban aquí hai un intre.
Tiñan moita equipaxe?
Unha maleta... non sei, non me fixei.
Eh...
Ti sabes onde poden estar?
Non sei, eu acáboos de coñecer.
Cantas casas tes, Antón?
Pois... a dos meus avós, a dos meus pais...
e a da irmá de miña nai.
Alégrome.
[música nostálxica]
[salouca]
♪ Xa non fai falta que mo contes... ♪
♪ se eu xa o sinto, ♪
♪ que non queres máis de min. Xa non fai falta... ♪
♪ que me amoses os dentes. ♪
♪ Se xa non che fai graza e non queres máis de min, corazón. ♪
♪ E xa que me esquivas a mirada, ♪
♪ que xa non che importa nada, ♪
♪ non ves que vou dando tombos... ♪
Sabe cal sería o próximo autobús que sae?
Si, en cinco minutos cara a Ourense.
A Ourense, xenial.
- Ourense? - Si.
♪ Porque xa non che fago falta. ♪
♪ Xa non fai falta que mo contes. ♪
♪ Se eu xa o sinto, ♪
♪ que non queres máis de min. ♪
♪ Xa non fai falta ♪
♪ que me amoses os dentes. ♪
♪ Se xa non che fai graza e non queres máis de min, corazón. ♪
- Ánimo. - Grazas.
A quen se lle ocorre dicirlle que marche cun descoñecido?
Dime, a quen?
Non sei, é que o rapaz parecía normal.
Si, normal parecería el, porque vós nin un pouco.
(Timbre)
Amiga...
Polo amor de Deus.
Papá...
[porta pechándose]
Mamá, xúroche que non sabía nada, de verdade.
Hostia, que parecía normal.
E dálle con que parecía normal.
Ti que fas aquí?
Vera, estaba moi preocupado.
- Chameite cen veces. - Non quero verte, Diego.
Cariño...
ti agora tes que darte unha ducha.
Si?
Porque temos que ir á policía. Aínda te están buscando.
Vera,
por favor.
[TV] Premio extraordinario de bacharelato e ladrón fuxido.
É Éric Pontones Arruti, o galego que atracou...
[Carmen] Premio de bacharelato.
Segundo da súa promoción na carreira.
Filla, ti pensa que, se lle sae ben,
non vas ter que preocuparte por nada.
Que se o traballo, que se o botan do piso...
- Ti como podes dicir iso? - Porque teño tres.
Acábanme coa saúde.
O rapaz vai estar ben.
Vai ter cartos ata morrer.
[Carmen] Ai, cala, que vergoña.
[clienta] Que vergoña de que? Se non o vai saber ninguén.
Se está saíndo na tele.
Na tele sae moita xente.
E mira que guapo.
[TV] Éric podería ter xa planeado o atraco.
Falamos ademais con...
[conversas de fondo]
- Ou sexa, el estaba manipulándoa. - Mamá.
- Vale. - A ver, el contoume que tiña un plan.
Pero non che comentou nada
sobre onde quería que o levases?
Non, díxome que era unha sorpresa, que me ía guiando.
Ou sexa, manipulándoa.
Si. Pasade.
Vera, preséntoche a Pablo García,
un gran profesional, e a Ismael Conde.
Son os que estaban seguíndovos.
[García] Imos ter que falar un bo anaco.
Precisamos que nos contes todo o que lembres
coa máxima precisión. É posible que se che escapase algo.
Non.
Non, porque está moi cansa e xa o contou todo.
E vostede é?
Eu son súa nai e a súa avogada.
Entón vostede é o dono do Aston Martin.
O coche de James Bond.
- Encantado. - E o pai da criatura.
[García] Asier Tomé.
Está aparcado en Verín, para a súa información.
[Asier] Si, xa mo dixeron.
Desculpen, teremos que empezar desde o principio.
[Trigo] Irmá, sabes que o que estea a pasar
non cho van contar na tele, verdade?
Xa.
[TV en galego]
Mañá vou achegarme á casa de mamá.
Como o ves?
Hai que mirar como está todo antes de poñela á venda.
Que nos vai facer falta o diñeiro, paréceme.
[música nostálxica]
Cariño.
Todos nos equivocamos ás veces.
Todos.
Estivo moi preocupado por ti.
- Si... - Si.
E está moi arrepentido do que fixo.
Veu falar connosco e contóunolo todo.
Vera.
Levades xuntos desde cativos.
Esas cousas pasan.
Pero, miña vida, tes que perdoalo.
De verdade.
Estou farta de que me digas o que teño que facer.
Oe, pero se eu nunca che digo o que tes que facer!
- Ves? - Que?
Mira, mamá, non quero volver a Comillas
e non quero traballar no despacho.
Veña, pois fenomenal. A ver, que queres?
- Pensar que quero facer de verdade. - Pero pensar para que?
Desculpade. Viña só por un vaso de auga.
Non, non, tranquilo. Pasa, veña, pasa.
- Pasa, pasa. Veña, veña. - Grazas.
Como estás?
Máis tranquila?
- Bótote moitísimo de menos. - Diego, por favor.
Chameite cen veces. Déixame explicarme.
- Que me queres explicar? - Estou moi arrepentido.
Cagueina, si, síntoo.
Non imaxino a miña vida sen ti.
Diego, é que eu xa non me fío de ti.
Eu vou estar aquí.
[música nostálxica]
[porta]
[música de acción e intriga]
[continúa a música de acción e intriga]
[chamada a móbil]
[Chino] Hostia, por fin, cabrón, a que montaches, eh?
Tes a toda a policía de España detrás.
Tes o pasaporte de Vera na casa da túa avoa.
É dicir, agora chámase Natalia.
Ola?
Ola.
Manda carallo!
Quen es ti?
Vera?
[música de acción e intriga]
[continúa a música de acción e intriga]
[timbre]
Deixouche unha nota.
[Trigo] Ola, bos días.
[timbre]
- [home] Si? - Ola, Tomás.
Son Jesús, o fillo de Lolecha,
que me comentou miña irmá Carmen que che deixara as chaves
da casa da nosa nai.
[apertura eléctrica]
Grazas.
E estes son os outros 25.
Pois isto é todo seu, cabaleiro.
- Está toda a documentación, verdade? - Toda, todo correcto.
E as súas chaves.
- Ata logo. - Grazas.
[en galego] Ola, bo día. Poñerasme un café, Susiño?
[TV] A presunta cómplice do roubo do Banco de Comillas
o pasado venres. Trátase dunha moza de 27 anos
que asegurou non saber nada do roubo
e di ter sido enganada por un mozo que coñeceu
a través dunha aplicación de citas. Presentouse voluntariamente...
Grazas.
[TV] ... nunha comisaría do centro de Madrid
cando descubriu, por un descoido, o que acontecera.
A policía asegura que o seu relato é crible.
[música de acción e intriga]
[música tranquila]
Precisas axuda?
Vera.
Estou soa.
Éric, non?
Hai que ser un cabrón para enganar así a alguén.
Síntoo.
De verdade que o sinto moitísimo.
Pero non é como pensas.
E cal era o teu plan?
Saír correndo na última gasolineira antes de chegar.
Moi delicado pola túa parte, si.
Non tes máis nada que dicir?
[Vera] Estou a unha chamada de foderche o plan.
Namorarme non era parte do plan.
Iso cambiouno todo.
E eu quería que viñeras comigo e fíxenche un...
Natalia, non?
Agora son Natalia.
Falei con Chino.
E por que viñeches?
Porque tamén estou namorada de ti.
Un pouco.
Sabes que non vas poder volver?
Pois que veñan eles verme.
[música intensa]
Como me volvas enganar, tírote pola borda.
Paréceme ben.
[tons de chamada]
Oe, vas dicirme onde imos?
Non.
[Silva] Dime, Trigo.
Trigo?
Trigo, estás aí?
Ola?
Trigo?
[música intensa]
Vén aquí.
- Vale. - Que fago?
Manteno aproado.
Mira, ves esa boia?
- Si. - Vai cara aí, vale?
Duro. Iso é.
[música tranquila]
Si!
Duro!
♪ Rirme de todo de todas as formas e ser cómplices da noite. ♪
♪ Que a lúa o vexa e quede alucinando. ♪
♪ Será testemuña da chama que prende o romance. ♪
♪ Que o reloxo que o acabe sexa un de area. ♪
♪ Con toda unha praia metida aí dentro. ♪
♪ Perdérmonos correndo a través da selva. ♪
♪ Montar unha cabana de madeira no medio. ♪
♪ Dime ao oído que vas quedar. ♪
- Chegamos, tranquila. - E non trouxen o repelente.
- Polos bichos? - A min cómenme os bichos.
Toma.
- Vale, que se prepare o Caribe. - Que se prepare!
Que se prepare o Caribe.
[celebran]
♪ O día da miña xubilación... ♪
[celebran]
[música tranquila]
Non o podo crer!
[le] "Aquí mándovos un agasallo.
A caixa de madeira leva premio dentro."
Home, e tanto.
Pon El Dorado.
E un número de teléfono. Corre, chama.
Por fin.
Canto tempo, meu! Como estás?
Vaia, púxenme un pouco moreno, non?
- Vaites! - Pero, pero, pero!
Benvidos a El Dorado!
- Son Lola, encantada. - Lola?
Tía, que fas aí?
Atopei o meu unicornio.
- Cando nace a nena? - Dentro de nada.
Oxalá estivésedes aquí.
Pois si.
Pero aquí onde? Onde estades?
Ola?
- Cortouse? - Cortouse.
[rin]
♪ Dime ao oído que vas quedar. ♪
♪ Dime ao oído que... ♪
[música intensa]
♪ I'm feeling you cando vou apagar a luz. ♪
♪ Se non estás ti, ninguén máis vai acendela. ♪
♪ I'm feeling blue ♪ ♪ cámbiame ata a actitude ♪
♪ se non vexo esas penquiñas máis cerca. ♪
♪ I'm feeling you ♪ ♪ cando vou apagar a luz. ♪
♪ Se non estás ti, ninguén máis vai acendela. ♪
♪ I'm feeling blue ♪ ♪ cámbiame ata a actitude ♪
♪ se non vexo esas penquiñas máis cerca. ♪
[remata a canción]