Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
DE PAI A FILLA
101 SEGREDOS DUN BO PAI O GOZO DE SER PAI
CRIAR FILLOS RESILIENTES
PAIS QUE CRÍAN FILLAS
SUPERAR A DOR
ANDAR EN BICI
Ter unha filla é coñecer un gozo moi especial
BENVIDA A CASA, JENNI
Benvida, parruliña. Xa estás na túa casiña.
Ola, papaíño, volvín ó meu currunchiño.
Quen está aquí?
O meu papaíño.
Velaquí o mellor papi.
Papaíño. Ei!
Móvete!
Si, dálle! Non pares.
- Ola. - Ola, papá.
Que alegría. Como estás?
- Todo ben? - Si, papá.
Ei!
- Non sabía que viña Oliver. - Pois si.
Que é...?
Imos casar!
Estás ben?
Estou, si.
- Estás sangrando moito. - Moito, si.
Non pasa nada. Con esta toalla, está solucionado.
Estades seguros, rapaces?
Que queres dicir?
É que sodes moi novos.
Mamá e ti casastes ó rematar a carreira.
E como non me pediches a súa man?
Que dis, papá?
Non che parece raro que non me pedise a túa man?
- A man? - Si.
O correcto é pedir permiso primeiro.
Algo como: "Jim, vou casar coa túa filla,
que levas toda a vida criando ti só."
A que vén isto?
Por que te enfadas o mellor día da miña vida?
Vouche facer unha pregunta: Este tipo quen é?
- Que? - Quen carallo é?
Hai anos que o coñeces.
Tecnicamente, coñézoo.
Pero non o coñezco como marido.
Pois agora si.
Onde ides vivir?
- Queres sabelo? - Claro.
Pensaba que volverías para casa.
Viviremos aquí, en Atlanta.
- Ah, si? - Poderiamos vivir nesta rúa.
Pero como todo xira arredor de ti!
Perdoa, miña rula.
Non todo xira arredor de min.
Eu só quero o mellor para ti.
Seino, papá. Perdóame por non lle pedir a Oliver que te chamase.
Non. A decisión é vosa, vale?
Parabéns. Benvido á familia.
- Seguro que estás ben? Sangras. - Si, ves? Todo ben.
- Si. - Ven aquí, meu.
Oliver.
Por onde empezamos? Que gana teño de organizar esta voda.
Non fai falta. Organízaa Heather.
Heather non é a que anda sempre de festa?
Si, por iso é perfecta.
Planeou o Crunk Fest na uni.
- Foi caralludo. - Certo, si.
- Xa mo comentaras. - Si.
E xa sabedes onde queredes casar?
Gustaríame casar onde casastes vós.
Casa Palmetto, son Scarlett.
Ola, Scarlett. Son Jim Caldwell. Quizais non se lembre.
Hai moitos anos casei no seu local.
- Ola, Jim. Recordo a túa voda. - Estupendo.
Miña filla Jenni casa este verán,
e gustaríalle moito celebralo no Palmetto.
Que boa noticia.
A ver, maio está completo.
Como sabes, debido ó tamaño da illa,
só celebramos unha voda por fin de semana.
Que che parece o 1 de xuño?
SÁBADO, 1 DE XUÑO
- Anotado para o 1 de xuño. - Ben!
Resevaremos todo o local. Vou pola tarxeta.
Non te preocupes, Jim. Es amigo da familia.
Vémonos o 1 de xuño.
Perfecto.
Este bolígrafo non pinta.
Perdoe, que di?
Jenni Caldwell, 1 de xuño.
Vaites!
Xa fixen a reserva.
- Quen está aquí? - Papi o está.
E tamén Oliver.
Si, Oliver tamén está aquí.
Todos estamos aquí.
Despois de investigardes,
toca saber a resposta á pregunta que todos nos facemos:
Está morto?
ESTÁ MORTO?
ESTAO?
Dende aquí, claramente está morto.
Vou usar punto de acercamento.
NON ESTÁ MORTO
Síntocho.
VIVO
O mapache estaba ben vivo!
AGORA EN... PRODUCIÓNS OVELLA NEGRA
Benvidos a Mascarada!
VOTEN NA CASA ENVÍEN MASCARADA Ó 627783
Dilles que chego en tres minutos.
- Margot! - Dime.
Chamou Sandra da cadea.
Pensan que Melody
é un pouco... no próximo episodio de Os trinta.
- Un pouco que? - Pois pu...
Queres dicir "puta"?
Eu... apoio as mulleres. Pero si.
Claro que o é.
Os realities inventáronse para mulleres coma ela.
Estes executivos parecen miña nai.
- Mándaos á merda. - Vale.
- Finamente. - Claro.
- E que lles digo? - Que vos dean.
Pero con outras palabras.
- "Non o vemos igual." - Así mellor.
Lembra que vén Peyton
- polo do contrato. - Vale.
Neve, Dixon!
Ei!
Non contaba con vós tan pronto.
Levounos pouco.
- Que alegría tervos nos Ánxeles! - Ola.
Vaites! Peyton Manning.
- Ola. - Ola. Margot Buckley.
Ola. Peyton. Levo tempo esperando isto.
Verás...
Estades prometidos?
- Si. - Estades prometidos!
- A pequecha! - Vou casar.
A ver, déixame ver.
- Moi bo gusto. - Verdade?
- Imos ser cuñados! - Seino.
Vaites! Como llo pediches?
Que dixeches? Chantaches o xeonllo?
Peyton Manning está esperando.
Si, que espere.
Leveina ó asador Ruth's Chris
e díxenlle: "Queres casar comigo?"
E eu contesteille que si!
Estas somos Neve mais eu en Illa Palmetto.
Non hai sitio máis bonito.
A nosa nai ódiao.
Ódiao. Aquí levamos camisetas Esprit.
Tiñamos unha obsesión.
- Non as quitabamos. - Non.
Por que só saídes Neve mais ti?
Non sodes catro irmáns mailos vosos pais?
Si, pero non nos caemos ben.
Pensaba que non o dicías en serio, que era en broma.
- Non o é. - Non.
É unha mágoa.
Onde está o aseo, por favor?
- Ó fondo do corredor, á esquerda. - Vale.
Vouche dicir algo: como cases e pases de min...
Vai todo ben?
Mamá converteu isto nun pesadelo.
Dixon é un home marabilloso.
Pero a mamá non lle gusta.
En serio? O desta muller é demasiado.
É que me pon dos nervios. Dixon é estupendo.
Non sei. Coido que é polo seu traballo.
A ver...
ser bailarín erótico é un traballo moi digno.
Non é só iso. Ela... ti xa sabes como é, Margot.
Quere que case no club, como Gwynny e Colton.
"Neve, fai coma Gwynny."
Por que non a mandas un pouco á merda?
Non podo. Eu non son coma ti.
Eu poño paz na familia.
Vale.
Ben... Vou organizar eu a túa voda.
Iso é moito pedir.
Non mo pides. Fágoo e punto.
Es a miña irmá pequena.
Que diciamos na da avoa?
"Sempre estarei do teu lado."
Sabes organizar vodas?
Planeei 17 tempadas de Guerra no altar, así que algo saberei.
O primeiro é o banquete.
Xa sabes onde quero celebralo.
- No Palmetto. - Mamá ódiao.
A quen lle importa iso? Que muller!
Á avoa encantaríalle.
- Vale. - Igual non fai falta que veña mamá.
Vou lanzar unha idea. E ti pénsalo, vale?
Que pasaría se non invitas a nosa familia?
Margot, a familia ten que vir.
SCARLETT PINKWATER NON TE ESQUECEMOS
- Casa Palmetto, son Leslie. - Ola.
Quero reservar para unha voda, a nome de Neve Buckley.
Eu son súa irmá, Margot Buckley.
A nosa avoa vivía aí.
Claro, Rosemary Buckley! Queriámola moito.
Moi amable, grazas.
Como saberá, dado o tamaño da illa,
só celebramos unha voda por semana.
Está libre o 1 de xuño?
O 1 de xuño.
SÁBADO, 1 DE XUÑO
Está dispoñible! Agora mesmo o apunto.
Voda de Neve Buckley.
Perfecto. Vou necesitar un número de tarxeta.
CASA PALMETTO
NON FALTEDES Á CERIMONIA
PROHIBIDO NADAR
PERIGO: CAIMÁNS E RÉPTILES
Ruliña, sabes quen é esa?
Oliver ten moita familia.
Será unha das súas curmás.
- Bótolle unha man? - Ai, moitas grazas.
Isto non é moi sólido.
- Verá... - Ía preguntarlle...
- Quería preguntarlle... - Oliver!
- Non podo crer que casemos. - Ei, meu!
- Que tal? - Alégrome de verte.
Eu tamén, vamos.
- Margot Buckley, si. - Xa está.
Déixanvos levar pantalón curto? Que ben.
Co ben que se está tan abrigada.
Son a puta organizadora da túa voda e ti vas casar, puta!
- Eu vou casar, puta! - Sorpresa, puta!
Esta putiña vai casar.
Esta puta vai casar.
Esta putiña vai casar.
A miña preciosa filla vai casar.
A putiña está comprometida!
Non!
Tíos.
- Non é unha putiña. - Perdón.
Isto é caralludo.
A beber!
Oh, ola!
Non sabes canto me alegro de verte.
Como vai todo?
Como se pon a túa familia cando se xunta.
Eu diría que se odian,
pero non paran de sorrir mentres din maldades.
- Explicáchelo moi ben. - Somos así totalmente.
Voute poñer ó día.
Mamá non fai máis que criticalo todo.
Gwynny quéixase duns problemas que para nada o son.
Colton chámoulle xefa a Rebecca tres veces.
Que fai aquí o pastor Jerry?
O sábado virá o pastor Luther.
Mamá invitou o pastor Jerry, non é para tanto.
Se flirteou contigo na sesión premarital.
É un galán sureño. Por certo, estou preñada.
Que?
Que alegría! Parabéns!
Grazas, pero é un segredo.
Non podo ter un fillo sen estar casada, entendes?
Vas ser a mamá máis feita do mundo.
Vaime custar non dicir nada porque estou moi feliz por vós.
Coido que debemos contalo, seguro que se alegran.
- Non. - Non, cariño.
Ei!
Ola, mamá.
Que informal te vexo.
- Levo... americana e pantalón curto. - Xa.
Grazas, en todo caso.
Que curioso que escollades illa Palmetto para celebrar a voda.
Recórdanos ós veráns coa avoa na illa.
Sempre fostes carne e unlla coa miña nai.
Así é.
Será porque vos daba caramelos.
Dirás apoio e amor incondicional.
Dá igual. Gwynny, como estás?
Ben, inda que ultimamente non podo máis.
A casa tenme moi ocupada.
Comprei unha bañeira para paxaros,
e como leva un bordo, parece unha tomba
- cun morto dentro. - Vaia.
Ademais quiteime do azucre. Todo por esta voda.
Levo tres días a dieta depurativa.
Estou sen forzas. Case non me podo mover.
Pero non pasa nada. Por ti, o que faga falta.
Grazas, Gwynny.
Lembrades o pastor Jerry?
A xefa alegrouse de velo, pastor Jerry.
Que bendición vervos a todos aquí.
Tamén a ti, Margot.
Non preciso que me toque para sentirme bendicida.
Sen tocar, por favor.
O da árbore é teu fillo?
É, si. Velaí tes a Dawson Scott.
Ola, tía Margot!
Os nenos de California non o fan?
Supoño que prefiren fumalos.
Estás fumando?
Non.
Moi ben.
Bebede!
Vou rexistrarnos no hotel.
- Vostede primeiro. - Non. Pase, por favor.
Ola. Reservamos a habitación da noiva.
Son Margot Buckley.
A miña irmá, Neve Buckley é a noiva.
Un momento. Aquí ten que haber un erro.
A miña filla tamén casa. Jenni Caldwell.
Reservamos toda a fin de semana.
Verá, aquí só teño anotada a Neve Buckley.
Non pode ser. De ningunha maneira.
Estouno vendo aquí.
- Mire ben. - A ver.
A súa nai Scarlett fixo a reserva.
Por que non a chama? Scarlett! Veña aquí! Scarlett, son Jim!
Finou o pasado verán.
- Que mágoa, síntoo. - O meu pésame.
Grazas, era tan importante para o hotel...
Canta razón tes. Ben, eu falei con ela o pasado verán.
- Cando? - O 15 de xuño.
Ese foi o día que finou.
Trae acó ese libro.
Que fai?
Vaslle deixar o libro?
Non pode facer iso.
Pero que...
Fíxate ben.
"Enlace Jenni Caldwell."
Foi o último que escribiu túa nai.
Que truco barato é este?
Ai, non!
Fixemos dúas resevas á vez.
Como?
Seguro que o resolvemos.
Imposible. Nesta illa non hai máis hoteis.
Un só peirao para a cerimonia.
Unha soa casa para o banquete de vodas.
Unha suite nupcial.
É normal que se poñan nerviosos.
A min tamén se me acumula o choio.
Tanto me ten!
Non che teño tempo para esta lea da reserva dobre.
Dis que hai dúas reservas?
A que te refires?
Reservamos a súa
maila da súa filla esta fin de semana.
Non pode ser!
Como non ía pasar isto?
A pantasma da avoa perséguenos.
Teño todo baixo control.
Non o parece.
Por que non tomades un deses cócteis de benvida
mentres eu arranxo isto?
- Sabe o que fai. - Ben.
- Vaino arranxar. - A equipaxe.
Claro que si, vale?
Que tarxeta de crédito consta?
Que terá iso que ver?
- Só nos consta a súa. - Pois aí está.
Scarlett díxome que non precisaba tarxeta
porque son amigo da familia.
Entón, a amiga borracha da milla filla púxose a planear a voda.
Que tarxeta vos consta?
- Déixame acabar. - A súa.
- Así que a reserva... - É súa.
A tarxeta é de?
Xa sabe de quen é. Para xa co da tarxeta!
Tarxeta.
Cálmense, por favor.
- Estou calma. - E eu.
- Non o parece. - Calmo total.
- En serio? - Si, que che quede claro:
a miña ruliña vai ter o seu día,
ninguén o impedirá.
Nin ti. Nin unha finada que fixo mal o seu traballo.
Nin ninguén.
Como o sábado no embarcadoiro
non estea casando a miña nena, tiro coa noiva ó puto lago.
Entendido? Vai quedar ben lavadiña.
Agora escóitame ti a min.
A miña irmá é un anxo camiñando pola terra.
Así que vou vixiar ese lago día e noite
para que nada impida que case.
Como intentes foderme, rómpoche a cara toda.
Levo 20 anos facendo Pilates,
e teño abdominais de ferro.
Pois non o parece.
Vas quedar sen man e levar unha malleira.
Vai ser humillante porque son pequena.
Vaiche encantar o lago.
Serás unha lenda local, coma o monstro do lago Ness.
Cando acabes no lago, marcharache a tintura do pelo.
Eu non boto diso. Que parvada.
- Que non boto. - Xa vexo.
Verás, legalmente a reserva é miña.
Así que ti, a túa filla, e os seus amigos ide a paseo.
Dáme a chave.
Benvida a Casa Palmetto.
Grazas, es moi amable.
Estabas ó mando! Por que non lles deches unha tarxeta?
Ti xa fixeras a reserva. Por que tiña que comprobalo?
Así que nin chamaches?
Teño ansiedade social, comunícome por email.
Dáche ansiedade chamar por teléfono?
Fago de todo menos chamadas de teléfono.
Que fixeches cos cartos que che transferimos?
Téñoos aquí no teléfono!
Síntoo! Que máis podo facer?
Ti dirás. Non es a organizadora?
Xa che pediu perdón.
Perdoade, é pola irmá da noiva esa. Faime ferver o sangue.
Vaia bruxa insoportable.
Non lle chames bruxa.
E que ten de malo?
Os homes dicides iso cando vos anoxades.
É de machistas.
Es un machista.
Pero que dicides? É unha forma de falar.
É unha forma de falar machista.
Pois que tal entón porca do carallo?
- Por favor! - Si!
Papá, para xa cos insultos! Deixa xa o tema, vale?
- Non me queres aquí? - Non!
Pois mira, marcho!
- Adeus! - Adeus!
- Xa nos veremos! - Adeus!
- Que? - Mirade para aí.
Ponse en plan maleducado, volve,
pide perdón, e espera que o esqueza todo?
- Perdóame. Canto te quero. - Perdoa. Eu tamén a ti.
Só quero unha voda perfecta, entrei en pánico.
Tamén eu.
O teu pánico non me axuda nada, entendes?
- Enténdote. - Eu enténdote a ti.
Vaia montaña rusa emocional.
- Síntome fatal. - Non tes por que.
- Culpable. - Non o es.
É que os botamos.
- Non os botamos. - Algo parecido, non?
Non fixeron a reserva.
Claro que os botamos.
Eu vin aquí tres veces,
e a súa organizadora, nin unha.
- Nin unha! - Iso é certo.
Esta é a vosa fin de semana.
Centrádevos niso.
- Vou por outra copa. - Ben.
Son mala persoa?
Non es mala persoa. Só estamos actuando con maldade.
Cárgao á miña habitación.
- Non é necesario. - É unha desculpa,
polo de monstro do lago Ness.
Vale, grazas.
Sabes que che digo?
Perdoa por suxerir que tingues o pelo.
É evidente que non.
Onde celebraredes a voda?
Hai un parque acuático.
E tamén un hotel Super 8 cerca, a máis de 300 km de aquí.
Teñen sitio para case todos.
Así que...
Seguro que todo sae ben.
Xa fixen o pastel de voda.
Fixéchelo ti?
Non sei como faremos para transportalo.
Pero será parte da aventura.
Por que o Palmetto?
A miña avoa tiña unha casa aquí.
Miña irmá mais eu viñamos tódolos veráns.
Temos moi bos recordos. E ti?
- Miña muller mais eu casamos aquí. - Vaia...
Cal é? Para evitala.
Será adorable e sentireime culpable.
- Non está. - Onde está?
Morta.
Díxeno dunha forma rara.
Está morta.
Casou aquí coa súa muller.
Quere tanto a filla que lle fixo o pastel de voda.
- Non. - Tes razón.
Non podemos botalos.
Vale.
- Desculpa! - Dime.
Se sodes razoables e adaptables,
hai sitio para todos.
Meu Deus! Sería perfecto.
Desculpen, non o vexo posible.
Non hai espazo abondo para todos.
Leslie, ti serás o noso intermediario.
Comeza a negociación, es o intermediario.
Non sei o que é iso.
- Escribe. - Apáñate.
Ensaio. Vós fóra e nós na casa de campo.
- Cerimonia. - No lago.
Ben, compartiremos o embarcadoiro.
Non se pode, é moi pequeno.
Ten razón.
Por horas.
- Nós á tardiña. - E nós ó solpor.
Pódese dividir a posta de sol?
Claro que si.
E o banquete?
Cambiamos, vós na casa.
- E vós fóra. - Perfecto.
Banquete de Caldwell...
Alugarei un toldo.
O problema é que non están permitidos.
- Precisa o toldo. - Preciso, si.
Non vai ser posible...
Tráelle un puto toldo!
Poñeremos toldo. Risco de incendio.
- Hai trato? - Coido que si.
- Xenial. - Xenial.
Jenni! Ó final celebraremos aquí a voda.
- En serio? - Si!
Ai, meu Deus!
- Jim Caldwell. Que tal? - Son Margot.
Eramos pequenos! E dixo que o chamaba a natureza.
Cando hai gana, hai gana.
- Neve, encantábache. - Certo.
- Gustábache o colexio. - Si.
Culpable!
Como estás, Margot?
Mamá.
Ata mañá, avoa. Ata mañá, tía.
Boa noite, rapaz.
Non sabes como se chama.
- Claro que si. - Dimo.
- Theo. - Tucker Lee.
Tucker Lee. Sabíao.
Margot, son a túa familia.
Non saio na postal navideña.
E non me importa. Pero non sexas hipócrita.
É porque nunca vés por Acción de Grazas,
- que é cando sacamos a foto. - Non podo. Teño un traballo.
Non pasa nada. Deixemos esta conversa.
Falemos de Neve.
Que che parece o tal Dixon?
A min encántame.
Coido que vai ser moi bo marido e un pai estupendo.
Se deciden ter fillos algún día.
A min non me convence.
Mamá, Neve é moi feliz. Non te preocupes máis.
Verás, ti vives para ti mesma. Xa sabes, non es nai.
Por iso non creo que entendas
o importante que é ter unha parella con ingresos estables.
Vaia chea de insultos en tan poucas palabras.
Foi coma un haiku de insultos.
Mamá, non todos queremos vivir nas aforas De Atlanta
e ir ó club de campo.
Non podo ir sempre.
Úneste a nós?
Non, graciñas. Pasádeo ben.
A nosa filla casa esta fin de semana.
Oxalá estiveses aquí.
Estarías orgullosa.
Creo que o estarías.
- Saúde. - Saúde.
Ei!
É que... non me decatara de que temos baño compartido.
Si, polas dúas reservas.
- Certo. - Xa estou rematando.
Fágoche un peiteado?
Podemos probar cuns rizos ou unhas ondas.
- Non fai falta. - Vale.
Se cambias de idea, atendo sen cita.
Pero apura ou quedas sen sitio!
Vale, veña.
Quédache ben ese corte de pelo.
- Grazas. - Un floco chulo.
Grazas.
Acórdaste de Dave, do meu antigo traballo?
- Resulta que perdeu 50 kg. - Non!
- Que cona? - Pregunteille se foi o Ozempic.
Davey, quería darche as grazas outra vez.
Sei que organizar a voda de miña irmá non é o teu traballo.
Se a xefa me pide algo, eu fágoo.
- Xa. - Se é persoal...
- Si. - ...faise igual.
Dixen eu iso?
Que fas aquí? Non podes estar aquí.
Colton toléame.
Ponme dos nervios e métese comigo.
Preguntoume se Dixon ensina o pene no traballo.
Iso tanto ten. É un traballo.
- Non o ensina. - Claro que non.
E Gwynny tamén.
Entrou mamá e todos se burlaron de min.
É un Chippendale. Punto.
O que de verdade queren dicir é que é lixo.
Ademais non é un simple bailarín.
Traballou de técnico sanitario na Garda Nacional.
Pero iso non interesa.
O peor é que quería abrir o baile con Rascal Flatts.
- E eu negueime. - Música country?
Nesta familia non se pode ter unha conversa sincera
porque, como odian a súa vida, queren fastidiar a túa.
Ides crear unha familia. Pasa desta familia tóxica.
- Non quero ignoralos. - Claro que si.
Xa verás como o fas.
A CEA DE ENSAIO
A música foi o meu primeiro amor
ata que coñecín o meu amor, Jenni.
En vez de dar un discurso,
expresareime como mellor sei: coa arte de poñer música.
- Que? Meu amor! - Aí vamos.
Arriba!
A hostia!
Que bo! É un puto xenio!
Aí vou.
Se só premeu unha tecla.
Pero ten talento.
Semella que na outra voda o pasan ben.
Veña, todos a aplaudir!
Non se vos oe!
E como che vai polos Ánxeles?
Os Ánxeles é xenial. Ségueme encantando.
Afectáronche os incendios forestais?
Non.
Afectáronche as inundacións?
- Non. - Non?
Afectáronche os impostos?
Que?
Afectáronche as persoas sen fogar?
Non sei, mamá. Que tal por Atlanta? Aféctache o racismo?
O sur sempre carga coas culpas da nación.
Seino, só quería divertirme un pouco, sabes?
Diversión familiar. Era broma.
Que tal no traballo?
O traballo? Vaime xenial. De feito imos empezar un programa...
Nunca entendo nada do que fas e do que dis.
Pois falamos o mesmo idioma...
A empresa de Colton vai moi ben.
Que ben. A túa empresa...
Representamos empresas do mundo empresarial.
Se alguén ten unha empresa
e quere obter mellores resultados no mundo empresarial,
faino a nosa empresa.
Que ben.
E sabías que a casa de Gwynny sairá na revista Garden & Gun?
Entón, irán á túa casa a facer fotos?
Si, van sacarme fotos a min.
- Ó meu xardín. - Ben.
E ás nosas armas.
É un orgullo.
Vou dar unha volta pola sala, a ver como vai todo.
Agora veño.
Mamá está provocándome.
Preocúpame que Dixon e os seus amigos bailen unha coreografía.
Van facer iso do xiro e non o van aturar.
Que fas? Non podes.
Para que mamá non pense que estou preñada.
Ademais necesítoo.
Trae aquí. Dáme iso.
Para. Non.
Non lle enchas a copa!
Pediume que nunca faltase.
Está embarazda!
- Non. - Non. Xa a bebo eu.
Dáme a copa.
- Dáma a min. - Ei!
Vouna beber eu.
Ola, como estades? Pasádelo ben? Ben, alégrome.
Todos para dentro! Collede todos os xogos que poidades!
Veña, vamos!
Todos para dentro!
Bulide, xente! Entrade.
Veña. Que alguén colla eses globos.
- Non, agarda aí! - Grazas. Van onda a barra.
Non podedes traer os xogos.
- Diluvia. - Tanto me ten.
- Grazas pola comprensión! - Oh...
Non sei o que terá.
Se estivese solteira, gabearía por esa sequoia.
- Que dis? - Xa sabes.
Xenial. Isto xa me gusta máis.
Non podo máis.
Que pasa aquí?
Veña.
Vaites.
Voume fregar contra ti.
Grazas.
Ei, moza.
- Ola! Que tal, moza? - Ola. Perdoa por coarnos.
Que va. Non pasa nada.
Atención todos, por favor. Ola. Chámome Jim.
Son o pai de Jenni, unha das noivas.
- É a que está aló no fondo. - Ola!
Quero empezar dicindo
que ningún contabamos con pasar así esta fin de semana.
E que moitos de vós non sodes invitados da nosa voda.
Pero todos temos algo en común.
Estamos aquí para celebrar o amor.
Que vos parece se o celebramos todos xuntos?
Bailey e Knox saben a que me refiro, non si?
E tamén Eva Grace, Scotty Joe, Shelby Lynn e Tucker Lee.
- Si, meu! - Si!
Por que sabe eses nomes?
Por que ti non?
Ese é o meu bro!
Ti es o meu bro.
Os dous somos bros. Somos colegas.
- Non? - Somos.
Non me deixes tirado, bro.
Que divertido.
Non esquezamos a señorita Flora.
- Esta noite está moi fermosa. - É vostede un galán.
Quero brindar polo amor da miña vida, a miña querida filliña.
Se son tan amables, sería algo así.
Desde o momento en que te coñecín,
sinto unha paz que me fai feliz.
Sentinme especial,
algo estaba a pasar.
Causas un efecto especial en min,
onda ti, eu deixo de sufrir.
Cada parte de min di que hai algo entre nós.
Este tenro amor require moito tempo...
Isto é moi raro, non?
Si.
...este gran amor non precisa argumentos,
vivímolo xuntos,
facémolo xuntos.
Pero non son pai e filla?
Son tal, si.
Somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser,
isto é tan real.
Que pinto aquí? Eu son produtor.
Ven comigo ver o inmenso mar.
Un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos,
sen control, nos amaremos.
- Aí queda iso. - Grazas!
Grazas!
Esta era a sopresa que che tiña.
- Grazas. - E logo non foi bonito?
Os da outra voda xa están brindando e cantando.
Se queres brindar, brindamos.
Quérote e teño cousas que dicir.
- Non. - Xa verás.
- Déixao. - Mira.
Non creo que sexa boa idea. Non.
- Vaiche gustar. - Déixao. Aí vai.
- Lembranzas... - Esta si que é boa.
- Non sei cantas... - Perdoa!
- Quero... un momento. - Que?
- Eu tamén quero facer un brinde. - Adiante.
Ola a todos!
Os invitados ó ensaio "ofericial", que me escoiten.
Merda. Está bébeda.
A ver ese ouveo!
Grazas.
Só quero facer un breve brinde oficial pola miña irmá... Parade co xogo!
Perdón.
Perdoado.
Neve, es literalmente a mellor persoa que coñezo.
E iso que coñecín a esa activista, Malala, nun Starbucks... Non era para tanto.
Ós teus anos, eu era unha fracasada total.
Non daba levantado cabeza.
Pero deiteime cun dos Red Hot.
Di que si!
Co pequeno, non.
- Con Flea? - Non.
Tanto ten, sigo co de Neve.
Para min... ti es...
Non.
Estou ben.
Tamén quería dicir que es a mellor!
Ademais es guapa, unha beleza natural.
Bebiches moito.
Aínda non rematei.
Un aplauso para Margot!
Quítaa de aí!
- Non penso soltar o micro. - Que forza tes.
Quietos. Parade!
- Síntoo moito. - Estou ben.
- Onde che dei? - Non foi nada, no ollo.
- Non pasa nada. - Imos poñerlle xeo.
- Canto o sinto. - Non vexo.
Onde hai panos fríos?
Para a compresa.
Que ben que esteamos todas.
Van servir cocteis sen alcol.
Nevey! Perdón, son a irmá da noiva.
- Grazas. - Chao.
Perdóame.
Non quería que isto saíse así.
- Tranquila. - Para nada.
- Veña. - Síntoo.
Non todo foi perfecto, pero...
Eu asumo parte da responsabilidade. Unha pouca.
Pero se o pensas ben, todo foi culpa de Jim.
Non todo foi culpa del.
Bebiches moito e fuches agresiva.
- Eu? - Si.
Batiches na noiva.
Foi sen querer.
Si, claro. Foi un accidente.
A túa cara é un sinistro total.
Eu enténdote.
Mamá e Gwynny son irritantes.
- Está Colton, bebiches... - Non.
Eu bebín as túas copas porque estás...
Para! Cala!
- Só intento protexerte. - Abondaba con apartalas.
- Agora é fácil falar. - Vale, está ben.
Organizara un plan de spa para hoxe, con masaxes...
Non. É mellor que marches para cama.
- Por que? - Porque caso mañá
e quero que teñas boa cara.
- Oh, vale... - Aí estás! Suze, xa vou.
Pois nada.
Estás ben?
Ai, é polo do ollo?
Non. Iso non foi nada.
Menos mal.
Apetéceche falar?
Estou moi nerviosa pola voda.
Xa, iso é normal.
Todos din que somos demasiado novos.
Meus pais casaron novos e saíu ben.
Se esperasen, eu non estaría aquí
porque miña nai enfermaría e morrería antes de eu nacer.
E teu pai que opina?
Que dis? Non podo falar con el disto.
Sempre está preocupado por min.
Vive por e para min.
Que a súa felicidade dependa de ti
non é demasiada responsabilidade?
Nunca o vira así.
E que debería facer? Farei o que ti me digas.
- Por que che importa o que diga? - O brinde.
Fuches sincera e brutal.
Ademais tes unha vida plena.
Non debería casar,
senón vivir nos Ánxeles e deitarme cun Red Hot.
Non, non fagas iso.
- Que é Flea? - Sabes?
Coido que son os nervios previos á voda.
Si. Coido que tes razón.
Vaia! Moitas grazas, Margot.
Xa me sinto moito mellor.
Ti podes, compi de aseo.
Deixa que colla un ibuprofeno e xa non te molesto máis.
Que?
Nada.
Es xenial. Grazas.
Non podo crer o que esa bruxa,
digo, esa muller... lle fixo á miña nena.
Foi sen querer.
En realidade é moi amable.
Si, foi moi amable cando che arreou na cara.
Déixao.
Poñámonos mans á obra.
Irei con coidado.
Entón só te dedicas ós realities?
Non, fago de todo. Traballo moito con Marvel.
Pode maquillarte para que parezas un monstro.
Vaia!
Ola! Xa estou lista. Que vos parece?
Véseche moito volume.
Parece que che marca un pouco.
Vén comigo, que te axudo.
- Grazas, agora volvemos. - Por que me falan así?
É pola barriga.
- Que dis? - Nótaseche.
Meu Deus. Pero nótase moito?
A ver, encóllea.
Jane, podes vir axudarnos?
- Claro. - Grazas. Agora vimos.
Non lle vexo moito arranxo.
Ninguén usa xa faixas coma as de antes.
Poderiamos colocarlle un volante aquí?
- Claro. - Xenial.
Medroume durante a noite.
Aquí vén a noiva.
Inda ten moito volume.
Por certo, coñecestes o pai da outra noiva?
É un home marabilloso.
Vistes ese dueto de pai e filla?
- Que feitiños. - Foi moi tenro.
Pareceuvos tenro? A min pareceume incestuoso.
- Que? - Que noxo!
E vós tamén o pensastes!
Islands in the Stream é unha canción de contido sexual.
El fixo de Kenny Rogers e a filla, de Dolly Parton.
- Para. - Non estás sendo xusta.
El quérelle moito á filla e iso é algo moi fermoso.
- Ata lle fai peiteados. - E son bonitos?
Non, parece unha puta barata.
"Puta barata"?
Trátaa coma a unha nena, ela permítello por algún motivo.
É como se quixesen chamar a atención.
Parece algo finxido.
Ti que sabes? Non os coñeces.
Mamá, gaño a vida producindo realities.
Distingo ben o falso do auténtico.
- Vale. - E o seu é falso.
A CERIMONIA
A TARDIÑA
Benvido.
Benvida.
Grazas.
Papá!
Si, perdoa.
Para empezar, a mellor amiga de Jenni e dama de honor, Heather Diaz,
vainos recitar un poema.
"Parabéns.
Hoxe é o teu día.
Comezas un camiño, escollerás un destino.
Tes...
Que pasa? Son o pastor Luther.
Ola, son Margot. Moitas grazas por vir.
Eu caso a organizadora.
Quero dicir...
Pastor Luther, vaia equipo que facemos xuntos.
Non, pastor Jerry. O pastor Luther levará as rendas.
Vou dar unha volta pola finca, para captar a enerxía.
Pero xa vos digo que isto promete.
Moito.
En serio? Grazas.
Eu tamén vou dar unha volta pola finca para captar a enerxía.
- Pastor Luther! - Saberás o que discurrir.
E ti es quen decidirá onde ir."
- Querémosvos. - Querémosvos.
Heather, sigue lendo.
Xa rematei.
Non, le un pouco máis.
- Estás seguro? - Claro, é un libro precioso.
- Aí vou. - Dálle.
- Sen présa, non hai présa. - Vale.
Tranquila, que xa nos toca agora.
Só faltan uns minutos.
- Atentos. - Recibido.
Mirade que cara ten Dawson Scott.
Fíxollo a túa maquilladora.
Que?
Ola, papá.
...agardando que o vento leve o papaventos."
- Sigue. - Vale.
- Canto dura o poema? - Non sei.
Tiven que memorizalo na escola.
É bastante longo.
"Co cerebro na cabeza e cos zapatos nos pés,
ben saberás que rúas non percorrer."
- Moi ben. - Xa rematei.
Non te pares.
Non queredes saber como remata a historia?
O que vén xa non encaixa ben.
Heather, ti sigue lendo.
Estás quedando fatal.
Ei!
É un poema clásico, sigue.
- Meu Deus. - Que?
Xa sei o que está facendo.
Está esperando a que se agoche o sol.
Non parece o tipo de persoa que fai algo así.
"Sen quedar atrás, avanzarás.
Triunfarás e liderarás.
Tes o éxito asegurado.
Sempre serás alguén destacado."
Estiveches xenial.
Grazas, Heather. Moi bonito.
Como imos por aquí?
Tes que axudarnos.
Está acaparando todo o sol.
Non teño autoridade para intervir.
O sol está a medio poñer.
- Vai marchar o sol! - Vai marchar o sol!
Faga algo! Vou casar ás escuras!
Desfruten este día especial.
Este poema fala dunha viaxe.
Ninguén como o seu autor, Dr. Seuss, para describila.
Que en realidade se chama... Alguén o sabe?
- Theodor Geisel. - Cala!
Theodor Geisel! Iso é.
- Xa están rematando. - Ben, atentos.
Prometo amarte pola graza de Xesús.
Prometo apoiar os teus soños como faría Xesús.
Crearemos un fogar que enorgullecerá a Xesús.
Amodo.
Quérote moito, Oliver.
Es o Jim da miña Pam.
Oxalá miña nai estivese aquí.
Quereríala tanto coma ela a ti.
Non si, papá?
- Papá... - Que?
- Estou falando de mamá. - Claro, si.
Vale.
Podes bicar a noiva.
Preparádevos.
Amigos, perdoade por rematar tarde.
Acaba de chiscarme un ollo?
Igual vai ser mellor que celebremos a cerimonia noutro sitio.
O sitio é pequeno, faise noite,
están aquí os avós, hai xente maior...
Non lle falta razón.
Pois claro que non podedes celebrar a voda no embarcadoiro.
De feito, non sei que facemos aquí.
Mamá, o que non tería sentido ningún
é que viñésemos ata aquí e non casasen no embarcadoiro.
- Así que alá vamos. - Moi ben.
Ó embarcadoiro.
Veña, vamos.
Todos ó embarcadoiro.
Só unha última observación.
Vale, tanto ten.
Bule. Cólleo. Así.
Segunda voda, bulan!
Ves como todo saíu ben?
- Vai casar. - Vou.
- Estás xenial.
- Grazas. - Guapísima.
Grazas.
Vai.
Ola, son o pastor Luther.
- Que invitados máis guapos... - Veña.
...temos hoxe aquí.
Uns noivos guapísimos.
E ó pastor caíalle un foguete.
Hoxe sodes os protagonistas.
Volos dous e o voso amor.
Cos brazos abertos baixo a luz do sol,
recíbovos neste lugar
onde todo vos ensinarei.
- Pero que fai? - Non che sei.
Cos brazos abertos.
Tendes os aneis?
Si.
Tomade!
Outra?
Si!
Outra vez non.
Imos aló!
Non.
- Non. - Non.
Non.
Pero que...
Merda.
Un caimán!
Estás ben?
Non cheguei á segunda canción.
Fóra da auga!
Díxenche de celebrala noutra parte.
Xa, non esperaba que pasase isto.
- Eu si e ninguén me fixo caso. - Perdoa, foi sen querer.
- Entendes? - Non só é isto.
Levas rara toda a fin de semana.
A túa familia pensa que son un merdeiro.
Eles non... Non pensan iso de ti.
Claro que si. Non son estúpido, vale?
Quérote, pero agora necesito estar só.
Dixon, non!
O pai da outra noiva está detrás de isto.
Prolongou a cerimonia para que quedásemos sen sol.
Hostia, Margot! Estás obesionada con ese tío!
- Non o estou. - Estás, si.
- E moito. - Non.
Non foi culpa del, senón túa.
Que dis? Como que é culpa miña?
Dixon dixo que o embarcadoiro non era seguro,
pero eu fieime de ti.
Agora Dixon está enfadado,
e nin chegamos a casar.
- Síntoo, pequena, eu... - Non pasa nada.
Que graza, a túa irmá parece
Gollum, o da saga d'O señor dos aneis.
PASEO DO LAGO
Por que?
Tes que acompañala.
Impórtame unha merda se xogo ben ou mal.
De acordo.
Só quería que Neve tivese a fin de semana perfecta.
As vodas son así. Seguro que o entende.
Neve é a persoa máis importante da miña vida.
É unha mestura de irmá pequena, filla,
marido e mellor amiga, todo en un.
É a única persona que me importa ata ese punto.
Estou... Teño medo de que cando naza o seu fillo,
se una máis á familia, terán máis en común.
Eu non lle farei falta,
e non sabería vivir sen ela.
Sinto poñerme tan profunda.
Tranquila, enténdoo perfectamente.
Verás, Jenni é todo o meu mundo.
E asústame pensar que agora que casou
sairá da miña vida e ficarei só.
Cando un fillo cumpre os 18,
xa pasaches o 92 % do tempo que pasarás con él.
Por iso pensei que se lle daba a voda perfecta,
non esquecería que me necesita.
Dito en voz alta soa patético.
Non, non é nada patético.
Enténdoo perfectamente.
Non sei o que faría sen miña filla.
Non sei o que faría sen miña irmá.
Encántame este sitio.
Xa. Tamén a min.
Volvo dentro.
Si, adiante.
Son unha parva.
- Estaba convencida de que... - Dime.
...sabotaras a voda da miña irmá.
Non sei como se me ocorreu tal cousa.
- Xa. - Si.
Podo serche sincero?
Por suposto.
Escoiteche falar mal
da miña filla e de min,
así que prolonguei a cerimonia adrede para que quedásedes sen posta de sol.
Mesmo poida que lle pedise
á barqueira que pasase polo embarcadoiro.
Pero non quería que crease tal caos.
Quero dicir que non o pensei ben.
E non estivo ben.
Facer o ben é unha parte esencial da miña personalidade.
Así que o sinto moito.
Os dous fixemos tolerías.
- Aí tes razón. - Xa.
Pois... parabéns a Jenni, tamén a ti.
Grazas.
Non imaxinas o peso que acabo de quitar de enriba.
Admitiumo literalmente na cara!
Que me dis?
Por iso lle imos facer un mono tolo.
Si, merece un mono tolo!
De quen estades a falar?
- Do pai da outra noiva. - Si, o tío alto e raro.
Por culpa do merdeiro ese, o meu vestido acabou no lixo.
Ten culpa do que pasou no lago.
- Que? - Non tal.
- Tivo tal. - Non cho creo.
Foi el. Que se vaia preparando!
Imos montarlle tal puto mono tolo que vai cagar por el.
Si!
- Mono! - Tolo!
A por el!
BANQUETE DE VODAS
- Ola. - Ei.
Es un DJ profesional?
Non.
Pois quen o diría! Os DJ póñenme a cen
e paréceme unha profesión moi sexy.
Estás embarazada?
Vanche preñadas?
Non.
Ola, mangallón. Canto mides?
Coido que 1,95 metros.
Estou casada, pero se non o estivese
arrincaríache as raíces todas cos dentes.
Botei autobronceador, por se cheiras algo raro.
Para nada.
MASCARADA
Colton, ti podes. Alá vou.
Hostia, ese é Zebra o de Mascarada!
Vaites!
Non, é Zebra o de Mascarada!
A beber!
Es a puta hostia, Zebra o de Mascarada!
Meu Deus, é Zebra o de Mascarada!
Zebra!
- Zebra de Mascarada! - É Zebra de Mascarada!
Xenial.
Que son Zebra e Mascarada?
Son dun reality de baile.
Zebra é a estrela, ninguén baila coma el.
- Xa verás. - Vale.
Xa vexo.
- Velo? - Si.
A gastar pista, movede ese cu.
A verdade é que no programa baila mellor que en persoa.
Vamos!
Veña!
Vaia!
Estase achegando moito ó pastel.
Vamos! Todo o mundo.
Ben!
Tira co puto pastel!
- Xa vou! - Tírao!
É unha trampa! É un truco! Van tirar co pastel.
Non sigades a Zebra o de Mascarada!
O pastel non!
O pastel!
Merda!
Esnaquizamos o pastel!
- Ben! - Mono tolo!
Papá, que carallo pasou?
Pois que ese non era o Zebra de como se chame!
Era unha sabotaxe da irmá da outra noiva!
Pero que me estás contando?
Tente obsesionado.
Para nada! Eu só digo o que vin.
Que eu case é un cambio importante,
pero tes que manter a compostura, papá.
Claro que si, parrula. Perdoa.
A ver que che axudo.
Xa o fai Oliver.
Vaia tolemia.
- Que ben o pasei. - En serio?
É que nunca bailo nin nada.
- Estivo xenial. - Caralludo.
Non contaba con pasalo tan ben.
- Sabes que eu tamén? - Si.
Margot, como é que nos vemos tan pouco?
É que ás veces sinto que somos moi distintos.
Todos vivides na mesma cidade,
ti estás casada, ti tes fillos, ti vas casar,
e miña vida é moi distinta.
Ás veces, cando estamos xuntos, síntome como fóra de lugar.
Todos nos sentimos así.
Ti non te sentes así.
A túa casa sairá en Garden & Gun.
Si, iso está moi ben e síntome especial,
pero estou tan aburrida que un día mando todo á merda.
Por que dis iso? Pasou algo?
Nada de nada. Ese é o problema.
O do embarcadoiro
foi o máis emocionante que me pasou en anos.
Dous homes colléronme
polas pernas e tocáronme o cu.
Teño problemas económicos.
- Que dis? - Si.
E iso da empresa e as outras empresas?
Pensaba que tiñamos o monopolio.
Pero resulta que temos un competidor chamado Bank of America.
Os bancos xa fan o que facemos nós.
Se non fose pola miña muller, non podería saír disto.
A súa familia estanos axudando.
Pero, á menor ocasión, o pai da xefa humíllame.
Falas do teu sogro?
Si, o pai da xefa.
Pois di "sogro".
Iso é o que digo: pai da xefa.
Mellor deixámolo estar.
- Si. - Como estás, Nevey?
A verdade é que estou feliz,
estou nun bo momento da miña vida.
Iso é porque es nova.
Queridiña, se che apetece andar espida, faino canto antes.
Porque xa verás como un día destes todo vai marchar ó carallo.
As tetas vanche apuntar cara abaixo.
E vai parecer que levas...
dúas boliñas colgando dentro duns calcetíns.
A barriga vaiche asoballar por fóra.
Quieta aí.
É así.
Que pasa?
Estades a ver iso? Vinde!
Que foi?
Meu Deus.
Non é o noivo da outra voda bicándose cunha dama de honor?
Leva eses auriculares seus.
Vaia notición.
A xefa vai alucinar cando o saiba.
Mira que rameira.
Iso non se di dunha muller.
- Compórtase coma unha rameira. - Certo, si.
Pobre rapaza. Imos ter que dicirllo.
- Eu non podo. - Eu non penso.
Tranquilas, dígollo eu.
- Non, dígollo eu. Quedade aquí. - Vale, vai.
Ti! Que fas aquí? Que queres?
Teño que falar con Jenni.
Despois da desfeita do pastel? Non.
- Queres sabotar a voda. - Vale, pois dígocho a ti.
Meus irmáns mais eu acabamos de ver o noivo bicándose cunha dama de honor.
Iso é mentira.
Só queres estragarlle a voda coas túas leas.
Eu só che digo o que vin.
Por que te metes onde non te chaman?
- Só quero axudar. - Si?
Dixeches que miña filla ten pelo de puta barata.
- A ver... - Puta barata!
Non das normais.
Só intentaba axudar.
A túa filla cáeme ben. Ti tesme farta.
Boa sorte.
Oh, non.
Jim! Que pasa, meu? Como vai a cousa?
Estas arepas están boísimas. Vounas botar moito en falta.
Pero se as fan aquí mesmo, en Atlanta.
É que nos mudamos a Memphis, meu.
Polo do traballo de Jenni.
Pensaba que iades vivir na mesma rúa... ca min.
Merda.
Jenni ía contarcho antes da voda. Non cho dixo?
- Síntoo, ela... - Non.
- Díxocho? - Si.
Esquecérame porque non é para tanto.
- Vale. Jimmy. - Ollie.
Oliver bicouse cunha dama de honor?
- Si. - Seguro que era el?
- De verdade? - Totalmente.
- Vaia cabrón. - Non nos precipitemos.
Como pode estar tran tranquilo levando unha dobre vida?
Lavouche o cerebro todo este tempo.
Os homes fannos luz de gas.
Calade todas.
Estás convencido do que viches, papá?
Si. Esa foi a observación.
Aí está. Estades preparados?
Atención.
Isto vai para a miña princesa.
Vamos!
Para xa! Para co baile sorpresa.
Ensaiamos moito. Déixasnos acabar?
Con quen te bicaches?
Oh, non.
De que me falas? De que me estás a falar?
Bicácheste cunha das damas de honor. Dime con cal.
Eu nunca che faría algo así.
Pois meu pai viuvos.
Non si?
Iso foi o que se viu.
Pero eu... Jim, eu non fun.
Pon música.
Por que?
- Son a noiva e mando eu. - Vale.
Pero que fas?
Arriba!
Si, dálle! Vale. Ei!
Só é diversión inocente.
- Ei! Non! - Hostia!
- Quen foi? - Ninguén.
Non, grazas.
Ola.
Leslie!
Fóra luces e fóra música!
Oliver, eu quérote. Por que me fas isto?
Eu tamén te quero. Non entendo nada.
Que?
Que está pasando?
Meu pai viu a Oliver bicándose cunha dama de honor.
Como? Con quen?
- Onde? - Diante do hotel.
Eramos Addie mais eu.
Non estabas seguro de que era Oliver?
Perdoa.
Todo foi ó carallo.
Por que bicas a outra a noite de vodas?
Que?
Bicou o padriño e o dono rariño do hotel!
Jenni, agarda!
A ver.
Para ser sincero, eu non vin o que pasou.
Díxomo a irmá da outra noiva.
Seguro que se confundiu.
Así que non viches nada?
Mentíchesme na cara tan tranquilo.
Cando me ías contar que viviredes en Memphis?
Ti tamén me mentiches.
Entón trátase diso.
Sempre pensei que querías a miña felicidade,
pero só queres terme pegada a ti.
Iso non é verdade.
Entendes canta presión supón e o enfermizo que é
que a túa felicidade dependa de min?
Jenni, ti es a persoa máis importante do mundo para min.
Se iso é así, por que nos mentimos
constantemente un ó outro?
Non quero verte máis.
Non!
Un infarto.
Non che está dando ningún infarto.
Dóeme moito o corazón.
Nin que estiveses parindo.
Aí vén outro.
Para coa respiración do parto.
Un, dous, cinco.
Coido que ten un infarto.
Está finxindo para que non marche.
Papá. Arriba.
Papá!
Ollie, chama a urxencias.
Tranquila, foi un ataque de pánico.
Estás de puta broma?
Non debín poñerme así.
Por que o faría?
Jenni!
- Por favor, podemos falar? - Déixame en paz!
Jenni!
Parede humana!
Que facedes?
Pois estamos cortándoche o paso.
Vale.
Jenni!
Por aquí non pasas!
Jenni!
- Dixon... - Déixame ó meu aire.
- Non teño o corpo para leas. - Escoita...
Perdoa polo que pasou no embarcadoiro.
Foi unha mala idea.
Mira, non casarei coa túa irmá se non lle di a túa nai que está preñada.
Xa sei que a falta de sinceridade é normal na túa familia.
Pero non vai comigo.
Non coñeces a miña nai. Non o vai entender.
Coido que tiven moita paciencia toda a fin de semana.
- Só pido unha cousa. - Si...
Cariño, se iso é o que queres facer, iso é o que faremos.
De verdade?
E se mamá se cabrea?
Teño o meu home ó meu carón.
Teño a miña irmá ó meu carón.
Que se cabree.
Ola a todos!
Hai algo que quero dicirvos antes da voda.
Estou embarazada.
- Meu Deus. - Que?
A miña pequena está embarazada. Parabéns.
Teremos outro bebé na familia.
Grazas. Estou moi ilusionada.
Hai que apuntarte a clases de preparto.
- Que marabilla, parabéns. - Grazas, mamá.
- Cría que vos anoxariades. - Estou encantada.
Voute encher de roupa a xogo para bebés e nais de Atlanta,
e teño montes e moreas de caixas de roupa.
Vai ser tan bo pai!
Encanto, tes Bless the Broken Road, dos Rascal Flatts?
Os Rascal Flatts? En serio?
- Pedíchela ti? - Pode ser.
Fixéchesme a noiva máis feliz do mundo.
- Lisca, Dawson Scott. - Ei!
Que pasou? Estás enchoupado e cheiras a peixe.
Boteime ó lago.
Mentíchesme sobre o de Oliver.
Non tal. Eu sei o que vin.
- Para xa. - Non penso parar.
Son o dobre de grande ca ti. Só es unha cadeliña.
Sabes que? O can máis pequeno sempre manda.
Como eu son máis grande e son o macho alfa, neste caso mando eu.
Ti non es un macho alfa. Como moito, beta.
- Igual un gamma. - Dirás delta.
Gamma vai antes que delta, pailán.
Tanto me ten. Que muller tan molesta.
O caso é que logo desta fin de semana, vas quedar coma min.
Totalmente soa.
Que?
Para nada.
Iso non é certo.
Retírao.
Pero que fas?
Aínda podo verte.
Lisca de aquí. Fóra de aquí, badoco!
Desculpe.
Margot, supoño que despois disto
non te veremos durante unha tempada.
E logo por que?
Cando será a próxima xuntaza?
Virei cando naza o bebé de Nevey.
- Ah, si? - Si.
Iso non o esperaba.
Por que non o esperabas?
Non recordo a última vez que viñeches.
Iso é porque nunca me invitas.
Dou por feito que non me queres cerca.
Que non te quero cerca?
Cando me chamaches por última vez?
Tampouco viñeches verme ós Ánxeles,
e levo vivindo 25 anos aló.
É que nunca me invitaches.
Sabes que me gusta desta illa?
Que a avoa era agarimosa, e falabamos abertamente.
Sentía que eu era importante na súa vida.
Algo que non me pasa contigo.
- Margot, vai todo ben? - Non, todo vai ma!
Sabías que o teu querido e triunfador Colton en realidade está arruinado?
Ou que Gwynny está farta da súa vida
porque morre do aburrimento?
E tratas a Dixon como unha merda porque pensas que o é.
E todos queriamos dicircho,
pero ninguén se atreve polo medo que che teñen.
Así que alguén tiña que dicirche a verdade.
Por exemplo, eu.
Estou orgullosa do teu éxito.
Pero non vou finxir que entendo como levas a vida.
Levo moitos anos sentindo que te cres superior a min.
E esa sinceridade túa
fai que me poña nerviosa terte cerca.
Vale, mamá. Perdoa por facerte sentir así.
Non era a miña intención.
- Dixon, por favor. - Non o fixen adrede.
- Que fixeches? - Que?
Contámoscho en confianza.
Margot, por que carallo dis na miña voda
o que pensa mamá de Dixon?
- Por que o fixeches? - Quería ser sincera.
Porque me importades.
- Que? - Non é certo.
- Claro que si. - Non tal.
A ver, como se chaman os meus fillos?
- Iso. - Iso oféndeme.
Ben sei como se chaman.
Wyatt, Blake, Dawson,
e... Joey.
- É Scotty Joe, non Joe. - Scotty Joe.
Non dixeches os nomes completos.
Só a metade dos seus nomes.
Por que cada un ten tres nomes?
Eu non son Margot Millie May.
Chámome Margot. A secas.
Neve, marchamos? Aínda podemos arranxalo.
Margot, non quero marchar. Esta é a miña familia.
Queres marchar? Pois marcha.
Sabedes? Convosco sempre me sinto soa.
Non hai nada peor que sentirse só cando un está coa familia.
Nada peor.
A xefa díxome que pasaría isto.
Deixa de chamarlle xefa. É a túa parella, é unha persoa.
E como queres que lle chame?
Non sei: rula, cariño, corazón, nena.
Ou Rebecca, que é como se chama.
Mira quen se fixo experta en nomes.
Que carallo fas?
Jenni é a miña única familia e marchou pola túa culpa.
Así que collín este bicho e ía soltalo para que te atacase.
Porque estaba moi anoxado.
Pero deille moi forte e penso que o matei.
Eu son a produtora do concurso Está morto?
E podo asegurarche que non está morto.
Non creo que...
- Oh, non! - Sácao de aquí!
- Teño moito medo! - Tíralle do rabo!
Deixa de darme instrucións e axúdame!
Sácao de aquí!
O caso é que o metín sen problema.
- Non me fodas? - É noxento!
Guíndao pola ventá!
Vouno deixar aquí.
Se me deixas aquí con iso, mátote!
- Vale. - Cólleo!
É un caimán. Dilo así coma se tal cousa.
- Ten moita forza. - Veña, xa o tes.
Moi ben. Veña, xa está. Agora guíndao pola ventá!
- Podes abrir a ventá? - Ábrea ti!
Pois tíroo contra o cristal.
- Non, que o mancas. - A ti que carallo che pasa?
- Vale! - Grazas.
Xa está.
Ata logo, crocodilo!
Menos mal. O que tal puido pasar.
- Xa. - Si.
Estás ben?
Non o sei, non me atrevo a mirar.
A que te refires? Oh, non!
Oh, non. Traboute?
- Ai! Non estou ben. - Meu Deus, a ver.
- Non te durmas. - Estou mal.
Teño que ir buscar axuda.
Un, dous.
- Un, dous... - Parade a música!
Parade o baile, por favor. Parade!
- Si! - Non!
Axudádeme, a vosa irmá está ferida.
- Que? - Mordeuna un caimán na habitación.
Perde sangue.
Como que un caimán na habitación?
A que vén este interrogatorio? Un pouco de respecto!
Eu?
O importante é salvarlle a vida.
Eu son paramédico, podo axudar.
Canto teatro!
Vou pola botica do hotel.
Meu Deus.
- Ten un corte limpo. - Meu Deus.
Fareille unha cura pero perdeu moito sangue.
Onde hai un hospital?
Como mínimo a uns 65 km, e hai que ir en barco.
Como non hai un médico na vila?
A ver, tranquilizádevos.
Fareille unha transfusión.
Alguén do seu grupo sanguíneo?
Alguén ten o mesmo grupo sanguíneo?
Eu téñoo.
Salváchesme a vida malia que me portei fatal contigo.
Como non o ía facer?
Sempre estarei do teu lado.
Sempre.
Se cadra, paseime.
É posible que a transfusión non fose necesaria.
Entusiasmeime e púxenme en plan salvador.
Pero estivo caralludo.
Aprendestes unha cousa nova.
Inda non saben como chegou aquí o caimán?
Aínda non.
- Ola, mamá. - Ola.
Perdoa por todo o que che dixen.
Non o dicía en serio.
Algunhas cousas, si. Ti precisabas dicilas e eu, escoitalas.
- Mamá, debín... - Déixame rematar.
Encántame que ti, Neve
e miña nai tivésedes tan boa relación.
Pero ela mais eu non nos levabamos ben.
A min non me gusta esta illa...
porque durante toda a miña infancia
miña nai fíxome sentir que non estaba á altura.
Nunca me escoitaba.
Dalgún xeito, eu repetín esa dinámica con vós.
E iso ponme moi triste porque vos quero.
Non sei como conectar convosco.
Grazas por contarmo.
- Eu tamén te quero. - Miña nena.
Estas conversas son un bo comezo.
Ai, meu Deus.
- Ola, mamá. - Ola.
Vinde e deámonos unha aperta.
- Vinde acó. - Si, mamá.
Quérovos a todos.
Eu tamén a ti, mamá.
Comemos algo? Probastes o pastel?
O biscoito está seco.
Unha mágoa.
Intercambiamos un anaco?
- Veña. - É que teño que probar o teu.
- Vale. - Grazas.
Está boísimo.
- Está seco? - Está perfecto.
Que sabes de Jenni?
- Nada. - Non?
Pero segundo TikTok,
- anularon o casamento. - Que?
Que rapidez.
Anulárono por Internet sen moito drama.
Véselles pendentes da cámara.
ACABOUSE. GRAZAS POR RESPECTAR A NOSA PRIVACIDADE.
Desta volta fixen ben o ridículo.
Que pensaría a túa muller da Jenni adulta?
Estaría moi orgullosa dela.
- Si? - Si.
Orgullosa do boa que é. Do divertida que é.
Do forte que é.
Xa.
Cres que lle gustaría Oliver?
Non o sei, coido que si. O rapaz quérea.
Entón deberías axudarlles a salvar o seu matrimonio, non si?
Penso o mesmo.
- Ti quen es? - Como? Son a outra noiva.
- É miña irmá. - Ah, si!
Non te recoñecía sen toda a pompa.
- Xa sabes. - Non pasa nada.
- En fin... - Xa. Marchoume co coche.
- Temos coches, levámoste. - Vale.
Antes de que marchen, vou necesitar que abonen a factura
e me digan como pagarán os desperfectos do embarcadoiro.
Vamos pola miña filla.
- Cámbiaste primeiro? - Por que?
- Vamos, que este marcha. - Si!
Todos tedes o mesmo modelo de coche?
- Si. - Por?
Veña.
Como os distinguides?
E que lle digo?
Ti sé sincero. Verás como responde ben. Prométocho.
Ser sincero. Vale.
- Vai responder ben. Prométocho. - Vale.
Non quere verte, mamón.
Ti non te metas.
É a miña amiga, claro que me meto.
Non me toques.
Non te toco! Intento subir ó ascensor.
- Non me toques, son unha nena! - Tes 23 anos.
- Son unha nena. - Non toques a nena!
- Non me toques! - Non a toques!
Hostia. Aquí ninguén traballa?
Non, a economía vai fatal.
Por Deus, que pasou?
Jenni, eu só quería desculparme.
Non o escoites. Vaiche facer luz de gas.
Pensaba que iso facíallo Oliver.
- Os dous. - Que é iso de luz de gas?
É manipular alguén
para que dubide do que pensa, sente e fai.
Non o estaba usando ben.
Onde marchou? Como fixo?
Jenni!
Verás, cando tiñas seis anos
e tiven que contarche
que túa nai morrera,
vin como che rompía o corazón.
E non quero que volva pasar.
- Papá. - Así que...
creo que non son sincero contigo
porque quero que o teu mundo sempre sexa perfecto.
E se queres que che diga a verdade...
eu non estou ben. Para nada.
- Non? - Non.
En momentos coma este, é cando máis boto en falta a túa nai.
Eu tamén a estraño.
- Dime. - Non, deixa.
Non...
- Cóntame. Sexamos sinceros, non? - Vale.
Ben.
Boto en falta o sexo con ela.
- É dicir... - Que?
Perdoa se me estou pasando, só intento ser sincero.
Non necesitaba esa información, pero agradezo a túa sinceridade.
De verdade, porque eu tampouco estou ben.
Non sei que estou facendo coa miña vida.
Agora mesmo dedícome ó deseño gráfico,
pero a verdade é que o fago por facer.
Non teño unha vocación clara, como Oliver, por exemplo.
A el encántalle a súa música. Pero eu non sei o que me gusta,
e síntome moi perdida,
vivo angustiada cada minuto de cada día.
- Non tiña nin idea. - Seino.
Non cho dixera
porque se eu estou mal, ti tamén.
Así que vou gardando todo para min.
Outra cousa.
A que veu o de Islands in the Stream?
Non foi un pouco raro?
É que esa canción ten contido sexual.
Entendo que o vexas así, é que...
túa nai mais eu cantabámoscha
de bebé para que quedases durmida.
Eu tamén teño segredos.
Díxenche que non saín con ninguén.
Verás...
ó pouco de morrer túa nai, montei un trío con dúas viúvas.
- Vaia. - O máis triste do mundo.
Ninguén deu un chío.
Chorabamos e fochicabamos, fochicabamos e chorabamos.
Atopamos o límite sobre que contarnos.
- Sabes? - Si, eu tamén o creo.
Comprendes que debo mudarme?
Comprendo, si.
Pero sempre estarei ó teu carón.
Vale? Sempre.
Eu tamén estarei sempre ó teu carón, papá.
Por suposto.
Ven aquí. Con coidado.
- Quérote. - Eu tamén a ti.
Cheiras mal.
A ver.
Ei, atentos. Temos que atopar a Oliver
para que volvan casar.
Estou aquí.
Pero ti non marcharas? Vino nese vídeo voso.
Iso era para as redes. Só pasaron dúas horas.
Non me deu tempo a mudarme.
Moi ben, pois a casar outra vez.
Para iso estou aquí.
Creo que debo ser sincera, é moi importante.
Síntoo, pero coido que somos moi novos para casar.
A que si?
Levo case un ano angustiado perdido.
- En serio? - Si.
Segues querendo vir a Memphis comigo?
- Claro que si. - Si?
- Quérote. - Eu tamén a ti.
Saúde!
Illas neste mar somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser, isto é tan real.
Ven comigo ver o inmenso mar.
Un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos.
Que alguén mo explique. Volverán casar ou non?
Non, non van casar de novo.
Foi un pracer coñecervos.
- Igual. - Si.
A pesar de todo canto pasou.
- Dime. - Gústaslle a meu pai.
Si.
Por que dis iso?
Porque leva toda a fin de semana obsesionado contigo.
Ademais sorriche dun xeito que me dá gana de... vomitar.
Só queres estragarlle a voda!
Está morta.
Ponse así cando lle gusta alguén?
Si.
Vale.
Moi ben, hora de marchar para casa.
Como volveredes á cidade?
Pola 75 e logo a I-85.
- Xusto. - O mesmo.
Non ten sentido.
Mellor imos pola outra estrada.
Por que facer iso sendo máis rápida a autoestrada?
Por favor, Flora!
E se quere gozar da paisaxe ou facer algún recado?
Quero dicir que é unha adulta. Por que carallo te metes?
Desculpade, é que estou esgotado.
Gústame este home.
- Vaia! - Xa.
- Que tolemia. - Si.
Intentei estragar a voda dunha muller sen ningún motivo, literalmente.
Eu pelexei cun caimán e captureino.
Como consegues lembrar os nomes dos meus sobriños?
Co palacio da memoria.
Creas unha habitación mental para cada persoa que queiras lembrar.
Despois imaxinas algo impactante que relaciones con esa persoa.
- Por exemplo, a túa sobriña... - Si.
- Eva. - Si.
Pensei en Eva Braun, a de Hitler.
E imaxinei a túa sobriña vestida cun uniforme nazi.
Santo ceo.
O caso é que funciona. Proba ti.
- A ver. O meu sobriño Tucker Lee. - Moi ben.
Tucker Lee, ti mexas por ti? Tucker Lee, mexas por ti!
- Pois... - Soa ben.
"Tucker Lee mexas por ti", pode valer.
Non che está mal.
Que pasa? Vai todo ben?
Non o sei.
Coido que...
Coido que vou chorar.
Non, xa pasou.
Seguro que é porque teño alerxia.
Non será que a túa irmá pequena casou,
vai ter un fillo, e esta é a túa forma de asimilalo?
Non é iso en absoluto.
¿Ou porque che gustou ver a teu irmán e os nenos,
e dis que non os botarás en falta,
pero resulta que si?
Non, seguro que é pola medicación da mordedura.
Ou se cadra porque os nenos medran moi rápido,
e teus pais xa van vellos.
Non esperabas velos tan velliños.
Que vergonza.
Que non che dea vergonza, é normal.
Botareite en falta.
Estás tan fermosa cando choras.
Teño algo que contarche.
Que? Estás casado?
- Non. - Sóltao xa.
Levo o pelo tinguido.
Xa o sei.
Como?
Porque tes a barba dunha cor e a cabeza, de outra.
- É evidente. - Tanto se me nota?
- Si, moito. - Vaia por Deus.
Si.
Está claro que non engano a ninguén.
- Non. - Moi ben.
Gustaríame verte de novo.
- Si, a min tamén. - Xenial.
Agarda, tes traballo?
Son CEO en Delta Airlines.
- Si. - Vaia!
- Crías que non tiña traballo? - Pensei que eras estilista.
Nunca nada tan bonito me dixeron. Grazas.
PRODUCIÓNS OVELLA NEGRA
ESTÁ AGRADECIDA
Que alegría! Feliz Acción de Grazas!
- Feliz Acción de Grazas. - Feliz Acción de Grazas.
Que tal nos Ánxeles?
O aire é moi seco, e méteseme o sol nos ollos.
Estropea moito a pel.
Pero estamos desexando ver onde traballas.
Que emoción que esteades aquí todos.
- Quen vén de excursión? - Todos.
- Imos aló. - A ver os seus dominios.
Sabedes...? Sabedes quen é Jason Statham?
- Imos coñecer alguén así? - Para un pouco, meu ben.
Colocádevos para a foto da postal.
Poñédevos todos detrás de papá e mamá.
Gwynny Mae, Al Monroe, Scotty Joe, Shelby Lynn, Eva Grace, todos aí.
Wyatt Dean, Tucker Lee, xuntádevos.
Dawson Scott, ti onda teu pai.
Colton Levi e Rebecca Esther, detrás del.
Neve Rose e Dixon Ray,
e por suposto o máis novo da familia, o pequeno Cona, digo Kent.
É normal que te confundas. Así funciona a técnica.
Perdoade.
Volos tres tamén, agora sodes familia.
- Non. - Iso está no aire.
- Insisto. - Veña, vinde.
Moi ben, vamos logo.
Encántame pasar esta festa coa familia da miña xefa.
Dicide "whisky".
Mirade aquí, whisky.
Xa está.
- Ben. - Moi ben.
Que ben.
Vou saír na postal deste ano!
FIN
Desde o momento en que te coñecín,
sinto unha paz que me fai feliz.
Sentinme especial,
algo estaba a pasar.
Causas un efecto especial en min,
onda ti, eu deixo de sufrir.
Cada parte de min
di que hai algo entre nós.
Este tenro amor
require moito tempo.
Este gran amor non precisa argumentos,
vivímolo xuntos,
facémolo xuntos.
Illas neste mar somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser, isto é tan real.
Ven comigo ver
o inmenso mar,
un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos.
Canto tempo seguiredes coa relación a distancia?
Agora que o dis,
hai algo que quero pedirche.
- Vaillo pedir. - Aí vou.
Non. Quérote pero non quero casar.
Xa o falamos.
Estabas ben avisado.
Parabéns a todos.
- Seica alguén se prometeu! - Non...
Fóra todo!
DIXO QUE SI
Casamos en segredo?
Non dixeches que non querías casar?
É que non me gustan as vodas.
Normal.
Todo acabaría se este amor se vai,
nada ten sentido se ti non estás,
vagaría sen parar
nunha noite sen final.
Eu ben sei que iso non nos vai pasar,
este noso amor sempre durará.
Nunca dubidarei
de que isto é moi especial.
Non derramarás bágoas de tristeza,
eu sempre serei a túa fortaleza.
Vivímolo xuntos,
facémolo xuntos.
Illas neste mar somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser,
isto é tan real. Ven comigo ver
o inmenso mar,
un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos.
Navigar
polo noso inmenso amor.
Illas neste mar somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser, isto é tan real.
Ven comigo ver o inmenso mar,
un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos.
Illas neste mar somos ti mais eu,
dous nun mesmo ser, isto é tan real.
Ven comigo ver o inmenso mar,
un ó outro nos teremos,
sen control, nos amaremos.
NON FALTEDES Á CERIMONIA
Subtítulos: Beatriz Rivas Pazos
Supervisora creativa: Abraham Díaz López