Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
[skandowanie tłumu]
[skandowanie narasta]
[tłum skanduje] Niech żyje papież! Niech żyje papież!
[skandowanie narasta]
[wrzawa]
[narrator] Połowa mili morskiej to 926 metrów.
W latach 70. był to Święty Graal strzelców wyborowych.
Tylko pięciu ludzi na świecie zbliżało się do tej odległości,
mając za cel piłkę do siatkówki.
Trzech służyło u Amerykanów i w Królestwie.
Czwarty, Francuz marokańskiego pochodzenia, był myśliwym.
Nie strzelał do piłek.
Piąty, kapitan Konstanty Brusicki.
Służył w wojskach Układu, czyli faktycznie u Ruskich.
Siódmego czerwca 1967 w Al-Arisz
trafił cel nieruchomy z odległości 790 metrów.
Jesienią tego samego roku został przeniesiony w stan spoczynku.
Poza jednym Amerykaninem, Carlosem Hathcockiem,
który był z Marines i tym gajowym z Maroka,
wszyscy byliśmy żołnierzami.
Dnia 3 marca 1981 roku w Warszawie,
w Mokotowskim oddziale PZW,
przed Komisją Egzaminacyjną Dzielnicowego Związku Wędkarskiego
staje kandydat, obywatel Szczepan Pawłowski.
Celem egzaminu jest uzyskanie dziesięcioletniego pozwolenia
na odłów ryb,
czyli na, jak to mówią, kartę wędkarską.
Który z kolegów zada kandydatowi pierwsze pytanie?
To może ja.
Czy jest w Polsce okres ochronny na leszcza?
- Nie ma. - Bardzo dobrze. Zdał pan.
Gratuluję, kolego.
- [Szczepan] Dziękuję. - Pan wypełni.
Jedziesz ze mną na pstrągi?
Nie, mam pogrzeb. Kobita mi zmarła.
Moje kondolencje.
Miała swoje lata. Przyjdziesz?
Już kwaterę opłaciłem. Przepadnie mi.
Mmm. To może następnym razem.
[nostalgiczna muzyka]
[śpiew ptaków]
[nostalgiczna muzyka]
[ponura muzyka]
[kaszle]
[dyszy]
[po rosyjsku] Solidarność...
Solidarność!
Zamiana tej fujary,
tego waszego...
nieudacznika premiera,
na generała
to bardzo dobry ruch polityczny.
Ja osobiście wyrażam nadzieję,
że wasz generał teraz...
założy Solidarności kaganiec
i ściągnie smycz,
a w rezultacie może...
znajdzie...
i hycla.
[mężczyzna] I co Gensek powiedział, towarzyszu Gostynin?
Powiedział, że Polaczki mają wyłapać kontrrewolucjonistów
z tego ich związku i mają ich zamknąć w psiarni.
Wyłapać czy uśpić?
- Jak? Wszystkich? - Nie, tylko jednego.
- Tego w Gdańsku? - Dalej.
Pamiętacie ten stary plan towarzyszy bułgarskich z 1978 roku?
Idźcie do towarzysza Karasia, nie ma na co czekać.
[pukanie do drzwi]
[klekot otwieranych drzwi]
[stukot kroków]
A mówili, że już pan nie wróci.
- Skąd? - Z zaświatów.
Ja tylko na chwilę, dali mi trzy minuty.
Ech...
To pana?
Nautilus.
Nie stać mnie, ja kręcę zwykłym traperem.
A nad rzeką, tam gdzie pan obozował, nie było żadnej wędki?
To był rekonesans. Na ryby jadę w przyszłym miesiącu.
- Widział pan coś szczególnego? - Nie.
A może pan widział, tylko jak wszyscy, nie chce pan być za świadka?
Nic nie widziałem. A co się stało?
Tydzień temu utopiła się dziewczynka w Bystrej powyżej Gurówki.
[tajemnicza muzyka]
- A ja tam byłem w niedzielę. - W niedzielę dopiero ją wyłowiliśmy.
No nic, widzę, że przejechałem czterysta kilometrów na darmo.
Czterysta?
To gdzie ja jestem?
W Warszawie. Wczoraj przywieźli pana helikopterem.
A, między nami, kim pan jest, że tak nad panem skaczą?
Nikim, emerytem zwykłym.
[po rosyjsku] Musicie wszystko zrobić sami.
Jeżeli wam się nie uda i poniesiecie porażkę,
to oczywiście wam pomożemy.
Jest pan wojennym gierojem, a nie jakimś kutasem.
Damy radę, towarzyszu generale.
A jednak jest ktoś,
kto może wam przeszkodzić w tym dziele.
- Ktoś z naszych? - Niby z waszych, niby z naszych...
On jest z Rzymu.
[podniosła muzyka]
Szymurek, nie śpijcie. Kontrwywiad musi czuwać.
Nie śpię, towarzyszu generale. Jak każdy czerwony, obserwuję wszystko
spod zamkniętych powiek.
[generał wzdycha]
[w tle gwar, śmiechy, gra pogodna muzyka]
I co tam widzicie?
Domu, towarzyszu generale, to ja nie widzę.
Tylko daleka podróż przede mną.
I jeszcze że bruneta poznam, ciemnookiego.
Wy coś za bardzo wszystkowiedzący jesteście.
Tak jest.
Polecicie do Sofii, poczekacie na kontakt, choćby do końca świata.
Nie krzywcie się, nie krzywcie.
Mimo że to demoludy, ale dostaniesz diety w dewizach.
- Rysiu, dostaniesz. - Tak jest.
Sam jesteś? Nie było pielęgniarki?
Sam.
W sensie o własnych siłach? Bez wózka?
Z tym?
[Bruno] Innych nie mam.
Posłuchaj... [wzdycha]
To, to, to... to jest rak.
Wszystkie złośliwe.
[nostalgiczna muzyka]
Ty powinieneś jeszcze leżeć na chemii z cewnikiem na wacku i pod tlenem.
I...
jak długo bym tak leżał?
No, tego nigdy nie można przewidzieć.
Można.
Można się pomylić, ale można.
Nie wiem.
Nie wiem. Piąte stadium.
- Są tylko cztery. - No, właśnie.
Wypisz mnie.
No dobrze... i co będziesz robił?
Wrócę na pstrągi, może nawet wynajmę na miejscu chałupę.
No dobrze, to może zobaczmy się...
Na pogrzebie.
Już tylko na pogrzebie.
[nostalgiczna muzyka]
Wiarusy.
Weź pan gazetę, bo za pięć minut nie będzie.
[klakson, pisk opon]
Dziadek! Dziadek, co cię brzuch boli?! Wypierdzielaj mi z ciągu komunikacyjnego!
Zajebię, kurwa! Zabieraj tę swoją chudą dupę, dziadu je...
[jęk]
- O matko! Dzwońcie po pogotowie! - [mężczyzna] Pomocy!
[sygnał gongu]
[komunikat spikerki w języku bułgarskim]
Przyjdzie?
[ze wschodnim akcentem] Przyjdzie. Za dobrze ich znam, żeby nas olał.
Jeśli tylko nie zapił na samolot, to przyleci.
Poza tym to tylko w PRL, NRD i w Bułgarii ich nie ścigają.
O, jest.
Kolega z Polski, mów do niego „Raszyd”.
A to słynny Abu Daud, bojownik organizacji palestyńskiej.
I po co leciałeś z Polski?
Za tydzień i tak miałem być w Warszawie na rekonwalescencję.
Nie wiedziałem. Stojkov też. Nie?
Dlatego żyję, że nikt nie wie, gdzie jestem teraz i gdzie będę jutro.
Sprawa jest pilna, potrzebuję zdeterminowanego faceta,
którego rodzina jest w potrzebie, tak powiedzmy... na sto tysięcy.
Chwila. Stojkov, ty ręczysz za Raszyda?
Głową mojego szefa, czyli ręczę.
Nie, bracie w Allahu. Czy swoją?
[ponura muzyka]
„Zdeterminowany” mówisz.
- Ale nie fanatyk, chłodna głowa. - Arab?
Chyba nie.
No Żyda to ja ci nie znajdę. Ale mam jeden Turek.
Ali... coś tam.
No, trudny w kontakcie, ale, jak mówisz, zdeterminowany.
Tylko nieufny, więc będę musiał pośredniczyć we wszystkim.
Wypłaty też.
Hmm. U nas po twojej akcji w Monachium nikt się nie zgodzi w Polsce
na wypłaty bezpośrednio dla ciebie.
Nie ma problemu. Ty dasz Stojkov, Stojkov mnie.
W Bułgarii jego nikt nie będzie pytał.
Nigdy, kurwa, nie wiem, co to kiwanie u was oznacza.
No, teraz kiwałem po polsku.
[nostalgiczna muzyka]
[szczekanie psa w tle]
[gwar]
[głośne pukanie]
- Ja do Marysi. - Mańki nie ma.
- A gdzie jest? - Bo ja wiem? W pracy.
- W Wiktorii? - Może.
Z kim tu gadasz?
Kurwa, wypieprzaj do lekcji!
Zostaw mojego ojca i wypieprzaj, bo wezwę psy! Wypierdalaj, dziadu!
[mężczyzna krztusi się]
[szczekanie psa w tle]
[ciężko oddycha]
[Karaś] Skądś go znam. To nie jest ten dupek z balkonu w Monachium?
Miał biały kapelutek.
[Ryszard] Nie, to był jego kumpel, Issa.
Ten tutaj zaplanował wszystko,
ale sam nie brał udziału w tej akcji w wiosce.
Niemniej jest na czarnej liście Mosadu, na pierwszym miejscu zaraz za Arafatem.
Wszyscy wyglądają tak samo.
Żal obywatelowi generałowi tamtych?
Nie.
Ale tych też nie.
To dobrze, bo wykonawcą będzie Turek, Ali Ağca.
Luźno związany z Szarymi Wilkami.
Teraz w potrzebie, matka mu umiera czy coś tam.
- I wierzy, że piniądz ją uratuje. - A Turek to nie Arab?
- No nie. - A kto?
No Turek to Turek.
- A kto tego Turka wykona? - Hmm. To jest najlepsze.
[niepokojąca muzyka]
- Bruno. - Jaki Bruno? Chyba nie Brusicki?
Tak jest. Kapitan Konstanty Brusicki.
Ale on jest... Ja wiem? Chyba od '65 w rezerwie i ma ze sto lat.
Ma 68.
A w 1967 na pokazie w Drawsku Pomorskim trafił pięć na pięć z 600 metrów.
Mówią, że w wojnie sześciodniowej trafił izraelskiego generała z 700 metrów.
A w '74 na polowaniu
ustrzelił galopującego dzika z 450 metrów.
- Jednym strzałem. - Siadajcie.
Towarzysz Jaroszewicz oszalał z wkurwienia. Ten premier.
- Sowieccy chcieli go od razu do siebie. - A na chuj im Jaroszewicz?
Brusickiego chcieli. Na wykonawcę.
Ale co najważniejsze, Bruno ma terminalnego raka płuc.
I umrze po wykonaniu Turka.
Nie będziemy potrzebowali nikogo, kto wykona Bruna,
a potem kolejnego, kto wykona tego z kolei i tak do usranej śmierci.
Bruno kończy kolejkę. Już w drugiej turze.
Tak... A jak zdechnie przed operacją?
- Rak jest nieoperacyjny. - Naszą operacją, operacją „Paproch”.
Nie zdechnie. Rozmawiałem z jego lekarką, daje mu dwa miesiące.
Ale oczywiście omówię z Abu Daudem wariant B.
Jesteście wolni.
[gwar, śmiechy w tle, gra sentymentalna muzyka]
Jest Bianka?
Jeszcze, kurwa, jest. Choć od XX Zjazdu powinna iść na rentę.
- XX Zjazd był w '56. - No właśnie, heh. Też się dziwię.
[gwar, gra sentymentalna muzyka]
Cześć, Marysiu.
Czekaj, czekaj... Bruno, zgadłam?
Zgadłaś. Pogadamy?
[mężczyzna] Co jest?
To ty jeszcze żyjesz?
Bez nerwówki, już niedługo. Jak biznes?
Młode siksy robią bez i za pół, to jak ma iść?
Mam dla ciebie pełen etat na... dwa, trzy miesiące.
Na prowincji, ale stawki warszawskie.
- Alfonsem zostałeś? - Klientem, 20 miesięcznie.
[namiętnie wzdycha]
Sto za całość, maksymalnie 90 dni, potem wyjeżdżam.
Ale bez srania i szczania.
Nie robiłem, nie robię i nie zamierzam. Na kobiety.
Nie widziałam cię 15 lat i nie wiem, co ty tam teraz robisz.
[pociąga nosem] Nic nie robię, umieram.
Chwila moment.
- Pielęgniarką to ja ci nie będę. - Wiem. Siadaj.
Przygotowywaliśmy tu operację na jednego gościa.
Tak, żeby wyglądało na zemstę Arabów.
Na rozpoznaniu z Brunem balowaliśmy tu trzy miesiące.
Aż się zorientowali, że tylko chlamy i rżniemy dziwki.
[stłumiony śmiech]
A co z gościem, co go szykowaliście do operacji?
Nie przyjechał. Zginął w Jerozolimie. W zamachu bombowym.
Podobno przypadkiem.
No nic.
Może nasze rozpoznanie nie poszło jeszcze na marne.
Widziałem twoją pasierbicę i jej tatusia.
Nie wyszło najlepiej.
Jakoś trzeba sobie radzić po pracy.
Nie moja sprawa, ale stać cię na dużo więcej.
Masz rację.
Nie twoja sprawa.
No dobra. Mmm...
Dycha z góry.
Rano po ciebie przyjadę. Na górę nie będę wchodził.
[trzaśnięcie drzwiami]
[nastrojowa muzyka]
Cześć, tata.
Dzisiaj rocznica mamy, pamiętasz?
Wreszcie uzbierałam na pomnik.
Dałam po niemiecku, tylko „ufam tobie Jeżu” po polsku.
[nastrojowa muzyka]
Jezu...
Wiem, że cię nie puszczają z Polski.
Ale jakoś mogłeś mimo to przez „zieloną” i wrócić.
Nikt by się nie dowiedział. A zresztą... mniejsza.
Co ty takiego robiłeś dla tych komuchów, że cię trzymają w kraju jak w pierdlu?
Wtedy w marcu mama mówiła, że też wyjechałyśmy z twego powodu,
żeby ci nie szkodzić.
Bo jesteśmy żydówkami.
Przepraszam.
Tak było?
Pozbyłeś się mnie?
I mamy? Bo jesteśmy żydówkami?
[nastrojowa muzyka]
Gdzie z tym?
[muzyka zagłusza rozmowę]
No i jak?
[gdakanie kur]
Chyba jadą.
[szczekanie psa w tle]
Pan Brusicki z Warszawy?
Witam. Jestem właścicielem. Możemy jechać od razu.
Więc to jest ta słynna Gurówka.
- To u was dzieci porywają? - [śmiech]
Zachodnia propaganda.
Jeden bachor się utopił, a ludziska od razu o czarnej wołdze gadają.
Jedźmy, bo po południu mam egzekutywę. Jedźcie za mną.
[trzask drzwi samochodu, zapłon silnika]
Ja pierdolę, co my tu będziemy robić?
[spokojna muzyka]
[stukot obcasów]
[wzdycha]
Zerżniesz mnie na nowym mieszkaniu?
Może później.
Co będziemy robić?
Ty ogarniesz chałupę, a ja narąbię drzewa i napalę.
Nie jestem sprzątaczką.
Jak nie dasz rady, to... wezmę babę ze wsi.
Bawimy się w dom?
[spokojna muzyka]
Jedną kawę kupiłeś? W peweksie kawy nie brakuje chyba?
- [Bruno] Nie sprzątasz? - Przebieram się.
[śpiew ptaków]
[niepokojąca muzyka]
Kto to?
[niepokojąca muzyka]
Przyjebałem w coś.
Ja pierdolę. W Warszawie ledwie 11 stopni, a tu upał.
Kurwa, co to za miejsce, Bruno?
Ile daliście doktorce?
[śmiech] No co ty?
[Bruno] Ile kosztuje teraz tajemnica lekarska? Bo psami poszczuję.
[wzdychając] Nie masz psów.
Piątkę. Ale sama przyszła, bo skąd byśmy wiedzieli.
Cześć, Blanka. Kopę lat. Pracujesz jeszcze?
Miską przyjebałem. Cud będzie, jak wrócimy.
„Bianka”.
Mam pseudo artystyczne „Bianka”, nie „Blanka”.
Cześć, Bianka.
Bieda, to pracuję. A tobie się wydaje, że przyjechałam tu z miłości?
[blondyn] Przyjechaliście się pierdolić, a tylko siedzicie razem?
A jak Brusicki poszedł siedzieć razem z innymi, to tylko się pierdolił. [śmiech]
- Co to za pajac? - Władeczek. Takich nam teraz dają.
Stul pysk, Władeczku.
Pogadamy?
Ale nie tu.
[ponura muzyka]
[Ryszard] Koledzy z Sofii wystawili mi Abu Dauda.
Ten polecił mi jednego Turka, Mustafę.
I Mustafa będzie wykonawcą. A ty będziesz wykonawcą Mustafy.
- W rezerwie jestem. Od 11 lat. - Już nie, właśnie zostałeś powołany.
Mustafa trafia cel, a ty trafiasz Mustafę.
- A kto będzie moim wykonawcą? - I to jest najlepsze. Nikt.
Ty sam z siebie wykitujesz za osiem tygodni na raka.
A rak, jak wiadomo, nie jest żadnym śladem,
a tym bardziej świadkiem.
Więc ciebie nikt nigdy nie powiąże z nikim.
Dobre, nie?
- Bianka nas widziała razem. - Ale to nie jest twoja żona.
No, znam jednego zboka, który się nią zajmie.
Jest mi coś winien, bo go obroniłem od pierdla.
Po tym jak zadusił dziwkę pod Gałkówkiem, sypiąc jej piach w gardło
i krzycząc: „Błąd w pacierzu, Bóg umarł!”.
Bóg umarł.
No, może.
Tak czy siak przyszła pora na jego zastępcę.
Co?
No, on jest celem.
- Kto? - [stłumione] Heh.
Karol Wojtyła, Jan Paweł II, biskup Rzymu, papież Kościoła rzymskokatolickiego.
- Znasz? - Kto wydał rozkaz?
Nie bądź głupi. Nie masz, kurwa, jeszcze Alzheimera. Czy może już masz?
Zabijecie Ojca Świętego?
No, nie my.
Mustafa go zapierdoli.
Akcja „Paproch”.
Co się tak patrzysz?
Pierwszego klechę zajebałeś widelcem w refektarzu, jak miałeś 11 lat.
No to przyszła pora na drugiego.
Tamten ciężko sobie na to zapracował.
Nasza wiedza operacyjna mówi nam, że ten też.
- To co, bierzesz? - A jeśli nie?
Co? Co, jeśli nie?
Dobrze wiesz, że jak już wiesz, to nie ma żadnego „jeśli nie”.
Pójdziesz do władz na skargę? To my, kurwa, jesteśmy władza.
Pójdziesz do Solidarności? Zajebiemy każdego, któremu o tym powiesz.
Odmówisz?
Władeczek utnie łeb tobie i tej dziwce.
[drwiący śmiech]
Też mi groźba.
[obaj się śmieją]
No fakt. Tobie to może latać obojętnym kalafiorem koło tyłka.
No, ale popatrzmy na to nie od strony kija, tylko od marchewki.
Masz córkę w Hamburgu, na medycynie, Justynę.
Dostaniesz paszport, wypuścimy cię.
Będziesz mógł jeszcze ją zobaczyć przed zgonem.
No nie widzieliście się od marca '68, tak?
Co się tak ślepisz?
Zajebiesz Mustafę i prosto z Rzymu polecisz do Hamburga.
Umowa 100 na 100. Między nami.
Może córka cię tam nawet wyleczy? Za te dolary, co zarobisz.
Zapłacicie mi?
W październiku '67 odstrzeliłeś Szotę Abaszydze.
Nie był dysydentem ani, kurwa, żadnym szpiegiem.
Był zwykłym górskim bandytą,
a inny bandzior zapłacił ci za usunięcie konkurenta.
To co, zgadza się, czy mam dzwonić po nazwisko zleceniodawcy?
Co, nie wiedziałeś, że wiedzieliśmy?
[klekot zamykanych drzwi]
Setkę i galaretkę poproszę.
Będzie pan jadł czy przechodnią?
Przechodnią.
Panie lokatorze. Zapraszamy do nas.
- Pana komendanta już pan poznał. - [komendant] Cześć.
To jest Marcel Lasoń, farmaceuta.
[śmiech]
Nowy tutaj, tak jak i pan. A to jest po prostu Młody.
A to jest mój lokator z Warszawy, pan Brusicki.
Na pstrągi?
- Na pstrągi. - Wędkę pan wziął?
[bufetowa głośno wzdycha]
W pokera pan gra?
- Jak nie łowię. - [śmiech]
Młody, skocz po pół.
Litra, ja stawiam.
Dobra. Stawka pięć, w ciemno dziesięć, ful nad kolorem, trójka nad stritem.
Ta...
Pan do nas na dłużej czy tylko... na rekonesans?
[Bruno] Na sezon.
To, co moja kobita pytała... o te dzieci... nieoficjalnie,
to jest coś na rzeczy?
Pan był po to u mnie w szpitalu.
Pas.
Ech. Marciniakowie mieli dwójkę - chłopca i dziewczynkę.
Poszli nad rzekę, wrócił tylko chłopak.
Dziewczynkę znaleźliśmy po tygodniu.
Dałem na autopsję i dostałem odpowiedź, że utonęła.
Nie wyglądała na taką, co utonęła.
Miała na szyi jakieś obtarcia,
ale lekarz w Rzeszowie stwierdził utonięcie i po sprawie. A czemu pan pyta?
Byłem nad Bystrą...
A, wtedy mała Marciniakówna to już nie żyła od czterech dni.
- Sprawdziłem pana, ma pan alibi. - Dobra, przestańcie już pieprzyć.
W Polsce Ludowej dzieci się nie morduje.
Co innego chłop chłopa o miedzę - bardzo proszę. Ale nie dzieci.
Bolek, kobita smarka przysłała.
No! Gdyby coś było, to moja by małego samego nie puściła.
- Co jest, Jasiu? - Tato, mama woła do domu.
[śmiech Bolka]
Chodź. Ha, ha! On tu kiedyś będzie rządził, zobaczycie.
Pierwszym sekretarzem gminy zostanie, jak ojciec.
Chuja, nie pierwszym sekretarzem gminy. Pierwszym sekretarzem KC zostanie!
[śmiechy]
- No co?! - Nie, nic...
Wracaj do domku. Powiedz, że tatuś zaraz wróci. Za minutkę.
Wracaj, no! Biegiem, biegusiem. [śmiech]
Kochany chłopak.
[gwar]
[tajemnicza muzyka]
[gwar, śmiechy]
Jakbyś, kurwa, był klaunem w cyrku,
to byś przyszedł z żarówką na nosie i w butach siedmiomilowych?
- Chcecie ten kalendarz czy nie? - Dawaj.
A z tym debilem załatwiliście?
Nie bój. Tam, gdzie go umieściliśmy, nikt go nie słucha.
A nawet gdy go ktoś słyszy, to na pewno sam go posuwa.
A tę kurwę i jej konkubenta kupiliśmy. Masz z głowy.
Będziemy potrzebować planów pomieszczeń.
- Nie macie planów Watykanu? - Heh. Mamy, i to oryginały Berniniego.
Ale potrzebujemy tej nowszej wersji, z innowacjami technicznymi.
Do Rzymu wracam dopiero w czerwcu. Nie wiem, kiedy mi pozwolą znów do Polski.
Wrócisz teraz i powiesz, że cię polskie służby nachodziły.
A po odbiór ja sam przybędę do Rzymu.
Quo vadis?
Pieniądze... i pokwitowanie.
- No...? - Opieramy go o furtkę i spadamy.
[dzwonek do drzwi]
[Bolek bełkocząc] O, mój domek. A...
[Bolek krztusi się]
[brzęczenie zamka bramy]
Brrr...
- [ujadanie psów w tle] - [Bolek krztusi się]
[bełkocząc] Tak, pijusie, jeszcze mi ogródek zarzygaj!
- Nie mogłeś pod knajpą haftować? - [krztusi się]
- Się nie umie, to się nie pije! - [krztusi się]
Wielki mi alkoholik.
[bełkocząc] No... Nie mam w sobie kultury picia po prostu...
O, niestety...
[bełkocząc] Kutasie, ty oprócz kutasa to nic nie masz.
[Marcel] O! Oszczędności.
[nostalgiczna muzyka]
Nic już im nie pomoże.
Jesteś z Solidarności?
A tu w Gurówce to bez znaczenia.
Żeby tak wreszcie do Moskwy, do Moskwy!
Długo tu mieszkasz?
Gdzie...? Tydzień dopiero.
Totalne zadupie, ale miałem już dosyć ludzi i Warszawy.
Szczególnie partyjnych.
Ty wojskowy, to pewnie ci nie pasuje, nie?
Odwiozę cię do domu. Ale jestem kompletnie nawalony, ostrzegam.
Mam mieszkanie nad apteką.
I... dom za miastem, ale tam kobita i bachory.
O...
- Do jutra, Bruno. - Do jutra, Marcello.
[niepokojące dźwięki z głośników]
[piski skanera]
[tajemnicza muzyka]
[z lekkim pogłosem] Problem... że z budynku Watykanu jest, owszem,
dobry dystans na pewny strzał, ale duże ryzyko dekonspiracji przed akcją.
Nasz pech! Dookoła Placu Świętego Piotra nie ma odpowiednio wysokich budynków.
No, ale możemy zacząć budowę i postawić odpowiednio wysoki dźwig,
ale zostawimy dużo śladów.
Kupujący nieruchomość, prowadzący budowę, urzędnicy od pozwoleń...
Tak że jeśli bez dźwigu,
to pierwszym dogodnym punktem obserwacyjnym jest most Ponte Umberto.
No i dobrze, niech stąd strzela.
Dwie przeszkody - trajektoria pocisku jest płaska jak kot śpiący na jezdni,
no i... ta odległość.
No, kurwa, mówcie, Szymurek!
1170 metrów.
Ja pierdolę. Póki co nawet nie ma takiej broni.
Za bronią się rozglądam.
Amerykanie zrobili prototyp karabinu BMG 0.50 cala
i chyba przez sowieckich uda się go pozyskać.
Sowieccy się w to nie mieszają, przecież mówiłem.
Tak czy siak no nie ma takiego strzelca na świecie.
W takim razie niech Bruno idzie z Alim i załatwi go z krótkiej piłki.
Wtedy nie będzie miał żadnych szans na ucieczkę.
Tam będzie tłum ludzi.
A jak go złapią, to co? Wiadomo, co opowie w lochach inkwizycji?
Oni mają 500 lat doświadczeń w pozyskiwaniu zeznań.
To co proponujecie?
Nie wiem. Muszę porozmawiać z Brunem.
[niepokojące dźwięki z głośników]
Załatw mi HK PSG, a ja przygotuję pociski.
1170 metrów, dużo więcej niż pół mili.
Chyba że...
złapiesz go przy wschodniej bramie, zyskasz 90 metrów.
Jak dostanę ten karabin, to trafię z Ponte Umberto.
Bruno, 1080 metrów do ruchomego celu.
Nieruchomego.
Mustafa, o ile nie jest debilem,
będzie stał spokojnie, gdy ja będę do niego strzelał.
Bo?
Musi spokojnie stać w miejscu, gdy będzie strzelał.
A ja strzelę razem z nim.
Zabijesz go, zanim odpali.
Mój pocisk będzie leciał do celu...
półtorej sekundy. Zabije go, gdy strzeli.
Coś jeszcze?
Sprawdź, jaki najwyższy samochód może wjechać w zonę,
gdzie jest ten most i przygotuj mi stanowisko pod podsufitką.
Kontener z otworem strzelniczym będzie OK.
Bruno, to ciągle 1080 metrów.
Rysiu, popatrz na mnie.
Chcę prosto z Rzymu lecieć do Hamburga, do mojej córki.
Tak, jak się umówiliśmy.
I żadnych zmian planu. Rozumiesz?
A Mustafę zabiję jednym strzałem.
[Marcel] Dwie.
- Bolek, małżonka cię szuka. - Tak?
To ma dwie możliwości.
Kościół albo knajpa.
A ty kiedy nam przedstawisz swoją rudą?
Bruno!
Walety i dziesiątki. Jaki kościół? Chyba komitet.
Mało. Trzy dziewiątki.
Partyjnym to jestem do 16.00. Pytam się, kiedy nam przedstawisz swoją kobietę.
A co ty tak ludzi przesłuchiwać lubisz? Z roboty ci zostało?
Przedstawi, kiedy będzie chciał. Albo w ogóle nie przedstawi.
Towarzystwo dla damy...
Trzy damy.
[Bruno] Skończyłem.
- Masz. Trzymaj. - Dzięki, ale już ci wiszę piątkę.
- Wieczór jeszcze młody. - [Bolek] Bruno, tasuj.
[klakson pociągu, stukot kół po torach w tle]
[ponura muzyka]
[uderzenie]
[ponura muzyka]
[szum piły]
[ćwierkanie ptaków, rechot żab]
[Bianka] Wygrałeś?
Nie.
Kawa się skończyła. Jakieś szczyny piję, a umawialiśmy się...
Coś wymyślę.
Co?
Witam świat przestępczy i półświatek stolicy.
Wiesz, gdzie jest parking dla autobusów pod wodospadem?
Szymurek tam będzie czekał od 9.00, bo tu nie idzie dojechać.
- Do stodoły? - Do stodoły.
[ponura muzyka]
Gdzie wszyscy?
Zamknęliśmy drogę od Kowar. Turystów nam jeszcze, kurwa, brakuje.
A kierowca gdzie?
Ostrożny jesteś, to dobrze. Czeka na radiu.
[skrzypienie drzwi]
[ponura muzyka]
- [Bruno] I...? - Ma podwójną tylną ścianę.
Wszystko na drugą stronę.
[tajemnicza muzyka]
Ławka.
Wysoka.
Stół 50, 60 centymetrów dłuższy.
[Bruno pociąga nosem]
Otwór do granicy stołu.
Dobra, zrobię na jutro.
Prośba...
Pięćdziesiąt, sto tysięcy.
Heh! No wiedziałem.
Co to jest?
Od jutra cenniejsze niż pieniądze.
[śpiew ptaków]
[muzyka milknie]
- Co to? - Nie interesuj się.
Wyjeżdżam.
Bo?
Na jakim ty świecie żyjesz? Dziś wprowadzili kartki.
Na mięso, mąkę, wędlinę, kawę i ryż. Masz kartki?
Bo ja, jak wiesz, raczej nie mam.
Kim ty jesteś, Bruno?
Dobra, zostanę jeszcze chwilę, ale musisz mnie zabrać gdzieś do ludzi.
♪ Kochać - jak to łatwo powiedzieć ♪
[gwar, śmiechy]
♪ Kochać - tylko to, więcej nic ♪
♪ Bo miłość ♪
♪ Jest niepokojem ♪
♪ Nie zna dnia ♪
♪ Który da się powtórzyć ♪
♪ Nagle świat się mieści w twoich oczach ♪
[muzyka zagłusza rozmowę]
No naprawdę to jest...
- Co pan?! - No co?!
[gwar]
♪ Kochać - to nie pytać o nic ♪
Można?
♪ Bo miłość jest niewiadomą ♪
♪ Lecz chcę wiedzieć, czy wiary starczy mi ♪
[coda muzyczna]
[wokalista] U!
[cicha wrzawa]
[zespół gra piosenkę „Kochanie, jak się masz?”]
[wrzawa]
Kurde, no.
[gwarą] Co tyle obłapios?
Jestem komendantem milicji w Gurówce.
[jęk]
- [mężczyzna] Tu się patrz! - [Bruno] Dosyć, dosyć. Ma dość.
[mężczyzna] Wypierdalaj, stary dziadu, bo tobie obiję kufę!
Idźcie stąd.
[komendant krztusi się]
[pojękując] Pilnuj skurwysynów.
A ja zawołam patrol.
Napaść na milicjanta? Skurwysyny!
W pierdlu gity ich tak przecwelą,
że zapamiętają mnie... [pluje] ...do usranej śmierci.
Nie ma takiej potrzeby.
Co nie ma takiej potrzeby?! Napadli na funkcjonariusza!
To sprawa między facetami, nie urzędowa.
Co ty pierdolisz?
Dawaj mi klamkę, odstrzelę skurwysyna w samoobronie.
- [mężczyzna] Spierdalaj. - Nawet mi nikt słowa nie powie.
Nikt nikogo nie odstrzeli. Wypierdalać. I z dala od Gurówki.
- No już! - Spierdalamy.
[gwar w tle, muzyka zespołu]
Tak w ogóle to... to kim ty jesteś?
Nikim.
Już ja się dowiem.
[skrzypnięcie drzwi]
Kładziemy się?
Połóż się, ja jeszcze posiedzę.
[Bianka wzdycha namiętnie]
[nastrojowa muzyka]
Dziś byliśmy prawie jak jakaś para.
Prawie.
- Przyjdziesz, zanim zasnę? - Nie zasypiaj, to przyjdę.
[Bianka wzdycha]
[nastrojowa muzyka]
[wzdycha]
[pociąga nosem]
[muzyka milknie]
[silnik milknie]
[pociąga nosem]
[zaciąga hamulec ręczny]
[szum wiatru]
[grzechot wyjmowanych naboi]
[głęboki oddech]
[echo wystrzału]
[nostalgiczna muzyka]
[wzdycha]
[gwar]
[kobieta] To nie wiedziała pani? Chłopak Marciniaków zaginął.
Wieczorem poszedł po krowy i tyle go widzieli.
- Co pani powie? Ten mały Henio? - Henio, Henio.
- To on ma z dziesięć lat. - Mhm.
- On był niżej niż nasz Józio. - [wzdychając] Bez śladu...
Warszawa na jedynce, po prawej!
Co się teraz na tym świecie wyprawia. Kiedyś to żydzi, a teraz?
- Bruno. - [Władek] Tak?
Potrzebuję większą moc przebicia.
Za cztery godziny.
- Ile płacę? - 35.
- Potem, kochana. - Jagoda, 450 i pokwitowanie!
[skrzypienie drzwi, bicie dzwonów]
Proszę pana.
Proszę pana, słyszał pan? Kolejny dzieciak Marciniaków zaginął.
Myśli pan, że to wypadek? Czy, nie daj Boże...
Komendant był u mnie na opatrunku, bo doktor pijany.
I akurat Marciniakowa wpadła w strasznej histerii.
Wojsko wezwali, po lesie szukają. Ale akurat znajdą...
- Boże Święty, co ja mówię? - Komendant ochotników szuka?
Nie. Komendant, zanim Marciniakowa wpadła, strasznie pomstował na tych chłopaków.
Tych, co pan ich wczoraj wybronił.
Chce ich wieczorem aresztować.
- Myślę, że ma teraz co innego na głowie. - A nie może pan im pomóc?
- W tym kraju nikt nie wygra z milicją. - Wczoraj pan wygrał.
Tak... To wczoraj to nic nie znaczyło.
A nic się nie da zrobić? Może się gdzieś ukryją?
Nie ma takiego miejsca. Chyba że za granicą.
[Jagoda] Przykro mi. Myślałam...
Na pewno znajdą Henia. Całego i zdrowego.
[nostalgiczna muzyka]
[klekot otwieranych drzwi]
Niezła historia, nie? To znaczy straszna.
Słyszałeś o Heniu?
Dobrze znasz komendanta?
No...
Wyrywał tę pielęgniarkę wczoraj na dancingu w Kowarach
i podpadł miejscowym.
Trochę go popchnęli, a dziś chce ich zatrzymać za napaść.
Myślę, że dziś to on ma ważniejsze sprawy na głowie. Zależy ci?
Nie zrobili nic takiego.
[nostalgiczna muzyka]
Komendant mi wisi 350 tysięcy.
Termin był w kwietniu. Mogę mu sprolongować.
- Nie, nie chcę, żebyś dopłacał. - Nie dopłacam.
Dzięki, Marcello.
[nostalgiczna muzyka]
[klekot zamykanych drzwi]
[muzyka milknie]
[grzechot]
[odkręca]
[przestawia narzędzia]
[tajemnicza muzyka]
- Dobra, Bruno, ile kupujesz? - Dwie.
- No i co, znaleźliście? - Gówno znaleźliśmy.
Czekamy na pozwolenie z województwa na wejście na teren wojskowy,
może tam gdzieś zbłądził.
- Zmarzłem jak skurwysyn. - Bierz.
Weź mi rozdaj też.
- Czekaj, w następnym wejściu. - Mhm.
Ech!
Ooo... Kurwa. Widzę, że Matki Boskiej Pieniężnej było.
- Od Marciniakowej? - Oj weź, bo już takie głupoty gadasz...
Gdzie Młody, nie przyszedł? Bo na poszukiwaniach też nie był.
Znajdzie się. Pas.
[nostalgiczna muzyka]
[trzask drzwi samochodu]
[jęki rozkoszy w tle]
[nostalgiczna muzyka]
Jakiś problem?
- Ach! - U mnie?
[wzdychając] Nie.
Szymurek mnie przysyła. Zmiana planów.
[ponura muzyka]
Pogadamy na łódce.
[odgłosy burzy w oddali]
Mustafa fika.
Mówi, że nie jest pewny, czy da radę. [stęka]
Wszystko wskazuje na to, że chce więcej pieniędzy.
Ale my nie możemy ryzykować.
Szymurek zdecydował, że najpierw strzelisz do Paprocha, a potem dopiero do Mustafy.
To jest wykonalne?
- Mam strzelić do papieża? - No przecież mówię.
- Inna była umowa. - No to teraz zmieniamy na taką.
Nie ty będziesz decydował. Niech Szymurek się tu pofatyguje.
Posłuchaj, dziadygo...
Ach...
[cichy jęk]
Popłyniesz, gnoju, do brzegu, bez słowa.
Pojedziesz do Warszawy
i każesz Szymurkowi przyjechać natychmiast tu do mnie.
Albo teraz cię zajebię. Zrozumiałeś?
- [z trudem] Tak. - To zapierdalaj.
[kaszle]
[grzmot piorunów]
Zmusił cię?
Co ty, na łeb się z krową zamieniłeś?
Zapłacił mi.
OK.
Mówił też, że mi coś ładnego z Rzymu przywiezie.
[nastrojowa muzyka]
Władeczek tak ci powiedział?
No. Skoro ty nie byłeś łaskaw.
Kiedy jedziecie do Rzymu? Bo ty też jedziesz? Z tego co zrozumiałam.
- Jeszcze nie wiem. - Mm.
Co mi się tak przyglądasz? Coś się stało?
Podobno jakiś dzieciak znowu zginął we wsi. Wiesz coś o tym?
Nie wiem.
Wyglądasz, jakbyś mi łgał w żywe oczy.
- Nie. - Ale jednak.
[wzdycha]
Kładę się.
Ja jeszcze posiedzę.
Dobrze, że nie mamy dzieci na tym pierdolonym świecie.
[grzmot piorunów]
[nastrojowa muzyka]
[kaszle]
[chrząka, pociąga nosem]
[kaszel się nasila]
[krztusi się]
[ciężko oddycha]
Poparzyłem się.
- [Bruno] Długo tu jestem? - Już pan był.
- Musisz uważać. - Nie zawsze się da. Pan nie uważał.
Stary jestem.
Kiedy ojciec ma delirkę, to też mu ją zawsze podaję.
Ma pan dziecko?
- Córkę. - A ona ma dziecko?
Nie. Jeszcze nie.
Na pewno będzie dla niego najlepsza.
Pójdę po panią pielęgniarkę, że pan już nie śpi.
[charczy]
[z trudem] Będzie lepsza niż ja.
[ciężki oddech Bruna]
Niech się pan nie rusza, pan jest bardzo chory.
- Doktora niestety nie ma, ale... - Leży pijany jak kapibara w zabiegowym.
- Jak się czujesz? - Nic mi nie będzie. Jak się tu znalazłem?
- Żona pana przywiozła. - A wy?
Byliśmy u ciebie. Bianka nam powiedziała.
Przywiozła mnie i wróciła do chałupy?
[Jagoda] Powiedziałam jej, że pan odzyska przytomność dopiero rano.
Nie było sensu, żeby siedziała całą noc.
Podaj mi ubranie.
Mustafa jest niestabilny - raz mówi jedno, raz drugie.
Z tego względu nasi koledzy z Sofii
przyjęli jego matkę do kliniki w ichniejszym MSW.
Gdyby dalej fikał, uśpią staruchę.
Ale nam to realnie nic nie da. Bezpieczni będziemy tylko wtedy,
wyłącznie wtedy,
kiedy najpierw trafisz cel główny, a potem, o ile zdążysz, Mustafę.
- Nie taka była umowa. - Robi ci, do kogo strzelasz?
Nie, ale nie taka była umowa.
Rozumiem twój punkt widzenia i zgadzam się z nim.
Dostaniesz dziesięć baniek za Mustafę i dziesięć za tego drugiego.
Nie tak się umawialiśmy.
Dziadek, pojebało cię albo masz uwiąd starczy.
Tyś rzekł.
Władeczek, jedź do jednostki w Kowarach.
[tajemnicza muzyka]
[Ryszard] Gdzie jest oficer dyżurny?
Zamykam na klucz, bo by raz-dwa rozkradli.
[gwar w tle]
[tajemnicza muzyka]
[oficer] Już włączam.
Już? Stań przed drzwiami i nie wpuszczaj nikogo.
Tak jest.
[stukot zamykanych drzwi]
[Ryszard] Poznajesz?
[Bruno] Wandsbek, w Hamburgu.
[Ryszard] Wiem, że ci córka kasety nagrywa, ale pewno od szyi w górę.
Dziecko ma. Z Nigeryjczykiem z Nigerii.
A ten brunet się nią zajął.
Wiesz, jaka to musi być miłość? Chować cudze, do tego nigeryjskie?
Musiał jej wygodzić, bo oni mają kutasy większe średnio o 75%.
To jest fakt potwierdzony naukowo.
Mam paru znajomych narkomanów w St. Paulin,
którzy za działkę hery zgwałcą ją i rozprują jak Sharon Tate.
Tego brunecika także.
A dzieciątko wyjmą i sprzedadzą firmom kosmetycznym
na krem przeciwzmarszczkowy.
I tylko, Bambo, co se poużywał na białej, a potem spierdolił do Kongo, przeżyje.
Nigerii.
[nostalgiczna muzyka]
Stary każe mi wysłać Juraszka. Pamiętasz Juraszka?
Do Hamburga, żeby jebnął twoją pannę, niedoszłą doktor.
Ale ja mówię: „Towarzyszu generale, trzymajmy ją żywą na razie.
Będziemy mieli Bruna w garści jak chuja przy szczaniu”.
Zabiję papieża,
ale...
jeśli kiedykolwiek zagrozisz mojej córce,
to zabiję ciebie, Władeczka
i chuj wie, jakiego generała, jakikolwiek by nie był.
Deal.
[nostalgiczna muzyka]
[Bianka wzdycha]
- Mówiłeś serio. - Co?
Że umierasz.
W szpitalu ta siksa wzięła mnie za twoją żonę
i wszystko mi powiedziała. [wzdycha]
[nastrojowa muzyka]
Nie mogłam...
Nic wielkiego, wystarczyło wyjść ze szpitala.
Nie chciałam patrzeć, jak umierasz.
Widziałam moją matkę przez osiem miesięcy. Wystarczy.
Już się spakowałam.
Będziesz musiała się rozpakować, trzeci raz.
- Chcesz? - Mhm.
[nastrojowa muzyka]
[Bruno wzdycha]
Myślałem, że to już.
Co już?
No, koniec.
Byłem na trzech wojnach.
W stalagu urządzili mi pozorowaną egzekucję i nic.
[wzdycha]
A teraz...
Umieram, Marysiu.
Co za syf.
[nastrojowa muzyka]
- Jutro jest odpust we wsi, pójdziemy? - Po co?
Kupimy sobie odpuszczenie grzechów.
[bicie dzwonów]
[mężczyzna 1] Noże! Nożyczki!
[mężczyzna 2] Zapraszam! Zapraszam!
[głośny gwar, gra skoczna muzyka ludowa]
[kobieta z rozpaczą] Heniu!
[gwar]
[z rozpaczą] Henio, syneczku!
Helenka!
Syneczku!
Henio!
[Bolek] Jasiu! Jaś!
[mężczyzna] Myśli pani, że go znajdą żywego?
A tam, panie, znajdą.
Popchnął siostrę i z tej zgryzoty sam się utopił.
No nie wiem, zastanowię się jeszcze. Drogo.
[głośny gwar, gra skoczna muzyka ludowa]
- Poproszę. - Proszę bardzo.
Dzień dobry, ja nie zdążyłam panu podziękować.
- Nic nie zrobiłem. - Zostawili chłopaków w spokoju.
- [Bolek] Jasiu! - Do widzenia!
- [Bolek] Jasiu! - Ty dlatego mnie nie rżniesz?
[Bolek] Jasiu!
Zaczekaj na mnie.
- Na korale mi daj. Te duże. - [Bolek] Jaś!
- Musisz zawsze jakieś afery kręcić. - Słuchaj... Jasiu!
[głośny gwar, gra skoczna muzyka ludowa]
- Chowasz się przed glinami? - Nie.
A przed kim? Nie zakapuję, słowo szpiega.
Pan jest szpiegiem?
Byłem, do 1970, zanim się urodziłeś.
Kogo pan szpiegował?
- [wzdycha] Żydów. - Tata mówi „żydki”.
Nie zna ich. To twardy i bezwzględny wróg.
Także okrutny i odważny.
- No to przed kim się chowasz? - Pan to wie, przed dybukiem.
Dybukiem, no popatrz bracie...
- A jak wygląda dybuk? - Pan to wie.
[ponura muzyka]
Nie pyta pan o Henia?
Nie.
Ja wiem i ty wiesz, gdzie jest Henio.
Dybuk.
Niejedno ma imię, ale tak.
Dybuk.
Uważaj na siebie.
Pan też, on nie tylko dzieci bierze.
[muzyka milknie]
[śpiew ptaków, rechot żab]
[Bianka] Nie smakuje? Nie francuskie. [stłumiony śmiech]
Piłem lepsze, ale nie tutaj.
Wszyscy, co nie mogą wyjechać, marzą tylko, żeby spierdalać z tego kraju.
A ty jeden możesz i nie wyjeżdżasz?
Może wyjadę, jak skończę tę robotę.
[spokojna muzyka]
Wierzysz w Boga?
Bo?
Kupiłeś portret Ojca Świętego.
Jeżeli uwierzysz, to może Bóg cię zbawi?
Ja wierzę bardzo.
Raczej to za sprawą Jana Pawła II,
którego portret kupiłem,
coś się zmieni w moim życiu.
Pan Bóg nie jest mi do tego potrzebny, a nawet...
raczej...
może mi bruździć.
Bluźnisz.
Pomodlę się za ciebie.
[brzęk szkła]
Na tych samych kolanach, na których pracujesz?
[Bianka oddycha nerwowo]
Spierdalaj.
[trzask drzwi]
[wzdycha]
[spokojna muzyka]
[muzyka milknie]
[śpiew ptaków w tle]
[klekot zatrzasku]
[klekot zamka]
[świst powietrza]
[wzdycha]
[radio - dramatyczna muzyka klasyczna]
[po rosyjsku] Gensek dowiedział się o waszym bułgarskim planie
od swoich szpicli w Sofii.
- O moim? - Przecież nie moim.
No tak...
I co mam teraz zrobić?
Złożycie samokrytykę, obiecacie, co tam ta stara kukła będzie chciała
i na tym koniec.
Generał Tadeusz Karaś melduje swoje przybycie,
towarzyszu sekretarzu generalny.
Siadajcie.
Zapalicie?
Na rozkaz.
Ilu znacie wybitnych liderów światowych?
- Wy, towarzyszu sekretarzu generalny. - Zagranicznych.
- Towarzysz Fidel Castro. - Dalej.
Z żyjących?
Co by to było,
towarzyszu generale,
gdybyśmy tak na przykład...
zaczęli mordować się nawzajem?
Jak bojownicy Tamerlana?
Nie rozumiem.
Generał Gostynin
chce wam coś wyjaśnić.
Źle zrozumieliście moje intencje w czasie naszej poprzedniej rozmowy.
Nadal nie rozumiem.
Natychmiast odwołajcie
wszystkie działania w sprawie rzymskiej!
Boję się, że polecą nasze głowy,
jeżeli nie odwołamy akcji po wyraźnym sprzeciwie Genseka.
Nie polecą, jeśli ja tu będę rządził.
W porządku.
Zanim zdechnę za...
dwa,
trzy miesiące...
[wzdycha]
...chciałbym zrobić coś,
żeby nie skończyć, szurając kapciami w hospicjum.
A potem możesz wrócić do swojego życia, skoro ci odpowiada.
[nastrojowa muzyka]
[wzdycha]
[przez łzy] Moje mi już nie.
Nie mogę się pomylić
ani o milimetr.
Spóźnić o ułamek sekundy.
[półszeptem] Tylko ja to mogę zrobić.
[nostalgiczna muzyka]
Bruno?
[gwar w tle]
Co jest, Marcello?
Młody Agaciak, wtedy co nie przyszedł na karty.
Okazało się, że zniknął na dobre.
Komendant zrobił przeszukanie w jego chałupie i znalazł.
Majtki Helenki,
sandałek, bejsbolówkę Henia, ukryte w kanapie za starą pościelą.
Zakrwawione.
Zatrzymał matkę i brata Młodego i ich magluje, a ludzie chcą ich wieszać.
- Dla kogo te kwiatki? - A...
[nastrojowa muzyka]
Cześć, Bruno. Ile potrzebujesz czasu, żeby się ogarnąć?
- Dwie godziny. - To zdążę se pogruchać z twoją panią.
Ratę masz?
- [Bruno] Ile? - Tyle, ile było umówione - 30.
Jedź do wsi i czekaj przed knajpą. Minę cię raz, więc oczy dookoła.
Kiedy indziej, Blanka.
Za co ci płacą 30 tysięcy zielonych?
Nie interesuj się tym.
Skoro skurwysyny płacą ci tyle kasy, to musi być wielkie skurwysyństwo.
Wrócę za cztery dni, kwiaty weź.
W dupę je sobie wsadź! Za cztery dni to mnie już tu nie będzie.
[stęka]
[dyszy nerwowo]
[muzyka podtrzymująca napięcie]
[szczekanie psa]
[dyszy]
[pisk opon]
- Co się stało? - Musi pan pomóc.
Dzieciak Klimasów ranny, doktor w sztok pijany!
Do Kowar, do szpitala, natychmiast!
[muzyka podtrzymująca napięcie]
Ja nie wiem, co robić. Dałam mu morfinę, ale nie wiem, czy nie za dużo?
[szloch żony Bolka]
[muzyka podtrzymująca napięcie]
[z rozpaczą] Odezwij się! Jezu, Janek, odezwij się!
[Bruno] Co się stało?
Nic się nie mogę dowiedzieć, lamentuje tylko.
Mówiła coś, że młody Agaciak zakradł się do ich domu
i rzucił Jasia na rozgrzany piec.
- Młody Agaciak? Dziś? - [żona Bolka] Jezu!
- No... przed chwilą! - Janek!
[pisk opon]
[muzyka milknie]
[kwakanie kaczek]
[Ryszard] Towarzyszu generale,
do składu doczepiliśmy wagon z bardzo zmyślną skrytką.
Jeden szmugler nam zrobił. Austriaccy celnicy nie mają szans.
Lepiej było samolotem na dyplomatyczny, a nie takie wydziwianie.
Zadanie zostanie wykonane, towarzyszu generale.
Głową odpowiadacie za to, Szymurek, głową.
[Ryszard] Chleb im szkodzi, pęcznieje w żołądkach i się duszą.
Towarzysz generał powinien ziarno kupować.
Chuj im w dupę, niech się duszą.
Rzucam, żeby chleba do śmietnika nie wrzucać, bo to grzech.
Jesteście wolni.
[kwakanie kaczek]
[ponura muzyka]
[jęk]
[mężczyzna po rosyjsku] Dawaj, bierz go!
Dawaj!
[muzyka milknie]
Co ty odpierdalasz?
- Zdążymy. - Nie wkurwiaj mnie.
Powiedziałem - zdążymy. Wracaj do Gurówki i czekaj tam na mnie.
Teraz.
Zrobiliśmy, co się dało,
ale poparzenia na pośladkach, udach i dłoniach są trzeciego stopnia. [wzdycha]
Dzieciak jest praktycznie usmażony.
Musiał spędzić na piecu dwie, trzy minuty. Nie wyobrażam sobie tego.
- Na ogniu to jest wieczność. - I co teraz będzie?
Wyślemy go śmigłowcem do Siemianowic, do specjalistycznego szpitala górniczego.
Tam seria przeszczepów.
I pewnie amputacja dłoni.
O ile dożyje.
[muzyka podtrzymująca napięcie]
[żona Bolka rzęzi]
Kto to zrobił?
Albo powiesz, albo to ty.
- Co tam pierdolisz? - [rzęzi, próbuje mówić]
- Mów wyraźniej, bo nic nie rozumiem. - [głośno dyszy]
[z trudem] Biegał po pokoju, strącił telefon, aparat upadł.
Bolek czekał na telefon z województwa.
Mieli dzwonić w sprawie tych zaginięć. Bolek miał wyciszyć sprawę. [rzęzi]
No i chuj z nim. Kto Jasia usmażył?
Normalnie go polewał gorącym prysznicem i...
[płacz]
...nie wiem, co go naszło, ale posadził go na piecu.
- Kto? Mów, kurwa, jaśniej. - No Bolek.
[płacz żony Bolka, pojękiwanie]
[muzyka milknie]
[radio - mężczyzna 1] Jednostka 12, zgłaszam się.
[mężczyzna 2] Mamy zgłoszenie od obywatela na ulicy Chłodnej 9.
Podejrzenie kradzieży roweru typu Wigry 3.
[wzdycha]
[ujadanie psa w oddali]
[niewyraźne rozmowy w radiu]
[głośno puka]
- Cześć, Bolek. - Cześć, wchodź!
- Cześć. - [komendant] Cześć.
Zobacz, gówniarz mi telefon rozpierdolił. Napijesz się czegoś?
Przyjebałem o krawężnik i mi zderzak obciera oponę. Pożyczysz mi młotka?
- Musiałbym zejść do piwnicy i poszukać. - To poszukaj.
Poczekaj, tylko wezmę klucze.
[w tle gra pogodna muzyka]
Kurważ jego mać.
Czekaj. Mam.
Wchodź.
Weź se szklankę z kredensu.
[klekot zamykanych drzwi w tle]
Wiesz, że młody Agaciak napadł na Jasia Klimasów
przed dwiema godzinami?
Właśnie zeznania piszę.
Ale element do klepania jest?
- Nie, tylko zderzak. - A...
Dobra.
[z rozkoszą] Mmm.
Mam, takie znalazłem.
Co?
- Ojciec Święty. - No...
Bo w domu to ja nie jestem sekretarzem powiatowego komitetu PZPR,
tylko gorliwym katolikiem.
No, no, Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek.
Heh. Który wybierasz?
[z rozkoszą] Ach... [pociąga nosem]
- Ten. - He, he.
[krzyk Bolka, kolejny cios]
I nic mu, kurwa, ta zapobiegliwość nie pomogła.
[dysząc] Zajebałeś właśnie Pierwszego Sekretarza.
Nie pierwszego i nie ostatniego. Zajebałem Bieruta w '56 w Moskwie.
Odłóż broń.
Jesteś pospolita kanalia. Nic do ciebie nie mam.
[komendant] Na kolana, tam, gdzie stoisz. I ręce na głowę. [dyszy]
Ani ruchu, bo rozwalę.
Kurwa...
[ryk silnika]
[spokojna muzyka]
[mężczyzna stęka]
O... A ty tu za co?
Zabiłem sekretarza Klimasa.
Boś głupi.
Trzeba było komendanta zabić.
Po kolei.
Porządek musi być. Idziemy według starszeństwa.
[stukot otwieranych drzwi]
[mężczyzna] Brusicki, na przesłuchanie!
[muzyka milknie]
Mając 11 lat, zajebałeś księdza widelcem
i uszło ci to na sucho,
bo granatowi ci współczuli, byli pewni, że ksiądz cię dymał
i nie chcieli robić smrodu.
Ale my wróciliśmy do tej sprawy, tak z ciekawości, i co nam wyszło?
Że ksiądz nie dymał ciebie, tylko twojego starszego brata, Stanisława.
Dobrze mówię?
Stasio się powiesił, a ty zajebałeś księdza z zemsty.
Tak było?
[Bruno] To było za sanacji.
Ja byłem małoletni
i to było 50 lat temu.
[Ryszard] Hm. A teraz zajebałeś pierwszego sekretarza komitetu powiatowego PZPR,
towarzysza Bolesława Klimasa,
w jego własnym domu, jego własnym młotkiem,
na oczach komendanta miejskiej milicji obywatelskiej.
I myślisz, że wywiniesz się tym razem?
Lata mi to obojętnym kalafiorem koło dupy.
[Bruno stęka]
[dyszy, wydmuchuje powietrze]
Uu!
[dyszy]
Moim zdaniem to pierwsza książka w życiu, jaką Władeczek miał w rękach.
[stłumione] Heh!
Cwany jesteś, ale nie cwańszy od nas.
Wziąłeś 30 koła zielonych i myślisz, że mordując sekretarza,
tak po prostu się wywiniesz od roboty.
Posiedzisz sobie spokojnie w celi śmierci, aż zdechniesz na pierdolonego raka płuc.
To tylko twoja opinia.
Władeczek, zawołaj komendanta.
Daj zapalić.
Zabieramy jego i dokumentację, przejmujemy sprawę,
a wy się nią w powiecie nie interesujcie. Zrozumiano?
- Tak jest, towarzyszu majorze. - Rozkujcie go.
Ach. Ale to wbrew...
Kurwa! Rozkuj go i mi tu nie utrudniaj, bo zdegraduję do krawężnika!
I jeszcze w ryja dam, przy ludziach. I jak odzyskacie autorytet?
[gwar komentarzy w tle]
- [mężczyźni] Popatrz, wychodzi. - To nie młody Agaciak. To nie on.
[kobieta] To ten Warszawiak, co do tej lafiryndy...
- [krzyki] Dawać go tu! - Dawać!
[gwar wzburzenia]
Nie chce gadać, ale my wszystko z niego wydusimy.
Dajcie go nam!
- To morderca! - My wiemy, co z nim zrobić!
W Polsce Ludowej, towarzysze,
póki rządzi partia, a nie ta hołota z Solidarności,
samosądów nie ma i nie będzie.
[cichy gwar komentarzy]
Rozchodzimy się.
- [mężczyzna] Co jest?! - [oficer] Rozchodzimy się!
Przez ciebie, durniu, na ten nocny nie zdążymy.
Będziemy musieli pojechać tym 6.37.
Władeczek, dzwoniłeś, żeby przyczepili nasz wagon do porannego pociągu?
Dzwoniłem, musiałem temu debilowi zawiadowcy tłumaczyć
trzy razy, co ma robić. Mam nadzieję, że kutas zrozumiał.
Kombinujesz, jak nas załatwić? Bez sensu. Na nasze miejsce czeka kolejka innych.
[Bruno] Na wasze miejsce czeka kolejka innych.
Jeśli chcesz coś w tym zasranym wychodku zmienić,
to musisz zacząć wyżej.
Mógłbym teraz zabić Władeczka, ale zostaniesz ty.
Potem ten, co ciebie nasłał, generał Dąbrowski albo generał Karaś.
Ale oni działają z rozkazu biura politycznego,
a biuro polityczne tańczy, jak im Kreml zagra.
Najprawdopodobniej Gostynin.
Gostynin dostaje rozkazy bezpośrednio od Andropova, a ten od Breżniewa, więc...
nie ma co zabijać debila i ciebie.
Trzeba zacząć od góry.
Jak ty, stary pomarszczony fiucie, chcesz zabić Genseka, co?
Zdaje się, że jedziemy zabić papieża. To taka duża różnica?
No ja myślę. Paproch nie ma całego KGB, GRU i krasnoarmijców w milionach.
Przygotowanie zajmie półtora roku, ale to jest możliwe.
Przestań z nim, kurwa, rozmawiać, bo jak się pojebowi uda,
to ta rozmowa zostanie potraktowana jako spisek i pójdziemy na sznur.
Zesra się, a nie mu się uda.
Koniec przyszłego roku. Zapamiętaj, Władeczku.
Kluczyki!
Kurwa, zaszyfrowana, no.
Pojebało ich z tą konspiracją? Solidarność nas wyśledzi?
Pan pokaże.
Da się zrobić, tylko zajmie kilka godzin.
Zabrałeś tabele?
Pamiętam ze szkoły.
To, czego teraz używamy, to mutacja niemieckiego szyfru ADFGX.
Krzyżówka dla dzieci, tak naprawdę. Tyle że pracochłonna.
- To bierz się do roboty. - Potrzebuję papier i ołówek.
Władeczek, powiedz mi, kto cię zrobił, to cię pomszczę.
To sobie kup, ja ci nie pójdę.
[pasażerowie w tle śpiewają „Barkę” w akompaniamencie instrumentów]
[gwar]
[grają i śpiewają „Barkę”]
[gwar]
[kobieta w tle] Bawcie się dobrze! Pa!
Mamy przedział specjalny.
A tak, to ten następny, już otwieram.
Proszę.
[konduktor] Przepraszam.
[gwizdek do odjazdu]
[pasażer] Hej! Pa, hej!
[gwar]
Dawaj, dawaj!
[syrena pociągu]
[pasażerowie w tle śpiewają „Barkę” w akompaniamencie instrumentów]
Kurwa, wszyscy „Barkę” śpiewają.
Papież coś raz pierdolnął na odwal się, żeby mu święty spokój dali,
to teraz debile na każdym kroku mu żyć nie dają.
Kurwa...
- [pociąga nosem] - Poganiasz raka?
[Bruno wzdycha i chrząka]
[Ryszard] Ty, w '59, jak on był biskupem Krakowa,
pisałeś do niego poza służbą w sprawie twojego brata.
Mało cię z roboty nie wywalili za konszachty z klerem.
Pisałem.
[wzdychając] W '31 do Rosponda,
w '51 do Baziaka i w '59 do niego.
I co, warto było?
Za każdym razem wzięli mnie za prowokatora i odłożyli sprawę, ad acta.
Dziadek, przypadkiem nie dla personalnej zemsty tu działasz?
Władeczek, weź się, kurwa, za ten szyfrogram, i to migiem.
Spoko, do granicy będzie gotowe.
[pisk hamulców]
[rozmowy po niemiecku]
[stukot kół pociągu]
Kurwa, ja pierdolę. Nie jest dobrze.
Nie pamiętasz?
- Doskonale pamiętam. - No to co?
[niepokojąca muzyka]
Ledwo żeś połowę napisał. To jak, kurwa, pamiętasz?
To nie, to są puste znaki. Kończę.
Niech pułkownik czyta.
„Gostynin zginął w katastrofie lotniczej.
Karaś zaginął wczoraj, nie ma z nim kontaktu.
Dąb na miejsce Karasia.
Nakazuję natychmiast przerwać akcję »Paproch«
i zniszczyć dokumenty, dowody...
i świadków”. Podpisano „D”.
[klekot otwieranych drzwi]
[konduktor po niemiecku] Dzień dobry. Bilety i dokumenty poproszę.
[niepokojąca muzyka]
[Ryszard po niemiecku] Proszę.
[niepokojąca muzyka]
- [konduktor] Wódka, papierosy? - Nic nie mam.
[konduktor] Dziękuję.
Nie jesteś świadkiem, tylko wykonawcą.
Ten rozkaz cię nie obejmuje, rozumiesz? Myśl logicznie.
Wysiądziemy na następnej stacji i złapiemy powrotny do Polski.
I spokojnie sobie umrzesz na raka za dwa miesiące.
- Władek zajmie się skrytką. - Tak jest.
[Bruno] Musimy do Rzymu, odwołać Mustafę.
To nie jest nasza sprawa, kończymy akcję. Inni zajmą się Mustafą.
Nie wiesz tego.
Jeśli nie zdążą albo wyślą szyfrogram tak, jak nam, to Mustafa strzeli.
Nic nam do tego. Kończymy akcję teraz.
Jadę do Rzymu.
Chuj cię obchodzi papież.
Chcesz jechać,
bo kupiliśmy ci first class do Hamburga, to sobie jedź.
Ale jeśli, kurwa, teraz mnie nie posłuchasz,
to polecisz do Hamburga tylko na pogrzeb twojej jebanej murzyńskiej suki.
[kaszle]
[klekot zamka pistoletu]
[Władek krztusi się]
[cios, jęk Ryszarda]
[Bruno] Ostrzegałem.
[dramatyczna muzyka]
Kurwa, ja mam małe dzieci!
[huk strzału]
[gwar]
- Nieczynna, i woda też się kończy. - A ja tylko insulinę...
A, to szczęść Boże.
Akurat na to nie liczę.
[komunikat spikera w megafonie po niemiecku]
[uliczny zgiełk]
- Z którego peronu do Rzymu? - Tu nie ma takiego numeru.
Musi pan najpierw do Wiednia, na Südbahnhof.
- Gdzie Szymurek? - Nie żyje, musimy sami.
- Masz prawo jazdy na TIR-a? - Mam.
Pojedziemy na zmiany po cztery godziny. Na wieczór zajedziemy.
Worek najlepiej od razu do schowka.
Pewnie mnie nie kojarzysz, ale pamiętam cię z Izraela, z sześciu dni.
Trafiłeś żydowskiego pułkownika z odległości pół mili.
Kojarzę, byłeś instruktorem łączności u Syryjczyków.
- [syreny policyjne w tle] - Nazywałeś się wtedy Jordan Ormanov.
W razie kontroli przeszukanie przynajmniej nie zajmie im 12 godzin.
[pisk opon]
Muszę zadzwonić.
Słuchaj, nie wiem, jak zginął Szymurek, ale najlepiej natychmiast stąd spadajmy.
[pokrzykiwania policjantów w tle]
- Marcel? - Niezłego burdelu narobiłeś.
Uważaj. Musisz coś dla mnie zrobić.
Jedź natychmiast do mojej chałupy i wywieź Biankę na jakikolwiek dworzec.
Nie bliżej niż 100 kilometrów.
Powiedz jej, niech zniknie, dopóki się nie odezwę.
Ja albo ktoś ode mnie.
- Zrobisz to? - O co chodzi?
Zrób to.
[stukot odłożonej słuchawki]
Jordan, tu masz 30 tysięcy dolarów.
OK.
Jakby co, to oddasz to Justynie Bursch w Hamburgu.
Powiesz, że od dziadka dla wnuczki.
Jak nic mi się nie stanie, to oddasz mi po akcji.
OK.
Jedno pytanie. Skąd wiesz, że to dziewczynka?
Bo chcę, żeby jej było lepiej.
[melancholijna muzyka]
[trzask zapalniczki]
[w tle stłumiony uliczny zgiełk]
Słyszysz mnie?
[reporter w TV] Dzień dobry.
Mówi Carlo Romani Ferrai.
Jesteśmy na placu Świętego Piotra.
Jest 13 maja. Mamy bezchmurne niebo.
Na placu wieje lekki wiatr...
[wiwaty i oklaski]
- [radio - Bruno] Słyszysz mnie? - Głośno i wyraźnie.
Widziałeś Mustafę na żywo? Bo ja tylko ze zdjęć.
Positive.
Będziesz moim spotterem.
[wrzawa w tle]
Przyjęto.
[melancholijna muzyka]
[śpiew ptaków]
Ochujałeś? Rowerem na ramie chcesz mnie zabrać?
Mam małego fiata, nie podjechałby tu.
Też se fatyganta zamożnego znalazłam.
- Klucz mi utknął w zamku, nie chce wyjść. - Zostaw w zamku.
Jak w zamku? To każdy wejdzie, co będzie chciał.
Jezu Chryste, czemu mnie każesz takimi frajerami?
Błąd w pacierzu, Bóg umarł.
[reporter w TV] Czekamy, aż nadjedzie papamobile.
Oto Ojciec Święty. Uśmiechnięty, jak zwykle.
Pozdrawia tłumy. Wszyscy pragną go powitać.
[głos reportera zanika, wrzawa]
[wrzawa, klaksony w tle]
[spokojna muzyka]
NIECH ŻYJE PAPIEŻ
[terkot ustawiania celownika]
[śpiew ptaków]
[spokojna muzyka]
[radio - mężczyzna po bułgarsku] Transport, zgłoś się.
- Transport, zgłaszam się. - Mamy go.
Południowo-wschodni sektor, pod kolumnadą.
Przyjąłem. Bez odbioru.
[spokojna muzyka]
[muzyka zagłusza wrzawę i relację reportera]
[sygnał włączenia radia]
[po polsku] Dwadzieścia metrów przed celem.
Gwardzista z halabardą.
Mam.
Piętnaście metrów za gwardzistą, na dziewiątej.
[spokojna muzyka]
Mam.
[po angielsku] Strzelaj bez komendy.
[dudnienie szybkiego bicia serca]
[huk strzału]
[krzyki tłumu]
[kaszle]
Ruszamy.
[stęka]
- [Stojkov] Miałeś go na celowniku? - Positive.
Darowałeś mu?
[ciężko oddycha]
Pomyśl... Pomyślałem...
Bóg go osądzi.
Nie chciałbym urazić was, Polaków, ale jeśli Boga nie ma
albo nawet jeśli jest, to...
papież jest jego najbliższym kolesiem.
- Swój swojemu krzywdy nie zrobi. - Zawsze na końcu zostaje sumienie.
Przed nim nawet Ojciec Święty...
[wzdycha]
...nie spierdoli.
[ciężko oddycha]
[dudnienie zwalniającego bicia serca]
[muzyka milknie]
[cisza]
Jakiś Jugol czy Bułgar przywiózł mi pieniądze od ciebie.
Nie wiem, czemu sam tego nie zrobiłeś, a on nie chciał mi powiedzieć.
Ale mówił, że wszystko u ciebie OK.
To się cieszę.
Jak widzisz, u mnie nie może być lepiej.
Trochę się martwiłam, za co będziemy żyli z maleństwem,
ale teraz...
[stłumiony śmiech]
I mówił też, że...
że wiedziałeś, że jestem w ciąży.
I że wcale nie byłeś zły.
Kocham cię, tato.