Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Aquí está. Declarada a doutora máis sexy
seis anos seguidos por min.
Foi unánime.
Estrañeite onte á noite, parviño.
Eu tamén. Cantas vidas salvaches?
- Só tres. - Tres? E eu non conto?
Sálvasme a vida todos os días. Fasme sentir vivo.
Es un amor.
- Nótase que estas de boas. - Estou. Polo artigo de Adweek.
É boísimo.
Si, mira o meu home.
Esa pose. Que riquiño.
Riquiño non, é unha pose de poder.
Demostro quen manda.
Somos unha parella poderosa, rula.
Por certo, a Clínica Mayo quere que decida xa.
Iso é un paso enorme. Poderías ser xefa de cirurxía.
Seino, mais non o vexo claro.
Ademais, faime ilusión este novo capítulo xuntos.
"A Miami, hostia"?
- Estiven a darlle voltas… - Que ocorre?
- …e estou lista para isto. - Que carallo?
Hai que foderse. Debes estar de broma.
En serio?
Que carallo? Non.
Non é o que esperaba oír despois do que dixen.
Non, rula. É que recibín mensaxes raras
e un pito a facer o helicóptero.
- A iso me refería. - Vaia mañá levas.
Déixote con iso e xa me chamarás despois, vale?
Si, despois falamos. Oe.
Quérote.
- E eu a ti. - Sálvasme.
Apartade!
- Boas, Joe. - Que hai?
- Ola, Joe. - Bo día, Tracy.
Bo traballo coa presentación. Estou moi orgulloso.
- Grazas. - Aí está.
O noso novo director creativo!
Non digas iso, Barry. Non me gafes.
Aínda non é oficial. Non botes xa as campás a voar.
Todos saben que es o favorito do xefe.
Déixao xa, queres? E que raio é iso?
- Gafas intelixentes. - Que?
Da campaña para a empresa de poñibles.
Teñen Internet, e podes escoitar música e gravar.
Estasme a gravar?
Non me mires así. Póñenseche os ollos raros.
Son as Pervertido 7000?
Teñen todo tipo de poñibles. Mira este colar.
Outra cámara?
Unha cámara corporal sexy. Hostia, e se uso iso?
- Nin falar. - Si.
- Non. - Cámara corporal sexy.
Non sei a que público queres chegar. A min non.
- Observa o mundo desde as túas mamilas. - Mira isto.
Esta mañá metéronme nun grupo.
- E iso? - Nin idea.
Rapaces, homes, en 24 horas aterramos en Miami para despedir a Mason Moses,
- alias a pelella de Emily. - "A pelella de Emily"?
Vide con boa actitude. Si, falo contigo, Hunter.
A ninguén lle importa a túa ruptura, cricas do carallo.
Atopei un BNB caralludo
que só podo describir como "dentro do orzamento acordado".
Mimá. Parece unha puta cela.
Xa, ten unha pinta rara, mais é que estamos pelados.
Temos a Mason os próximos tres días
antes de que meta o paxariño na gaiola.
- Clac! - Sabes que? Vounos axudar.
- Que fas? - Boas, rapaces. Son Joe.
Un de vós é parvo e non sabe nin escribir,
por iso estou eu no grupo.
Tranquilos. Eu tamén fun novo e pobre.
Teño algo para vós.
Aí van… 200 pavos.
Invito á primeira rolda.
Mandácheslles cartos?
Mandei.
- Vale. - Isto é xenuíno.
QUEN É? TANTO TEN!
Non paran.
JOE, VEN A MIAMI!
Invitáronme.
- A Miami? - Si, queren que vaia.
Todo listo. Terry quere ver a presentación.
- Tela lista? - Si, claro.
Xa me encargo.
Cada xeración ten un momento que marca quen somos.
Non esaxero.
Vemos os nosos rivais gañar e dicimos: "Agora tócanos a nós, colegas."
Porque estamos na onda
e agora que chegou o noso momento, ímolo petar.
Unlimited Premium Vodka.
A arrasar.
Barry?
A arrasar.
Non aplaudades.
- Non fai falta. - Que me leve o demo.
- Si. - Perdoa, que dixeches?
Dá vergonza allea, Joe.
Saíde todos, vale?
Joe, tes un momento?
As túas últimas tres campañas non conectaron coa xeración Z.
O anuncio de Fanta no que as botellas falan
de cambiar os pronomes por "refrescante" e "delicioso"…
Que carallo foi iso?
- Quería ser inclusivo… - As vendas caeron.
A xunta dixo que se non consegues a Unlimited como cliente,
terán que dar un xiro e talvez traer alguén máis novo
para o posto de director creativo, vale?
Alguén coma Daniel.
- Falas dese Daniel? - Falo.
Xa non pareces entender a cultura xuvenil.
Se queremos que a axencia sobreviva,
non podemos quedar desfasados.
Pois déixame recuperar a campaña de Unlimited.
Dáme unha oportunidade.
Terry, dáme 72 horas.
Déixame intentalo.
Se consegues a campaña de Unlimited, o posto de director creativo é teu.
Pero, se a cagas,
quedas sen traballo.
Non a vou cagar.
Non podo perder o traballo.
Querías montar algo propio.
Talvez sexa este o momento. Eu vou contigo.
Falo moito. Non significa que o vaia facer.
Levo dez anos abríndome camiño na empresa.
Dez anos. Non quero abandonar agora.
Que carallo lle digo a Jen? Acaba de vir vivir comigo.
VAS VIR, JOE?
Como son. Queren convencerme para que vaia.
Non vou ir de festa cuns rapaces de vinte e tantos, grazas.
Contra.
Barry, o grupo da despedida.
Que ten?
E se é a miña oportunidade
de mergullarme como ninguén o fixo antes?
De feito, faríanme a presentación. Da súa boca aos directores executivos.
Seguro que te invitaron ou estante a vacilar?
Nin idea. Tenteemos un pouco o terreo.
- A ver que din. - Tentea o terreo.
Se queredes que vaia, considerareino cunha condición.
Alguén está a escribir.
ERA BROMA, JOE!
Era broma?
Moi ben, e se invito eu a isto?
CASA EN MIAMI - 4,91 9 CUARTOS - 13 CAMAS - 10,5 BAÑOS
HOSTIA, SI!
Viches a miña tintura para o pelo?
Si, está aquí, mais non a necesitas.
Estás guapo con canas.
Cando asoman, hai que frealas.
- Por iso a necesito. Estaba abaixo? - Si.
Está todo por aí ciscado. Non podo.
Por que fas a maleta?
Non quero que te asustes.
- De acordo. - Si?
- Non conseguín o ascenso. - Que?
- A idea non callou. - Que pasou?
- Terry cre que estou maior. - Non!
Síntoo, ceo.
Non pasa nada. Eu non creo que estea maior,
mais el si, sabes?
Paréceme unha loucura, mais é o que hai.
Está ben porque iso dáme tempo para reorganizar as miñas prioridades,
para centrarme e pensar en que me importa como home.
Cando falo de lanzarme, refírome a cambiar.
Non se poden temer os cambios.
Agora mesmo só quero tomar mellores decisións para nós.
- Si. - Facer máis por nós.
- Si. - Ser mellor.
Voume a Miami.
Que?
Recordas o grupo daqueles rapaces? Vou ir.
Podo salvar a proposta se vou e os estudo.
Vas ir á despedida dun descoñecido?
Si.
Que parva son.
Merda.
Vale.
Pensaches que era unha pedida de man?
Pensei. O compromiso, asentar…
Veña, ho. Que ten que ver iso con casar?
Estás de xeonllos.
Porque estou a facer a maleta.
Está ben, espera.
Contra.
Rula, creo que non entendes o serio que é isto,
así que déixame explicarcho.
Podo perder o meu traballo.
Todo o que soñaba para nós derrúbase.
Síntoo, mais o último no que penso agora é en casar.
Perdoa?
Que dixeches? Que significa iso?
Somos uns nenos. Somos novos. Por que…?
Non somos uns nenos.
Que está a acontecer?
Que queres que faga?
Que espere a que madures?
Non me pidas iso.
Pásao ben na despedida de solteiro.
Iso significa moito para min. Grazas.
VENRES
Ola, rula. Acabo de chegar a Miami.
Non me gusta como deixamos as cousas.
Que saibas que te quero. Chámame cando poidas.
Ei!
É o falso Freshman.
- Ola, rapaces. - Que hai, avó?
- Todo ben? - Pareceume oír "avó".
- Xa, iso dixen. - Si. Lenda.
Ben, quen é quen. Só teño números de teléfono.
Eu son Nick, o padriño.
- Ola. - Ben. Entendido.
Este miñaxoia de raza ambigua é a noiva, o meu mellor amigo, Mason Moses.
Que tal, Mason Moses?
- Encantado. - Vai dar un gran paso.
- Estou moi orgulloso, meu. - Grazas.
Cala. Que vou estar, ho?
Casar é de cagainas. Es un cagainas.
En fin, este é Hunter.
- Si. - Non caza, mais é bo tipo.
Que hai, Hunter?
- Como vai? - Ben.
Tes apelido ou é só Hunter?
Ía ser o señor Matthews, mais non funcionou.
Que a fodan, tío. Pasa páxina.
Iso soa ben. Encantaríame fodela.
- Querías o seu apelido? - Por que non?
Sería un honor para min.
Moi ben. Entendido. Pois Hunter.
Si, e despois está… Onde carallo está Freshman?
Can malo!
Non vaiades alí. Hai un can que non está contento.
Quería saltar o cercado.
Non facía falta. Joe ten o código e vainos abrir.
- Joe, el é Freshman. - Ala, que vello. Es como vintage.
Freshman, non si?
Por que che chaman Freshman?
Calquera sabe. Xa o esquecemos.
Chamámosche así porque repetiches o primeiro ano.
A segunda vez foi máis difícil. Meteron letras nas mates.
- Xa. - Botamos un ollo?
- Claro. Despois… - Ábrenos, Joe.
A ver que tal.
Credes que é ouro de verdade?
- Vou xogar coas luces. - Manda carallo.
Mirade ese xardín!
- Parece un campo de fútbol. - Incrible.
Mason, mira! Isto parece un bosque.
Sen árbores.
Rapaces, podemos quedar a vivir aquí?
Por favor?
Que vos dixen? O paraíso, non si?
Si, señor.
Falemos do itinerario desta noite.
Tomemos malas decisións e que deteñan a Mason.
Hoxe, festa no autobús. Arrasamos South Beach. A morte.
Mañá, grellada e de relax na piscina. A morte.
Nick, gústame ese actitude.
Saídes co xefazo por primeira vez.
Si. E penso ir sen correa, así que igual mordo alguén.
Hai que empezar con forza. Pum! Tróuxenvos un agasallo.
Non facía falta. É…
Xaora que si.
Se imos de festa, fagámolo ben.
Xa.
Un momento. Teño que…
- Arriba. - Xa o teño. Veña.
Moi ben.
Xa está. Dixestes que a morte, non si?
Pois aquí tedes.
A morte.
- Carallo. - Vale.
Aquí tamén venden alcohol, sabes?
Grazas polo alcohol, meu.
Si.
- Non será demasiado? - Que vai ser.
- Agora estades co xefazo. - Xa.
A miña misión é que vos divirtades.
- Grazas. - Claro.
Si, é raro que un vello nos comprase todo este alcohol,
mais este homiño ten a carteira ben cargada.
Estase a gabar. Grazas, meu.
Ei!
Díxoo el.
É un trasno rosmón.
Por certo, Nick.
- Gustoume o vídeo invitación. - Grazas.
Dedícaste a iso?
Non. Está no paro. Esta finde é basicamente toda a súa vida.
Como Elizabeth era a miña.
Non estou no paro. Estou entre carreiras.
- Ti e E deixástelo? - Si.
Era o amor da túa vida. Era perfecta.
Estarás desfeito.
Vai haber moitas lágrimas esta finde.
Nada de lágrimas.
- Igual isto acaba sendo Eat, Pray, Love. - Ei!
Díxenvos que o xefazo está aquí. Vamos.
Se chorades, será de alegría, vale?
E xa sabedes como vai isto.
Xa me encargo eu.
Prepararei uns cacharros. Vou pór isto en marcha.
Catro… Rob Roys. Axitados, non mesturados.
Asegurareime de que non nos drogue.
- Si. - Boa idea.
Vaia choza.
- Joe, que hai, meu? - Ola.
- Ben. Isto é xenial. - Xa.
Quería dicirche que é raro que viñeses.
- En serio? - Non sabía que tiñas como 50 anos.
Non, teño 40.
Ah, 40, vale. Seguen a ser un montón de anos.
Que van ser. Os 40 son os novos 20.
Son moitos.
Se te ofendín polo grupo,
pídoche perdón. Era broma.
Non ía en serio.
- Tranqui, Joe. - Vale.
- Pero é como estar con meu pai. - Ou non.
O que quero dicir é que é a última vez que fago algo con Mason
antes de que cometa esa loucura de casar.
Vai á cadea, basicamente.
- Esa tía non o deixará saír da casa. - Xa.
É importante que pasemos tempo xuntos e que a finde sexa perfecta.
Entendo, pois para que quedes tranquilo,
- vin para divertirme. - Vale.
Non quero ser un estorbo.
E se algunha vez o son, dime: "Joe, quita de aí."
- Vale? - Vale.
- Capto o que dis. - Estamos ben?
- Si, isto é xenial. - Pois vamos, Joe. Veña.
Non iremos a ningures ata que acabedes estes Rob Roys!
Moi ben, Joe.
Non…
Non pode ser.
Hostia, Joe.
Cago en todo!
Isto é… Que ben.
Podemos atopar onde ir neste libro.
De onde o sacaches?
Deumo unha muller no aeroporto. Moi riquiña.
Está en árabe.
- E ten fotos. - Se che gusta, eu feliz.
NON ABRIR
Mi madriña.
Jaze, gravamos isto antes.
Na mansión.
Un tipo abriu o armario do xefe.
- Que pouca vergoña. - Merda.
- Pechaches a porta? - Como dixeches, si.
- E puxeches a nota esa? - Puxen.
Colleu a roupa do xefe.
Acouga. Non pasa nada.
Se soubese que Deluxe BNB ía atraer imbéciles así,
non o usaba.
Convertamos isto nunha vitoria.
Queda coa fianza,
cóbralle as reparacións e o que falte.
De acordo, xefe.
Unha cousa máis.
Quero que vixíes ese tipo.
Hostia, xa vén.
Síntome ridículo, mais é o que atopei.
Non, ho. Pareces un xenio malo.
- A min gústame. - Si?
Está guapo, verdade?
Si. Pareces Pitbull en baixiño.
ANTIÁCIDO
Si.
Mellor dúas.
- Necesitamos birras. - E isto?
- Prosecco? - Si.
Sabes que é?
- Bébeo miña nai. - Exacto.
Nota.
A xente nova non pensa só no produto,
senón en con que o mesturan. Que combina mellor?
Como vai, Joe?
- Ola. - E iso?
Ía facer unha chamada. Nada.
E iso?
Necesítoo.
- Vale. Se ti o dis. - Si.
Vexo que non mercas moito alcohol. Que pasa?
Es máis de…?
- Se teño alerxias? Non te entendo. - Cocaína.
Consumes cocaína?
Non, xa non. Nada de cocaína.
A última vez, estaba a ver Scarface.
Mentres a vía, perdín o siso e non me lembro de nada.
Vólvome outra persoa, así que nada de cocaína.
Pásame o mesmo coa comida chinesa.
Que mal.
Que fas? Iso dos ollos e da voz? Como…
Estás…? Non! Que? Estás chalado?
Xa, non podes. Hoxe en día non. Cancelaríante.
- Xesús. - Perdoa.
A primeira vez que me enganou non lle dei importancia.
A segunda? Está ben. Pero a terceira xa parece costume.
A terceira vez pensei: "Vaia pendanga."
- Si. - Vale.
Entende que é unha barbaridade.
Non mo tes que dicir.
Polo menos foi cun negro. Iso está ben. Foi inclusiva.
- Diversidade. - Non si?
Si. É boa persoa.
Moi ben.
Que…? Non.
Aquí non pagades nada.
É dourada.
Dourada porque non temo nada. Se queren algo, terano.
- Ei, non. - Terédelo.
Como se abre este tapón?
- Desenróscao. - Que dis!
Na miña época, levantabas o tapón e listo.
Vala beber toda?
Si.
É que hai que protexer o estómago.
Mais unha non chega. Agora, a segunda capa.
- As dúas non. - Hai que facelo.
Unha máis, éche o que hai!
- Non, Joe. - Veña, ho!
- Mimá. - Iso non pode ser bo.
- Estás ben? - Estou.
Manda carallo.
Arriba esa botella!
Joe, unha bolsa de nicotina?
- Perdoa, non… - Mira, eu poño dúas. Abaixo.
- Hostia! - E arriba.
Se ti pos dúas, eu tres.
Triángulo ofensivo. Dúas arriba, unha abaixo.
Coma os Chicago Bulls. Aliñación gañadora.
Scottie Pippen e Toni Kukoč arriba.
Aí.
E vou pór a Michael Jordan na zona. Veña, a voar.
- Van nas enxivas. - Vale, pois póñoa aí.
- Pero podo beber, non? - Si.
- Que non decaia a cousa. - Éncheme o vaso.
- Iso. - Vou gravar.
- Ei, Joe. - Veña, ho. Non o vou subir.
- Para que é? - Hai moito que non saio.
- É para facer unha pera? - Que?
Deixade que grave o seu vídeo.
Pero despois, nada de móbiles nin de redes sociais.
Só troula!
Si!
Si, hostia! Iso é!
- Toca a revisión emocional. - Que cona é iso?
Facémolo antes de saír para comprobar que todos están ben.
Perdoade, non vos sigo.
Comezarei eu.
Síntome valorado.
- Ben. - Eu síntome agradecido.
Gústame.
Cos rapaces, en Miami, de despedida…
Eu síntome Miami.
- Vale. - Si.
- É máis ben unha cidade, pero… - Eu síntome Miami.
- Se el se sente Miami… - Eu síntome un pouco emasculado.
Circuncidáronte?
Joe, ti como te sentes?
Como te sentes?
Ah, pois co…
Co… Paso.
- Pasas? - Non quero unha sesión de terapia.
Entendo que pode dar medo abrirse,
sobre todo con descoñecidos,
pero Freshman foi valente ao dicir que se sentía Miami.
- Que grande. - Grazas.
Síntome a cen. Xa está.
E quero seguir así.
Pumba! Espera. Pumba!
Si.
- Que me adormeza o labio… - É normal.
Teño isto de aquí durmido.
Iso é normal?
- Tragáchelas? - Pippen e Toni Kukoč marcharon.
Tragaches a Pippen e a Kukoč?
Se ti estás ben…
- Podo beber. - Pois a beber.
Estades todos a pensar e só bebo eu.
Síntome Miami!
Non. Xa veredes. Freshman, pon algo da vella escola.
- Vale. - Veña!
- Poño a lista de meu pai. - Vamos.
- Si. - Veña.
- Vale. - Estarás de broma.
- A ver. - Moi ben.
Veña, tío.
A mover eses ombros!
Dálle!
Carallo! Isto si que é bo.
Que cona fas, Joe?
Vai de aí. É rosa, hostia.
Que fixeches?
O bo é que creo que xa pasou o peor.
Que carallo?
Hai un caixeiro fóra. Vou sacar diñeiro, vale?
Se hai que comprar roupa, cómprase.
O que faga falta.
Estou a facer o que dixen.
Díxenllelo. Non sei porque actúan así.
Eu inténtoo.
Canto polo fracucho?
Perdoa?
O fracucho.
- Es o seu chulo, non? - Que se son…? Que dis?
Pagarei. Teño diñeiro.
Tío, non…
Lisca de aquí, depravado. Intentar comprar os rapaces!
Non comprarás os meus rapaces.
Por que motivo ten efectivo na man
nunha zona coñecida pola prostitución?
Un home de 50 anos cuns rapaces menores de idade.
Verá, axente…
- Todos fóra. - Vamos.
Mellor, eles aclararanlles as cousas.
- Vide. - Todo ben?
Resulta que o axente cre
que eu, nós, somos algo que non somos.
- Explicádello. - É fácil.
É coma un amigo, pero é máis vello ca nós.
É o noso papi.
Por que…? Non digas iso.
É unha relación consentida, vale? Coñecémolo polo móbil.
Comprounos alcohol.
Cago en todo. Que facedes?
Chámase Joe.
- Grazas. - Smith?
- Robertson? Jackson? - Algo. É Joe algo.
Xa está. Temos caso. Tráfico de persoas.
Prostitución. Iso é cadea.
- Madre de Deus. - As mans á cabeza. Todos á cadea.
- Mimá. - Ao carallo. Todos á cadea.
Rapaces, hora de facer un bucle.
- Si. Bucle. - Joe.
Ei. Déixao.
- Non! Joe. - Déixao.
- Joe. - É vello.
Veña, un bucle.
- Que é iso? - Ti tranquilo.
- Bucle. Á de tres. - Ti queda.
Non. Irei ao caldeiro pola vosa culpa.
- Tres. - Bucle!
- Ei.
Non teño o recibo.
Bucle!
- A traballar. - Merda!
- Rapaces! - Que raio?
Corre, Joe! Move esas perniñas!
Esperade! Zapatos do carallo!
- Ei. - Veña. Xeonllos arriba.
- Merda. - Aí quedas, papi.
Témolo. Bingo.
Alto!
Non te movas.
- Quieto aí. - Será peor se foxes.
- Podemos deixalo xa? - Mans arriba!
- Cala. Acabouse. - Quieto aí.
- Baixa. - Socorro! Sóltame.
Déixame en paz!
- Quieto! - Irás á cadea, chulo.
Non son un chulo!
Cristo bendito.
Hostia puta! Que cona foi iso?
- Si, que foi iso? - O meu primeiro bucle.
- Iso que levas é unha placa de policía? - É.
Roubácheslla?
Do puto bucle!
De aí a saquei, tío.
- A miña roupa. - Tes a nosa?
- Non. - Abre a porta, tío. Podemos entrar?
Madre de Deus.
Descargar.
Vale.
Bótalle un ollo a isto
e dime que che parece.
Ola, son Jen. Agora non podo falar. Chámote…
SÁBADO
Preparados? Un, dous, tres.
É a hostia, Joe.
E só foi unha noite.
Vexo a bebida que compran, como beben antes, como saen de festa…
Iso non o descobres cun grupo de discusión.
Necesitas a hostia de vídeos,
mais é unha idea xenial usar a súa vida para a presentación.
- A Terry vaille encantar. - Non podo. Xa non.
Non queren que grave máis.
Que lles pasa? Queren estar nas redes e non queren.
- Que fago? - Para iso están as lentes.
Que?
Metinche as lentes na bolsa. E o colar.
- Sabía que as necesitarías. - Por que me remexes nas cousas?
Todo o mundo igual.
Sabes quen remexe tamén? Os SEAL, e son heroes.
É moral dupla, Joe.
Non digas: "Es raro, Barry." Di mellor: "Grazas, Barack."
- Grazas. - Grazas, Ba…?
Non direi Barack, mais grazas. Estou alucinando? Pode funcionar?
Teño que arranxar as cousas con eles.
- Oe, Joe. - Que foi?
Se algunha rapaza che mostra as tetas, grávaa, oíches?
Céntrate, hostia.
Xa nin recordo as da miña muller.
- Está todo fatal. - Adeus.
A ver, o de Joe non está a funcionar, non?
Si, velo ponme triste. Non quero ser vello.
Se lle dicimos que marche,
teremos que buscar un hotel ou algo e…
Iso é certo. Ademais, está claro que está a pasar por un mal momento.
Non o coñecemos.
E se explota?
Igual nos ata e nos viola.
- Que? - Si. Coma nos true crime.
Ti serás o primeiro.
- Aquí estades. - Merda, o doutor Antiácido.
Boas, rapaces.
- Bo día. - O que necesito é un grolo disto.
Levo toda a mañá a mexar polo cu.
- Xesús. - Si.
Mirade, enténdoo.
Vale? Cagueina moito.
Pero creo nese método. O antiácido vai ben.
Estaría en mal estado.
Bebiches dúas botellas.
Querías prostituírnos.
Fixen iso?
- Non. - Non o dixo o poli?
Ben, se o fixen, estivo mal.
- Iso está claro. - Si.
- Ben. - Pero estragaches a noite.
- Veña. - Pareces novato.
Tes que compensalo, Joe.
Pídovos perdón, vale? Quero arranxalo.
E estou disposto a facer o que sexa para arranxalo. Que tal se…?
Vale. E se vou e alugo un iate para todos?
Esquecemos o que pasou onte.
Cortesía de Joe.
- Un iate? - Soa bastante ben.
- Gústache a idea? - Claro.
Está ben.
Póñome agora mesmo.
- Joe, antes de que marches. - Dime.
Pareces o forro da chaqueta dun rico.
Parabéns polos 15 anos.
Xa son dous.
Que ritmo. Non parades.
Pareces Floyd Gayweather.
Vale, este é o tipo do barco. Ola, que hai?
Xa chegamos. Estamos no pantalán.
Hostia. Tetas.
Camiña.
- Ola. - Ola.
- Ola, mozo. - Rapazas, un momento.
Sabedes facer mergullo?
Porque… podo sostervos a respiración.
Xa, deica logo. Que vos vaia ben.
Sodes fermosas. Pasádeo ben.
- Que? - Por que…?
"Fermosas"? Que fago?
Céntrate.
- Que tal, tío? - Síntome Miami!
Reláxate.
Vale. Non sei que é iso de "erro de reserva".
Non quero un reembolso. Quero un puto iate.
Manda carallo. Non o podo…
A ver se o adiviño. Non hai iate.
Calma. Deixádemo a min.
Prometinvos un iate e terédelo.
Conseguireivos un iate. Un momento.
Ben, cambio de plans.
Desculpade, deixádenos pasar.
Perdoa. Como andamos? Alégrome de verte.
Ola, debería haber un Sam Slaughter na lista.
- Sam Slaughter? - Si.
Sam Slaughter. Non hai ningún Sam Slaughter.
Para o final da cola. Grazas.
Non quería facer isto.
Axente, eu non…
Si, só quería dicir…
- Entón… - Grazas.
- Ves este grupo? - Si.
Imos subir todos, damos unha volta
e marchamos. Que ninguén saiba que estou aquí.
Si, claro. Pasádeo ben aí arriba, vale?
Moi ben, novato.
- Joe, es un crack, tío. - Veña.
Si, tío, isto é… Non está mal.
O que Nick quere dicir
é que compensaches de máis a cagada de onte.
Vaia pasada.
Imos por unha copa? Queredes algo?
- Veña. - Vamos tomar algo. Mirade isto.
Un brinde polo noivo.
- Perdemos un dos bos. Quérote. - Si.
- É Emily. Agora volvo. - Veña, ho. Emily? Bu!
Que che dean! É noso!
Está namorado. Enténdoo.
Parvadas.
Sempre o mesmo conto.
Que pasa? A que vén esa cara de chorados?
Os barcos recórdanme a ela. Somos signos de auga.
Tío, cala!
É como me sinto.
Nick, vai pola botella de Unlimited para reencher as copas.
- Grazas. - Si.
Tranquilo. Tes que deixar de autocompadecerte.
Mira ao teu redor. Mira onde estamos.
Está cheo de mulleres. Contra, mira. Fai coma Freshman. Mírao.
Mi madriña. Non é tan doado, tío.
Si que é. É moi doado.
No fondo, enténdote, Hunter.
En serio. A túa moza púxoche os cornos.
No fondo…
Que interrupción tan rara.
Volvede pór a música.
- Vale? - Era unha broma.
Non, mira, é o que hai.
E estás desfeito por iso.
E que digo?
Non penses tanto!
Vale? Fai coma Freshman.
Si, fai coma min.
De onde saen?
Ola, chámome Victor. Traio o vodka.
- Alguén atopou a botella de Unlimited. - Vamos.
Énchella a Hunter.
- Grazas. - Si.
Veña. Ponme un pouco a min tamén.
Un brinde por un número "ilimitado" de posibilidades. Que vos parece?
Para que volvas á carga, e cunha que teña un bo cu.
- Nalgún momento. - Veña, vamos, tío.
Un momento.
Agora volvo. Vou por uns petiscos.
- Vamos. - Joe podería axudarme a ligar?
Demasiado pequeno.
Xa. Si, vale. Xa falamos.
Perdoa.
Ola!
Estaba buscando algo para picar.
Estás ben?
Que ocorre?
Estiven a falar con Emily
e decateime de que isto é un paso xigante.
É normal ter dúbidas.
Comezas a pensar na vida, no que poderías facer,
no que tes e no que non tes.
Un emprego, unha casa, estabilidade financeira.
Non, Joe, non teño dúbidas.
Como estabas a chorar…
Non, é só porque boto de menos a miña moza.
Faime moita ilusión casar,
mais desde que me prometín,
Nick métese comigo polas ganas que teño de casar.
Non o entende.
Trátase de crear algo con outra persoa.
Se non, malgastas a vida.
E, se o tes,
por que esperar?
Entendes?
Ola, son Jen. Agora non podo…
- Loco, vai ver as motos de auga. - Vou.
Que hai? Sabes onde está a comida?
Ei! Loco, pecha a porta.
Coñézote?
Non, non me coñeces. Só buscaba algo para picar.
Es un policía?
Quen, eu?
Non, son civil.
Fíxenlle cousas a un poli aquí que nunca lle contaría a miña nai.
- Garda iso. - Si, señor.
Mírame.
Seguro que non es poli?
Si.
Ven aquí.
Juju, prepáralle un pouco diso.
Proba que non es poli, señor Civil.
É que non consumo drogas.
Drógate, hostia.
- Si. - Vale?
Vou… Si, vale.
Se queres que me drogue, drógome.
Moi ben, si. A ver…
Veña, vamos alá.
Hostia.
Non son poli, vedes?
Sabes que creo?
Que te fas pasar por civil.
- Queres que meta outra? - Si, e con ganas.
Xa, coma un delincuente.
Coma un tipo que entrou onde non debía e está a piques de morrer.
De acordo, fareino.
Raia dobre, veña.
Carallo!
- Moi ben! - Si.
Como estás?
Está… Está toda dentro, eh?
Sobe rápido, non?
Lisca ou rebéntote.
- Vale. - Ben.
Marcho. Todo ben. Como funciona isto?
- Déixao saír. - Non podo marchar.
Figura.
Si!
Ola. Tedes que marchar.
Non, marchade. Veña, entrade.
Non.
Só o pasan ben.
Vamos, Joe.
Perdes o control. Aguanta.
Joe, estás ben?
Quen é Joe?
Son… Ricardo Montana.
E ninguén me toca o carallo.
Isto é racismo?
Si, sen dúbida.
- Non me gusta. - Que ocorre?
Non me gusta como me miras.
Tío, ninguén te está mirando.
Non me toques o carallo!
Son eu quen o toca!
Por que non te metes con alguén do teu tamaño?
Ese non che estaba a facer nada.
Ti quéresme foder?
Liscade.
Por que?
Porque vou saudar… o meu amiguiño.
- Xa. - Si, vale.
Moi ben.
Entón… tes algún problema comigo?
- Podes estar seguro. - Coñéceo?
Non sei, mais creo que é Katt Williams.
Deixarei que te desculpes por interromperme.
Sinto moito
que sexas un cabrón.
Vamos!
Non noto nada.
Que comece a festa.
Fixéchesme un Will Smith?
Fixen, mais non vas…
Olé!
Ninguén toca a Ricardo.
Basta!
Que andas a consumir?
Agora non sabes onde estou.
Cres que non te podo ver?
Opa!
Nin o notei.
- Aí vai un traumatismo cranial. - Non.
Canto aguantas ti?
- Cres que gañas? - Paréceche que perdo?
Voute estampar.
Gañei.
Ti non…
Non, cinco!
Mimá.
Abre a porta!
Non, ti quedas aí!
Loitas ben!
Grazas.
Merda!
- Vámonos! - Hola.
- Hunter, temos que marchar. - Un momento.
Faino! Grazas.
- Non… - Joe?
- Son… Ricardo… Montana. - Joe, por favor.
- Veña. - Joe.
Esta é a miña cidade.
El rey de Miami.
Joe! Por favor, vannos matar.
Benvidos á fiesta.
- Chegas tarde, puto. - Grazas.
Non noto nada!
Creo que lle demos demasiado. Collede o saltón ese.
Son Ricardo Montana!
Correde!
- Aos cabalos! - Que cabalos!
Merda!
Vamos!
- Tío! - Estou ben.
- Cucú, cabrón.
O meu amigo!
- Puto, si! - Non!
Aos cabalos!
A estes cabalos!
Nin se che ocorra.
Es home morto. Moi ben.
Ricardo? Ola?
Ricardo?
Estás esperto, Ricardo?
Ricardo?
- Espertou. - Ricardo.
Que bebemos? Mirade isto.
METICHES COCA?
Ola, meu amor.
É o teu amante.
Quérote!
Temos un problema. Roubaron a mercadoría.
Non. É un novo. Fíxose pasar por poli e roubounos a puta coca.
Que tal, rula?
Ei, isto non é meu. Non sei que cona é. Pono.
É ese. Escoita.
Son El rey de Miami.
Esta é a miña cidade.
Como se chama? Chámase…
Ricardo Montana.
- Ei. - Ei. Que hai, Nick?
Estiven a pensar que esta noite
estaría guai que pasases de vir.
Que saísemos só nós,
sen ningún descoñecido moito maior que saíu da nada.
De acordo.
Nick, escoita, enténdoo.
Sentes que vas perder o teu mellor amigo
e, por iso,
tes unha chea de enerxía acumulada coa que non sabes que facer.
Inviste esa enerxía en ti mesmo.
Pensa en que queres facer coa túa vida, no teu futuro profesional.
Xa sei o que quero facer.
- Vale. - Só quero axudarte a ti, avó.
Non me gusta ese ton.
E non creo que necesite axuda… Nick.
Ese ton tampouco me gusta.
Éche o que hai.
En fin, estou ben. A miña vida será incrible.
- A miña tamén, amigo. - Si?
- Unha pasada. - Xenial.
- De acordo. - Moi ben.
Si.
- Vale. - Estamos ben?
Si.
Entón quedas aquí esta noite?
Organizas as túas pastillas, pos xeo nas costas…
Eu non poño xeo nas costas.
Sabes que che digo, Nick? Que vou.
Rapaces, un momento. Esperade. Si.
- Contra! - Ao punto pasado.
Vale.
Rapaces, creo que é hora de que te fagas cargo disto.
- O libro. - A hostia.
Nick, este é o…
Mi madriña. Mirade estas fotos.
O noso primeiro concerto.
- A volta de OutKast. - Si.
Non, Nick, sempre o gardaches ti.
Estás a piques de casar. Vas ser o máis responsable de todos.
Nick, é o mellor regalo que me podías facer.
Non é nada, ho. Quérote.
- Grazas. - Vaia regalazo.
Que bonito. Están aí todos os vosos recordos?
Por que non usades as redes? Están para iso.
Isto é unha representación física de quen somos.
Nick empezouno con 12 anos. Todo o que pasou desde entón está aquí.
Podo velo?
Non sei se…
- Que se podes? - Si.
Despois desta finde, sairás no libro.
Vaia… Non sei nin que dicir. Que honor.
É incrible.
Non mentiades. Isto é dos vellos tempos.
Si.
- Mirádevos. - Así é como era Facebook?
Oe, Joe. Devólvesme o libro?
Claro, Nick.
É que o estás engurrando.
- É vello, sabes? - Xa.
- Desculpádeme un momento. - Claro.
Joe, o vídeo novo dos rapaces de festa
e a servirse Unlimited é incrible.
Seino. Esta xeración busca a conexión real e auténtica,
non a merda que se sobe ás redes.
Vailles o real, o que ninguén verá.
O ascenso é teu, Joe.
Joe Nixon volveu!
Si, hostia.
O único pero é…
- Que pasa? - Que non saen mulleres no vídeo.
Déixate de tías, tetas e esas merdas.
Non, non é iso.
Pensaba en tetas, pero dicía que Terry quererá a perspectiva feminina.
É o 50 por cento da clientela.
O público feminino, xa.
Si. Busca mulleres da xeración Z.
- Merda. - Vale, déixote.
Acendiches o forno?
Non máis nuggets!
Xa comemos nuggets de dinosauro…
É o tigre Ricardo Montana!
Toda a cidade fala da que armaches.
Que sangue frío…
Sangue frío!
Só queremos presentar os nosos respectos ao novo xefe dos xefes!
Gracias.
Quítame isto, por favor.
Ese Ricardo non é trigo limpo.
É ESTE? O REI DE MIAMI
É unha puta broma?
Sei o que estás a pensar:
"Debo atopar unha rapaza que xogue na miña liga."
Alguén normal.
Engánaste!
Esta noite xogamos en primeira. Serei o adestrador.
Síntome coma un pervertido cando falo con tías.
Prefiro deixar comentarios no Insta ata que se decatan.
- Atende, fai isto. - A ver.
Bota un ollo á pista de baile.
Cando vexas a rapaza máis fermosa, sinálaa.
Fai algo para romper o xeo. Achégate e di:
"Axúdame a resolver este debate."
- Unha clase maxistral. - Debate?
- Si. - Negros contra brancos.
- Que? - Mellor non.
- Non, tío. - Arre demo. Rapaces!
- As rapazas do pantalán? - Si.
- Están aquí. Ás seis. - Que dis!
- Ata as seis nada? - Non, ás seis.
- Hunter. - Si?
Vou marcar a xogada.
- Atento. - Non sei que dis.
- Ti sígueme! - Vale.
Divertídevos.
Rapazas.
Como andamos? Son Joe Pito Grande.
Ola.
Que vos dixen?
Mason, o noivo.
A noiva. Non sei.
Fodede e destruíde os casamentos.
Preséntovos a Nick. Perdoádeo.
Ten o mesmo sentido do humor ca no instituto.
Seguimos. Este é Freshman.
- Ola. - Freshman?
- Si, da escola. - Eu tamén fun.
- Non quero facer isto. - O que?
- Vou para a cama. - Nin falar.
Marquei a xogada. Vamos.
Está ben, alá vou.
- Ti. - Eu?
Vin como bailabas.
Eu tamén teño o pito grande.
Por que vas de Terminator?
Xa, vou… Perdoa, eu non… Son Hunter. Que hai?
- Scarlett. - Non achantes. Merda.
- Ola. - Ola.
- Encantada. - Como andamos?
- Vaia, que guai. - Si.
Vale, ladras.
Oe, Joe.
- Que foi? - Vémonos.
- Ola. - Ola.
Que tal?
Á miña mellor amiga, Scarlett,
gústanlle os fracuchos e acaba de romper co ex.
Vaino deixar seco.
E, en fin, se eles foden, nós tamén, non?
Non, nós non.
- Saca o pito. - Que?
Podemos facelo aquí. Só teño que levantar unha perna.
- Levo un condón posto. - Que?
- Proba isto. Está moi bo. - Vale.
- Mimá! - Tranqui. Aínda se pode salvar.
- Non pasa nada. Brindemos. - Vale.
Non cuspas. Non…
Oe, escoita.
Sei que es raro e vello e tal, mais iso está xenial.
- Grazas. - Significa moito. Ven aquí.
- Vale. - Coma os adultos.
Ben. Separádevos e atopade ese cabrón.
Ten que estar aquí.
Nós imos a outra discoteca. Vides connosco?
Temos limusina e sitio de sobra.
Creo que falo por todos se digo que queremos unha noite de tíos.
Por min non fala, para nada.
- Que cona? - Será divertido.
Deixádemos un momento.
- Vale. - Imos charlar.
- Será un segundo. - De acordo.
Cos rapaces. Podes apartar?
- Por favor. - Vamos.
Moi ben, Hunter!
- Si! - Hostia!
- Cambioume a vida de súpeto. - Estás voando. Agora, a aterrar.
Debo aterrar. Coma Sully.
- Si. - Iso.
Vou ir ao caso. Quen vai foder? Mans arriba.
Si.
- Si. - Se xorde, foderei, señor.
Eu non foderei con ninguén que non sexa Emily, mais vou onde digades.
- Contáchesme? Penso foder. - Xa. Non te poñas agresivo.
Moi ben. Temos tres sis, un talvez e un non.
Eu tampouco vou foder, Mase.
- Non? - Así que son dous nons e tres sis.
Vale? Ben, vou dicirlles que si. Rapazas.
- Si? - Apuntámonos.
Imos ir na limusina.
Contenta?
Tranquilo. Bebe.
Veña. Vamos.
- Vas chamar a mamá? - Non. Podes…?
- Vémonos dentro, parrulo. - Sube, por favor.
- Diga? - Ola, ceo.
Ola!
Creo que me enganei. Quería falar con Ricardo.
Podo explicalo. Podo…
Non, grazas.
Só che devolvía a chamada, ou non é bo momento?
Non. É o momento perfecto.
Joe, vamos!
Bule. Mete esa pirola aquí!
- Cala e métete no coche. - Quen é?
Estou na furgoneta enorme.
Quen cona é esa?
Que quen é? Ti… Non. É só…
Hunter… Resulta que…
É de tolos. Deixouno coa súa…
Joe, gústeche ou non, vasme dar a túa pixa.
Nada de pixa para ti.
Segues aí? Rula, sabes que?
Se me puideses dar… Dáme un minutiño.
- Ocúpome de algo rápido e… - Non.
Non podo esperar a ser unha prioridade para ti.
- Non podo. - Que dis?
- Es a miña prioridade. - Non.
Se o fose, estarías aquí e non alí.
Está claro que vir vivir contigo foi un erro.
- Non estarei cando volvas. - Non. Non colgues.
Vaia…
Remataches co móbil, parrulo?
Joe, fala comigo. Que pasa?
Jen vaise.
Vaise da casa.
Vale, e que vas facer?
Boa pregunta, Mason. Non o sei.
Xa sei.
Vouche facer unhas preguntas dun cuestionario moi popular hai un ano.
O máis importante é que respondas sen pensar, entendido?
Vale.
Quérela?
Si.
Vale. Queres pasar o resto da túa vida con ela?
Sen pensar. Queres pasar o resto da vida con ela?
Quero.
Pasaches o test.
Iso e todo? Dúas preguntas?
Non, había unhas cen preguntas
para ver como durmides a túa parella e mais ti.
Era dunha marca de colchóns.
Pero respondiches correctamente as dúas preguntas máis importantes.
Que máis dá que non encaixen todas as pezas á perfección?
Vai á casa e dille que a queres
e que queres estar con ela para sempre.
Prométoche que, se é a indicada,
aceptarate tal como es.
Vaia.
Cantos anos tiñas?
- Que se quero un chopo? - Si, toma un!
Vamos. Eu non caso, así que aínda podo divertirme. Veña!
- Traga! - Si.
Deberiades falar.
Non. Ten a intelixencia emocional dun cativo.
- Gústame. - Si!
O vínculo que tedes, tío,
é incrible. O álbum, os recordos…
Paga a pena loitar por iso.
Espero que atopedes a forma de ter unha conversa.
Iso espero.
Escoita, quería falar contigo dunha cousa.
- Dime. - É sobre… algo do traballo.
Ola. Isto está baleiro.
Acabou a bebida e teño que beber máis. Prometíchesmo.
Nada de boquear. Tiñamos un trato.
Teño algo para ti.
Creo que ese último chopo non foi boa idea.
Dáme voltas todo.
Que ocorre?
Este coche é moi longo.
Ei.
Que foi? Que che preocupa?
De súpeto, adormeceron todos.
Tes que estar de broma.
Boa noite, cabrón.
DOMINGO
Ei, estades todos ben?
Creo que si.
Merda!
Roubáronme o móbil e a carteira.
Quitáronnolo todo.
Espera, que?
Que carallo?
- Roubáronnos, tío. - Acabo de dicilo.
Sabía que eran un perigo, tío.
Estaba claro. Aquela tardou cinco minutos en papar a Hunter.
Chamábase Scarlett e o noso era real.
Cala a puta boca.
Espero que as rapazas estean ben.
As rapazas roubáronnos.
Son elas as que nos roubaron, tío.
- As tías poden ser malas? - Un momento.
Onde está o libro?
O puto libro, tíos.
Roubáronnos o puto libro.
- Levárono, Joe! - Síntoo.
- Esta excursión é a hostia. - Síntoo.
Séntelo? Xenial. Iso axuda moito. Merda!
Como carallo imos volver?
- Non sabemos nin onde estamos. - Podería ser Cuba.
Non é Cuba.
E agora que, Joe? Que facemos?
Veña, en pé. A ver se atopamos unha estrada.
Joe, isto é unha praia.
Estamos nunha puta illa, tíos.
Nunha diminuta.
Imos morrer aquí, tío. Teremos que recorrer ao canibalismo.
Teremos que comérnola uns aos outros.
Non, Freshman, só nos comeremos.
Iso dixen. Como fan nas pelis.
- Ti o primeiro. - Vale, rapaces…
- Hostia. - Rapaces.
- Que? - Un barco. Mirade.
- Un barco! - Ei!
- Ei. - Señor.
Que raio? De onde saístes? Estivestes observándonos?
Si, desde alí. É unha emerxencia. Unhas mulleres, máis ben rapazas,
quitáronnos os móbiles, as carteiras…
E a dignidade.
- Eran malas. - Pero guapas.
Só queriamos saber se nos poderían levar de volta a Miami.
Dígovos unha cousa. Non nos podemos queixar.
Se o pescador non estivese…
Cala a puta boca.
Só me pregunto eu onde estamos?
- Nun barco. - Iso xa o sei, meu.
Pero non parece un barco de pesca.
- Esta merda que é? - Será pescado.
- Abramos iso. - Será pescado.
E por que o ían ter tan gardado?
Vale.
- Que é iso? - Churros de piscina?
- Acabados de usar. - Non son churros.
Os cativos xogan con eles na piscina.
Non adoitan pesar tanto.
De que cona ris, Freshman? Que che fai tanta graza?
Aí pon: "Kujira no penisu."
Que idioma é?
- Está todo en xaponés. - Sabes xaponés?
- Si. - Como que si?
- Son hiperpolíglota. - Que?
Hiperpolíglota. Sei moitos idiomas.
E que cona é isto?
É unha pixa de balea. Iso colliches.
- Non podías comezar por aí? - Ei.
- Por que non o dixeches antes? - Hai ao menos 50.
- Valen unha pasta. - Que?
Véndense no mercado negro. Son curativas e afrodisíacas.
Estudáchelas?
- Un pouco. Por Internet. - Isto é ilegal?
- Son contrabandistas. - Díxenvolo.
Aquí a garda costeira dos EUA.
Paren o barco. Prepárense para ser abordados.
Aborda esta, imbécil!
- Temos que irnos xa. - Non imos saír.
Porque non sabemos que está a pasar aí arriba,
pero pensarán que estamos implicados.
Ninguén me quitará os meus penes!
Quietos!
- Quietos? Están disparando! - Tanto ten.
- Non quero que me dean. - Se sobes, daranche.
Quedamos aquí.
- Ei. - Aquí.
Solten as armas e arriba as mans.
Non tedes ninguén máis a quen arrestar agora?
- Escoitade. - Saltaron do barco.
- Como? - Que saltaron!
- E quen leva o puto barco? - Agora mesmo, ninguén.
Joe. Hai auga, Joe!
- Non! - Saíde a toda hostia!
Merda. Xa sei.
Vale, xa sei.
Vamos!
- Xira e empuxa! - Que xire?
Bule!
- Empuxa. - Vamos!
Non abre!
- Síntoo. - Como que o sentes? Abre iso!
Fagámolo xuntos. Á de tres.
- Á de tres non sei. - Que dis?
Que non sei. Á de catro.
- Vale. - Listo?
Un, dous, tres, catro.
- Xa cho dixen. - Si!
Nunca contara catro.
- Eu non sei. - Só tres.
- Á de tres non sei. - Vamos!
Vale, si. Síntoo, tes razón. Vamos.
- Esperade. - Agarrádevos a un pito e nadade.
- Collede un pito. - Que?
- Teño un. - Un pito!
- Aínda ben que flotan. - Son mellores ca os churros.
- Necesito tombarme. - Traguei demasiada auga.
Oxalá puidese darlle as grazas á balea.
Que sede teño.
Dicide o que queirades, mais sen os penes non o lograbamos.
Joe, unha medusa.
Merda! Rapaces, medusa ás nove.
Se vos pica, acabouse.
- Hostia! - Que?
- Picouche. - Joe.
- A quen? - Na cara!
- Na puta cara? - Carallo!
Merda!
- Notas algo? - Picoume!
- Xa, sabémolo. - Picoume!
- Usa o rabo. - Que?
- O rabo cura. - Teño a cara inchada?
- Se o pos na cara, axudará. - Non!
Odio dicilo, mais a puntiña cura máis.
E unha merda, tío!
Por certo, temos sorte porque nese rabo aínda hai seme.
Sexa o que sexa, está a adormentalo.
Ao menos invita a balea a cear primeiro.
- Vai ao carallo. - Esa balea nunca te esquecerá, Joe.
Vale, iso non… Iso é ridículo, rapaces.
Necesito un antihistamínico e xenxibre. Xenxibre, tíos.
O meu corpo necesita baixar o ritmo.
Merda, como doe.
Foi épico,
mais case afogamos nese barco e salváchesnos.
Só fixen o que tiña que facer, meu.
Estiven pensando… que me gustaría que viñeses á voda.
Que dixeches?
Joe, es un máis da familia, e quero que esteas aí no meu gran día.
Será un honor, hostia, oíches?
- Ben, vamos por antihistamínico. - En serio.
Estou ben. Por certo, despois da noticia xa me encontro mellor.
Toda a noite por aí e volvedes de baleiro?
Que é, un fantasma?
Hai demasiada xente falando por aí.
Se cren que non pasa nada por roubarme…
Para.
- Quero a miña droga hoxe. - Atrás.
Para.
- Merda! - Que?
Sabía que coñecía este cabrón de algo.
- Está nunha das nosas mansións. - De inquilino?
É o tipo que se coou no teu armario.
E non o recoñeciches? Es parvo ou que?
É home morto, hostia.
PRESENTACIÓN
Como me doen os pés.
Pillade auga. Podedes pillar auga?
Creo que necesito máis antihistamínico.
Buscarei o teu móbil co portátil.
Boa idea. Moi boa idea.
Igual as atopamos e recuperamos as cousas.
Joe, e todas estas fotos e vídeos nosos?
Ah, si.
Que é isto?
- Que pasa? - "Presentación da campaña de Unlimited"?
Por iso o trouxeches? Isto é unha puta campaña de márketing?
Estiveches a facer espionaxe corporativa?
Escoita, Nick. A espionaxe corporativa non é iso.
Mira o ángulo. O colar ese fulero era unha cámara.
Por que vos pondes así? Deberiades sentirvos honrados.
Como de tarado tes que estar para crer que nos honra
que nos uses para vender a túa merda?
Toda a finde foi unha puta mentira?
Síntome violado.
Explotáchesnos sen o noso consentimento para os teus fins persoais.
Es un monstro, Joe.
Basta.
Basta!
- Non son un monstro! - Joe,
xa non me sinto Miami.
Freshman, espera. Veña, non te vaias así.
Aínda estás en Miami.
Cría que me curaras a depresión, mais es coma Elizabeth.
No físico e na forma de falar.
Que che dean.
Que me dean? Case consigo que molles o biscoito.
Case.
Isto é de tolos, rapaces.
- Confiaba en ti, tío. - Ei.
Ti, máis ca ninguén, deberías estar da miña parte.
Despois do que dixeches.
Iso de que Nick ten a intelixencia emocional dun cativo.
Non mo dixeches?
Sei que está drogado.
Ti nunca lle dirías iso.
- Dillo, Mason. - Verdade?
Si.
Si. Sabes que, Nick?
É difícil falar contigo desde que me comprometín.
Que? En serio? Enganáchesme con este tarado?
Foi agradable falar con alguén da ilusión que me fai casar
sen que me chamen cagainas cada cinco segundos.
Pero que dis, Mase? Toda a nosa relación baséase niso.
- É como che mostro que… - E dígoche que iso non me vale.
Que o procese.
- Cala, Joe! - Cala, hostia!
- É xusto. - Sabes que?
- O teu proxecto? - Non.
Vale, Nick. Só cho direi unha vez.
Paréceche ben isto?
Como o fagas, aquí van voar os mobles.
- A durmir cos peixes, Joe. - Non, Nick.
Que collóns tes, tío.
Cago en todo! Pasácheste.
Merda!
Din que tes sete segundos. Non lle chego.
Es…
Cagáchela, Nick, oíches?
Es mala persoa, Joe.
Iso, marcha.
É o mellor que podes facer. Sae correndo coma un neno pequeno.
Non o podo crer. Mason, ti pódelo crer?
Tes que marchar, tío.
Entón isto é o que hai?
A reserva aínda está ao meu nome.
E as miñas cousas?
Igual tomei demasiado, pero creo que o necesitaba.
Parece que está baixando. Iso é bo, non?
Estou a ter un día horrible.
Perdín o móbil e a carteira,
non podo pagar nada…
- Cago en todo. - Que dixeches?
- Eh? - Que non podes pagar?
Que non podo nadar. Non me penso meter na auga.
Non pode ser.
Ei! Non vos fiedes desas cabras!
Chopos!
Esperade! Esas porcas son unhas ladroas!
Son unhas putas ladroas!
Non vos fiedes delas?
Que cona foi iso?
- Merda! - Sorpresa, pécoras!
Volvín da illa Rohipnol.
Mi madriña!
- Todos quietos. - Que cona?
Véñovos salvar porque estas cabras son unhas rateiras!
- Que di? - Non!
Non bebas iso. Quérenvos drogar, hostia!
Oídesme? Non seredes vós mesmos.
El bebeu.
- Mírame, tío. Perdémolo! - Está peneque.
- Cala! - É a súa cara!
Mírame, meu. Non me morras, hostia!
- Ao carallo! Marcho. - Non…
Tedes que darlle algo de comer. Que meta algo no corpo.
Dádelle auga!
Isto pode acabar de dúas formas.
Polas boas ou polas malas.
A primeira é simple. Dádesnos as nosas cousas.
Queres dicir
as nosas cousas, non si? Quérelas?
Alguén tomou a decisión correcta.
Dáme…
Merda!
Soltádeme!
Tío, cala a puta boca!
- Veña, rebentádeo. - Fóra! Lisca dunha puta vez!
- Queredes matarme? - Fóra, hostia!
Sae dunha puta vez!
Soltádeme!
Senta, hostia!
Voute esnaquizar!
Que carallo vos pasa?
Filla de puta! Toma, porca!
Crías que quería o teu rabo?
Ide tomar polo cu!
Merda!
Mimá, Scarlett! Perdoa!
Collédeo!
- Lisco de aquí! - Coidado!
Ven aquí!
Nunca fodería contigo, paspán do carallo!
En serio? Perdestes, hostia!
Catro contra un. E teño o bolso. Que vos dean!
Recuperei o álbum. Non foi doado, mais…
Que carallo facedes?
- Cría que eras eles. - Que era quen?
Os narcos.
- Que? - Levaron a Mason!
Mason, o musculoso que estaba connosco.
- Eramos catro. - Sei quen é.
- De pel clara, máis ca nós. - Sei quen é.
- Levárono! - Estasme enervando.
- Eu? Convertíchesnos en narcos! - Si. Basta!
Calmádevos e dicídeme que carallo pasa.
Cren que ti, Ricardo Montana, es un xefe mafioso
- que quere o seu territorio. - Quen o cre?
Temos ata as 20:00 para devolver a droga ou matarán a Mason.
- Que droga? - Dínolo ti.
Déixate de parvadas. Que drogas?
Roubaches 30 quilos de cocaína do iate grande.
- Eu non roubei nada. - Si.
Déronme isto e dixeron que matarán a Mason se chamamos a poli
e que lles temos que levar a droga.
Non sei nin como vai este traste. Faino ti.
Escoitádeme ben. Parecedes uns putos paspáns!
Creo que o sabería, se tivese 30 quilos de cocaína no…
- Con coidado. - As motos están ao baixar á esquerda.
Vamos!
- Si. - Mi madriña.
- Aquí. - Como se abre?
Por diante. Aguanta a tapa.
Hai uns cinco mil millóns en cocaína.
- Non sei como fas as contas, meu. - Que pasa?
Si, Joe.
Hai unha morea, tío.
Merda.
Tedes a miña droga?
Temos, pero que saibas que nós…
Con quen falo?
Son Joe Nixon.
Dixen que só falaría con Ricardo Montana.
Ou chama el ou o rapaz morre.
- Meu Deus… - Vale, pero é que…
- Ola? Merda, colgou. - Mimá…
Hostia, non.
Non. Vale, volve chamar e fai de Ricardo.
- Non é tan doado. - Chama a Ricardo.
Agora non teño paciencia para aturar a Freshman.
Non é outro tío.
- É el. - Que?
Non me podo converter en Ricardo así como así.
Está dentro de ti. Vale.
- Dentro del? - Soou raro.
Non é voluntario.
Entendedes? Só pasa se consumo coca.
Que?
Moi ben, pois…
Nick, prepáralle unha raia.
- Vamos, Joe, só é coca. - Si, dálle.
Por Mason.
- Funcionou? - Iso, es Ricardo?
Por favor, fala español. Queres bailar salsa?
Buenos días.
Hola, Ricardo.
Aínda son Joe.
- Merda! - Hostia.
Veña, tío. Nifra máis.
- Iso. - Que?
Mete outra puta raia! Necesitamos a Ricardo.
Ten sentido. Tes que nifrar máis.
- Non. - E se morre Joe?
Ben dito.
Joe? E se morre Mason? Debes facelo.
Estrágame o estómago. Potearei. Non tomei o antiácido.
- Cala co puto antiácido! - Dálle!
Cando nifras, esperas. Despois de esperar, volves nifrar.
- Que? - De que fala?
- Que dis? - Dálle!
- Hai que… - Ao carallo.
Que metas máis. Veña.
- Faino! - Merda!
Que cona fas?
En serio, ti de que vas? Por que?
Non se estampa a cara de ninguén con iso.
E se me dá unha sobredose?
Estás fatal. Estades todos…
Hostia puta.
De onde sacou as lentes?
Funcionou?
Es Ricardo?
- Está ben? - Pasou algo. Non o sei.
- Di algo. - Como estás?
Tío, estás…
Intentamos chamarte, tío.
Basta.
Marca o puto número.
- Vale. - Marca.
- Si. - Pono en "atofalante".
- Que? - Que o poñas en "atofalante".
Fai o que di, tío. Pono en "atofalante".
En "atofalante". Si, xa está.
Espero que sexas Ricardo.
E ti es?
Xa o sabes. Tes a miña droga?
Talvez si, talvez non.
- Témola. - Depende.
Depende de se tes o meu niño.
Iso é "rapaz".
Teño o teu niño.
Escoita.
Escóitame ben.
Está a negociar.
Como teña un rabuño,
un só rabuño,
ti e mais eu imos ter un problema.
Un problema gordo.
E non queres ter problemas comigo porque estou chalado.
Entendido?
Por que non o mato xa?
Merda.
Direiche por que.
Porque non queres guerra.
Eu quero guerra.
Encántame a guerra.
De feito, queres oír unha sorpresiña?
Xa me aliei coa Yakuza.
Están aquí comigo.
Non! Por que dis iso?
E unha merda. Xa teño un trato con eles.
Eu non minto!
Danme ganas de te dar de comer ao meu hipopótamo.
Fala coa Yakuza ti mesmo.
Por que estás a facer isto? Non.
Yakuza.
Fala.
Acabouse. Estamos con Ricardo Montana.
Bum!
Coma se estalase unha bomba.
Así que agora escóitame ti a min.
Imos facer un intercambio.
O meu rapaz pola túa droga. Así de simple.
- Igual debías… - Ei.
O que quería…
- Que carallo, tío? - Basta.
Vaia hostia che deu.
Silencio.
Hai trato?
- Envíoche a localización. - Si.
Tomaches a decisión correcta.
Teño ganas de comprobar quen é o rei de Miami.
E eu de foder a túa nai.
- Que cona? - Espera.
- Pasácheste. - A que veu iso?
Ricardo!
- Ninguén fode con Ricardo. - Xenial, meu.
Unha mensaxe.
É un enderezo.
Veña, vamos. Todo controlado.
Collede toda a droga e…
Un momento!
É boa.
Cando vou a unha festa,
gústame ir vestido para a ocasión.
E vós tamén o faredes.
Vamos, si. Non sei.
Ricardo, como estás? Ben?
Non. Pasoume o efecto da coca.
Noto os dentes e controlo a mandíbula.
Xa me pasou.
Xirarei a pirola para distraelos.
- Non. - Téñoa longa. Desconcertaraos.
Ei!
- Veña, pallasos. - Seguídeme a corrente.
- Seguídelle a corrente. - Vale.
Loco.
Que ben que cambiastes de modeliño.
Moi ben.
Papi está aquí.
Acabou o xogo.
Dime,
crías que ías ser o novo rei de Miami, Ricardito?
Entras no meu barco, róubasme…
Crías que ía facer coma quen non ve?
Que fas coa roupa de meu pai?
Non mires abaixo, estouche falando.
Por que levas a roupa do meu defunto pai?
Que tipo de persoa es?
Sabes como lle faltaban ao respecto
por ser baixo?
E agora teño que ver un anano do carallo
coa súa puta roupa?
Chamei a Yakuza. Non saben quen es.
E agora pregúntome quen cona é Ricardo Montana.
É unha pregunta sinxela.
Por que aplaudides?
Por que carallo aplaudides? Unha arma.
Vale, voucho preguntar outra vez. Contarei ata tres e quero unha resposta.
Quen carallo é Ricardo Montana? Un, dous, tres…
- Mi madriña! - Joe, dille a verdade, hostia!
Vale. Está ben.
Queres a verdade?
Son un ninguén.
Acopleime á despedida de solteiro destes rapaces
porque teño medo.
Teño medo de crecer.
Ricardo Montana é unha mentira. Convértome nel cando consumo coca.
Vólveme parvo e tolo, tío.
Chámome Joe Nixon. Son un executivo creativo de 40 anos.
Roubei as motos, mais non sabía que había droga dentro.
- Non o sabiamos. - Non.
Eles non fixeron nada. Cagueina eu. Toda a culpa é miña.
Se alguén ten que pagar, debería ser eu.
Porque é a miña vida a que vai a pique
e teño medo.
Esa é a verdade.
Todo isto é… porque tes a crise dos 40?
Dixen moito máis ca iso. Creo que… Deiche máis exemplos.
Entón vés aquí e faste pasar por un narco cubano
cun acento de merda?
Cres que todos son cubanos?
Non. Todos queren ser Tony Montana
cun acento de merda!
Falo eu con ese puto acento?
- Como cres que falas? - Joe.
Non.
Es idiota? Que saibas
que cando eu nifro,
poño un acento afroamericano para escachar coa risa.
En serio? Estilo rapeiro?
Non, puto pailán! Sería unha falta de respecto.
Tes… Si, enténdoo.
Es imbécil?
Non, iso digo. Despois de oírte, penso: "Ah."
Estráñote, papi.
Está chorando.
Está chorando?
Cheiras igual ca meu pai.
Si.
Non tiveras a oportunidade de te desafogar.
Que está a pasar?
Quérote, papi.
Eu tamén te quero.
Xa es maior para estas caralladas. Tes que sentar a cabeza.
Eu fíxeno e cambioume a vida.
Mira o meu fillo. Jonathan. O meu orgullo e a miña alegría.
Quérote, papá.
Papá, pedinche que, na rúa, me chames Jaze.
Ninguén te chama iso.
Díxencho a semana pasada. Mesmo o tatuei.
O que ti digas, Jazz.
- Jaze, cun "e". - Non…
- Por favor, dío. - Está ben. Jazz cun "e".
Veña.
Entendo o que dis da familia e… quero ter o que vós tedes.
- Saíu a súa nai. - Xa.
Prioriza as persoas máis importantes da túa vida.
Dilles que as queres e que queres estar con elas sempre.
Iso é o máis importante.
Soltádeo. Lisquemos. Collede a droga.
Benvido á casa, tío.
- Querémoste. - Mi madriña.
- Joey. - Que foi?
Tes sorte de que sexa da vella escola e non mate civís.
- Quita a americana. - Si, por suposto.
Ti… Si, só…
- Listo - E os pantalóns?
Non, queda cos pantalóns.
Joe, que tes no cu?
- Merda. - Que?
Merda.
Do puto disparo. É merda, tío.
- Asustácheste. - Si.
- Mimá. - Fíxeno.
LUNS
Ídelo pasar xenial na voda.
- Freshman, dime cando é. - En outubro.
O 7 de xullo.
Ah, o 7 de xullo. Cría que era en Halloween.
Non é en Halloween, Freshman.
Cambiando de tema,
estiveches incrible na chamada aos narcos.
Deberías traballar de tradutor na ONU.
- Serías un heroe. - Coma Batman?
Réndome. Debo aceptalo e xa está, non si?
Hai que deixalo.
Sinto moito que vos estragase a fin de semana.
A verdade é que nos estragaches a finde enteira.
Xa.
Mais foi inesquecible, Joe. Vas saír no libro seguro.
Vaia.
Saír no libro é algo importante. Grazas.
Podo darvos unha información?
Non é un consello. É só información.
O mundo vaivos lanzar moitos desafíos.
O voso traballo é filtrar o que chega e escoller o que máis vos conveña.
Pero protexede isto. Este círculo.
Nick, case fas o helicóptero co pito para salvarme.
Nunca o esquecerei.
Tío, faría o helicóptero por ti mil veces.
En serio. Por ti. Por todos.
- E por ti, Joe. Por todos. - Non fai falta.
Fagámolo agora.
Non, rapaces. É desas cousas que son só vosas.
- Xa. - Por que?
- Ti mesmo. - Unha aperta.
- Queres tocarnos? - Unha aperta? Vide aquí.
- Veña, vamos. - Moi ben.
Dádeme unha aperta.
- Vamos. - Sabedes que?
Isto faime sentir Miami!
Benvidos ao aeroporto John F. Kennedy de Nova York.
Pola súa seguridade e a dos demais pasaxeiros,
non desabrochen o cinto de seguridade ata que o avión…
UNLIMITED VODKA, PRESENTACIÓN
Ola, Joe. Sinto o do portátil.
Puiden salvar o disco duro e fíxenche isto.
SÍNTOME AXITADO
SÍNTOME RETORCIDO
SÍNTOME REVOLTO
Isto é bo.
É moi bo.
SÍNTOME PURO
SÍNTOME UNLIMITED
- Onde está? - Acaba de escribir. Está a chegar.
Desculpade.
ONDE CARALLO ESTÁS? NON VOU
AMÓSALLE ISTO AO DE UNLIMITED
PRESENTACIÓN
NON PERDÍN O MEU TOQUE. ROUBÉMOSLLES O CLIENTE, CARALLO!
Merda.
Ola.
Serei rápido. Sei que tes présa.
Esta finde fixéronme dúas preguntas moi importantes.
A primeira foi: "Amas esa muller?"
A segunda, a máis importante, foi:
"Veste con ela o resto da túa vida?"
E aí foi cando me decatei de que a miña vida es ti.
De todas as cousas que teño na vida,
nada é máis importante ca ti, así que as dúas respostas son "si".
As dúas respostas son "si".
Iso non é daquel cuestionario do colchón que se volveu viral o ano pasado?
Vale, si.
Mais non significa que non sexa verdade.
Non deixa de ser verdade. É o que sinto.
Vale, e a presentación que?
O de liscar con eses mocosos para salvar o teu emprego?
Que lle dean á presentación. Dáme igual.
Estou a faltar á presentación.
Quero facer outra cousa. Montar o meu negocio.
Ser o meu propio xefe.
Se son o director executivo,
podo pór as miñas propias normas. Mudarme.
Mais só para estar máis preto de ti.
Quérote e síntoo.
Non te quero perder.
Síntoo.
- Quérote. - Quérote.
Quérote.
BENVIDOS Á VODA DE EMILY E MASON
3 SEMANAS DESPOIS
Non era broma o de Miami.
Xa che dixen que conxeniamos.
Ola, como andamos? Alégrome de vervos.
Barry pregunta se ampliamos a campaña a mercados intermedios.
- Ola, Joe, mira. Estou en Miami! - Barry.
- Estou coa miña muller. - Non. Barry.
- Compramos cocaína. - Abur.
Estamos de voda, non traballando. Estou coa miña moza.
- Xa. Fermosa. - Verdade? Vale.
Sei que ti conseguiches Unlimited, por iso te contratei, mais podo botarte.
Son o teu xefe e é a miña empresa.
- Podo botarte. - Xa. Grazas, avó.
Vale.
"Avó"?
Causaches un grande impacto neles.
É o que fago. Causo un grande impacto en toda a xente.
Pero eles causaron un impacto maior en min.
Si, son bos rapaces.
Ola, fermosa.
Róubocho un momento se non che importa.
Devolvereicho.
Ei, non me leves.
- Rapaces, vamos. - Quen me chama?
Que fas? Tiñas que estar fóra.
- Veña. - Ben.
Esperade. Chopos.
- Por favor. - Vouno dicir eu.
Revisión emocional.
De acordo.
- Eu primeiro. - Comezas?
Síntome casado.
- Vamos. - Vale.
Eu síntome
contratado.
- Si! - Por agora.
- Xa. - Por agora.
Por fin. Eu síntome
- recuperado do meu baixón. - Ei! Iso si que é bo.
Moi bo.
- Eu síntome casado. - Por que?
Como el casou, sinto esa enerxía e eu tamén quero casar.
- Vale. Ben. - Si.
Eu síntome…
coma se fose planear unha despedida pronto.
Ai, non.
Ai, non…
Á antiga.
Kevin zoscoume de verdade, xente.
Mans á cabeza!
Todos á cadea. Comida e cama.
Á cadea non…
Liteiras. Fideos a eito.
Pasteliños. Tráfico de humanos.
Vas ser a puta de alguén.
Que fas? Iso dos ollos e da voz? Como…
Non pode facer iso. Non pode.
Non me fagas iso.
Non me puxo os cornos. Foi unha infidelidade emocional.
Pero fodeu con outro.
Meteulle o rabo… Ou sexa…
Mais unha non chega. Agora, a segunda capa.
- As dúas non. - Hai que facelo.
Hai que chimpar dúas…
Non…
Tes que chimpar as dúas, tío.
Quédache ben.
- A ti tamén. - Grazas.
Pareces un flamengo. A miña ave favorita.
- Xa. - Fluorescente. Viches algunha ave así?
Freshman, non me gusta falar tanto tempo contigo.
Por que?
- Collede un pito. - Que?
- Un pito! - Por que están duros?
- O meu é dos pequenos. - O pito non se elixe, meu.
- Elíxete el a ti. - Iso é.
El rey de Miami.
- Veña, refrégate. Métema. - Non penso meter nada.
Mimá, está dentro.
Non… Que dis?
- Basta. - Estivo ben. Outra vez.
Que dis! Se non pasou nada.
Chúpocha?
- Uso os dentes, pero son brandiños. - O que? Non!
Síntoo. Xa está.
- Nin o intentou. - Que si.
Estivo dúas horas a practicar.
Tirouno todo pola borda nun segundo.
Queremos verte subir ao coche.
Vamos, sube ao jeep, Joe.
Precisas axuda?
Veña, sube ao coche.
Iso é.
Subtítulos: Lorena Pereiras