Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Wdech...
i wydech.
Rozciągamy prawą nogę,
tak żeby prawe biodro dotykało podłogi.
CUD LITERACKI
Utrzymujemy przez chwilę pozycję gołębia,
prostujemy kręgosłup i robimy wydech.
Otwieramy oczy, powoli i delikatnie.
Nasz kręgosłup się rozciąga, a klatka piersiowa się otwiera.
Wdech.
Stopy do podłogi i pozycja psa z głową w dół.
Łapiemy palce prawej stopy...
i wydech.
DUMA I UPRZEDZENIE
„Najnowsze badania wykazały, że pisarka Jane Austen
uwielbiała awokado”.
„Powodzenia w pracy, kochanie. Przyjadę o 21.
Kocham cię, Vanni”.
Eva nie mogła...
NADAL JESTEŚ SEXY
Nie zamawiałam tego.
Dziękuję.
Rety, kochanie! Nasze jabłko. To dla mnie?
Nie wierzę. Wygląda pysznie.
Ale dziś świętujemy twój sukces jako nowego dyrektora, nie mój.
To, że z tobą jestem, Maddino, to mój największy sukces.
„Maddo”.
Hura.
Ojej, pyszne.
Kochanie, ze wszystkich kobiet, które poznałem...
Tak zaczynasz oświadczyny?
Ile ich było?
Daj skończyć.
Ze wszystkich kobiet, które poznałem, ty jesteś najprostsza.
„Najprostsza”? Co to za oświadczyny?
Przyszliśmy tu z jednego powodu. Wyjdziesz za mnie?
Pewnie. Ale dziś ci się nie poszczęści.
Super. Wow! Świetni są!
- Mój Boże. Serio? - Bardziej się nie da.
- Wyjdziesz za mnie? - Oczywiście!
Oni też?
Niesamowite.
Są tacy młodzi.
- Dobre? - Tak.
- Diano, zostaniesz moją żoną? - Tak!
Czy wszyscy się tu oświadczają? O co chodzi?
Poza tym małżeństwo to niewygodna sprawa.
Każdego wieczoru w łóżku
chcesz czytać Wojnę i pokój,
ale przeglądasz oświadczyny na social mediach.
Wszystko zorganizowałeś?
Sam? Jesteś szalony.
Szaleję za tobą.
Maddaleno Gentili,
czy będziesz ze mną dzielić swój regał z książkami do końca życia?
Tak!
Mój Boże!
Mam spuchnięte palce. No proszę.
Mój Boże. Wielki!
Boże!
- Już? - Prawie.
Jeszcze trochę. Tylko wiesz...
- Włączymy coś? - Dobra.
WEŹ MNIE JESZCZE RAZ
Nie, skarbie, wybacz.
To moja koleżanka, czy raczej...
Chodziłam z nią do klasy.
W szkole zakonnej. Nie dam rady, myśląc o zakonnicach.
- Przełączyć? - Tak.
Dzięki.
O mój Boże!
Tak, nie przestawaj.
Pójdę po wodę.
- Zaraz wrócę. - Czekam.
Do widzenia, Grazia.
Do zobaczenia na kolejnym USG. Dzwoń w razie czego.
- Na razie. - Dziękuję.
- Madda! - Cześć, mamo.
Nie spodziewałam się ciebie.
- Jak miło. Chodź tu. - Niespodzianka.
Dobrze wyglądasz.
Świetnie, że jesteś. Nie daję rady z twoją siostrą.
- Potrzebuje wakacji. - Chciałabym.
- Cześć. Matki nigdy nie mają wakacji. - Fakt.
Zwłaszcza z trójką dzieci. To jak praca przymusowa.
Nie spinaj się tak.
Ja urodziłam dzieci. Miałam 40 szwów.
Pamiętam. A teraz ja wszystko robię.
Właściwie zrób coś. Mleko się podgrzewa.
Tylko nie przekrocz 37 stopni.
Nie możesz dać jej zimnego?
Rozboli ją brzuch i będę miał problem.
- Świetna z ciebie męska mama. - „Męska”.
Rodzino, skoro tu wszyscy jesteśmy, mam wieści.
...co sprawia, że co dzień mierzymy się z wieloma zmianami...
Konfrontacja, presja, pasja, to świetna podróż...
- Mamo, piszesz z kimś? - Co?
Nie podglądaj.
Masz obsesję na punkcie tego programu.
- Wyłącz. Mówię coś. - Nie, czekaj.
Zaczyna się odcinek. Jest tam taka para.
Muszę zobaczyć, czy się rozstaną,
czy zawalą sprawę, zostaną razem i będą mieć dzieci.
- Słyszałem. - Nie, Maddale, weź.
Cicho! Rodzino, wychodzę za mąż!
- Że co? - Co?
Serio? Ciocia wychodzi za mąż!
Kochanie! Myślałam, że tego nie dożyję.
Dzięki, mamo.
- Mówisz serio? - Tak.
Wiem, że masz dużo pracy z dziećmi, ale będziesz moją druhną?
Razem ze Stefanem.
Oczywiście, że tak!
Boże! Jak super! Znajdę czas. O Boże!
- Muszę być świadkową. - Dobrze.
- To lepsze niż zwykła druhna. - Pewnie.
Musimy zacząć planować. Wieczór panieński.
Może jakaś wycieczka? Pojedziemy gdzieś daleko.
Tylko żeby był zasięg.
Gratulacje, szwagierko.
- Ale... - Mleko.
- Mleko! - Idź.
Jeszcze nic nie planowałam,
ale to musi być idealny ślub,
bo Vanni zaprosi wiele ważnych osób.
Wy też jesteście ważni.
Ale on zaprosi ludzi ze świata kultury i książki. Żadnych błędów.
O jakich błędach ty mówisz?
- To twój ślub, ty rządzisz. - Właśnie.
Tak...
Ktoś cię stresuje.
Nie, mamo.
- Adelaide to nie tylko teściowa. - Przyjaciółka?
Jutro widzę się z najbardziej popularną konsultantką ślubną w Rzymie.
Dzień dobry, agencja matrymonialna True Love. Słucham?
Udajesz dziewicę?
Nie!
Dlaczego wróciłaś?
Ty mi powiedz. Wolałabym być w męskiej przebieralni.
- Ale obowiązki wzywają. - Odejdź.
Też się cieszę, że cię widzę.
Cześć, Vale.
Wciąż lubisz mnie dotykać.
Przynajmniej to się nie zmieniło.
Uprawiałam sport i zrzuciłam parę kilo.
Nauczyłaś mnie, bym kochała się taką, jaka jestem.
Usprawiedliwiasz się?
Zgoda.
Na co ci jędrny tyłek, skoro go nie używasz?
Co to była za szopka z Vannim?
Jaka szopka?
„Tak!
Tak!”
Zamknij się. Masz obsesję na punkcie seksu.
Są inne ważne rzeczy. Vanni to świetny facet.
Jesteśmy sobie pisani. To moja druga połówka jabłka.
Udajesz orgazm z facetem, którego chcesz poślubić?
Przez takie jak ty wielu facetów nie odróżnia cewki od łechtaczki.
Zawsze dochodzisz?
Tak, chyba że mam zatwardzenie lub jestem zmęczona.
Jak mam okres, wybieram analny. Ale nigdy nie udawałam orgazmu.
A na pewno nie dla pierścionka.
Wciąż mnie potrzebujesz.
Zdecydowanie nie.
Maddalena Gentili?
Zdecydowanie. To ja.
Miło, że tu jesteś. Pracujemy z ważnymi osobistościami
- i świetnie, że przyszłaś. - Dziękuję.
- Przyda mi się pomoc. - Trafiłaś w dobre miejsce.
Znam najnowsze trendy. To będzie ślub jak z Instagrama.
Nieskromnie przyznam, że moje śluby są niezapomniane.
Choć czasem para się rozstaje. Ale przyjęcia rozwodowe też organizuję.
Chodź, rozgość się.
Kotku, spóźnię się.
Miałam opóźnienie. Spotkałam starą znajomą.
Spokojnie. Czekamy.
Pojadę coś kupić do cukierni, dobra?
Nie, potrzebujemy tylko ciebie.
Tu jest jakaś. Kupię coś i niedługo będę.
Tylko szybko. Znasz mamę.
- Tak, wiem. - Pa.
Pa.
- Otwieraj. - Od kiedy masz tę blokadę?
Znowu? Nie mam blokady. Ty mnie blokujesz. Wypuść mnie.
Suchość w pochwie? Swędzenie?
Masz te objawy od używania wibratora?
Nie mam czasu. Jestem spóźniona.
- Wciąż tu jesteś? - Dzwoniłam ze 40 razy.
- Nie jesteśmy już razem. - Czyja to furgonetka?
- Musimy pogadać. - Nie pomogę ci z twoimi problemami.
- Wcześniej się bzykaliśmy. - Nalegałaś.
Serio? Litujesz się nade mną? Spierdalaj.
Idź do fryzjera, frajerze.
To nóż?
Przepraszam, ładnie blokować całą drogę, by załatwić swoją sprawę?
Całą? Daj spokój.
Ta pani musiała przejść na około.
Proszę pani...
przepraszam.
Widzisz?
Tacy jak ty myślą, że wszystko im się upiecze.
Faceci jak ja? Jak to?
Aroganci i ignoranci.
Szowiniści. Patologiczni narcyzi.
Umiesz dowalić.
- Typowe dla takich kobiet. - Co?
Kupujesz ciasto w luksusowej cukierni dla teściowej.
Jeśli cię nie lubi, ciasto za 100 euro nie pomoże.
Proszę, księżniczko, już odjeżdżam karocą, spieszę się.
Sprowokowała mnie. To nie moja wina.
Widziałaś, co miał w spodniach?
Świetny tyłek.
Maddalena, nareszcie.
Witaj, Adelaide. Przepraszam za spóźnienie.
- Cześć, kochanie. - Cześć.
- Erminio, jak się masz? - Witaj.
Nie martw się, cherie,
vitello tonnato Judy jest równie smaczne, gdy ostygnie.
Judy, możesz serwować.
Jestem z niego taka dumna,
bo to najmłodszy dyrektor w historii targów książki.
Oczywiście. Byłabym niezadowolona, gdyby nie dostał tej posady.
Mają u mnie spory dług.
Przy okazji, mam listę wspaniałych pisarzy,
którzy chcą wziąć udział w panelach. Świetnie, prawda?
Dziękuję, mamo, ale poradzę sobie.
- Dobrze. - Powinieneś zacząć od Niccolò.
Albo od Teresy. Wiecie, że kupiła
- obok nas dammuso? - Tak?
Wreszcie nowe twarze. Ciągle ci sami ludzie na Pantellerii.
Może w tym roku pojedziemy na wakacje do Ostii?
- Dla odmiany. - Od kiedy przeszedł na emeryturę,
Erminio nie może gnębić swoich studentów i ich oblewać,
więc wyżywa się na mnie.
- Erminio, rozumiem cię. - Bądźmy w kontakcie.
Dość o pracy.
Mamy wieści.
Skończyłaś książkę? Cudownie.
Mamo, dość o pracy.
Maddalena i ja bierzemy ślub.
- Wspaniale! - Naprawdę?
Ludzie jeszcze to robią?
Tak. Miłość jest wciąż modna.
Ale Adelaide ma rację, to już nie tak powszechne.
Wznieśmy toast. Za wasze szczęście.
Dziękujemy.
Judy, a ciastka, które przyniosła Maddalena?
Kupiłaś malutkie magdalenki.
„Zapach Prousta”.
Świetnie.
Ślub musi być oryginalny.
Żadnych konsultantek ślubnych i oklepanych ceremonii.
Nie, oczywiście. Nigdy bym...
nie poszła do konsultantki.
Te ceremonie są takie sztuczne.
Prawda. A my nie chcemy czegoś nieprawdziwego.
„Tak!”
Poza mechanicznymi językami. Te się nie nudzą.
Musisz poznać rewelacyjnego dyrektora artystycznego.
Nazywa się Roberto. Znam świetne miejsce.
Szkółka ogrodnicza ze wspaniałą szklarnią.
To idealne miejsce. Wyślę wam namiary.
Na miejscu zapytajcie o Bruna, florystę. Jest cudowny.
Niewiarygodne, że wygląda jak postać Pasoliniego.
Świetny pomysł, Adelaide. Dziękuję. Kocham rośliny.
- Pojedziemy w tym tygodniu? - Chciałbym.
Ale mam pełny grafik z powodu targów.
Pojedź sama. Na pewno dobrze wybierzesz.
Prawda. Ślub to sprawa panny młodej. My jesteśmy tylko dodatkami.
Madeleine, spodoba ci się.
Wiem, że ja nie wezmę ślubu,
ale że ty? To już science fiction.
- Przestań. - Czemu?
Pamiętasz, jak ulegałaś najgorszym dupkom?
Leonardo nie był dupkiem.
Po twoim sukcesie wkurzył się i przestał się odzywać.
Miał kompleksy. Nie byliśmy dobrani.
Ale Vanni...
Miłość to zagadka.
- Rozwiązałaś jakąś? Co to jest? - Co robisz? Nie!
To plastik.
Ale jest mokry.
Mokre też tu idą.
Maddalena tyle cię nauczy.
Maddalena Gentili.
Tak. Znamy się?
Claudio, właściciel szkółki Piante & Fiori od 1995 roku.
- Stefano. - Mój świadek.
Adelaide kazała was miło przyjąć.
A ja zawsze jej słucham.
Pisarka z klasą. Ty też napisałaś książkę, prawda?
- Tak. Czytałeś? - Chyba żartujesz.
Moja córka jest twoją fanką. Zrobimy sobie selfie? Wyślę jej.
Pewnie.
Oszaleje z zazdrości.
Ponieważ córka cię uwielbia, a przysłała was Adelaide,
dam ci zniżkę na wszystkie rośliny.
Dziękuję bardzo.
Nawet jeśli chciałabym wynająć szkółkę na ślub?
Już rozumiem. Adelaide mówiła, że poprosicie o coś dziwnego.
No nie wiem. To będzie pierwszy raz.
Chodźmy do szklarni. Za mną.
- Patrzcie. - Tak.
Ale ładnie. Super.
Z tyłu.
Na co się gapisz?
- Marihuana dobrze by tu rosła. - Stefano.
No co? To roślina.
Uwaga na stopnie.
DUŻA SZKLARNIA
Bardzo fajne miejsce.
Adelaide zawsze ma rację.
W sprawie dekoracji musisz porozmawiać z Brunem, ogrodnikiem.
On tu jest florystą.
Bruno! Klienci przyszli.
Pani chciałaby wziąć ślub w szklarni.
Nie wierzę.
Ja też nie.
Miło was poznać. Bruno.
Stefano. Maddalena.
Zostawię was. Zbiorę dla córki truskawki.
Ona jest panną młodą. Ja jestem świadkiem.
Wychodzisz za mąż?
Czemu tutaj?
To sugestia twojej klientki, mojej teściowej, Adelaide.
Pisarka to twoja teściowa.
- Powodzenia. - Adelaide jest urocza.
Walka między teściową a synową to oklepany banał.
Adelaide dobrze o tobie mówiła.
Do usług.
Gorąco tu.
Chciałabym jabłonki w doniczkach. Owocujące.
Co jeszcze?
Kelnerzy zbiorą jabłka, by zrobić świeży sok dla gości?
- Świetny pomysł. - Nie ma mowy.
- Powiedziałeś „do usług”. - Potrzeba 30, by ozdobić szklarnię.
Skąd je wezmę? I to jeszcze z owocami.
Widzę, że nie lubisz zwyczajnych rzeczy.
Po ślubie wcale nie będzie nadzwyczajnie.
Nic straconego. Małe jabłonki wydają się trochę...
- Zwariowane? - Tak, właśnie to...
- Ste... - Pójdę obejrzeć rośliny.
Nie przekupisz natury.
Jeśli jabłonki nie zechcą zaowocować, nic z tym nie zrobisz.
Nie da się ich kontrolować.
Jeśli zmienisz zdanie,
szklarnia i ja będziemy do twoich usług.
- Nie chcę normalnego ślubu. - Powodzenia.
Chodź, idziemy. Nie lubię go.
Nie wezmę tu ślubu. Muszę pogadać z Adelaide.
Nie. Potrzebuję cytryny.
Teraz. To pilne.
Bruno. Przepraszam. Chciałbym drzewko cytrynowe.
Wybierz je dla mnie.
Jaskiniowiec, ignorant, gbur.
I te tatuaże na ramionach. Wielkich ramionach. Nie cierpię tatuaży.
Co jest?
- Czujesz zapach? - Kwiatów? Rozejrzyj się.
Nie. Pachnie facetem. Dużą ilością testosteronu.
Od takiej się łysieje, ale gość będzie sexy nawet łysy.
On mnie nie interesuje. Nie cierpię go.
- Idealny do seksu z nienawiści. - Co?
Nienawidzisz go, ale też ci się podoba.
Nie rozpoznajesz swoich emocji?
Jest źle. Idziemy.
Nigdzie nie idę.
W tym problem.
- Dokąd idziemy? - Przejdziemy przez portal podświadomości.
Co to jest? Od kiedy przechodzimy przez portale?
Aktualizacja wersji.
- Rety, jestem w ciąży? - Nie.
Na szczęście świetnie się zabezpieczasz.
To dlaczego jeździsz po mnie głowicą?
Narzędzie pracy.
Co jest w twoim żołądku?
Sok żołądkowy? Refluks? Wrzód?
Motylki. W brzuchu. Miłość.
Zakochujesz się.
Widzę też zwykłe zauroczenie, adrenalinę, może lęk lub stres.
Madda, musisz się nauczyć rozpoznawać swoje emocje.
Nie ignoruj ich.
Wiem o tym dobrze. Ała!
Nie rozpraszaj się. A gdzie czujesz wściekłość?
Nie, zastanów się.
Tak. Twoja głowa eksploduje, a mięśnie się napinają.
Co to za ucisk, który tu czuję? Jakby...
Cierpienie.
A szczęście jest w sercu?
W sercu, w głowie,
na skórze, na całym ciele.
Można je odczuć tylko, jeśli się jest konsekwentnym.
- I na koniec... - Co robisz? Przestań!
Mój Boże. Ona płonie!
- Jak ją ugasić? - Nie możesz.
Bruno cię rozpala.
Twoje ciało jest połączone z umysłem.
Gdy ignorujesz jego sygnały, jesteś nieszczęśliwa.
Bądź dla siebie miła, zastanów się nad swoimi emocjami,
spróbuj zrozumieć, skąd się biorą i dlaczego.
Musisz być obecna!
Zakonnice mówiły o tobie: „Inteligentna, ale leniwa”.
Miały rację!
- Dzień dobry, pani Maddaleno. - Tak?
Jest pani córką pani Grazii? Świetnie.
Wizyta pani mamy dobiegła końca.
Odczepimy wszystkie rurki i może pani zabrać mamę do domu.
Dużo pracowałyśmy i jesteśmy zmęczone.
Nie, bo jak córka cię zobaczy...
Co w tym złego?
- Nie mówiłam im. - Bo się wstydzisz.
- Tego, że jestem brzydki. - Nie, ale...
- Ty jesteś piękna. A ja... - Przestań.
- Spójrz, kto przyszedł. - Spokój!
Jesteś piękna, a ja niedługo się przeterminuję.
- Nie mów tak. - Zasługujesz na kogoś lepszego.
Kto inny da mi co tydzień nową perukę?
- One są do seksu. - Dobra.
- Skremuję się z tobą. - Przestań!
Kupimy piec kremacyjny? No weź, będzie fajnie!
Będziemy się kochać całą wieczność. Seks obracający się w pył.
Dość! Trochę szacunku. Ludzie tu cierpią.
- Ktoś cierpi bardziej niż my? - Ja.
Czuję się jak w szkole.
- Cześć, mamo. Chodź. - Cześć.
- Tak. - Dobry wieczór.
Lucio, mój przyjaciel.
- Miło mi. - Maddalena.
Twoja mama wciąż o tobie mówi. I o siostrze.
Szkoda, że mało mówi o panu.
- Nie sądziła, że tyle wytrwamy. - Co...
Chodzi o naszą przyjaźń...
- Nie sądziła, że przyjaźń przetrwa. - Aha.
Mamo, bo skończy się opłata za parking. Chodź, pomogę ci.
- Miło było pana poznać. - Do widzenia, Maddaleno.
- Zadzwoń z kamerką. - Dobra.
Do widzenia. Przepraszamy.
Siostro?
Słucham.
Główna pielęgniarka jest świetna, ale sztywna.
- Twój przyjaciel lubi bajerować. - Fajny jest, co?
Tak, trochę przesadzał.
- Długo go znasz? - Zakochałam się na oddziale.
Mamo, nie żartuj sobie.
Co myślisz o ślubie w szklarni wśród roślin?
I komarów? Daj spokój. Mamy tyle ładnych kościołów w Rzymie.
Tak, ale chcemy czegoś innego.
Kto? Ty i Vanni?
Tak, mamo. Vanni i ja. Mówiliśmy o tym na obiedzie u jego rodziców.
Jego rodziców.
Powiem ci jedno. To twój ślub.
Musi się podobać tobie. I oczywiście Vanniemu.
Ma odzwierciedlać ciebie. Jak twoja książka.
Dlaczego odniosła sukces?
- Bo była szczera. - Oczywiście.
Pierwsza książka to biografia napisana z ironią.
Ale miała głębokie przesłanie.
Odniosła sukces, bo pełno jest zakompleksionych dziewczyn
bez pewności siebie. Ona też taka była.
Adelaide trafiła w sedno.
Powinna przestać sprawiać wrażenie
zwyczajnej dziewczyny z sąsiedztwa.
Maddalena jest popularna. To jej siła.
- Mówią o mnie. - Nie, masturbują się.
Szkoda, że tylko w myślach.
Kochanie.
- Czekaliśmy na ciebie. - Jestem.
- Dzień dobry. - Witaj.
- Cześć. - Cześć.
Pójdę po kieliszek.
Miły z ciebie kotek, ale zbyt włochaty.
Proszę, Maddino.
Trzeba opowiedzieć historię Maddaleny za pomocą miksu gatunków,
robiąc krzyżówkę, mieszankę.
Jakby połączyć Sally Rooney z Eleną Ferrante,
z dodatkiem inspiracji popkulturą.
Po pierwsze chciałabym wiedzieć, o czym jest ta powieść.
Pewnie.
Powiedz jej, że nie wiesz.
To typowa historia mojego pokolenia
o trudnościach w miłości.
Główne motywy to zrozumienie, nawiązywanie więzi,
- druga połówka jabłka. - Historia miłosna. Czysta awangarda.
Wyjęłaś mi to z ust.
- Madda... - Nie! Tak się składa,
że główna postać to kobieta pełna niuansów,
której trudno jest odnaleźć siebie
w stabilnym związku.
Tak ogólnie.
Czemu obchodzi cię zdanie tej czarownicy?
Związki, oczywiście, ale także feminizm.
To romantyczna historia miłosna, ale z klasą, nie komedia romantyczna.
Nie powieść, którą kupuje się w kiosku.
- Musimy zorganizować trasę promocyjną. - Tak.
- Kogo zaangażujemy? Gdzie? - Myślałam, żeby...
Pójdę po kolejnego szampana.
Madda, twój szkic...
Niedługo wyśle. Obiecuję.
Oby taksówka szybko przyjechała. Macie tu taksówki?
Pojedźmy jednym autem.
Skoro mowa o przedmieściach, jak poszło w szkółce?
Świetnie. To znaczy...
Moi znajomi są podekscytowani twoim ślubem w szklarni.
To takie szykowne.
Jeszcze jej nie widziałam.
- Nie? - Nie?
Ale ślub na pewno tam będzie.
Proszę, zarezerwuj termin,
zanim ktoś ukradnie twój pomysł.
Dobrze.
- Kochanie. - Nie skończyłam jeszcze. Wyjdź.
To zamykaj drzwi.
Wstydzisz się?
Nie, ale to nieładnie.
Maddino. Jesteś urocza nawet, jak siedzisz na kibelku.
Mamy szkice od architekta.
Możemy zrobić dla mnie gabinet obok regałów z książkami.
Żadne książki nie ucierpią.
Co ty na to?
Świetny pomysł.
Potrzebujesz przestrzeni, mając tyle pracy.
Dobrze.
Słuchaj, czy ta szklarnia to dobry pomysł?
Pewnie, a co?
Nie musimy robić tego, co mówi mama.
Możemy wybrać inne miejsce.
Nie, ufam gustowi twojej mamy.
Będzie cudownie.
Bo będziemy tam my.
O co chodzi?
O nic. Ostatnio nie mam weny.
W pierwszej książce mówiłam o sobie ironicznie. Było łatwiej.
Może straciłam swój dar.
Niczego nie straciłaś. To klątwa drugiej książki.
Wyobraź sobie, że już wyszła.
I że piszesz trzecią.
W trzeciej autor pisze to, co chce.
- Dobrze. - Czekam w łóżku, Maddino.
„Maddo”.
Są chwile, kiedy...
AAAAA! Pomooocy!
Czemu ja to robię?
Pomocy, brak mi pomysłów...
Vale, nie. To nie czas na lekcje.
To idealny czas.
- Odejdź, bo cię podleję. - Umiem sama zwilgotnieć.
Poza tym nie jestem prawdziwa, a ty tak.
Mimo że wyglądasz jak swój cień.
Dzięki.
Jesteś swoim największym wrogiem.
Na każdym kroku się ograniczasz, wzbraniasz i cenzurujesz.
Idź na całość.
Chodź ze mną.
Dokąd?
Pójdziemy na całość.
Chodź.
Tak.
Czy pani wie, że sikała pani przy otwartych drzwiach?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie. Była u siebie.
- Jej przyszły mąż tam był. - Seksownie.
Oddalam.
Kontynuując,
gdzie po raz pierwszy puściła pani bąka przy swoim narzeczonym?
Sprzeciw, Wysoki Sądzie,
przeszłe związki i sprawy jelitowe oskarżonej
nie są powiązane.
Oddalam.
Tak, byliśmy w łóżku, ale spałam, przysięgam.
Nie spała pani, tylko udawała.
Poruszyła kołdrą, by to ukryć.
Przecież każdy tak robi.
Pewnie, odrzućmy cywilizację, dobry smak i reputację.
Moja klientka ma prawo do bycia obrzydliwą.
To chyba za mocne słowo.
Bycie obrzydliwą wystawia nas na opinię innych ludzi.
Mówimy o kobiecie.
Uprzedzenia. Kobiety robią okropne rzeczy. Mówią z pełną buzią,
bekają, dłubią w nosie na czerwonym świetle,
przeklinają i nie zawsze codziennie się myją.
Jeśli moja klientka jest winna,
to tego, że narzuciła sobie nudny standard,
który nie pozwala jej na swobodne życie,
i w pracy, i w łóżku.
Maddalena Gentili nie potrafi już
jeść bitej śmietany, brudząc nos.
W zimie musi się depilować
i wyrzuca majtki po okresie.
Jak można nosić stringi w czasie okresu? To karalne.
Jeśli oskarżasz ją o niewystarczająco kobiece zachowania,
to wszystkie jesteśmy winne i się nie wstydzimy.
Gdy Maddalena to zrozumie,
będzie mogła znów być sobą.
Szczęśliwą Maddaleną. Nie mam więcej pytań.
Zamykam rozprawę.
Bardzo chcę wziąć tu ślub, więc...
Posłuchaj, Bruno... Zawrzyjmy rozejm.
Nie. Zabrzmi, jakbyśmy się pokłócili.
Może lepiej kompromis.
Tak, musimy ponegocjować.
Dam radę.
Moja mama nie zaufałaby kryminaliście.
Jesteś pewna, co widziałaś?
Tak, mówię ci.
Dobrze. Jak wrócę z targów książki, pojedziemy razem.
Wybacz, że zostajesz z tym sama.
- Nie... - I to pisząc książkę.
Przy okazji...
Młodzi pisarze z USA, dobrze się sprzedają.
Zainspiruj się, podpatrz coś. Skopiuj. Nawet najlepsi to robią.
- Dzięki. - Skup się na książce.
Nie myśl o ogrodniku, który nie jest częścią naszego życia.
Oczywiście.
- Obiecasz mi? - Pewnie.
Świetnie.
Spaghetti z burakiem i kremem pecorino.
Kwiaty cukinii z ricottą i ziołami prowansalskimi.
- Pyszne, brawo. - Dobre?
- Dziękuję.
Zabieracie to? Zmarnuje się.
Bez urazy. Pyszne. Wyważony smak.
- Podaj kolejne danie. - Idealnie wyważony smak. Dziękuję.
Dziękuję, Maddaleno. Idziemy.
Zmarnuje się.
Maddaleno, teraz przygotowanie stołu.
SERNIK Z CZEKOLADĄ
CZERWONY AKSAMIT
- Wybrałaś? - To lepsze.
Tadam!
Tulipanowe zakładki zasłaniają twoje atuty.
Tak jest.
Ładnie!
Nie nadaje się na ślub.
- Poprzednia. - C'est parfait.
Niewymuszona elegancja. Podoba mi się ta peleryna.
- To tiul? - A nie orgazm?
- Organza. - Organza.
- Idziesz potem gdzieś? - Nie, a co?
- Wystroiłeś się. - Dzięki.
- O co chodzi? - Chodź.
- Musimy wiedzieć, gdzie on jest. - Kto?
Ten przestępca.
Boję się go. Nie chcę go na ślubie.
- Musimy coś wymyślić. - Ale co?
- Dokąd idziesz? Nie zostawiaj mnie. - Chodź.
Oszalałaś.
- Co? - Idealne.
- Są paskudne. - Idealne!
- Zakładaj. - Nie.
Ubierałem się trzy godziny.
- I kapelusz. - Dopiero myłem włosy.
Nie może nas rozpoznać.
Czemu ja cię słucham?
- Jesteś moim świadkiem. - No tak.
- Jak wyglądam? - Świetnie.
Ty nie.
- Ładna doniczka. - Aha.
- Poszukajmy przestępcy. - Dobra.
- Pamiętasz go? - Śnił mi się.
- Co to za zapach? - To nie ja. Myłem się.
Nawóz.
Potem ziemia.
Są. Kryj się!
- To oni. - Pracują.
To naruszenie prywatności.
Słuszne rzeczy bywają nielegalne.
Minęły trzy godziny.
A organizacja ślubu? Twoja książka? Nie masz swojego życia?
- Możesz nagrywać? - Nie każ mi...
- Jesteś moim świadkiem. - Świadkiem...
Cholera. Nieważne, co o nim mówisz. Jest sexy. Patrz tylko.
Chłopaki.
Chyba miałaś rację. Zobacz.
- Przybliż! - Dobra.
- Już się nie da. - Ale lipa.
Widzisz?
Seksowny i niegrzeczny. Jeszcze lepiej.
Uważasz, że jest seksowny?
Cicho.
- Widział nas. - Idzie tu.
Czekaj. Chodź.
- Cholerne gówno. - Właśnie tak.
Pomóż mi.
- Co robicie? To jakiś fetysz? - Nie, ale musimy porozmawiać.
Widziałem filmik, na którym...
Bruno, jesteś dobrym facetem, ale potrzebuję wyjaśnienia.
Co dałeś tym ludziom?
Daję chłopakom nasiona.
Po to, żeby mieli w więzieniu zioła, kwiaty i inne rośliny.
Nie mówiłem ci, bo nie sądziłem, że to ważne.
Hodowanie roślin pomaga im przetrwać. Mnie to pomogło.
Nie wpakowałbym cię w kłopoty. Zależy mi na szkółce.
Niechętnie zatrudniam na wpół przestępców...
- Jestem na warunkowym. - Daj skończyć.
Ale chcę ci ufać. Mogę?
W przypadku takiej klientki wszystko musi być jak trzeba.
Lubi wymyślać historie.
To pisarka, ma bujną wyobraźnię.
A teraz proszę, oddajcie nam kombinezony.
Potrzebujemy ich do nawożenia.
Jasne.
Claudio.
Co zrobić, żeby mnie aresztowali, a on mnie uratował?
Claudio, przepraszamy za wszystko.
Może mam zbyt bujną wyobraźnię,
ale nasz ślub jest dalej aktualny?
Mnie też nie jest do śmiechu.
Jeśli ślubu nie będzie, córka się na mnie obrazi.
Dziękuję, bardzo dziękuję.
Nie powinnaś go przepraszać.
- Mogę? Proszę? - Nie.
Przepraszam, naprawdę.
- Upiorę kombinezony. - Dzięki.
Powinnam była najpierw spytać ciebie.
Ale wyglądasz trochę podejrzanie.
Bo nie noszę garnituru i krawata?
Mówiłaś, że nie lubisz banałów, a chyba w nie wierzysz.
Oceniasz ludzi, o których gówno wiesz.
Ale się nakręcił ze złości.
Może seks z nienawiści?
Nie stać cię na więcej, ruda?
Bez zastanowienia szufladkujesz ludzi.
Trudno im uwolnić się od tego, co myślą o nich ludzie jak ty.
Nie mam nic przeciwko nim...
Wielu moich znajomych to przestępcy.
- Naprawdę? - Tak.
- Na przykład? - Pogrążasz się.
Mój przyjaciel Stefano. Aresztowali go za palenie trawki.
Co ty pleciesz?
- Też kiedyś paliłam. - Wielkie mi co.
Ktoś jeszcze? Ktoś, kto nie zapłacił mandatów?
Albo podatku od nieruchomości?
- Posłuchaj. - Nie utrudniaj tego!
Przeproś go i przyciśnij do ściany.
Osoba paląca trawę to dla ciebie przestępca?
Jak tak, to lepiej uciekaj.
Ja robiłem o wiele gorsze rzeczy.
Straszysz ją, Bruno. Przestań.
Ale się boję.
Pamiętasz historię o człowieku i niedźwiedziu?
Kobiety boją się bardziej, gdy są same z mężczyzną.
Spójrz na nią. Ona się boi.
- To na nic, Bruno. - Zjawił się wybawca cipek.
Chodzi mi o to...
że jestem tu, bo zrobiłem coś gorszego.
Madda, włóż mu cycka do buzi i się uspokoi.
- Jaki to ma związek? - Zawsze ma.
Mam problemy z agresją.
Tak jak inni w mojej rodzinie.
Kiedyś zareagowałbym na to o wiele brutalniej.
Pracuję nad tym.
Przepraszam cię. Zaślepiła mnie idea perfekcyjnego ślubu,
który ma się podobać nie tylko mojej teściowej,
ale i mnie. Trudna sprawa.
Masz trudną teściową.
Przypomina mi moją nauczycielkę od włoskiego.
Nienawidziła mnie, bo moi rodzice nie przyszli się z nią spotkać.
Przestałem się wtedy uczyć.
To przykre, ale rozumiem.
Kto wpadł na pomysł jabłek?
Ty czy Adelaide?
Ona zasugerowała tylko szklarnię. Jabłonki były moje.
Dobra.
Poszukajmy ich.
- Otworzyć okna? - Nie, nie trzeba.
Świetnie, Bruno. Uprzejmość jest ważna.
By zaciągnąć kogoś do łóżka.
Nie, jest po prostu ludzka.
Pewnie. Żeby zaciągnąć kogoś do łóżka.
- Słucham? - Co?
Nic nie mówiłam.
Na pewno? Coś słyszałem.
Niezły widok, co?
- Nie. - Nie.
Trochę mi gorąco.
Oczywiście. Panuje tu duże stężenie hormonów.
Oczy na drogę, Bruno.
Faktycznie gorąco. Otworzę okno.
- Gość się poprawia. - Wcale nie.
Dobrze, otworzę moje.
Świetnie. Da się powstrzymać popędy, wystarczy się pilnować.
Albo wziąć zimny prysznic.
- Bo jest gorąco. - Tak.
Zobacz, jakaś impreza.
Wbijamy?
Dobra.
To nie jakaś impreza, tylko wesele.
- Dzień dobry. - Witam.
Nie ma was na liście? Dress-code imprezy to „liliowa elegancja”.
- Szkoda. - Nie!
Mamy dostarczyć roślinę państwu młodym.
Takie zamieszanie w sobotę
Gorsze niż powiadają
Ale z tobą jest w tym coś magicznego
Jest w tym coś pięknego
Daj mi znać, jak tu dotrzesz Żebym zajęła ci miejsce
- Gdzie ją postawić? - Chyba tam, gdzie prezenty.
- Chyba. - Chyba.
- Tam. - Dobrze.
Nie będę tu sama
Nawet najpiękniejsza róża więdnie
OK, zaczekam na ciebie
Ale nie całe życie
Odwracasz się na chwilę Noc dobiegła końca
- Tego fikusa chyba trzeba przyciąć. - To drzewo cytrynowe.
- Daj. - Co robisz?
Obróć się, głowa ci się obróci
Liliowa elegancja.
Nie widzę cię, gdzie jesteś?
Dziękuję.
Wiesz, że na ciebie zaczekam
Ale nie całe życie
Gratulacje.
Wiesz, że na ciebie zaczekam
Ale nie całe życie
Powiedz prawdę.
Jesteś osobą, która pije tylko po ćwiczeniach?
Uprawiam jogę.
Świat się nie zawali, jak oklapnie ci tyłek.
- Bruno. - Amen.
Wiem o tym.
- Kiedyś miałam lekką nadwagę. - Jesteś teraz szczęśliwsza?
Tak, bo poznałam Vanniego. Waga się nie liczy.
Pewnie byłaś tak samo sexy.
- Przesadziłeś. - Amen.
Zbyt bezpośrednio i niegrzecznie. Przeproś.
Wybacz, ruda. Przesadziłem.
- Nie szkodzi. Doceniam. - Doceń go całego.
- Na zdrowie. - Rety, przepraszam.
Wziąłem cię za bardzo powściągliwą.
- Nie doceniasz mnie. - Może.
- Tort! - Tort!
Chyba się nie cieszą.
To twój trzeci ślub, są coraz biedniejsi.
- To też twój ślub. - Pierwszy. Dla ciebie to nawyk.
Nie jesteś krewną, tylko podatkiem. Pomachaj.
Tort!
Dlatego chcę mieć inny ślub.
Spokojnie. Jabłonki czekają.
Ale ładnie. Jak z obrazu impresjonistycznego.
Tak, robi wrażenie.
A jak urosną jabłka, będzie jeszcze ładniej.
Zachowali dla mnie około 30 jabłonek w doniczce.
Niczego nie obiecuję.
Ale na ślub powinny być gotowe.
Dobrze, ufam ci. Ty się na tym znasz.
Skąd obsesja na punkcie jabłek?
Vanni jest moją drugą połówką jabłka.
Czyli?
To mit autorstwa Platona.
- To influencer? - Powiedzmy.
O czym mówi?
Platon głosił, że kiedyś ludzie
mieli cztery ręce, nogi i dwie twarze.
Byli tak potężni, że Zeus czuł się zagrożony
i przedzielił ich na dwie części, jak owoc.
Skazał obie części na to, by szukały się do końca życia.
W życiu jest inaczej.
Moja mama źle wybrała swoją połówkę.
By naprawić bałagan po moim ojcu, robiłem rzeczy...
których żałuję.
Ale pracujesz nad tym, prawda? To dobrze.
Zawsze możemy stać się lepszą wersją siebie.
Ciężko jest przekonać świat, że się zmieniło,
jeśli się w to nie wierzy.
Te szczenięce jabłonki są urocze.
- Szczenięce? - To moja ulubiona.
Nazwijmy ją Maddalena.
- Nie bądź niemądry. - Rośliny żyją.
Dlatego daję im imiona. Inaczej nie wydadzą owoców.
Muszę z nimi rozmawiać, dotykać je...
podlewać...
jakby były ludźmi.
Chcę je uszczęśliwić, ale nie zawsze to się udaje.
Trzeba się wysilić.
Bardzo.
I długo.
To wysiłek, ale jednocześnie przyjemność.
Liczę, że dla nich również.
Ja też.
Bru! Ona wychodzi za mąż!
- Co on robi? - Jedyną rozsądną rzecz.
Nie chcę.
Szkoda, bardzo soczyste.
- Co się dzieje? - Czekaj.
Nasze wisiorki się zaplątały.
- Urwiesz je. - Wybacz.
- Nie mogę. - Dobra.
Wybacz, muszę iść.
Cokolwiek zaszło, nic się nie zmieniło. Chcę tego ślubu.
W porządku.
Jabłonki też będą.
I szklarnia, jak chciałaś.
Dobry chłopak. Jeśli chcesz, możesz się popłakać.
Filippo, zostaw mnie. Wracaj do swojego programu.
Cześć, Jane Austen.
Farciara. Masz takie fajne życie.
Vanni, wróciłeś?
- Boże. - Jestem wcześniej.
Kochanie!
Tęskniłem.
- Podoba ci się? - Wspaniała, dziękuję.
Prawdziwi pisarze muszą taką mieć.
A ty jesteś pisarką.
- Czytałeś? - A mogłem?
Niektóre fragmenty mi się nie podobają.
Jest wspaniała.
Czym na ciebie zasłużyłam?
Jesteś taki pachnący i czysty.
Też wezmę prysznic, dobrze?
- Szybko. - Tak.
Co to?
Drobiazg dla gości.
- Ładny kolor... - Mamo.
Okropne. Nie spodobają się gościom.
Rozumiem, ciszej. Znajdziemy coś.
Maddalena ma rację. To jest paskudne.
Tam jest sprzedawca.
Rozumiem. Urna cmentarna byłaby lepsza.
Masz rację.
- Musiał przychodzić? - Denerwujesz się?
- Wszystko dobrze z Vannim? - Pewnie. Idealnie.
- A z tobą? - Mam...
dwie propozycje.
Cukierniczka w kształcie toalety.
Tak brzydka, że aż wspaniała.
Albo klasyka, jamniki.
Widziałyście już je? Nie widzę zadowolenia.
Bo kochacie koty, tak? No przecież.
Zobaczmy.
Proszę. Dwa koty. Problem w tym, że są urocze.
Muszą być paskudne. Poszukajmy.
Cały on. Śmieje się ze wszystkiego.
Trochę przesadza.
Dobre zachowanie nie przedłuży nam życia.
Przepraszam, prawie oślepłem.
Na pewno chcesz tego ślubu?
Mnie nie zależy.
Idealny obrazek, idealny salon
nic nie znaczą.
Chcę, byś znalazła prawdziwą miłość.
Codzienną miłość.
Taką, dla której się rano budzisz, nawet w złych chwilach.
Masz rację.
Właściwie, Lucio, chodźmy. Prezenty dla gości nie są już modne.
Tak pomyślałam,
że możemy przekazać pieniądze na centrum badawcze onkologii.
Świetny pomysł.
Szkoda, bo coś znalazłem.
Kibelek, ale udekorowany.
Chcę zobaczyć wersję roboczą. Nie jestem pewna co do kilku akapitów.
Jak to z autorami. Jak zobaczysz nasze poprawki, zmienisz zdanie.
- Ale ta okładka... - Jest świetna!
Nie masz pojęcia, ile nas kosztowała. Jest w muzeum.
Adelaide ją chciała, zrobiliśmy to dla niej.
Nie ma żadnego związku z książką.
Może dla starych czytelników, ale teraz chcemy dotrzeć do nowych.
- Cześć, Vanni. Buziaki. - Hej, Tommaso.
- Cześć. - Cześć.
Skarbie, widziałem, jak promują książki. Myślą o każdym szczególe.
Zaufaj im, pozwól im pracować.
Nie wybierasz się jutro na wyjazd panieński?
- Gotowa? - Tak.
Nie, proszę, niech się wyżyją, kiedy mnie nie będzie.
Pewnie. Zostanę sam jak zwykle.
Uwierz mi. Zmęczą się i zasną.
- Wrócisz? - Nie ucieknę.
- Co? Nie uciekaj. - Nie, Giuse. Dokąd mam iść?
- Baw się dobrze. - Stefano. Cześć.
Gotowa? Jesteśmy.
Cześć, Aki.
- Dwie walizki? - Nie mówiłem? Aki z nami jedzie.
Fajnie, cieszę się.
Wybacz, Aki. To miał być wyjazd panieński ze świadkami.
Agencja dała zniżkę za jeszcze jedną osobę.
Zniżkę? Przepraszam, kto zapłacił...
Brawa dla Maddy, najhojniejszej panny młodej. Płaci za wszystkich.
- Ja nie mogę jechać? - Głupi jesteś?
- Co? - Dziecko przez ciebie płacze.
Bo tak powiedziałeś.
Van przyjechał, chodźcie.
- Ciężar dla ciebie. - Ciężar?
Nie!
- Ona płacze. Trudno. - Pa.
Przygotujcie się na wycieczkę po barokowym Lecce.
Bądźcie pełni entuzjazmu. Do zobaczenia w holu. Gotowi?
- Co robimy? - Sztuka barokowa w Lecce.
Może pływanie?
Tadam!
- A niech to! - Rety!
Pięknie.
Lecce to piękne miasto.
Bardzo romantyczne. Zdjęcie?
Też sobie zróbmy.
Fajne.
Wycieczka po barokowym Lecce dobiegła końca.
- A teraz... - Pływanie.
- Rejs łódką. - Spokojnie.
- Zaplanowałam pewne aktywności. - Co?
Typowe miejscowe atrakcje.
- Pływanie to aktywność. - Masz rację.
Było o tym pomyśleć.
Świadkowe organizują te rzeczy.
Ale skoro mam ciebie, muszę to robić sama.
Źle wyszło.
Może trochę zapału, spontanu.
Cisza! Bus czeka.
Jeszcze raz.
O to chodziło.
- Taka hedonistka z ciebie? - Pogadamy, jak będziesz miał dzieci.
Próbujemy co wieczór. Na razie nic.
- No wiesz... - Co? Ja skończyłam.
Chcecie jedno? Tylko nie dziewczynkę, jest urocza.
- Cześć. Wypoczęci? - Oto ona.
Tak. Co byś chciała? Więcej atrakcji?
Już wystarczy. Nie męcz nas.
Dobrze. Dam wam spokój.
Ale przypomnę wam, to nie wakacje
ani wasz miesiąc miodowy, tylko mój wyjazd panieński.
To dla pani.
Dla mnie? Dziękuję.
Nie! „Dla mojej Maddiny”. Vanni!
- Miło. - Nie wierzę.
Fajnie.
Cztery bilety na tajny koncert Ditonellapiaga z wejściem na backstage.
Jak to?
Impreza zamknięta. Darmowa. Nie martw się.
Ale super! To dopiero aktywność.
- Dobry wieczór. Mam wejściówkę. Dziękuję. - Proszę.
- Wchodzimy. - Wchodzimy.
- Tam jest. - No dobrze.
Bawcie się, idę na próbę dźwięku.
- Cześć, dzięki. - Cześć, dobrej zabawy.
To oficjalne...
Maddalena Gentili.
Jestem pani fanką. Uwielbiam pani książkę.
- Mój Boże. A ja pani muzykę. - Dziękuję.
To Stefano, Aki i moja siostra Maria.
- Miło mi. Co tu robicie? - Hej.
To prezent od przyszłego męża.
- Bierze ślub. - Zorganizowaliśmy jej wieczór panieński.
- Tak? - Cicho.
Idę na próbę dźwięku. Jest otwarty bar.
Jesteście moimi gośćmi. Czujcie się jak u siebie.
Mówisz, że moje serce jest bardziej Neutralne niż Szwajcaria
Moja pochwa jest liberalna I ma swoje poglądy polityczne
Ojciec mi mówił, bym o siebie dbała
Matka mi radziła, bym używała głowy
Dla mojej siostry Moje życie jest żenujące
Ale robię, co chcę
Niektórzy się śmieją
Inni za mnie się modlą
Bo robię, co chcę
I nawet jeśli mówią
To wszystko prawda i sama nie wiem
Czy wszystko jest niebieskie Czy wszystko jest czarne
Czy w sumie jest mniej, czy więcej
Co jest?
Od wieków nie wychodziłam bez dzieci.
- No i? - Tęsknię za nimi!
- Nie chciałaś uciec? - Dzieci są jak narkotyki.
Szkodzą ci, ale i tak je chcesz.
- Muszę iść. - Dokąd?
Do hotelu. Muszę do nich zadzwonić.
Nie, nie musisz.
Maddale, nie miej dzieci. Zaufaj mi.
Nie miej dzieci!
To wszystko prawda i sama nie wiem
Czy wszystko jest niebieskie Czy wszystko jest czarne
Powinnaś zawsze taka być. Jesteś piękniejsza, gdy jesteś wolna.
Tęskniłam za twoimi zalotami.
- Głuptas. - Gdy mnie obrażasz, to obrażasz siebie.
A jak powiem, że cię kocham, to kocham siebie?
Właśnie! Jak z masturbacją. Uwielbiamy ją!
Czy wszystko jest niebieskie Czy wszystko jest czarne
Na sto procent
Czy w sumie jest mniej, czy więcej
I w zasadzie to wszystko prawda
Zapraszam was, panie. Mamy dziś specjalną okazję.
Sukienki za pięć euro.
W czym mogę pomóc?
Poproszę kilogram poczucia bezpieczeństwa.
Nikt tego nie sprzedaje. Jest darmowe, tylko musisz je sama znaleźć.
Mogę ci pomóc.
Sprzedają tu wszystko. Jest mnóstwo różnych owoców.
Pytanie. Jadłabyś ten sam owoc całe życie?
Na pewno mówimy o owocach?
Ten facet jest jak kiwi. Szorstki z zewnątrz, słodki w środku.
Z początku jest wkurzający,
a potem okazuje się idealny na koncerty, wystawy,
brunche na obrusie z adamaszku
- haftowanym przez zakonnice. - Przypomina mi Vanniego.
Bądź żądna, Maddino.
W życiu kobiety są różne pory roku.
Mężczyzna z arbuzami, gdy chcesz się zrelaksować,
ale potrzebujesz kremu do opalania i innej ochrony.
Przestań mieć obsesję na punkcie połówki jabłka.
Najpierw trzeba skosztować innych owoców.
Ja jadłam wiele sałatek owocowych.
I mężczyzna z bananami.
Jesteś niesprawiedliwa i trywialna.
Co chcesz? To ty o nim myślisz.
Mówię tylko, że masz obsesję na punkcie mitu o połówkach jabłka.
Nie rozumiesz, że każdy z nas jest całym owocem?
Nie potrzebujesz połówki, by czuć się kompletna lub szczęśliwa. Ty wystarczysz.
I jak się podobał koncert?
Było świetnie, skarbie. Dzięki.
Wspaniały pomysł. Wszyscy mieli tyle entuzjazmu.
- A ty nie? - Nie.
Skąd te nerwy?
Myślisz o książce. Chcesz zmienić okładkę.
Nie o to chodzi.
Wiedziałem. Chodzi o ślub.
O przygotowania? Datę?
Nie, czekaj. O fryzurę.
Głupek ze mnie. O suknię!
- Suknia zawsze jest problemem. - Ja jestem problemem.
Mam pewne wątpliwości.
Co do wszystkiego. Co do mojej przyszłości.
Twojej przyszłości ze mną.
Może to tylko chwilowe, nie wiem.
Może każda panna młoda tak ma.
Ale nie wiem,
czy powinniśmy brać ślub.
No dobrze.
Teraz o tym pomyślałaś?
Czy na wyjeździe panieńskim?
Głupi napakowany striptizer sprawił, że w siebie zwątpiłaś?
Co ty mówisz? Nie było striptizera.
I nie każdy napakowany facet jest głupi.
W porządku.
- Wychodzę. - Vanni.
Dam ci czas, byś się nad tym zastanowiła.
Nie chcę niezdecydowanej kobiety.
Mama ma dużo wad, ale nauczyła mnie, żeby być zdecydowanym.
Chcę, by moja partnerka miała poukładane w głowie jak ja.
Co robisz?
Jesteś Maddalena Gentili.
Kocham cię!
- Zostawiasz mnie dla niej? - Wybacz.
Suka! Znaczy, kocham ją, ale co za suka.
To kradzież. Jak się zadajesz z przestępcami, przechodzi na ciebie.
Zapłaciłam za nie.
To moja była. Nie chce się odczepić.
Czujesz się przez to ważny?
A może sam miałeś ochotę?
- To toksyczny związek. - Jasne.
- Nie muszę ci się tłumaczyć. - To prawda.
To o co chodzi?
Co tu robisz? Potrzebujesz czegoś?
Nie.
Na pewno?
Jestem dla ciebie jakimś prezentem, zanim się ustatkujesz?
Nie jestem prezentem. Ani twoim błędem,
który ma przekonać cię do decyzji o ślubie.
Wiem, kim jesteś.
Ogrodnikiem.
Tak. Zrobiłem swoje.
Śmiało, wychodź za swoją lepszą połówkę.
I przy okazji, pieprz się.
Mari, mam zły dzień. To pilne?
Chodzi o mamę.
Będę w pokoju obok.
Napijemy się kawy?
- Chcesz kawy? - Nie, dziękuję.
Zawsze znajdujesz dobry sposób, by powiedzieć mi, że spieprzyłam sprawę.
Wybacz język.
Nic nie poradzę, jak cię taką widzę.
Skup się teraz. Obudź i poczuj lepiej. Dobra?
Maddaleno.
- Ktoś przyszedł. - Dobrze.
- Będziemy tu. - Dzięki.
Za co? Będziemy czekać tu, aż się obudzi.
Obudzi się, prawda?
Tak, oczywiście.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nie zostawiłbym cię samej.
- Dziękuję. - Ja również.
- Zamknąć? - Nie, zostaw. Jest gorąco.
Dobrze.
- Co bierzesz? - Leki antyhistaminowe.
- Mam alergię na twoje nieszczęście. - Jestem szczęśliwa.
- Nie wyglądasz. - Mama.
Ale pięknie wyglądasz.
Nie zamykaj, Mario, jest tak gorąco.
- Wszystko dobrze? - Tak, wiem, że się stresujesz,
ale to dzień twojego ślubu. Nie widzę, byś promieniała.
Rozświetlacz zrobi robotę. Kilogram na policzki i będzie OK.
Selena Gomez pokazywała na filmiku.
Wyglądasz marniej niż ja.
- To herbata? - Tak.
Spać mi się chce.
Madda, życie...
stroi sobie z ciebie żarty.
Chcę się nim cieszyć każdego dnia.
Chcę czuć, że żyję, do samego końca.
Wcale nie płaczę. Coś mi wpadło do oka.
Makijaż mi spływa. Wstydźcie się.
Cholera! Przegapiłem scenę z Seksu w wielkim mieście?
Ale pięknie. Elegancko.
- Witaj. - Cześć, Tommi.
Ale pięknie.
Kocham cię, bo ty mnie kochasz, mimo że jestem gównianym kumplem.
Samochód czeka.
- Pomogę ci się ubrać. - Zrobię to sama, dziękuję.
- Daj mi chwilę. - Tak, dobrze.
Ostatnia pogawędka?
Czemu nie?
NIE MÓW MAMIE
Cóż za perwersja! Napalona żona przed ślubem.
Co ja tu robię? Co chcesz zrobić?
- Wysyłam cię tam, gdzie twoje miejsce. - Zamykasz mnie?
A kysz!
Dobry wieczór.
Pięknie wyglądasz. Jakbym widziała siebie młodszą.
Poprawię ci tren.
Stefano, tren.
To ja.
Wybacz, nie chciałem nadepnąć. Poza tym...
Pięknie wyglądasz, ruda.
Jak z obrazu impresjonistycznego.
- Bo robię wrażenie? - Nie.
Bo jesteś tak piękna jak obraz z XIX wieku.
Albo piękniejsza. Nie chcę osądzać czyjegoś ciała.
Było wtedy wiele typów kobiet.
Panna młoda zawsze spóźniona, n'est-ce pas?
Typowy zabieg narracyjny.
To nie czas na twoje lekcje.
- Co tu robisz? - Chciałem przeprosić.
Teraz?
Zanim weźmiesz ślub.
Na minutę przed?
Mówiłaś, że zawsze możemy stać się lepszą wersją siebie.
Pokazałaś mi, że warto spróbować.
Chcę skończyć z toksycznymi związkami, które mnie niszczą.
Ale ty też...
Wyglądasz jak roślina bez słońca.
Potrzebujesz go, by czuć się lepiej.
Chcesz spędzić resztę życia w cieniu?
Nic mi nie jest!
Wszystko w porządku.
Co się dzieje? Co to za facet?
Striptizer?
Nie, to Bruno. Ogrodnik.
Co się dzieje?
- Maddino, wszystko okej? - Tak.
Chciałem...
sprawdzić, czy wszystko w szklarni jest jak trzeba.
Ona na to zasługuje.
Brawo, Bruno.
Ale co my tu robimy?
Pójdę już.
Idź, kochany.
Très bien. Kontynuujmy.
Wybaczcie Brunowi. Tak już ma.
Mieszanka Pasoliniego, Suburry
i showmana.
Ale i tak uwielbiamy klasę robotniczą.
Typowy atrakcyjny twardziel pracujący w szklarni. To już kult.
Przepraszam, Adelaide. Jak to klasę robotniczą?
Czym oni się od nas różnią? W czyim imieniu mówisz?
Skarbie, co się stało?
Nic, Vanni.
Nic mi nie pasuje.
Nie chcę, by moje małżeństwo było przedmiotem ocen. Ostatni będą pierwszymi.
Chcę zdecydować, o czym będzie moja książka
i komu będzie się podobać.
Nie czuję się dobrze.
Kiedy chcę przypodobać się twojej mamie
i poczuć pasję, której nie czuję.
Kiedy chcę być kimś innym i sama siebie nie poznaję.
Przepraszam i powodzenia.
Prawda jest taka, że trzeba być szczerym wobec samego siebie.
Wybacz, robię to też dla ciebie.
Zasługujesz na kobietę, która pokocha cię za to, kim jesteś.
Dasz jej wielkie szczęście i wspaniały orgazm.
- O czym ty mówisz? - Wybacz.
Nie chodzi o ciebie, tylko o mnie.
Piękna scena, cherie.
Świetny materiał na tanie romansidło.
Takie, które kupuje się w kiosku.
Nie przejmuj się nią, kochanie.
Napisała tylko jedną książkę, i to dawno temu,
w kenozoiku,
i wciąż o niej mówi. Nie ma nic innego do powiedzenia.
To nie jej wina. Nabrała się leków.
Żegnaj.
Mes amis, ale zwrot akcji.
Przeczuwam bestseller.
Będziemy mieli o czym mówić latem na Pantellerii.
Ja jadę na wakacje do Ostii.
Sprytna dziewczyna. Jadła z naszego stołu, póki potrzebowała.
- Mamo, bądź cicho chociaż raz. - Co?
Bądź cicho! To mój ślub się spierdolił. Nie twój.
Przepraszam.
Właściwie nasz też...
Żegnam panią.
Chodź, Vanni. Idziemy.
Napijmy się czegoś.
Dokąd idziecie? Zostańcie.
Nie kończmy przyjęcia.
Jest wyborny bufet. Wszystko opłacone.
Co, do cholery?
Adelaide. Przepraszam.
- Pójdę do niej. - Nie.
Bez obaw, wszystko gra.
- Powiedziała jedną mądrą rzecz. - Kto? Co?
- Pani. - Tamta?
- Co takiego? - Wykorzystajmy tę imprezę.
Pobierzmy się. Wszystko gotowe.
Nawet jeśli nam nie wyjdzie,
jesteśmy w takim stanie, że i tak długo nie pożyjemy.
Nie, ale...
- Kocham cię. - Chcesz powiedzieć...
- Mówię, że cię kocham. - Nie...
- Mówię, że cię kocham. - Ja ciebie też.
- No to? - Ja nie...
Szkoda, że tak późno się poznaliśmy, ale chcę spędzić czas, jaki nam pozostał,
- z tobą. - Maria!
- Tak? - Będziesz świętować z nami nasz ślub?
- Słucham? Czyj? - Nasz.
Gdzie? Kiedy?
- Tu i teraz. - Teraz.
- Czy będę świętować wasz ślub? - Tak.
- No i? - Cóż...
No pewnie... Mój Boże. Ale super, że się pobieracie.
- Świetnie. Oni biorą ślub! - Nie krzycz!
Nie krzycz!
Oni biorą ślub!
Teraz?
Nie, Vale.
- Znowu ty? - Wybacz, nie chciałem cię przestraszyć.
- Mogę? - Tak.
Chyba tak miało być.
Kujonka i na wpół kryminalista.
- Uzupełniamy się. - Nie, Bruno.
Nikt się nie uzupełnia.
Nie ma połówki jabłka?
Nie.
Nie jestem połówką, jestem całością.
Miło jest czuć się kompletnym.
Też jesteś.
Powiedz,
jeśli spotkają się różne owoce, jak ja i ty...
- Co z tego wyjdzie? - Sałatka owocowa. Cicho już.
Zobaczą nas, Bruno!
Przypomnę ci, że w dobrej sałatce owocowej muszą być cztery różne owoce.
Nie poddajesz się.
Myślałeś, że wygrasz?
Nie przegrałem. Bruno jest na dobrej drodze.
Stawanie się lepszym facetem to praca bez końca.
Oto kończy się podróż pożądania między Maddaleną i Brunem.
Do kogo mówisz? To nie twój program.
- To nie twój film. - Na pewno?
Chyba jest mój.
Jeszcze nas zobaczą.
- Martwię się książką. - Dobrze. Musisz w nią uwierzyć.
Maddalenie się uda.
- Powoli. - Nikt nas nie widzi.
Dziękuję, Barbaro.
Co świętujemy?
- Wziąłeś ślub. - Nie tylko. Wciąż żyję.
Tańczysz czy ugniatasz winogrona?
Nie powstrzymasz mnie, Nino.
Ale świetna impreza. Kto by pomyślał?
Ja. Grazio, ile razy mam ci mówić?
Nie ma końca, dopóki on nie nadejdzie.
Masz rację, ale zbliżamy się do napisów końcowych.
Nieważne, ile czasu nam pozostało,
ale jak go wykorzystamy.
Odrobinę. No dawaj.
- Odrobinę? Dobrze. - Nikt cię nie zobaczy.
Mari, mówiłam, żebyś nie miała dzieci.
- Uparta jesteś. - Mam je. I co?
Zatrzymaj je.
Nie pij już.
To twój czwarty. Kto z tobą wytrzyma?
Skarbie, mycie się to za mało. Musisz bardziej o siebie dbać.
Zaniedbujesz się, jak każdy mąż.
Giuseppe, nie jesteś tylko męską mamą. Jesteś Bykiem.
Martwię się, że mój ascendent nabiera mocy.
Czyli Panna. Tylko pamiętaj, jaki byłeś.
To twój rok. Twoje planety są w idealnym układzie.
- Tak? - Nie widzisz?
Dużo chmur.
Napisy: Anna Szymczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel