Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Ninguén me dixo que o amor puidese doer tanto,
que el era coma unha rosa:
se aguantas as espiñas, chegas á flor.
BASEADA NA NOVELA DE WATTPAD BOULEVARD ESCRITA POR FLOR M. SALVADOR
Bos días.
Hoxe é o teu primeiro día de insti. Espero que o pases incrible, cariño.
Vaiche encantar e farás unha morea de amigos.
Eu xa estou no hospital, así que deséxame sorte, vale?
Un biquiño, rula. Quérote.
Perdón, os de segundo?
- Esa porta. - Grazas.
Perdón, chego tarde.
E ti quen es?
Idiota.
- Un dos períodos máis brillantes da… - Ola.
Perdón. Son nova e…
Chegas tarde.
Hasley… Weigel?
Weigel.
- Pai alemán. - Moi ben.
Profe!
Quen chega tarde non entra.
En serio?
Como lles dicía, este ano comezaremos co Século de Ouro.
Es un mamalón, tío.
- Botáronme. - Tecnicamente, non.
Para iso, téñente que deixar entrar.
O de estar aquí fumando porros para que é?
Para quedar ben?
- Queres? - Que noxo.
E iso?
Merda.
É pasta de dentes.
Fasme graza…
Hasley.
Weigel. Hasley Weigel. Pai alemán. Contento?
"Hasley Weigel."
Hasley a secas.
Como te chamas?
Hasley.
- Hasley, non? - Si.
Vale. Olivia. Oli.
- Da clase? - Si.
Oe, que putada o de antes, tía.
Non te preocupes, é o peor. Os demais non son tan malos.
- Un pouco sen máis. - "Sen máis."
Estamos aí nas escaleiras, tomando algo.
Non sei se queres vir connosco.
- Si? - Si.
Vale. Pillo algo e vou.
Xenial. Deica agora.
Hasley!
Ben, xente, presentacións. Ela é Hasley.
- Dylan. - Ei.
- Zev. - Boas.
Neizan e Carla.
- Ola. - Ola.
Que tal?
Oli, o mozo ese louro quen é?
Ese?
Luke Howland.
Que tío. Mellor afástate del.
- Por? - Non está ben da chola.
Está tolo, váiselle o testo.
- Que brutos. - Que?
- De que falades? - Ei! Do xonqui.
- De Luke? - Súper.
Que tal? Son Matt.
Encantado.
Hasley.
Hasley?
Bonito nome. Es nova, verdade?
Estás a tempo de fuxir.
Nin caso.
Está complicado. A miña nai é a nova psicóloga.
- Do insti? - Hostia.
E do hospital tamén.
A túa nai é a louqueira?
Por que dis iso? Es parvo?
- Xa está o marica mexeriqueiro. - Que fas?
Son simpáticos, prométocho.
Se che molestan, chámame. E se non, tamén.
Hora de volver á gaiola.
Esta finde adestrámonos. Vides, non?
Si, vale.
Podes vir e pómonos ao día de todo.
Vale, veña.
Non me falles, Hasley.
Veña, Romeo.
Deica logo.
Veña, que? Filo, non si?
Entón, que pasa co tal Luke?
- Que non pasa? - Dende que lle morreu o irmán…
- Está tolo. Sempre a arma. - Carla.
Que? Mellor que o saiba. Así non se achega a el.
Cariño, se pensas en fuxir,
escríbeme a nota sen faltas, porfa.
Boas noites.
Quérote.
Merda.
…trinta e cinco, en Sevilla, no Palacio de Dueñas,
que daquela estaba alugado e no cal vivían varias familias.
Cando el tiña oito anos…
SOÑOS
Weigel.
Non terías que estar na clase?
Supós ben, Luke Howland.
Non me apetecía entrar.
Descubriches o meu nome.
Vaslle dar tan cedo?
Quítame o estrés.
"Durmir baixo as estrelas.
Viaxar a París.
Viaxar nunha furgoneta hippy…"
Oe.
"Plantar unha árbore.
Bailar en público sen que me importe nada.
Acender fogos artificiais."
Xa. Iso é privado.
Que é? Unha lista de cousas pendentes?
Estás a morrer.
Son soños.
Algo raros, non?
Nótase que ti non tiveches que vivir de aquí para alá.
Que saibas que te envexo.
O dos soños e tal.
Non é para min.
Total, só serven para romper.
Non estou de acordo.
A min danme esperanza. Coma que…
Que hai algo máis polo que vivir.
Ou sexa, metas inventadas para darlle sentido a unha vida de merda?
De que serve vivir de mentiras?
Só é mentira se non o cumpres.
E non flipes, ti tamén terás.
Mira, agora penso en meter un brownie de maría
para pasar a mañá.
- Claro, só pensas niso, non? - Non.
Tamén penso en nadar con golfiños.
En saltar dun cantil. Conducir sen destino.
E en viaxar a Ámsterdam. Iso tamén.
Polo brownie, non?
Iso é.
Oe, por que levas aí…? Que é? A dispersión da luz?
Estás de broma.
Non coñeces a Pink Floyd?
Si, sóame.
Como non che vai soar? É das mellores bandas de rock da historia.
Radiohead.
Offspring. The Doors.
Ou sexa, si, seguramente escoitei esta xente algunha vez.
Nin Green Day?
Vale, xa está. Perdóame a vida. Saco o móbil e xa.
Que? Non, para.
Se é a primeira vez, tes que facelo ben.
E iso como é?
En vinilo.
Tes 80 anos?
Necesitas que che amose como naceu a boa música.
Que fachendoso.
Unha calada? De cando en vez, está ben romper algunha norma.
Non vou pór ese porro nos beizos.
Vós, que facedes? De pé.
A dirección, xa.
- É meu. - Dixen xa.
Nin a coñezo.
Ti, coa directora. E ti, á clase.
Colguei clase, pero foi case involuntario.
Que si, que chegaba tarde
e, como este señor non me ía deixar entrar, pois xa.
Si, case involuntario. Tes un papo…
Non te preocupes. Xa te afarás ao horario.
Hasley, fas algo despois?
Non, por?
Tomamos algo?
Vale. Si.
Perfecto. Pois véxote logo.
Veña, imos sentando xa.
Matt, que fas aquí? Vai á túa clase, que chegas tarde.
Por un bo motivo.
Como o levas? A mudanza e tal.
Ben… normalmente non chego a baleirar as caixas.
E iso?
Marchamos antes de poder usalo todo.
Pois eu vivín aquí toda a vida. Pero viaxo co equipo e tal.
Baloncesto, non?
O capitán, nada menos.
E que tal é a vida aquí?
Xa sabes o que din, non si? "Vila pequena, inferno grande."
Tranquila, fareina un paraíso para ti.
Síntome afagada.
Polos comezos.
Grazas por acompañáresme.
Un pracer. Así puiden estar contigo algo máis.
É aquí.
Paseino moi ben, Has.
Eu tamén.
Foi mil veces mellor do que imaxinei todo o día.
Hasley, cariño.
Mamá, que tal?
Este é Matt. É un compañeiro da clase, acompañoume á casa.
Mamá, Matt. Matt, mamá.
- Encantada. - Igualmente.
Vas quedar a cear, Matt?
Encantaríame, pero teño que marchar. Só a acompañei.
Ben, deica mañá, Has.
Que guapo, non?
Mamá, para.
Vamos, última volta.
Que fas? Vas quedar de último por culpa miña.
Tranquila. Aquí estou ben.
Vale, rematamos.
Veña, todos á ducha.
Veña, meu, conta. Queremos detalles.
Non vos vou contar nada. Son un cabaleiro.
Si, por iso quedaches último na carreira, para axudar a Hasley, non, cabaleiro?
- Exacto. - Non sexas así. Conta.
Calas, non si, Romeo? Veña, cabaleiro. Namorouse.
- A que hora hai que ir? - A partir das 18:00.
- Vale. Boa hora. - Cando queirades.
Falácheslle da festa?
Quedo soa na casa. Se che apetece vir…
Vale. Grazas.
Vén Matt. Que tal foi onte? Conta.
Pois estivo ben.
Fomos tomar algo e insistiu bastante en ir ao adestramento.
Tía, están obsesionados.
Si. Despois acompañoume á casa e…
- E bicoume. - Que?
Si.
- Non perdes o tempo. - E el?
Tía, di que si. Pola porta grande.
Que gana de festa!
E agora, física.
Que preguiza.
Ola.
Vale. Imos sentando.
Que fas aquí? Busca outro sitio, anda.
Vaslles lembrar a todos que existo.
Baixades o estor?
Seguimos co tema sobre óptica.
A luz pode rebotar igual ca unha pelota contra o chan.
Luke.
Weigel.
Que debuxas?
Hoxe non tes a camiseta manchada.
Cantos anos tes?
Dezanove.
En serio?
Podemos gardar silencio?
Grazas.
Por iso vemos o noso reflexo.
Porque a luz volve a nós coa nosa imaxe.
Imos á seguinte.
Reflexión difusa.
A luz refléxase en múltiples direccións debido ás irregularidades da superficie.
CHEIRONA
Benvidos.
Que casa tan bonita, tía.
Que vai ser! É dos meus pais. Non son tan charramangueira.
Gozade.
Ei, rapaz.
- Un regaliño, papá. - E estas horas, meu?
Que pasa? Hai que beber.
- Hostia. Veña, vamos. - Veña.
Mi madriña!
Cala. Aínda me paralizo cando fai iso.
Tía, pasarache.
E isto?
- Ola! - Estou un pouquiño ocupado.
- Xa despois… - Tranquilo.
- Convidou medio insti ou que? - Xa. Iso parece, non?
Onde cona vai isto?
- A música! - Perdón.
- Ola. Déixasme? - Por favor.
O meu colega deixoume só. Pisei aquí e armeina boa.
Cóaste e déixasnos sen música. Parecerache bonito.
O meu colega vai ao insti. E eu, pois…
"Pois…"
- Ola. - Ola.
Mira. Este vai aquí…
- Tío. - Que che pasa?
- Podemos falar? - Non. Non teño nada que falar.
Mira, e este vai aquí.
Listo.
Carallo! Dánseche ben estas lerias.
Gústame facer de DJ. Teño que entender de aparellos e cables.
Xa.
Son Olivia.
André.
E ela é Hasley.
Que tal? Queredes algo de beber?
Non, estamos ben, non?
Si, de marabilla.
Meu, está Has.
- Fálalle. - Eu?
Si. Claro. Dálle.
Dille algo.
Perdón, estás ben?
- Agarda, límpote un pouco. - Si.
- Son moi torpe. - Non pasa nada.
Non pasa nada. Mellor vou ao baño, vale?
Vale.
Ven. Arriba hai outro.
Como coñeces tan ben esta casa?
Parece un labirinto.
Intuición.
O baño. Aínda que se cadra podo botarche unha man.
Coido que vou entrar.
Entramos xuntos?
Vaia. Aquí tamén hai cola.
Luke, que fas aquí?
Buscar un baño libre.
E vós?
- Vale. Non tardo. - Non te preocupes.
Matt!
Axúdame a sacar a Zev, que vai fatal.
Matt, veña! Como lle devolva no chan a Carla, mátanos.
Xa vou.
Se queres un consello, non o fagas.
Sabes? Estou farta dos teus conselliños.
Non me coñeces de nada.
Iso ten solución.
Quita a camiseta.
Perdoa?
Toma.
Pero xírate.
Grazas.
Pero non quero que ninguén pense nada raro.
Xa.
Que importa o que pensen?
Acabamos todos nun bulevar de soños rotos.
Deberiamos baixar.
Tomei en serio o de ser o teu guía musical.
"Green Day, The Doors, The Who." Ou sexa, nada deste século.
Só escoito clásicos.
Vale, pois igual son eu quen che debe ensinar un par de cousas.
Igual.
Pero tes que escoitalos comigo.
Prométesmo?
Claro.
Marcho. Esta festa é unha merda.
A onde vas?
A un sitio que che encantaría.
Que temazo! Non si?
Non me di nada.
- Quérote. - Vai devolver no salón.
Xa está.
Imos ver se ese sitio que dis é tan marabilloso.
Entón que, Weigel? Confías en min?
Non.
Excelente.
Agarda.
Que é isto?
É un segredo.
Pecha os ollos.
Non vai pasar nada, péchaos.
Ven.
Coidado.
Por aquí.
Para.
Ábreos.
Benvida ao bulevar dos soños rotos.
É fermoso.
Atopeino co meu irmán Zach.
Mira. Cando hai lúa chea,
a luz proxéctase por ese cristal e aparece o arco da vella.
Levo uns días pensando que quería ensinarcho.
Gústache?
Si.
Isto era de Zach.
Vaia, os teus amigos xa cho contarían.
Un día meu pai toleou e quixo tiralo todo.
Rifamos e tróuxeno aquí.
- Son teus? - Si. Os meus favoritos.
Os demais téñoos na casa.
Algúns tráemos meu irmán Pol de Londres.
Cantos tes?
- Non sei. Uns 500 ou así. - Pero 500 ou máis de 500?
É importante?
Moito. Telos que contar para min.
En serio?
Moi en serio.
Oe, iso do bulevar dos soños rotos, que o dixeches antes tamén,
que é?
Un sitio tan bonito non debería ter ese nome.
É unha das miñas cancións favoritas.
Cando un soño rompe, alimenta o bulevar.
Non o entendo.
Cando che rompa un soño, entenderalo.
Xa viches a lista. A maioría está sen cumprir.
Para que os tes se non fas nada para que se cumpran?
Falou quen di non ter ningún.
Comecei a lista cando vin que miña nai nunca ía quedar en ningún sitio.
Polo choio?
Non, ten medo de botar raíces e acabar coma o meu pai.
Cando tiña eu dous anos, el marchou e non o volvemos ver.
Deixoume un apelido raro
e unha obsesión por anotar cousas que nunca farei.
Sabes o que? Gustoume a túa idea.
Farei unha lista de soños. E ti axudarasme.
- A escribila? - Non, hostia. A cumprilos.
E eu a ti.
CONDUCIR SEN DESTINO
"Conducir sen destino."
Vale.
Pero primeiro…
Eu non bailo.
Eu tampouco.
Vamos. Lévote á casa.
Luke.
MATT Xa na casa?
Si, a piques de meterme na cama
- Non che gusta? É o mellor. - Non, tía.
- Veña, chegamos tarde. - Que hora é?
- Ola. - Como estás?
Ben. Ola.
- Que pasa? - Vamos.
Veña. Entramos.
Home, Luke Howland.
Mira, queremos sete para Silence.
Que mágoa. Está completa.
Non pode ser.
Na web pon que aínda hai moitas.
Que tal, Weigel?
Podemos ver outra.
- Si. - Non, Silence.
Viñemos ver Silence.
Por se non te…
Hostia. Perdoa, tío, foi un accidente.
Ei, que pasa?
Luke, volve aquí!
Seica teu fillo non quere traballar.
Xa, Matt. Déixao, porfa.
Díxencho. É perigoso.
Que pasa, tío?
- Non choiabas hoxe? - Ese Pushi!
Para. Díxenche que non me chames así.
Que serio vén o meu curmanciño hoxe.
Igual buscas isto.
Non, eu paso. Mañá abro.
Falaches con Olivia ou con Hasley?
Con esa xente non me xunto, vale?
Non te fagas ilusións.
Non mas fago. Hai algo, falamos unha chea!
- Unha chea? - Pois si.
Unha chea.
Mira, déixate de lerias e abre a boquiña, si?
Cando a luz atravesa unha pinga de choiva,
cada cor dispérsase dun xeito distinto e xorde o arco da vella.
Cando vexades un arco da vella, sabede que estades a ver pura física.
Seguimos o próximo día.
- Que tal? - Ola.
Quedamos esta tarde?
Que tiñas na mente?
Cóllote tralo adestramento e imos a algures?
- Vale. - Perfecto.
Meu, vamos, bule.
Xa vou.
Ponte guapa. Escríbote logo.
Que pasa?
O adestramento, vamos. Chegamos tarde.
Matt, oe, cando chegues, vai estar todo pechado.
Cincocentos tres.
Que?
O total de vinilos. 503.
Xeado de amorodo.
E flocos de millo.
Que? Combina perfectamente.
Gústame moito.
A min agora tamén.
Que fas aquí?
Non o podo crer.
Tío, nin me decatara de…
Perdón.
MATT Deixámolo para outro día. Estou esgotado.
Damos unha volta?
Non fagas iso!
Encántame como te agarras.
Conque 503.
Nin un máis nin un menos.
Por que esa curiosidade?
Quería saber se chegabas aos 520.
Que concreto.
Sei que é unha parvada,
pero na China o 520 significa…
Significa "quérote".
E sempre quixen conseguir 520 rosas para lembrarme que me quero
e que son suficiente.
Gústame.
Por que fumas iso?
Faime voar.
Déixasme probar?
Non che importa pór o porro nos beizos?
Déixasme ou non?
Non.
Estás lista para viaxar cara á boa música.
Ei. Está pechado, vale?
Pero teño traballo atrás, así que toda vosa.
Perfecto, tío. Grazas.
DISCOS
Encantarache este sitio, non?
A música é o meu refuxio.
Estás lista?
Fareino ou arrepentireime.
- Ei, Pol. - Luke? Que pasou? Estás ben?
Que pasa? Non podo chamar o meu irmán maior?
A estas horas? Ti?
Aí é unha hora menos.
En serio, que che pasa?
Empezo a lembrar o que era ser feliz, irmanciño.
Empeza polo principio.
Pois cóntoche. Coñecín unha rapaza.
Chámase Hasley.
Este?
Non.
Vale.
Que leva unha na súa primeira sesión de DJ?
Xa, é que é forte.
Moi forte. Non daba un duro por André.
Portouse.
Oli,
como fas unha playlist?
Mira, penso que é importante que conte algo.
E que as cancións signifiquen algo para ti.
Ou para Luke.
Non, rapaces. Non é o que pensades.
Non, se non pensamos nada.
Non.
Vinvos marchar xuntos da festa, e pasades todo o día mirándovos.
A tensión pódese cortar cun coitelo.
Vou probar isto.
Claro, pero non sei o que me pasa.
Estou atrapallada.
E sei que isto está mal. E sei que Luke non me convén.
- E teño moita sorte de que Matt… - Que? Non.
Quen ten sorte de estar contigo é Matt.
Non te confundas.
Vale, é certo que Luke non é un tío fácil.
E menos dende o accidente do seu irmán.
Tes que saber onde te metes.
Creo que o sei.
Dicímoscho porque te queremos.
E a el tamén, que antes viña connosco.
En serio?
Aínda que pareza imposible,
foi o primeiro a quen lle dixen que me gustaban os tíos.
Pero pasou o accidente e cambiou.
Comezou a poñerse ata arriba e tivo unha leria con Matt
e acabouse.
- Unha merda. - Non tiña nin idea.
Por iso tes que ter coidado.
E decidir algo antes de que vaia a máis.
É este.
Vaia. Incrible.
É este.
Has.
Hasley.
Perdoa, pasóuseme a hora e…
O adestramento.
Que fixeches? Botáchesme de menos? Un pouco, non?
Vamos á clase.
Ola, bos días.
Luke.
Non é doado.
Silencio.
Oe, o que pasou é xenial, pero…
Estás con Matt.
Vou deixalo.
Só preciso atopar o momento.
Confías en min?
Weigel.
- Que? - Bico ben?
Demasiada lingua.
Cres que me deixará?
Se non o intentas, nunca o saberás.
Non sei.
Vaite, remato eu.
Veña.
Vamos, veña. Pushi, vamos.
Curmán.
Gústame verte así.
Papá.
Que?
Necesito un favor.
Quero quedar no cine despois da última sesión.
Para preparar unha sorpresa.
Unha sorpresa, ti? Para quen?
Unha moza da clase.
Non te decatas de que non estás ben, fillo?
Non ves que, se de verdade che importase esa moza,
o máis decente sería non meterte na súa vida?
Non tes nin puta idea.
O que non ten nin idea de nada es ti, fillo,
que chegas á miña casa posto coma unha mona cada noite.
Sabes o mal que o pasa túa nai cada vez que saes?
Que lle podes ofrecer ti a alguén agás problemas, angustias e desgustos?
Es un cabrón.
Que fas aquí?
Díxenche que cho compensaría.
Perdóasme?
Matt, non sei se isto funciona.
Has, cagueina, vale? Xa sei, pero…
Non. Non é iso. En serio.
É iso, si.
E tes razón,
pero ti tamén estás cansa.
O venres vou a un torneo. Falamos á volta, vale?
Marcho. O adestrador vaime matar.
Chao.
Sae de aquí! Fóra!
Xa está! Que collóns che pasa?
- Que lisques, tío! - Luke, non fodas.
Lisca se non queres que che foda a vida!
Pero que dis? Levo contigo toda a vida!
Non te deixarei tirado malia que me berres!
Óesme? Non podes fuxir toda a vida!
- Mirade. - Gústame.
FESTA 5 DE DECEMBRO
Máis nos vale montala ben e recadar cartos para a viaxe.
- Que si, tía. - Si.
- Hasley, que che parece? - Mira.
Déixame ver.
Centrámonos?
Pois está moi ben. Onde o celebrades?
Aquí, coma todos os anos. Onde se non?
É nova. Non ten que sabelo.
E que rápido se fai notar a tía.
Tes algo comigo?
Eu? Nada. Por?
Vale, calma. Carla, acouga.
Eu ocúpome da música. Cando estean as papeletas avísame.
- Xenial. - Neizan e eu estamos co cátering…
Mamá…
Síntoo, non…
Deberías petar na porta, Hasley.
Perdóame polo de antes.
Non debín entrar así. Non sabía que vías a miña nai.
Marcha, por favor.
Non te vou deixar só.
Que lisques.
Non ves que non son bo para ti, que che vou foder a vida?
Iso podo decidilo eu.
Se te achegas máis, fareiche dano.
Tes medo, Luke.
Eu tamén teño medo.
Non sei que me pasa.
O que sei é que non podo deixar isto.
Weigel, tes unha vida perfecta cun mozo perfecto, e eu…
O meu mozo perfecto.
Que o quero deixar, Luke.
Vinvos onte. Na túa casa.
Tanto ten o que penses que viches ou o que pensen os demais.
Matt non é para min.
Luke, se queres que marche, terás que afastarme ti.
Ves?
Ti tampouco podes.
E isto?
Fixen os deberes.
"Sorprender alguén. Saltar ao mar dende un cantil.
Viaxar a Ámsterdam.
Cantar sen importar quen me mire."
Están moi ben.
Sabes?
Coido que hoxe non marcho de aquí sen ver o reflexo da lúa.
Pódome negar?
Non creo que queiras.
Talvez non.
Grazas.
- Por que? - Por non deixáresme só.
ACENDER FOGOS ARTIFICIAIS
PLANTAR UNHA ÁRBORE
VIAXAR A PARÍS
DURMIR BAIXO AS ESTRELAS
Como non podo cumprirche o soño de nadar con golfiños…
É perfecto.
E isto?
A miña interpretación da vida: unha ruleta.
Ás veces gañas, ás veces perdes. Cruel e xusta, ao seu xeito.
Non. Eu a vida concíboa máis…
coma unha historia que imos improvisando.
Si, está chea de erratas e tal, pero…
non sei, segues lendo porque te enganchas
e queres saber que pasa no seguinte capítulo.
Hostia, Weigel. Es unha romántica.
E ti, un ludópata, carallo.
Vaia, é que isto comeza a ter algo de adictivo.
Luke,
quero facer as cousas ben, quero que deixemos de agocharnos.
Hasley, destruímonos do xeito máis bonito que hai.
Non te decatas?
Estamos a crear o noso propio bulevar. E, pase o que pase, non me arrepentirei.
- Vas. Boa! - Moi ben.
Hostia.
Moi ben, rapaz.
Matt.
Podemos falar?
E esa cariña seria? Que lle pasa á miña guapa?
Ben, dicía a soas.
Si. Xa vou.
Vai, hostia, non estamos a facer nada.
Irei se me apetece. Agora vasme dicir ti o que teño que facer?
Non cho está a dicir el. Estoucho a pedir eu.
Estás ben?
Pois…
Veña, dime.
Vale.
Mira, seguino pensando
e non o vexo.
Non o ves?
Nós, Matt.
Intentei que funcione, pero…
Veña, ho, Has.
Entendo que esteas estresada coas clases e todo,
pero precipítaste.
Téñoo claro.
Non, Has. Non o tes claro.
Necesitas espazo? Agardamos.
Viranos ben desconectar estes días.
Veña, vamos!
Matt, meu, o adestrador chámanos, veña.
Meu, bule, veña.
Evito que cometas o maior erro da túa vida.
Estás guapísima, coma unha estrela.
E ti? Ese vestido é incrible.
Escóitame.
Que?
Quérote.
E eu! Quérote. Vale, imos?
Imos alá.
Que guapa.
- Ola. - Ola.
Ola.
Pensei que ías achantar.
Quería coñecer o teu mundo.
Este non é o meu mundo, é o meu agocho.
Hoxe temos connosco unha persoa moi especial
quen vén tocar por primeira vez,
así que quero recibamos con moito amor a Olivia!
- Tranquila. Valo facer caralludamente. - Vale. Grazas.
Vamos. Dálle.
Oe…
- Estabas incrible. - Si?
Parecía que o facías dende sempre.
- Grazas. - Vamos.
Parella!
Ola. Mexo por min.
Incrible, tía.
Grazas! Pero mexo por min. Acompáñasme ao baño?
Vale. Si.
Chao.
Conseguíchesma?
Ti que cres?
Pois claro, pero non foi doado.
Toma, anda.
Déboche unha.
Unhas cantas xa.
Cabrón.
Pois eu vou para alá.
E eu, para alá.
Paseino moi ben.
E eu.
Agora, a soñar, Weigel.
Iso toca, Howland.
Weigel, lévote?
E isto?
Cumprindo soños.
- Cal? - Sorprender alguén.
A onde imos?
Conducir sen destino.
Ao meu carón?
Ao teu carón.
Como se ven as estrelas.
Pagou a pena raptarte.
Para cumprir soños? Sempre.
Síntome menos só dende que te coñezo.
Ás veces obsérvote e, por un intre, teño esperanza de cambiar.
Pero despois lembro o que son
e que vivo de substancias que me destrúen.
Que che pasou?
Era de noite e chovía a cachón.
Zach conducía.
Andaba sempre a amolarme.
Cada minuto.
"Pushi" chamábame.
Sabía que o odiaba.
Que me tratase coma un neno.
Pero é o que era, un puto neno.
Ese día canseime e deille un puñazo no ombro para que parase.
Só quería iso, que parase.
El xirouse de mala hostia e deixou de mirar a estrada.
De súpeto, a súa ventá iluminouse e houbo unha derrapaxe.
Eu tapei a cara e o parabrisas fendeume o pulso.
De golpe, meu irmán xa non estaba.
Foi un accidente.
Óesme?
Non foi culpa túa.
Ás veces penso que todo sería mellor se estivese morto.
Luke, mírame.
Que sería de min se non te coñecese?
Cando teño días de merda, deses en que só quero chorar e berrar,
apareces ti e vólvome invencible, xúrocho.
Devolvícheslle o sentido ao bulevar, Hasley.
Non te decatas?
Es coma un pequeno bulevar cheo de esperanza.
Quérote.
E eu a ti.
Se te namoras de min esta noite, serei o mesmo todos os días.
Non estivo mal, Howland.
Cala, Weigel.
Pase o que pase, estarei contigo.
- Vistes a foto? - Non.
- Está aí. - Mi madriña.
É abraiante. Estaba a pasalo ben, non si? Mira.
Un bico… É que mira.
- Quen faría a foto? - Non o entendo. Mira, está aquí.
Has.
- Hasley. - Has.
- Estás ben? - Si, claro.
Quen fixo isto é un fillo de puta.
- Has? - O que?
Que merda é isto?
Matt, acouga, por favor.
- Intentei deixarte. - Unha merda.
Pensa o que queiras. Es unha porca.
Vamos, Hasley.
- É o que prefires, non? - Matt.
Un puto xonqui que matou o seu irmán encocado.
Que?
Para!
Luke!
Luke, que fas?
Valo matar!
Que pasa? Deixádeme pasar!
Que fixeches?
Vaite. Luke, escóitame. Sae de aquí.
Estás ben?
Soubeches algo del?
Quería contarche unha cousa, Has.
Ofrecéronme un posto fixo no hospital.
Parabéns, mamá.
Se acepto, poderiamos quedar aquí.
Veña, come algo.
Que fillos de puta.
Míraa.
Díxencho ou non?
Bos días! Vale, imos sentando.
Luke.
Necesito falar contigo.
Estás empapado. Entra.
Xa. O que pasa é que non queres que te vexan co puto xonqui do instituto.
Luke, para.
O meu corazón só latexa por ti. Por ti!
O peor é que seguirei sorrindo co seu puto sangue malia que mo rompas.
Só che dei mágoa.
Non. Tiña a esperanza de que cambiases.
Non pedín a túa puta axuda!
Pensaches en como sería todo se nada disto pasase?
Míraa, aí.
Vamos.
Mi madriña. Estará contenta e todo.
- Ola. - Que tal?
Deica logo.
Que? Como vas?
Xenial.
Vas foder a túa reputación.
Hasley, non podes vivir pendente das rexoubas.
Que lle dean polo cu á xente. A vida non é para iso.
Todos cometemos erros. E que?
Aprendes e tratas de non repetilos.
Pódesme mandar á merda coma ao resto,
pero…
se queres a miña opinión, sinto que deberías falar con Luke.
Paso.
Está fodido polas circunstancias, pero Luke é un bo tipo.
Non podo facer nada por el.
Como ti vexas.
Pero, decidas o que decidas, que sexa porque sae de ti.
E, se logo cambias de opinión, tamén estará ben.
Vale?
A miña nai adoita dicirme unha cousa:
que do ceo só caen choiva, sarabia e lóstregos.
O resto hai que gañalo.
Que lle fixeches a Howland, que case espicha?
Non o oíches?
Hostia, Has, como coidas dos teus mozos.
Que dis?
Mellor que cho conte el antes de que teña outra sobredose.
Por fin vexo o que es, Matt.
Non che amola que te deixase por outro.
Amólache saber que el é mil veces mellor ca ti.
Pol?
Tranquilo, Luke. Non fagas esforzos.
Cando chegaches?
Onte. Tiveches sorte.
E isto tamén.
Quero que veñas comigo.
A Londres?
A unha clínica de desintoxicación.
Estás de broma.
Non, neno. Isto é polo teu ben.
Non penso ir.
Debes ir, Luke.
- Non teño dereito a pedirche isto… - Pois non.
Debes ir por túa nai, por esa moza, por ti.
Ti que carallo saberás?
Nin se che ocorra falar dela.
Non che debín dicir aquilo cando me pediches o cine.
Síntocho moito. Pídoche perdón.
Queredes que desapareza da vosa vida, que morrese eu en vez de Zach.
Eu querería que non fósedes ningún dos dous,
que conducise eu esa noite, que ese coche chocase contra min.
Non arruínes máis a túa vida, vai con Pol.
Non te rendas, fillo.
Hasley.
- Síntoo. Non debín… - Non. Non fai falla, Luke.
Si que fai falla. Síntoo moito.
Fodino todo.
O importante é que non che pasou nada grave.
Sabes? Quedamos.
En serio?
Seica xa non nos imos mudar máis.
Marcho a Londres.
A Londres?
Vou intentar recuperarme. E preciso afastarme de todo isto.
Lograralo.
Lograrémolo.
Agardareite, Luke.
Non quero que me agardes.
Se atopas alguén e cres que paga a pena, arríscate.
Falo en serio. Mereces ser feliz.
E ti tamén, Howland.
Cala, Weigel.
Por que ris?
Dixéchesme máis veces "cala, Weigel" ca "quérote".
Os meus "cala, Weigel" son os meus "quérote".
Ódiote.
Cala, Weigel.
É fermoso.
É a continuación dos nosos soños.
Non. É a continuación do noso bulevar.
Non chegas nin de broma á festa.
Non, tío. Ti vas?
Claro, meu. Beber de balde soa caralludo.
Ademais, toca Oli.
Oli?
Estades xuntos.
Ata a fin do mundo, macho.
Está pilladísimo o tipo. Os dous. Que par de intensos.
Somos o peor.
O puto peor.
Botarémoste en falla, curmán.
Coida de Hasley.
Coido que esa moza non precisa que a coiden.
Pero conta coa túa curmá favorita.
- Ven aquí. - Que?
- Que pasa? Eu tamén quero. - Es un celoso.
Dádeme cariño.
Quérovos moito.
- Grazas. - Non.
Hostia, síntoo.
Luke, cala.
Alegra esa cara, anda, que é para ben.
- Ola. - Que guapa.
- E ti? - Xa ves.
Que tres.
Sacáronnola no cámping, ao lado do bosque, lembras?
Si. Zach e eu fixemos unha cabana.
Papá sempre nos rifaba por irmos ao bosque sen permiso.
Malia que pasasen os anos, segue doendo.
Un brinde ou que?
Es un cabrón.
Meu, mira esa.
Grazas.
Ven aquí.
Un agasallo.
O 520.
- Como? - Véxote no aeroporto.
Pero que dis? Luke!
Luke!
- Oli! - Carla!
Para, hostia! Matt!
Que cona fas, meu?
Non lles tes lealdade aos colegas?
Que dis? Só estamos bailando.
Si.
Coa porca que me enganou.
Non me volvas insultar.
Has.
Que pasa? Queres que che volvan partir a cara?
Aparta, papahostias.
Matt! Para!
Agora liscas, Has?
- Meu! Xa está, déixao! - Matt.
Estouche falando.
- Has. - Matt, para xa, non?
Por que non o deixas, hostia?
Enganoute el comigo dende o principio.
A foto fíxena eu. Síntoo.
Que carallo dis?
Parva fun por crerche as mentiras
pensando que me tratarías como merezo.
Síntoo.
Non sabía como dicircho.
Pero que dis?
- Estou farta. Vai á merda! - A min ninguén me manda á merda!
Matt, que fas? Estás parvo?
Que fas, meu?
- Carla, estás ben? - Estaste pasando.
- Acouga.
- Que queres? - Saíde da estrada.
- Que acougues, hostia. - E ti, quieto.
Ollo, a estrada!
Coidado con Hasley!
Luke!
"Ola, Weigel. Díxenche canto me fascina dicir o teu apelido?
Cando leas esta carta, eu xa estarei en Londres pelado de frío.
Se marcho, é por ti. Quero ser alguén mellor para ti."
Xa está.
"Estou listo para un futuro contigo, pero antes necesito recuperarme."
Xa, meu amor.
"Aínda que doe, e sei que non será doado, estou a poñerme en pé por min e por ti.
Ata que te coñecín, todo estaba na miña contra,
o mundo gañárame.
E entón apareciches.
Lembras a primeira vez que nos vimos?
Chocamos na entrada do instituto.
Mireite aos ollos e deiche o meu corazón."
SEMPRE NOS NOSOS CORAZÓNS. A TÚA LUZ VIVIRÁ EN NÓS.
"Lembras cando nos bicamos por primeira vez?
Quería morrer. Aquela noite fun a persoa máis feliz do mundo.
Lembras cando me ensinaches a soñar?
Estaba a piques de caer, e non me soltaches a man.
Quérote e querereite ata que deixes de lembrarme.
Ata que me converta en po e ata que a miña alma deixe de existir.
O meu soño só estará completo se ti estás nel.
Por iso quero que te coides mentres estea fóra.
Se me chamas unha noite chorando,
xúroche que tolearei e collerei un voo para abrazarte.
Sei que podes. Es forte.
E coida do bulevar na miña ausencia, vale?
Quérote, Hasley Weigel. Tanto dan a distancia e o tempo.
Sempre te quererei. Nesta vida e en mil máis.
Esa mancha de pasta de dentes era o teu xeito de ligar, verdade, Weigel?
Porque funcionou.
Cóidate e non me botes moito de menos.
Sempre teu, Luke."
Coma unha pluma que o vento xa non move.
Coma un vinilo que xa non xira máis.
Coma unha tatuaxe trazada a medias.
Xa só existes no noso bulevar.
E hoxe vestinme de negro. E no pescozo levo o teu colar.
E bótote tanto de menos que ata as luces cantan.
Que xa non bailo dende que non bailo contigo.
Que durmo máis bonito se no soño estás ti.
A luz apagada. A túa cara, a miña cara.
É imposible que haxa algo máis grande ca ti.
Que xa non canto se non canto a nosa canción.
Que o mundo é máis pequeno se non estamos os dous.
A luz apagada. A túa cara, a miña cara.
É imposible que haxa algo máis grande ca ti.
BENVIDO AO PORTAL ESTUDANTIL
ADMITIDA EN BELAS ARTES
- Miña nena! - Ben!
Sabíao!
E cambiei o pelo por se así durmo mellor.
E o meu corpo esquece por un día quen son.
Pero non o consigo, non o concibo. Non sei quen son se non é contigo.
Busco en cada disco algunha pista de que estás
agochado nun recuncho do maldito bulevar.
Pero non o consigo, non o concibo, non recoñezo este lugar.
E hoxe vestinme de negro.
E no pescozo levo o teu colar.
E bótote tanto de menos…
Que xa non bailo dende que non bailo contigo.
Que durmo máis bonito se no soño estás ti.
A luz apagada. A túa cara, a miña cara.
É imposible que haxa algo máis grande ca ti.
Que xa non canto se non canto a nosa canción.
Que o mundo é máis pequeno se non estamos os dous.
A luz apagada. A túa cara, a miña cara.
É imposible que haxa algo máis grande ca ti.
E todo soa coma ti.
Soa coma ti.
Bótote tanto de menos que ata as luces cantan.
E soan coma ti.
Subtítulos: Lucía Doval