Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Nikt mi nie mówił, że miłość może tak boleć.
Że jest jak róża.
Jeśli wytrzymasz kłucie kolców, zdobędziesz kwiat.
Dzień dobry.
Dziś twój pierwszy dzień w liceum. Życzę ci wspaniałego dnia, kochanie.
Będzie super. Poznasz wielu nowych znajomych.
Jestem już w szpitalu. Życz mi szczęścia.
Buziaki, kochanie. Kocham cię.
Sorry. Gdzie jest sala drugiej klasy?
- Tamte drzwi. - Dzięki.
Przepraszam, już jestem.
A pani to kto?
Idiota.
- Najgenialniejszy okres… - Dzień dobry.
Przepraszam. Jestem tu nowa.
Spóźniłaś się.
Hasley… Weichel?
Weigel.
- Tata jest Niemcem. - No dobrze.
Sorze.
Nie toleruję spóźnialskich.
Poważnie?
Jak mówiłem, ten semestr rozpoczniemy od Złotego Wieku.
Jesteś gamoń.
- Wyrzucili mnie. - Właściwie to nie.
Najpierw musieliby cię wpuścić.
A ty co tak tu siedzisz, paląc skręty?
Pozujesz na luzaka?
- Chcesz? - Ohyda.
A to co?
Cholera.
Pasta do zębów.
Jesteś zabawna…
Hasley.
Hasley Weigel. Tata jest Niemcem. Zadowolony?
Hasley Weigel.
Wystarczy Hasley.
Jak masz na imię?
Hasley.
- Hasley, nie? - Tak.
Olivia. Mów mi Oli.
- Z mojej klasy? - Tak.
Słuchaj. To było do dupy.
Nie martw się. On jest najgorszy. Reszta nie jest taka zła.
- Trochę się zmartwiłam. - Trochę, tak?
Słuchaj. Siedzimy tam na schodach.
Chcesz dołączyć?
- A mogę? - Tak.
Wezmę coś i zaraz przyjdę.
Genialnie. Na razie.
Hasley.
Przedstawię was. Oto Hasley.
Dylan.
- Zev. - Dzień dobry.
Neizan i Carla.
Cześć.
Jak się masz?
Oli, a ten blondyn to kto?
Tamten?
Luke Howland.
Niedorajda. Lepiej trzymaj go na dystans.
- Czemu? - Ma coś z głową.
Dziwoląg. Czasem mu odwala.
Jesteście wredni.
- O kim gadacie? - O ćpunku.
A, o Luke'u.
Jak leci? Jestem Matt.
Miło cię poznać.
Hasley.
Hasley?
Piękne imię. Jesteś tu nowa, prawda?
Dobrze. Możesz jeszcze uciec.
Zlekceważ go.
To nie będzie łatwe. Moja mama to nowa psycholożka.
- Szkolna? - Szlag.
Szpitalna też.
Twoja mama to świrołap?
Czemu tak mówisz? Głupi jesteś?
- Nie bądź takim mięczakiem. - Masz problem?
Zaręczam, że zwykle są mili.
Daj znać, jak będą ci dokuczać. Albo jak nie będą.
Koniec spacerniaka.
W weekend mamy trening. Przyjdziesz?
Tak, dobra.
Jak przyjdziesz, o wszystkim ci opowiemy.
Dobra.
Nie zawiedź mnie.
Chodźmy, Romeo.
Na razie.
I jak? Fajnie, co?
A co jest nie tak z tym Lukiem?
- Wszystko. - Odkąd jego brat się zabił.
- Wariat. Ciągle mu odwala. - Daj spokój.
Niech wie, że lepiej trzymać się od niego z dala.
Kochanie, jeśli zamierzasz uciec,
to zostaw liścik bez błędów ortograficznych.
Dobranoc.
Kocham cię.
Szlag.
…w Sewilli w Pałacu Las Dueñas,
który wynajęto kilku rodzinom.
Gdy miał osiem lat…
MARZENIA
Weigel.
Nie powinnaś być na lekcji?
Powinnam, Luke'u Howlandzie.
Ale nie mam ochoty.
Wiesz, jak się nazywam.
Tak wcześnie jarasz?
Odstresowuje mnie to.
„Spać pod gwiazdami”.
„Odwiedzić Paryż”.
„Podróżować w hipisowskim vanie”.
Hej.
„Posadzić drzewo”.
„Zatańczyć w tłumie bez żenady”.
„Odpalić fajerwerki”.
Wystarczy. To prywatne.
To lista rzeczy do zrobienia przed śmiercią?
Umierasz.
To marzenia.
Dosyć to dziwne.
Widać, że nie żyłeś od przeprowadzki do przeprowadzki.
Wiesz co? Zazdroszczę ci.
Masz marzenia.
To nie dla mnie.
Na koniec marzenia obracają się wniwecz.
Nie zgadzam się.
Mnie dają nadzieję.
Jest po co żyć.
Innymi słowy, wymyślone cele, żeby nadać sens gównianemu życiu, tak?
Życie oparte na kłamstwie, tak?
Będą kłamstwem tylko, jeśli ich nie spełnisz.
Wyluzuj. Też na pewno masz marzenia.
Obecnie marzy mi się ciastko z maryśką,
żeby przetrwać ranek.
- Tylko o tym myślisz? - Nie.
Myślę też o pływaniu z delfinami.
Skoczeniu z urwiska, jechaniu bez celu.
I jeszcze o podróży do Amsterdamu.
Na ciastko z maryśką?
Właśnie.
To na twojej koszulce to rozszczepienie światła?
Żartujesz sobie?
Serio nie znasz Pink Floydów?
Coś o nich słyszałam.
To jeden z najlepszych zespołów w historii rocka.
Radiohead?
The Offspring? The Doors?
Pewnie słyszałam ich w którymś momencie.
A Green Day?
Wystarczy. Daruj mi życie. Wyciągnę telefon i…
Co? Nie. Stój.
Pierwszy raz musi być, jak należy.
Czyli jak?
Z winyla.
Masz 80 lat czy co?
Muszę pokazać ci dobrą muzykę.
Jesteś świrus.
Bucha? Czasem dobrze jest złamać zasady.
Nie włożę tego skręta do ust.
Hej, wy dwoje. Co robicie? Wstawać.
Do gabinetu dyrektora.
- To mój. - Teraz.
Nawet jej nie znam.
Dobra, ty do dyrektora, a ty do klasy.
Wagarowałam prawie mimowolnie.
Znów byłam spóźniona.
Facet i tak by mnie nie wpuścił.
Tak, „prawie” mimowolnie. Masz tupet.
Nie martw się. Przywykniesz do planu lekcji.
Robisz coś później, Hasley?
Nie. A co?
Chcesz się czegoś napić?
Dobra. Tak.
Idealnie. To do zobaczenia.
Siadajcie.
Matt, co tu robisz? Wracaj do swojej klasy. Jesteś spóźniony.
Z ważnego powodu.
Jak ci z przeprowadzką i wszystkim?
Trudno mi się zabrać za rozpakowywanie pudeł.
Dlaczego?
Zanim zacznę, zwykle znów się przeprowadzamy.
Ja mieszkam tu od zawsze, choć jeżdżę z drużyną.
Grasz w kosza?
Kapitan drużyny we własnej osobie.
Jak się tu żyje?
Jak to mówią, małe miasteczko, wielkie piekiełko.
Ale zadbam, żeby dla ciebie było rajem.
Czuję się zaszczycona.
Za nowe początki.
Dzięki, że mnie odprowadzasz.
Proszę. Mogę pobyć z tobą chwilę dłużej.
To tutaj.
Dobrze się bawiłem.
Ja też.
To było tysiąc raz lepsze, niż sobie wyobrażałem.
Hasley, skarbie.
Jak leci, mamo?
To Matt, kolega ze szkoły. Odprowadził mnie do domu.
Mama, Matt. Matt, mama.
- Miło mi. - Mnie również.
Zostajesz na kolację, Matt?
Chciałbym, ale muszę lecieć. Tylko ją odprowadziłem.
Do jutra, Has.
Przystojniak, co nie?
Przestań, mamo.
Ostatnie okrążenie.
Co robisz? Będziesz ostatni przeze mnie.
Spokojnie. Tu mi dobrze.
Kończymy.
Pod prysznice.
Opowiadaj, stary. Ze szczegółami.
Nic wam nie powiem. Jestem dżentelmenem.
Dlatego dobiegłeś ostatni? Żeby być przy Hasley, dżentelmenie?
- Właśnie. - Nie bądź taki. Opowiedz coś.
Nie powiesz, Romeo? Dżentelmen się zabujał.
- O której mamy być? - Po osiemnastej.
- Kiedy chcesz. - To dobry czas.
Ona wie o imprezie?
Mam wolną chatę, jakbyś chciała przyjść.
W porządku. Dzięki.
Matt też będzie. Jak było wczoraj? Opowiadaj.
Było fajnie.
Poszliśmy się czegoś napić i nalegał, żebym przyszła na trening.
Mają obsesję na tym punkcie.
A potem odprowadził mnie do domu…
- i pocałował. - Co?
Tak.
- Nie tracisz czasu. - On też nie.
Dobra dziewczyna. Zgadzaj się.
Ależ się cieszę na tę imprezę!
Ale najpierw fizyka.
Co za nuda.
Cześć.
Siadajcie.
Co tu robisz? Znajdź inne miejsce, raz.
Przypomnisz wszystkim, że istnieję.
Możesz opuścić żaluzje?
Kontynuujemy temat optyki.
Światło odbija się, tak jak piłka od ziemi.
Luke.
Weigel.
Co rysujesz?
Nie poplamiłaś dziś koszulki.
Ile ty masz lat?
Dziewiętnaście.
Serio?
Proszę o ciszę.
Dziękuję.
Dlatego widzimy nasze odbicie.
Światło wraca do nas jako nasz obraz.
Kolejny slajd.
Odbicie rozproszone.
Światło odbija się w różnych kierunkach od nieregularnej powierzchni.
PLOTKARA
Witam.
Ależ masz piękny dom.
To moich rodziców. Ja nie jestem taka tandetna.
Bawcie się dobrze.
Hej, stary!
- Mam prezencik. - Spóźniłeś się, stary.
Dawaj. Napijmy się.
- Szlag. - No chodź!
O mamusiu!
Cicho. Nadal zamieram, gdy to robi.
Przejdzie ci.
A tu co się dzieje?
- Cześć. - Wybaczcie, jestem zajęty.
- Pogadamy później. - Spoko.
- Zaprosiła pół szkoły czy co? - Na to wygląda.
Co się dzieje?
- Włącz muzykę! - Wybaczcie.
- Mogę pomóc? - Poproszę.
Ziom mnie tu zostawił.
Nadepnąłem na kable i się zepsuło.
Więc zakradłeś się tu i wyłączyłeś muzykę?
Mój ziom chodzi do waszej szkoły. A ja…
A ty?
Cześć.
Ten idzie tu.
- Stary. - Co z tobą?
- Pogadamy? - Nie mam ci nic do powiedzenia.
A ten idzie tutaj.
Gotowe.
Cholera. Niezła w tym jesteś.
Lubię DJ-ować, więc znam się na sprzęcie i kablach.
No tak.
Jestem Olivia.
André.
A to Hasley.
Jak leci? Chcecie coś do picia?
Nie. Nie trzeba, co?
Tak. Jest super.
Has przyszła.
Pogadaj z nią.
Idź.
Pogadaj z nią.
Przepraszam. Nic ci nie jest?
Czekaj, zetrę to trochę.
- Niezdara ze mnie. - To nic.
Nie trzeba. Pójdę do łazienki, dobra?
No dobra.
Chodź. Na górze jest druga.
Skąd znasz tak dobrze ten dom?
Jest jak labirynt.
Dobra intuicja.
Łazienka. Mogę ci też pomóc.
Wejdę tam.
Wejdźmy razem.
O nie. Tu też jest kolejka.
Luke, co ty tu robisz?
Szukam wolnej łazienki.
A wy?
- To zajmie chwilę. - Nie ma sprawy.
Matt!
Pomóż mi z Zevem. Uchlał się.
No chodź! Jak narzyga na podłogę, to Carla nas zabije.
Już idę.
Doradzić ci coś? Nie rób tego.
Wiesz co? Mam dość twoich porad.
Wcale mnie nie znasz.
Można to naprawić.
Może zdejmij koszulkę.
Słucham?
Masz.
Odwróć się.
Dzięki.
Ale nie chcę, żeby ludzie coś pomyśleli.
Już.
Obchodzi cię, co pomyślą?
Wszyscy skończymy na bulwarze utraconych marzeń.
Chodźmy na dół.
Poważnie podszedłem do roli muzycznego guru.
„Green Day, The Doors, The Who”. Nic z tego tysiąclecia.
Słucham tylko klasyków.
Może to ja powinnam nauczyć cię paru rzeczy.
Być może.
Ale musisz posłuchać tego ze mną.
Obiecujesz?
Jasne.
Lecę. Ta impreza jest do dupy.
Dokąd idziesz?
Gdzieś, gdzie ci się spodoba.
Świetna muza, co?
Nic mi to nie mówi.
- Carla, kocham cię. - Zrzyga się tu.
Wystarczy.
Zobaczmy, czy to miejsce jest takie cudowne.
To jak, Weigel? Ufasz mi?
Nie.
Wyśmienicie.
Pokaż.
Gdzie jesteśmy?
To tajemnica.
Zamknij oczy.
Nic nie zrobię. Zamknij.
Chodź.
Ostrożnie.
Tędy.
Stop.
Otwórz oczy.
Witaj na bulwarze utraconych marzeń.
Cudownie.
Znalazłem to z bratem, Zakiem.
Spójrz. W czasie pełni
światło świeci przez ten kryształ, tworząc tęczę.
Od kilku dni chciałem ci to pokazać.
Podoba ci się?
Tak.
To należało do Zacha.
Na pewno znajomi już ci powiedzieli.
Tacie raz odwaliło i chciał to wyrzucić.
Pobiliśmy się i przeniosłem to tu.
- To twoje? - Tak. Jedne z moich ulubionych.
Resztę trzymam w domu.
Niektóre są od brata Pola z Londynu.
Ile ich masz?
- Nie wiem. Około 500. - Około 500 czy więcej?
Czy to ważne?
Bardzo. Musisz je dla mnie policzyć.
Mówisz serio?
Bardzo serio.
Mówiłeś o bulwarze utraconych marzeń.
O co z tym chodzi?
Taka nazwa nie pasuje do takiego miejsca.
To tytuł mojej ulubionej piosenki.
Utracone marzenie trafia na bulwar.
Nie rozumiem.
Zrozumiesz, gdy utracisz jedno z marzeń.
Widziałeś moją listę. Większości jeszcze nie spełniłam.
Po co je mieć, jeśli nie próbujesz ich spełnić?
Pyta gość, który mówi, że ich nie ma.
Zaczęłam robić tę listę, gdy zrozumiałam, że moja mama nigdy się nie osiedli.
Przez robotę?
Nie. Chyba boi się powtórki historii z moim ojcem.
Gdy miałam dwa lata, odszedł i więcej go nie widziałyśmy.
Mam po nim dziwne nazwisko
i obsesję notowania rzeczy, których nigdy nie zrobię.
Wiesz co? Spodobał mi się twój pomysł.
Zrobię swoją listę marzeń. Pomożesz mi.
- Spisać ją? - Nie, do diabła. Spełnić je.
A ja pomogę ci w twojej.
JECHAĆ BEZ CELU
„Jechać bez celu”.
W porządku.
Ale najpierw…
Ja nie tańczę.
Ja też nie.
Zawiozę cię do domu.
Luke.
MATT - Jesteś w domu?
Tak, właśnie się kładę
- Nie podoba ci się? Jest najlepsza. - Nie.
- Chodź, spóźnimy się. - Która godzina?
- Cześć. - Jak leci?
Dobrze. Cześć.
Co tam?
Chodźmy.
Luke Howland, stary.
Słuchaj, chcemy siedem biletów na Silence.
Co za szkoda. Nie ma miejsc.
Niemożliwe.
W sieci nadal można kupić.
Co tam, Weigel?
Możemy pójść na inny.
- Tak. - Nie, chcemy na Silence.
Przyszliśmy obejrzeć Silence.
Jeśli nie…
Szlag. Sorry, stary. To był wypadek.
Co jest?
Luke, wracaj tu!
Chyba twój syn nie lubi pracować.
Proszę cię, Matt, odpuść.
Mówiłem. Jest niebezpieczny.
Co tam, stary?
- Nie pracujesz dziś? - Hej, pusiu.
Mówiłem, żebyś mnie tak nie nazywała.
Mój mały kuzyn nie jest dziś w sosie.
Tego szukasz?
Dziś spasuję. Jutro otwieram.
Rozmawiałeś z Olivią albo Hasley?
Nie trzymam z tymi ludźmi, jasne?
Nie rób sobie nadziei.
Poczułem połączenie. Gadaliśmy jak najęci.
- Jak najęci? - Tak.
Jak najęci.
Nie wygłupiaj się i otwieraj dzióbek, tak?
Światło przechodzi przez kroplę deszczu, rozszczepiając się na kolory tęczy.
Gdy następnym razem zobaczycie tęczę, będziecie wiedzieć, że to czysta fizyka.
Ciąg dalszy jutro.
- Jak leci? - Cześć.
Zrobimy coś po południu?
Jaki masz pomysł?
Przyjdę po treningu i pójdziemy gdzieś?
- Dobrze. - Idealnie.
Idziesz, stary?
Idę.
Wystrój się. Napiszę do ciebie później.
Co jest?
Chodźmy na trening.
Matt, zanim tu dotrzesz, wszystko będzie już zamknięte.
Pięćset trzy.
Co?
Łącznie mam 503 winyle.
Lody truskawkowe.
I popcorn?
Idealna kombinacja.
Bardzo ją lubię.
Teraz ja też.
Co ty tu robisz?
Nie do wiary.
Nawet nie zauważyłam.
Wybacz.
MATT - Przełóżmy to. Jestem wycieńczony
Przejedziemy się?
Nie rób tak.
Uwielbiam, jak się mnie trzymasz.
Więc 503?
Co do sztuki.
Skąd ta ciekawość?
Chciałam wiedzieć, czy więcej niż 520.
Dość konkretnie.
Wiem, że to głupie, ale…
w Chinach liczba 520…
oznacza „kocham cię”.
Zawsze chciałam kupić sobie 520 róż jako oznaka miłości wobec siebie i…
że jestem wystarczająca.
Podoba mi się to.
Po co to palisz?
Sprawia, że latam.
Dasz mi spróbować?
Chcesz włożyć tego skręta do ust, Weigel?
Dasz mi czy nie?
Nie.
Chyba jesteś gotowa na muzyczną podróż.
Już zamknięte,
ale mam robotę na zapleczu, więc sklep jest wasz.
Idealnie. Dzięki.
PŁYTY
Musisz uwielbiać to miejsce, co?
Muzyka to mój azyl.
Gotowa?
Zrobię to, bo będę żałował.
- Cześć, Pol. - Luke. Jak leci? Wszystko gra?
A co? Nie mogę zadzwonić do brata?
O tej porze? Ty?
U ciebie jest wcześniej.
A tak na serio, co się stało?
Zaczynam przypominać sobie, co znaczy szczęście, bratku.
Musisz zacząć od początku.
Opowiem ci. Poznałem dziewczynę.
Ma na imię Hasley.
Ta?
Nie.
No dobra.
Co założyć na swój pierwszy set DJ-ski?
No tak. To wielkie halo, co?
Bardzo wielkie. Nie spodziewałam się tego po André.
Dobrze się spisał.
Oli.
Jak robisz playlistę?
Myślę, że ważne jest, żeby coś opowiadała.
I żeby piosenki znaczyły coś dla ciebie.
Albo dla Luke'a.
To nie to, co myślicie.
Nic nie myślimy.
Nie.
Wyszliście razem z imprezy Carli i ciągle na siebie spoglądacie.
Napięcie między wami można by ciąć nożem.
Przymierzę to.
Nie wiem, co się ze mną dzieje.
Jestem skołowana.
Wiem, że to złe. Że Luke nie jest dla mnie.
- Że mam szczęście, że Matt mnie lubi. - Co? Nie, nie.
To Matt ma szczęście, że może być z tobą.
Nie odwrotnie.
Luke nie jest łatwym gościem. To prawda.
Zwłaszcza po wypadku jego brata.
Wiedz, w co się pakujesz.
Chyba wiem.
Mówimy ci to, bo zależy nam na tobie.
Na nim też. Wcześniej z nami trzymał.
Serio?
Może to nie do wiary, ale to Luke'owi
pierwszemu powiedziałem, że lubię chłopaków.
Ale po wypadku zmienił się.
Popłynął z narkotykami, posprzeczał się z Mattem
i skończyło się.
- To było do bani. - Nie wiedziałam.
Dlatego powinnaś uważać.
Podejmij decyzję, zanim coś zrobisz.
To jest to.
Niesamowita.
To jest to.
Has.
Hasley.
Wybacz. Straciłem poczucie czasu.
I trening.
Co robiłaś? Tęskniłaś troszeczkę?
Zapraszam do klasy.
Dzień dobry.
Luke.
To trudne.
Cisza.
Słuchaj. To między nami było wspaniałe.
Ale jesteś z Mattem.
Zostawię go.
Szukam dobrego momentu.
Ufasz mi?
Weigel.
- Co? - Dobrze całuję?
Za dużo języka.
Myślisz, że pozwoli?
Jak nie zapytasz, to się nie dowiesz.
Sam nie wiem.
Idź. Skończę tutaj.
No idź.
No idź, puśku.
Kuzynie.
Dobrze się masz.
Tato.
Co?
Mam do ciebie prośbę.
Chcę zostać po ostatniej projekcji.
Żeby przygotować niespodziankę.
Niespodziankę dla kogo?
Dla dziewczyny z klasy.
Wiesz, że nie masz się dobrze, synu.
Zdajesz sobie sprawę, że jeśli naprawdę zależy ci na niej,
to nie powinieneś się w to wikłać?
Gówno wiesz.
To ty nic nie wiesz, synu mój.
Co noc wracasz do domu na kosmicznym haju.
Wiesz, jak twoja matka się zamartwia, gdy wychodzisz?
Co możesz zaoferować komuś innemu? Problemy, udręki, rozczarowania?
Jesteś draniem.
Co ty tu robisz?
Chcę ci to wynagrodzić.
Wybaczysz mi?
Matt, to chyba nie działa.
Has, nawaliłem, wiem o tym.
Nie o to chodzi. Serio.
Tak, o to chodzi.
I masz rację.
Jesteś też zmęczona, co?
Jadę w piątek na turniej. Pogadamy po powrocie, dobrze?
Muszę lecieć. Trener mnie zabije.
Pa.
Wypad stąd!
Dosyć tego! Co z tobą, do cholery?
- Spadaj! - Luke, nie pogrywaj ze mną.
Zmywaj się, bo twoje życie też zjebię.
O czym ty gadasz? Całe życie cię wspieram.
I nie przestanę, ile byś nie krzyczał.
Słyszysz? Nie możesz całe życie uciekać.
- Śliczne. - Fajne.
BROKATOWA IMPREZA
Zróbmy to, jak należy, to zbierzemy kasę na wyjazd.
Pewnie, stara.
- Hasley, co ty na to? - Spójrz.
Pokaż.
Wchodzimy w to?
Dobra. Gdzie to się dzieje?
Tutaj. Jak co roku. A gdzie niby?
Jest nowa. Skąd ma wiedzieć?
Ale wrażenie to zrobiła szybko.
Masz coś do mnie?
Ja? Nie. A co?
Uspokójmy się. Nie martw się, Carla.
Zajmę się muzyką. Daj znać, jak bilety będą gotowe.
Zajmiemy się z Neizanem cateringiem.
Mamo, co…
Przepraszam, nie…
Powinnaś była zapukać, Hasley.
Wybacz za wcześniej.
Nie wiedziałam, że rozmawiasz z moją mamą.
Idź sobie, proszę.
Nie zostawię cię samego.
Spadaj.
Nie widzisz, że nie jestem dla ciebie? Spieprzę ci życie.
Myślę, że sama mogę o tym zadecydować.
Jak się zbliżysz, to cię skrzywdzę.
Boisz się, Luke.
Ja też się boję.
Nie wiem, co się dzieje.
Ale wiem, że nie mogę od tego odejść.
Masz idealne życie z idealnym chłopakiem.
Idealnym chłopakiem?
Chcę go zostawić, Luke.
Widziałem was wczoraj pod twoim domem.
Nie obchodzi mnie, co wydaje ci się, że widziałeś, ani co myślą inni.
Matt nie jest dla mnie.
Luke, jeśli chcesz, żebym odeszła, będziesz musiał mnie odepchnąć.
Widzisz?
Też nie potrafisz.
A to co?
Praca domowa.
„Zaskoczyć kogoś. Skoczyć do morza z klifu.
Pojechać do Amsterdamu.
Zaśpiewać, nie dbając o to, kto patrzy”.
Są świetne.
Wiesz co?
Pójdę stąd dziś, dopiero jak zobaczę odbicie księżyca.
A jak powiem „nie”?
Raczej tego nie chcesz.
Raczej nie.
Dzięki.
- Za co? - Że mnie tu nie zostawiłaś.
Jako że nie mogę spełnić twojego marzenia o popływaniu z delfinami…
Jest idealny.
A to co?
Moja interpretacja życia. Ruletka.
Czasem wygrywasz, a czasem nie. Okrutne, ale też sprawiedliwe.
Ja myślę o życiu bardziej jak o…
improwizowanej historii.
I choć jest pełna błędów, to…
czytasz ją, bo się wciągasz.
Chcesz wiedzieć, co przyniesie następny rozdział.
Cholera, Weigel. Jesteś taka romantyczna.
A ty uzależniony od hazardu? Przestań.
Zaczynam uzależniać się od ciebie.
Luke.
Chcę zrobić to, jak należy. Żebyśmy przestali się ukrywać.
Niszczymy się w najpiękniejszy z możliwych sposobów.
Nie widzisz tego?
Tworzymy swój własny bulwar. Co by się nie stało, nie będę tego żałował.
- Dalej. - Dobrze!
Szlag.
Świetnie, chłopie.
Matt.
Możemy porozmawiać?
Co taka poważna? Coś nie tak, moja piękna?
W cztery oczy.
Jasne. Za chwilę.
Matt, idź. Nic tu nie robimy.
Pójdę wtedy, kiedy zechcę. Chcesz mi teraz mówić, co mam robić?
Nie on ci mówi, tylko ja cię proszę.
Wszystko gra?
Cóż…
No powiedz.
No dobrze.
Słuchaj. Myślałam o nas i…
nie widzę tego.
Nie widzisz tego?
Nas, Matt.
Starałam się, żeby to działało, ale…
Przestań, Has.
Rozumiem, że przytłacza cię szkoła i wszystko, ale chyba…
działasz zbyt pochopnie.
Jestem pewna.
Wcale nie jesteś pewna, Has.
Potrzebujesz przestrzeni. Możemy poczekać.
Dobrze nam zrobi kilka dni przerwy.
Chodźcie!
Matt, trener nas woła. Chodź.
Idziemy, stary.
Nie rób największego błędu w swoim życiu.
Wyglądasz jak gwiazda.
Widziałaś siebie? Śliczna sukienka.
Posłuchaj.
Co?
Kocham cię.
Ja też cię kocham! Idziemy?
Idziemy.
Ślicznotka.
Cześć.
Myślałem, że spękasz.
Chcę poznać twój świat.
To nie jest mój świat. To moja kryjówka.
Dziś mamy bardzo wyjątkową gościnię.
To będzie jej pierwszy set DJ-ski.
Dajcie mnóstwo miłości Olivii!
- Spokojnie. Rozniesiesz tę budę. - Dobra. Dzięki.
Idź. Połam nogi.
Hej.
- Byłaś świetna. - Tak?
Jakbyś robiła to od zawsze.
Dzięki.
Hej, turkaweczki.
Muszę siku.
Byłaś niesamowita.
Dzięki. Ale muszę siku. Pójdziesz ze mną?
Dobrze.
Pa.
Załatwiłeś to?
A jak myślisz?
Jasne. Ale nie było łatwo.
Trzymaj.
Jestem ci dłużny.
Nie od dziś.
Drań.
Ja idę tam.
A ja tam.
Super się bawiłam.
Ja też.
Idź i śnij, Weigel.
Tak zrobię, Howland.
Podwieźć cię, Weigel?
A to co?
Spełniam marzenie.
- Które? - Zaskakuję kogoś.
Dokąd jedziemy?
Jedźmy gdzieś bez celu.
Razem ze mną?
Razem z tobą.
Widać tyle gwiazd.
Warto było cię porwać.
Żeby spełniać marzenia? Zawsze.
Odkąd cię znam, nie czuję się taki samotny.
Czasem na ciebie patrzę i przez chwilę mam nadzieję, że mogę się zmienić.
Ale potem przypominam sobie, kim jestem.
Żyję na substancjach, które mnie niszczą.
Co ci się stało?
Była noc i mocno lało.
Zach prowadził.
Ciągle mi dokuczał.
Bez przerwy.
Nazywał mnie „puśkiem”.
Nie znosiłem tego.
Ani bycia traktowanym jak dziecko.
A przecież byłem pieprzonym dzieckiem.
Tego dnia miałem dość. Uderzyłem go w ramię, żeby przestał.
Tylko tego chciałem. Żeby przestał.
Odwrócił się, wkurzony. Nie patrzył na drogę.
Nagle szyba się rozświetliła, a auto wpadło w poślizg.
Zakryłem twarz, a wycieraczka przecięła mi nadgarstek.
W jednej chwili straciłem brata.
To był wypadek.
Słyszysz?
To nie była twoja wina.
Czasem myślę, że wszystko byłoby lepsze, gdybym nie żył.
Spójrz na mnie, Luke.
Jakie byłoby moje życie, gdybym cię nie poznała?
Gdy mam gówniany dzień, gdy chcę tylko krzyczeć i płakać,
to pojawiasz się ty i czuję się niezniszczalny. Przysięgam.
Przywróciłaś sens na bulwarze, Hasley.
Widzisz to?
Jesteś jak mały bulwar pełen nadziei.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Jeśli zakochasz się we mnie dziś, to będzie tak każdego dnia.
Nie było tak źle, Howland.
Cicho bądź.
Co by nie było, będę z tobą.
- Widziałeś to zdjęcie? - Nie.
To ona.
Szaleństwo. Dobrze się bawiła, co?
Całują się. Spójrz.
- Nie wiem, kto zrobił to zdjęcie. - Nie rozumiem tego. Tu jest.
Has.
Hasley.
- Wszystko gra? - Jasne.
Ten, kto to zrobił, to skurwiel.
- Has? - Zrobił co?
Co to za gówno, Has?
Matt, uspokój się, proszę.
- Chciałam z tobą zerwać. - Jebać to.
Myśl, co chcesz. Jesteś zdzirą.
Chodź, Hasley.
To właśnie wolisz, Has?
Pieprzonego ćpuna, który zabił brata na haju?
Co?
No co?
Przestań!
Luke!
Co ty wyprawiasz?
Zabijesz go!
Co się dzieje? Przepuścić mnie!
Coś ty zrobił?
Odejdź. Luke, posłuchaj. Odejdź, proszę.
Nic ci nie jest?
Odzywał się do ciebie, Has?
Chcę ci coś powiedzieć, Has.
Zaproponowano mi pełen etat w szpitalu.
Gratulacje, mamo.
Jeśli go przyjmę, możemy tu zostać.
Zjedz coś.
Oni oboje to mendy.
Tam jest.
Przecież ci mówiłem.
Dzień dobry. Usiądźcie.
Luke.
Muszę z tobą pogadać.
Przemokłeś. Wejdź.
Jasne. Żeby ludzie nie zobaczyli cię z pieprzonym szkolnym ćpunem, tak?
Przestań.
Moje serce bije tylko dla ciebie.
Nawet jak je zniszczysz, to będę się uśmiechał krwią.
Po prostu było ci mnie żal.
Nie. Miałam nadzieję, że się zmienisz.
Nie prosiłem cię o pomoc!
Myślałaś o tym, co by było, gdyby to się nie wydarzyło?
Tam siedzi.
Chodźmy.
Mam nadzieję, że teraz jest szczęśliwa.
- Cześć. - Cześć.
Na razie.
Cześć. Jak się masz?
Świetnie.
Spieprzysz swoją reputację.
Nie możesz żyć, martwiąc się o to, co powiedzą inni.
Jebać ich. Nie o to w życiu chodzi.
Każdy popełnia błędy. Co z tego?
Ucz się na nich i staraj się ich nie powtarzać.
Możesz mi powiedzieć, żeby spieprzał,
jak innym, ale…
Jeśli chcesz mojej rady, to powinnaś pogadać z Lukiem.
Daruję to sobie.
Los zjebał mu życie, ale to dobry gość.
Nie mogę mu pomóc.
Jak uważasz.
Co byś nie zdecydowała, powinno to wyjść z głębi twojego serca.
A jeśli później zmienisz zdanie, to też będzie OK.
W porządku?
Moja matka często mówi,
że tylko deszcz, grad i pioruny spadają z nieba.
Na całą resztę trzeba zapracować.
Co zrobiłaś Howlandowi, że prawie zszedł?
Nie słyszałaś?
Cholera. To tak dbasz o swoich chłopaków?
O czym ty mówisz?
Lepiej, żeby sam ci powiedział, zanim znów przedawkuje.
W końcu widzę twoją prawdziwą twarz.
Nie wkurza cię, że zostawiłam cię
dla niego, ale to, że jest tysiąc razy lepszy od ciebie.
Pol?
Spokojnie, Luke. Nie przemęczaj się.
Kiedy przyjechałeś?
Wczoraj. Miałeś szczęście.
I to też.
Chcę, żebyś wyjechał ze mną.
Do Londynu?
Do kliniki odwykowej.
Żartujesz sobie?
Nie, młody. To dla twojego dobra.
Nie pojadę tam.
Musisz tam jechać, Luke.
- Nie mam prawa cię o to prosić… - To prawda.
Musisz tam iść dla swojej matki, dla tej dziewczyny, dla siebie.
A co ty wiesz, do cholery?
Nie waż się o niej wspominać.
Nie powinienem był mówić tego wtedy w kinie.
Przepraszam cię. Wybacz mi.
Chciałbyś tylko, żebym to ja zniknął z waszego życia, a nie Zach.
Chciałbym, żeby żadnego z was tam nie było.
Żebym to ja wtedy prowadził, a to auto uderzyło we mnie.
Skończ rujnować sobie życie. Jedź z Polem.
Nie poddawaj się, mój synu.
Hasley.
- Przepraszam. Nie powinienem był… - Nie musisz przepraszać, Luke.
Muszę. Bardzo cię przepraszam.
Wszystko zjebałem.
Najważniejsze, że nic ci nie jest.
Wiesz co? Zostajemy tu.
Serio?
Wygląda na to, że koniec z przeprowadzkami.
Wyjeżdżam do Londynu.
Do Londynu?
Spróbuję wyjść z nałogu i muszę zdystansować się do wszystkiego tutaj.
Dasz radę.
My damy radę.
Damy radę.
Będę na ciebie czekać.
Nie chcę, żebyś na mnie czekała.
Jeśli spotkasz kogoś wartego uwagi, to idź w to.
Serio. Zasługujesz, by być szczęśliwa.
Ty też, Howland.
Cicho bądź, Weigel.
Z czego się cieszysz?
Więcej razy powiedziałeś mi „cicho bądź” niż „kocham cię”.
„Cicho bądź” to takie moje „kocham cię”.
Gardzę tobą.
Cicho bądź, Weigel.
Cudowny.
To ciąg dalszy naszych marzeń, Weigel.
Nie. To ciąg dalszy naszego bulwaru.
Znaczy nie dotrzesz na imprezę, tak?
Nie ma szans. A ty idziesz?
Jasne. Darmowe drinki brzmią zajebiście.
Poza tym Oli gra seta.
Oli?
Jesteście razem?
Do końca świata, stary.
Totalnie się zabujał. Tak jak ty. Ależ z was para.
Jesteśmy najgorsi.
Najgorsi w chuj.
Będziemy tęsknić, kuzynku.
Dbajcie o Hasley.
Mam wrażenie, że ona sama potrafi o siebie zadbać.
Ale możesz liczyć na swoją ulubioną kuzynkę.
- Chodź. - No co?
- Ja też chcę. - Zazdrosny?
Też chcę przytulasa.
Bardzo was kocham.
Dzięki.
Cholera. Przepraszam.
Luke, cicho bądź.
Głowa do góry. Będzie dobrze.
- Cześć. - Wyglądasz świetnie.
- Ty też. - Co nie?
Niezłe trio, co?
To zdjęcie z kempingu w lesie. Pamiętasz?
Tak. Zach i ja zbudowaliśmy tam domek.
A tata zawsze nas rugał za łażenie do lasu bez pozwolenia.
Choć minęło wiele lat, ciągle boli.
Wzniesiemy toast?
Jesteś dupkiem.
Spójrz na nią, stary.
Dzięki.
Chodź.
Prezent.
Numer 520.
- Co? - Widzimy się na lotnisku.
O czym ty mówisz? Luke!
Luke!
- Oli! - Carla!
Stój! Cholera, Matt!
Co ty wyprawiasz?
Słyszałeś o lojalności wobec kolegów?
O czym ty mówisz? Po prostu tańczymy.
Tak.
Ze zdradziecką zdzirą.
Nie waż się mnie obrażać.
Has.
Hej. Co jest? Znów chcesz dostać w ryj?
Z drogi, kretynie.
Matt! Stój!
Zmywasz się, Has?
Wystarczy, stary. Zostaw ją.
Mówię do ciebie.
- Has. - Przestań już, Matt.
Daj jej w końcu spokój.
Od początku zdradzał cię ze mną.
Ja zrobiłam to zdjęcie. Wybacz.
Co ty gadasz, do diabła?
A ja, kretynka, wierzyłam, że w końcu
będziesz traktować mnie z szacunkiem.
Przepraszam.
Nie potrafiłam powiedzieć.
O czym ty gadasz?
- Mam tego dość. Spierdalaj! - Nikt nie będzie tak do mnie mówił.
Matt! Co ty wyprawiasz? Zwariowałeś?
Co ty wyrabiasz?
Carla, nic ci nie jest?
- Przesadziłeś. - Uspokój się.
- Czego chcesz? - Zejdź z drogi.
- Uspokójcie się. - Przestań odwalać.
Zejdź z drogi!
Ostrożnie z Hasley!
Luke!
Weigel, czy mówiłem ci, jak bardzo lubię wypowiadać twoje nazwisko?
Gdy będziesz to czytać, ja będę odmrażał tyłek w Londynie.
Wyjeżdżam dla ciebie. Chcę być kimś lepszym dla ciebie.
Już dobrze.
Jestem gotów budować z tobą przyszłość, ale najpierw muszę wyjść z nałogu.
Już dobrze.
Nawet jeśli będzie to trudne i bolesne, to stanę na nogi. Dla siebie i dla ciebie.
Zanim cię poznałem, czułem, że wszystko jest przeciwko mnie,
że świat mnie pokonał.
I nagle pojawiłaś się ty.
Pamiętasz nasze pierwsze spotkanie?
Wpadliśmy na siebie w wejściu do szkoły.
Spojrzałem ci w oczy i dałem ci serce.
ZAWSZE W NASZYCH SERCACH. TWOJE ŚWIATŁO ŻYJE W NAS.
Pamiętasz nasz pierwszy pocałunek?
Chciałem umrzeć. Tej nocy byłem najszczęśliwszą osobą na świecie.
Pamiętasz, jak nauczyłaś mnie marzyć?
Już miałem upaść, ale ty nie puściłaś mojej ręki.
Kocham cię i zawsze będę kochał, aż o mnie zapomnisz.
Aż obrócę się w pył, a moja dusza przestanie istnieć.
Bo moje marzenia spełnią się tylko z tobą.
Trzymaj się mocno, gdy mnie nie będzie.
Bo jak zadzwonisz do mnie, płacząc,
to wrócę pierwszym lotem, żeby cię uściskać.
Wiem, że dasz radę. Jesteś silna.
Zadbaj o bulwar pod moją nieobecność.
Kocham cię, Hasley Weigel, niezależnie od dystansu między nami.
Zawsze będę cię kochał. W tym życiu i w następnych.
Plama od pasty do zębów to był twój sposób na podryw, prawda, Weigel?
Zadziałał.
Dbaj o siebie i nie tęsknij za bardzo.
Na zawsze twój. Luke.
Niczym pióro porzucone przez wiatr
Niczym winyl, który kręcić się przestał
Jak tatuaż niedokończony
Istniejesz tylko na naszym bulwarze
A dziś ubieram się na czarno Gdy moją szyję oplata naszyjnik twój
Tak bardzo za tobą tęsknię Że śpiewają nawet światła
Już nie tańczę, bo nie zatańczę z tobą
Już śpię lepiej, bo mym snem jesteś ty
Wyłączamy światła, twoja twarz, moja twarz
Wspanialsze od ciebie nie może być nic
Już nie śpiewam Bo nie mogę śpiewać naszej piosenki
Gdy nie ma tutaj nas dwojga To ten świat jest jakiś mniejszy
Wyłączamy światła, twoja twarz, moja twarz
Wspanialsze od ciebie nie może być nic
WITAMY NA PORTALU STUDENCKIM
GRATULACJE! PRZYJĘTO CIĘ NA SZTUKI PIĘKNE
- Moja córeczka! - Wspaniale!
Wiedziałam!
Zmieniłam fryzurę, żeby spać lepiej
Moje ciało zapomniało Przez chwilę kim jestem
Ale nie mogę tego zrobić, nie wiem Nie wiem kim byłabym bez ciebie
Szukam na albumach podpowiedzi
Może ukryłeś się na rogu Tego przeklętego bulwaru
Ale nie mogę tego zrobić, nie wiem Nie rozpoznaję tego miejsca
A dziś ubieram się na czarno
Gdy moją szyję oplata naszyjnik twój
Tak bardzo za tobą tęsknię
Już nie tańczę, bo nie zatańczę z tobą
Już śpię lepiej, bo mym snem jesteś ty
Wyłączamy światła, twoja twarz, moja twarz
Wspanialsze od ciebie nie może być nic
Już nie śpiewam Bo nie mogę śpiewać naszej piosenki
Gdy nie ma tutaj nas dwojga To ten świat jest jakiś mniejszy
Wyłączamy światła, twoja twarz, moja twarz
Wspanialsze od ciebie nie może być nic
I wszystko wokół brzmi jak ty
Wszystko brzmi jak ty
Tak bardzo za tobą tęsknię Że śpiewają nawet światła
I wszystkie brzmią jak ty
Napisy: Bartosz Sobala