Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Voetbal heeft voor beroemde namen gezorgd.
Ze hadden allemaal één doel.
Doelpunten maken.
Maar je hebt ook spelers die willen dat de bal er niet ingaat.
Hoe gek ook, maar het is net of iedereen nu keeper wil worden.
Waarom?
Misschien komt het wel door één iemand.
Ik ga jullie het verhaal vertellen van ene Emiliano Martínez.
Ja, die vent die door iedereen Dibu wordt genoemd.
En de onderscheiding voor de beste keeper van het jaar…
…gaat naar de Argentijn Emiliano Martínez.
Mensen vragen me altijd wie mijn idolen zijn.
Of welke keeper ik als kind bewonderde.
Maar mijn moeder, die acht uur per dag schoonmaakte…
Mijn vader, een harde werker…
Dat zijn mijn idolen. Dank jullie wel.
BESTE KEEPER 2022
DIBU IS DE BESTE
Emiliano Martínez, de beste keeper van 't jaar.
DE BESTE
Dibu Martínez is uitgeroepen tot 's werelds beste keeper.
Dibu Martínez is opnieuw uitgeroepen tot beste keeper.
Daar droomt elke zesjarige van.
En dat was mijn doel.
NAAR EEN KORT VERHAAL VAN HERNÁN CASCIARI
Je kan er niks van. -We hebben niks aan je.
Je bent niks waard.
Ik was nooit bang voor de bal. En ik geef alles.
Ik zag een andere keeper en snapte niet waarom hij geen kans kreeg.
Ik heb alles doorstaan.
Ik wilde spelen. Ik zat in een donkere periode.
Hij heeft veel moeten opofferen.
Ik dacht echt dat hij ermee zou stoppen.
Hij was zo'n jochie dat de beste wilde worden.
Emiliano is mentaal sterk. En de reis maakte hem nog sterker.
Ja, het team is gekozen. Emiliano Martínez gaat spelen.
Emiliano spreekt voor zich. Hij krijgt de kans.
Hallo, vreemdeling.
Wat denk je dat Martínez kan brengen?
Hij heeft 't te danken aan de coach.
Je moet wel kabel-tv hebben om hem te zien spelen.
Wat gaat hij doen?
Totdat het klikte.
Ik zat al in het Argentijnse elftal. Onder-20 en Onder-17.
Hé, kampioen.
Ik bepaal of je een held wordt, of een schurk.
Ik zorgde voor positiviteit in het elftal.
Als ik de juiste hoek kies, heb ik 80% kans.
Ik vreet je op, bro.
Dibu is een persoonlijkheid.
Hij is knettergek. Als hij dat zegt…
…gebeurt het ook.
Hij is een aanwinst voor de groep.
Met zijn reddingen.
Zijn persoonlijkheid.
Zenuwachtig, hè?
Ik weet dat ze op me vertrouwen.
Ik wist dat mijn broer eerste keeper zou worden.
Dibu is 'n geweldig personage.
Hij gaf je het gevoel dat de tegenstander niet zou scoren.
In het doel wordt hij nog groter.
Al moet hij ervoor tegen de paal duiken.
Hij heeft een zesde zintuig.
Hij had iets.
Hij kent de echte reden.
Hij is geboren om keeper te worden.
Anderhalf miljard tv-kijkers kijken naar deze wedstrijd.
Argentinië tegen Frankrijk.
Laat me even dromen.
Messi's team tegen dat van Mbappé. -Wie gaat er winnen?
Toen ik het veld op liep voor de WK-finale…
…voelde ik een leegte in mijn maag die ik als prof nooit eerder had gevoeld.
Als je die reusachtige cup ziet…
…en die 70.000 toeschouwers…
…dan voel je de adrenaline stromen.
We geloven in jullie.
We geloven in dit team. Kom op, Argentinië.
Toen ik de mensen zag zingen…
…dacht ik aan mijn jeugd op het schoolplein.
gegroet, groots volk van Argentinië
SAGRADA FAMILIA SCHOOL MAR DEL PLATA, 2001
Je had Kleine Coco.
En iets verderop stond Ale, mijn grote broer.
De juf was de dirigent.
Toen ontdekte ik die knop.
Hé? Wat is dit?
Een knop op mijn navel?
Wat gebeurt er met me?
Hallo?
Ben je bevroren?
Wat raar.
Juf, wat is er aan de hand?
Ik snap het niet. Zeg eens wat.
Coco. Coco. Wakker worden.
Juf, Coco wil niks zeggen.
Komt het door mij?
Wat heb ik gedaan?
of zweer met eerbied te sterven
Wat was dat?
Ik ben overal geweest, maar Mar del Plata blijft mijn thuis.
's Morgens om zeven uur liep ik naar de bushalte.
Van het strand van Punta Mogotes naar de wijk Jardín…
…is 40 minuten lopen.
Op de fiets naar het voetbalveld, doelen met houten palen.
Ik was vaak samen met mijn broer.
De essentie van familie, zij die ons grootbrachten.
Zij leerden ons wat broederschap is. We waren onafscheidelijk.
Voor ons huis was een veldje.
Zo'n 15 meter lang. Daar voetbalden we de hele dag.
Wedstrijdjes, penalty's, aannemen, koppen, noem maar op.
Elke dag, en altijd met de bal.
Emi, op doel.
Ik wil in de spits.
Ik scoor, jij houdt ze tegen, oké? -Goed dan.
Lucas de Tank.
Brady de Muskiet.
Krullie Loquercio.
Diego Garello.
Linkspoot Suárez.
Ariel de Sloper.
Ariel over rechts.
De Sloper schiet en goal. Emiliano kan je uitvlakken.
Vlak voor de zestien. En een overtreding.
Hier, hier. Dat is beter.
Toto Bertoglio.
Een diepe en hoge voorzet.
Een keiharde kopbal.
Coco wil 'm blokken…
En een eigen goal. Van Kleine Coco.
Waarom?
Keepertje, dat is voor grote jongens. Kom lekker in het zand spelen.
Mooie pass van Toto.
De Sloper in volle sprint.
Wat ben je van plan?
Wat doe je?
Nee, niet doen. Ik vreet je op.
Wat een redding van Emiliano Martínez.
Ongelofelijk. Hoeveel handen heb jij?
Gewonnen. -Niet te geloven.
Hoe deed je dat? -Ongelofelijk. Je bent een ster.
Dat is je schoolbroek. Mam zal wel boos worden.
De Los Mostris zijn ouder dan ik. Ze zijn van '89, '90.
We zaten samen op school en voetbalden op het strand.
We noemden onszelf Los Mostris.
Het is moeilijk uit te leggen wat dat betekent.
In Argentinië, in Mar del Plata…
…wilden wij als groep een naam hebben.
En Los Mostris klonk gewoon wel lekker. 'Daar heb je Los Mostris.'
Los Mostris was onze club.
Emi, Toto, Diego, Ale en ik.
De broer van een vriend noemden ons Los Mostris.
Hé, Mostri.
Ze noemden ons Los Mostris. Dus die naam hielden we.
Dat woord bleef hangen.
We lieten het tatoeëren in het Arabisch.
We vertrouwden op de vertaler. We dachten dat er 'Mostri' stond.
Later in Engeland, in een sportschool met m'n broer…
…riep een Arabische jongen 'Mostri.' Toen wisten we het pas zeker.
Je had toen weinig internet. -Waarom in het Arabisch?
We waren nog jong.
Nu zouden we het in het Spaans doen.
We waren met z'n vijven en noemden elkaar 'Mostri'.
In onze wijk…
…had je overal veldjes.
We organiseerden toernooien voor de kids.
Ze voetbalden de hele dag. 's Morgens, 's middags.
Zelfs als het regende. Voetballen deden ze 't liefst.
Altijd met een bal, op jonge leeftijd al.
Jongens. Zijn jullie dat?
Is er iets?
Hoe was het op school?
We hebben gevoetbald.
3-0 verloren, maar Emi had 'n geweldige save.
Vertel eens.
Het was super, pap. Ik stopte 'm met mijn been.
O ja? stop deze dan maar.
Emiliano, wat is er met je broek gebeurd?
Dat is je schoolbroek. Wat moet je morgen nou aan?
Maar…
Ik heb al duizend keer gezegd dat je daarin niet mag voetballen.
En nu onder de douche.
Nou, gelukkig werd het geen 4-0.
Mijn pa was vaak weg.
Hij zat in de vis, als vervoerder.
Hij ging alle vismarkten af om zijn wagen te vullen.
Als we 's avonds uit school kwamen, was mijn moeder er.
Hij was mijn maatje.
'Mam, wat doe je? Laat mij dat maar doen.'
Toen ie vijf was, deed ie al boodschappen voor me.
Zo behulpzaam.
Kijk, Emi. Hoe vind je dit?
Wauw, mama. De mooiste broek van de hele wereld.
Ooit word ik wereldkampioen…
…en dan hoef je nooit meer te werken of te naaien.
Mijn kleine kampioen.
Hij wist zeker dat hij weg zou gaan, want hij zei:
'Als ik later voetballer ben, dan hoef jij niet meer te werken.'
Voetbal was het belangrijkste.
Als kind had ik niks met ijsjes kopen of vissen.
Ik wilde op zondag voetballen.
Daar keek ik de hele week naar uit.
Toen Emi klein was…
…riep ik: 'Nu slapen, je moet morgen vroeg op.'
Dan was het net of hij tegen iemand lag te praten.
Misschien een denkbeeldig vriendje, of gewoon in zichzelf.
Hallo, kampioen.
Wie ben jij?
Ik bepaal wie blij naar huis gaat of van verdriet niet kan slapen.
Ik droom.
Nee hoor, je bent wakker.
Maar ballen kunnen niet praten.
Ik kan nog meer. Hooghouden, naar de hoek duiken.
Daar hou ik van. Ik bepaal of je een held wordt, of een schurk.
Jij bestaat niet. -Wie zegt dat?
Dat jochie dat altijd op doel moet.
Jochie.
Wat is er, kampioen? Ben je bang voor me?
Waarom zou ik?
Ik wist gewoon dat ik het zou gaan maken.
Ik dacht nooit: als het niet lukt, ga ik in de haven werken.
Susana, de auto, Alberto.
De rode Jeep was m'n vaders eerste auto.
Ik herinner me nog…
Hij hield 'm schoon, maar er was altijd iets kapot.
Kom op, slaapkoppen. We gaan. -Ik kom.
Pas op voor de douche. Wat een luxe, hè?
Wanneer ga je dat gat maken?
Dat is om de vis nat te houden.
We stonden altijd vroeg op.
Mijn vrouw moest werken en ik reed met de kids naar de haven.
Ik bracht ze altijd weg.
Later, pap.
Papa haalt jullie weer op.
Dag, papa. -En gedraag je.
We zaten op de Sagrada Familia School, in de haven van Mar del Plata.
Emiliano was een lief kind, en een kletskous.
Hij was de grootste van de klas, met lange benen.
Hij rende altijd in 't rond.
Dan zei ik: 'Niet rennen, Emi.'
Hij hield van sport, maar deed ook z'n best op school.
Zeven keer één? -Zeven.
Zeven keer twee? -Veertien.
Zeven keer drie? -Eenentwintig.
Zeven keer vier?
Veel kinderen willen een superheld worden, om mensen te helpen.
Of ze willen verborgen schatten vinden.
Ja…
Nee…
Maar ik wilde de beste keeper van de wereld worden. Normaal toch?
Emi ging bij Urquiza voetballen, min of meer bij toeval.
Die hadden spelers nodig.
Ale was spits. Soms zei de trainer: 'Emi, doe je mee?'
Ale was van 1990, Emi van 1992.
Hij was nog jong. Iets van zeven, denk ik.
We kwamen een speler tekort. Maar hij wilde keepen.
En dus speelden we met één veldspeler minder.
En toen kon onze keeper een keer niet. Zo kwam Emi erbij.
Dat ik zo fanatiek ben, komt door mijn oudere broer.
Hallo daar, kampioen.
Waarom zeg je niks tegen me?
Aha, ons jochie is bang.
Hé. Kijk me aan, jochie.
Kijk me aan.
Ten eerste was Emiliano best wel groot.
En hij had een luide stem, wat best ongewoon was.
Alsof er nog een coach in het veld stond.
Soms zei de scheidsrechter wel eens:
'De tegenstander wil zijn ID zien, want ze denken dat hij ouder is.'
Zijn benen waren heel sterk.
Soms speelden ze om een flesje frisdrank.
Dan was elke hoek voor hem en won hij altijd.
Jorge Peta en Cacho Gonzalo trainden ons in het park.
Ze waren veeleisend.
De doelpalen waren shirts en rugtassen.
We hingen een bal in een boom…
…en dan moesten ze proberen die te pakken.
De ouders hielpen ook.
We trokken lijnen, maaiden het gras, trainden…
…en kwamen ze brengen en halen. Het was een mooie tijd.
Hij stopte al die penalty's.
Laat eens zien.
HOE DOET HIJ DAT?
Kom op.
We zaten heel kort bij Talleres.
Daarna bij San Isidro.
Bij San Isidro was hij al keeper.
Het was echt een goed team. Mar del Plata, '92.
Ik zat daar twee jaar. Via hen kon ik naar Buenos Aires.
Wat moeten we nou? -Elektra is verdubbeld.
En dan nog het schoolgeld. Wat moeten we nou?
School gaat absoluut voor.
Ik ben er klaar voor. -Voor wat?
Buenos Aires.
Ga slapen. Het is nog geen schooltijd.
Ik wil voor een grote club spelen.
Dat kost heel veel geld. De reis, het verblijf.
Ja, je mag je dromen volgen, maar nu al?
Ik snap het al.
Ik was altijd bezig met het eind van de maand.
Dan zette ik meteen geld opzij, voor elektra, gas en school.
Ik werkte in de haven als vervoerder. Dan heb je niet altijd werk.
Soms maakte ik woningen schoon, voor zomergasten.
Het was dus niet zo makkelijk.
Altijd geld opzij leggen, voor brood op tafel.
Ze zagen dat wij moesten werken voor wat we hadden.
Een huis, schoenen…
…handschoenen, schoolgeld, schoolboeken.
We lossen het wel op, toch? Dat doen we altijd.
Wat?
Gaan we naar Buenos Aires?
Ja, we gaan naar Buenos Aires. -Ja, we gaan.
Kom, we gaan.
We gingen eerst naar River Plate, maar die namen hem niet.
Toen naar Boca Juniors, maar daar redde hij 't ook niet.
Cacho Gonzalo zei toen:
'Er is een proeftraining bij Independiente.'
'Pepé, ik heb een jongen die je moet zien.
We komen uit Mar del Plata, we zijn onderweg.'
Ze wilden hun geluk beproeven.
Ze hadden het al geprobeerd bij River en Boca.
Ze zeiden dat ik hem moest zien.
Ik wist dat Pepé zijn idool was.
Oké, laat hem zich maar omkleden en hier komen.
Kom op, Emi.
Je kan het. Doe je best.
Ik weet nog heel goed hoeveel kids er waren.
Dan word je best onzeker.
Daar is Pepé.
San Luis, jij begint.
Weg.
Volgende.
Weg.
Volgende. Kom op.
Volgende. Nee.
Volgende.
Nu jij. Op doel.
Ik kende Emi van een toernooi, hij speelde voor San Isidro.
San Isidro had een goed team. Het werd 1-1.
Ik scoorde tegen hem.
De proeftraining ging echt goed.
Er was nog één test.
En nu? -De raket.
Hij vraagt om de raket. -Wat is dat?
De laatste test.
Niemand houdt die tegen. Echt niemand.
Hé.
Had je niet gedacht, hè?
Wat?
Nee…
Nee. Hè?
Je dacht een makkie, hè?
Hoe vaak je ook schakelt, het lukt je nooit.
Ik ga erin en jij ligt eruit.
Je levensdroom is voorbij.
Echt niet.
Ja…
Nee…
Als hij zijn spullen bij zich heeft, kan hij blijven.
Ik kon meteen blijven.
Het kwam als een schok en als een opluchting.
Ik zag zijn lichaamsbouw.
Met hard werken konden we een geweldige keeper van hem maken.
En wij gingen terug. We bespraken het als gezin.
Ik vond het erg moeilijk, maar dat was wat hij wilde.
Ik moet mijn moeder bedanken…
…want zij liet me naar Independiente gaan.
De slaapkamers zijn in de gangen.
We zijn met veel.
De badkamers zijn daar.
Kom vroeg, anders moet je een half uur wachten.
En vergeet 't dan maar.
Ik ben Ale, maar ze noemen me San Luis.
Daar kom ik vandaan.
Ik kom uit Mar del Plata, maar noem me maar Emi.
Tuurlijk, Emi.
Ik ken je wel ergens van.
Kom.
Ik ging naar de slaapzaal, en daar begon mijn leven.
Het huis voelde zo leeg, toen hij naar Independiente ging.
Zo voelde dat.
Ik denk dat Ale er het meest last van had, in stilte.
Hij worstelde.
Hij woonde niet meer thuis.
Ik was blij en verdrietig tegelijk, want ik was nu alleen.
Hij was elf en woonde niet meer bij ons.
Ineens waren we nog met z'n drieën. Hij was weg.
Sorry.
Ik besefte dat je soms egoïstisch moet zijn.
Ik dacht: voor hen ga ik het maken. Maar voor hen was het anders.
Dat ik het huis verliet, mijn broer alleen liet…
…m'n pa zonder een van zijn zonen.
Dat begreep ik pas naarmate ik ouder werd.
Toen dacht ik ineens: ik zit nu bij een profclub…
…en hier begint mijn carrière.
Dat was best wel moeilijk.
Ik bracht hem erheen…
…en het was zo moeilijk om hem achter te laten.
En eerlijk gezegd was het daar toen best wel sober.
Een kleine kamer met twee stapelbedden.
En ik dacht: waarom moet hij hier zijn?
Mijn moeder kwam langs en ging meteen de badkamers boenen.
Dit is jouw bed. Ik lig in het bed naast je.
Waar heb je zo goed leren keepen?
Niemand heeft ooit mijn raket gestopt.
Wat is je geheim? -Mijn geheim?
Ja, je geheim.
Ik heb geen geheim.
Ah, ik weet het al.
Wat weet je dan?
Waar ik je van ken. Je lijkt op Dibu.
Die van de tv.
Dibu.
Ale kwam met Dibu Martínez.
Ze hadden het erover dat ik op Dibu leek.
Ze plaagden me ermee. Dibu, dat stripfiguur.
Toen hij binnenkwam, was hij net die rooie met z'n sproeten.
Ik zei: 'Emi, je bent net Dibu.'
Ik vond hem echt geweldig. Hij was keeper, reed in een skelter.
Ik zei: 'Prima. Dibu kan alles.'
En die naam bleef hangen.
En dat is hoe iedereen hem nu nog noemt.
Ik zei toch dat we zouden winnen? -Laat maar zien.
Oké. 33. -Gewonnen.
Daar kijken we naar voetbal.
Barcelona staat nog steeds 1-0 voor.
Ronaldinho aan de bal.
Een perfecte bal op Messi. En dan…
Goal. Barcelona scoort.
Barcelona. Messi.
De rijzende ster.
Dit is een historische dag.
Onthoud die naam. Lionel Messi.
Eens speel ik met hem.
Kom op, Dibu.
Mam verzon excuses om me terug te laten komen.
Hij moest goede cijfers halen. Dus Emi deed heel erg z'n best.
Mam was altijd streng voor ons.
Ik sprak hem voor en na school.
Ze was veeleisend.
We mochten pas voetballen als we goed aten en goede cijfers haalden.
Om acht uur 's avonds belde ik hem op.
En dan moest hij opnemen.
En dat deed ie ook altijd.
Fysieke en technische training.
Sommige oefeningen kon hij nog niet.
Je had zo'n hoge horde.
Alle keepers sprongen eroverheen, maar ik niet.
Je bent op je 12e nog niet zo sterk als op je 28e.
Maar ik bleef het proberen, tot het me lukte.
Hij wilde hetzelfde kunnen als iedereen.
Zijn doel was gewoon de beste worden.
Hij gaf nooit op.
Ik had verwacht dat hij terug zou komen.
Je bent een vaderfiguur, met name voor de kids in de slaapzalen.
Pepé Santoro was niet alleen maar keeperstrainer.
Hij was de vader die ik in Buenos Aires niet had.
Hij zag dat ik het moeilijk had.
Hij begon onderaan, en luisterde heel goed naar onze tips.
Zijn trainingen waren echt goed…
…want op z'n 14e kwam hij in de Onder-15.
ARGENTIJNSE VOETBALBOND
Het nationale team heeft scouts die je elk weekend bekijken.
Ik deed het goed bij Independiente.
Je kreeg elk weekend een scorekaart.
Ik was Martínez de Wonderboy. Ik scoorde hoog.
Dat was mooi, want je wil natuurlijk elke wedstrijd spelen.
En toen werd ie gevraagd mee te trainen met het nationale team.
Niemand houdt ons tegen, Mostri.
Ik belde mijn moeder toen ik naar de kleedkamer liep.
Hij zei: 'Mama, ik ben gevraagd voor het nationale team.'
En toen zei ik: 'Ik word profvoetballer.'
Dat is wat ik altijd al dacht. Maar nu was ik er zo dichtbij.
Gelukkig konden we er samen heen.
Dat soort dingen vergeet je nooit.
Op m'n 16e werd ik gevraagd voor de Onder-17.
Op maandag, dinsdag en woensdag. Vrijwel elke maand.
Argentinië staat voor een nieuwe uitdaging.
Het Zuid-Amerikaanse kampioenschap voor Onder-17.
Martínez.
Geweldige redding van de keeper van Independiente.
Hij heet Dibu en het doel is in veilige handen.
De grote belofte van Argentinië schittert.
Emiliano Martínez redt.
Argentinië en Brazilië staan in de finale.
Niet te geloven. Weer Martínez.
Wat een actie van Martínez.
Hij speelde een goed toernooi.
En toen kwamen de mensen van Arsenal bij ons.
Een van hun scouts.
Dibu, er is iemand voor je.
Richard Law, scout van Arsenal.
Arsenal? Uit Sarandí?
Arsenal Football Club, Londen, Engeland.
Nee.
Hij zei:
'Ik moet naar Engeland voor een proeftraining.'
We stonden versteld.
We zeiden: 'Wauw, het wordt echt.
Weet je zeker dat je dit wilt?'
Mar del Plata is 400 kilometer van hier…
…maar dit is echt ver. Dan zie ik mijn familie niet meer zo vaak.
Dit is de kans van je leven, Emi. En die van je familie.
Daarom ben je hier toch?
Mijn droom was… Ik weet het niet.
Een groot huis voor mijn ouders.
Een auto voor mijn pa.
Goed, maar we gaan wel samen.
Daar gingen we dan, met onze bagage. Vol hoop en verwachtingen.
LONDEN, ENGELAND
Wie is dat? -Een Argentijntje.
Daar kom je wel achter.
Jullie winnen niet. -Je kan er niks van.
Niemand in de zestien. -Je stopt niks.
Sukkel. -Kom maar, jochie.
We vreten je op. -Je kan er niks van.
Nee…
Goed gedaan.
Maar je moet nog beter je best doen.
De coach kwam me feliciteren.
De jongen mocht blijven.
Die scout was er, en de voorzitter van Independiente.
Zo van: 'We gaan je verkopen om het stadion af te kunnen bouwen.'
Ze hadden het financieel moeilijk.
Soms denk je wel eens: verdorie.
Dat was toen ook. Dat aanbod was een geschenk uit de hemel.
Ik kreeg 25.000 pond tekengeld.
'Nu meteen?'
Het was voor de onkosten. We hoefden niks te verkopen.
Niet mijn plan, maar het was wel goed voor ons.
Het was niet echt leuk, omdat we niet meer samen waren.
Maar voor het voetbal en hemzelf, moest hij hier wel op ingaan.
Ik ging naar een Engels gastgezin, om de taal te leren.
De cultuur was heel anders.
Ik was niet van de feesten en zo.
Ze waren heel streng. We mochten niks.
Als ik 's avonds zat te gamen en ik moest plassen, dan zeiden ze er wat van.
En dan was het pas half tien.
Ik zei: 'Ik ben geen gevangene, ik ga terug naar Argentinië.'
'Nee, wacht.'
Ik zat zes maanden met mijn broer in een hotel.
Hij ging trainen en ik bleef daar.
We waren toen echt in vorm.
De hele dag in het krachthonk. -We waren echt zo gespierd.
Zijn broer was zijn maat, zijn vriend, alles. Echt alles.
Op mijn 18e heb ik een appartement gehuurd.
Ik ging naar Engeland om het financieel goed te hebben. Voor 't eerst.
Het was net een ruimteschip. Grijs, groot, perfect.
Het was eng. De bank was eng.
Zelfs de kou leek anders.
Hij had de pech dat hij internationals voor zich had.
Hij vertelde me waar hij mee te maken had.
Zoals vechten tegen degradatie.
Arsenal bleef hem uitlenen. Dat is lastig voor een voetballer.
Hij wilde international worden.
Maar hij kreeg de kans niet omdat hij niet speelde.
Je voelt je in de maling genomen.
Maar hij bleef aan zichzelf werken, voor als hij die kans zich krijgen.
Hij trainde als een beest.
Ik snapte niet waarom hij geen kans kreeg.
Ben je moe, Emi? Wat dacht je?
Dat je hier iemand zou zijn? 'Goedemorgen, meneer?'
Nee, je moet aan het werk. Ik denk niet dat je het redt.
Dit wordt zo zwaar.
De dagen waren lang en grijs.
Het regende constant. En ik speelde niet.
Ik zat op de bank, of werd uitgeleend.
Waarom kreeg ik geen kans? Ik trainde goed.
Wedstrijden, trainen, alleen zijn, reizen. Maar ik hield vol.
Ik kon alleen niet accepteren dat ik niet speelde.
Hij werd steeds sterker. Mentaal, en als keeper.
Hij blijf maar trainen. Als een beest.
Het belangrijkste was dat hij in zichzelf geloofde.
Vertrouwen in je sterke punten, je capaciteiten.
Werken aan je zwakke punten.
Ik heb veel te danken gehad aan een psycholoog.
Hij was wat ik nodig had.
Dat had ik echt nooit gedacht.
Maar ik schaamde me er niet voor.
En toen kwam Mandinha.
Hij at altijd alleen in een restaurant.
We kwamen daar vaak. Het eten was goed en ze spraken Spaans.
Het restaurant was van de familie van Mandinha.
Het restaurant heette Nelitos.
In Noord-Londen.
Ik had een appartement…
…in dezelfde straat als Emi.
Wat? Dat kan je niet menen.
Hoe kan dat nou? Ik heb de knop niet aangeraakt.
Kent u dat meisje op die foto?
Dat is Mandinha, de dochter van de eigenaar.
Ze was de dochter van de eigenaar en we deden niets.
Hallo, kan ik u helpen?
Een thee, graag.
Ik zag haar elke dag, een week lang in centrum Enfield.
Als ik een café in ging, of een restaurant, zat hij er.
Elke dag. Het was vast voorbestemd.
Ja, natuurlijk. Geen zorgen.
Ik zei tegen zijn vriend: 'Ik heb Emi al een paar keer gezien…
…maar hij duikt steeds weg. Hij wil me niet zien.'
En hij kende me. Al jaren.
Op een dag zei ze: 'Waarom zeg je me nooit gedag?'
Ik wist dat hij Argentijns was.
En Zuid-Amerikanen zijn normaal altijd zo vriendelijk.
Nee.
En toen kreeg ik een berichtje.
'Luister, ik ben gewoon verlegen.'
Zo is het begonnen.
Sorry. Neem me niet kwalijk.
Ik wilde vragen of je misschien een keer met mij koffie wil drinken.
Ja, heel graag.
Toen gingen we daten.
Hij zei: 'Ik heb een date.
Ze is van hier, uit Londen.
Met Latijns bloed. Haar moeder is een Braziliaanse, haar pa een Portugees.'
Ik weet niet hoe we communiceerden want hij sprak geen Engels.
Ze hielp me met mijn Engels.
Mandinha was een grote steun voor me in Engeland.
Ze was gewoon een echte vriendin.
Ik denk niet dat ik het zonder haar zover had geschopt in Engeland.
Als je weg van huis bent, zonder familie, alleen, met problemen…
Dat beïnvloedt je spel.
Arsenal gaat voor een nieuwe titel.
Wat een doelpunt. Weer een overwinning voor Arsenal.
In één jaar twee keer kampioen van Engeland.
Je kan 't, Emi.
Toen ik Emi ontmoette, zat hij bij Arsenal op de bank.
Er waren zelfs momenten dat hij zijn liefde voor 't voetbal kwijtraakte.
Hé, weet je hoe ze je noemen? Een langetermijnproject.
De eerste keeper is veel beter dan jij.
En hij heeft geen knop.
Dan maar terug naar Independiente.
Het was echt een dieptepunt.
Het waren moeilijke jaren.
Voor hem, met voetbal.
Ze heeft me zo goed gesteund.
Als ik down was, zei ze: 'Nee, nee.' Als ik te druk was: 'Nee, nee.'
Er waren momenten dat Emi niet eens wilde spelen.
Dan zei ik: 'Het is je werk, je moet.'
Ze is een gewoon meisje uit een geweldig gezin.
Voor mij, als topvoetballer…
…maakt je partner deel uit van je succes. Want het blijft teamwork.
Klaar om te gaan eten met mijn ouders? Of ben je weer verlegen?
Nee, ik moet je wat vertellen.
Nu? Je laat me schrikken.
Je moet iets weten. Maar hoe zeg je zoiets?
Ik ben er een goede keeper door geworden, maar ik weet niet meer hoe het werkt.
Emi, die superkracht…
…die je vertelt wat er gaat gebeuren…
…en die je groot maakt…
…zit hier en hier. Oké?
Er is geen knop.
Die knop was jij. Altijd al.
Ik was het.
Daar is ons langetermijnproject.
Gelukkig in de liefde, maar ongelukkig op het veld?
'Ik ben zo verliefd.'
Hé, jij. Stoppen.
Ze slapen hieronder. Stop.
Morgen verandert mijn verhaal, en het jouwe.
Nee…
Keepen vergt zoveel van je, en je moet wachten op je kans.
Een spits kan een paar minuten invallen en dan scoren.
Bij een keeper ligt dat anders. Je moet gewoon beter zijn.
Op de training was ik altijd goed.
Daar lag mijn enige kans.
Pass naar Kelechi Iheanacho…
Hij ging voor de keeper.
Het lijkt op een zware blessure voor Bernd Leno.
En invaller Emi Martínez loopt zich warm.
Hij heeft 't lastig, maar hij krijgt 'm toch bij Salah…
Mensen die een bepaald niveau bereiken hebben iets bijzonders.
Zo kan hij lezen wat zijn tegenstander gaat doen.
Wat een redding van Martínez.
Hij heeft een zesde zintuig.
Als hij op doel staat, zie je hem groter worden.
Als een soort superheld.
Harry Kane…
Alsof hij een knop had omgezet.
En Walters. Diouf. Buitenspel. -Wat een redding.
Competitie heeft me meer opgeleverd dan talent.
Talent heb ik altijd gehad. Volgens mijn pa had ik een toverstaf.
Emi had echt een toverstaf.
Hij blokte de bal, dook ervoor.
Maar er zijn maar weinig talenten die zoveel opofferen als hij.
Zo was hij altijd. En die therapie was goed voor hem.
Want het viel allemaal niet mee.
Door Santi werd alles anders.
Ik zei toen dat ik me nooit meer liet uitlenen.
Ik was altijd heel erg doelgericht.
En mijn doel was nu om me niet meer te laten uitlenen.
Mijn neefje was geboren en het WK was in juli.
We stonden in de kwartfinale en als echte fan, zei ik:
'Ik wil naar het WK.'
Ik zei: 'Dan gaan we toch.' Ik speelde toch weinig.
We gingen naar Rusland. Met z'n tweeën.
Maar we brachten ongeluk, want ze verloren.
En weer is Argentinië uitgeschakeld.
De volgende keer dan maar.
Ik snapte niet waarom mijn broer niet speelde.
Hij had echt de kwaliteiten.
En de juiste mentaliteit.
Het volgende WK zou ik er staan.
Dat werd vier jaar lang mijn doel.
Eerste keeper in Qatar.
In de kleedkamer…
…hing een briefje met wat hij dat seizoen wilde bereiken.
En dat lukte hem ook altijd.
Arsenal gaat voor haar 14e FA Cup.
Schot van Mason Mount. Wat een geweldige redding van Martínez.
Hij benadrukt weer eens hoe goed hij is.
Wat een redding van de Argentijn.
Je hebt een lange reis achter de rug.
Tien jaar om precies te zijn.
Je stond in de finale en nu kunnen jullie het gaan vieren.
Dankzij de man naast je. Als je er geen woorden voor hebt…
Ik vroeg aan hem: 'Ga je de cup voor ons winnen?
Want jij bent de aanvoerder.'
En mijn familie… -Respect voor hem.
Voor het eerst won hij een beker op het iconische Wembley.
Hij was nu echt bijna international.
Hij kon nu druk uitoefenen, toch?
Ze zagen een keeper die snel was, en goed positie koos.
Maar je had nog wel de legendarische Armani.
Die laat je niet zomaar vallen.
Net als Messi. Die drop je ook niet.
Martín Tocalli, de keeperstrainer, had met hem gewerkt.
Hij kende zijn persoonlijkheid.
Hij moest gewoon vaak spelen voor zijn club…
…en in zichzelf geloven.
Hij is absoluut uniek.
Emiliano is mentaal sterk. En de reis maakte hem nog sterker.
Franco en Gonzalo kunnen niet reizen…
…omdat ze positief getest hebben.
Emiliano Martínez gaat dus spelen.
Zijn niveau is gewoon goed.
Hij krijgt de kans.
Toen Scaloni…
…Emi belde…
…en zei dat hij onder de lat zou staan…
…was ik alleen thuis.
Ik ging met een thermoskan naar het plein.
Ik dacht aan alles wat hij als kind had gedaan.
Waarom kiest Scaloni voor hem?
Gaan we de Copa América winnen met een onbekende keeper?
Zo raar.
Als je geen tv hebt, weet je niet eens waar hij speelt.
Hoe kan een journalist geen onderzoek doen…
…naar de persoon waar hij het over heeft?
Ik heb het tegen jou.
Langetermijnproject.
Ook al gebruik je de knop niet meer.
Ik was niet nieuw voor het team.
Maar wel voor de fans en toeschouwers.
Ik had het allemaal al meegemaakt toen ik 14 was.
Toen Emi voor Argentinië ging spelen, hadden ze drie rugnummers.
Hij droeg zijn leven lang al nummer 26. Maar dat nummer was er niet.
Hij was zo verdrietig. Ik zei: 'Wat hebben ze dan wel?'
Ze hadden nummer 13 voor hem. En nog eentje. En nummer 23.
Ik zei: 'Santi is geboren op de 23e.'
'Dat is ook zo.'
Hij hing op en vroeg om nummer 23.
Dat is het dus geworden.
De Copa América is begonnen. Argentinië gaat voor de finale.
Na 28 jaar. Gaat het eindelijk lukken?
Een levenswerk bestaande uit zes wedstrijden.
Chili valt aan. Een kans… Daar komt Martínez.
Wat een persoonlijkheid. Scaloni heeft de juiste keeper gekozen.
Hij deed mee aan de Copa América toen ik zwanger was.
Mijn vrouw was zwanger.
Ik wilde zo graag bij de geboorte van onze dochter zijn.
Ik wilde geen enkele wedstrijd zien.
Ik was zo boos dat hij er niet was.
'Vanwege het virus kon het niet.'
Toen hij zei dat hij niet kon komen, dacht ik:
het zij zo. Ik ga gewoon gelukkig zijn.
Twee dagen na de geboorte speelden we tegen Ecuador.
Volgens mijn pa en broer bracht ze geluk.
Hij keek mee op zijn tablet.
Zo zag hij Ava.
Het was echt moeilijk om zo ver weg te zijn.
Ik zei: 'Wel winnen. Anders was dit allemaal voor niks.'
KWARTFINALE
Twee dagen later moest ik spelen. Ik was gedreven.
Hij ontwikkelde zich als speler, werd veel beter…
…kwam in het nationale elftal en alles ging heel goed.
En tegen Colombia…
HALVE FINALE
En penalty's moeten uitwijzen wie er naar de finale gaat.
Bij de penalty's, met mijn lengte en sprongkracht…
…dacht ik: als ik de goeie hoek kies, heb ik 80% kans.
Niks 50-50. Dan heb ik 80% kans dat ik 'm pak.
En de stand is 1-1.
Sánchez. Het is Dibu, Dibu Martínez. Martínez. Martínez.
Hij daagt niet iedereen uit op dezelfde manier.
Sommige spelers neemt ie serieus…
…en anderen daagt ie uit, om ze onzeker te maken.
Je lacht wel, maar je bent zenuwachtig.
De bal ligt. -Op de stip.
Ik heb je door.
Er zitten geen fans…
…maar de druk op de penaltynemer is groot.
Er praat iemand tegen je.
Vlak voor je aanloop.
Ik stop 'm toch wel. Ik vreet je op.
Martínez stopt 'm. Weer Dibu.
Als ik een penalty nam, zei hij altijd hetzelfde tegen me.
Ook als we moesten afwassen.
Ook voor 46 miljoen Argentijnen. Hij gaat er niet in.
Het was gewoon het moment.
Voor ons en voor hem.
Een save is hetzelfde als een goal.
Als hij 'm stopt, staan we in de finale. Cardona.
Dibu. Ongelofelijk. Martínez.
En toen stond Dibu er.
Argentinië staat in de finale.
Hij stond er en hielp ons.
Het is een uniek moment voor mij en mijn familie.
Ik ben net weer vader geworden en heb m'n dochter nog niet gezien.
Mijn grote droom is de cup winnen.
Ja, het was een moeilijke tijd voor de familie.
Hij was ver weg en kon zijn dochter niet vasthouden.
Sterker nog, het duurde nog drie weken voordat hij dat kon doen.
Het is nu of nooit, tegen Brazilië.
Hij zou elke bal gaan stoppen. Hij dacht aan niets anders.
Hij zou de grote ster worden.
Brazilië voor de gelijkmaker. Neymar geeft 'm voor.
Een geweldige redding van Martínez. Ongelofelijk.
En einde wedstrijd.
Na 28 jaar wint Argentinië weer een beker.
Messi zei het in de peptalk.
Dibu kon zijn dochter niet vasthouden, maar 't heeft geloond.
Dibu met de beker. Argentinië is weer kampioen.
Dankzij die kleine meid wonnen we de Copa América.
Het was een moeilijke periode, maar gelukkig wonnen ze.
Papa.
Lieverd, ik heb je gemist. Geef me een knuffel.
Elke keer als ik haar zie, zeg ik: 'Jij bezorgde ons de cup.'
Toen ik als eerste keeper naar het WK ging…
…deed ik alles om die te winnen.
Maar ik zei niet: 'Ik ga het WK winnen als de ster van Argentinië.' Nee.
Zo'n eikel ben ik niet. Achter elk proces zit een verhaal.
Het begin van een nieuwe droom. We zijn in Qatar.
Twee teams die een droom najagen.
En nog een schot.
En die zit erin. Wat een klap voor Argentinië. 2-1 voor Saudi-Arabië.
Het was doodstil in de kleedkamer.
Je hoorde de materiaalman de schoenen bij elkaar rapen.
Ik herinner het me nog, alsof ik het in slow motion zie.
24 UUR VOOR DE WEDSTRIJD TEGEN MEXICO
We gaan met 2-0 winnen. Denk daaraan.
Ik ga de beste zijn.
Na de winst tegen Mexico…
…wint Argentinië ook van Polen en staat eerste in de groep.
Krijgers staan op na tegenslagen. We zijn nu sterker.
KWARTFINALE ARGENTINIË - NEDERLAND
Van Dijk.
Dibu, Dibu, Dibu.
Dibu Martínez, fenomenaal.
Hij werd nog groter, als dat al kon.
Dibu, Dibu, Dibu Martínez.
Martínez stopt 'm weer.
Zo'n keeper geeft je een veilig gevoel.
Messi's team behoort nu tot de beste vier ter wereld.
Knuffels en tranen. We leken wel kinderen.
'Je hebt het weer geflikt.'
Het is altijd leuker als er iets goeds gebeurt.
De droom leeft voort. Het komt dichterbij.
Waarom zit Argentinië in de halve finale? -We hebben lef en passie.
We doen het voor 45 miljoen mensen.
Argentinië wint met 3-0 van Kroatië en staat in de finale.
De belangrijkste wedstrijd in 36 jaar voor Argentinië.
Argentinië in de finale tegen Frankrijk.
We stonden 2-0 voor…
…en ineens werden we overrompeld.
Mbappé. Doelpunt voor Frankrijk.
Mbappé maakt gelijk. De druk op Argentinië neemt nu toe.
Niet te geloven.
Een lijdensweg.
Argentijnen moeten altijd lijden. Zo is het nu eenmaal.
De laatste minuut… Het was een normale wedstrijd.
We zijn al 123 minuten bezig.
De laatste actie, Frankrijk in balbezit.
Otamendi ruimt op. Konaté achterin.
Otamendi zit mis, Kolo Muani haalt uit.
Na die misser gingen er twee seconden voorbij.
Frankrijk kan de wedstrijd beslissen.
Ik bevroor, ook al zag ik het.
Mensen om me heen schreeuwden.
Ik zat erbij als een standbeeld.
Ik liep niet uit, want dan kon ie stiften.
En hij kon 'm naar Mbappé spelen.
Ik bleef in het midden…
…en dwong hem te schieten.
Ik zei het toch. Ik bepaal of je een held wordt, of een schurk.
De bal raakte me hier, waar je die ster ziet.
Iets hoger en hij was erin gegaan.
En dan sta je vier jaar lang voor gek.
Het is de beste save ooit, gezien de context.
De finale om de wereldbeker…
…123 minuten gespeeld, en dan die redding van Emiliano.
Dat is gewoon een feit.
Dus een save is hetzelfde als een goal, hè?
Ik wilde die penalty's.
En daar is Coman.
Martínez. Martínez. Dibu Martínez. Kom op, Argentinië.
Argentinië staat voor met penalty's.
Ik dacht dat hij zou missen, niet dat ik 'm zou stoppen.
Daar komt ie.
En hij schiet naast.
Toen hij miste, voelde ik vreugde. Alsof ik het wist.
Tchouaméni schiet naast. Dans maar, Dibu.
Kom op, Argentinië. Montiel schiet.
Goal.
Argentinië is wereldkampioen.
Ze omhelzen elkaar. -Na 36 jaar is Argentinië…
Wereldkampioen.
Argentinië is wereldkampioen.
Ik liep het veld op…
…en we keken elkaar aan.
Soms zegt een blik meer dan duizend woorden, toch?
Je kan niet uitleggen wat je voelt.
Wat er ook gebeurt, als prof, die groep van het WK…
…met wie je 40 dagen samen was, dat vergeet je nooit meer.
Ik ben blij. Je doet het voor trots en passie.
En nu ga ik voor het recordaantal interlands.
Ik heb nog zo veel doelen.
Dank je wel, Dibu.
En hij komt uit Mar del Plata.
Dibu Martínez is de beste.
Hetzelfde haar als Dibu.
Hij is het bewijs dat alles mogelijk is.
Emiliano Dibu Martínez, gerespecteerd burger.
Je kijkt terug en zegt: 'Hij kwam van een klein veldje.'
Opoffering leidt tot glorie.
Hij probeerde altijd zijn doelen te halen.
Misschien duurde het lang. Of misschien ook wel niet.
Het hangt ervan af hoe je het bekijkt.
Hij blijft bij opa.
Het is ook ons succes.
Want achter elke speler zitten mensen die hem steunen.
Ale en ik proberen onze dromen waar te maken, net als Emi.
Voor mij betekent dat alles.
Ik…
Een leven van offers brengen, je omarmt het in twee seconden.
Hij is geboren om keeper te worden.
Mama, papa. We zijn kampioen.
Jongens. Zijn jullie dat?
Niet dat ze op hun kop krijgen, maar…
Jongens, hoe was het op school?
Ik vreet je op.
Stop deze maar eens.
Dat is je schoolbroek.
Wat moet je morgen nou aan?
Ik had het in de bus laten liggen, dus ik moest er iets op naaien.
Moet ik joehoe zeggen?
Joehoe, Emi.
Nee…
Wat doe je?
O nee. Nee.
Wat een luxe, hè?
Dat was het. Kom op.
Geweldig.
Vertaling: Richard Bovelander