Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
W historii piłki nożnej mnóstwo jest nazwisk
znanych głównie z jednego:
strzelania bramek.
Ale są też tacy, którzy próbują nie dać nam do niej wpaść.
Teraz każdy chce być bramkarzem, dziwne.
Czemu?
Ale może to przez tego jednego gostka.
Więc dziś opowiem wam historię Emiliano Martíneza.
Tak. Tego, którego wszyscy nazywają Dibu.
Nagrodę FIFA, The Best, dla najlepszego bramkarza sezonu
otrzymuje Emiliano Martínez z Argentyny.
Ludzie zawsze pytają o moich idoli.
Jakiego bramkarza podziwiałem jako dziecko, mówię wtedy:
„Widząc, jak moja mama pracuje jako sprzątaczka
przez osiem, dziewięć godzin…”
„Mój tata pracujący”…
„To oni są moimi idolami”. Dziękuję wszystkim.
Wygrał mundial i został najlepszym bramkarzem turnieju.
Emiliano Martínez, najlepszy bramkarz sezonu.
Najlepszy bramkarz Copa América 2021.
Zdobył nagrodę dla najlepszego bramkarza im. Jaszyna na gali Złotej Piłki.
I ponownie zdobył nagrodę The Best dla najlepszego bramkarza na świecie.
Marzy o tym każdy sześciolatek.
To był mój cel i byłem na to gotowy.
NA PODSTAWIE OPOWIADANIA HERNÁNA CASCIARIEGO
- Nie dasz rady! - Masz dziurawe ręce.
Palant! Żaden z ciebie bramkarz!
Nigdy nie bałem się piłki. Mam duże wymagania wobec siebie.
Nie wiedziałem, czemu nie grał mój brat.
Zawsze to wszystko znosiłem.
Ale nie mogłem znieść tego, że nie gram.
To wymagało wielu poświęceń. Nic z dnia na dzień.
Myślałam, że powie: „Mam dość, chcę wracać”.
Był dzieciakiem, który chciał zrobić karierę.
Wyróżnia go sposób myślenia. Ta podróż go wzmocniła.
Tak, mamy już skład. Zagra Emiliano Martínez.
Emiliano jest w dobrej formie. Może dostać szansę na grę.
Witaj, nieznajomy!
Mamy już dwóch bramkarzy, to po co ten Martínez?
Podobno taki był kaprys trenera!
Chyba tylko telemaniacy wiedzą, gdzie gra.
Co pokaże w bramce?
Aż w końcu zaskoczyło.
Nie jestem nowy w kadrze Argentyny.
Grałem na MŚ U-20 i U-17.
Cześć, mistrzu.
Ja robię z ciebie bohatera lub tego złego.
Wniosłem do drużyny pozytywną energię.
Dobrze wybrać stronę i mam 80% szans na obronę.
Zjem cię żywcem, stary.
Dibu ma charakter.
Jest szalony.
Jeśli tak mówi, to znaczy, że tak będzie.
Wniósł wiele dobrego do drużyny.
Dzięki swoim obronom.
Dzięki osobowości.
Denerwujesz się?
Nawet jak coś puszczę, wiem, że mi ufają.
Wiedziałem, że jak mój brat trafi do kadry, to już na dobre.
Dibu to świetna postać.
Przy nim czułeś, że przeciwnik może strzelać bezskutecznie.
W bramce staje się większy.
Jeśli musiałby wpaść na słupek, by obronić, to by to zrobił.
Ma szósty zmysł.
Miał w sobie coś.
On zna prawdziwy powód.
Urodził się, by być bramkarzem.
DIBU MARTÍNEZ DZIECIAK, KTÓRY POTRAFI ZATRZYMAĆ CZAS
Półtora miliarda widzów na całym świecie ogląda ten mecz.
Argentyna kontra Francja!
Pozwólcie mi pomarzyć!
Drużyna Messiego kontra Mbappé!
Kto zwycięży?
Wychodząc na finał mistrzostw świata,
czułem taką pustkę w żołądku, jak nigdy wcześniej.
Gdy widzisz ten ogromny Puchar Świata
i 60-70 tysięcy ludzi na stadionie Lusail,
zaczynasz czuć adrenalinę związaną z finałem.
Wierzymy w was.
Wierzymy w tę drużynę. No dalej, Argentyno!
Widok śpiewających ludzi przypomniał mi
dzieciństwo w Argentynie i boisko szkolne.
Chwała wielkiemu narodowi argentyńskiemu
SZKOŁA SAGRADA FAMILIA MAR DEL PLATA, 2001
Był tam mały Coco.
Niech będą wieczne laury…
A kawałek dalej Ale, mój starszy brat.
Jakie zdobędziemy…
Nauczycielka dyrygowała dzieciom.
…skąpani w chwale
Wtedy odkryłem przełącznik.
Koronowani chwałą żyjmy…
Co to jest?
Czemu mam w pępku przełącznik?
Co się ze mną dzieje?
Halo?
Zamroziło was?
Ale dziwne.
Proszę pani! Co się dzieje?
Nie rozumiem!
Niech ktoś coś powie!
Coco! Coco, obudź się!
Proszę pani, Coco mi nie odpowiada!
Nie wierzę! To ja?
Co zrobiłem?
Lub zginiemy na polu chwały!
Co to było?
15 STYCZNIA 1999
Byłem już chyba wszędzie,
ale Mar del Plata zawsze będzie moim miastem.
Chodzenie na przystanek autobusowy o siódmej rano, żeby pojechać do szkoły.
Spacer z plaży Punta Mogotes do dzielnicy Jardín
trwał 30 lub 40 minut.
Jazda rowerem na boisko z drewnianymi bramkami bez siatek.
Spędzałem z bratem dużo czasu.
Rodzice nauczyli nas prawdziwego braterstwa.
BRAT
Zawsze byliśmy nierozłączni.
Przed domem mieliśmy siatkę.
Miała chyba 15 metrów. Cały dzień odbijaliśmy o nią piłkę.
Zawody, karne, przyjęcia na klatę, główki, rabony, co tylko chcesz.
Graliśmy codziennie, zawsze z piłką.
Emi, idź na bramkę.
Ale ja chcę grać z przodu.
Ja strzelam gole, ty bronisz, żeby nie wpadły, dobra?
Dobra.
Lucas Czołg,
Komar Brady
Kędzior Loquercio
Diego Garello,
Pata Suárez,
Ariel Armageddon.
Ariel przejmuje piłkę z prawej strony.
Armageddon strzela, gol!
Emiliano zaskoczony.
Zbliża się Kędzior.
Faul. To był faul.
Tutaj, tutaj. Nie, lepiej… Tam, dobrze.
Toto Bertoglio.
Długie, bardzo wysokie dośrodkowanie.
- Co za główka! - Nie!
- Coco próbuje blokować…
- Samobój! - Nie!
Mały Coco.
Dlaczego?
Bramkarzyku, to gra dla dorosłych.
Wracaj budować zamki z piasku.
- Toto podaje! - Nie!
Nadciąga Armagedon.
A co ty tam kombinujesz?
Nie wolno… Co robisz?
Nie rób tego.
Zjem cię żywcem. Zjem cię żywcem!
Niesamowita obrona Emiliana Martíneza!
Niewiarygodne, Emiliano! Ile ty masz rąk?
Wygraliśmy! Chodźmy!
Niesamowite!
Co zrobiłeś? Jesteś gość!
To było niesamowite. Jesteś gwiazdą!
Twoje szkolne spodnie.
Mama da nam po uszach.
Mostri są starsi ode mnie. Urodzili się w 1989, 1990 roku.
Spędzaliśmy razem całe dnie w szkole, na plaży, na piłce.
Zaczęliśmy nazywać się „Mostri” i tak zostało.
Trudno wyjaśnić, co to znaczy.
W Argentynie, zwłaszcza w Mar del Plata,
jako dzieci chcieliśmy mieć jakąś nazwę, która nas określa.
I w końcu chyba najbardziej przyjęła się nazwa Mostri.
„Idą Mostri”.
Mostri to nasza mała paczka.
Emi, Toto, Diego, Ale i ja.
Brat przyjaciela i inni zawsze nazywali nas „Mostri”.
„Mostri”.
Z jakiegoś powodu zaczęli nas tak nazywać. I tak to przyjęliśmy.
To słowo się przyjęło.
Mamy je nawet wytatuowane po arabsku.
Zaufaliśmy wtedy tłumaczowi.
Myśleliśmy, że to jest „Mostri”.
Jakiś czas później w Anglii byliśmy z bratem na siłowni
podszedł Arab i mówi: „Mostri”.
I zrozumieliśmy, że to naprawdę znaczy „Mostri”.
Wtedy nie było Internetu.
Nie pytajcie, czemu po arabsku.
Byliśmy młodzi.
Może teraz zrobilibyśmy to po hiszpańsku.
Nie wiem, czemu po arabsku.
Ale jest nas pięciu
i wciąż mówimy do siebie „Mostri”.
W dzielnicy, w której Emi mieszkał,
boiska były zaledwie pięć ulic dalej.
Ciągle urządzaliśmy turnieje z dzieciakami z sąsiedztwa.
Cały dzień spędzali z piłką. Rano, po południu.
Czasem grali w deszczu. Zawsze lubili piłkę nożną.
Od najmłodszych lat biegali za piłką.
Chłopcy! To wy?
Coś się stało?
Cześć, chłopcy. Jak było w szkole?
Cześć, tato! Graliśmy na plaży.
Przegraliśmy 3:0, ale Emi świetnie obronił.
Emi, opowiadaj.
Było super! Zatrzymałem piłkę nogą i wybiłem.
Tak? To obroń tę. Zobaczymy, czy dasz radę.
Emiliano, co się stało z twoimi spodniami?
To twoje spodnie do szkoły. Co jutro założysz?
No bo…
Ile razy mówiłam, żebyś nie grał w piłkę w tych spodniach?
Obaj marsz pod prysznic!
Przynajmniej nie przegraliście 4:0.
Obroniłeś jedną.
Tata często wyjeżdżał.
Cały dzień pracował przy rybach. Był przewoźnikiem.
Jeździł od targu do targu, żeby zapełnić ciężarówkę.
Mamę widywaliśmy o 18.00 lub 19.00, gdy wracaliśmy ze szkoły.
Był moim towarzyszem. Zawsze mówił…
„Mamo, co robisz?
Zrobię to za ciebie”.
W wieku 4-5 lat
wsiadał na swój niebieski rower i jechał z torbą i pieniędzmi.
Był bardzo pomocny.
Zobacz, Emi. Co ty na to?
Mamo!
Teraz to najlepsze spodnie na świecie!
Kiedyś zostanę mistrzem świata
i nie będziesz musiała już pracować ani szyć.
Oczywiście, mój mały mistrzu.
Był przekonany, że wyjedzie, bo zawsze powtarzał mi:
„Kiedy zostanę piłkarzem, bo na pewno nim zostanę,
nie będziesz musiała pracować”.
Piłka zawsze była moim priorytetem.
Nawet jako dziecko odmawiałem lodów i wędkowania,
żeby grać w mojej drużynie w niedzielne poranki.
Czekałem na to przez cały tydzień.
Kiedy Emi był dzieckiem,
wołałam do niego:
„Idź spać. Musisz wcześnie wstać”.
I miałam wrażenie, że z kimś rozmawia.
Może miał wymyślonego przyjaciela albo mówił do siebie na głos, nie wiem.
Cześć, mistrzu.
Kim jesteś?
Ja decyduję, kto wraca do domu szczęśliwy,
a kto smutny i nie może zasnąć.
To mi się śni.
Nie. Nie śpisz.
Ale ty mówisz, a piłki nie mówią.
Nie tylko mówię. Też podbijam, latam i rozrywam siatki.
Uwielbiam rozrywać siatki.
To ja robię z ciebie bohatera lub tego złego.
- Ty nie istniejesz. - I kto to mówi?
Stawiają cię na bramce, bo jesteś najmłodszy.
Dzieciuch.
Co jest, mistrzu? Boisz się mnie?
Czemu miałbym się ciebie bać?
Zawsze czułem, że mi się uda.
Nigdy w to nie wątpiłem, nie mówiłem:
„Najwyżej będę pracował w porcie”.
Susana, samochód, Alberto.
Czerwony jeep był pierwszym autem taty.
Pamiętam, że zawsze był…
Tata zawsze go mył, ale zawsze coś było zepsute.
Chłopcy! Wstawajcie, śpiochy! Jedziemy!
Już idę!
Uważajcie na wbudowany prysznic. Co za luksus, prawda?
Tato, kiedy naprawisz tę dziurę?
Jest po to, żeby ryby były mokre w czasie dostawy.
Wstawaliśmy wcześnie rano.
Żona pracowała,
a ja musiałem zabierać dzieci do portu o szóstej rano.
Jeśli musiałem gdzieś jechać, brałem ich ze sobą.
Do zobaczenia.
Tata po was przyjedzie.
Pa, tato. Kocham cię.
Tylko bądźcie grzeczni.
Chodziliśmy do Sagrada Familia,
typowej szkoły w porcie Mar del Plata.
Emiliano był bardzo słodkim dzieckiem, prawdziwą gadułą.
Był najwyższy w swojej klasie i miał długie nogi.
Zawsze biegał jak szalony.
I powtarzanie: „Emi, nie biegaj, Emi”.
Skupiał się na sporcie, ale nie zaniedbywał nauki.
Siedem razy jeden?
Siedem!
Siedem razy dwa?
Czternaście!
Siedem razy trzy?
Dwadzieścia jeden!
Siedem razy cztery? Dwadzieścia osiem.
Siedem razy pięć?
Wiele dzieci marzy o byciu superbohaterem, by pomagać ludziom.
Albo o byciu wielkim odkrywcą, by znaleźć ukryte skarby.
Tak!
Nie!
A ja chciałem być najlepszym bramkarzem na świecie.
Normalne, co?
Emi zaczął grać w Urquizie trochę przypadkowo,
bo brakowało im dzieci.
Ale grał jako napastnik.
Trener pytał czasem: „Emi, chcesz zagrać z chłopakami?”.
Ale urodził się w 1990, a Emi w 1992.
Zaczynał młodo w Urquizie, miał sześć lub siedem lat.
Chciał być w bramce, nawet jak brakowało nam zawodnika.
Graliśmy bez jednego, bo on chciał być bramkarzem.
Bramkarz zachorował i nie mógł grać w niedzielę.
Emi go zastąpił i już został.
Nie wiem, czy byłbym tak ambitny,
gdybym nie miał starszego brata.
Witaj ponownie, mistrzu!
Czemu się nie odzywasz?
A wiem! Boisz się.
Patrz na mnie, dzieciaku!
Patrz na mnie!
Tak!
Po pierwsze Emiliano był bardzo duży jak na swój wiek.
Miał też donośny głos, co było nietypowe w jego wieku.
Mówiliśmy, że był jak drugi trener na boisku.
Na niektórych meczach sędzia podchodził i mówił:
„Trener drużyny przeciwnej chce zobaczyć jego legitymację,
bo nie wierzy, że ma tyle lat”.
Miał imponującą siłę nóg.
Czasem grał z kolegami o napój.
Latał od słupka do słupka i zawsze ich pokonywał.
Jorge Peta i Cacho Gonzalo trenowali nas w parku przed meczami.
Byli wymagający.
Bramki robiliśmy z plecaków i swetrów.
Wieszaliśmy piłkę na drzewie.
Każdy mógł pociągnąć za sznurek, by ją podnieść lub opuścić.
Rodzice zawsze pomagali.
Malowaliśmy boisko, kosiliśmy trawę, trenowaliśmy chłopców,
odwoziliśmy ich, bo niedzieli by nie starczyło.
To było wspaniałe.
To bramkarz, który obronił wszystkie karne.
Pokaż.
JAK ON TO ROBI?
No dalej!
W Talleres byliśmy bardzo krótko.
Potem trafiliśmy do San Isidro.
Był już bramkarzem w San Isidro.
To była bardzo dobra drużyna, Mar del Plata, rocznik 1992.
Byłem z nimi rok lub dwa.
Mieli jakieś znajomości, żeby zabrać nas na testy do Buenos Aires.
- Nie wiem, co robić. - Dwa razy wyższy rachunek za prąd.
Prąd, szkoła dzieci, gaz. Co robimy?
Ale dzieci muszą chodzić do szkoły. To jest najważniejsze.
Jestem gotowy.
- Na co? - Na wyjazd do Buenos Aires.
Idź spać. Szkoła jest dopiero rano.
Chcę grać w dużym klubie.
To dużo pieniędzy.
Podróż, pobyt tam.
Tak, synu. Chcę, żebyś spełniał marzenia, ale teraz?
Jasne, rozumiem. Nie martwcie się.
Zawsze ostrożnie podchodziłam do wydatków. Żyłam od wypłaty do wypłaty.
Dzieliłam pensję
i odkładałam pieniądze na prąd, gaz, szkołę.
Pracowałem w porcie jako przewoźnik. Wiecie, jak to jest.
Czasem miałem pracę, a czasem nie.
Czasem dorabiałam, sprzątając mieszkania ludzi,
którzy przyjeżdżali latem.
To wymagało wielu poświęceń. Nic z dnia na dzień.
Oszczędzaliśmy, byleby było jedzenie.
Dzieci wiedziały, że rodzice pracują, żebyśmy mieli to, co mamy.
Dach nad głową, nowe korki,
rękawice, opłaty za szkołę, podręczniki.
Jakoś sobie poradzimy, prawda? Zawsze dajemy radę.
Więc jedziemy do Buenos Aires?
- Tak, jedziemy! - Tak, jedziemy!
Chodź, mały. Jedziemy!
ARGENTYNA MAR DEL PLATA
BUENOS AIRES - 398
Najpierw zabraliśmy go do River Plate,
ale niestety się nie dostał.
Potem pojechaliśmy do Boca Juniors, ale tam też się nie udało.
Cacho Gonzalo powiedział nam:
„Jest nabór do Independiente”.
„Pepé, mam chłopaka, którego chciałbym ci pokazać.
Jesteśmy z Mar del Plata i jedziemy w waszą stronę”.
Powiedział, że przyjechali spróbować szczęścia.
Wcześniej byli na testach w Riverze i w Boca.
„Zanim wyjedziemy, chcemy, żebyś go zobaczył”.
Wiedziałem, że to jego idol. Wiedziałem, kim jest.
„Dobrze, niech się przebierze i przyjdzie tutaj”.
KLUB ATLÉTICO INDEPENDIENTE AVELLANEDA, ARGENTYNA
Dawaj, Emi, synu!
Dasz radę! Daj z siebie wszystko!
Pamiętam mnóstwo dzieciaków na testach w Independiente.
Wtedy myślisz sobie: „Nie mam szans”.
Pepé idzie!
Dobra, San Luis, kopiesz.
Nie.
Następny.
Nie.
Następny. No już.
Następny. Nie.
O Boże! Następny!
Twoja kolej, mały. Na bramkę.
Jechałem na turniej z Independiente i tam poznałem Emiego.
On grał w San Isidro.
San Isidro miał dobry zespół. Zremisowali 1:1.
Strzeliłem mu gola.
Testy szły dobrze, bardzo dobrze.
Została tylko jedna rzecz.
Co teraz?
Rakieta.
Poprosił o rakietę.
A co to jest rakieta?
Ostateczny test.
Nikt nie broni rakiety.
Nigdy!
Co?
Nie spodziewałeś się tego, co?
Co?
Nie.
Myślałeś, że będzie łatwo?
Nieważne, ile masz przełączników, nie dasz rady.
Wpadnę do bramki, a ty wylecisz z testów.
Twoje marzenie właśnie się skończyło.
Nie tym razem!
Tak!
Nie!
Jeśli ma swoje rzeczy, może zostać. Pójdzie do internatu.
Powiedział, że mogę zostać.
To był szok i totalna euforia.
Widziałem jego kondycję.
Dzięki ciężkiej pracy i technice mógł zostać świetnym bramkarzem.
I tyle. Wróciliśmy.
Omówiliśmy to w rodzinie.
Trudno było mi go puścić, ale wiedziałam, że tego chce.
Muszę podziękować za to mamie,
bo to ona pozwoliła mi iść do Independiente.
WITAJCIE
Pokoje są wzdłuż tych korytarzy.
Jest nas tu sporo.
Łazienki i prysznice są tam.
Ale przychodź wcześnie, bo będziesz czekał pół godziny.
Inaczej zapomnij.
Jestem Ale, ale wszyscy mówią na mnie San Luis, bo jestem z San Luis.
Jestem z Mar del Plata, ale wolę, jak mówią na mnie Emi.
Jasne, Emi.
Ale skądś cię kojarzę.
Dobra, chodźmy.
Poszedłem do internatu z torbą
i zacząłem tam nowe życie.
W domu zrobiło się pusto, gdy poszedł do Independiente.
Tak się czułam.
Chyba Ale zniósł to najgorszej, ale cierpiał w milczeniu.
Bardzo to przeżywał.
Z czasem zrozumiałem, że go nie ma.
Byłem szczęśliwy i smutny jednocześnie, bo zostałem sam.
Miał 11 lat i już z nami nie mieszkał.
Było nas czworo, a zostało troje. Odszedł.
Przepraszam.
Z wiekiem zrozumiałem, że czasem jesteśmy samolubni.
Myślałem: „Robię to dla nich”.
Ale nie wczuwałem się w ich sytuację.
Opuściłem dom, zostawiłem brata samego,
a tatę bez swojego jedynego dziecka.
Z wiekiem się z tym pogodziłem.
Wtedy dotarło do mnie: „Jestem w profesjonalnym klubie.
Tu zaczyna się moja kariera”.
Trudno było się z tym pogodzić.
Wiozłam go tam za pierwszym razem
i trudno było mi go tam zostawić samego.
Szczerze mówiąc, to były bardzo spartańskie warunki.
Mieliśmy bardzo wąski pokój z dwoma łóżkami piętrowymi.
Myślałam: „Dlaczego on musi tu być?”.
Pamiętam, że mama nie mogła znieść widoku tego miejsca.
Chciała sprzątać łazienki.
To twoje łóżko.
Ja śpię obok.
Powiesz, gdzie nauczyłeś się tak bronić?
Nikt nigdy nie obronił mojej rakiety.
Jaki jest twój sekret?
Mój sekret?
Tak, twój sekret.
Nie mam żadnego.
Wiem.
Wiesz? Co wiesz?
Wiem, skąd cię znam.
Wyglądasz jak Dibu.
Ten z telewizji.
Dibu.
To ksywa od Alego, mojego przyjaciela.
Mówili, że wyglądam jak Dibu.
Zaczęli się ze mnie nabijać i nazywać Dibu, jak w kreskówce.
Gdy przyjechał, był rudy i piegowaty.
„Emi, wyglądasz jak Dibu”.
Pamiętam ten serial. To była fajna postać.
Był bramkarzem. Jeździł gokartami.
Przystanąłem na to, bo on potrafi wszystko.
I tak zostało. „Dibu”.
I od tamtej pory wszyscy tak go nazywają.
Mówiłem, że wygramy piątką pucharów?
Real envido.
Przyjmuję. 33.
Tak! Wygraliśmy!
Tam oglądamy piłkę nożną.
Barcelona prowadzi 1:0. Messi jest już na boisku.
Ronaldinho ma piłkę.
Zobaczcie tę idealną asystę do Messiego. A teraz nad głowami…
Barcelona strzela gola!
Barcelona! Messi! Tak! Messi!
Strzela wschodząca gwiazda.
To historyczny dzień.
Zapamiętajcie to nazwisko: Lionel Messi.
Pewnego dnia z nim zagram.
Chodź, Dibu.
Mama szukała pretekstów, by wrócił do domu.
Jak dostał trójkę, musiał wracać.
Więc Emi starał się zadowolić mamę.
Mama zawsze trzymała mnie i brata na krótkiej smyczy.
Rozmawiałam z nim przed i po szkole.
Zawsze była bardzo wymagająca.
Zabraniała nam grać, jeśli nie zjedliśmy i nie mieliśmy dobrych ocen.
O 20:00 dzwoniłam do niego na telefon stacjonarny.
Musiał odbierać z telefonu na korytarzu.
Zawsze odbierał.
Trenowaliśmy fizycznie i technicznie.
Były ćwiczenia, które chłopcy robili z łatwością,
ale on nie potrafił.
Był taki płotek,
który wszyscy bramkarze przeskakiwali,
ale ja nie potrafiłem.
W wieku 12 lat nie ma się takiej siły jak w wieku 28 lat.
Skakałem przez przeszkodę, rozpaczliwie, aż do skutku.
Za wszelką cenę chciał dorównać innym.
Chciał osiągnąć coś wielkiego.
Nigdy się nie poddał.
Myślałam, że powie: „Mam dość. Chcę wrócić”.
Jesteś jak ojciec
dla dzieciaków z internatu.
Pepé Santoro nie był tylko trenerem bramkarzy.
Był dla mnie jak ojciec, którego nie miałem w Buenos Aires.
Widział, jak się staram i jak mi ciężko.
Zaczynał od zera.
Słuchał wszystkich naszych rad.
Musiał go dobrze przygotować,
bo w wieku 14 lat trafił do reprezentacji U-15.
ARGENTYŃSKI ZWIĄZEK PIŁKI NOŻNEJ
Reprezentacja ma skautów, którzy oglądają cię co weekend.
W młodzieżówce Independiente dobrze mi szło.
Pamiętam, że co tydzień dawali nam karty wyników.
Zawsze byłem Martínezem Cudotwórcą. Co weekend dostawałem wysoką ocenę.
To było piękne,
bo myślisz głównie o grze w każdym meczu dla swojego klubu.
A dostać powołanie na treningi z reprezentacją
to coś wyjątkowego.
Razem nikt nas nie powstrzyma, Mostri!
Pamiętam, jak dzwoniłem do mamy po drodze z internatu do szatni.
Powiedział: „Mamo, słuchaj. Dostałem powołanie do kadry”.
Wtedy pomyślałem: „Zostanę zawodowcem”.
Zawsze tak myślałem,
ale wtedy myślałem: „Jestem już blisko”.
Na szczęście mogliśmy cieszyć się tym razem.
Takich rzeczy się nie zapomina.
Gdy skończyłem 16 lat, trafiłem do U-17.
Jeździłem tam w poniedziałki, wtorki i środy,
co miesiąc.
MISTRZOSTWA AMERYKI POŁUDNIOWEJ U-17 CHILE 2009
Argentyna rozpoczyna Mistrzostwa Ameryki Południowej U-17.
Martínez!
Świetna interwencja bramkarza Independiente!
Nazywają go Dibu. To pewne ręce w bramce.
Argentyński talent błyszczy w mistrzostwach Ameryki Południowej.
Emiliano Martínez ratuje ten mecz!
Argentyna i Brazylia w finale mistrzostw Ameryki Południowej U-17.
Niesamowite, Martínez! Znowu Martínez!
Świetny występ Emiliano Martíneza!
Świetnie zagrał w Chile.
Wtedy odwiedzili nas ludzie z Arsenalu.
Jeden z ich skautów.
Dibu, ktoś do ciebie.
Richard Law, skaut Arsenalu.
Arsenalu? Tego z Sarandí?
Arsenal F.C., Londyn, Anglia.
Nie!
Kiedy powiedział
„Może będę musiał pojechać na tydzień do Anglii na testy”,
byliśmy w szoku.
Wtedy pomyśleliśmy: „To się dzieje naprawdę”.
„Jesteś pewien, że chcesz to zrobić?”.
Mar del Plata jest 400 km stąd,
ale to jest za daleko.
Długo nie zobaczę rodziny.
To twoja szansa na zmianę życia, Emi.
I życia twojej rodziny.
Nie po to tu przyjechałeś?
Moim marzeniem było… Nie wiem.
Zawsze chciałem mieć duży dom dla rodziców
albo samochód dla taty.
Dobrze, ale jedźmy razem.
Spakowaliśmy się i pojechaliśmy. Z nadziejami i oczekiwaniami.
LONDYN ANGLIA
- Kto to? - Argentyńczyk.
Zaraz zobaczycie, kim jestem.
Nie pokonasz nas!
Masz dziurawe ręce!
- Nie ma cię w tej bramce! - Jesteś słaby w karne!
- Głupek! - No dalej, dzieciaku!
- Zjemy cię żywcem! - Jesteś do niczego!
Nie!
Dobrze ci poszło,
ale musisz się bardziej postarać, dużo bardziej.
Trener mi pogratulował
i powiedział, że chłopak zostaje w klubie.
Był tam skaut Arsenalu i prezes Independiente.
Powiedzieli: „Musimy cię sprzedać, żeby dokończyć stadion”.
W domu z pieniędzmi było krucho.
Wiecie, jak to jest, mówicie: „A niech to”.
I to się właśnie stało.
Oferta Arsenalu była jak dar z niebios.
Dali mi 20 czy 25 tysięcy funtów za podpisanie kontraktu.
„Dostanę pieniądze od razu?”
To miało pokryć wszystkie wydatki.
Żeby nie trzeba było sprzedawać vana ani domu.
Nie planowałem tego,
ale finansowo mi się opłacało.
To było przykre, bo zostaliśmy rozdzieleni,
ale pod względem piłkarskim i osobistym
musiał wykorzystać tę szansę.
Umieścili mnie u angielskiej rodziny goszczącej,
żebym nauczył się języka.
To była inna kultura.
Nie lubiłem imprezować ani nic takiego.
W internacie były surowe zasady. Nie mogliśmy nic robić.
Ale grałem na PlayStation,
a gdy o 22.00 schodziłem do łazienki, to mnie uciszali.
A była dopiero 21:30.
Powiedziałem: „Nie mam aresztu domowego.
Wracam do Argentyny”. I złapałem torbę.
„Nie, poczekaj”.
Pół roku mieszkałem w hotelu z bratem.
On trenował, a ja zostawałem w hotelu.
Byliśmy w najlepszej formie w życiu.
Trenowaliśmy rano, po południu i wieczorem.
I tylko to.
Byliśmy napakowani.
Jego brat był jego towarzyszem, przyjacielem, wszystkim.
Był dla niego wszystkim.
Dopóki nie wynająłem mieszkania, gdy miałem 18 lat.
Przyjechałem do Anglii po stabilność finansową.
Po raz pierwszy w życiu.
Był jak statek kosmiczny. Szary, ogromny, idealny.
Przerażający. Ławka była przerażająca.
Nawet zimno było inne.
Miał pecha, bo przed nim grały tam same międzynarodowe gwiazdy.
Opowiadał mi, gdzie musiał grać i co musiał znosić.
Na przykład spadek z ligi lub walkę o utrzymanie.
Arsenal ciągle go wypożyczał.
To trudne dla piłkarza.
Chciał być bramkarzem reprezentacji.
Ale nie miał szansy,
bo nie grał.
Masz wrażenie, że ktoś się z tobą bawi.
Ale budował to, czego potrzebował.
Siłę na moment, gdy nadarzy się okazja.
Widziałem, jak trenował. Był jak potwór.
Nie rozumiałem, dlaczego nie dostaje szansy.
Zmęczony, Emi?
A co myślałeś?
Że jak umiesz powiedzieć „good morning” to będziesz tu rządził?
Nie! Czeka cię jeszcze dużo pracy!
I chyba raczej nie dasz rady.
Jest tak ciężko!
Dni były długie, szare.
Ciągle padało.
A na dodatek nie grałem.
Siedziałem na ławce albo byłem wypożyczany.
Myślałem: „Czemu nie dają mi szansy, skoro dobrze trenuję?”.
Rywalizacja, treningi, samotność, podróżowanie.
Znosiłem to.
Ale nie mogłem znieść tego, że nie gram.
Z czasem stał się silniejszy psychicznie i piłkarsko.
Nigdy nie przestał trenować. Zawsze był bestią pod tym względem.
Kluczowe było to, że wierzył w siebie.
Wierzył w swoje mocne strony i w swoje umiejętności.
I pracował nad wadami, każdy jakieś ma.
W dużej mierze dzięki pomocy psychologa.
To bardzo mi pomagało.
Nigdy wcześniej o tym nie myślałem.
Nie bałem się powiedzieć: „Potrzebuję tego”.
Aż pojawiła się Mandinha.
Będąc tam sam, chodził do restauracji.
Często tam chodziliśmy. Jedzenie było dobre.
I mówili po hiszpańsku.
Okazało się, że restauracja należała do rodziny Mandinhy.
Restauracja nazywała się Nelitos,
była w północnym Londynie.
Tam kupiłam mieszkanie, a Emi mieszkał na tej samej ulicy.
Co? Nie wierzę! Naprawdę!
Jak to możliwe? Nic nie zrobiłem. Nie dotknąłem przełącznika.
Przepraszam, zna pan tę dziewczynę ze zdjęcia?
Oczywiście, to Mandinha, córka właściciela.
Tak, była córką właściciela, ale to nic nie zmieniło.
Coś podać?
Poproszę herbatę.
Przez tydzień codziennie widziałem ją w centrum Enfield.
Był w kawiarni.
Mijałam restaurację, a on tam był.
Zawsze tam był.
Nie wiem czemu, ale myślę, że to było przeznaczenie.
Oczywiście. Tak, tak, nie martw się.
Tak to…
Widziałam go tyle razy, że mówię jego przyjacielowi:
„Widziałam Emiego kilka razy,
ale on spuszcza wzrok za każdym razem, gdy mnie widzi.
A przecież mnie znał. Od lat.
Kiedyś powiedziała: „Codziennie cię widzę, a ty się nie witasz”.
Wiedziałam, że jest z Argentyny.
Myślałam: „Przecież Latynosi są zwykle bardzo przyjaźni”.
Nie!
Emi napisał mi wtedy:
„Nie jestem niegrzeczny. Jestem nieśmiały”.
Tak to się zaczęło.
Przepraszam.
Chciałem zapytać, czy poszłabyś kiedyś na kawę.
Tak, bardzo chętnie.
Zaczęliśmy się spotykać.
Potem powiedział nam: „Spotykam się z dziewczyną.
Jest stąd, z Londynu.
Jej rodzice mają latynoską krew.
Jej matka jest Brazylijką, a ojciec Portugalczykiem”.
Szczerze mówiąc,
nie wiem, jak się dogadywaliśmy, bo on nie mówił po angielsku.
Pomogła mi nauczyć się angielskiego.
Mandinha była dla mnie wielkim wsparciem w Anglii.
Była jak przyjaciółka.
Nie sądzę, żebym wytrzymał i zaszedł tak daleko w Anglii,
gdyby nie ona.
Gdy jesteś daleko od domu i rodziny, sam, z problemami,
to zawsze wpływa na twoją grę.
Arsenal będzie walczyć o kolejny tytuł.
Niesamowity gol! Co za triumf Arsenalu!
Arsenal po raz drugi zostaje mistrzem Anglii.
Dasz radę, Emi!
Gdy poznałam Emiego, był w Arsenalu, ale nie grał.
Bywały chwile, gdy tracił miłość do piłki.
Słuchaj. Wiesz, jak cię nazywają?
Projekt długoterminowy.
Bramkarz z pierwszego składu jest od ciebie lepszy.
I nie ma przełącznika!
„Wrócę do Independiente. Nie dam rady”.
To był najgorszy moment w mojej karierze.
To były dla nas bardzo trudne lata.
Dla niego, pod względem piłkarskim.
Ona zawsze mi pomagała.
Upominała mnie, jak miałem doła albo ogarniał mnie huraoptymizm.
Bywały momenty, kiedy Emi był smutny, nie chciał grać,
a ja mówiłam: „To twoja praca. Musisz grać”.
Jest twardo stąpającą po ziemi dziewczyną z dobrej rodziny.
Dla mnie, piłkarza na takim poziomie,
partnerzy stanowią dużą część sukcesu,
bo ostatecznie chodzi o pracę zespołową.
Gotowy na kolację z moimi rodzicami?
Nie mów, że znowu się wstydzisz.
Nie, tylko muszę ci coś powiedzieć.
Teraz? Nie strasz mnie.
Musisz coś o mnie wiedzieć. Nie wiem, jak to powiedzieć.
Dzięki temu tu jestem i jestem dobrym bramkarzem,
ale ostatnio nie umiem tego używać.
Emi, supermoc,
która pozwala ci wiedzieć, co się wydarzy, zanim się wydarzy,
to, co czyni cię wielkim,
masz tutaj i tutaj. Jasne?
Nie ma żadnego przełącznika.
To ty. To zawsze byłeś ty.
To zawsze byłem ja.
Patrzcie, kto wrócił. Projekt długoterminowy.
Szczęście w miłości, ale nie na boisku?
„Jestem taki zakochany”.
Ty! Przestań!
Przestań! Ludzie na dole śpią!
Jutro moja historia się odmieni. Twoja też.
Nie!
Bycie bramkarzem jest niewdzięczne. Trzeba czekać na okazje.
Nie jak z napastnikiem,
który może wejść na trzy minuty i strzelić gola.
„Ale napastnik”. A bramkarz to inna bajka.
Czekasz na kontuzję albo grasz świetnie.
Dobrze mi szło na treningach.
To była moja jedyna szansa.
Do Kelechiego Iheanacho…
Prosto w bramkarza.
To może być poważna kontuzja Bernda Leno.
Bramkarz rezerwowy Arsenalu, Emi Martínez, szykuje się do wejścia.
Piłka nie była dla niego łaskawa, ale podał ją do Salaha…
Ludzie, którzy osiągają pewien poziom na skalę światową,
mają coś wyjątkowego.
On potrafi czytać gracza przed sobą,
osobowość, która będzie strzelać.
…obrona Martineza.
Ma szósty zmysł.
Dla mnie, kiedy stoi na bramce, robi się większy,
jakby zmieniał się w superbohatera.
Harry Kane…
Coś mu przeskoczyło w głowie i nigdy się nie zatrzymał.
Walters wzdłuż słupka. Diouf. Spalony. To była świetna interwencja.
Rywalizacja dała mi więcej niż talent.
Zawsze miałem talent do piłki nożnej.
Według taty mam magiczną różdżkę.
Emi zawsze miał magiczną różdżkę.
Zawsze miał paradę, potrafił blokować i wyciągać.
Są tysiące utalentowanych ludzi, ale niewielu się poświęca.
Zawsze taki był.
Przez lata terapia pomogła mu
pokonać rozłąkę, bo to nie jest łatwe.
Myślę, że wszystko zmienił Santi.
Gdy urodził się Santi, obiecałem, że koniec z wypożyczeniami.
SANTI, 2 MIESIĄCE
To mnie napędzało, zawsze byłem zorientowany na cel.
A moim celem było to, żeby nie przenosić się z klubu do klubu.
Urodził się mój bratanek, a w lipcu był mundial.
Awansowaliśmy do 1/8 finału i jako kibic kadry powiedziałem:
„Chcę pojechać na mundial”.
Więc mówię: „Jedziemy”.
Pojechaliśmy, bo nie grałem zbyt wiele.
Pojechaliśmy do Rosji, tylko we dwóch.
Przynieśliśmy pecha. Przegraliśmy.
Byliśmy załamani.
Argentyna znowu odpadła z mistrzostw.
Następnym razem się uda.
Nie wiedziałem, czemu nie grał mój brat.
Emi miał wszystkie potrzebne cechy.
I był nastawiony, by tam grać.
Ale muszę bronić na kolejnych mistrzostwach.
Przez kolejne cztery lata
skupiałem się na tym, by być pierwszym bramkarzem.
W szatni klubowej
zawsze trzyma kartkę z tym, co chce osiągnąć w danym sezonie.
I zawsze to osiąga.
Arsenal walczy o 14. Puchar Anglii.
Strzał Masona Mounta. Pierwsza obrona.
Martínez wyciągnął się jak struna!
Po raz kolejny pokazuje klasę w bramce.
Co za parada Argentyńczyka Martíneza!
Długo walczyłeś o miejsce w drużynie.
Zajęło ci to całą dekadę.
Zagrałeś w finale.
Teraz możesz z rodziną świętować wygraną w Pucharze Anglii,
w dużej mierze dzięki niemu.
Jeśli możesz to opisać…
Przed meczem zapytałem go: „Wygrasz dla nas ten mecz?”.
„Bo jesteś kapitanem”. I wygrał.
- A co do mojej rodziny… - Wielki szacunek dla tego człowieka.
Po raz pierwszy zdobył trofeum na Wembley,
najbardziej kultowym stadionie w Anglii.
Kamień spadł mu z serca. Był blisko kadry narodowej.
To był dodatkowy atut, by wywrzeć presję na kadrze.
Zobaczyli, że jest bramkarz, który jest szybki i umie się ustawiać.
Ale na bramce stała legenda, Armani.
Jak można było go zastąpić?
To jak wejść po Messim. Jak można zastąpić Messiego?
Trener bramkarzy Martín Tocalli znał go z pracy z nim.
Znał jego osobowość.
Emi musiał tylko regularnie grać w klubach
i uwierzyć w siebie.
Jest wyjątkowy? Tak.
Emiliano wyróżnia się mentalnością.
Ta droga go wzmocniła.
Franco i Gonzalo nie mogą podróżować,
bo ich testy PCR wciąż są pozytywne.
Zagra Emiliano Martínez.
Poziom Emiliano jest jasny.
I może dostać szansę na grę.
Kiedy Scaloni
powołał Emiego
i powiedział, że będzie bramkarzem reprezentacji Argentyny,
byłem sam w domu
i poszedłem do parku z termosem.
Wspominałem jego dzieciństwo.
MARTÍNEZ BRAMKARZEM REPREZENTACJI
BEZPIECZNE RĘCE W BRAMCE?
Wygramy Copa América z nieznanym bramkarzem?
To dziwne.
„Nikt o nim nie słyszał”, chyba jak nie interesujesz się piłką.
Trudno mi uwierzyć, że dziennikarz nie sprawdza
osoby, o której zamierza pisać.
Nie odwracaj się! Mówię do ciebie!
Wciąż jesteś projektem długoterminowym!
Nawet jeśli już nie używasz przełącznika!
Nie byłem nowy w kadrze.
Ale byłem nowy dla kibiców i widzów.
Ale dla mnie gra w reprezentacji
była jak treningi w AFA w wieku 14 lat.
Gdy Emi zaczął grać dla Argentyny,
miał trzy numery.
Całą karierę grał z numerem 26.
Powiedział: „Nie ma numeru 26”.
Był taki smutny.
Pytam: „Jakie inne numery są dostępne?”.
Powiedział, że 13 i jeszcze jakiś.
I że jest też numer 23.
Powiedziałam: „Emi, Santi urodził się 23”.
„Racja! To ten wezmę!”.
Rozłączył się i poszedł po numer 23.
Więc było jasne, że to będzie 23.
Copa América trwa!
Argentyna chce dojść do finału!
28 lat! Czy w końcu wygrają?
Całe życie pracy sprowadzało się do pięciu meczów.
Chile atakuje. Groźna sytuacja… Martínez broni!
Ma charakter. Scaloni słusznie wybrał bramkarza.
Pojechał na Copa América, gdy byłam w ciąży.
Moja żona była w ciąży.
Chciałem być przy narodzinach córki.
Nie chciałam oglądać żadnych meczów.
Byłam bardzo zła, że go nie było.
„Przez wirusa. Nie mogę przyjechać”.
Kiedy powiedział, że nie może przyjechać,
pomyślałam:
„Tak jest i już. Będę szczęśliwa i koniec”.
Córka urodziła się dwa dni przed meczem z Ekwadorem.
Tata i brat powiedzieli: „To twoja szczęśliwa maskotka”.
Oglądał poród na tablecie.
Tak zobaczył Avę.
Było mi ciężko, że nie mogłem być przy niej.
Powiedziałam: „Musicie wygrać.
Bo inaczej to wszystko było na marne. Rozumiesz?”.
ĆWIERĆFINAŁ
Dwa dni później grałem mecz i pomyślałem: „Nie pokonacie mnie”.
Rozwinął się jako zawodnik, bardzo się poprawił,
dostał się do reprezentacji i wszystko szło naprawdę dobrze.
A w meczu z Kolumbią…
PÓŁFINAŁ
Rzuty karne między Argentyną a Kolumbią zdecydują o awansie do finału.
W rzutach karnych
przy moim wzroście i sile nóg pomyślałem:
„Dobrze wybrać stronę i mam 80% szans na obronę”.
Nie 50 na 50. Wybrać dobrą stronę, a na 80% obronię.
W rzutach karnych jest 1:1.
Sánchez! To Dibu, Dibu Martínez! Martínez! Martínez!
Nie wszystkich prowokuje tak samo.
Niektórych traktuje poważnie, jak trzeba,
a innych prowokuje, żeby stracili pewność siebie.
- Śmiejesz się, ale jesteś zdenerwowany. - Tak.
- Piłka jest z przodu. - Na oznaczeniu.
Udawaj głupka. Znam cię.
Wyobraź sobie, że nie ma kibiców,
ale to wciąż dodatkowa presja dla strzelającego.
Jest cicho. Ktoś do ciebie mówi.
Nawet gdy podchodzisz do piłki, on wciąż mówi.
Spokojnie, obronię to. Zjem cię żywcem, stary.
Martínez broni! Dibu znowu! Dibu!
Wiesz, ile karnych mu strzelałem? I tak samo mówił do mnie.
Nawet przy zmywaniu naczyń.
A co dopiero w obronie Argentyny.
Nie mogła wpaść.
Wydaje mi się, że to wyszło naturalnie,
bo dla nas i dla niego
obrona jest jak gol.
Jeśli obroni, jesteśmy w finale. Cardona!
Dibu! Niesamowite! Niewiarygodne! Martínez! Martínez!
Wtedy pojawił się Dibu.
Argentyna! Argentyna w finale Copa América!
Wtedy zaczął się wyróżniać i bardzo nam pomagać.
Naprzód, Argentyno Zwyciężymy
To wyjątkowy moment dla mnie i mojej rodziny.
Cztery dni temu zostałem ojcem, a jeszcze nie widziałem córki.
Spełniam marzenie o wygraniu trofeum z reprezentacją.
To był trudny czas dla rodziny.
Wyobraźcie to sobie.
Nie mógł przytulić córki.
Ava się urodziła
i minęły trzy tygodnie, zanim mógł ją przytulić.
LIPIEC 2021 31 CZERWCA – NARODZINY AVY
Teraz albo nigdy przeciwko Brazylii. Dalej, Argentyno!
Wiedział, że obroni wszystko. Nie miał innej myśli w głowie.
Miał być gwiazdą.
Brazylia próbuje wyrównać. Neymar, dobre dośrodkowanie, wybicie.
Martínez z niesamowitą obroną! Co za występ!
Teraz albo nigdy!
Po 28 latach
Argentyna zdobywa trofeum!
Messi mówił to przed meczem.
Dibu nie mógł przytulić córki, ale jego wysiłek się opłacił.
Dibu podnosi trofeum, a Argentyna znów jest mistrzem!
Powiedziałem: „Widzisz? Wygraliśmy dzięki córeczce”.
To był trudny czas, ale przynajmniej wygrali.
Tata!
Cześć, skarbie! Tęskniłem za tobą.
Przytul mnie, mocno.
Za każdym razem, gdy ją widzę,
mówię: „To dzięki niej wygraliśmy Copa América”.
Gdy zostałem gwiazdą Argentyny i miałem grać na mundialu,
skupiłem się na tym, co muszę zrobić, by wygrać.
Ale nie mówiłem: „Wygram mundial w Katarze
jako gwiazda Argentyny”. Nie.
Mam metodę, ale nie jestem nadęty.
Bo każda metoda ma swoją historię.
Zaczyna się nowe marzenie. Jesteśmy w Katarze.
Dwie drużyny gonią marzenie.
Kolejny strzał! Co za gol!
To ogromny cios dla Argentyny. Wielki smutek.
2:1 dla Arabii Saudyjskiej.
W szatni po meczu panowała cisza.
Słyszeliśmy, jak kitman zbiera korki.
Odgłosy kołków.
Mam to w pamięci. Jakby w zwolnionym tempie.
24 GODZINY PRZED MECZEM Z MEKSYKIEM
Będzie 2:0 z Meksykiem.
Zapamiętajcie.
Będę najlepszy na mundialu.
Po zwycięstwie z Meksykiem
Argentyna pokonała Polskę 2:0 i wygrała grupę.
Wojownicy rodzą się z porażek. Jesteśmy teraz silniejsi.
ĆWIERĆFINAŁ ARGENTYNA KONTRA HOLANDIA
Van Dijk!
Dibu, Dibu, Dibu!
Dibu Martínez, fenomenalny!
Jeszcze bardziej urósł w oczach, jeśli to w ogóle możliwe.
Dibu, Dibu, Dibu Martínez!
Martínez broni! Znowu to zrobiłeś!
Taki bramkarz daje poczucie bezpieczeństwa.
Drużyna Messiego wśród czterech najlepszych na świecie.
Uściski, łzy, byliśmy jak dzieci.
„Znowu nam pomogłeś”.
Zawsze miło, gdy dzieje się coś dobrego.
Marzenie się spełnia! Jest coraz bliżej!
Czemu zagracie w półfinale?
Bo jesteśmy odważni, mamy pasję, serce i gramy dla 45 milionów ludzi.
Argentyna rozgromiła Chorwację 3:0 i jest w finale.
To najważniejszy mecz
argentyńskiej drużyny od 36 lat.
Argentyna walczy z Francją o mistrzostwo świata.
Prowadziliśmy 2:0, wszyscy szczęśliwi,
a potem, jak to już nami jest, nagle nas przytkało.
Mbappé! Gol dla Francji!
Mbappé wyrównuje wspaniałym golem. Argentyna pod presją.
Nie wierzę.
To dopiero cierpienie.
Argentyńczycy zawsze muszą cierpieć.
Tak to już jest.
W ostatniej minucie to była zwykła gra, normalna.
123. minuta dogrywki.
Ostatnia akcja meczu, piłka dla Francji.
Otamendi wybija.
Konaté z tyłu. Patrzcie!
Otamendi pudłuje, Kolo Muani strzela!
Od pudła Otamendiego minęła sekunda lub dwie.
To był punkt meczowy, decydujący moment dla Francji.
Widziałam to, ale zamarłam.
Słyszałam krzyki wokół mnie. Krzyki, skakanie.
A ja byłam jak posąg, bez wyrazu.
Nie wybiegłem do bloku,
mógłby mnie przelobować.
Nie cofnąłem się. Podałby wtedy do Mbappégo.
Zostałem na środku,
gdzie mogłem wywrzeć presję i zmusić go do strzału.
Mówiłem. To ja decyduję, czy zostaniesz bohaterem, czy tym złym.
Piłka uderzyła mnie tutaj, gdzie jest gwiazda.
Trochę wyżej i piłka wpadłaby do bramki.
I przez cztery kolejne lata wyglądałbym jak idiota.
To najlepsza obrona w historii ze względu na kontekst,
bo to był finał mistrzostw świata,
po 123 minutach gry.
Emiliano świetnie to rozegrał.
Mówię to, bo jestem o tym przekonany.
Czyli obrona to jak strzelenie gola, co?
Chciałem rzutów karnych.
Dawaj, Coman! Coman.
Martínez! Martínez! Dibu Martínez!
Naprzód, Argentyno!
Argentyna ma przewagę w serii rzutów karnych.
Myślałem, że nie trafi pod presją. Że nie trafi, a nie że obronię.
Strzela!
Nie trafił! Nie trafił!
Gdy nie trafił, poczułem radość.
„Spudłował, tak jak myślałem”.
Strzał Tchouaméniego niecelny!
Tańcz, Dibu, tańcz!
Dalej, Argentyno! Montiel strzela!
Gol!
Argentyna mistrzem świata!
Koledzy go obejmują!
Po 36 latach Argentyna…
Mistrzowie świata!
Argentyna mistrzem świata.
MISTRZOSTWA ŚWIATA FIFA
Po finale weszłam na boisko.
I tylko na siebie patrzyliśmy.
Czasem spojrzenie mówi więcej niż tysiąc słów, prawda?
Nie da się opisać tego, co czujesz.
Naprzód, naprzód, Argentyno
Co by nie było, pod względem zawodowym,
zapamiętamy te 40 dni Mistrzostw świata w bazie na uniwersytecie z drużyną.
Jestem szczęśliwy. Robisz to z dumy i z pasji.
Chcę być bramkarzem z największą liczbą występów w reprezentacji.
Mam wiele celów do osiągnięcia.
Jesteś najlepszy, Dibu! Dziękujemy!
Duma Mar del Plata.
Dibu Martínez jest najlepszy.
Fryzura i farbowanie Dibu.
Udowodnił, że wszystko jest możliwe.
Emiliano Dibu Martínez, wybitny obywatel.
Patrzysz wstecz i mówisz: „Przyszedł z małego boiska”.
Poświęcenie prowadzi do chwały.
Zawsze dążył do celu.
Zajęło mu to dużo czasu? Może.
A może nie, nie wiem,
zależy, jak na to spojrzeć.
Jest. Zostanie z dziadkiem.
Jego sukces to sukces rodziny,
bo za każdym zawodnikiem stoi ktoś, kto go wspiera.
Z Alem zawsze staramy się spełniać marzenia. Tak jak Emi.
Dla mnie to naprawdę wiele znaczy.
Ja…
Całe życie poświęceń, a to wszystko zamyka się w dwie sekundy.
Urodził się, by być bramkarzem.
Mamo, tato! Jesteśmy mistrzami!
Chłopcy! To wy?
Nie krzycząc na nich, tylko: „Chłopcy…”
Cześć. Jak było w szkole?
Zjem cię żywcem!
To obroń tę.
Twoje szkolne spodnie.
Co jutro założysz?
Zostawiłam w autobusie, więc musiałam załatać te spodnie.
Muszę mówić „hura”?
Hura! Dalej, Emi!
Nie!
Co ty robisz? Nie!
O nie!
Co za luksus, prawda?
Dobra! Wystarczy! Jest!
Super!
Napisy: Paweł Zatryb