Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Futbol tarihi bize birçok büyük isim verdi.
Hepsinin de tek bir gayesi vardı, gol atmak.
Ama bizi kurtarmaya, durdurmaya ve içeri sokmamaya çalışanlar da var.
Her nedense şimdilerde herkes kaleci olmak istiyor, değil mi?
Neden acaba, ha?
Belki de tek bir kişi sebebiyledir.
Bugün size Emiliano Martínez'in hikâyesini anlatacağım.
Evet, hani şu herkesin Dibu dediği adam.
FIFA sezonun en iyi kalecisi ödülünü kazanan
Arjantinli Emiliano Martínez.
İnsanlar bana hep kimleri idol olarak gördüğümü
ya da çocukken hangi kalecilere hayran olduğumu sorar.
Hep şöyle derim, "Annemin sekiz dokuz saat temizlik yapışını görmek…
Babamın çalıştığını görmek…
Benim idolüm onlar işte." Teşekkürler.
Dünya Kupası şampiyonu ve turnuvanın en iyi kalecisi.
Emiliano Martínez, sezonun en iyi kalecisi.
2021 Copa América'nın en iyi kalecisi.
Ballon d'Or töreninde Dibu Martínez en iyi kaleci olarak Yaşin Ödülü'nü aldı.
Dibu Martínez bir kez daha dünyanın en iyi kalecisi seçildi.
Altı yaşından beri her çocuğun hayalidir bu.
Benim de hedefimdi ve hazırdım.
HERNÁN CASCIARI'NİN KISA HİKÂYESİNDEN UYARLANMIŞTIR
-Yapamazsın! -Kova gibi kalecisin.
Hıyar! Senden kaleci mi olur!
Toptan hiç korkmazdım. Kendimi her zaman zorlarım.
Başka bir kaleci görmüştüm ve neden şans bulamadığını anlamamıştım.
Hiçbir şey beni yıldıramaz.
Oynamamayı kabullenemiyordum. Çıkmaz bir durumdaydım.
Çok fedakârlık yapıldı. Her şey bir gece olmadı.
"Yetti artık, geri dönmek istiyorum" demesini bekliyordum.
Büyük bir topçu olma hedefiyle gelmiş bir çocuktu.
Emiliano'yu öne çıkaran şey düşünce yapısı.
O yolculuk onu güçlendirdi.
Evet, kadro belirlendi. Emiliano Martínez oynayacak.
Emiliano'nun seviyesi belli. Oynama fırsatı bulabilir.
Merhaba yabancı!
İki kaleci varken Martínez neyi değiştirecek?
Her şeyi hocasına borçlu diyorlar.
Bu adamın maçlarını normal kanallarda bulamazsınız.
Kalede ne yapacak?
Ta ki iş yoluna girene kadar.
Arjantin millî takımına yabancı değilim.
U20 ve U17 Dünya Kupası'na gitmiştim.
Hey şampiyon.
Kahraman mı, kötü adam mı olacağına ben karar veririm.
Millî takıma pozitiflik aşıladım, biliyorum.
Köşeyi tutturursam kurtarma şansım %80.
Seni mahvedeceğim dostum.
Dibu acayip bir adam.
Tam bir çılgın.
Sana bir şey dediyse de dediğini gerçekten yapar.
Bence genel olarak takıma çok iyi bir katkı sağladı.
Önce kurtarışlarıyla.
Sonra da kişiliğiyle.
Gerginsin, değil mi?
Kurtarsam da kurtarmasam da bana güvenirler.
Kardeşim millî takıma seçildiği gün kaleyi bırakmayacağını biliyordum.
Dibu harika bir karakter.
Rakip şut çekse de gol atamayacaklarını hissettirirdi.
Kaleye geçince daha da büyüyor âdeta.
Topu kurtarmak için direğe çarpması gerekse bile çekinmezdi.
Altıncı hissi var.
Bence onda bir şeyler vardı.
Gerçek sebebi biliyor.
Kaleci olmak için doğmuş.
EMI MARTÍNEZ ZAMANI DURDURAN ÇOCUK
Tüm dünyada bir buçuk milyar izleyici şu anda bu maçı izliyor.
Arjantin-Fransa maçı!
Bırakın da biraz hayal kuralım.
Messi'nin takımı Mbappé'nin takımına karşı.
Kim galibiyete uzanacak?
Dünya Kupası finaline çıkarken
içimde profesyonel olarak hiç yaşamadığım bir boşluk duygusu hissetmiştim.
Ama o dev Dünya Kupası'nı
ve Lusail Stadyumu'ndaki 60-70 bin insanı görünce
kupa finalinin adrenalinini hissetmeye başlıyorsunuz.
Size inanıyoruz beyler.
Bu takıma güveniyoruz. Haydi Arjantin!
İnsanların millî marşı söylediğini görmek
bana Arjantin'deki çocukluğumu ve okul bahçemi hatırlattı.
Büyük Arjantin halkına selam olsun
SAGRADA FAMILIA OKULU MAR DEL PLATA, 2001
Küçük Coco vardı.
Zaferlerin ebedî olsun…
Biraz ileride de abim Ale vardı.
Kazanmayı bildiğimiz…
Öğretmen, çocukları yönlendiriyordu.
…bildiğimiz…
İşte düğmeyi o zaman keşfettim.
Şanla taçlanmış yaşayalım…
Ha? Bu da ne?
Göbeğimde neden bir düğme var benim?
Bana ne oluyor böyle?
Merhaba?
Dondunuz mu?
Bu çok garip.
Öğretmenim! Neler oluyor?
Anlamıyorum.
Bir şey söyleyin!
Coco! Coco, uyansana.
Öğretmenim, Coco cevap vermiyor.
Olamaz! Bunu ben mi yaptım?
Ne yaptım ben? Ne yaptım?
Ya da şanla ölmeye ant içelim
Bu da neydi böyle?
15 OCAK 1999
Bütün dünyayı gezdim
ama Mar del Plata hep memleketim olarak kalacak.
MAR DEL PLATA ARJANTİN
Okula gitmek için sabah yedide otobüs durağına yürürdüm.
Punta Mogotes plajından Jardín mahallesine yürümek
30-40 dakika sürerdi.
Tahtadan ve ağsız kaleleri olan futbol sahasına bisikletle giderdim.
Abimle beraber çok vakit geçirirdik.
En başta bizi büyüten anne ve babamız bize kardeşliği öğretmişti.
Hiç ayrılmazdık.
Evimizin önünde tel örgü vardı.
15 metre uzunluğunda falandı. Top bütün gün oraya buraya gidip gelirdi.
Maçlar, penaltılar, göğüs kontrolü, kafalar, rabonalar, aklınıza ne gelirse.
Her gün bu oyunları oynardık, top hep işin içindeydi.
-Emi, sen kaleye geç. -Ama ben forvet oynamak istiyorum.
Golleri ben atarım, sen de kurtarırsın, tamam mı?
Peki.
Tank Lucas,
Sivrisinek Brady,
Kıvırcık Loquercio,
Diego Garello,
Pata Suárez,
Kıyamet Ariel.
Ariel topla sağ taraftan yaklaşıyor.
Kıyamet vurdu ve gol!
Emiliano hazırlıksız yakalandı.
Kıvırcık ceza sahasına giriyor.
Faul. Faul yaptı.
Şöyle, şöyle. Yok, öbür türlü… Tamam, oldu.
Toto Bertoglio.
Uzaklardan, yüksek bir orta.
-Müthiş bir kafa vuruşu! -Hayır!
-Coco engellemeye çalışıyor…
-Kendi kalesine attı! -Hayır!
Küçük Coco.
Neden?
Hey, küçük kaleci, bu büyükler için.
Sen gidip kumdan kale yapsana.
-Toto'dan süper pas! -Aman!
Kıyamet tam gaz yaklaşıyor.
Hey! Ne plan yapıyorsun?
Hayır, yapma… Ne yapıyorsun?
Hayır, onu yapma, tamam mı?
Seni mahvedeceğim!
Emiliano Martínez'den müthiş bir kurtarış!
İnanılmaz Emiliano! Kaç elin var senin?
Kazandık! Hadi!
İnanılmaz!
Ne yaptın öyle? Aslansın!
Yaptığın şey inanılmazdı. Yıldızsın!
Okul pantolonun mahvoldu. Annem bizi kulaklarımızdan tavana asacak.
Mostri'ler benden büyüktü. '89, '90 doğumlular.
Okula, futbol oynamaya, plaja hep birlikte giderdik.
Kendimize "Mostri'ler" demeye başladık ve öyle kaldı.
"Mostri'ler"in anlamını açıklamak zor.
Çocukken Arjantin'de, özellikle de Mar del Plata'da
bizi tanımlayan bir lakabımız olsun isterdik.
Sonunda da sanırım en çok Mostri lakabı tuttu.
"Mostri geliyor."
Mostri'ler bizim küçük çetemiz.
Emi, Toto, Diego, Ale ve ben.
Bir arkadaşın abisi ve diğer arkadaşlar bize hep "Mostri'ler" derdi.
"Hey Mostri" falan.
Neden bilmem, "Mostri" demeye başladılar. Biz de bunu benimsedik.
O kelime yapıştı kaldı.
Hatta Arapça dövmesini yaptırdık.
O zamanlar çeviriyi yapana tamamen güvenmiştik.
"Mostri" yazdığını düşünüyorduk.
Sonra bir kere İngiltere'de, kardeşimle spor salonundayken
Arap bir adam geldi ve "Mostri" dedi.
Anladık ki dövmemizde gerçekten "Mostri" yazıyormuş.
O zamanlar internet pek yoktu.
Neden Arapça olduğunu sormayın.
Neyse, o zamanlar gençtik işte.
Şimdi olsa belki İspanyolca "Mostri" yazdırırdık.
Niye Arapça yaptırdık bilmem.
Ama o zamandan beri beşimiz de hâlâ birbirimize "Mostri" diyoruz.
Emi'nin çocukken oturduğu mahallede beş blok ötede tarlalar vardı.
Mahalledeki bütün çocuklarla sürekli turnuvalar yapardık.
Bütün gün top peşinde koşarlardı. Sabahtan akşama.
Akşamları bazen yağmurda oynarlardı.
Futbolu hep severlerdi.
Çok, çok küçük yaşlardan beri top hep hayatındaydı.
Çocuklar! Siz misiniz?
Bir şey mi oldu?
Selam çocuklar. Okul nasıl geçti?
Merhaba baba. Sahilde maç yaptık.
3-0 yenildik ama Emi süper bir kurtarış yaptı.
Emi, anlat bakalım.
Harikaydı baba! Böyle bacağımla kurtarıp topu ileri attım.
Öyle mi? Bunu kurtar da görelim. Hadi bakalım o zaman.
Emiliano, pantolonuna ne oldu senin?
Bu okul pantolonun. Yarın ne giyeceksin şimdi?
Şey…
Bu pantolonla top oynama diye sana bin kere söyledim.
Doğru banyoya, ikiniz de.
Neyse, en azından 4-0 yenilmemişsiniz. Birini kurtarmışsın.
Babam çoğu zaman evde olmazdı.
Gün boyu balıklarla uğraşırdı. Nakliyeciydi.
Kamyonunu doldurmak için balık hallerini gezer dururdu.
Annemi de anca okuldan dönünce, akşam altı yedi gibi görürdük.
Bana hep yârenlik ederdi. Sürekli bana…
"Anne, ne yapıyorsun? Dur, ben yapayım" derdi.
Dört beş yaşındayken
mavi bisikletine atlar, çantayla parayı alıp giderdi.
Çok destek olurdu.
Bak Emi. Nasıl olmuş?
Vay canına anne! Bu, dünyanın en güzel pantolonu olmuş!
Bir gün dünya şampiyonu olacağım,
sen de çalışmak ve dikiş dikmek zorunda kalmayacaksın artık.
Tabii ki benim küçük şampiyonum.
Gideceği çok belliydi çünkü bana hep şöyle derdi,
"Bir gün futbolcu olacağım ve ben futbolcu olduğumda da
artık çalışman gerekmeyecek."
Önceliğim hep futboldu.
Çocukken bile dondurma yemeye ve balık tutmaya gitmez,
pazar sabahları maç yapmaya koşardım.
Bütün hafta dört gözle bunu beklerdim.
Emi çocukken ona oturduğum yerden seslenir,
"Yat artık. Yarın erken kalkacaksın" derdim.
Ama o sanki biriyle konuşuyor gibi olurdu.
Hayalî bir arkadaşı mı vardı yoksa kendi kendine mi konuşuyordu bilmem.
Merhaba şampiyon.
Sen de kimsin?
Eve kim mutlu gidecek, kim üzgün gidip uyuyamayacak karar verenim ben.
Rüya görüyorum şu an.
Hayır, hayır. Uyanıksın.
Ama sen konuşuyorsun, toplar konuşmaz ki.
Konuşmakla kalmam, sekerim, uçarım ve ağları da delerim.
Ağları delmeyi çok severim.
Kahraman mı, kötü adam mı olacağına ben karar veririm.
-Sen gerçek değilsin. -Söyleyene bak.
En küçükleri olduğu için kaleye geçirilen çocuk.
Ufaklık.
Ne oldu şampiyon? Benden korktun mu?
Neden senden korkayım ki?
Başaracağımı içten içe hep biliyordum.
"Başaramazsam limanda çalışırım" diye kafamda en ufak bir şüphe yoktu.
Susana, araba, Alberto.
Kırmızı cip babamın ilk arabasıydı.
Onu her zaman…
Yani onu her zaman temiz tutardı ama hep bir yeri kırıktı.
-Çocuklar! Hadi uykucular! Gidelim! -Geldik!
Ankastre duşa dikkat edin. Nasıl, lüks, değil mi?
Baba, deliği ne zaman tamir ettireceksin?
Balıkları teslimat için ıslak tutmak lazım.
Genelde hep erken kalkardık.
Karım çalışıyordu, çocukları sabah altıda ben götürmek zorunda kalıyordum.
Bir yere gideceksem onları da götürürdüm.
Görüşürüz baba.
-Almaya gelirim. -Hoşça kal. Seni seviyorum.
Uslu durun. Hadi bakalım.
Sagrada Familia'ya gidiyorduk.
Mar del Plata limanının tipik bir okuluydu.
Emiliano çok tatlı bir çocuktu, çenesi hiç susmazdı.
Sınıfının en uzun boylusuydu ve uzun bacakları vardı.
Sürekli deli gibi koşturup dururdu.
Hep "Emi, koşma Emi" derdik.
Spora çok odaklanmıştı ama derslerini de ihmal etmezdi.
-Yedi kere bir? -Yedi!
-Yedi kere iki? -14!
-Yedi kere üç? -21!
Yedi kere dört? 28.
Yedi kere beş?
Çoğu çocuk insanlara yardım etmek için kahraman olmayı hayal eder.
Ya da gizli hazineleri bulmak için büyük bir kâşif olmayı.
Evet!
Hayır!
Ama ben dünyanın en iyi kalecisi olmayı hayal ediyordum.
Normal olan, ha?
Emi, Urquiza'da oynamaya bir nevi tesadüfen başladı
çünkü çocuklara ihtiyaçları vardı.
Ale orada forvet oynuyordu ve hoca bazen "Emi, sen de oynamak ister misin?" derdi.
Çünkü Ale 1990'lı, Emi 1992'liydi.
Urquiza'dayken küçüktü, altı yedi yaşlarındaydı.
Bir oyuncumuz eksikti. "Ben oyuncu değil, kaleciyim" dedi.
Kaleci olmakta ısrar edince mecburen bir kişi eksik oynadık.
Sonra kaleci hastalandı, bir pazar maça gelemedi.
Kaleye Emi geçti ve bırakmadı.
Bir abim olmasaydı bu kadar rekabetçi olur muydum bilmiyorum.
Tekrar merhaba şampiyon.
Hey! Neden benimle konuşmuyorsun?
Doğru ya. Bizim oğlan korkuyor.
Hey! Bak bana ufaklık!
Bana baksana!
Evet! Oley!
Bir kere, Emiliano fizik olarak yaşıtlarına göre çok iriydi.
Ayrıca yaşına göre çok otoriter bir sesi vardı.
Sanki sahada bir antrenör daha var gibiydi.
Bazı maçlarda hakem yanımıza gelip
"Rakip takımın hocası onun kimliğini görmek istiyor,
yaşına inanmıyorlar" derdi.
Muazzam bir bacak kuvveti vardı.
Bazen takım arkadaşlarıyla gazozuna oynardı.
Bir direkten diğerine uçar ve onları hep yenerdi.
Jorge Peta ve Cacho Gonzalo bizi hazırlamak için parkta çalıştırırdı.
Çok disiplinliydiler.
Çocukların kazak ve çantalarından kale yapardık.
Bir ağaca top asardık
ve gelen herkes ipi çekerek topu kaldırır ve düşürürdü.
Veliler olarak yardım ederdik.
Gider sahayı boyar, çimleri keser, çocukları çalıştırır ve eve götürürdük.
Yoksa pazar günlerimiz bitmezdi.
Güzel günlerdi.
Bütün penaltıları kurtaran kaleci bu.
Bakalım.
NASIL KURTARIYOR?
Yürü be!
Talleres'te çok kısa süre kaldık.
Sonra San Isidro'ya geçtik.
San Isidro'da kalecilik yapıyordu.
İyi bir takımdı, çok iyi bir takımdı, Mar del Plata '92 dönemi.
Bir iki yıl onlarla kaldım.
Çünkü bizi Buenos Aires'e denemelere götürecek bağlantıları vardı.
-Ne yapacağız bilmem. -Elektrik iki misli gelmiş.
Elektrik faturası, doğal gaz faturası var, çocukların okulu var. Ne yapacağız?
Ama çocukların okulu tartışmaya kapalı. Önceliğimiz o.
Ben hazırım.
-Neye hazırsın? -Buenos Aires'e gitmeye.
Yat uyu hadi. Okula daha çok var.
Büyük bir takımda oynamak istiyorum.
Çok para tutar. Yol parası, konaklama.
Evet oğlum, hayallerini gerçekleştirmeni ben de çok istiyorum ama şimdi mi?
Tabii, anladım. Siz merak etmeyin.
Harcamalar konusunda çok dikkatliydim. Kıt kanaat geçiniyorduk.
Maaşımı böler, elektrik, doğal gaz, okul ödemelerini kenara ayırırdım.
Limanda nakliyecilik yapıyordum, nasıl olduğunu bilirsiniz.
Bazı günler iş olurdu, bazı günler olmazdı.
Bazen ek iş olarak gelen yazlıkçıların evlerini temizlerdim.
Çok fedakârlık yapıldı. Her şey bir gece olmadı.
Karnımız aç olmadığı sürece kenara üç beş kuruş atmaya çalıştık.
Sahip oldukları için anne babalarının nasıl çok çalıştığını gördüler.
Başımızı sokacak bir çatı, kramponlar, eldivenler, okul masrafları, kitaplar.
Bir şekilde hallederiz, değil mi? Hep hallediyoruz.
Ha? Buenos Aires'e mi gidiyoruz yani?
-Evet, Buenos Aires'e gidiyoruz! -Evet, gidiyoruz!
Evet oğlum. Gidiyoruz!
ARJANTİN MAR DEL PLATA
BUENOS AIRES - 398 KİLOMETRE
Onu önce River Plate'e götürdük ama maalesef kabul edilmedi.
Sonra Boca Juniors'a götürdük ama orası da olmadı.
Cacho Gonzalo gelip bize "Independiente'de seçmeler var" dedi.
Bana "Bak Pepé, denemeni istediğim bir çocuk var" dedi.
"Mar del Plata'dan geliyoruz. Oraya geleceğiz."
Şanslarını denemeye geldiklerini söyledi.
River ve Boca'da denemelere katılmışlar.
"Gitmeden önce onu bir görmeni istiyoruz" dedi.
Onun Independiente'den idolü olduğunu biliyordum.
"Tamam, üstünü değiştirip buraya gelsin" dedim.
CA INDEPENDIENTE KULÜBÜ AVELLANEDA, ARJANTİN
Emi, hadi oğlum! Sen başarırsın! Elinden geleni yap.
Independiente'deki seçmelerde bir sürü çocuk olduğunu hatırlıyorum.
"Başarmam mümkün değil" diye düşünüyorsunuz.
Pepé geliyor!
Tamam. San Luis, sen vur bakalım.
Dışarı.
Sıradaki.
Dışarı.
Sıradaki. Hadi.
Sıradaki. Hayır.
Tanrım. Sıradaki!
Sıra sende çocuk. Kaleye geç.
Emi'yle Independiente'yle gittiğim bir turnuvada tanıştım.
O San Isidro'daydı.
San Isidro çok iyi bir takımdı. 1-1 berabere kalmıştı.
Ona bir gol atmıştım.
Seçmeler çok, çok iyi gidiyordu.
Sadece tek bir şey kalmıştı.
-Peki şimdi? -Füze.
-Füze istedi. -Füze ne ki?
Son test. Füzeyi kimse durduramaz.
Hem de hiç kimse!
Ne? Hey!
Bunu beklemiyordun, değil mi?
Ha? Ne?
Olamaz.
Hayır. Ha?
Öyle kolay olacak sandın, değil mi?
Kaç düğmeye basarsan bas, asla başaramayacaksın.
Ben gol atacağım, sen de seçmelerden eleneceksin.
Hayatının hayali sona erdi.
Öyle bir şey olmayacak!
Evet!
Yok artık!
Çocuğun eşyaları yanındaysa kalabilir. Yurda yerleşecek.
Yurtta kalabileceğimi söyledi.
Hem büyük şok hem de müthiş bir mutluluktu.
Fiziksel durumunu gördüm,
sıkı çalışma ve teknikle ondan harika bir kaleci çıkarabilirdik.
Bu kadardı. Sonra geri döndük.
Konuyu ailecek değerlendirdik.
Gitmesine izin vermek benim için çok zordu ama istediği şey buydu.
Bunun için anneme teşekkür etmeliyim.
Independiente'ye gitmeme o izin verdi çünkü.
HOŞ GELDİNİZ CAI
Odalar bu koridorlarda. Çok kalabalığız.
Tuvalet ve duşlar şurada.
Aklında olsun, erken gel yoksa yarım saat beklersin.
Yoksa unut gitsin.
Ben Ale ama burada herkes bana San Luis diyor çünkü…
San Luis'liyim de.
Ben de Mar del Plata'lıyım ama bana Emi diyebilirsin.
Tabii. Emi.
Ama seni bir yerden tanıyor gibiyim sanki.
Neyse, gel hadi.
Yurda girdim. Çantamla oraya yerleştim ve böylece yurttaki hayatım başladı.
Independiente'ye gittiğinde evde bir boşluk oluşmuştu.
Ben öyle hissetmiştim yani.
Bence Emi'nin gidişinden en çok etkilenen Ale'ydi ama sesi çıkmıyordu.
Çok zorlanmıştı.
Zamanla onun yokluğunu kabullendim.
Bir yandan sevinçliydim, bir yandan da yalnız kalmama üzülüyordum.
11,5 yaşındaydı ve bir daha da bizimle yaşamadı.
Dört kişiydik, üç kişi kaldık. O gitti.
Pardon.
Büyüdükçe insanın bazen bencil olabileceği fark ettim.
"Onlar için başaracağım" derdim ama kendimi onların yerine hiç koymadım.
Evden ayrılışım, abimi yalnız bırakışım,
babamı evladına hasret bırakmam falan…
Bunlara yaş aldıkça kafamda oturtabildim.
Durumun ciddiyetini anlamıştım.
"Artık profesyonel bir kulüpteyim, kariyerim burada başlıyor" dedim.
O zamanlar bunu kabullenmek kolay bir şey değildi.
Onu oraya ilk ben götürmüştüm,
çantasını verip onu orada bırakmak çok zor olmuştu.
O zamanlar orası pek de mütevazı bir yerdi doğrusu.
İki ranzalı bir odamız vardı ve oda çok dardı.
"Evladımın buralarda ne işi var?" diye düşünürdüm.
Annem geldiğinde orayı böyle görmeye dayanamazdı.
Tüm banyoları temizlerdi.
Bu senin yatağın.
Benimki de hemen burada.
Böyle kurtarış yapmayı nereden öğrendin, söylesene.
Benim füzemi kurtaran hiç olmamıştı.
Senin sırrın ne?
-Sırrım mı? -Evet, sırrın.
Bir sırrım falan yok.
Tabii. Buldum.
Buldun mu? Neyi buldun?
Seni nereden tanıdığımı buldum.
Dibu'ya benziyorsun.
Hani televizyondaki?
Dibu.
Dibu Martínez adını dostum Ale koydu.
Arkadaşlarım Dibu'ya benzediğimi söylüyorlardı.
Dalga geçmeye, Dibu demeye başladılar, o çizgi filmdeki gibi.
Geldiğinde biraz kızıl saçlı ve çilli bir tipti.
"Emi, sen Dibu'ya benziyorsun" dedim.
Diziyi izlediğimi hatırlıyorum. Harika bir tipti.
Kaleciydi. Go-kart sürerdi.
"Bana Dibu deyin, elinden her iş geliyor" dedim.
Sonra lakabı "Dibu" olarak kaldı.
O günden sonra herkes onu bu şekilde bildi.
Kupa beşlisiyle kazanacağız demiştim sana.
Real envido.
-Kabul. 33. -Süper! Kazandık!
Şurada da maçları izliyoruz.
Barcelona hâlâ 1-0 önde. Messi sahada.
Top Ronaldinho'da.
Messi'ye mükemmel bir asist. Aşırtma bir vuruş ve…
Barcelona attı!
Barcelona! Messi! Evet! Messi!
Yükselen yıldız attı.
Bugün tarihî bir gün.
Bu ismi bir kenara yazın, Lionel Messi.
Bir gün ben de onunla oynayacağım.
Hadi Dibu.
Annem eve dönmesi için bahaneler uydururdu.
Ortalama not alırsa eve dönecekti mesela. Emi de annemi memnun etmeye çalışırdı.
Annem abimle bana hiç rahat vermezdi.
Okuldan önce, okuldan sonra onunla konuşurdum.
Annem hep çok talepkârdı.
Yemeklerimizi yiyip iyi notlar almazsak futbol oynamamıza izin vermezdi.
Akşam sekizde ankesörlü telefondan onu arardım.
O da yurttaki ankesörlü telefondan açmak zorundaydı.
Tek bir gün bile telefonu açmamazlık etmedi.
Fiziksel ve teknik antrenman yapardık.
Tüm çocukların kolayca yaptığı bazı egzersizler vardı ama o yapamıyordu.
Şöyle bir engel vardı,
as kalecilerin hepsi ondan atlıyordu ama ben atlayamıyordum.
12 yaşındaki gücünle 28 yaşındaki gücün aynı değil tabii.
O engeli geçene kadar ağlaya ağlaya atlamaya çalıştım.
Diğerlerinin yaptığını yapmak için uğraşıp duruyordu.
Büyük bir topçu olma hedefiyle gelmiş bir çocuktu.
Gerçekten asla yılmadı.
"Yetti artık, geri dönmek istiyorum" demesini bekliyordum.
Özellikle de yurttan gelen çocuklar sizi baba figürü gibi görüyorlar.
Pepé Santoro benim için sadece kaleci antrenörü değildi.
Buenos Aires'te sahip olamadığım bir baba gibiydi âdeta.
Ne kadar zorlandığımı, çabamı görüyordu.
En dipten başladı ve ona verdiğimiz tüm tavsiyeleri dinledi.
Onu çok iyi hazırlamış olmalı çünkü 14 yaşında U15 takımına çağrıldı.
ARJANTİN FUTBOL FEDERASYONU
Millî takımın her hafta sizi izleyen gözlemcileri var.
Independiente genç takımında çok iyiydim.
Her hafta sonu bize bir puan kartı veriyorlardı.
Ben hep "Mucize Martínez" oldum. Her hafta sonu yüksek puan alıyordum.
Çok güzeldi.
Çünkü önceliğin kulübün için her maça çıkmayı düşünmekken
millî takımla antrenmana çağrılmak gerçekten eşsiz bir şey.
Birlikteyken bizi kimse durduramaz Mostri!
Yatakhaneden soyunma odasına giderken annemi aramıştım.
"Anne, sana bir şey söylemeliyim. Millî takıma çağrıldım" dedi.
AFF
İşte o zaman "Ben profesyonel olacağım" dedim.
Profesyonel olacağımı hep düşünürdüm ama ilk o zaman "Yaklaştım" dedim.
Çok şükür, bunu da birlikte yaşadık.
Bunlar unutulmaz şeyler.
16 yaşına girer girmez U17'ye çağrıldım.
Hemen hemen her ay pazartesi, salı, çarşamba oraya giderdim.
Arjantin'in gençleri yeni bir mücadelede.
Güney Amerika U17 Şampiyonası Arjantin için başlıyor.
Martínez!
Independiente'nin kalecisinden harika kurtarış.
Ona Dibu diyorlar. Kalede güven veriyor.
Arjantin'in büyük yeteneği bu şampiyonada parlıyor.
Emiliano Martínez maçı kurtardı!
Güney Amerika U17 Şampiyonası'nda Arjantin ve Brezilya karşı karşıya.
İnanılmaz, Martínez! Yine Martínez!
Emiliano Martínez'den harika performans.
Şili'de iyi bir turnuva geçirdi
ve işte o zaman Arsenal'dan yetkililer bizi görmeye geldi.
Gözlemcilerinden biri.
Dibu, biri seni görmek istiyor.
Richard Law, Arsenal gözlemcisi.
Arsenal mi? Sarandí'deki mi?
Arsenal Futbol Kulübü, Londra, İngiltere.
Yok artık!
Bize "Bir haftalığına İngiltere'ye denemelere gidebilirim" dediğinde
şok olmuştuk.
İşte o zaman "Of, bu iş ciddi" dedik.
"İş ciddi. Bunu yapmak istediğine emin misin?"
Mar del Plata 400 kilometre uzakta ama orası çok uzak.
Ailemi uzun süre göremeyeceğim.
Bu, hayatını değiştirme şansın Emi. Ailenin hayatını da.
Buraya bunun için gelmedin mi?
Hayalim… Ne bileyim.
Hep aileme büyük bir ev ve babama bir araba almaktı.
Tamam ama beraber gidelim.
Bavullarımızı alıp gittik. Büyük umutlarla, beklentilerle.
LONDRA İNGİLTERE
-Bu kim? -Arjantinli. Güney Amerikalı.
Kim olduğumu yakında görürsünüz.
Bizi yenemezsin!
Kova gibi kalecisin!
-Ceza sahasında yoksun! -Penaltıda berbatsın!
-Hıyar! -Hadi bakalım ufaklık!
-Seni mahvedeceğiz! -Senden kaleci mi olur!
Hayır!
Fena değildin ama çok daha fazla çalışman gerek.
Antrenör gelip beni tebrik etti ve çocuğun kulüpte kalacağını söyledi.
Arsenal gözlemcisi ve Independiente başkanı oradaydı.
"Stadı bitirmek için seni satmamız gerek" dediler.
Ekonomik olarak evde de durumlar kötüydü.
Hani "Eyvah" dediğiniz bir an olur ya?
İşte o an gelmişti.
Tam bu sırada Arsenal'dan gelen teklif âdeta bir lütuftu.
Bana imza parası olarak 20-25 bin sterlin falan vermişlerdi.
"Parayı hemen alabilir miyim?" dedim. Tüm masrafları karşılayacaktı.
Arabayı ya da evi satmak zorunda kalmayacaktık.
Planım bu değildi aslında ama maddi açıdan iyi olmuştu.
Ayrıldığımız için durum o yönden biraz can sıkıcıydı
ama futbol açısından ve kişisel açıdan
bu fırsatı en iyi şekilde değerlendirmeliydi.
Beni dil öğreneyim diye İngiliz bir ailenin yanına yerleştirdiler.
Kültür çok farklıydı.
Partilere falan da meraklı biri değildim.
Zaten çok katılardı. O yüzden hiçbir şey yapamazdık.
Gece PlayStation oynardım,
saat 10 gibi alt kattaki tuvalete gidersem sessiz ol derlerdi.
Saat daha dokuz buçuk yahu.
"Hayır, ben burada hapis değilim" dedim.
"Arjantin'e dönüyorum" deyip, çantamı alıp çıktım.
"Hayır, dur."
Abimle altı ay otelde kaldık.
O antrenmana giderdi, ben otelde kalırdım.
Hayatımızın en fit dönemindeydik.
Sabah, öğlen ve akşam spor yapıyorduk. Başka bir şey yapmazdık.
Epey kaslanmıştık.
Abisi onun yoldaşı, arkadaşı, her şeyiydi.
Onun her şeydi.
18 yaşıma gelince bir ev tutana kadar.
İngiltere'ye maddi olarak rahat etmek için gelmiştim.
Hayatımda ilk kez.
Uzay gemisi gibiydi, gri, devasa ve kusursuz.
Korkutucuydu ama. Yedek kulübesi korkutucuydu.
Soğuğu bile farklıydı sanki.
Önünde hep uluslararası yıldızlar olması onun şanssızlığıydı.
Bana nereye gideceğini, orada neyle uğraşacağını anlattı,
küme düşecek ya da kümede kalma mücadelesi verecekti.
Arsenal onu kiralayıp durdu.
Bir futbolcu için bu çok zordur.
Zamanla millî takımın kalecisi olmak istedi.
Ama oynamadığı için o şansı bulamıyordu.
Seninle dalga geçiyorlar gibi hissedersin.
Ama o şans geldiğinde gerekli olan gücü yavaş yavaş kazanıyordu.
Antrenmanını izledim, aslan gibiydi.
Neden şans bulamadığını anlamamıştım.
Yoruldun mu Emi?
Ne sanıyordun?
"Okay, good morning, good afternoon" deyince iş bitecek miydi?
Hayır! Çok çalışman gerek.
Başarabileceğini sanmıyorum.
Bu iş sana çok ağır geldi.
Günler uzun ve kasvetliydi. Sürekli yağmur yağıyordu.
Üstüne bir de hiç oynayamıyordum.
Ya yedek oturuyordum ya da kiralanıyordum.
"İyi çalışıyorsam neden şans vermiyorsunuz?" diyordum.
Rekabet, antrenman, yalnızlık, sürekli seyahat.
Hepsine katlandım.
Oynamamayı kabullenemiyordum.
Zamanla hem zihinsel açıdan hem futbol açısından güçlendi elbette.
Çalışmayı hiç bırakmadı çünkü. Bu konuda hep aslan gibiydi.
En önemlisi kendine inanmasıydı.
Kendi gücüne, yeteneğine güveniyordu.
Kusurlarını da düzeltmeye çalışıyordu.
Bu büyük ölçüde bir psikoloğun yardımıyla oldu.
Açıkçası bana çok iyi gelmişti.
Daha önce hiç düşünmediğim bir şeydi.
Ama "Buna ihtiyacım var" demekten hiç çekinmedim.
Hayatına Mandinha girene kadar tabii.
Orada yalnız olduğu için gittiği bir restoran vardı.
Sık sık giderdik. İspanyolca konuşurlardı. Bende İngilizce yoktu zaten.
Meğer o restoran Mandinha'nın ailesininmiş.
Restoranın adı Nelitos'tu.
Londra'nın kuzeyindeydi.
Ben oradan bir daire almıştım.
Emi de aynı sokakta oturuyordu.
Ne? Olamaz! Ciddi misin?
Bu nasıl olur? Hiçbir şey yapmadım. Düğmeye dokunmadım ki.
Affedersiniz, fotoğraftaki kızı tanıyor musunuz?
Tabii ki, o Mandinha, buranın sahibinin kızı.
Tabii, oranın sahibinin kızıydı ve aramızda bir şey olmamıştı.
Merhaba, ne alırdınız?
Bir fincan çay lütfen.
Enfield şehir merkezinde bir hafta boyunca her gün gördüm onu.
Bir kafeye giderdim, oradaydı. Bir restorandan geçerdim, oradaydı.
O hafta hep oradaydı.
Neden bilmiyorum ama bence bu kaderdi.
Tabii. Evet, merak etme.
Böyle…
Onu o kadar çok gördüm ki arkadaşıyla konuştum,
"Bak, Emi'yi birkaç kez gördüm
ama beni her gördüğünde başını eğiyor, bana bakmıyor bile" dedim.
Oysa beni tanıyordu. Yıllardır tanıyordu.
Bir gün "Her gün karşılaşıyoruz ama selam vermiyorsun" dedi.
Arjantinli olduğunu biliyordum.
"Güney Amerikalılar genelde çok sıcakkanlıdır" diye düşündüm.
Hayır!
Sonra Emi'den bir mesaj aldım.
"Kaba değilim, sadece utangacım" diyordu.
İşte böyle başladı.
Pardon. Affedersin.
Bir gün kahve içmek ister misin diye sormak istedim de.
Evet, çok isterim.
Sonra çıkmaya başladık.
Sonra bize "Ben bir kızla birlikteyim" dedi.
"Buralı, Londralı bir kız. Ailesi Latin kökenli.
Annesi Brezilyalı, babası Portekizli."
Açıkçası, onunla nasıl anlaştık bilmiyorum çünkü İngilizce bilmiyordu.
Mükemmel İngilizce konuşmama yardım etti.
Mandinha, İngiltere'de bana kesinlikle büyük destek oldu.
Bir arkadaş gibiydi.
O olmasaydı İngiltere'de bu kadar dayanamazdım
ve bu noktaya gelemezdim.
Evinizden, ailenizden uzakta, yalnız ve sorunlarla boğuşuyorsanız
bu, oyununuzu da etkiliyor.
Arsenal bir kupa daha peşinde.
Muhteşem bir gol! Arsenal için büyük bir zafer.
Bu yıl İngiltere'de ikinci kupasını kazandı.
Yapabilirsin Emi!
Emi'yle tanıştığımda Arsenal'deydi ama oynamıyordu.
Futbola olan sevgisini kaybettiği zamanlar oldu.
Baksana. Sana ne diyorlar biliyor musun?
Uzun vadeli proje.
Hey! As kaleci senden çok daha iyi.
Üstelik onun düğmesi de yok!
"Independiente'ye dönerim. Başaramayacağım" dedim.
Profesyonel kariyerimin en dip noktasıydı.
Çok zor yıllar geçirdik.
Futbolda zor zamanlar geçirdi.
O hep bana çok yardımcı oldu.
Moralim bozukken de çok coşunca da "Hayır, hayır" derdi.
Hayatta Emi'nin üzgün olduğu, oynamak istemediği anlar oldu,
ben de "Bu senin işin, oynamalısın" dedim.
Çok düzgün bir aileden gelen çok mütevazı bir kız.
Bizim gibi elit futbolcular için eşler başarımızın büyük bir parçası bence
çünkü bu nihayetinde bir ekip çalışması.
Ailemle yemeğe hazır mısın?
Yine utangaçlık yapayım deme sakın.
Hayır ama önce sana bir şey söylemem lazım.
Şimdi mi? Korkutma beni.
Benimle ilgili bir şeyi bilmen gerek. Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum.
İyi bir kaleci olmamı ve buralara gelmemi sağladı
ama son zamanlarda kullanamıyorum.
Emi, ne olacağını bir saniye önceden anlamanı sağlayan süper güç,
yani seni harika yapan şey
burası ve burası, tamam mı?
Düğme falan yok Emi.
Bunu yapan sensin. Hep sendin.
Hep bendim.
Oo, kimler gelmiş, uzun vadeli proje.
Aşkta şanslı ama sahada şanssız mısın?
"Çok âşığım" falan.
Hey, sen. Kes şunu!
Yapma! Aşağıda uyuyanlar var! Dur!
Yarın benim hikâyem değişecek, seninki de.
Hayır!
Kalecilik çok nankördür ve fırsatları kollamanız gerekir.
Üç dakika oynayıp basit bir gol atan forvet gibi değil.
"Ne iyi forvet" derler. Kalecilik çok farklı.
Sakatlık beklemeli ya da çok iyi oynamalısın.
Ben antrenmanlarda çok iyiydim.
Elimdeki tek fırsat buydu.
Kelechi Iheanacho'ya doğru…
Direkt kaleciye gitti.
Bernd Leno için çok ciddi bir sakatlık olabilir.
Arsenal'ın yedek kalecisi Emi Martínez hazırlanıyor.
Top ona pek yardımcı olmadı ama yine de bir şekilde Salah'a döndü ve…
Küresel ölçekte belli bir seviyeye ulaşan insanların
farklı bir yanı vardır.
Onun farkı da karşısındaki kişiyi, ona şut çekecek olan kişiyi okuması.
…Martínez'den kurtarış.
Altıncı hissi var.
Kaleye geçince daha da büyüyor âdeta.
Sanki bir süper kahramana dönüşüyor.
Harry Kane denedi ama…
Kafasında bir şeyler oturdu sanki ve hiç durmadı.
Kale ağzında Walters. Diouf. Bayrak kalktı. Müthiş bir kurtarış.
Rekabet bana yetenekten daha fazlasını verdi açıkçası.
Futbolda hep yetenekliydim aslında. Babam sihirli değneğin var, derdi.
Emi'nin sihirli bir değneği vardı sanki.
Hep bir uzanış, bir blok, bir kurtarış yapardı.
Binlerce yetenekli insan var ama çok azı fedakârlık yapıyor.
Hep öyleydi.
Sanırım yıllar içinde terapinin ona yardımı oldu.
Çünkü köklerinden kopmak ve uzakta olmak kolay değil.
Bence Santi her şeyi değiştirdi.
Santi doğduğunda son kiralık gidişim olacağına söz verdim.
SANTI - 2 AYLIK
Bu beni çok motive etti, ben hep hedef odaklı biri olmuşumdur.
Hedefim de kiralık olarak sürekli ev değiştirmemekti.
Yeğenim doğdu ve temmuzda da Dünya Kupası vardı.
Son 16'ya kalmıştık ve bir millî takım taraftarı olarak
"Kupayı izlemeye gideceğim" dedim.
Ona "Gidelim o zaman" dedim. Çok oynamadığım için gittik.
İkimiz Rusya'ya gittik, yan yana maç izlemeye.
Ama uğursuz geldik. Maçı kaybettik. Resmen yıkılmıştık.
Arjantin bir kez daha Dünya Kupası'ndan elendi.
Artık bir dahaki sefere.
Başka bir kaleci vardı, kardeşim neden yoktu, bilmem.
Emi'nin gerekli niteliğe sahip olduğu açıktı.
O da orada olması gerektiğini düşünüyordu.
Bir sonraki Dünya Kupası'nda kesin kalede olacaktım.
Dört yıl boyunca tek odaklandığım şey buydu.
Katar Dünya Kupası'nda birinci kaleci olmak.
Kulüp soyunma odasında
her zaman o sezon başarmak istediği hedeflerini yazdığı bir kâğıdı vardır.
O hedeflere de hep ulaşır. Her zaman.
Arsenal 14. FA Cup şampiyonluğu için sahada.
Mason Mount'tan şut. Maçın ilk kurtarışı.
Martínez muhteşem uzandı.
Kalede kalitesini bir kez daha gösterdi.
Arjantinli Martínez'den harika bir kurtarış!
Bu takıma girmek için çok uğraştın.
Buralara gelmen 10 yıl sürdü.
Finalde sen oynadın.
Şimdi de ailenle birlikte FA Kupası'nı kutlayabilirsiniz.
Büyük ölçüde solundaki adam sayesinde. Bir şeyler demek ister misin…
Maçtan önce ona sordum, "Maçı bize kazandıracak mısın?" diye.
"Çünkü sen kaptansın" dedim. Yaptı da.
-Aileme gelince de… Konuşamıyorum… -Çok saygıdeğer bir adam.
İngiltere'nin en ikonik stadı Wembley'de ilk kez bir kupa kazanmıştı.
Omuzlarından bir yük kalkmıştı. Millî takıma çok yakındı.
Baskı kurmak için bir fırsattı, öyle değil mi?
Millî takımda
çok hızlı, çok iyi pozisyon alan bir kaleci olduğunu gördüler.
Ama önünde Armani gibi bir efsane vardı.
Armani'yi nasıl keseceksin? Mümkün değildi.
Messi'nin yedeği olmak gibi. Messi'yi nasıl kesebilirsin?
Kaleci antrenörü Martín Tocalli daha önce onunla çalışmıştı.
Kişiliğinin farkındaydı.
Kendi takımlarında düzenli forma giyip kendine inanması gerekiyordu sadece.
Özel biri mi? Evet.
Emiliano'yu öne çıkaran şey düşünce yapısı.
O yolculuk onu güçlendirdi.
PCR testleri hâlâ pozitif olduğu için Franco ve Gonzalo seyahat edemiyor.
Emiliano Martínez oynayacak.
Emiliano'nun seviyesi belli. Oynama fırsatı bulabilir.
Scaloni, Emi'yi kadroya çağırıp
Arjantin millî takımının kalecisi olacağını söylediğinde
ben evde yalnızdım ve bir matara alıp parka gittim.
Çocukken yaptığı her şey gözümün önüne geldi.
Scaloni neden bu adamı seçti?
Copa América'yı bilinmedik bir kaleciyle mi kazanacağız?
Çok garip.
"TV olmasa nerede oynadığını bilmezsin." Sen futbolu takip etmiyorsun demek.
Bir gazetecinin hakkında konuşacağı kişiyi
araştırmamasına inanamıyorum.
Hey! Hop!
Gözünü kaçırma. Sana diyorum.
Sen hâlâ uzun vadeli bir projesin.
Artık düğmeyi kullanmıyor olsan bile.
Millî takıma yabancı değilim.
Ama taraftarlar ve seyirciler için tamamen yabancı biriydim.
Ama benim için millî takıma katılmak
14 yaşında Federasyon'a gittiğimdeki gibiydi.
Emi, Arjantin millî takımına girdiğinde üç farklı numara seçeneği vardı.
Kariyeri boyunca 26 numara giymişti.
"Tüh ya, 26 yokmuş" dedi. Çok üzülmüştü.
Ben de ona "Başka hangi numaralar varmış?" dedim.
13 varmış, başka bir şey daha varmış.
Bir de 23 varmış.
Ben de "Emi, Santi 23'ünde doğdu" dedim.
"Doğru ya! Kapatmam lazım!" dedi.
Telefonu kapatıp 23 numarayı almaya gitti.
Ama tabii ki 23 olacağı belliydi yani.
Copa América devam ediyor.
Arjantin bir final daha peşinde.
28 yıllık hasret! Sonunda kazanabilecekler mi?
Bir ömürlük emek beş altı maça bağlıydı.
Şili ilerliyor. Gol tehlikesi… Martínez orada! Martínez!
Harika bir karakter. Scaloni'nin kaleci tercihi doğru kararmış.
Copa América'ya benim hamile olduğum sene gitti.
Eşim hamileydi.
Kızımızın doğduğu gün orada olmak istedim.
Hiçbir maçı izlemek istemedim.
Yanımda olmadığı için canım çok sıkkındı.
"Bak, virüs yüzünden gelemem" dedim.
Gelemeyeceğini, gelmesinin imkânsız olduğunu söylediğinde
şöyle düşündüm,
"Yapacak bir şey yok. Bu şekilde mutlu olacağım, o kadar."
Kızım, Ekvador maçından iki gün önce doğdu.
Babam ve abim "Doğumu sana şans getirecek" dedi.
Doğumu tabletten izledi.
Ava'yı ilk öyle gördü.
O an orada olmamak, bu kadar uzakta olmak çok zordu.
"Kazanmak zorundasınız" dedim.
"Kazanmazsanız her şey boşuna olmuş olacak."
ÇEYREK FİNAL
İki gün sonra maça çıktım, "Beni asla geçemezsiniz" diyordum.
Oyuncu olarak kendini çok geliştirdi, çok ilerleme kaydetti,
millî takıma girdi ve onun için her şey çok iyi gidiyordu.
Kolombiya'ya karşı da…
YARI FİNAL
Arjantin mi, Kolombiya mı? Finalin adını penaltılar belirleyecek.
Penaltı atışlarında, boy ve bacak gücü avantajımla
"Köşeyi tutturursam kurtarma şansım %80" diye düşünüyordum.
Yüzde 50-50 değil. Köşeyi tutturursam %80 kurtarırdım.
Penaltı atışları 1-1 berabere.
Sánchez! Dibu, Dibu Martínez kurtardı! Martínez! Martínez!
Herkese aynı şekilde sataşmıyor aslında.
Bazılarına gerektiği gibi ciddi davranıyor,
bazılarının da özgüvenini kırmak için onlarla dalga geçiyor.
-Gülüyorsun ama gerginsin, değil mi? -Evet.
-Topu öne koymuşsun. -Doğru yerde.
Öyle olsun. Seni tanıyorum.
Evet, taraftarlar yoktu
ama o an penaltıcı için yine de ekstra baskı yaratıyor.
Statta çıt çıkmazken biri seninle konuşuyor.
Penaltıyı atmak için gerilirken bile hâlâ konuşuyor.
Rahat ol, kurtaracağım. Seni mahvedeceğim dostum.
Martínez kurtardı! Yine Dibu! Dibu!
Ona karşı ben de çok penaltı attım. Kolombiyalılara dediklerini bana da derdi.
Biz bulaşığına oynardık.
Bir de onu 46 milyon Arjantinliyi savunurken düşünün.
O top giremezdi.
Bence o an öylesine çıkan bir şeydi.
Çünkü bizim için de onun için de
böyle kurtarışlar gol atmak gibidir.
Kurtarırsa finaldeyiz. Cardona!
Dibu! İnanılmaz! Akıl almaz! Martínez! Martínez!
Dibu işte o zaman geldi.
Arjantin! Arjantin Copa América finalinde!
O zaman öne çıkıp bizi sırtlamaya başladı işte.
Haydi, haydi Arjantin Biz kazanacağız
Benim ve ailem için çok eşsiz bir an gerçekten.
Dört gün önce baba oldum ve daha kızımı görmedim bile.
Millî takımla kupa kazanma hayalimin peşindeyim.
Evet, aile için çok zor bir dönemdi…
Bir de onu düşünün,
kızından uzakta olmak ve onu kucağına alamamak.
Sadece bu da değil. Ava doğduktan anca üç hafta sonra onu kucağına alabildi.
TEMMUZ 2021 AVA'NIN DOĞUMU
Brezilya'ya karşı ya şimdi ya da asla. Hadi Arjantin!
Ne gelirse kurtaracağını biliyordu. Aklında başka bir düşünce yoktu.
Mutlaka yıldız olacaktı.
Brezilya beraberlik golünü arıyor. Neymar'dan iyi orta, defans uzaklaştırdı.
Martínez'den inanılmaz bir kurtarış! Ne performans ama.
Maç bitiyor!
Tam 28 yıl sonra Arjantin millî takımı kupaya uzanıyor!
Messi maç öncesi konuşmasında söyledi.
Dibu kızını kucağına alamadı ama çabaları karşılık verdi.
Dibu kupayı kaldırıyor ve Arjantin tekrar şampiyon!
"Gördünüz mü? Kızım sayesinde Copa América'yı kazandık" dedim.
Çok zor bir dönemdi ama en azından kazandılar.
O kadar.
Baba!
Merhaba tatlım! Seni çok özledim.
Sarıl bakayım babaya. Kocaman sarıl.
Kızımı her gördüğümde "Bize Copa América'yı o getirdi" diyorum.
Arjantin'in bir numarası olup Dünya Kupası'nda oynayacağım kesinleşince
kazanmak için çalışmam gerekenlere odaklandım.
Ama "Katar'daki bir sonraki Dünya Kupası'nı
Arjantin'in yıldızı olarak kazanacağım" demedim.
Hayır. Bir sürecim var ama hıyar da değilim.
Her sürecin arkasında bir hikâye vardır.
Yeni bir hayal başlıyor. Katar'dayız.
İki takım bir hayalin peşinde.
Bir şut daha geliyor! Ne gol ama.
Arjantin büyük darbe aldı. Çok üzücü. Suudi Arabistan 2, Arjantin 1.
Maçtan sonra soyunma odasında büyük bir sessizlik vardı.
Malzemecinin kramponları toplarken çivilerin çıkardığı ses bile duyuluyordu.
Hâlâ ağır çekimde görüyormuşum gibi hatırlıyorum.
MEKSİKA MAÇINDAN 24 SAAT ÖNCE
Meksika maçı 2-0. 2-0.
Yazın bunu.
Dünya Kupası'nın en iyisi olacağım.
Meksika galibiyetinden sonra
Arjantin, Polonya'yı da 2-0 yenerek grubu lider tamamladı.
Savaşçılar zorluklardan doğar, bence artık daha güçlüyüz.
DÜNYA KUPASI - ÇEYREK FİNAL ARJANTİN - HOLLANDA
Van Dijk!
Dibu, Dibu!
Dibu Martínez, olağanüstü!
Sanki boyu posu daha da büyüdü, bu mümkünse tabii.
Dibu, Dibu, Dibu Martínez!
Martínez kurtardı! Yine başardı!
Böyle bir kaleci insana güven duygusu verir.
Messi'nin takımı dünyanın en iyi dört takımı arasında.
Sarıldık, ağladık, sanki iki çocuk gibiydik.
"Yine yaptın. Yine bizi taşıdın."
Böyle şeyler her zaman insanın hoşuna gidiyor.
Hayal devam ediyor! Yaklaşıyor!
Arjantin neden yarı finalde?
Çünkü bizim yüreğimiz, tutkumuz var ve 45 milyon insan için buradayız.
Arjantin, Hırvatistan'ı 3-0 yenerek finale yükseldi.
Arjantin millî takımı için son 36 yılın en önemli maçı.
Arjantin, Dünya Kupası için Fransa'ya karşı.
Finalde 2-0 öndeydik, herkes mutluydu,
sonra Arjantin'de hep olduğu gibi bir dalga çarptı.
Mbappé! Fransa'nın golü geliyor!
Mbappé harika bir golle eşitliği sağladı. Arjantin baskı altında.
İnanamıyorum.
Çilesiz olmaz, değil mi?
Arjantinliler hep çile çekmek zorunda. Bu hep böyledir.
Son dakikaya kadar çok… Standart bir maçtı, normal gidiyordu.
Uzatmalarla birlikte 123. dakika.
Maçın son atağı, top Fransa'da.
Otamendi uzaklaştırıyor.
Konaté karşıladı. Dikkat!
Otamendi ıskaladı, Kolo Muani'den şut!
Otamendi ıskaladıktan sonra bir iki saniye geçmişti.
Maçı bitirecek goldü, Fransa için maçın kırılma anıydı.
Gördüğüm hâlde donup kalmıştım.
Etrafımdaki insanların çığlık atıp zıpladığını duydum.
Bense bir heykel gibi ifadesizce duruyordum.
Açısını daraltmak için çıkmadım çünkü topu aşırtabilirdi.
Ama geri de çekilmedim. Mbappé'ye atabilirdi.
Ortada kaldım, ona biraz baskı uygulayıp şut çekmeye zorlayabileceğim bir yerde.
Söylemiştim. Kahraman mı, kötü adam mı olacağına ben karar veririm.
Top burama, yıldızın olduğu yere çarptı.
Biraz daha yukarı gelse sekip gol olabilirdi.
Dört yıl boyunca aptal gibi görünecektim yani.
Arka planı nedeniyle tarihin en iyi kurtarışıydı.
Dünya Kupası'nda, finalde olduğu için,
123 dakika oynandıktan sonra olduğu için ve Emiliano'nun hareketi nedeniyle.
Söylemekten çekinmiyorum çünkü doğru olduğuna inanıyorum.
Bir dur, kurtarış yapmak gerçekten gol atmak gibi demek, öyle mi?
Penaltılara gitmek istiyordum.
Hadi Coman! Coman.
Martínez! Martínez! Dibu Martínez!
Hadi Arjantin! Hadi!
Penaltılarda avantaj Arjantin'de.
Baskı altında kaçıracağını düşündüm. Kurtaracağımdan değil, o kaçırır dedim.
Vurdu!
Ve dışarı gidiyor! Atamadı!
Penaltıyı kaçırınca içimde bir sevinç hissettim.
"Düşündüğüm gibi kaçırdı" dedim.
Tchouaméni'nin vuruşu dışarı çıktı!
Oyna Dibu, oyna!
Hadi Arjantin! Montiel topun başında!
Ve gol!
Gol!
Arjantin dünya şampiyonu!
Takım arkadaşları ona sarılıyor!
36 yıl sonra Arjantin…
Dünya şampiyonu!
Arjantin dünya şampiyonu oldu.
DÜNYA KUPASI - KATAR 2022
Finalden sonra ben de sahaya indim.
Öylece birbirimize baktık.
Bazen tek bir bakış bin kelimeye bedeldir, değil mi?
Yaşadıklarını, hissettiklerini ifade edemezsin.
Haydi, haydi Arjantin
Ne olursa olsun, profesyonel olarak
Dünya Kupası'nda oynayan o ekibi,
kaldığımız okulda geçirdiğimiz o 40 günü hiç unutmayacağız.
Mutluyum. Bunu gurur ve tutku için yaparsın.
Millî takımın kalecisi olarak en çok maça çıkma rekoru kırmak istiyorum.
Başarmak istediğim daha çok hedef var.
Sen en iyisisin Dibu!
Mar del Plata'lı olması gurur verici.
Dibu Martínez en iyisi.
Dibu'nun saç kesimi ve boyası.
Her şeyin mümkün olduğunun kanıtı.
Emiliano Dibu Martínez, seçkin vatandaş.
Geriye dönüp bakınca "Mahalle sahasından geldi" diyorsunuz.
Fedakârlık başarı getirir.
Hep hedeflerine ulaşmaya çalıştı.
Uzun sürdü mü? Belki.
Belki de sürmedi, bilmiyorum. Olaya nasıl baktığınıza bağlı.
İşte orada. Dedesiyle kalacak.
Onun başarısı ailenin başarısıdır
çünkü her oyuncunun arkasında onu destekleyen insanlar vardır.
Ale ve ben de Emi gibi
hayallerimizi gerçekleştirmeye çalışıyoruz.
Benim için anlamı büyük. Çok büyük.
Ben…
Bir ömür boyu yapılan fedakârlık iki saniyede anlamını buluyor.
Kaleci olmak için doğmuş.
Anne, baba! Şampiyon olduk!
Çocuklar! Siz misiniz?
Azarlar gibi değil de, böyle "Çocuklar"…
Selam çocuklar. Okul nasıl geçti?
Seni mahvedeceğim.
Seni mahvedeceğim!
Bunu kurtar da görelim.
Bu okul pantolonun.
Yarın ne giyeceksin şimdi?
Aslında otobüste unutmuştum, pantolonu yamayla onarmak zorunda kaldım.
"Vuhu" demem mi lazım?
Vuhu! Hadi Emi!
Hayır!
Ne yapıyorsun? Hayır!
Hayır!
Nasıl, lüks, değil mi?
Tamam! İşte budur! Hadi!
Şahane.
Alt yazı çevirmeni: Reşat Bir