Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
JEDZ, MÓDL SIĘ, SZCZEKAJ
TERAPIA NA CZTERY ŁAPY
- Z psem życie jest lepsze. - Nie!
Psiarze to szczęśliwi ludzie.
SZKOLENIE PSÓW
Psy przypominają nam, aby cieszyć się z drobnych rzeczy,
a także żyć tu i teraz.
Psy są ciekawe z natury.
Uwielbiają towarzyszyć właścicielowi w odkrywaniu świata.
Stój! Niech no cię dorwę!
Spieszę się.
Mieszkanie z psem…
Stój, głupi kundlu!
…zwiększa prognozowaną długość życia.
Codzienne spacery z psem
dostarczają ruchu i odpoczynku.
Pies ułatwia nawiązywanie nowych znajomości.
Ejże!
- Co to ma być? - Witam.
Bez obaw. To tylko Torsten. Jest bardzo grzeczny.
Żadnych psów. Proszę wysiąść.
Zamówiłam przejazd z psem.
Nie przewożę psów.
Musiałam źle kliknąć.
To kolendra? Cudownie pachnie.
ANULUJ PRZEJAZD
Wynocha!
Cholera. Chodź, Torsten. Musimy wysiąść.
Torsten, chodź!
Chcieliśmy zrobić dobre wrażenie.
Torsten.
W porządku. Nic mi nie jest.
Jasne. Poradzę sobie.
Pies zbliża do siebie ukochanych.
Każda chwila razem staje się niezapomniana.
Proszę.
Ej, co ty wyprawiasz?
- To nie moja wina. - Że niby moja?
- Nie, psa. - Ten pies ma imię.
Ten pies gryzie! Znów nieomal to zrobił.
Daj mi chwilę spokoju.
…to zaufanie jest podstawą waszej relacji.
Istotne jest…
To już oficjalnie twój pies. Gratulacje.
Słuchasz audiobooka! Super!
Ale nie powinno cię tu być.
Chcesz spóźnić się na pociąg?
Rano wyemitują materiał na twój temat.
Podwiozę cię na stację.
Jeśli chcesz mi pomóc, zabierz ją ode mnie.
Bądź dla niej miła. To dzięki niej wyjdziesz z tego bagna.
Mam dyplom z prawa, doktorat, pracowałam w Brookings Institution,
a ty mi mówisz, że moją karierę może uratować tylko adopcja psa?
- Zgadza się. - Jestem nią wycieńczona.
Nie mieli innych psów w schronisku?
Wiem, że ty i Gaga się nie dogadujecie.
Ale to się zmieni. Ten cały Nodon podobno jest geniuszem.
Ziggy, mówisz tak o każdym treserze.
Ale jeszcze żaden nam nie pomógł, a my topimy kasę.
Tym razem będzie inaczej.
Obyś miał rację. Nie chcę się wyprowadzać.
To kawa z automatu.
Czyżby była poniżej godności profesora?
To nie kwestia godności, tylko smaku.
Snob.
Ej! Siad! Przestań!
Już! Spokój!
Dość.
Idziemy. Do nogi!
Spokój! Bo cię uśpię!
Ursula Brandmeier,
bawarska minister ochrony środowiska
i główna kandydatka partii w nadchodzących wyborach.
To była ciekawa rozmowa o wpływie zwierząt domowych na środowisko.
Właściciele mogą odetchnąć z ulgą.
Dziękujemy. A teraz czas na materiał.
Ma pani własnego psa?
Boże, nie. Prędzej bym się pochlastała.
Wielu osobom pies zastępuje kontakty społeczne.
Jeśli kiedyś znajdę się w takim miejscu, strzelę sobie w łeb.
Mamy problem techniczny.
Słyszę, że mamy problem techniczny.
Wciąż jesteśmy na antenie.
Ktoś tu strzelił sobie w stopę, prawda?
Oj tak. Usterki techniczne mogą dostarczyć cennej wiedzy.
Podobno pojawiły się już petycje wzywające ją do rezygnacji ze stanowiska.
I słusznie. A może nie? Chętnie poznamy wasze zdanie.
Zaraz szlag mnie trafi.
Minister finansów porównał bezrobotnych do grzybicy.
- Przecież… - Wiesz, jak to działa.
Mężczyzn w polityce obowiązują inne standardy.
Masz. Aby nikt cię nie rozpoznał w Tyrolu.
Załóż ją. Odwiozę cię na stację.
Do diabła! To moja ulubiona poduszka!
Torsten, nie tak szybko!
Torsten, stój!
Zwolnij, Torsten!
- Co to ma być? - Najmocniej przepraszam.
Stawką jest twoja kariera.
Więc buzia na kłódkę i nie daj się rozpoznać.
Powodzenia.
PPZ: PARTIA PRZYJACIÓŁ ZWIERZĄT
UPD: DEMOKRACJA Z SERCEM
PSIA HEJTERKA
No pięknie.
Czeka nas wspólny weekend z Burkiem i Gburkiem.
Pani też na szkolenie psów?
- Tak, a pan? - Tak.
- Niewiarygodne miejsce! - Jest przepięknie.
Miło z pana strony.
Pani… To znaczy…
Podobno Nodon mieszka gdzieś w górach.
Pełno tu ludzi. Czemu nie załatwiłaś mi prywatnej lekcji?
Nie dało się.
Masz farta, że znalazłam kogoś, kto odsprzedał miejsce.
Facet ma pełny grafik.
Nie mam na to ochoty. Chcę, żeby ktoś ją zabrał
i wytresował za mnie.
To tak nie działa. Musisz się jej nauczyć.
Nodon!
- Ten facet ci pomoże. - Nadchodzimy!
Zachowują się jak postrzeleńcy.
Właśnie dlatego psy się tresuje.
- Mówiłam o ludziach. - Weź się w garść.
- Ani się obejrzysz, a będziesz psiarą. - Dzień dobry.
- Jestem Gustl. - Musicie się zakumplować.
- To bardzo ważne. - Witam.
Aż 91% widzów chce twojej rezygnacji.
Przyjechaliście do Nodona?
Tak.
- Świetnie. - Dasz sobie radę.
- Idziemy. - Dzięki, Sue.
Żwawo. Czas nas goni.
Co? W tym?
Woli pan iść pieszo?
GOSPODA REISINGERA
Serdecznie zapraszam.
No co pan!
To się nie dzieje.
To jest Lady Gaga.
Gaga lub G, w zależności od jej nastroju.
Ja jestem Ziggy.
A to mój mąż, Helmut.
Wykłada literaturę XIX wieku.
Mają ze sobą problem.
Nie mam problemu z psem. To pies ma problem ze mną.
Helmut jest częścią problemu. To autystyk.
„Autystyk”? O czymś nie wiem? Jakiś specjalista mnie zdiagnozował?
Wyluzuj. To tylko moja hipoteza.
Twoja hipoteza? A więc nie ma problemu.
Może podzielisz się innymi hipotezami
z nieznajomymi, którzy towarzyszą nam na tej zbutwiałej furmance?
To jest Torsten.
A ja jestem Babs.
Mój problem polega na tym, że…
chcą mi odebrać Torstena, bo jest nieusłuchany.
Ale to dobry piesek.
Czasem zdarzyło mu się kogoś zranić, ale nigdy celowo.
Nie ma złych intencji.
Próbowaliśmy różnych rozwiązań.
Póki co nic nam nie pomogło.
Pan też pragnie podzielić się z nami jakąś wzruszającą historią?
- Nie. - Dziękuję.
A pani? Jak ma pani na imię?
Ur…
schi.
Urschi?
Ładne imię.
Podoba mi się. Jest…
W porządku. Nie szukam nowych znajomości.
„Cześć, jestem Torsten.
Chcesz się zakumplować?”
Ale jesteś uroczy.
Cześć, jestem Babs.
Hakan.
Jak się wabi?
Roxy.
Czemu ma kaganiec?
Może za dużo gada.
Jak możesz?
Hej, Gaga.
Wszystko gra. Zobacz.
Gaga!
Gaga, patrz.
Tak. Spójrz tutaj.
Zobacz.
To jej wsparcie emocjonalne. Odstresowuje ją.
- Sorki, Ziggy. Mogę? - Hej!
Co ty wyprawiasz?
To nie było miłe.
Przynajmniej nie wyrzucił psa.
Mój Boże, co za kicz.
Ziggy, wytłumacz mi, jak doszedłeś do tego, że mam autyzm.
To nie jest mój wymysł. Sabine myśli podobnie.
Twoja terapeutka mnie diagnozuje?
Co to ma być? Diagnoza na odległość?
Mogłeś iść do niej ze mną.
Odejdę, słowo daję.
O mój Boże.
To musi być on.
- Postaw ją na ziemi. - Dobrze.
Przywitałem się z waszymi psami.
Kolej na was.
Byle bez obwąchiwania.
Czemu nie?
Bez obaw. Obwąchuję się tylko z psami.
Nauczyłem się tego, żyjąc razem z watahą wilków.
To świadczy o dużej odwadze.
Albo głupocie.
To jest Heidi. Jestem jej dagda.
Jestem Nodon.
- Kim jest? - Dagda.
To z języka celtyckiego.
Słowo to oznacza towarzysza i obrońcę psa.
Spuśćcie je ze smyczy.
Chciałabym,
ale musiałabym go trzymać, bo ucieknie.
Nieprawda.
Dobrze.
Chodź, skarbie.
A więc to wszystko prawda.
On ma magiczne moce.
- Możesz zdjąć kaganiec? - Lepiej nie.
Nikt z nas nie chce, żeby ten pies biegał bez kagańca.
Rozumiem.
Jeszcze nie jesteś gotowy.
Zdejmijcie jej to.
Ta sukienka dodaje jej pewności siebie.
No weź, Ziggy.
Głupi kundel!
Widzisz?
Gaga!
Gaga nie poradzi sobie na otwartym terenie.
Na bank się zgubi.
Drodzy państwo,
chciałabym, żeby plecaki wróciły czyste.
To jest Birgit. Wasza gospodyni.
Serce i dusza tego domu.
Przejdziemy się w góry.
Nic z tego.
Jechałam tu siedem godzin. Muszę odpocząć.
Poza tym jestem głodna. Poproszę klucz do pokoju.
Co to ma być?
Włóżcie odpowiednie obuwie.
Jeśli Gaga nie wróci cała, pozwę go.
Głupie prężenie muskułów.
A teraz oddacie mi swoje komórki.
Chcemy skupić się na tu i teraz.
Jasne. Jestem totalnie skupiona.
Nie wyruszymy, póki nie zdacie komórek.
Oddasz ją sama czy mam ją zabrać siłą?
Wszystko układało się idealnie.
Gaga pomogła nam stworzyć prawdziwą rodzinę.
Ale nagle zaczęła gryźć Helmuta.
I co z tym zrobiłeś?
Ja? Mnie lubi.
No i?
Co teraz?
Zatrzymamy się na chwilę na wzgórzu.
To świat naszych celtyckich przodków.
Przykro mi, ale moi przodkowie są z Blankenese w Hamburgu.
Wspólnie zgłębimy ich nauki.
Posiadali ogromną wiedzę o naturze i zwierzętach,
zwłaszcza o psach.
Którędy, Panoramiksie?
Chyba ma problemy z zapamiętaniem twojego imienia.
Nodon to nietypowe imię.
Nazwałem się po Nodensie, celtyckim bogu psów.
Więc bóg psów faktycznie istnieje?
Zgadza się.
Całe szczęście.
Ale ja nie jestem…
Wiem, że wcale nie jesteś bogiem.
Nie jestem głupia.
Ale dla mnie i dla Torstena
jesteś jak bóg.
Nie mogę oblać egzaminu.
Nie przeżyję, jeśli zabiorą Torstena.
Dopilnujemy, by do tego nie doszło.
Rozejrzyjcie się.
Nacieszcie oczy tym widokiem.
Pierwsze, co musicie zrobić,
by stać się lepszymi partnerami dla swoich psów,
to wyzbyć się stresów życia codziennego
i zbliżyć do natury.
Tak jak Celtowie przed wiekami.
Głęboki wdech.
I wydech.
Z każdym wydechem
pozbywajcie się ze swojego ciała negatywnej energii.
Oczyśćcie umysł z tego, co wam ciąży.
Wdech.
I wydech.
Wdech.
I wy…
- Co jest? - No co?
Ćwiczenia oddechowe. Wyciszenie. Relaks.
Świetnie.
Nie skorzystam. Nie po to tu jestem.
Jestem głodna.
Zajrzyj do plecaka.
Wdech.
I wydech.
Wdech.
I wydech.
To jakiś żart?
Gdzie kanapki? Batoniki musli? Jabłka?
W plecakach znajdziecie jedzenie.
Dary…
od matki natury.
Natura ma poczucie humoru.
To resztki ściółki leśnej.
Zebrałeś to specjalnie dla nas?
Tak. Zebrałem, ususzyłem i wyprażyłem.
Część zerwałem dziś o świcie.
Nadal nie rozumiem, czemu wybrałeś twego dziwaka.
Czyżby zdecydował wygląd?
- Helmut! - To nie był dobry wybór.
Jasne. Jak zwykle to moja wina.
To nie ja go wybrałem.
Mieszkasz w gospodzie razem z nami?
Nie.
Mieszkam tam, na grani Grießkogel.
Serio?
Całkiem sam?
Tak.
No to…
może się tam wybierzemy?
- Odwiedzimy cię. - Nie.
Szkoda.
Powiedz mi, Hakan…
Co cię tu sprowadza? Czemu tu jesteś?
- Żona mnie namówiła. - Opowiesz mi coś o sobie?
Problemem jest pies, nie ja.
A to co?
Jajo, które wypadło z gniazda.
I co mam z nim zrobić? Wysiedzieć je?
- Zjeść. - Ugotowałeś je?
Nie. Jesz je na surowo. To celtycki przysmak.
Ohyda.
- Ktoś reflektuje na celtycki przysmak? - Dzięki.
Jestem pewien,
że większość z was zdążyła to już poczuć.
To miejsce przenika celtycka energia.
Skupia się tu wyjątkowa moc.
Czuję to.
Wolę energię barów hotelowych.
Serwują tam zimne napoje i kanapki.
Torsten!
Cześć!
Witaj, moja księżniczko!
Tęskniłaś?
Nie bałaś się, będąc sama w ciemnym lesie?
Biegała po łące z innymi psami.
Cieszyła się, że mogła rozprostować łapy.
Hej, paniusiu!
Proszę zabrać swojego psa.
- Naprawdę musi spać razem ze mną? - Tak.
- Pani jej nie weźmie? - Nie.
Zapłacę.
Kiedy kolacja?
Wszystko jest w ulotce.
To był bardzo uduchawiający spacer.
- Dziękuję. - Nie.
Wszyscy dziękujemy.
Spotykamy się razem z psami
jutro o 7.00 nad jeziorem.
- Tak wcześnie? - Tak. Gustl was zabierze.
SIEĆ WI-FI WYMAGA HASŁA
Dobra.
HASŁO NIEPRAWIDŁOWE
Przestań.
Dość.
Coś mi umknęło? To uroczysta kolacja?
- Gdzie Brenda? - W pokoju.
Sama?
Oczywiście. Może się ślinić bez mojej pomocy.
Co podać?
Chciałabym odzyskać telefon i poznać hasło do Wi-Fi.
Nie jestem tu dla relaksu. Praca czeka.
Nie uwierzysz – na mnie też. Co podać?
Telefon. Najlepiej mój.
Jeśli nie chcesz nic zamawiać, w porządku.
Czekaj!
Macie jakieś przyzwoite czerwone wino?
Masz nas za barbarzyńców?
Jesteśmy w Tyrolu. Mamy najlepsze wina.
Tak? Nawet vernatscha znad Kaltern?
Bezczelna jak diabli, ale ma dobry gust.
Dobra, robię to.
- Nie, Ziggy. - Ależ tak.
Proszę, miłościwa pani.
Birgit, spójrz.
To moje ręcznie wykonane świece zapachowe.
To Słona bryza, a to Karaibski kokos.
Idealnie dopełnią to miejsce.
Karaibski?
To by dopiero była heca.
Możesz schować swój kramik?
- Dobry wieczór wszystkim. - Dobry wieczór.
Ładne. Sam je zrobiłeś?
Zwykle sprzedaję tylko w hurcie,
ale dla ciebie zrobię wyjątek.
Poważnie?
Kokos? Torsten uwielbia kokosy.
Chyba ją wezmę. Ucieszy się.
Świetny wybór, moja droga.
Poproszę 20 euro.
Idealnie się składa.
Zapomniałam spakować lampę zapachową Torstena.
Umieram z głodu.
Jak to możliwe?
Spakowałam ci dużą porcję jagód i grzybów.
I ptasie jajo. Ty tak na serio?
Jajo było dla tej zarozumiałej laluni z miasta.
Nie była zainteresowana.
Sam je zjadłem, jak przystało na Celta.
Masz. Pierwsza porcja jest dla ciebie.
Proszę.
- Smacznego. - Dziękuję, Birgit.
Ech, Simonie!
Czemu komplikujesz sobie życie tą szopką?
Ludzie płacą za dobrą rozrywkę. A my jesteśmy na musiku.
Ale to już przesada.
Jesteśmy dumnymi Tyrolczykami.
Tyrolski treser psów nie zrobi na nikim wrażenia.
Co innego Celt, którego otacza mistyczna aura.
On daje coś… ekstra.
Ekstra! Przecież to jakaś głupota.
Wręcz przeciwnie.
Odkąd pojawił się Nodon, ludzie walą drzwiami i oknami.
Przyjedzie nawet Bill Kaulitz.
Jaki znów Bill Kaulitz?
Nie znam go.
- Nie? - Nie.
- Proszę. - Dziękuję.
Hej! Chwileczkę.
To nie bar z przekąskami.
W Tyrolu je się przy stole.
Zjedz z nami, Hakanie.
W towarzystwie jest dużo przyjemniej.
Nieprawda.
Wyjątkowo nieprzyjemny typ.
Nie lubię go. Wyrzucił zabawkę Gagi.
Oby to nie był seryjny morderca.
To kolejny powód, by oddać mi telefon.
Smacznego.
Torsten.
Gaga ma na sobie ładną sukienkę.
To sukienka couture. Robiona na wymiar.
Za moją kasę.
Ziggy. Mógłbyś pokroić mi mięso?
Ojej. Przepraszam.
Ten pies zachowuje się okropnie.
Wydaje ci się, że ten hipis wychowa go w dwa dni?
No dobra.
Lepiej już pójdę.
Torsten.
Chodź.
- To było konieczne? - Tak.
Pójdę do niej.
- Powiedziałam coś nie tak? - Skądże.
No cóż.
Wybacz, ale odnoszę wrażenie, że się znamy.
Nie sądzę.
Mam dobrą pamięć do twarzy.
Na pewno zapamiętałabym wybitnego profesora literatury.
No dobra. Gdzie nasz śliczny Panoramiks?
Dzień dobry, dagdas.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Każdy dzień zaczynam od kąpieli w jeziorze.
- Jasne. - Taka kąpiel pobudza do życia.
Oczyszcza duszę. Wy też powinniście spróbować.
Dobra.
Dziś poobserwuję, jak pracujecie ze swoimi podopiecznymi.
Wygramy to.
To nie konkurs.
Zrobimy tak.
Helmut, dziś ty opiekujesz się Gagą.
Ziggy, przekaż Helmutowi smycz.
Nodon, posłuchaj. To nie jest dobry pomysł.
Gaga i ja, my naprawdę…
To znaczy…
Będzie dobrze, kochanie.
Ty za nią odpowiadasz.
Ziggy, trzymaj się z boku.
- Przykro mi. - Akurat.
- Naprawdę. - Zrobiłeś to celowo.
Przepraszam! Ja…
Nie chcę narzekać, ale płacę za szkolenie,
a nie za wycieczkę krajoznawczą.
Z tym psem jest coś nie tak.
Otwórz się na pozytywną energię, Urschi.
Bądź dobrą dagda.
Traktuj wroga jak przyjaciela, a zjednasz go sobie.
Nie muszę chodzić po lesie, żeby wysłuchiwać takich mądrości.
Mogłeś mi to wysłać mailem, SMS-sem czy co tam preferują Celtowie.
Snapchata.
Kiedy zacznie się szkolenie psów?
Nie szkolę psów.
Szkolę ludzi.
Mamy nad czym pracować.
Teraz skupimy się na kwestii zaufania.
Odepnijcie smycze i…
zaprowadźcie psy do wody.
Helmut, nie odpinaj smyczy.
Prąd może być zbyt silny dla Gagi.
Helmi, weź ją na ręce. Woda musi być lodowata.
Gaga nigdy nie pływała.
Myślisz, że Gaga da sobie radę?
Nie wiem. Nie chcę, żeby coś jej się stało.
Ja też nie.
Człowieku! Przestań histeryzować.
On ma rację. Gaga da sobie radę.
Będzie dobrze.
Traktujesz ją jak zwykłego psa.
Bo to jest pies.
Chodź, Gaga. Damy sobie radę.
Dobrze, Helmut. Widzisz, to nic trudnego.
Ja idę, a ty rób, co chcesz.
Świetnie, Urschi.
- Twoja kolej, Babs. - Dobrze.
Chodź, Torsten. Damy radę.
Torsten, do nogi!
Torsten!
Torsten! Nie!
Wracaj!
Cholera.
Urschi!
Boże. Nic ci nie jest?
Przepraszam cię.
Wiesz co, Babs?
Problemem nie jest pies.
Torsten nie jest niczemu winny.
To z tobą jest problem!
Już dobrze.
Jaki masz problem z Roxy?
Sam się przekonasz. To tchórz. Boi się nawet wody.
Nie martw się, Roxy. Znajdziemy sposób na Hakana.
Nie ufasz Roxy.
Dlatego ona nie ufa tobie.
Proszę.
To magiczny wywar?
- Nie, to zupa. - Magiczna zupa?
Celtycka.
To zupa z magicznego wywaru.
To samo, co wczoraj, tylko w płynie.
Naturo, dzięki składamy ci
Że tak hojnie dzielisz się
Swoimi darami
Czcimy cię, szanujemy
I chronimy
Tędy też musi płynąć energia.
Życzę smacznego.
Fuj! To obrzydliwe!
Urschi, odnoszę wrażenie, że ty nawet nie lubisz Brendy.
Tu nie chodzi o Brendę. Ja w ogóle nie lubię psów.
Co?
Widziałem, że mało wiesz o psach.
Ale to już przesada.
To nie jest mój pies.
Czekajcie.
Wytłumaczę się.
Już mówię.
Mam bliską przyjaciółkę…
która ma problemy z chodzeniem i czuje się samotna.
Dlatego ze znajomymi zrzuciliśmy się na psa,
by jakoś ją wesprzeć.
Ale okazało się, że Brenda jest nieusłuchana.
Dlatego przyjechałam z nią na szkolenie do Nodona.
Czasem przyjaźń wymaga poświęceń.
A ja jestem na nie gotowa.
To wspaniale z twojej strony.
Dziękuję, Babs.
Na moim miejscu zrobiłabyś to samo.
Bez wątpienia.
Dobra. Wracamy do pracy.
Nodonie, Babs ma jeszcze jedno ważne pytanie.
- Gdzie tam. - O co chodzi?
Dobra.
Na dzisiejszy wieczór przewidziano zabawę
z muzyką tyrolską.
Tak. Zabierzcie ze sobą psy.
To kolejne ćwiczenie.
Nie o to mi chodziło. Chciałam zapytać…
Wszyscy chcieliśmy zapytać…
Też będziesz?
Nie, Babs. To zabawa dla gości.
Moim światem jest harmonia, natura i góry.
Hakanie, czy weźmiesz udział w zabawie?
- To nie moja bajka. - To część szkolenia.
Obiecałem żonie, że tu przyjadę, ale jodłowanie mnie nie kręci.
To część szkolenia.
Chodź, kochanie.
Helmut, wieczorem nadal opiekujesz się Gagą.
Pewnie.
IMIĘ I NAZWISKO – ADRES
BAWARSKA MINISTER ŚRODOWISKA
SKANDALICZNA WYPOWIEDŹ W TALK-SHOW
RECEPCJA
Ma pani własnego psa?
Boże, nie. Prędzej bym się pochlastała.
Wielu osobom pies zastępuje kontakty społeczne.
Jeśli kiedyś znajdę się w takim miejscu,
strzelę sobie w łeb.
Nie było mnie niecałe 36 godzin.
Na razie skup się na szkoleniu.
„Skup się na szkoleniu”? Wiesz, co tu się wyprawia?
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Daj spokój. Wiem, że dasz sobie radę.
Jeszcze jakieś pilne wieści?
Wpadli w panikę. Rozważają innego kandydata.
Co? Kogo?
Martina Weidenhubera.
Co? Facet przekręcił publiczne środki i jechał po pijaku.
I co z tego?
Odzyskał już prawo jazdy
i przeprosił za defraudację.
To jakiś absurd.
Jemu uszło to na sucho,
a ja mogę wylecieć, bo nie lubię psów?
- Ursulo, proszę. - Przestań.
Trzymamy się planu. W środę wystąpisz na żywo.
Dobra.
Co pani robi w moim gabinecie?
Ja…
Czemu pani tu jest?
A pan to kto?
Simon Reisinger. Właściciel gospody.
Dobrze się składa.
Pana leśny elf skonfiskował nam telefony.
To nie w porządku.
Przykro mi, ale gdy Nodon prowadzi grupę,
on ustala zasady.
- Nic nie mogę zrobić. - Jak to?
Proszę się z tym pogodzić. A teraz żegnam.
Skontaktuję się z adwokatem.
Nie mogę polecić tego przybytku.
W porządku.
Ja nikomu nie polecę takiego gościa.
Misiu, spójrz. Posłuchaj pięknej muzyki.
Torsten, leżeć.
Weź przykład z Gagi.
Helmut?
Gaga uciekła.
Ziggy!
Więc to tak zajmujesz się Gagą.
Każdy mógł ją ukraść. Jej miejsce nie jest na podłodze.
To jakiś idiotyzm.
Nawdychałeś się swoich świeczek?
Nie zgrywaj oburzonego. A może to twój plan?
- Jaki znów plan? - Chcesz mi ukraść Gagę.
Chcę, żeby przestała mnie gryźć.
- Dlatego tu jesteśmy. - Dość!
Przestańcie się kłócić. To straszne!
Nie do wiary. Ty głupi babsztylu!
Boże święty! Na litość boską!
Twój pies w ogóle cię nie słucha.
A teraz jeszcze się mazgai.
Zajmij się nią.
Co za bajzel!
Wybacz, Babs. Muszę ją zabrać.
Do reszty wam odbiło?
Mam tego dość. Gustl, zabierz mnie do wioski.
Gustl nigdzie nikogo nie zabierze.
Wyjeżdżacie pojutrze.
Co się stało?
Zabiorą mi Torstena.
To była nasza ostatnia szansa. Straciliśmy ją.
Będzie dobrze. Chodź.
Wszystko schrzaniliśmy.
Zazdrościsz mi, że tak dobrze dogadywałem się dziś z Gagą.
Dobrze ci tak.
Uspokój się.
Jak to „zabiorą Torstena”? Kto taki?
Inspekcja weterynaryjna.
Jeśli Torsten nie zacznie mnie słuchać,
zabiorą go.
- Powiedz im, że cię słucha. - Sprawdzą to.
Torsten musi zdać specjalny test.
Ja muszę zdać egzamin na opiekuna psa.
Torsten stanowi zagrożenie dla otoczenia.
Masz nie lada problem.
Zacznij mówić do niego inaczej.
Ty tu rządzisz.
Musisz wyznaczyć granice.
A jeśli przestanie mnie lubić?
Simonie, tak dłużej być nie może.
Ta hałastra zdemoluje mi całą gospodę. Wszystko zniszczą. Niech wracają do domu.
Nie mogę tego zrobić. Psy nie są niczemu winne.
- To ludzie są problemem. - Rozumiem.
Ale nie każdemu da się pomóc.
Zwłaszcza w jeden dzień. A tylko tyle wam zostało.
Wiem.
Muszę coś wymyślić, żeby przejrzeli na oczy.
Co to?
Tabletki stabilizujące nastrój.
Też by mi się przydały. Codziennie.
Nie, dzięki.
Wiesz…
spędziłam dłuższą chwilę w ośrodku,
bo miałam problemy psychiczne.
Nadal mam.
Lekarze dali mi kilka narzędzi, by jakoś mi pomóc.
Jednym z nich była adopcja psa.
Kiedy głaszczesz psa,
organizm uwalnia hormony szczęścia.
Torsten to dziś najważniejsza osoba w moim życiu.
Pies.
Torsten to twój pies.
Tak.
Ale dla mnie jest lepszy od ludzi.
Czy Torsten zastępuje ci
kontakty społeczne?
Zgadza się.
Dobrze to ujęłaś.
Ziggy, nie bądź jak dziecko.
Gaga i ja chcemy być sami.
- Ziggy, nie wygłupiaj się! - Hej!
Co powiedziałeś?
- Jesteśmy za głośno, tak? - Co się dzieje?
Widzisz… Mój mąż…
zamknął się od środka.
- Co teraz? - Cóż…
Sytuacja jest niezręczna. Nie wiem, gdzie się podziać.
No tak…
Chodź. Przekimasz na kanapie.
Wiesz co…
To bardzo miłe, ale…
Nie mogę przyjąć zaproszenia. Ale dziękuję.
- Boisz się mnie? - Boję się? Ja?
Nie. Dlaczego?
Dziwne.
Większość ludzi się mnie boi.
Nawet ci z półświatka.
Narkotyki, kradzieże, handel ludźmi.
Spokojnie. Żartuję, jestem gliną.
Gliną?
Zgadza się.
To…
To ci dopiero. Nigdy bym nie powiedział.
No cóż.
A więc Roxy jest psem policyjnym?
Byłym.
Niemożliwe.
Naprawdę?
- Trzeba to opatrzeć. Chodź. - No dobrze.
Nadal trudno mi uwierzyć.
Zupełnie mnie zaskoczyłeś.
Ciekawe, co dziś wymyśli Panoramiks.
On się tak nie nazywa.
Odczułaś jakieś efekty magicznego wywaru?
Chyba tak, prawda?
Babs, daj spokój.
Ktoś umarł? Skąd ten dobry humor?
Touché. Zabolało.
Dobrze się spało?
Małżeńskie niesnaski?
- Posprzeczaliśmy się. - Wy? Niemożliwe.
Słuchajcie, powóz czeka.
Macie się zachowywać.
Dokąd jedziemy? Do Nodona?
Cierpliwości. Wkrótce się przekonacie.
Chodźcie.
Zbliżają się, Heidi. To nasza ostatnia szansa.
- Codziennie ma na sobie mniej. - Jutro będzie paradował nago.
- Chętnie bym to zobaczył. - Ziggy!
Witajcie w uświęconym miejscu Celtów, drodzy dagdas.
Oto namiot prawdy.
W tym miejscu odprawiono wiele rytuałów i ceremonii.
Ich ślad wciąż jest odczuwalny.
Babs.
Podejdź.
Niech drzewo życia,
jego moc…
i jego mądrość
będą z tobą.
Możesz wejść.
Mam nadzieję, że ubezpieczył namiot na wypadek pożaru.
Psy są zwierciadłem waszej duszy.
Psy wyczuwają, gdy coś was niepokoi.
Są jak lustro.
Waszym najważniejszym zadaniem
jest zmierzyć się z własnymi demonami
i uwolnić się od nich.
Skorzystajcie z tej okazji.
Zróbcie to dla siebie, ale przede wszystkim
dla swoich psów.
Babs.
Powiedz, co stało się zeszłej nocy.
Jak zareagowałaś, gdy Ziggy i Helmut się pokłócili?
To ponad moje siły.
Stresuję się, gdy ktoś się kłóci.
A Torsten?
- Też się zdenerwował. - Dostrzegasz związek?
To moja wina.
Moja wina.
To przeze mnie.
Jeśli odnajdziesz w sobie spokój,
on też będzie spokojniejszy.
Babs, co cię niepokoi?
Czego się boisz?
Boję się, że powiem coś złego
i ludzie przestaną mnie lubić.
Większość ludzi mnie nie lubi.
Nie wiem dlaczego.
Ale z Torstenem jest inaczej.
Torsten jest dla mnie miły. Chyba lubi mnie taką, jaka jestem.
Nie przeszkadza mu, że biorę leki.
Tylko on nigdy mnie nie ocenia.
Babs, my też cię nie oceniamy.
Dobrze, że znalazłaś leki, które ci pomagają. Prawda?
To naprawdę nic takiego. Ja też biorę antydepresanty.
Serio?
- Babs, masz cel. - Wiem.
Torsten ma cię słuchać. Dlatego tu jesteś.
Pokaż, że masz kontrolę. Wydawaj mu krótkie, jasne komendy.
To dla niego ważne.
Będzie ci wdzięczny.
Skoro to takie proste,
nie potrafię pojąć, czemu Brenda mnie nie słucha.
Zdolności przywódczych mi nie brakuje.
- Wykorzystujesz je w pracy? - Tak.
Nie.
Na czym polega nasz problem?
Brenda musi wiedzieć, na czym stoicie.
Tworzycie drużynę.
Prawda?
Nie zapominaj o jednym.
- To nie jest jej pies. - Właśnie.
A ona sama nie przepada za psami.
Przyganiał kocioł garnkowi.
No wiesz…
Wczoraj udało mi się nawiązać więź z Gagą.
Pewnie dlatego, że się nie wtrącałeś.
To prawda, Ziggy?
Może podświadomie sabotujesz relację między Helmutem a Gagą?
- Ja? - Tak.
Ja sabotuję?
Jest raczej odwrotnie.
Zapytaj, jak na mnie naskakuje,
ilekroć kupię jej coś ładnego.
Pieniądze nie biorą się znikąd.
I dlatego otwieram własny biznes.
Ze świecami.
Widzicie? Widzicie, jak mnie deprecjonuje?
Bzdura. Cieszę się, że próbujesz stworzyć coś swojego.
Sabine dokładnie mi wyjaśniła, co robisz.
- Sabine? - Tak.
Narzekasz, gdy wydajesz kasę, ale tak naprawdę cieszysz się,
że możesz mnie kontrolować.
To zarzut wyssany z palca.
Czy to ta Sabina, która uważa, że jestem autystykiem?
Gdzie ją znalazłeś? Na tablicy ogłoszeń w sklepie?
Po prostu się rozstańcie.
Słucham?
Może Hakan ma rację.
Od samego początku się kłócicie.
A ten biedny pies
jest ofiarą waszego ego.
Myślałem, że przyjechaliśmy na szkolenie psów.
Właśnie. Na pewno nie po to, by niszczono nasz związek.
Wybaczcie, ja…
Nie, dość tego. Psycholog z bożej łaski.
Chodź, Ziggy. Idziemy.
Chodź, kochanie.
Ja też sobie pójdę.
Chodź.
Pomóż mu.
Torsten, siad.
Posłuchał mnie.
Hakan, czemu Roxy tak cię irytuje?
Ugryzła kogoś?
Nikogo nie ugryzła.
Nosi kaganiec, mimo że nikogo nie ugryzła?
Czyżbyś chciał ją za coś ukarać?
Przez nią mój brat nie żyje.
Ja…
muszę zrobić sobie przerwę.
Chodź, Torsten.
Co się wydarzyło?
Co zrobiła Roxy?
Ten śmieszny Celt zachowuje się skandalicznie.
Za kogo on się uważa?
Ta celtycka szopka od początku była jakaś podejrzana.
Chcę już wracać.
- Ja też. - Świetnie.
Chodź, Ziggy. Gustl wróci po resztę później.
Masz rację, kochanie.
A ty? Wracasz z nami?
Poczekam na resztę.
Chcę poćwiczyć z Torstenem.
Jak chcesz.
To było naprawdę odważne z twojej strony.
Nikogo nie ma. Typowe.
Chodźmy odzyskać nasze telefony.
Szukałam ich wczoraj, ale właściciel mnie nakrył.
„Gospoda Reisingera zostanie zamknięta?
Właściciel, Simon Reisinger, podsumowuje najgorszy sezon w historii.
»Jeśli nie zdarzy się cud, gospodę czeka zamknięcie«”.
Ale przystojniak.
Widziałam go, ale był cały w piance.
Szczerze mówiąc, wygląda jak…
- Nodon. - Nodon.
Możecie tu przyjść?
Cwaniaczek odstawia teatrzyk,
żeby naciągać ludzi.
Może stara się ocalić gospodę?
Co z tego? To wciąż oszustwo.
Co z tym zrobimy?
Poszukajmy telefonów.
Fuj, skóry z bawołów!
Spójrzcie.
Celtycka srajtaśma.
Ziggy.
Znalazłem!
Bogu dzięki.
Skąd wytrzasnęłaś tego celtyckiego tresera?
Facet to oszust.
- Ursulo, posłuchaj. - Ty słuchaj.
Nie zrobiłyśmy żadnych postępów. Trzeba przełożyć mój występ.
Ursulo, proszę.
Żadnych „proszę”. Nawaliłaś po całości.
Niepotrzebnie przyjechałam na to wygwizdowo.
- Skończyłaś? - Jestem cała w nerwach.
Co ty sobie myślałaś?
Ursulo, tylko się nie denerwuj.
Pamiętaj, jestem tylko posłańcem.
Więc…
Po tamtym skandalu
w partii narosły wątpliwości co do twojej kandydatury.
Uznali, że wolą postawić na kogoś bardziej pewnego.
Na Martina Weidenhubera.
Ursulo? Jest mi naprawdę przykro.
Halo? Ursulo? Jesteś tam jeszcze?
Ten cały Nodon. To znaczy…
- Simon. - Tak, Simon.
Gadał od rzeczy.
Nie może nas oceniać. W ogóle nas nie zna.
Racja.
- Ziggy? - Tak?
Ja…
często boję się…
że cię stracę.
- Co? Dlaczego? - Bo…
Chcesz stworzyć własny biznes.
Myślisz, że chciałbym odejść?
To prawda, że…
chciałbym odnieść w życiu sukces.
Nie chcę wciąż czuć…
że nie dorastam do pięt cenionemu i mądremu profesorowi.
Ale Ziggy, przecież wcale tak nie jest.
Masz cechy, których ci zazdroszczę.
Umiesz zjednywać sobie ludzi.
Umiesz cieszyć się chwilą.
Wiele dla mnie znaczysz.
Choć nie zawsze… potrafię to okazać.
To prawda.
Od dłuższego czasu tylko Gaga okazuje mi uczucie.
No co ty.
Daj spokój.
Gdzie jest Nodon?
Poszedł do swojej chaty.
Do swojej chaty, tak?
Pewnie próbuje zjednoczyć się z naturą, jak dawni Celtowie.
O co chodzi?
Nodon to oszust.
Żaden z niego Celt. To zwykły Tyrolczyk.
Ma na imię Simon. To jego gospoda.
- Skąd to wiecie? - Zdemaskowaliśmy go.
- Macie dowody? - Tak.
Chodźcie.
Nie.
Nie!
Nodon nie może być oszustem.
Jeśli nam nie wierzysz, przekonaj się na własne oczy.
Wiecie co? Myślę, że specjalnie obrzucacie go błotem.
Nie spodobało wam się, co powiedział w namiocie.
To nie ma nic do rzeczy. Chodź i sama zobacz.
Nie.
„Po raz kolejny widać, że żyjemy w społeczeństwie patriarchalnym.
Gdybym była mężczyzną, mój komentarz nikogo by nie uraził.
Ale kobiety nie mogą mówić takich rzeczy.
Musimy być zawsze życzliwe,
ciepłe, miłe, empatyczne i pełne matczynej troski”.
Spójrz. Celtycki warkocz.
Porachujemy się z nim.
Chwileczkę.
Nie jestem zwolennikiem przemocy.
Za kogo mnie uważasz? Jestem policjantem.
Niemożliwe.
A jednak.
- Aresztujesz go? - Powiem mu, co o tym myślę.
No dobra.
A ja wystawię mu złą opinię.
„Łączę stosowne wyrazy…”
Nie.
„Z wyrazami niechęci…”
Nie.
„Z wyrazami pogardy, Ursula Brandmeier”.
Poszło.
Poważnie?
Babs?
Wiesz, gdzie jest Babs?
Nie.
Co to było?
Wiem.
- Poszła w stronę gór. - Po co?
Pewnie do swojego Nodonka, by żyć razem po kres celtyckich dni.
Pięknie.
Zbliża się burza.
Musimy po nią iść.
My? To chyba niebezpieczne.
Tylko mówię.
Nie będę was zmuszał. Sami zdecydujcie.
Ja pójdę.
No co? Czasem bywam uczynna.
Nie martw się, Torsten.
Oczyścimy jego imię.
Ich słowa były oburzające. Nodon zawsze był dla nas dobry.
O Boże.
Okłamał nas.
Możecie wrócić, jeśli chcecie. Roxy i ja sobie poradzimy.
Torsten, spokój!
Torsten, przestań!
Nie potrzebujemy już Nodona.
Poradzimy sobie sami.
Babs!
- Ziggy! - Dzięki Bogu.
Martwiliśmy się o ciebie.
Źle zrobiłaś, wychodząc w taką pogodę.
Przepraszam was.
Mówiliście prawdę. Nodon to oszust.
Chatka jest opuszczona.
Byłaś tam?
Torsten, wystarczy. Siad.
Siad.
Chodźmy stąd.
Zanim trafi nas piorun albo potopimy się w tym deszczu.
- Urschi! - Urschi, uważaj!
Urschi!
Jasna cholera!
Co teraz?
- Nie mam zasięgu. - Musimy coś zrobić!
Hakan. Roxy ją znajdzie.
Roxy, szukaj jej! Szukaj!
Idź!
Czekaj.
Poszli w góry w środku burzy?
Po co?
Zdemaskowali cię. Byli w twoim pokoju.
Znaleźli cały ten celtycki szmelc.
Nie mają górskiego doświadczenia. Chodź, Heidi.
Co chcesz zrobić?
Sprowadzę ich z powrotem.
Uważaj na siebie.
Urschi!
- Urschi! - Urschi!
Roxy złapała trop.
- Słyszeliście? - Tak.
To Brenda.
Urschi!
O mój Boże.
- Urschi. - O Boże, Urschi.
Jesteś cała?
Wszystko w porządku?
Chyba tak.
- Cześć. - Hej.
Jesteś cudowną… dziewczynką.
Przepraszam, że cię w to wciągnęłam.
- Wyglądasz jakoś… - Inaczej.
Już wiem, skąd cię znam.
To Ursula Brandmeier,
kandydatka do Parlamentu Europejskiego.
O Boże. To prawda!
Miała kompromitujący występ w talk-show.
Nienawidzi psów. Nic dziwnego, że tak traktuje Brendę.
Może nie lubi psów, ale poświęca się dla niepełnosprawnej koleżanki.
Nie mam żadnej niepełnosprawnej koleżanki.
Wszystko, co mówiłam, było kłamstwem.
Jestem tu z Brendą, bo moja doradczyni
kazała mi przygarnąć psa ze schroniska.
Co z wami nie tak?
Czemu wszyscy kłamiecie?
Babs, wytłumaczę się później.
Możesz wstać?
Czuję ból w kostce.
Nie dam rady.
Na razie zostawcie mnie tutaj
i weźcie ze sobą Brendę.
Nodon.
- To jedyna ranna? - Tak.
Pogadamy później.
Chyba nic nie złamałaś…
Ursulo Brandmeier.
Nie jestem pewna, Simonie Reisingerze.
Jak ją znaleźliście?
Jesteście bandą kretynów.
Jeśli chcecie się pozabijać,
proszę bardzo.
Ale narażacie tych, którzy muszą was ratować.
Naprawdę mi przykro.
Cóż.
Wyryjemy to na twoim nagrobku.
- Odpuść już. - Mówię prawdę.
Dziękuję.
Nie ma złamania. Ale jest mocno skręcona.
Dobrze…
Wiem, że jesteście na mnie źli, ale…
Ziggy pokazał mi nagranie z twojego wywiadu.
Wolisz palnąć sobie w łeb niż być taka jak ja?
Przepraszam cię, Babs.
Nie znałam cię wtedy.
Prędzej byś się pochlastała, tak?
Tak.
Ale jednego nie rozumiem.
Simon też udawał kogoś innego.
Czemu nie czepiacie się jego?
Po co była ta cała szopka?
Chciałem ocalić gospodę. Najlepiej, jak umiałem.
Świecąc sześciopakiem i mówiąc z udawanym akcentem.
Dajcie spokój.
Przecież lubicie taką błazenadę.
Gdyby nie udawał Celta, nikt by tu nie przyjeżdżał.
To nie błazenada.
Lubię kulturę Celtów i wierzę, że ludzi i psy łączy silna więź.
I że psy mogą nam pomóc.
Ale nie każdemu.
Niektórym nie da się pomóc.
Hakan, możesz być dumny z Roxy.
Nie sądzisz, że czas jej wybaczyć?
Co wybaczyć?
Hakan?
Żona i ja odziedziczyliśmy Roxy po moim młodszym bracie.
Emre.
Emre zawsze marzył o dużym, silnym psie.
Takim, który mógłby pomagać mu w pracy ochroniarza.
Sprezentowałem mu Roxy.
Doszło do włamania.
W nocy, do sklepu, w którym pracował Emre.
Emre próbował złapać włamywaczy. Liczył, że z pomocą psa mu się uda.
Ale Roxy mu nie pomogła.
Przeciwnie – schowała się w kącie, a Emre…
został pobity.
Doznał poważnego urazu głowy.
Nie przeżył.
W szpitalu na chwilę odzyskał przytomność. Przyrzekłem mu, że zajmę się Roxy.
Ale nie potrafię.
Serce mi pęka, gdy widzę tego tchórzliwego psa.
Nie masz sobie czego wyrzucać.
To prawda.
A Emre na pewno kochał Roxy ponad wszystko.
Jestem pewna, że Roxy też za nim tęskni.
Macie ze sobą wiele wspólnego.
Dobrze się spisałaś.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Dobrze, Torsten. Skup się.
Świetnie ci idzie.
- Jest dobrze. - I to bardzo.
- Piłka. - Dobrze, Torsten.
Nie biegnij za piłką.
Świetnie.
- Zero zainteresowania. - Prawda?
Brawo, Torsten.
Dobrze, pani Schubert. To tyle.
- Teraz zliczę punkty. - Boże.
- Chodź. - No i?
Trzeba poczekać.
- Zlicza punkty. - Będzie dobrze.
- Pewnie. - Było kilka potknięć.
To zrozumiałe przy tylu bodźcach.
Może Torsten miał tremę.
Poczekajmy na wyniki.
Przy okazji, Ziggy. Zanim zapomnę…
Jak miło.
No co ty!
Dzięki, Haki.
Cześć. Wybaczcie.
Hej!
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Cześć.
Udało się?
Jeszcze podlicza punkty. Zaraz się dowiemy.
- Gdzie jest Brenda? - W schronisku.
- Nie! - Co?
Żartuję, dagdas!
To nie było śmieszne.
Odkąd pracuję sama, Brenda towarzyszy mi wszędzie.
Moja dziewczynka!
Wiecie, że na początku byłam sceptyczna, ale Simon zna się na rzeczy.
- Nodon. - Nodon.
Nie chcemy, żeby prawda wyszła na jaw.
Świat potrzebuje Nodona.
Zdecydowanie.
Chyba zaraz poznamy ocenę.
Pani Schubert, informuję, że…
oboje zdaliście test.
- Tak! - Brawo!
W porządku, Emmi. Nic się nie dzieje.
Jest taka sama jak ja.
Jej też buzia się nie zamyka.
Ale myślę, że trafiliśmy w odpowiednie ręce.
A gdy nauczę się relaksować,
ty też się odprężysz.
Bo jak nie tutaj, to gdzie?
O mój Boże!
Napisy: Mateusz Lis