Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
IGUAZU NATIONAL PARK YVYRA RETA VISITOR CENTER
Selfie tayo, dali.
YVYRA RETA VISITOR CENTER
Tara.
Dalawa ang nag-cancel sa 3:00 p.m. trip bukas.
Okay.
Tanda mo 'yong request kong umento sa sahod?
Isa pang request mo, tanggal ka na. Okay?
Sige. Bukas na lang ulit.
Hello, Boris.
Ang tanga naman. Saan ka natutong magmaneho, gunggong?
Gago!
THE GIANT FALLS
-Happy birthday, babe. -Salamat, mahal.
-Love you. -Love you too.
Ay, tingnan n'yo! Kumakanta sila!
Ay! Birthday mo nga pala.
-Happy birthday! -Salamat, Leti. Ang ganda mo.
Tingnan mo nga ang sarili mo. Mas maganda ka.
Hi.
-Do'n ako sa mga amiga ko. -Sige.
-Usap tayo mamaya. -Sige.
Galing!
Ikinakahiya mo ang nanay mo? Bata ka pa, pwede pa 'to.
-Oo na. -Anong "oo na"?
-Hello, Boris. -Hi.
-Si Cristal, bago kong amiga. -Kumusta?
Mabuti.
Tumigil ka. Ayun ang girlfriend niya. Birthday niya pa.
Kakanta ka ba?
Siyempre. Makikinig ka ba sa 'kin,
o tatakas ka na parang daga?
-Tatakas ako na parang daga. -Ang bait mo talaga, mahal ko.
May tumawag, babe.
-Gusto mo pa ng cake? Ayaw mo na? -Ayoko na. Salamat.
UNKNOWN NUMBER MISSED CALL
Pakitaan mo sila, baby!
UNKNOWN NUMBER
CALL ENDED
SI JULIAN 'TO. KAILANGAN NATING MAGKITA.
Okay ka lang?
Pagod lang. Ang dami kong nainom.
Oo nga, salamat nga pala kanina.
-Sure ka? Okay ka lang? -Oo.
Sige. Matutulog na 'ko.
SI JULIAN 'TO. KAILANGAN NATING MAGKITA.
Akala ko bukas kayo pupunta.
May gagawin ako bukas.
Tama na, Friday. Kapatid mo 'to!
Hi, Leti.
Hello, Friday!
Maldita talaga.
-Uy, collagen! -Hindi.
Pwede 'to sa 'kin! Ginagamit 'to ni Cari, 26 lang siya.
Pero para kay Bebe 'to.
Masakit ang kasu-kasuan niya.
-Nakakakilos pa ba siya? -D'yan lang 'yan.
-Gusto mo ng tsaa? -Ayoko.
May mint tea ako. Sa'n ka pupunta?
-Sa banyo. -Di yata gumagana 'yong…
Iihi lang ako, di maliligo.
O sige.
Nahihilo ka ba?
Hindi.
Nakasandal ka sa pinto, e.
Bumagsak ang presyon mo?
-May lalaki sa loob, 'no? -Siguro.
Kung meron, ano naman?
Alam nating pareho na wala tayong suwerte
sa mga naging "adventure" mo, di ba?
Anong "tayo"? Aba.
Akalain mong ka-throuple ko pala ang anak ko?
Nagmaang-maangan pa. Mabilis kang ma-in love.
Tapos niloloko ka lang naman.
Hindi gano'n si Milo, okay?
May negosyo siya, 'no.
Maliit nga lang.
Pero kumikita.
-Anong klaseng maliit… na negosyo? -Handicrafts.
Pero quartz.
Nagsu-supply siya sa retailers.
At wag kang maingay
kasi pagod si Milo.
Pag-uwi namin, nagtrabaho pa siya.
Mukha nga.
Iba ang sinasabi ng nando'n sa banyo.
Kailan ka pa naging tsismoso? Ang KJ mo. Ganiyan ba kita pinalaki?
-Ga'no katagal na kayong magkakilala? -Matagal na.
Dalawang buwan.
Tama na sa kaka-interrogate, okay?
Buhay ko, buhay mo.
Good morning, Bebe.
Uy, mga bata. Kumusta?
Okay lang. Kumain na ang mga manok?
-Hindi pa. Hinihintay ka nila. -Sige.
Tinawagan ka daw ni Fraga?
Ay, oo.
'Yon nga lang, nagkaproblema ang phone ko.
Nahulog sa inidoro, nabasa, at ngayon, di pa natutuyo.
-Tatawagan ko siya. -Okay na. Kinausap ko na.
Extra order lang. Wala 'yon.
-Titingnan ko 'yong mga sisiw. -Sige.
May problema ba?
Ayos ka lang?
Oo.
Ayos ka lang?
Nandito 'yong tatay ko.
Nagbibiro ka ba?
Malaking bagay 'yon.
-Nag-usap kayo? -Hindi.
-Bakit? -Ayaw ko.
Bakit siya nandito?
Sobrang importante ng tanong na 'yan.
At ang makakasagot lang niyan ay ang tatay mo.
Tigilan mo 'ko.
Wag nga ako.
Sino na naman 'to?
Tama na, Friday!
Sino 'yan?
Si Julian.
Sino?
Julian Araya.
Tama ka na, Friday! Buwisit!
Bakit?
Ewan ko. Bakit ka nandito?
Binibisita kayo.
Sorry, pero di ko…
Medyo nalilito lang ako.
Tama na, Friday!
Kaibigan siya ni Mama! Hoy!
Tumahimik ka!
Tama na!
Galit siya sa lalaki.
Pag nakaamoy siya ng lalaki, nagwawala siya.
Friday ang pangalan niya?
Friday no'ng makita namin siya ni Boris sa kalsada ten years ago.
Bulag at baliw na. Do'n ang puwesto niya.
Hello?
-Kaya pala tahol nang tahol 'yong aso. -Milo, halos hubad ka na.
Bad timing pala. Babalik na lang ako.
Hindi.
Bad timing ka nga, pero di dahil walang saplot ang jowa ko.
Inabot ka kasi ng 30 taon para sumulpot dito
nang walang pasabi.
Wala kang phone?
Lintik talaga.
Peste kang aso ka.
Friday!
Tumigil ka!
Hayaan mo naman akong magkabisita ng lalaki nang hindi ka nagwawala.
Tumahimik ka! Humanda ka sa 'kin.
Tama na!
Sabi ko, tama na.
Di matutumbasan 'to.
'Yong ganito ang makikita mo paggising mo,
walang katumbas.
Maganda ang planetang ibinigay sa atin.
Oo nga.
Pero di pa 'ko nakapunta sa ibang planeta,
kaya…
-Tara na? -Tara.
Ang dami siguro nilang nakikita sa taas.
Madalas akong managinip na ibon ako. Kakaiba sa pakiramdam.
Nanaginip ka na bang lumilipad ka?
Lagi mong tinatanong sa 'kin 'yan.
-Talaga? -Oo.
Hindi pa. Di pa 'ko nakapanaginip ng gano'n.
Kaya siguro ako naging piloto.
Tanda mo no'ng nagkukunwari kayong higante ni Boris?
Oo naman.
Kita mo?
Ayun.
Nakita mo. Magaling.
Ang ganda, di ba?
Tingnan mo 'to. Halika.
Si Gorda.
Naaalala mo si Gorda?
Oo. Pa'no ko siya malilimutan?
-Nakailang taon siya? -Sixteen.
Isang gabi, natulog siya at di na gumising.
Matalino ang matandang 'yon. Medyo nirayuma lang sa huli.
Pero para siyang reyna, wala siyang reklamo.
Wala 'kong duda do'n.
Ngayon, 'yong man-hater na lang ang nasa bahay.
Bakit ka nandito, Julian?
Gusto kong tapusin ang kabanatang 'to ng buhay ko.
Di pa tapos? Sa 'kin, matagal nang tapos.
Sa 'kin, hindi.
Pati kay Boris.
Iniiwasan niya ako.
Mukhang pareho kaming may di pa natatapos.
Ang saya-saya natin noon
noong magkakasama tayo.
Masaya rin kayo ng pamilya mo.
Nagi-guilty ka?
Kaya ka ba nandito?
Guilty akong hinayaan kitang mag-decide, sa totoo lang.
Ah, okay. Akala mo, kailangan ko ng permiso mo.
Hindi. Ang tinutukoy ko, ang nangyari sa 'kin at mga di ko ginawa.
Hinayaan ko lang ang mga bagay-bagay.
Ang iniisip ko no'n…
di ko rin alam.
Di ko rin alam.
Akala ko, sa paglipas ng panahon, magiging maayos din ang lahat.
Halos 30 taon na.
Inisip mong kung wala kang alam sa 'min,
basta na lang kaming mawawala, at makakalimutan mo na kami.
Hindi. Natakot ako.
Natakot akong magkamali, natakot na
na mawala ang lahat.
Di ko tuloy nasaksihan ang paglaki ng anak ko.
Ano'ng iniisip niyang nangyari? Ano'ng sinabi mo?
Sinabi ko ang totoo.
Na may ibang pamilya ang tatay niya at pinili niyang doon sumama.
Na duwag ako.
Wala akong sinabing duwag ka o gago ka o tarantado ka.
Siya na mismo ang nakaisip no'n.
Mali bang binisita kita?
Binisita ako?
O makikiusap kang kumbinsihin ko siyang harapin ka?
Si Andrea? Buhay pa ba siya?
Oo naman. Bakit mo natanong?
Ewan ko. Lagi kasi siyang may sakit.
Sa ovaries niya, asthma, dugo, thyroid.
Akala ko di siya tatagal.
Pero buti buhay pa siya.
Ikaw?
Di ka na nagpipiloto, 'no?
Oo, anim na taon na 'kong retirado.
December 25, 2019 'yong huling lipad ko.
Di ko alam kung bakit,
pero pakiramdam ko,
bumababa ka palagi
sa kung saan ka dalhin ng flight mo.
Hindi ba?
May dumaan na Julian Araya kanina.
Di ba Julian 'yong papa mo?
Anong oras?
6:30, pagkauwi ko galing kay Bebe.
Nasa labas siya, naghihintay sa blue na kotse.
Uy..
-Nakikinig ka ba? -Oo.
Nagpunta siya sa visitors' center.
Pagkatapos ng 28 taon. Ang galing, 'no?
Morning, excited na 'ko sa tour.
Hello, good morning. Halikayo.
-Good morning. Welcome sa inyong lahat. -Good morning.
Ako si Boris. Ako ang magiging guide at captain n'yo.
-Kumusta? -Dalawa na lang, larga na.
Paborito ko 'yong unang grupo sa umaga
kasi maaga kayong gumising.
So inaasahan kong handa na kayo sa adrenaline rush, 'no?
Kung hindi, wala kayong magagawa.
Lucas at Bautista?
Hi. Sorry, napasarap ang tulog namin.
Oo, halata nga. Hi.
Sakay na. Magigising din kayo. Tara na.
ADVENTURE TOURS
Okay, maghanda na kayong lahat na mag-shower.
'Yong mga nakatayo, umupo ho kayo
at kumapit nang mahigpit.
Bawal nang tumayo mula dito, okay?
Pakitago ang mga gamit, cell phones, cameras, wallets.
Pakitabi lahat sa bag na ibinigay namin, at magiging okay tayo.
Sige, tara na.
Punyeta.
Sorry, di ko sinabing nag-book ako.
Di ko ginagawa 'to, pero kailangan nating mag-usap.
-Wala tayong pag-uusapan. -Meron.
Pwede mo akong paalisin, pero di mo ginawa.
Bakit ka nandito?
Para makita ka.
Gusto kong yayain kang uminom pagkatapos ng trabaho mo.
Bakit ko gagawin 'yon?
Kailangan mo ng bagong ilaw. Gaano katagal nang sira 'yan?
Ewan ko. Alam mo naman pag nakasanayan na ng tao, di ba?
Pangit na kasanayan, 'no?
Gusto mong ayusin? Sige.
Pwede na nating pag-usapan?
Tinanong kita. Pwede ba?
Depende.
Depende?
Tapos ang usapan.
Wag nating pag-awayan 'to. Okay naman tayo, di ba?
-Sumama siya sa tour. -Hala.
-Hindi mo nabanggit 'yon.
Ang galing no'n.
Gusto ko 'tong lalaking 'to.
Tapos?
Wala.
-Pasahero lang siya. -Anong "wala"?
Di lang basta pasahero ang tatay mo.
Nag-usap kayo?
Hindi. Sinubukan niya, walang nangyari.
Alba, ang tanga talaga nito.
Bakit ka nang-iinsulto, gago?
Boris.
Hindi ka naku-curious kung bakit siya pumunta rito?
-Hindi. -Sinungaling ka.
Wag kang magkunwaring wala kang paki.
Imposible 'yon. Tatay mo siya. Nandito siya.
Paanong wala kang paki? Siguro gago nga ang tatay mo,
tarantado, walang kwenta, o kung ano-ano pa.
Okay lang, pero tatay mo pa rin siya.
Kuha mo? At di madali ang buhay. Puno ng paghihirap 'yon.
Sobrang hirap.
-Ano ka ba? -Tapos okay na lang 'yon?
Ha? Pwede nating sirain ang kahit ano o kahit sino
dahil mahirap ang buhay, gano'n.
Galit na galit ka sa tatay mo, pero oo.
Di mo alam, pero inis na inis ako pag ginagawa mo 'yan.
-Pag nagsasabi ako ng totoo? -'Yong paraan ng pagsabi mo, gago.
Akala mo ba, alam mo lahat?
Ano? Ngayong uugod-ugod ka na, pwede ka nang magsalita ng kung ano-ano?
Nek-nek mo, tarantado. Do'n ka sa impiyerno.
Hindi gano'n kadali ang buhay, gunggong.
Hindi 'to biyaya. Dapat malakas ang loob mo.
Sobrang laking oportunidad ang ibinibigay sa 'yo.
Sana ma-realize mo 'yon.
Kausapin mo siya.
-Talaga? -Oo, kailangan ka niya.
Sige. Balitaan mo 'ko.
Ano'ng ginagawa ni Mama dito?
-Bakit ka nandito? Ano'ng problema? -Wala naman.
Wala ang jowa ko. Nalungkot ako,
kaya sabi ko, "Maglalasing ako sa mga bata."
Pepper vodka. Pampaganda ng usapan.
Pinuntahan ka niya?
Pinapakumbinsi niya 'ko sa 'yo, 'no?
Importanteng mag-usap kayo. Totoo, kailangan mo siyang kausapin.
Nasa St. George siya.
St. George… Hayop talaga.
-Sandali. Sasama ako. -Hindi.
-Leti, wala siya sa sarili. Please. -Wag.
Wag.
Di ka ba talaga nakikinig?
Sabi ko, umuwi ka na, pinuntahan mo pa ang nanay ko?
Hindi ka na nag-eexist para sa kanya o sa 'kin. Matagal na.
Ano ba'ng ginagawa mo rito?
Napalayas ka ba't wala kang mapuntahan
ngayong matanda ka nang tarantado ka?
Sinira ko lahat.
Nagkamali ako, at humihingi ako ng tawad sa 'yo.
Pero kahit galit ka sa 'kin, kahit duraan mo pa 'ko,
anak pa rin kita.
At may karapatan akong humingi ng tawad nang harapan.
Hoy! Tigil!
-Ano'ng ginagawa mo? Hoy! -Tama na. Wag mo siyang saktan.
Tawagin mo 'yong pulis. Sige na.
-Ayos ka lang? -Sino'ng nagsabi sa inyo?
Pumunta kami sa hotel. Nandito ka daw.
Okay ka lang talaga?
-Oo. -Taong-gubat ka ba? Parang di sibilisado.
Mag-uusap lang kayo. Mahirap ba 'yon? Di ka marunong no'n?
-Di mo alam? -Leti.
-Ano'ng sabi ng doktor? -Ewan. Tinitingnan siya.
Nag-file ng police report 'yong hotel.
Makakasuhan ka ng patricide.
Di naman niya siya pinatay.
Aba, malay natin.
-Okay, kumalma ka. -Ikaw ang kumalma.
Sino ba'ng bayolente dito? 'Yong nambugbog ng tatay.
-Ikaw 'yon. Di ako, ikaw. -Pamilya ni Julian Araya?
-Kami po. -A, ikaw ang misis?
Hindi ho.
Hindi.
Ako ang anak. Ako ang nagdala sa kanya.
At 'yong nambugbog din. Anak ko din siya.
Nagkaanak kami ng biktima, mga 35 years ago.
-Kumusta si Julian, Doc? -Masama ang lagay niya.
Pero stable naman, sa kabila ng sitwasyon niya.
May pasa siya sa pisngi at bali sa tadyang.
Siraulo ka talaga.
Sedated siya ngayon.
Gusto ko sanang makausap agad 'yong espesyalista niya.
Espesyalista?
Naggagamutan siya para sa cancer niya.
Sasabihin na niya sana kung di mo siya binugbog.
Kawawa naman.
Matagal na silang di nag-uusap ng tatay niya, kaya di niya alam.
-Gano'n talaga ang buhay. -Oo nga.
-Good morning. Kumusta? -Morning.
Ayos lang.
Isang painkiller kada araw ang ibibigay sa 'yo, ha?
One to ten, ga'no kasakit?
Mga five.
-Nakatulog ako. -Kanina ka pa ba diyan?
-Di naman. -Magdamag siya dito.
Di ko alam kung pa'no magso-sorry sa 'yo. Totoo.
Ewan ko kung bakit niya ginawa 'yon.
Alam mo.
Pagdating ng doktor, pupuntahan ka niya. Parating na ang almusal mo.
Pwedeng humingi ng double-shot espresso?
Para lang po sa pasyente ang pagkain, ma'am.
Ay, okay.
Excuse me.
Gagang 'to, kape lang ang hiningi ko, di naman almusal.
Iyo na lang ang tsaa ko.
Hindi na. Ayos lang. Bibili na lang ako mamaya.
Ay.
Ang pangit ko na siguro.
Salamat sa pag-stay.
'Yon lang ang magagawa ko.
Pagkatapos ng nangyari, di kita kayang iwan sa ospital.
Iniisip ko kagabi,
"Kung walang pumigil sa kanya, baka di tayo nag-uusap ngayon."
Nasaan na siya?
Sa presinto. Inaresto siya.
Bakit? Sino'ng nagpaaresto?
'Yong staff ng hotel.
Ang laking eskandalo no'n.
Ngayon, libre na ang stay mo hanggang mamatay ka.
Saglit na lang naman 'yon.
Sorry. Hindi ko…
May mga bigla lang talaga tayong nasasabi.
Sorry. Hindi ko…
At least dinala ka niya rito.
Di mo maalala.
Siyempre. Bagsak ka, e. Kawawa ka naman.
Kahit parang hayop siya minsan,
mabuti ang puso ng batang 'yon.
Mabait siya at mabuting tao.
-Hi. -Hi.
-Ano'ng nangyari sa 'yo? -Ayos lang ako. Relax.
-Hi, Pa. -Hi.
Bakit ka niya sinaktan nang ganiyan? Hayop siya.
Minsan, nagiging agresibo ang sugatang hayop.
Hello, Leticia.
Hi, Andrea.
Ako si Luciana.
Lula.
Nice to meet you.
-Sino'ng nagsabi sa inyo? Pulis? Hotel? -Ako.
Seryoso 'yong nangyari. Kailangang malaman ng pamilya.
Ginamit ko 'yong phone mo.
Sobrang trusting mo, walang password.
Tiningnan ko 'yong "favorites," at ang unang lumabas,
Andrea.
Buweno,
maiwan ko na kayo.
Kung may kailangan kayo, tawagan n'yo ako.
Salamat.
-Bye. -Bye.
Wow.
Sa 'yo 'to.
Hi, Boris.
Ako si Andrea, misis ni Julian.
Binawi na ng hotel 'yong demanda.
Nakiusap si Julian.
Kukunin ko 'yong van. Nasa'n ka?
Sa bahay ni Bebe.
Okay.
-Papunta na 'ko diyan. -Ayos ka lang?
Oo, ayos lang.
-Sige. Hihintayin kita dito. -Sige, bye.
Misis, girlfriend, o kaibigan?
Girlfriend.
Nagbi-blink 'yong gas mo.
Oo nga.
Sa tinagal-tagal na hindi ka niya nabisita,
parang di siya mapakali.
Unfinished business kumbaga.
Di niya sinasabi, pero nararamdaman ko.
Malakas ang kutob ng mga babae.
Minsan, napakatanga din.
Kailan mo nalaman?
Matagal na akong naghihinala sa relasyon nila ng nanay mo,
nalaman ko 'yon no'ng tumigil siya sa rutang Buenos Aires-Salta.
Ilang taon siya sa rutang 'yon at ayaw na ayaw niyang iwan 'yon.
Isang araw, nagbago 'yon.
Nagbago rin siya.
Isang gabi, bago kami matulog,
bigla siyang nanginig nang sobra
at nanghingi ng yakap sa 'kin. Niyakap ko siya nang mahigpit.
Umiyak siya na parang bata.
Inamin niya lahat.
'Yong relasyon nila ng nanay mo, na walong taon na no'n,
at naghiwalay na sila.
Di niya ako binanggit, 'no?
Naghinala na ako.
At nalaman ko ang tungkol sa 'yo ilang buwan lang ang nakakalipas
nang sabihin nilang malala na ang cancer ni Julian.
Galit na galit ako.
Nasa 30-anyos na ang anak niya, wala akong kaalam-alam.
Siyempre.
Mapapatawad ang pangangaliwa, pero di ang anak.
Gano'n 'yon, di ba?
Hindi.
Hindi ko alam.
Pero ngayon, di 'to tungkol sa akin.
Tungkol na 'to sa inyong dalawa.
MAMA
LAYA KA NA, BAKIT DI KA SUMASAGOT?
-Good afternoon. -Good afternoon.
-Full tank. -Regular o diesel?
-Regular. -Diesel.
Diesel.
Ang hirap siguro nito para sa 'yo.
Buong buhay ko, siya ang kasama ko.
Ngayon, uunahan niya pa 'ko.
At sasamahan ko siya…
hanggang sa huli, sa abot ng makakaya ko.
Kasama do'n ang pagkumbinsi sa 'king patawarin siya, 'no?
Hindi.
Walang makakapilit sa 'yong gawin 'yon. Di ko kaya 'yon.
Pero ang kaya kong gawin,
makiusap sa 'yong pakinggan siya.
'Yon lang.
Baka pagkakataon n'yo na rin 'to, di ba?
Baka marami kang gustong sabihin sa kanya.
Kung hahayaan mo ang sarili mong makausap siya,
mas gaganda ang buhay mo.
Pati ang pagkamatay niya.
-Ma, ako 'to! Buksan mo! -Tama na, Friday!
Sige na. Buksan mo!
Anak ng…
Ano'ng problema?
Wala.
Tatlo ang missed calls mo tapos may text ka pang di ka okay.
Ang tagal mo.
Malay mo kung pitong beses na 'kong namatay,
tapos na-reincarnate lang.
Buksan mo na. Ang arte.
Ang tanda mo na, Ma! Pwedeng pabuksan na?
Tama na sa kaartehan!
Magtigil ka, Friday! Lintik, kapatid mo 'yan!
Minsan gusto ko na siyang ipatumba.
Kawawa lang, e. Marami nang pinagdaanan.
Nagyoyosi ka ulit?
Anim na buwan na mula nang makipaghiwalay ako kay Alex.
Di ba Alexis 'yon?
Alexis.
-Payakap nga. Sige na. -Diyos ko.
-Grabe ka. -Sige na.
Sige na. Ilang beses na ba kitang nayakap sa loob ng 35 taon?
Oo na.
Ang sarap mong yumakap.
Oo na.
Masarap din yumakap ang tatay mo.
Pag yakap niya 'ko, pakiramdam ko, wala 'kong kinakatakutan.
Pakiramdam ko, ligtas ako.
Ayokong mamatay siya.
Ayokong mamamatay na siya.
Minahal ko talaga siya, alam mo?
At minahal niya din ako.
Pati ikaw.
COASTAL HOSPITAL
Sino ka? Bawal ka rito.
Anak niya ako.
-May authorization ka ba? -Okay lang.
Sandali lang siya. Sige na.
Dalawang minuto lang, baka mapahamak ako.
May sakit ka daw.
Meron nga.
Malala.
Pupunta ka pa din ba dito kung di ka
mamamatay na?
Ewan ko.
Patawarin mo ako, anak.
Buweno…
aalis na 'ko.
Di ko alam na may sakit ka. Kung hindi…
Deserve ko 'to.
Paalis na 'ko.
-I-cancel mo 'yong next tour. -Bakit?
I-cancel mo na.
Nag-book na 'ko ng tickets at dalawang service.
Mula rito papuntang airport at mula airport pauwi.
Hello?
Sige, paakyatin mo siya. Salamat.
Sino 'yon?
-Si Boris. -Ano'ng ginagawa niya rito?
-Ayaw mong umakyat siya? -Ayos lang.
-Akala ko… -Ayos lang.
-Tulungan mo akong maupo do'n. -Sige.
-Hi. -Hi.
-Sana di ako nakakaistorbo. -Hindi, okay lang.
Pasok ka.
Salamat.
-Hi. -Hi.
Sabi ni Mama, mamaya ka pa idi-discharge,
pero sabi ng ospital, kanina ka pa lumabas.
Pumunta ka sa ospital?
Oo, baka kasi magpahatid kayo.
Ayun.
Kumusta ka?
Mas okay na. Mas okay na, salamat naman.
Pwede tayong magpa-room service. Okay 'yong kape nila.
Umupo ka.
Salamat. Hindi, ayos lang ako.
Kailangan kong bumalik agad. May tour ako ng 5:00.
Kumusta? Okay ka lang?
Oo.
Oo, ayos naman.
Alam mo na ba kung kailan ka uuwi?
Bukas.
-May gagawin ka mamayang gabi? -Wala.
-Kung gusto mo, mag-dinner tayo. -Sige, tara.
Mag-wine tayo at
magkuwentuhan.
-Pwede ka ba sa alak? -Naka-morphine ako…
Okay.
Gusto mo bang lumabas? Pwede rin tayong umorder dito,
o magdadala ako ng pagkain dito.
-Hindi, labas tayo. -Talaga?
Labas tayo, oo.
Okay ba sa 'yo ang 8:00?
Hihintayin kita ng 8:00, bihis na bihis na 'ko no'n.
-Kita tayo mamaya. -Sige.
Magja-jacket ka ba o blazer?
Blazer.
Ang sarap.
Tanda ko ngang ginagawa mo 'yan.
'Yong alin?
Ano pa'ng naaalala mo?
Kaunti lang.
-Okay na kayo? -Okay na. Salamat.
Ikaw?
Ano'ng naaalala mo?
Kaunti lang din. Pareho tayo.
No'ng isang araw, ipinaalala sa 'kin ng mama mo 'yong laro natin.
Naaalala mo pa 'yong higante?
Naaalala ko pag may batang buhat ng tatay niya.
Sa mga balikat ko,
ang dami mong nakitang magagandang lugar.
Ang Amazon, ang Rock of Gibraltar.
-Paborito ko 'yong Great Wall of China. -'Yong Colossus of Rhodes.
Na 2000 taon nang wala, pero nakita mo.
Napanood ko ang Argentina sa '94 World Cup sa puwestong 'yon.
Tama.
Oo nga.
Umiyak ako no'n.
At naaalala ko pa 'yong nurse
na nagdala kay Diego sa drug test no'n.
Sue Carpenter ang pangalan niya.
Puta siya.
May mga alaala din ako
ng mga birthday,
mga Pasko,
mga Bagong Taon,
mga Children's Day, Father's Day.
Na sa palagay ko,
gawa-gawa ko lang.
Sana dumalaw ka.
Hindi, pero umalis kayo sa Salta.
Pagkatapos ng isa't kalahating taon.
Matagal bago ko nalaman kung nasa'n kayo.
Hinanap kita sa Facebook.
Wala ako no'n.
Pero may Instagram ka.
Sa wakas, nakita kita.
Nakakagulat. Nakakagulat talaga.
Ang huling alaala ko sa 'yo ay no'ng seven ka.
Biglang 23 na 'yong binatang nakita ko.
-Gusto mo pa? -Hindi na.
Alam mo…
pag-graduate ko sa high school,
nagpunta kami sa Brazil para sa graduation namin.
Nasa airport kami para sa flight papuntang Rio.
Parang nakita kita, may kasama kang piloto.
-Talaga? -Mm-hmm.
Ayun… sinundan kita.
At bago ka sumakay, sumigaw ako, "Julian Araya."
Lumingon ka.
Na-realize ko, ikaw nga 'yon.
Luminga-linga ka, pero di mo ako nakita.
Bakit di ka lumapit at bumati?
-Babatiin mo din ako? -Siyempre.
Yayakapin pa kita nang mahigpit.
E, nagtago ako.
Natakot ako.
Ang sarap ng leche flan na gawa ng mama mo.
Gumagawa pa rin ba siya no'n?
Hindi na, salamat sa Diyos.
Ang sarap kaya.
Nagbibiro ka ba? Kadiri kaya.
Di siya marunong magluto. Ayaw niyang nagluluto.
Grabe, iwas na iwas siya sa kusina.
Alam mo ang sinasabi niya pag nagugutom ako?
Hindi.
"Lilipas din 'yan."
Grabe!
-Palpak na kusinera at masamang ina. -Matindi.
Gusto kong malaman ang iniisip mo tungkol sa nangyari no'n.
Di na importante 'yong nakaraan.
Ang mahalaga, 'yong ngayon.
-At ano 'yong ngayon? -Ito.
Anong "ito"?
-Nakakainis ka naman. -Ayaw mo kasing magsalita.
Ano ba 'to?
Mag-amang nagre-reconnect
sa isang maingay na restaurant pagkatapos ng 28 taon.
Ito 'yon.
Wala nang iba?
Di mababago ng pagkamatay mo ang nangyari.
Tama naman.
Prangka ka talaga.
Imbes magsinungaling, sinabi mo ang totoo.
Di ako nandito dahil sa awa.
Gusto kong pumunta dito.
Para lang alam mo, okay?
Twenty-one years na kami, at di pa rin nawawala 'yong init.
At tuloy-tuloy pa din ang pag-iinit natin, ano?
INIHAW NA ISDA
Inom pa tayo, o ihahatid na kita?
Bahala ka.
Sigurado ka? Parang nahihilo ka na.
Tuloy lang tayo.
Sige.
Salamat.
Gaano na kayo katagal ni Mechu?
Isa't kalahating taon.
Mahal mo naman?
Okay naman kami ngayon.
Ano'ng masasabi mo kung sabihin kong si Leticia ang pinakamamahal ko?
Na tanga ka.
-Tama. -Oo.
Nagsisi ka ba?
Sa mga nangyari?
Hindi. Kahit minsan, hindi.
Hindi.
Kailangan din naman talagang matapos 'yon.
Di 'yon patas para sa lahat.
Ang hirap no'ng kasama ko kayo
tapos lagi kong iniisip na baka 'yon na ang huli.
Tapos, babalik ako sa Buenos Aires na parang walang nangyari,
itutuloy 'yong ibang buhay ko.
Maraming gabi akong di makatulog sa kama,
iniisip kung ano
ang dapat kong gawin.
Ang pagmamahal ko kay Andrea, iba sa pagmamahal ko sa mama mo.
Pero matatag 'yong relasyon namin.
Unconditional.
Pinapanood ko siyang matulog sa tabi ko,
kalmado, hindi alintana ang mga nangyayari.
Pupunta ako sa kuwarto ng mga anak ko.
Tinitingnan ko sila.
Do'n ko naramdamang gago talaga ako.
Hindi ko kayang iwan sila.
Tarantado ka.
-Sandali. -Bitawan mo 'ko.
Pakinggan mo 'ko. Tingin mo, bakit ako nandito?
Para siguraduhing mapapatawad ka namin ng mama ko sa lahat ng kagaguhan mo.
Kaya ka nandito.
Tarantado.
Boris.
-Wag kang umalis. Makinig ka. -Di ka talaga tumitigil, 'no?
Di mo ba naiintindihan?
Ang bukambibig mo, si Mama, si Andrea, 'yong mga anak mo.
E, ako?
Pa'no naman ako, gago?
Pinaalis ka ni Mama dahil sawang-sawa na siyang maghintay.
Ako, hindi. Bahala ka sa buhay mo.
Matagal akong naghintay bago ko na-realize na di ka na babalik.
Wag mong sabihing, "Eto ako,"
kasi babanatan kita, at walang pipigil sa 'kin ngayon.
Makasarili kayo. Pareho kayo.
Ikaw at 'yong nanay kong baliw.
Alam niyang di mo iiwan 'yong pamilya mo para sa amin.
Nang mabuntis siya, itinuloy niya pa rin.
Kasi ang bata, patunay ng pagmamahalan.
Gano'n. Tapos hahangaan siya ng lahat.
"Grabe ka, Leticia!"
"Ang tapang mo. Mag-isa mo siyang napalaki."
Malakas na pala 'yong babaeng hangal?
Di n'yo ako inisip. Ni minsan.
Tingnan mo ako
dahil ito 'yong anak n'yo ng babaeng pinakamamahal mo, gago.
Saka ka lang dumating
kung kailan wala nang oras?
Para sabihing okay ang lahat?
Walang okay, Araya.
Imposibleng maging okay.
Bitawan mo 'ko.
Tama ka. Walang nakaisip sa 'yo.
Pareho kaming iresponsable. Pero mas iresponsable ako sa nanay mo.
Itinanggi kong anak kita sa pamilya ko para protektahan ang sarili ko.
Napakamakasarili ng ginawa ko.
Gaya no'ng handa akong maging ama sa dalawang pamilya,
kahit pa alam kong imposible,
gusto kong humingi ng tawad
kahit alam kong huli na.
Tanging siraulong tarantado lang…
at ewan ko, psychopath siguro…
ang mananadyang manira ng buhay ng anak niya.
At nangangako ako…
hindi ako gano'ng klase ng tao.
Isang whiskey pa, please.
Dalawa na.
Okay ka na?
-Hotel o ospital? -Ayoko.
-Ayaw mo sa hotel o ospital? -Ospital.
-Okay, ospital. -Ayoko!
-Wag sa ospital! -Sige.
Sige, sa hotel tayo. Mali ako ng intindi. Sorry.
Tara na.
Lalala pa 'to nang lalala.
Kailangang mamatay ako nang may dignidad.
Gusto ko 'yong maayos.
Ikaw lang ang mahihingan ko ng tulong.
Di 'yon gagawin ng mga anak kong babae,
at lalo na ang asawa ko.
Sinadya mo bang pikunin ako?
-Kailan? -Wag kang magpanggap.
Gusto mo ba talagang patayin kita?
Binanggit ko lang 'yong pagkamatay nang may dignidad.
Kalokohan 'yang sinasabi mo.
E, 'yong makiusap na patayin ka?
Inabanduna mo na nga 'ko, magi-guilty pa 'ko sa pagpatay sa 'yo?
Assisted suicide lang 'yon.
Hindi pagpatay.
Ang galing mo.
Umaalis at bumabalik ka kung kailan mo gusto.
Mamamatay ka kung kailan mo gusto.
May karapatan akong pumili kung paano
at kailan ako mamamatay.
Patawarin mo ako. Sorry.
Sobra…
Sobra na ang hinihiling ko.
Di ako makapag-isip nang maayos dahil sa mga gamot sa katawan ko.
Patawarin mo ako.
Ihatid mo ako sa hotel.
Salamat sa gabing ito.
Ewan ko kung matatawag ba itong
munting himala
o munting trahedya,
pero ito ang sadya ko dito.
Salamat.
Proud talaga akong anak kita.
Hindi. Kaya ko na 'to.
Ayos lang ako.
Hindi, halika.
Halika.
Dahan-dahan.
Ang tanging gustong gawin na lang ng tatay mo ngayon ay mamatay.
Alam ba niya kung paano?
Ewan. Di niya nabanggit.
Natatakot ba siya?
Siguro. Ewan ko.
Ano sa tingin mo?
Ewan ko. Malay ko.
Nanghuhula lang ako kasi di ko naman siya kilala.
Sa tamang timpla, makakagawa ka ng perpektong pantakas.
Iniisip mo na rin ba 'to?
Mm-hmm.
Hay, Bebe.
Naghanda na 'ko ng limang bote.
'Yong apat,
wala na.
Nasira saka nabasag.
Isa na lang ang natira.
-Gusto mo? -Ayoko.
Hindi. Salamat, pero ayoko. Saka huli na. Umalis na siya.
Sino'ng umalis?
Tatay ko. Nasa Buenos Aires na siya.
Nasa Buenos Aires siya, buhay pa?
Oo.
Di siya namatay?
Wag mo nang pahirapan sarili mo. Buhay pa ang tatay mo.
Ibig sabihin, may oras ka pa para tulungan siyang mamatay
sa paraang gusto niya.
POTASSIUM
-Ano na naman? -Ang tatay mo.
Di pa siya patay. Wag kang mag-panic. Nandito pa siya.
Nandito pa sa Iguazu o buhay pa?
Linawin mo. Di ko gets.
Nandito sa Iguazu. Di siya nakauwi.
Nasa ospital siya ulit. At oo, buhay pa siya.
Pero hindi na magtatagal.
Okay.
Papunta na ako.
-Hi. -Hi.
Balita ko, di daw kayo matutuloy.
Oo. Masama ang gising ni Julian kanina.
Kinausap namin 'yong doktor sa Buenos Aires pati dito,
nagkasundo silang mas maiging mag-stay siya sa ospital
para makabawi ng lakas, alam mo 'yon?
Si Lula, panganay kong anak.
Hi. Nagkita rin tayo.
Oo nga.
Tuwang-tuwa siyang lumabas kayo. Nakabuti sa kanya.
Di n'yo alam kung ilang araw kayo dito?
Hindi. Siguro dalawa o tatlo.
Pero aalis na ako.
May trabaho sa Mexico ang mister ko, may dalawa pa kaming anak.
Gusto mo siyang makita?
Matutuwa siyang makita ka ulit.
Sige.
Ihahatid ko lang si Lula, kukuha din ako ng tubig.
Baka pwede tayong magkuwentuhan minsan?
-Marami tayong mapag-uusapan. -Oo. Siguradong marami.
Bye, Boris.
-Ingat. -Salamat.
Bilisan mo.
Matatapos na ang visiting hours.
Pwedeng pumasok?
Ano'ng nangyari?
Di pinasakay 'yong piloto sa eroplano?
Wala sa kondisyon ang piloto, e.
Ang hina mo naman.
-Kakaalis lang ng mama mo. -Oo, nasalubong ko siya.
Nandito lahat ng babae mo, a?
Okay lang?
Wala na silang pag-aawayan.
Makinig ka.
Alagaan mo siya.
Babe, aalis na 'ko.
Magkikita tayo mamaya?
Siguro. Tingnan natin.
Okay. Sige, love you.
Hi.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Medyo na-bore ako, kaya naisip kong samahan ka.
Ano'ng ginagawa mo? Tatakas ka?
Hindi, ano lang,
may ibon lang na nakadapo doon.
-Ibon? -Oo.
Sarado ang bintana.
Ayos ka lang?
Hindi.
Bakit di ka mahiga?
Kailangan kong umihi.
Di ako makaihi.
Paunti na nang paunti ang gumagana sa katawan ko.
Relax. Kung 'yan ang iisipin mo, di ka makakaihi.
Kita mo?
Ganiyan nga! Ang lakas ng buhos, a!
Sa tingin mo, totoo kayang merong kabila?
Anong kabila?
Kabilang buhay.
Buweno…
Ewan ko.
Bata ka pa.
Matagal mo pa maiisip 'yan.
O kapag terminal na 'yong sakit mo, gaya ko.
Baka magulat ka.
Matagal ko nang naiisip 'yan.
Ang totoo, no'ng mamatay si Lolo Juan, tanda kong hindi ko…
di ko maintindihang wala na siya dito.
Di ko ma-imagine na 'yong kamalayang 'to, 'yong…
mga nararamdamang 'to, mga nakikita at naririnig,
mawawala na lang bigla.
Ano? Magdidilim lang lahat?
Bigla na lang mawawala? Wala na?
Di ba gano'n naman pag natutulog tayo?
Oo at hindi.
Kasi nananaginip tayo.
Hindi.
Parang di tayo ganap na namamatay.
'Yong katawan, oo, pero
'yong energy, yong kamalayan natin, patuloy na magpapalutang-lutang.
Parang isang bagay
na di mo mahahawakan.
Grabe.
Narinig mo 'yon? Di mahahawakan?
-Makata pala 'ko. -Pilosopo.
Pwede na para sa guide na ang talent ay dalhin ka sa Devil's Throat.
Ano sa tingin mo, Araya?
Sa tingin mo, nagpapatuloy lang 'to?
'Yon ang gusto kong isipin, pero ewan ko.
Malalaman natin.
Kung may kabilang buhay,
sabihan mo 'ko para di gaya mo, di ako mangapa
kapag oras ko na.
Pero simplehan mo lang.
Wag masyadong nakakatakot. Matatakutin ako.
-Seryoso. -Magpaparamdam lang ako.
Pangako.
Tuyot na tuyot ang bibig ko.
Makinig ka, Araya.
Tungkol sa sinabi mo kagabi,
'yong nagpapatulong ka.
-Bakit? Anong meron? -Seryoso ka?
O bigla mo lang naisip 'yon?
Hindi, seryoso ako.
Alam ko na kung ano'ng mangyayari.
Ilang araw akong maghihintay ng kamatayan,
hirap na hirap,
at punong-puno ng gamot,
na magpapawala sa katinuan ko,
at mamamatay akong di namamalayang mamamatay na 'ko,
sa malamig na intensive care unit,
napapalibutan ng mga di ko kakilala. Ang pangit no'n.
Ayoko ng gano'ng katapusan. Higit pa do'n ang dapat sa 'kin.
Pa'no ang misis at mga anak mo?
Ano'ng iisipin nila?
Magugulat sila. Di nila inaasahan 'yon.
Kahit na nasabi ko na 'to.
Pero darating ang puntong mapagtatanto din nilang
walang saysay na patagalin pa ang di na maiiwasan
sa loob ng ilang linggo.
Makakabuti 'yon sa kanila.
Hindi ko na sila papahirapan
sa patuloy at nakakatakot na dusa.
May kaibigan ako,
kasing-edad mo,
may tinimpla siyang
medyo kakaiba
para mapadali ang paghihirap pag oras mo na. Kuha mo?
Ano 'yon?
Pinaghalo-halong mushrooms at iba't ibang herbs na tanim niya.
Parang potion na gamit ng mga shaman, pero mas matapang.
Sinasabing mas dadali ang pag-alis ng tao pag ininom 'yon.
At 'yon ay…
isang biyaheng
wala nang balikan.
Sige.
-Anong sige? -Sige, gusto ko 'yon.
Ano'ng problema?
Di ba sinasabi mo 'to para inumin ko 'yon?
Akala mo tatanggi ako.
Oo.
Di mo ako kilala.
Hindi nga kita kilala. Hindi.
Oo.
Kailan mo gusto?
-Ngayon na. -Ngayon na?
Kasi bukas-makalawa, papabalikin na nila ako sa Buenos Aires.
Kung hindi ngayong gabi,
baka wala nang pag-asa.
Pagsisisihan mo ba 'to?
Gets mo namang masyado 'tong mahirap para sa 'kin, di ba?
Oo, naiintindihan ko.
Wag dito.
Saan?
Kapag na-realize nila dito, ililigtas pa nila 'ko. Di pwede.
-Dalhin mo ako sa ibang lugar. -Ibang lugar?
Hindi, makukulong ako.
Bakit?
Bakit? Di madaling tumakas nang di nakikita.
Sa oras na 'to, wala nang gaanong tao.
Tatakbo ka ba pag nahuli tayo?
Hindi.
Baka ikaw, wala na bukas, pero nandito pa 'ko.
Di pwedeng makasuhan ako.
Kakasuhan ka ng tangkang patricide.
Tama. Di ko magagawa 'yon sa 'yo.
Mag-iiwan ako ng note na sulat-kamay ko.
Sasabihin kong desisyon ko 'to.
Valid na dokumento 'yon sa korte.
May pinupuntahan ako pag gusto kong mapag-isa.
Dadalhin kita roon.
Sige.
Ibigay mo 'yong inumin.
Tapos umalis ka na.
-Halika. -Sige.
Ayan.
-Okay ka lang? -Oo.
-Sige. -Okay ka lang?
-Sige. -Wag kang magpapakita sa kanila.
Iwan ba nating bukas?
Para alam nila kung paano ako nakatakas.
Sige. Tara na.
Sige. Tara.
Doon.
MAHAL KONG ANDREA, LULA, AT HELE
Andrea, ang partner ko sa buhay.
Mga minamahal kong anak.
Pinipili kong umalis nang maaga
nang may dignidad.
Pasensiya na sa biglaan kong desisyon,
pero ito ang kailangan kong pagtatapos ng paglalakbay ko.
Do'n 'yong bahay ng kaibigan ko.
Salamat 'ka mo.
Sana nakilala ko siya.
Baka makilala mo rin siya agad kasi masama din ang lagay niya.
Sorry.
Kaunti na lang ang natitirang oras ko.
At ang natitira na lang ay paghihirap… at pagdurusa.
Nagawa ko na lahat ng dapat kong gawin.
Aalis akong malinaw ang isip at payapa.
Ako pa rin 'yong daddy bird n'yo.
Ang lolong naglalakbay sa mga ulap.
Salamat sa buhay na pinagsaluhan natin.
Salamat sa pagmamahal,
sa pag-aalaga,
at pag-unawa.
Dito ba?
Malayo pa. Bahagi 'yon ng park na di bukas sa publiko.
At gaya ng lagi kong sinasabi tuwing aalis ako,
"Mga minamahal ko,
hanggang sa muli."
Ayoko niyan.
Mahina lang 'to. Hithit na. Kakalma ka.
Ayokong ma-paranoid. Pangit ang karanasan ko diyan.
Walang masamang mangyayari. Kasama mo ako. Sige na.
Akin na, pwede?
Nakakakalma isipin minsan…
na pagpikit ko, hindi ako nag-iisa.
Na libo-libo kaming sabay-sabay na mawawala.
Pahatid, tapos iwan mo na 'ko.
Sige na.
Umalis ka na.
Nagsalin ng Subtitle: J. Ignacio