Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
PARK NARODOWY IGUAZÚ PUNKT INFORMACYJNY
Chodźcie do zdjęcia.
Dwie osoby z 15.00 odwołały wycieczkę.
Spoko.
Pamiętaj o mojej podwyżce.
Przestań, bo cię wyleję, jasne?
Pewnie.
Do jutra.
Cześć, Boris.
Kretyn jebany. Kto cię uczył jeździć?
Ty ćwoku!
OSTATNI OLBRZYM
- Sto lat, kochanie. - Dzięki, kotku.
- Kocham cię. - Ja cię też.
Zobaczcie, akurat śpiewają.
Słońce moje.
Zupełnie zapomniałam, że masz urodziny.
- Sto lat. - Dzięki, Leti. Pięknie wyglądasz.
Lepiej spójrz na siebie. Odezwała się.
Cześć.
- Idę do dziewczyn. - Leć.
Pogadamy potem.
Co za talent!
Mamy się wstydzisz? Jesteś już na to za stary.
- Dobra. - Co „dobra”?
Cześć, Boris.
Hej.
- Moja nowa kumpela, Cristal. - Miło mi.
Cześć.
Nawet nie próbuj, jest tu z dziewczyną.
- Śpiewasz? - Oczywiście.
Zostaniesz na występ mamusi? Czy uciekniesz jak pospolity szczur?
- Ucieknę jak szczur. - Jakiś ty milutki.
Telefon ci dzwonił.
- Jeszcze tortu? Nie? - Nie, dzięki.
NUMER PRYWATNY
Pokaż im, jak to się robi, kotku!
NUMER PRYWATNY
POŁĄCZENIE ZAKOŃCZONE
TU JULIÁN. MUSZĘ SIĘ Z TOBĄ ZOBACZYĆ.
Wszystko gra?
Jestem zmęczony. Sporo wypiłem.
No tak. Dzięki za dziś.
Na pewno wszystko gra?
Dobra. Idę do łóżka, pa.
TU JULIÁN. MUSZĘ SIĘ Z TOBĄ ZOBACZYĆ.
Nie mieliście przyjechać jutro?
Jutro jestem zajęty.
Friday, cicho! To twój brat, do diabła.
Cześć, Leti.
Cześć, Friday!
Prawdziwa z niej suka.
- Mogę kolagen? - Nie.
Przyda mi się. Cari ma 26 lat, a już go bierze.
To dla Bebego.
Na chore stawy.
- On ma jeszcze jakieś stawy? - Zostaw to.
- Herbaty? - Nie chcę.
A miętę? Dokąd idziesz?
- Do łazienki. - Nie wiem, czy prysznic działa.
Idę się tylko odlać.
W porządku.
Słabo ci?
Nie.
To czemu opierasz się o drzwi?
Ciśnienie ci spadało?
- Masz tam faceta, nie? - Może mam.
A co ci do tego?
Nic, ale nie mieliśmy szczęścia z twoimi ostatnimi…
„podbojami”.
„Nie mieliśmy”? Ciekawe.
Byliśmy w kazirodczym trójkącie?
Zakochujesz się w byle kim, a potem zostajesz na lodzie.
Milo jest inny, jasne?
Prowadzi firmę.
Niewielką.
Ale prosperującą.
- Co to za firemka? - Jest rzemieślnikiem.
Pracuje z kwarcem.
Zaopatruje wiele sklepów.
Bądź ciszej.
Milo jest bardzo zmęczony.
Biedak musiał pracować po nocy.
Wyobrażam sobie.
Zabawki w łazience mówią co innego.
A ty co? Jesteś z policji, nudziarzu?
Nie tak cię wychowałam.
- Ile się znacie? - Bardzo długo.
Dwa miesiące.
Kończymy to przesłuchanie.
Moje życie. Twoje życie.
Dobry, Bebe.
Cześć, dzieciaki. Jak leci?
Dobrze. Kury nakarmione?
- Nie, czekają na ciebie. - Dobra.
Fraga do ciebie dzwonił?
Rzeczywiście.
Miałem mały problem z telefonem.
Wpadł mi do toalety i nie mogę go dosuszyć.
- Oddzwonię do niego. - Już z nim gadałam.
Dodatkowe zamówienie. Nic wielkiego.
- Idę do kur. - Dobrze.
Coś nie tak?
Wszystko gra?
Tak.
Na pewno?
Stary przyjechał.
Pieprzysz.
Poważna sprawa.
- Gadałeś z nim? - Nie.
- A czemu? - Bo nie.
Po cholerę przyjechał?
To bardzo ważne pytanie.
A odpowiedź zna tylko twój staruszek.
Nie wkurzaj mnie.
Nawet nie próbuj.
Kogo znowu niesie?
Cicho, Friday!
Kto tam?
Julián.
Kto?
Julián Araya.
Friday, do cholery jasnej!
A po co?
Jak to po co?
Po co tu przyszedłeś?
Chciałem was zobaczyć.
Wybacz, ale ja nie…
Nic z tego nie rozumiem.
Cicho, Friday!
To kolega mamusi. Przestań!
Cicho siedź.
Przestań.
Nie znosi facetów. Tylko was wyczuje i wariuje.
Wabi się Friday?
Tak, znaleźliśmy ją w piątek na ulicy. Dziesięć lat temu z Borisem.
Jest ślepa i szalona. Nie wypuszczam jej.
Dzień dobry.
- To dlatego pies tak szczeka. - Milo, jesteś prawie nagi.
Przyszedłem nie w porę.
Nie.
Chociaż w sumie tak, ale nie ze względu na mojego chłopaka.
Zjawiasz się po 30 latach nieobecności.
Bez uprzedzenia.
Słyszałeś o telefonie?
Cholera jasna.
Pieprzony pies.
Friday!
Zamknij się.
Przestań zachowywać się jak psychopatka, gdy zapraszam faceta do domu!
Zamknij się!
Bo pożałujesz.
Przestań.
Wystarczy tego.
Bezcenny widok.
Budzę się rano i widzę coś takiego.
Bezcenne.
Przyszło nam żyć na pięknej planecie.
To prawda.
Ale niestety nie mam porównania.
Więc wiesz…
- Idziemy? - Tak.
Ciekawe, co widzą tam z góry.
Często mi się śni, że jestem ptakiem. Przedziwne uczucie.
Śniło ci się kiedyś, że latasz?
Pytałaś mnie o to wiele razy.
- Serio? - O tak.
Nie. Nigdy nie śniłem, że latam.
Może dlatego zostałem pilotem.
Bawiłeś się z Borisem w olbrzyma, pamiętasz?
Oczywiście.
Widzisz?
Tam jest.
Widziałeś? Bardzo dobrze.
Piękne, co?
Pokażę ci coś. Chodź.
To Gorda.
Pamiętasz ją?
Pewnie. Jak mógłbym zapomnieć?
- Długo pożyła? - Szesnaście lat.
Poszła spać i już się nie obudziła.
Mądra staruszka. Pod koniec miała problemy ze stawami.
Zniosła to po królewsku. Moja kochana.
W to nie wątpię.
Teraz mam bestię, która nie cierpi facetów.
Co tu robisz, Julián?
Chcę zamknąć ten rozdział mojego życia.
Myślałam, że był zamknięty od dawna.
Dla mnie nie.
Dla Borisa też nie.
Unika mnie.
Najwyraźniej obaj mamy niedokończone sprawy.
Byliśmy tacy szczęśliwi.
We troje.
Z rodziną też byłeś szczęśliwy.
Sumienie cię gryzie?
Dlatego przyjechałeś?
Żałuję, że zostawiłem tę decyzję tobie.
Aha. Nie potrzebowałam twojego pozwolenia.
To nie tak.
Mówię o sobie i o tym, że sam niczego nie zrobiłem.
Po prostu dałem życiu się toczyć.
Sam nie wiem,
co miałem w głowie.
Nie mam pojęcia.
Myślałem, że z czasem wszystko samo się ułoży.
Minęło prawie 30 lat.
Nie wiedziałeś, gdzie jesteśmy.
Myślałeś, że jakoś o nas zapomnisz.
Nie. Bałem się.
Że popełnię błąd,
że wszystko stracę.
I nie zobaczyłem, jak dorastał nasz syn.
Co on o tym myśli? Co mu powiedziałaś?
Prawdę.
Że jego ojciec miał drugą rodzinę i wybrał ją.
Że byłem tchórzem.
Nie nazwałam cię ani tchórzem, ani skurczybykiem, ani dupkiem.
Do takich wniosków doszedł już sam.
Niepotrzebnie cię odwiedziłem?
To odwiedziny?
A może mam się wstawić za tobą u Borisa?
A Andrea? Żyje jeszcze?
Oczywiście. Czemu pytasz?
Zawsze coś jej dolegało.
Jak nie jajniki, to astma, krew albo tarczyca.
Myślałam, że długo nie pociągnie.
Dobrze, że jeszcze żyje.
A ty?
Zgaduję, że już nie latasz.
Nie, sześć lat temu odszedłem na emeryturę.
Ostatni raz usiadłem za sterami 25 grudnia 2019 roku.
Nie wiem dlaczego,
ale mam przeczucie,
że zrezygnowałeś
nie tylko z latania.
Mam rację?
Odwiedził nas Julián Araya.
Twój tata to nie Julián?
Kiedy tu był?
O 18.30, gdy wróciłam od Bebego.
Czekał pod domem w niebieskim aucie.
- Słyszysz? - Tak.
Przyjechał też do parku.
Zjawił się po 28 latach. Świetny gość, co?
Dzień dobry, już nie możemy się doczekać.
Dzień dobry. Podejdźcie bliżej.
- Dzień dobry wszystkim. - Dzień dobry.
Jestem Boris.
Będę waszym przewodnikiem i kapitanem.
- Jak idzie? - Czekamy na dwie osoby.
Uwielbiam pierwszą poranną grupę,
bo to same ranne ptaszki.
Jesteście gotowi na porządną dawkę adrenaliny?
Jak nie, to trudno.
Lucas i Bautista?
Sorry, ale zaspaliśmy.
No widzę. Cześć.
Zaraz się obudzicie.
No to w drogę.
Przygotujcie się na porządny prysznic.
Usiądźcie na miejscach
i trzymajcie się mocno.
Od teraz nie można wstawać z miejsca.
Schowajcie telefony, aparaty i portfele
w specjalnych torbach.
Tam będą bezpieczne.
No to w drogę.
Cholera jasna.
Przepraszam, że cię nie uprzedziłem.
Zwykle tak nie robię, ale musimy porozmawiać.
- Nie ma o czym. - Jest.
Z jakiegoś powodu mnie nie wyrzuciłeś.
Czego chcesz?
Porozmawiać.
Chętnie postawię ci drinka po pracy.
Wracaj do domu.
Musisz kupić nowy kinkiet.
Od dawna tak mruga?
Bo ja wiem? Człowiek do wszystkiego się przyzwyczai.
Nawet do dziadostwa?
Chcesz go naprawić? Śmiało.
Pogadamy o tym?
Pytam, czy pogadamy.
To zależy.
Zależy.
To pogadaliśmy.
Nie kłóćmy się. Wszystko gra, prawda?
- Był na wycieczce. - Nie.
- Nic nie mówiłeś.
Coś niesamowitego.
Podoba mi się ten gość.
No i co?
No i nic.
- Pasażer jak każdy inny. - Jak to nic?
Twój ojciec to coś więcej niż pasażer.
Rozmawiałeś z nim?
Nie. Próbował, ale nie.
Alba, ale z niego kretyn.
Czemu mnie obrażasz, zasrańcu?
Boris.
Nie ciekawi cię, czego od ciebie chce?
- Nie. - Łżesz.
Nie udawaj.
Niemożliwe. To twój ojciec.
Jak możesz tak mówić?
Może i był z niego kawał drania, mendy i gnoja.
Nazwij to, jak chcesz,
ale to wciąż twój tata.
Rozumiesz?
Życie jest niesamowicie trudne.
Wręcz niewyobrażalnie.
- Odpuść. - To go usprawiedliwia?
Możemy deptać wszystko i wszystkich,
bo życie każdemu daje w kość.
Jesteś wściekły na ojca, ale tak.
Nawet nie wiesz, jak bardzo mnie wkurzasz.
- Bo mówię prawdę? - Chodzi o to, jak ją mówisz, bydlaku.
Jesteś wszechwiedzący?
Jesteś stary i spierdolony, więc możesz mówić, co chcesz?
Możesz iść w cholerę, gnoju.
Życie nie jest proste, cymbale.
Nie ma nic za darmo. Trzeba mieć jaja.
Dostałeś od życia ogromną szansę.
Obyś to zrozumiał.
Idź do niego.
- Tak? - Tak, potrzebuje cię.
Dobrze. Zaraz wracam.
A moja stara co tu robi?
- Co tu robisz? Co się stało? - Nic.
Chłopak wyjechał, więc przyjechałam napić się z dziećmi.
Wódka pieprzowa. Doda rozmowie nieco pikanterii.
Był u ciebie?
Prosił, żebyś się za nim wstawiła?
Musicie porozmawiać.
To bardzo ważne, skarbie.
Śpi w hotelu St. George.
St. George. Skurwiel jeden.
- Pójdę z tobą. - Nie.
- Nie, on nie jest sobą. - Nie.
Nie.
Masz coś ze słuchem?
Pogoniłem cię, a ty poleciałeś do matki?
Zrozum. Jesteś nikim.
I dla mnie, i dla niej. Od lat.
Po chuj tu przyjechałeś?
Przypomniałeś sobie o nas na starość, bo nie masz gdzie się podziać?
Wszystko schrzaniłem.
Zachowałem się okropnie i proszę cię o wybaczenie.
Możesz mnie zwyzywać i napluć mi w twarz,
ale jesteś moim synem.
Mam prawo spojrzeć ci w oczy i prosić o wybaczenie.
- Przestań! Co ty wyprawiasz? - Nie bij go!
Dzwoń po policję. Szybko.
- Nic ci nie jest? - Kto was powiadomił?
W hotelu powiedzieli, że tu jesteś.
Jesteś cały?
Jesteś dzikusem? Troglodytą?
Mieliście porozmawiać. Nie rozumiesz?
- Nie umiesz rozmawiać? - Leti.
- Co mówią lekarze? - Nie wiem, badają go.
Hotel zgłosił sprawę na policję.
Oskarżą cię o ojcobójstwo.
Przecież go nie zabił.
Tego nie wiemy.
- Uspokój się. - Sam się uspokój!
Kto tu nad sobą nie panuje? Ja nie biję ojców na ulicach.
- Za to ty tak. - Rodzina pana Juliána Arayi?
- To my. - Żona?
Nie.
- Ja go przywiozłem. Jestem synem. - I agresorem.
I moim synem też.
Ofiara to jego ojciec, byliśmy razem 35 lat temu.
- Co z Juliánem? - Nie najlepiej.
Ale jego stan jest stabilny, zważywszy na okoliczności.
Ma krwiaka na policzku i złamane żebro.
Jesteś chory.
Podaliśmy mu środki uspokajające.
Chciałbym się skonsultować z jego lekarzem prowadzącym.
Jakim lekarzem?
Jest w trakcie leczenia onkologicznego.
Sam by ci powiedział, gdybyś go nie pobił.
Biedaczysko.
Nie miał kontaktu z ojcem.
Nie wiedział.
- Takie życie. - Tak.
Dzień dobry, jak się czujemy?
Dobrze.
Podajemy panu lek przeciwbólowy dożylnie. Ból w skali od 1 do 10?
Pięć.
Przysnęłam.
Długo tu jesteś?
- Nie. - Siedziała tu całą noc.
Nie mam pojęcia, jak cię przeprosić.
Nie wiem, co w niego wstąpiło.
Wiesz.
Lekarz niedługo do pana zajrzy.
Teraz pora na śniadanie.
Mogłabym dostać podwójne espresso?
Obsługujemy tylko pacjentów.
Aha.
Przepraszam.
A to małpa, prosiłam o kawę, a nie śniadanie na tacy.
Podzielimy się herbatą.
Nie przejmuj się. Potem się napiję.
Pewnie wyglądam jak strach na wróble.
Dzięki, że zostałaś.
Chociaż tyle mogę.
Nie mogłam zostawić cię samego w szpitalu.
Co by było, gdyby go nie powstrzymali? Może byśmy teraz nie rozmawiali.
Gdzie jest Boris?
Na komisariacie. Aresztowali go.
Kto na niego doniósł?
Obsługa hotelu.
Zrobiła się niezła awantura.
Hotel da ci darmowy pokój do końca życia.
Dużo ich to nie wyniesie.
Przepraszam.
Czasem palnę coś bez zastanowienia.
Wybacz.
Przynajmniej przywiózł cię do szpitala.
Nie pamiętasz?
Nic dziwnego. Film ci się urwał, biedaku.
Czasami zachowuje się jak skończone bydlę,
ale ma złote serce.
Dobry z niego chłopak.
- Cześć. - Cześć.
- Jak cię czujesz? - Nic mi nie jest, spokojnie.
- Cześć, tato. - Cześć.
Dlaczego cię pobił? To zwierzę, nie człowiek.
Ranne zwierzę bywa agresywne.
Cześć, Leticio.
Cześć, Andreo.
Jestem Luciana.
Lula.
Miło mi.
Kto was powiadomił? Policja? Hotel?
Ja.
To poważna sprawa, rodzina powinna wiedzieć.
Wzięłam twój telefon.
Ufny jesteś, nawet nie masz hasła.
Sprawdziłam ulubione kontakty, pierwsza wyskoczyła Andrea.
No dobrze.
Jesteś w dobrych rękach.
W razie czego dzwońcie.
Dziękujemy.
Dziękuję.
- No to pa. - Pa.
Pana rzeczy.
Cześć, Boris.
Jestem Andrea. Żona Juliána.
Hotel wycofał zarzuty.
Na życzenie Juliána.
Potrzebuję auta. Gdzie jesteś?
U Bebego.
Dobra.
- Niedługo będę. - Wszystko gra?
Tak, w porządku.
- Dobrze. Poczekam na ciebie. - Pa.
Żona, dziewczyna, koleżanka?
Dziewczyna.
Pali się pani kontrolka paliwa.
Rzeczywiście.
Odkąd przestał was odwiedzać,
był cały niespokojny.
Jakby miał niedokończone sprawy.
Nie powiedział tego wprost, ale coś wyczułam.
Kobiety mają bardzo dobrą intuicję.
Ale bywają też głupie.
Od kiedy pani wie?
Podejrzewałam, że coś łączyło go z twoją mamą.
Wszystko się potwierdziło, gdy przestał latać do Salty.
Latał na tej trasie od lat, za nic by z niej nie zrezygnował.
Aż pewnego dnia to się zmieniło. On też się zmienił.
Pewnego wieczoru kładliśmy się spać,
a on zaczął się trząść jak osika.
Poprosił, bym go przytuliła.
Objęłam go, a on rozpłakał się jak dziecko.
Wszystko mi wyznał.
Powiedział, że był z twoją mamą osiem lat
i że się rozstali.
O mnie nie wspominał?
Coś podejrzewałam.
Ale dowiedziałam się o tobie dopiero kilka miesięcy temu,
gdy okazało się, że nowotwór Juliána jest złośliwy.
Wściekłam się.
Miał dorosłego syna, a ja o niczym nie wiedziałam.
Zrozumiałe.
Zdradę można wybaczyć, a dziecko nie.
Dobrze mówię?
Nie.
Sama nie wiem.
Ale teraz nie chodzi o mnie.
Tylko o ciebie i o niego.
MATKA
WIEM, ŻE CIĘ PUŚCILI. CZEMU NIE ODBIERASZ?
Dzień dobry.
- Do pełna. - Benzyna czy diesel?
- Benzyna. - Diesel.
Diesel.
Musi być pani ciężko.
Spędziłam z nim całe życie.
Odejdzie przede mną.
Będę przy nim…
do samego końca. Zrobię, co mogę.
Chce mnie pani przekonać, żebym mu wybaczył?
Nie.
Nikt nie ma prawa cię o to prosić.
Mogę jedynie
poprosić, żebyś go wysłuchał.
Nic więcej.
Może to też szansa dla ciebie?
Zakładam, że masz mu bardzo dużo do powiedzenia.
Jeśli pozwolisz sobie z nim porozmawiać,
będzie żyło ci się lepiej.
A on umrze lepszą śmiercią.
- Mamo, to ja. Otwórz. - Cicho, Friday!
Szybko.
Co jest?
Co się dzieje?
Nic.
Dzwoniłaś trzy razy i pisałaś. Co jest?
Czekam 2 godziny.
Mogłam umrzeć i zmartwychwstać lub zreinkarnować się siedem razy.
Otwórz, nie bądź wredna.
Bądź dorosła. Otworzysz czy nie?
Nie wydurniaj się.
Przestań, Friday.
To twój brat, do cholery.
Czasem mam ochotę ją uśpić.
Biedaczyna. Nie miała lekko.
Znowu palimy?
Od pół roku, odkąd zerwałam z Alexem.
A nie Alexisem?
Alexisem.
- Przytul matkę. - Boże.
Męcząca jesteś.
Dalej, ty cholero. Ile razy cię tuliłam przez te 35 lat?
Niech będzie.
Dobrze się przytulasz.
No już.
Twój tata też dobrze się przytulał.
Gdy trzymał mnie w ramionach, czułam, że nic mi nie grozi.
Byłam bezpieczna.
Nie chcę, żeby umarł.
Nie podoba mi się, że umiera.
Bardzo go kochałam, wiesz?
On mnie też.
I ciebie.
Ciebie też kochał.
SZPITAL NA WYBRZEŻU
A pan to kto? Tu nie wolno wchodzić.
Jestem synem.
- Ma pan pozwolenie? - W porządku.
Długo nie zabawi. Proszę.
Dwie minuty. Nie chcę mieć problemów.
Podobno jesteś chory.
Tak.
Bardzo.
Przyjechałbyś do mnie, gdybyś nie był umierający?
Nie wiem.
Wybacz mi, synu.
Słuchaj…
Pójdę już.
Gdybym wiedział, że jesteś chory…
Zasłużyłem sobie.
Już wychodzę.
- Odwołaj następną grupę. - Czemu?
Odwołaj i tyle.
Zarezerwowałam bilety i dwa przejazdy.
Stąd na lotnisko i z lotniska do domu.
Tak?
Tak, niech wejdzie. Dziękuję.
Kto to?
Boris.
Co on tu robi?
- Ma sobie pójść? - Niech wejdzie.
- Pomyślałam, że… - W porządku.
- Pomóż mi usiąść. - Dobrze.
- Nie przeszkadzam? - Nie, skąd.
Proszę.
Dziękuję.
- Cześć. - Cześć.
Mama mówiła, że wychodzisz po południu,
ale w szpitalu powiedzieli, że wypisali cię o 12.00.
Byłeś w szpitalu?
Tak, pomyślałem, że przyda wam się podwózka.
Jak się czujesz?
Dużo lepiej.
Na szczęście.
Możemy zamówić coś do pokoju. Mają znośną kawę.
Siadaj.
Dziękuję. Nie trzeba.
Niedługo muszę wracać, mam wycieczkę o 17.
Wszystko dobrze?
Tak.
Wszystko w porządku.
Kiedy wracasz do Buenos Aires?
Jutro.
- Masz plany na wieczór? - Nie.
- Może wyskoczymy na kolację? - Bardzo chętnie.
Napijemy się wina
i porozmawiamy.
- Możesz pić? - Jestem na morfinie.
Rozumiem.
Chcesz iść na miasto?
Możemy coś zamówić albo ja coś przyniosę.
- Chodźmy na miasto. - Tak?
Koniecznie.
Może być 20.00?
Będę czekał punkt ósma. Zrobię się na bóstwo.
- To do wieczora. - Dobrze.
Idziesz w kurtce czy marynarce?
W kurtce.
Pyszności.
Pamiętam, jak tak robiłeś.
Jak?
Co jeszcze pamiętasz?
Niewiele.
- Wszystko w porządku? - Tak. Dziękujemy.
A ty?
Co pamiętasz?
Niewiele. Podobnie jak ty.
Twoja mama przypomniała mi o zabawie w olbrzyma.
Pamiętasz olbrzyma?
Dziecko siedzące na ramionach ojca.
Tam z góry
widziałeś same wspaniałe rzeczy.
Amazonkę, Skałę Gibraltarską.
I Wielki Mur. Mój ulubiony.
A nawet Kolosa Rodyjskiego zniszczonego 2000 lat temu.
Widziałem nawet Argentynę na mundialu w 1994 roku.
Rzeczywiście.
Zgadza się. Płakałem tego dnia.
Po dziś dzień
pamiętam pielęgniarkę, która zabrała Maradonę na testy antydopingowe.
Sue Carpenter, tak się nazywała.
A to suka.
Pamiętam też
urodziny,
Boże Narodzenia,
sylwestry,
Dni Dziecka, Dni Ojca.
Wydawało mi się… że wszystko sobie wymyśliłem.
Mogłeś nas odwiedzić.
Wyjechaliście z Salty.
Po półtora roku.
Długo nie mogłem was namierzyć.
Szukałem cię na Facebooku.
- Nie mam Facebooka. - Ale Instagram masz.
Tam cię zobaczyłem.
Zamurowało mnie.
W mojej głowie cały czas miałeś siedem lat.
A tu nagle zobaczyłem 23-latka.
- Dolać ci? - Nie, dziękuję.
Wiesz, że…
gdy skończyłem liceum, pojechaliśmy na wycieczkę do Brazylii.
Byliśmy na lotnisku.
Czekaliśmy na samolot do Rio.
Widziałem cię z innym pilotem.
Naprawdę?
Szedłem za tobą przez chwilę.
Gdy wchodziłeś na pokład, krzyknąłem: „Julián Araya”.
Obróciłeś się.
Zobaczyłem, że to ty.
Rozglądałeś się, ale mnie nie zauważyłeś.
Czemu się nie przywitałeś?
- Porozmawiałbyś ze mną? - Oczywiście.
I przytulił z całej siły.
Nieważne. Wolałem się schować.
Przestraszyłem się.
Twoja mama robiła flan z białek, dobry jak diabli.
Robi go jeszcze?
Na szczęście nie.
Był przepyszny.
Żartujesz? Był paskudny.
Mama nie umie gotować. Nie znosi tego.
Ta kobieta unika kuchni jak ognia.
Wiesz, co mówiła, jak byłem głodny?
Nie.
„Przejdzie ci”.
Nie.
- Marna kucharka i zła matka. - Prawdziwe ziółko.
Jak zapamiętałeś to, co się wtedy wydarzyło?
To bez znaczenia.
Liczy się tu i teraz.
- Czyli co? - To.
Rozwiń.
- Jesteś wkurzający, stary. - A ty powściągliwy.
Co to jest?
Spotkanie ojca i syna,
którzy próbują odnowić kontakt po 28 latach rozłąki.
Ot co.
Nic więcej?
Twoja choroba niczego nie zmienia.
W porządku.
Ważne, że jesteś szczery.
Nie skłamałeś, a mogłeś.
Nie jestem tu z litości.
Chciałem tu przyjść.
Żeby było jasne.
Dwadzieścia jeden lat razem, a ogień dalej nie gaśnie.
My to potrafimy rozpalić atmosferę. Co, wielkoludzie?
Skoczymy na drinka czy chcesz wracać?
Jak wolisz.
Na pewno? Trochę chwiejesz się na nogach.
Chodźmy.
Dobrze.
Dziękuję.
Długo jesteś z Mechu?
Półtora roku.
Kochasz ją?
Dogadujemy się.
A gdybym ci powiedział, że Leticia była miłością mojego życia?
Wziąłbym cię za durnia.
- Coś w tym jest. - Tak.
Żałujesz?
Tego wszystkiego?
Nie, nigdy. W życiu.
Skąd.
To musiało się kiedyś skończyć.
To było niesprawiedliwe.
Coś okropnego. Gdy byłem z wami,
zawsze myślałem, że widzę was ostatni raz.
A potem wracałem do Buenos Aires, jak gdyby nigdy nic,
i wiodłem drugie życie.
Spędziłem wiele nieprzespanych w nocy,
myśląc o tym,
co powinienem zrobić.
Nigdy nie kochałem Andrei tak, jak kochałem Leticię.
Ale nasz związek był bezpieczny.
A miłość bezwarunkowa.
Patrzyłem, jak śpi obok mnie.
Spokojna i nieświadoma niczego.
Zaglądałem do pokoju córek.
Patrzyłem, jak śpią.
I czułem się jak kawał gnoja.
Nie mogłem ich zostawić.
Zasrany egoista.
- Czekaj. - Zostaw mnie.
Daj mi skończyć. Myślisz, że czemu tu jestem?
Żeby się upewnić, że ci wybaczymy, zanim pójdziesz do piachu.
Dlatego tu jesteś.
Gnoju.
Boris.
- Nie idź. Posłuchaj mnie. - Przestań, człowieku!
Nie rozumiesz?
Gadasz o Leticii, Andrei, swoich córkach.
A ja?
Co ze mną, skurwysynu?
Mama kopnęła cię w dupę, bo miała dość czekania.
Ale ja nie. Pierdol się.
Latami łudziłem się, że wrócisz.
Nie waż się mówić: „Teraz wróciłem”, bo nie ręczę za siebie.
Pieprzeni egoiści.
I ty, i moja rąbnięta matka.
Wiedziała, że nie zostawisz swojej rodziny.
Ale zaciążyła i postanowiła mnie urodzić.
Żeby jakoś przypieczętować tę miłość.
Tak.
A potem wszyscy musieli ją podziwiać.
„Co za odważna kobieta! Wychowuje dziecko zupełnie sama”.
Normalnie kobieta nie do zdarcia.
O mnie nikt nie pomyślał.
Przyjrzyj mi się.
Jestem dzieckiem, które spłodziłeś z miłością swojego życia.
Przyjeżdżasz do mnie,
gdy zostało ci 10 minut życia?
Żebym powiedział, że jest okej?
Nic nie jest okej, Araya.
Nie może być okej.
Puść mnie.
Nikt nie pomyślał o tobie.
Byliśmy nieodpowiedzialni.
Ja to już w ogóle.
Wyrzekłem się ciebie, żeby się chronić.
Zachowałem się okropnie i egoistycznie.
Próbowałem prowadzić podwójne życie, choć wiedziałem, że to niemożliwe.
Przyjechałem prosić o wybaczenie,
choć wiem, że na to już za późno.
Tylko prawdziwy kawał gnoja,
albo jakiś psychopata…
próbowałby celowo zniszczyć życie swojego dziecka.
Daję ci słowo.
Ja taki nie jestem.
Jeszcze jedną whisky.
Niech będą dwie.
Lepiej?
- Hotel czy szpital? - Nie.
- Nie hotel czy nie szpital? - Szpital.
- No to szpital. - Nie!
- Nie chcę do szpitala. - Dobra.
Jedziemy do hotelu. Źle cię zrozumiałem.
Chodź.
Będzie tylko gorzej.
Chcę umrzeć z godnością.
Jak człowiek.
Tylko ciebie mogę prosić o pomoc.
Moje córki mi nie pomogą,
a co dopiero żona.
Chciałeś mnie sprowokować?
- Kiedy? - Nie udawaj.
Chciałeś, żebym cię zatłukł?
Mówię tylko, że chcę umrzeć z godnością.
- Wygadujesz głupoty. - A twoja prośba jest normalna?
Najpierw mnie porzuciłeś, a teraz mam cię zabić?
To byłoby samobójstwo wspomagane.
Nie zabójstwo.
Jesteś niemożliwy.
Pojawiasz się i znikasz, kiedy chcesz.
Umierasz, kiedy chcesz.
Mam prawo wybrać,
jak i kiedy odejdę.
Wybacz mi.
Proszę
o zbyt wiele.
Leki namieszały mi w głowie.
Przepraszam.
Zabierz mnie do hotelu.
Dziękuję za dzisiejszy wieczór.
Nie wiem, czy uznać go
za mały cud,
czy za małą tragedię.
Ale po to tu przyjechałem.
Dziękuję.
Jestem dumny, że mam takiego syna.
Nie. Poradzę sobie.
Nic mi nie jest.
Chodź do mnie.
Chodź.
Spokojnie.
Twój staruszek ma ostatnie zadanie do wykonania.
Umrzeć.
Wie, jak to zrobić?
Nie wiem, nie mówił.
Boi się?
Chyba. Nie wiem.
A jak myślisz?
Nie wiem, stary.
Mogę tylko zgadywać, nie znam człowieka.
Odpowiednia mikstura może ułatwić mu zadanie.
Coś o tym myślałeś, co?
Oj, Bebe.
Przygotowałem sobie pięć buteleczek.
Cztery
przepadły.
Zepsuły się, potłukły.
Została mi ostatnia.
- Chcesz? - Nie.
Nie. Dziękuję, ale nie.
Poza tym już go nie ma.
- Kogo nie ma? - Ojca, wyjechał do Buenos Aires.
Jest w Buenos Aires?
- Tak. - Czyli jeszcze nie umarł?
To po co te nerwy?
Twój tata jeszcze żyje.
A to oznacza, że możesz mu pomóc umrzeć tak,
jak sobie tego życzy.
- Co znowu? - Twój ojciec.
Nie umarł, nie panikuj. Jeszcze tu jest.
W mieście czy wśród żywych?
Nie rozumiem.
Tu, w Iguazú. Nie wyjechał.
Znowu jest w szpitalu.
Jeszcze żyje, ale to tylko kwestia czasu.
Dobrze.
Niedługo będę.
- Cześć. - Cześć.
Słyszałem, że musieliście zostać.
Tak. Rano Julián źle się poczuł.
Po konsultacji lekarze uznali,
że powinien spędzić kilka dni w szpitalu,
żeby odzyskać siły.
To Lula, moja najstarsza córka.
Cześć. W końcu się poznajemy.
Tak.
Tata się cieszył, że wyszliście na miasto.
Nie wiecie, jak długo zostaniecie?
Nie. Ale pewnie dwa lub trzy dni.
Ja muszę wracać.
Mąż jedzie w delegację do Meksyku, a mamy dwójkę dzieci.
Chcesz go zobaczyć?
Ucieszy się, że przyszedłeś.
Pewnie.
Odprowadzę Lulę i skoczę po wodę.
Może kiedyś się spotkamy i pogadamy?
- Pewnie mamy sporo do obgadania. - To na pewno.
Pa, Boris.
- Bezpiecznej podróży. - Dzięki.
Pospiesz się.
Godziny odwiedzin zaraz się kończą.
Można?
Co się stało?
Pilota do samolotu nie wpuścili?
Pilot nie jest w stanie latać.
Masz słabą głowę.
- Twoja mama właśnie wyszła. - Wiem, minęliśmy się.
Zaprosiłeś cały swój harem? Wszystko gra?
Nie mają się już o co kłócić.
Posłuchaj.
Opiekuj się nią.
Skarbie, wychodzę.
Widzimy się później?
Może. Zobaczymy.
Dobrze. Kocham cię.
Cześć.
Co tu robisz?
Nudziłem się i pomyślałem, że cię odwiedzę.
A ty co? Uciekasz?
Nie, ja tylko…
Siedział tu taki ptaszek.
- Ptaszek? - Tak.
Okno jest zamknięte.
Wszystko gra?
Nie.
Może lepiej się połóż?
Muszę się odlać.
Nic z tego.
Codziennie coś innego przestaje działać.
Nie spinaj się tak, bo nic z tego nie będzie.
Widzisz?
No i brawo! To dopiero strumień, staruszku.
Myślisz, że po drugiej stronie coś jest?
Po drugiej stronie?
Po życiu.
Aha.
Nie wiem.
Jesteś jeszcze młody.
Zaczniesz się tym martwić dopiero za jakiś czas.
Albo gdy będziesz umierający. Jak ja.
Może cię to zdziwi…
ale myślę o tym już od dawna.
Gdy umarł dziadek Juan, nie mogłem…
nie mogłem zrozumieć, że już go nie ma.
Trudno mi sobie wyobrazić, że cała świadomość…
te wszystkie uczucia, obrazy i dźwięki…
po prostu znikają.
Pogrążasz się w ciemności? W nicości? I nic już nie ma?
A gdy śpimy nie jest podobnie?
I tak, i nie.
Wtedy też śnisz.
Nie.
Nie umieramy całkowicie.
Ciało na pewno umiera,
ale energia i świadomość nadal gdzieś krążą.
Stają się
niematerialne.
O kurde.
Słyszałeś to? „Niematerialne”.
- Normalnie poeta. - Filozof.
Nieźle jak na przewodnika po Diabelskiej Gardzieli.
Co ty na to, Araya?
Myślisz, że życie się nie kończy?
Tak to widzę, ale pewności nie mam.
Niedługo się przekonam.
Jeśli jest życie po śmierci,
to daj mi znać, żebym wiedział, co mnie czeka,
gdy wybije moja godzina.
Tylko nie przeginaj.
Bo jeszcze zesram się ze strachu.
- Poważnie. - Będę delikatny.
Obiecuję.
Wyschło mi w ustach.
Słuchaj, Araya.
Wczoraj prosiłeś,
żebym ci pomógł.
- Tak. I co? - Mówiłeś poważnie?
A może gadałeś od rzeczy?
Nie, mówiłem poważnie.
Wiem, do czego to prowadzi.
Spędzę ostatnie dni przykuty do łóżka
pogrążony w bólu
i nafaszerowany lekami,
które odbiorą mi jasność umysłu.
Umrę i nawet tego nie zauważę.
W zimnej sali na oddziale intensywnej terapii.
Wśród obcych.
Koszmar.
Nie chcę takiego końca. Zasługuję na coś lepszego.
A żona i córki?
Co one na to?
Niczego nie podejrzewają.
Chociaż dawałem im to do zrozumienia.
Ale w końcu dojdą do wniosku,
że nie ma co odwlekać nieuniknionego
dla kilku tygodni.
Tak będzie lepiej.
Oszczędzę im
tej niekończącej się gehenny.
Mój dobry kolega,
facet w twoim wieku,
zrobił taką miksturę.
Jest trochę nietypowa,
ale pomoże ci znaleźć spokój.
Rozumiesz?
Co to za nietypowa mikstura?
Mieszanka grzybów i ziół, które uprawia mój kumpel.
Przypomina napar, którego szamani używają na ceremoniach.
Ale jest mocniejsza.
Podobno łatwiej wszystko znieść.
To taka…
podróż
w jedną stronę.
Tak.
- Co „tak”? - Tak, to coś dla mnie.
Coś nie tak?
Nie po to mi to mówisz?
Myślałeś, że odmówię.
Tak.
Nie znasz mnie.
Nie, nie znam.
No tak.
Kiedy to robimy?
- Już. - Już?
Jutro albo pojutrze puszczą mnie do Buenos Aires.
Albo zrobimy to dziś,
albo nigdy.
Żałujesz?
Chyba rozumiesz, ile mnie to kosztuje?
Oczywiście, że tak.
Nie, nie tutaj.
A gdzie?
Jeszcze się zorientują i mnie odratują.
Koszmar.
- Zabierz mnie gdzieś. - Ale gdzie?
Nie, trafię do pudła.
Za co?
Na pewno nas zauważą.
O tej porze nic się tu nie dzieje.
A dasz radę biec, jak nas przyuważą?
Nie.
Ty się stąd ulotnisz, ale ja zostaję.
Nie mogę ryzykować.
Oskarżyliby cię o próbę ojcobójstwa.
Nie mogę cię narażać.
Zostawię list. Odręczny.
Napiszę, że tak chciałem.
Dla sądu to wystarczający dowód.
Chodzę w jedno miejsce, gdy chcę być sam.
Mogę cię tam zabrać.
Poproszę.
Dasz mi miksturę
i mnie zostawisz.
- Właśnie tak. - Dobrze.
Dobra.
- Mogę? - Tak.
Wszystko gra?
- Tak. - Nie mogą nas zauważyć.
Lepiej zostaw otwarte.
Uznają, że uciekłem przez okno.
Racja. Idziemy.
Chodź.
Tędy.
ANDREA, LULA I HELE
Andreo, towarzyszko mojego życia.
Moje kochane córki.
Odchodzę przed czasem,
ale z godnością.
Wybaczcie, że robię to tak nagle,
ale właśnie tak musi wyglądać moja ostatnia podróż.
Tu mieszka mój kumpel.
Podziękuj mu.
Szkoda, że go nie poznałem.
Niedługo do ciebie dołączy, sam jest w kiepskiej formie.
Wybacz.
Przepraszam.
Nie zostało mi wiele czasu.
Czeka mnie jedynie agonia i cierpienie.
Zrobiłem w życiu wszystko, co chciałem.
Odchodzę w pełni świadomy i spokojny.
Wciąż będę tatą, który latał jak ptak.
Dziadkiem, który podróżował wśród chmur.
Dziękuję za nasze wspólne życie.
Dziękuję wam za miłość,
opiekę
i zrozumienie.
To tu?
Jeszcze kawałek. Ta część jest zamknięta dla gości.
Gdy wyjeżdżałem, zawsze mówiłem wam to samo.
„Moje kochane,
zobaczymy się niedługo”.
Nie, będę skołowany.
Jest słaby. Zapal, to się uspokoisz.
Wpadnę w paranoję. Mam złe doświadczenia.
Nic się nie stanie, jestem z tobą. Pal.
Dasz mi to?
Pociesza mnie fakt…
że gdy zamknę oczy, nie będę sam.
Razem ze mną odejdą tysiące.
Odprowadź mnie i jedź.
Jedź.
Musisz już iść.
Napisy: Marta Makieła