Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
IGUAZÚ MİLLİ PARKI YVYRÁ RETÁ ZİYARETÇİ MERKEZİ
Hadi, selfie çekelim.
YVYRÁ RETÁ ZİYARETÇİ MERKEZİ
Hadi.
Yarınki 15.00 turunda iki iptal var.
Tamam.
Şu benim zam işi vardı ya…
Bir daha sorarsan kovarım, tamam mı?
Peki. Yarın görüşürüz.
Merhaba Boris.
Gerzek. Ehliyetini nereden aldın lan?
Göt herif!
SON DEV
-İyi ki doğdun bebeğim. -Sağ ol aşkım.
-Seni seviyorum. -Ben de seni.
Bakın! Şarkı söylüyorlar!
Doğum günün olduğunu unutmuşum.
-İyi ki doğdun! -Sağ ol Leti. Çok hoş olmuşsun.
Hele sen. Sen daha güzelsin.
Merhaba.
-Kızlara bakayım. -Olur.
-Sonra konuşuruz. -Tamam.
Harikasınız!
Annemden utandım deme. Benim için hâlâ çocuksun.
-Tamam, hadi. -"Hadi" de ne demek?
-Merhaba Boris. -Merhaba.
-Yeni arkadaşım Cristal. -N'aber?
Selam.
Hiç niyetlenme. Sevgilisi burada, üstelik doğum günü.
Şarkı söyleyecek misin?
Tabii ki. Kalıp anneni dinleyecek misin, yoksa fare gibi kaçacak mısın?
-Fare gibi kaçacağım. Evet. -Canım benim, ne hoş.
Telefonun çaldı.
-Biraz daha pasta ister misin? -Yok, sağ ol.
BİLİNMEYEN NUMARA
Göster onlara bebeğim!
BİLİNMEYEN NUMARA
ÇAĞRI SONLANDI
BEN JULIAN. SENİ GÖRMEM LAZIM.
İyi misin?
Yorgunum. Çok içtim.
Bugün için teşekkür ederim.
-İyisin, değil mi? -Evet.
Tamam. Ben yatıyorum. Görüşürüz.
BEN JULIAN. SENİ GÖRMEM LAZIM.
Hani yarın gelecektiniz?
Yarın işim var.
Yeter Cuma. O senin abin!
Merhaba Leti.
Merhaba Cuma!
Lanet köpek.
-Kolajen! -Olmaz.
Bana yarar bu! Cari bile alıyor. Daha 26'sında.
Ama bu Bebe için.
Eklem ağrısı çekiyor.
-Eklem mi kaldı onda? -Bırak şunu.
-Çay ister misin? -Bir şey istemem.
Nane çayım var. Nereye gidiyorsun?
-Tuvalete. -Banyodaki şey çalışıyor mu bilmiyorum.
Yıkanmayacağım, işeyeceğim.
Tamam o zaman.
Başın mı döndü?
Hayır.
Kapıya yaslanmışsın da.
Tansiyonun mu düştü?
-İçeride bir adam mı var? -Olabilir.
Varsa da sana ne?
Tamam ama biliyoruz ki
eski maceraların bizim için pek iyi sonuçlanmadı.
"Bizim için" mi? Bak sen.
Oğlumla ensest üçlü yapıyormuşum da haberim yokmuş!
Bırak ya. Hep âşık oluyorsun.
Sonra adamlar seni dolandırıyor.
Milo öyle biri değil, tamam mı?
Kendi işletmesi var bir kere.
Küçük bir işletme.
İşleri iyi.
-Ne tür bir küçük işletmeymiş bu? -Zanaatkâr.
Kuvarsla çalışıyor.
Birçok yere tedarik ediyor.
Ayrıca sesini alçalt.
Milo çok yorgun.
Eve döndükten sonra tüm gece çalıştı.
Kesin öyledir.
Banyodaki oyuncaklar öyle demiyor ama.
Sen ne ara böyle meraklı turşucu oldun?
Benden böyle mi gördün?
-Bu adamı ne zamandır tanıyorsun? -Uzun zamandır.
İki aydır.
Bu kadar sorgu yeter, tamam mı?
Benim hayatım ayrı, seninki ayrı.
Günaydın Bebe.
Selam çocuklar. Nasılsınız?
İyidir. Tavuklara yem verdin mi?
-Hayır. Seni bekliyorlar. -Peki.
Fraga seni aramış, öyle mi?
Evet.
Ama telefonumla ilgili küçük bir sorun yaşadım.
Tuvalete düşürdüm. Islandı ve bir türlü kurumuyor.
-Onu sonra ararım. -Merak etme, ben konuştum.
Ek sipariş varmış. Mühim bir şey değil.
-Gidip civcivlere bakayım. -Tamam.
Bir sorun mu var?
İyi misin?
Evet.
İyi misin?
Babam gelmiş.
Şaka yapıyorsun.
Bu çok önemli bir şey.
-Konuştunuz mu? -Hayır.
-Neden? -Olmaz.
Burada ne işi var onun?
İşte bu çok önemli bir soru.
Cevabı bilen tek kişi de baban.
Canımı sıkma.
Bu sefer kim geldi?
Yeter Cuma!
Kim o?
Julian.
Kim?
Julian Araya.
Kes şunu Cuma! Öf be!
Neden?
Neden mi?
Evet, bilmem. Neden geldin?
Sizi görmeye geldim.
Üzgünüm ama ben…
Biraz kafam karıştı.
Yeter Cuma!
Annenin arkadaşı o! Sus!
Sessiz ol!
Yeter!
Erkeklerden nefret ediyor. Kokuyu alınca deliriyor.
Adı Cuma mı?
Evet, onu 10 yıl önce bir cuma günü Boris'le birlikte yolda bulduk.
Kör ve bayağı deli. Orada kalıyor.
Kim o?
Hah, köpek bu yüzden havlıyormuş.
Milo, çıplaksın.
Kötü zamanda geldim, sonra uğrarım.
Hayır.
Evet, kötü bir zaman ama erkek arkadaşım çıplak diye değil.
30 yıl sonra birdenbire çıkıp geldin diye.
Beklenmedik bir anda.
Telefon diye bir şey var.
Başlarım ama!
Kahrolası köpek.
Cuma!
Sus!
Bu eve erkek misafirlerim geldiğinde
psikopat gibi davranmamalısın.
Kes artık!
Şimdi görürsün asıl deli kimmiş!
Yeter!
Yeter dedim.
Paha biçilemez.
Sabah uyanıp bu manzarayı görmek,
paha biçilemez.
Harika bir gezegenimiz var, değil mi?
Evet.
Gerçi diğer gezegenleri görmedim.
Yani…
-Gidelim mi? -Gidelim.
Kim bilir oradan neler görüyorlardır.
Rüyamda hep kuş olduğumu görüyorum. Çok garip bir duygu.
Sen uçtuğunu gördün mü hiç?
Bunu daha önce de çok sordun.
-Gerçekten mi? -Evet.
Hayır. Uçtuğumu hiç görmedim.
Belki bu yüzden pilot olmuşumdur.
Boris'le devcilik oynardın, hatırlıyor musun?
Tabii ki hatırlıyorum.
Gördün mü?
Orada.
Evet, gördün. Aferin sana.
Çok güzel, değil mi?
Baksana. Gel buraya.
Şişko.
Şişko'yu hatırlıyorsun ya?
Tabii. Onu nasıl unuturum?
-Kaç yaşındaydı? -16 yıl yaşadı.
Bir gece uyudu ve uyanmadı.
Bilge yaşlı kız. Sonunda biraz da artrit oldu zavallı.
Ama hepsiyle başa çıktı. Canım benim.
Şüphem yok.
Şimdi evde erkek düşmanı bir canavar var.
Neden geldin Julian?
Hayatımın bu bölümünü kapatmak istiyorum.
Açık mıydı? Benim için çoktan kapandı.
Benim için kapanmadı.
Boris için de kapanmadı.
Benden kaçıyor.
Görünüşe göre ikimiz için de yarım kalan şeyler var.
Bir zamanlar çok mutluyduk.
Birlikteyken.
Ailenle de mutluydun.
Hâlâ kendini mi suçluyorsun?
Bu yüzden mi geldin?
Kararı sana bıraktığım için suçlu hissediyorum.
Tabii. Sanki iznine ihtiyacım vardı.
Hayır. Başıma gelenlerden ve yapmadığım şeylerden bahsediyorum.
Olayların devam etmesine izin verdim.
Düşünüyordum da…
Hiç bilmiyorum.
Bilmiyorum.
Zamanla her şeyin yoluna gireceğini düşünüyordum.
Neredeyse 30 yıl oldu.
Nerede olduğumuzu bilmezsen
ortadan kaybolacağımızı, bizi unutacağını sandın.
Hayır, korkuyordum.
Hata yapmaktan,
her şeyi kaybetmekten.
Oğlumun büyümesini izleyemedim.
Ne olduğunu sanıyor? Ona ne dedin?
Gerçeği söyledim.
Babasının başka bir ailesi olduğunu ve onlarla yaşamayı seçtiğini.
Korkak olduğumu.
Ona senin korkak, şerefsiz veya adi herifin teki olduğunu söylemedim.
Bunları kendi başına anladı sanırım.
Seni görmeye gelmem hata mıydı?
Beni görmek için mi geldin?
Yoksa onu seninle görüşmeye ikna etmem için mi?
Ya Andrea? Hâlâ yaşıyor mu?
Evet, tabii. Niye sordun?
Ne bileyim, hep bir sorunu vardı.
Yumurtalıkları, astımı, kanı, tiroidi.
Çok yaşamaz sanıyordum.
Hayatta olmasına sevindim.
Ya sen?
Artık uçmuyorsundur herhâlde.
Hayır, altı yıl önce emekli oldum.
Son uçuşum 25 Aralık 2019'daydı.
Neden bilmiyorum
ama sanki
hepsinden olmasa da
neredeyse tüm uçaklardan inmişsin.
Öyle değil mi?
Bugün Julian Araya diye biri geldi.
Babanın adı Julian değil miydi?
Ne zaman geldi?
Altı buçuk gibi, Bebe'den döndüğümde.
Mavi bir arabada bekliyordu.
-Duydun mu? -Evet.
Ziyaretçi merkezine de geldi.
28 yıl sonra. Harika bir baba, değil mi?
Günaydın. Tur için çok heyecanlıyım.
Günaydın. Toplanabilir miyiz?
-Günaydın. Hoş geldiniz. -Günaydın.
Benim adım Boris. Bugün rehberiniz ve kaptanınız olacağım.
-Ne durumdayız? -İki kişiyi bekliyoruz.
Sabahki ilk grup benim favorimdir
çünkü erken kalkanlar gelir.
Adrenalin patlamasına hepiniz hazırsınız, değil mi?
Değilseniz de yapacak bir şey yok.
Lucas ve Bautista?
Merhaba. Pardon, uyuyakalmışız.
Evet, belli. Merhaba.
Gelin. Birazdan uyanırsınız.
Gidelim.
MACERA TURLARI
MARIELA IGUAZÚ MİLLİ PARKI
Tamam millet, ıslanmaya hazır olun.
Ayakta olanlar lütfen otursun
ve sıkı tutunsun.
Buradan sonra ayağa kalkmak yasak, tamam mı?
Değerli şeyleri kaldırın. Telefon, kamera, cüzdan.
Hepsini verdiğimiz çantalara koyun.
Güvende dursunlar.
Tamam, gidelim.
Yuh be.
Tura habersiz katıldığım için üzgünüm.
Normalde böyle şeyler yapmam ama konuşmalıyız.
-Konuşacak bir şey yok. -Bence var.
Beni turdan atabilirdin ama atmadın.
Niye geldin?
Seni görmek için.
İşten sonra bir şeyler içelim.
Evine dön.
Yeni bir lambaya ihtiyacın var.
Ne zamandır titreme yapıyor?
Bilmem. Fakat farkındasın ki insanlar alışkanlıklarına bağlıdır.
Kötü alışkanlıklarına mı?
Tamir etmek istiyorsan buyur.
Konuşabilir miyiz?
Konuşabilir miyiz dedim.
Duruma göre.
Duruma göre mi?
Yani konuşamayız.
Kavga etmeyelim. İyi geçinelim, olur mu?
-Tura katıldı. -Olamaz.
-Bana söylemedin.
Harika ya.
Bayılıyorum bu adama.
Sonra ne oldu?
Sonrası yok.
-Herkes gibi tura katıldı. -Ne demek "yok"?
Baban herkes değil.
Konuştunuz mu?
Hayır. Denedi ama konuşmadık.
Alba, bu oğlan tam bir salak.
Hakaretin ne âlemi var piç kurusu?
Boris.
Seni neden görmeye geldiğini merak etmiyor musun?
-Hayır. -Yalan söyleme.
Umursamıyormuş gibi yapma.
Bu imkânsız. O senin baban. Ve burada.
Nasıl umursamazsın?
Tamam, belki de bir şerefsizdi, alçaktı, pislikti.
Ne dersen de.
Bunda sorun yok. Ama o yine de baban.
Anladın mı? Hayat kolay değil. Mücadele gerektiriyor.
Hayat çok zor.
-Hadi ama. -Bu her şeyi haklı mı çıkarıyor?
İstediğimiz her şeyi ve herkesi kıralım
çünkü hayat çok zor.
Bu kadar basit.
Babana çok kızgınsın ama evet.
Esas böyle dediğinde beni ne kadar kızdırdığını bilemezsin.
-Doğruyu söylediğimde mi? -Önemli olan söyleme şeklin ahmak herif.
Her şeyi biliyorsun ha?
Ne yani, yaşlısın ve bir ayağın çukurda diye
istediğini söyleyecek misin?
Cehenneme kadar yolun var. Siktir git.
Hayat o kadar kolay değil mankafalı.
Hayat bir armağan değil. Yaşamak yürek ister, yürek!
Hayat sana muazzam bir fırsat sunmuş.
Umarım farkındasındır.
Gidip konuş onunla.
-Gideyim mi? -Sana ihtiyacı var.
Tamam. Beni ararsın.
Annemin ne işi var burada?
-Burada ne yapıyorsun? Sorun ne? -Hiç.
Sevgilim gitti. Yalnız kaldım. "Gençlerle içeyim" dedim.
Biberli votka. Hararetli bir sohbet için.
Seni görmeye mi geldi?
Beni ikna etmeni istedi, değil mi?
Konuşmanız çok önemli.
Onunla konuşmalısın, cidden.
St. George'da kalıyor.
St. George… Şerefsiz herif.
-Dur. Ben de geleyim. -Hayır.
-Leti, kendinde değil. Lütfen. -Hayır.
Hayır.
Laftan anlamaz mısın sen?
Evine dön dedim, kalkıp annemi mi ziyaret ettin?
Dinle. Sen yoksun. Ne annem ne de benim için.
Yıllardır böyle.
Burada ne demeye geldin?
Yaşlanınca seni oradan kovdular da
şimdi buraya sığınmaya mı geldin pislik?
Her şeyi berbat ettim.
Çok kötü davrandım ve beni affetmeni istiyorum.
Ama nefret de etsen, yüzüme de tükürsen
sen hâlâ benim oğlumsun.
Ve karşına geçip senden bizzat özür dilemeye hakkım var.
Hey! Dur!
-Ne yapıyorsun? Hey! Dur! -Yeter. Dur. Vurma ona.
Polisi ara. Hadi.
-İyi misin? -Size kim söyledi?
Otele gittik. Burada olduğunu söylediler.
-İyi olduğuna emin misin? -Evet.
Vahşi misin sen? İlkel misin?
Sadece konuşacaktın. Konuşacaktın.
-Konuşmayı öğrenemedin mi sen? -Leti.
-Doktorlar ne dedi? -Bilmiyorum. Kontrol ediyorlar.
Otel polise ihbar etmiş, haberin olsun.
Babanı öldürmekten ceza alacaksın.
Yeter. Adamı öldürmedi.
Onu daha bilmiyoruz.
-Tamam, sakin ol. -Asıl sen sakin ol.
Şiddete başvuran sensin!
Babasını döven sensin.
-Ben değil, sen. -Julian Araya'nın ailesi?
-Biziz. -Karısı mısınız?
Hayır.
Onu ben getirdim. Oğluyum.
Saldırgan da o. Benim de oğlum.
Onu 35 yıl önce mağdurla birlikte yaptık.
-Doktor, Julian nasıl? -Kötü hâlde.
Ama durumu göz önüne alındığında stabil.
Yanağında bir çürük var, kaburgası kırılmış.
Manyaksın sen.
Şu an ağrı kesici verdik.
Ama derhâl onu tedavi eden uzmanla görüşmek istiyorum.
Hangi uzman?
Hangi mi? Kanser tedavisi görüyor ya.
Onu dövmeseydin sana söyleyecekti.
Zavallı adam.
Babasıyla bir süredir görüşmüyordu,
o yüzden bilmiyor.
-Hayat işte. -Evet.
-Günaydın. Nasılsınız? -Günaydın.
İyiyim.
Artık günde bir ağrı kesici veriyoruz.
1'den 10'a kadar ağrınız nedir?
Beş.
-Uyuyakalmışım. -Ne zamandır buradasın?
-Biraz oldu. -Bütün gece buradaydı.
Nasıl özür dileyeceğimi gerçekten bilmiyorum.
Neden böyle bir şey yaptı bilmem.
Bence biliyorsun.
Doktor gelir gelmez sizi görecek.
Size kahvaltı getireyim.
Ben de double espresso alabilir miyim?
Servis sadece hastalar için hanımefendi.
Peki.
İzninizle.
Kahve istedim, açık büfe kahvaltı değil.
Çayımdan içebilirsin.
Yok, merak etme. Sonra içerim, sorun değil.
Berbat görünüyor olmalıyım.
Gece kaldığın için sağ ol.
En azından bunu yapayım.
Olanlardan sonra seni hastanede yalnız bırakamazdım.
Dün gece düşündüm de…
Biri onu durdurmasaydı belki şimdi konuşuyor olamazdık.
Şimdi nerede o?
Karakolda. Tutuklandı.
Neden? Kim tutuklattı?
Otel çalışanları.
Olanlar tam bir skandal.
Artık sana ölene dek bedava oda verirler.
Onlara çok pahalıya patlamaz.
Özür dilerim. Ben…
Bazen çenemi tutamıyorum.
Öyle demek istemedim.
Seni buraya getirdi ya, o da bir şey.
Hatırlamıyorsun.
Tabii hatırlamazsın. Baygındın, zavallıcık.
Bazen canavar gibi davransa da
aslında altın gibi bir kalbi var.
İyi kalpli ve iyi bir çocuk o.
-Merhaba. -Merhaba.
-Şu hâline bak. -Ben iyiyim. Sakin ol.
-Merhaba baba. -Merhaba.
Sana neden öyle saldırdı? Hayvan herif.
Bazen yaralı bir hayvan biraz saldırgan olabilir.
Merhaba Leticia.
Merhaba Andrea.
Ben Luciana.
Lula.
Memnun oldum.
-Kim haber verdi? Polis mi? Otel mi? -Ben haber verdim.
Olanlar ciddi. Onlar ailen. Bilmeleri gerekiyordu.
Telefonunu kullandım.
Fazla naifsin, şifre koymamışsın.
Hızlı aramalara baktım, listedeki ilk isim Andrea'ydı.
Neyse,
artık emin ellerdesin.
Bir şeye ihtiyacınız olursa arayın.
Teşekkürler.
-Hoşça kalın. -Güle güle.
Vay canına.
Bu sizin.
Merhaba Boris.
Ben Andrea, Julian'ın karısı.
Otel şikâyetini geri çekti.
Julian rica etmiş.
Minibüsü alacağım. Neredesin?
Bebe'nin yanındayım.
Tamam.
-Birazdan oradayım. -İyi misin?
Evet, her şey yolunda.
-Harika. Seni burada bekliyorum. -Görüşürüz.
Karın mı, kız arkadaşın mı, normal arkadaşın mı?
Kız arkadaşım.
Benzin ışığınız yanıyor.
Evet.
Bunca yıldır seni ziyaret etmediği için
bir türlü huzur bulamadı.
Sanki bir şeyleri yarım bırakmış gibi.
Bahsetmedi ama ben anladım.
Biz kadınlar bazı şeyleri sezeriz.
Bazen de aptallık ederiz.
Ne zaman öğrendiniz?
Annenle ilişkisi olduğundan bir süredir şüpheleniyordum.
Buenos Aires'ten Salta'ya uçmayı bırakınca nihayet emin oldum.
O rotadan asla vazgeçmezdi, yıllardır uçuyordu.
Bir gün vazgeçti.
Kendi de değişti.
Bir gece yatmaya giderken
yaprak gibi titremeye başladı
ve ona sarılmamı istedi.
Sıkıca sarıldım.
Çocuk gibi ağlamaya başladı.
Bana her şeyi anlattı.
Annenle sekiz yıldır ilişkileri olduğunu
ve ayrıldıklarını.
Benden bahsetmedi ha?
Ama şüphelenmiştim.
Senden birkaç ay önce haberim oldu.
Kanserinin son evrede olduğunu söylediklerinde.
Çok öfkelendim.
30'larında bir oğlu vardı ve benim hiç haberim yoktu.
Tabii.
Aldatma affedilir ama çocuk asla.
Öyle değil mi?
Hayır.
Bilmiyorum.
Ama artık konu ben değilim.
Konu sen ve baban.
ANNEM
SERBEST BIRAKILMIŞSIN NİYE AÇMIYORSUN?
-İyi günler. -İyi günler.
-Doldurun. -Benzin mi, dizel mi?
-Benzin. -Dizel.
Dizel.
Sizin için zor olmalı.
O benim hayat arkadaşım.
Şimdi benden önce gidecek.
Ben de yanında olacağım…
Sonuna kadar. Elimden ne gelirse yapacağım.
Onu affetmem için beni ikna etmek de dâhil.
Hayır.
Bunu senden kimse isteyemez, ben dâhil.
Yapabileceğim tek şey
söylediklerini dinlemeni istemek.
Hepsi bu.
Belki bu senin için de bir fırsattır.
Ona söyleyecek çok şeyin olduğunu düşünüyorum.
Eğer onunla konuşmayı kabul edersen
hayatın çok daha iyi olur, inan.
Baban da gözü açık gitmez.
-Anne, benim! Aç kapıyı! -Yeter artık Cuma!
Hadi. Aç!
Ne oluyor ya?
Ne oldu?
Hiçbir şey.
Üç kez aramışsın, "Kötüyüm" diye mesaj atmışsın.
İki saatte geldin.
O sürede yedi kez ölüp dirilirdim.
Reenkarne olurdum yani.
Kapıyı aç. Çocukluk etme.
Koca kadınsın anne! Kapıyı açsana!
Saçmalama!
Yeter Cuma! O senin abin yahu!
Bazen onu uyutasım geliyor.
Zavallı hayvan. Çok çekti.
Yine mi içiyorsun?
Altı aydır. Alex'ten ayrılınca başladım.
Adı Alexis değil miydi?
Alexis, neyse.
-Sarıl bana. Hadi. -Tanrım.
Çok baskıcısın.
Hadi şapşal.
35 yılda ben seni kaç kez kucağıma aldım.
Peki.
Ne güzel sarılıyorsun.
Sıkma canını.
Baban da hep güzel sarılırdı.
Bana sarıldığı zaman hiçbir şeyden korkmazdım.
Bana güvende hissettirirdi.
Ölmesini istemiyorum.
Ölüyor olması hoşuma gitmiyor.
Onu çok sevdim, biliyor musun?
O da beni sevdi.
Seni de sevdi.
Seni de.
SAHİL HASTANESİ
Siz kimsiniz? Buraya giremezsiniz.
Ben oğluyum.
-İzniniz var mı? -Sorun değil.
Uzun kalmayacak. Lütfen.
İki dakika. Yoksa başım belaya girer.
Hastaymışsın.
Evet.
Hem de çok.
Ölüyor olmasaydın yine de gelir miydin?
Bilmiyorum.
Affet beni oğlum.
Neyse, ben…
Ben gideyim.
Bu kadar hasta olduğunu bilseydim…
Hak ettim.
Tam çıkıyordum.
-Sonraki turumu iptal et. -Neden?
İptal et işte.
Biletleri ve transferleri ayarladım.
Buradan havaalanına, havaalanından eve.
Alo?
Evet, gelebilir. Teşekkürler.
Kim?
-Boris. -Burada ne işi var?
-Gelmesini istemiyor musun? -Gelsin.
-Sandım ki… -Sorun yok.
-Koltuğa geçmeme yardım etsene. -Olur.
-Merhaba. -Merhaba.
-Rahatsız etmiyorum umarım. -Hayır, hiç rahatsız olmadık.
Girsene.
Teşekkürler.
-Merhaba. -Merhaba.
Annem öğleden sonra taburcu olacağını söylemişti
ama hastaneden öğlen çıkmışsın.
Hastaneye mi gittin?
Evet, belki bir yere götürmemi istersin diye.
Nasıl hissediyorsun?
Çok daha iyi.
Çok daha iyiyim, çok şükür.
İstersen oda servisi çağıralım. Kahveleri fena değil.
Otursana.
Sağ ol. Yok, bir şey istemem.
Zaten dönmem lazım. Saat beşte turum var.
Nasıl gidiyor? İyi misin?
Evet.
Evet, her şey yolunda.
Buenos Aires'e ne zaman döneceksin?
Yarın.
-Bu akşam için planın var mı? -Yok.
-İstersen akşam yemeği yiyelim. -Evet, isterim.
Biraz şarap içeriz,
bolca sohbet ederiz.
-Alkol alabiliyor musun? -Morfin alıyorum…
Tamam.
Dışarı mı çıkalım?
Buraya da söyleyebiliriz.
Veya ben bir şey getiririm, burada yeriz.
-Yok, çıkalım. -Öyle mi?
Dışarı çıkalım, evet.
Sekiz uygun mu?
Süslenip püslenip sekizde seni bekliyor olacağım.
-O zaman akşama görüşürüz. -Tamam.
Ceket mi giyeceksin, mont mu?
Mont.
Çok lezzetli!
Bunu yaptığını hatırlıyorum.
Neyi yaptığımı?
Başka ne hatırlıyorsun?
Birkaç şey, çok değil.
-Her şey yolunda mı? -Her şey yolunda. Teşekkürler.
Ya sen?
Sen ne hatırlıyorsun?
Birkaç şey, çok değil. Senin gibi.
Geçen gün annen bana devcilik oynadığımızı hatırlattı.
Dev oyununu hatırlıyor musun?
Ne zaman babasının omzunda bir çocuk görsem.
Omzuma çıktığında
muhteşem yerler görürdün.
Amazonlar, Cebelitarık Kayası.
-Çin Seddi favorimdi. -Rodos Heykeli.
2.000 yıl önce yıkıldı ama sen gördün.
1994 Dünya Kupası'ndaki Arjantin maçını da görmüştüm.
Doğru.
Aynen öyle.
O gün ağlamıştım.
Maradona'yı doping testine götüren o hemşireyi hâlâ hatırlıyorum.
Adı Sue Carpenter'dı.
Kaltak.
Başka günleri de hatırlıyorum.
Doğum günleri,
Noel,
yeni yıl kutlamaları,
çocuk bayramları, Babalar Günü.
Bunlar daha çok
hayalimde tabii.
Arada bir gelebilirdin.
Hayır, Salta'dan ayrılmıştınız.
Bir buçuk yıl sonra olmalı.
Sonra nerede olduğunuzu öğrenmem epey uzun sürdü.
Seni Facebook'ta aradım.
Facebook'um yoktu.
Ama Instagram'ın vardı.
Sonunda seni görebildim.
Çok şaşırtıcıydı. Tam bir şok.
Aklımda yedi yaşındaki hâlin vardı.
Birden 23 yaşında birini buldum.
-Biraz daha? -Yok, sağ ol.
Biliyor musun,
liseyi bitirdiğimde
mezuniyet için Brezilya'ya gittik.
Rio uçağına binmek için havaalanındaydık.
Seni başka bir pilotla gördüğümü sandım.
-Gerçekten mi? -Evet.
Seni biraz takip ettim.
Tam uçağa binecekken "Julian Araya!" diye bağırdım.
Sen de döndün.
O zaman sen olduğunu anladım.
Etrafa bakındın ama beni görmedin.
Neden gelip konuşmadın?
-Konuşur muydun ki? -Tabii.
Sana sımsıkı sarılırdım.
Onun yerine saklandım.
Korkmuştum.
Annen eskiden harika krem karamel yapardı.
Hâlâ yapıyor mu?
Neyse ki hayır.
Çok güzeldi ama.
Şaka mı bu? Berbattı.
Annem hiç yemek yapamaz. Yapmayı sevmez.
Hayır, mutfağa uğramıyor bile.
Acıktım deyince ne derdi, biliyor musun?
Hayır.
"Geçer."
Hayır!
-Kötü aşçı ve kötü anne. -İşe yaramaz.
Olanlar hakkında senin bakış açını merak ediyorum.
Geçmiş hakkındaki fikrim önemli değil.
Şu an ne olduğu önemli.
-Şu an ne oluyor? -Bu.
"Bu" ne demek?
-Çok sinir bozucusun. -Sen de çok kapalı kutusun.
Bu nedir?
Bu bir baba ve oğlun
28 yıl sonra gürültülü bir restoranda tekrar bağ kurmaya çalışması.
Olan bu.
O kadar mı?
Ölüyor olman yaşananları değiştirmez.
Pekâlâ.
Çok dürüstsün.
Yalan söyleyebilirdin ama söylemedin.
Sana acıdığım için gelmedim.
Burada olmak istiyorum.
Bil diye söylüyorum.
Bu kadınla 21 yıl geçirdim ve aşkımızın ateşi hâlâ sönmedi.
Daha da söneceği yok, değil mi canım?
IZGARA BALIK
Bir tek atalım mı, yoksa otele mi bırakayım?
Sen ne istersen onu yapalım.
Emin misin? Biraz sendeliyor gibisin.
Devam edelim.
Tamam.
Teşekkürler.
Alba'yla ne kadar oldu?
Bir buçuk yıl.
Âşık mısınız?
Şimdilik iyiyiz.
Hayatımda en sevdiğim kadının Leticia olduğunu söylesem ne derdin?
Aptal olduğunu.
-Doğru. -Evet.
Hiç pişman oldun mu?
Yaşananlardan?
Hayır, asla. Bir kere bile.
Hayır.
Her neyse, bir noktada bitmeliydi.
Kimse için adil değildi.
Her seferinde sizin yanınızdayken
belki son seferdir diye düşünmek çok korkunçtu.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi Buenos Aires'e dönüp
diğer hayatıma devam etmek.
Yatakta uyanık geçirdiğim çok gece oldu.
Ne yapmam gerektiğini
düşünüp durdum.
Andrea'yı asla anneni sevdiğim gibi sevmedim.
Ama o hep güvenli limanımdı.
Kayıtsız şartsız.
Yanımda uyurken onu izlerdim.
Olup bitenden habersiz, huzur içinde uyurdu.
Kızlarımın odasına giderdim.
Onlara bakardım.
Kendimi pislik gibi hissederdim.
Onları bırakıp gidemezdim.
Şerefsizin tekisin.
-Hayır, dur. -Bırak beni.
Bitireyim. Neden buradayım sanıyorsun?
Annemle ben seni ölmeden önce affedelim diye.
O yüzden buradasın.
Pislik.
Boris.
-Gitme lütfen. Dinle. -Duramıyorsun, değil mi?
Anlamıyor musun?
Leticia, Andrea, kızlarım diyorsun.
Peki ya ben?
Peki ya ben, alçak herif?
Beklemekten bıkınca seni postalayan annemdi, ben değil.
Siktir git.
Dönmeyeceğini anlayana kadar seni çok bekledim.
"Artık döndüm" deme sakın.
Ağzını burnunu kırarım ve bu kez kimse durduramaz.
İkiniz de bencilsiniz.
Sen ve aptal annem.
Aileni bırakıp bizimle yaşamayacağını en başından biliyordu.
Hamile kalınca yine de doğurmaya karar verdi.
Çünkü bu aşk bir çocukla taçlandırılmalıydı.
Evet. Sonra herkes ona hayran kalacaktı.
"Leticia ne kadın ama!
Çok cesur, çocuğunu tek başına büyütüyor."
Amma da güçlü kadınmış be!
İkiniz de beni hiç düşünmediniz.
Bana iyi bak
çünkü en sevdiğin kadından olan çocuğun işte karşında göt herif.
Buraya anca şimdi mi geldin?
Ölmene ramak kalmışken?
Her şey yolunda diyeyim diye mi?
Yolunda değil Araya.
Yolunda olması imkânsız.
Çekil.
Haklısın. Kimse seni düşünmedi.
İkimiz de sorumsuz davrandık.
Tabii ben annenden çok daha fazla.
Kendimi korumak için seni karımdan ve kızlarımdan sakladım.
Son derece bencilce davrandım.
İmkânsız olduğunu bile bile iki ailenin de parçası olmaya çalıştım.
Şimdi de çok geç olduğunu bile bile
beni affetmeni istiyorum.
Ancak bir şerefsiz, adi bir herif…
Bilmiyorum, bir psikopat…
…kendi çocuğunun hayatını bilerek mahvetmeye çalışır.
Sana yemin ederim ki…
…ben bunlardan hiçbiri değilim.
Bir viski daha lütfen.
İki olsun.
Daha iyi misin?
-Otele mi, hastaneye mi? -Hayır.
-Otele mi hayır, hastaneye mi? -Hastane.
-Tamam, hastaneye. -Hayır!
-Hastaneye hayır! -Tamam.
Tamam, otele gidelim. Yanlış anladım. Pardon.
Gidelim.
Bu gittikçe daha kötü olacak.
Onurlu bir şekilde ölebilmeliyim.
İyi bir ölüm istiyorum.
Bir tek senden yardım isteyebilirim.
Kızlarım asla yapmaz.
Karım hiç yapmaz.
Beni bilerek mi kışkırttın?
-Ne zaman? -Aptal numarası yapma.
Seni döverek öldürmemi mi istedin?
Onurlu bir ölüm istiyorum dedim yahu.
Söylediğin şey tam bir saçmalık.
Seni öldürmemi istemek mantıklı mı?
Terk edilme travmamın üstüne bir de seni öldürmek mi eklensin?
Sadece intihara yardım edeceksin.
Öldürmek sayılmaz.
İnanılmazsın.
İsteyince gidiyorsun. İsteyince dönüyorsun.
İsteyince ölüyorsun.
Nasıl ve ne zaman öleceğimi
seçme hakkım var.
Affet beni. Üzgünüm.
Ben…
Çok şey istiyorum.
Kanımda dolaşan onca ilaç yüzünden düzgün düşünemiyorum.
Affet beni. Gerçekten.
Beni otele götür.
Bu gece için çok teşekkür ederim.
Küçük bir mucize mi,
yoksa küçük bir trajedi mi,
bilmesem de…
…buraya bunun için gelmiştim.
Teşekkürler.
Oğlum olduğun için gurur duyuyorum.
Yok. Ben hallederim.
İyiyim.
Hayır, gel canım.
Böyle gel.
Geçti.
Artık babanın yapması gereken tek önemli şey ölmek.
Nasıl öleceğini biliyor mu?
Bilmiyorum. Söylemedi.
Korkuyor mu?
Sanırım. Bilmiyorum.
Sen ne dersin?
Ne bileyim, bilmiyorum.
Adamı tanımıyorum, sadece tahmin yürütüyorum.
Doğru karışımla kusursuz bir kaçış düzenleyebilirsin.
Bunu bir süredir düşünüyor gibisin.
Evet.
Ah Bebe.
Beş şişe hazırlamıştım.
Şişelerin dördü
gitti.
Karışım bozuldu, şişe kırıldı.
Bir tane kaldı.
-İster misin? -Yok.
Hayır. Teşekkürler ama hayır. Hem çok geç. Çoktan gitti.
Kim gitti?
Babam. Buenos Aires'e gitti.
Hayatta ve Buenos Aires'te mi yani?
Evet.
Ölmedi o zaman?
Canını sıkmayı bırak.
Baban yaşıyor.
Demek ki istediği gibi ölmesine yardım edecek vaktin var.
POTASYUM
-Ne oldu? -Baban.
Henüz ölmedi. Panik yapma. Hâlâ bizimle.
Hâlâ burada mı, yoksa hâlâ hayatta mı?
Açık konuş. Anlamıyorum.
Burada. Iguazú'da. Hiç gitmedi.
Hastaneye geri döndü. Ve evet, hâlâ hayatta.
Ama çok vakti yok.
Tamam.
Geliyorum.
-Merhaba. -Merhaba.
Dönemediğinizi yeni öğrendim.
Evet. Julian uyandığında kötüydü.
Buenos Aires'teki ve buradaki doktorla konuştuk
ve gücünü toplaması için birkaç gün hastanede kalmasının
iyi olacağına karar verdiler.
Bu büyük kızım Lula.
Merhaba. Sonunda tanıştık.
Evet.
Baba oğul gecesi onu çok mutlu etti, iyi geldi.
Kaç gün kalacağınızı bilmiyor musunuz?
Hayır. Sanırım iki üç gün.
Ben dönmek zorundayım.
Kocam iş için Meksika'ya gidiyor. İki çocuğumuz var.
Onu görmek ister misin?
Seni tekrar görmek onu çok mutlu eder.
Peki.
Lula'yı uğurlayıp biraz su bulmaya çalışacağım.
Belki bir gün buluşup sohbet ederiz.
-Konuşacak çok şeyimiz var. -Evet. Kesinlikle.
Hoşça kal Boris.
-İyi yolculuklar. -Teşekkürler.
Çabuk ol.
Ziyaret saati bitmek üzere.
Girebilir miyim?
Ne oldu?
Pilotun uçağa binmesine izin vermediler mi?
Pilotun uçacak hâli yok.
Tüy sıklet çıktın.
Annen yeni çıktı.
Evet, karşılaştık.
Tüm kadınların bir arada.
İyi misin?
Kavga edecekleri hiçbir şey kalmadı.
Beni dinle.
Ona iyi bak.
Tatlım, ben çıkıyorum.
Sonra görüşür müyüz?
Belki. Bakalım.
Peki. Seni seviyorum.
Merhaba.
Ne yapıyorsun burada?
Sıkıldım, sana eşlik edeyim dedim.
Ne yapıyorsun? Kaçacak mısın?
Hayır, sadece…
Demin şuraya bir kuş tünemişti.
-Bir kuş mu? -Evet.
Ama pencere kapalı.
İyi misin?
Hayır.
Biraz uzansana.
İşemem lazım.
Yapamıyorum.
Her gün bir parçam daha iflas ediyor.
Boş ver. Kafaya takarsan işeyemezsin.
Gördün mü?
İşte bu! Şelale gibi be!
Sence öteki tarafta bir şey var mıdır?
Hangi öteki taraf?
Hayatın öteki tarafı.
Şey…
Bilmiyorum.
Sen daha çok gençsin.
İnsan böyle şeyleri çok daha sonra düşünmeye başlıyor.
Ya da benim gibi ölümcül bir teşhis konduğunda.
O kadar emin olma.
Ben bu konuyu uzun zamandır düşünüyorum.
Dedem Juan öldüğünde, artık burada olmadığını…
…bir türlü kavrayamamıştım.
Anlayamıyorum, bu bilinç,
bu hisler, görüntü ve sesler bir anda kesilip
nasıl yok olabilir ki?
Nasıl? Her şey kararıyor mu?
Bir anda boşluğa mı karışıyor?
Uyuduğumuzda da öyle olmuyor mu?
Hem evet hem hayır.
Çünkü rüya görüyoruz.
Hayır.
Tamamen öldüğümüzü sanmıyorum.
Beden ölüyor tabii
ama bu enerji, bu bilinç etrafta dolanmaya devam ediyor.
Sanki…
…tinsel bir şey.
Vay be.
Duydun mu? Tinsel dedim.
-Şair oldum. -Filozof.
Tüm marifeti tur rehberliği olan biri için hiç de fena değil.
Ne diyorsun Araya?
Yani her şey bir şekilde devam mı ediyor?
Öyle düşünmek isterim ama bilmiyorum.
Ben yakında öğreneceğim.
Eğer öteki dünya varsa
bana haber ver de
sıra bana geldiğinde hazırlıksız yakalanmayayım.
Ama abartma.
Öyle korkunç şeyler yapma. O tür şeylerden ödüm kopuyor.
-Ciddiyim. -Çok dikkatli olacağım.
Söz.
Ağzım çok kurudu.
Dinle Araya.
Dün gece bana söylediğin şey var ya,
yardım istedin hani.
-Ne olmuş? -Ciddi miydin?
Yoksa bir anlık bir delilik miydi?
Hayır, delilik değildi. Ciddiydim.
Bu işin sonunu biliyorum.
Günlerce ölüm döşeğinde yatacağım.
Acı içinde.
Her yerime ilaç basacaklar,
bilincimi kaybedeceğim,
öldüğümü fark etmeden öleceğim.
Soğuk bir yoğun bakım ünitesinde,
yabancıların arasında.
Berbat bir şey.
Ben böyle bir son istemiyorum. Daha iyisini hak ediyorum.
Peki ya karın ve kızların?
Ne düşünürler?
Şaşırırlar. Bekledikleri bir şey değil.
Hâlbuki ima etmiştim.
Ama bir noktada anlayacaklar ki
kaçınılmaz olanı birkaç hafta daha uzatmanın
bir anlamı yok.
Onlar için daha iyi.
Onları o bitmek bilmeyen
korkunç eziyetten kurtaracağım.
İyi bir arkadaşım var.
Senin yaşlarında.
Bir karışım hazırlıyor.
Biraz deli işi bir şey.
Zamanı geldiğinde her şeyi sonlandırmak için, anlarsın ya?
Nasıl deli işi bir karışımmış?
Yetiştirdiği mantar ve otların bir karışımı.
Şaman törenlerindeki iksirler gibi ama daha güçlü, daha yoğun.
Duyduğuma göre
son uçuşunu daha sorunsuz hâle getiriyormuş.
Bir tür…
…tek yön bileti gibi.
Tamam.
-Neye tamam? -Tamam, hoşuma gitti.
Sorun ne?
Bunu yapayım diye anlatmadın mı?
Hayır diyeceğimi sandın.
Evet.
Beni tanımıyorsun.
Hayır, seni tanımıyorum.
Evet.
Ne zaman yapalım?
-Hemen. -Hemen mi?
Çünkü yarın ya da öbür gün Buenos Aires'e dönmeme izin verecekler.
Yani ya bu gece
ya da asla.
Pişman mı oldun?
Bunun benim için çok ağır olduğunu anlıyorsun, değil mi?
Evet, tabii ki anlıyorum.
Burada olmaz.
Nerede peki?
Burada fark etmeleri riski var.
Beni kurtarırlar. Korkunç olur.
-Beni başka bir yere götür. -Başka bir yere mi?
Hayır, hapse girerim.
Neden?
Neden mi? Görülmeden çıkmak kolay değil.
Bu saatte sakin oluyor.
Bizi görürlerse koşmaya hazır mısın?
Hayır.
Sen yarın burada olmayabilirsin ama ben olacağım.
Sorumlu tutulamam.
Babanı öldürmeye teşebbüsle suçlanırsın.
Haklısın. Sana bunu yapamam.
El yazımla bir not bırakırım.
Kendi kararım olduğunu söylerim.
Mahkeme için geçerli bir belge olur.
Yalnız kalmak istediğimde gittiğim bir yer var.
Oraya götürebilirim.
Götür.
Bana karışımı ver.
Sonra da git.
-Hadi bakalım. -Tamam.
İşte böyle.
-Oldu mu? -Evet.
-Tamam. -Tamam mıyız?
-Evet. -Tamam, görülmeyelim.
Açık bırakmayacak mıyız?
Kaçtığımı anlasınlar.
Evet. Gidelim.
Tamam. Gidelim.
Şu taraftan.
SEVGİLİ ANDREA, LULA VE HELE
Andrea, hayat arkadaşım.
Sevgili kızlarım.
Erken gitmeyi seçiyorum.
Onurlu bir şekilde.
Bu kararın ani oluşu için beni affedin
ama son yolculuğuma böyle çıkmam gerekiyor.
Arkadaşımın evi şurada.
Ona teşekkürlerimi ilet.
Keşke tanışabilseydik.
Yakında tanışabilirsiniz, onun da durumu pek iyi değil.
Özür dilerim.
Affedersin.
Artık çok zamanım yok.
Geriye sadece acı ve ıstırap kaldı.
Yapmam gereken her şeyi yaptım.
Zihnim açık ve huzurlu bir şekilde gidiyorum.
Baba kuş olmaya devam edeceğim.
Bulutların arasında gezen dede.
Paylaştığımız hayat için size teşekkür ederim.
Sevginiz,
ilginiz
ve anlayışınız için.
Burası mı?
Daha içeride. Parkın halka açık olmayan kısmı.
Ve her gidişimde dediğim gibi,
"Canlarım,
görüşmek üzere."
Hayır, bana yaramıyor.
Hafif bu. İç. Sakinleşirsin.
Paranoya yaparım. Hep kötü deneyim yaşadım.
Bir şey olmaz. Ben varım. İç hadi.
Verir misin?
Beni rahatlatan tek bir şey var.
Gözlerimi kapattığımda tek olmayacağımı düşünmek.
Binlerce kişi aynı anda ölüyor olacak.
Beni şuraya götürüp git.
Git.
Gitmen gerek.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Eğin