Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
WILNO, LITWA
W porządku?
Dobrze się pan czuje?
Proszę się obrócić.
Proszę zamknąć oczy.
I wdech.
Wydech.
Wdech.
MIĘDZYNARODOWY AGENT NIERUCHOMOŚCI
Panie Kozlov.
Witamy na Litwie.
Miło pana widzieć. Jak lot?
Świetnie, panie Schnabel.
Dobrze się leciało. Mówmy po niemiecku.
- Wreszcie pana widzę. Zapraszam. - Dziękuję.
To Dimitrij.
Mój...
asystent.
Rozumiem. Udo Schnabel.
Witam.
Proszę wejść.
Może się pan...
Czegoś napije? Chętnie.
Robi się.
Wspaniale.
Tak.
Niezła historia, co?
Panie Kozlov, niedługo mam lot. Wybieram się do Genewy.
Rozumiem.
Tu ma pan umowę zakupu.
Domu i ziemi.
Proszę się podpisać tu i tu.
Co to było?
Kot.
Kot?
Mam historię o kocie.
Ale musi pan jechać, prawda?
Niestety tak.
Proszę.
Dziękuję.
Czyli załatwione.
Zaliczka to dziesięć procent, tak?
Tak. Dziękuję w imieniu pana Jankauskasa.
Pozdrawia z Rio.
Wspaniale.
Nie przeliczy pan?
Bądźmy poważni.
Goście?
Co robicie w moim domu?
Pan Jankauskas!
Właśnie kończymy. Wrócił pan już z Rio?
Za nim! Biegiem!
Kurwa.
Cholera.
Kurwa!
Proszę się odsunąć!
Zatrzymać auto.
Popilnuje mi pan chwilę rzeczy?
Jasne.
Stój! Mój telefon!
Gdzie pan był?
Słucham?
Musiałam robić zdjęcia na ślubie komórką.
Ja nie...
Zapomniałem czegoś z taksówki.
Proszę szykować sprzęt, robimy zdjęcie przed urzędem.
Zdjęcie grupowe.
- Jest fotograf. - Co? Teraz?
Jest zimno.
Szybko, zaraz odjedzie autokar.
Była inna umowa. No już, zdjęcie!
Szybko. Zaraz zacznie padać śnieg.
- Nie taki był plan. - Typowe.
Lepiej być nie mogło.
Wsiadać.
Kurwa.
Pomoże mi pani? Dziękuję.
- Szybko. - Chcę spróbować.
Wiem, ale mamy opóźnienie. Gdzie siedzisz?
Wsiadaj ostrożnie.
- Jestem Jens, a ty? - Ja...
Wsiadajcie, jest zimno.
Tato, możesz jechać.
Dobrze.
FABIAN I ZABÓJSTWO NA WESELU
Szanowni państwo,
do willi ciotki Nikoli będziemy jechać jakieś 90 minut.
Po przyjeździe zrobimy zdjęcie grupowe.
To ważne.
BELGIA
Potem dostaniecie chwilę, żeby się odświeżyć.
Miłej podróży.
- Co tam? - Dzień dobry.
Cyknie pan trochę fotek? Inaczej siostrze strzeli szajba.
Philippe Gerand, fotograf.
Milva, panna młoda.
Przedstawię cię wszystkim.
Tato, mamo, to Philippe, nasz fotograf.
- Mama rozmawia. - Wrócę we wtorek. Czekaj.
Fotograf ślubny.
Uśmiech.
Pięknie.
To mój ulubiony brat, Lukas. Obiecujący astrofizyk.
I jego opiekunka.
Nie jestem astrofizykiem, tylko asystentem naukowym.
A Ewwa jest moją partnerką. Ma imię.
Przepraszam.
To nasi znajomi i partnerzy biznesowi z Berlina.
- Jaki to biznes? - Prowadzimy bar.
To wyjaśnia ich stan.
No i...
Pan młody, mam nadzieję?
Świetnie.
Nic się nie dzieje.
Co to było?
Mam złe wieści. Zablokowana droga.
Ale nie damy sobie zepsuć nastroju.
To nie playlista na wesele.
Nie, to moja.
Ciocia Nicki!
Milvi! Pięknie wyglądasz.
Ty też. Skąd ten strój?
Prezent od Emilia.
- Tego Emilia? - Świętej pamięci.
- Jestem Clemens. - Cześć.
Pani Wankdorff, chcę z całego serca podziękować,
że udostępniła nam pani swoją piękną willę...
Nie ma za co. Wchodźcie.
Pomóc?
Coś ty spakowała?
Witam.
- Katja Nager. - Wiem.
Zostawcie bagaże. Ktoś je później wniesie.
Chodźcie.
- Tato, przenieś nas przez próg. - Prosimy.
Jasne.
- Tak! - Jens, uważaj na buty.
Cholera, przepraszam.
Pełno sztuki.
Ilu poddanych potrzeba, żeby utrzymać taki przybytek?
Dwudziestu. Siedzą w piwnicy skuci łańcuchem.
Dziękuję, że szybko zareagowałaś.
- Nie ma sprawy. - Za to cię kocham.
Przekażesz Albertasowi, żeby wniósł bagaże?
Już to zrobiłam.
Kochana siostro.
Cześć, Armin.
- Szampana? - Poproszę.
Stop!
Nie dla pana. Czas na zdjęcie grupowe.
Zbierzcie się, robimy zdjęcia.
Dobrze.
Trzymaj kwiaty bardziej... Tak.
- Właśnie. - Ładnie.
- Tutaj. - Uśmiech.
- Mogę... - Za szybko.
To jest ładne.
Jeszcze raz ta poza. Trzy, dwa, jeden.
- Już wszyscy? - Tak.
Nie.
- Jezu, Lukas. - Olej go.
Annalena po ciebie szła.
Jaki był slogan mamy? „Inkluzywność zaczyna się w rodzinie”.
Nieźle.
Trzy, dwa, jeden.
Idealnie.
Dobre.
Muszę się przebrać.
Proszę przygotować salę balową na ceremonię Wenus.
Jasne.
Zasłużył pan.
Dzięki, to miłe.
- Chodźmy. - Tak.
Pokój jest na górze.
Za mną, panie Jargon.
Jambon. Gerand.
Mam dość tych butów.
Ale ogólnie idzie dobrze, nie?
Jeśli Milva może wyjść za imprezowicza z Kreuzbergu,
to ja mogę nosić T-shirt.
Do tego poziomu się nie zniżymy.
Jakiego poziomu?
Dzięki Gerhardowi znam teksty wszystkich hitów.
Musimy zachować spokój.
Nie pozwolę, by siostra miała za co mnie krytykować.
Chcesz obserwować niebo?
Tak, dziś będzie deszcz Perseidów.
Miałeś rację.
Rodzina nie chciała cię na zdjęciu.
Dzięki, Ewwa.
Ja śpię tu.
Nie, tam śpi Thorne.
Nie, ja.
Możemy je złączyć.
Wyczuwam negatywne wibracje.
Skąd. Mama jest zmęczona.
Gdy będzie jej zimno w stopy, przyjdzie spać do mnie.
Z nami.
Super ta ciocia.
Ty też jesteś królową lodu.
Wyniosłość to waluta.
Ale rachunków nią nie opłacisz.
Niezła chata.
Proszę.
Przytulnie.
Spakował pan smoking?
Oczywiście.
Jest tylko jedna droga dojazdowa?
Niestety tak. Wszystko jest zablokowane.
Catering nie dotrze, ale Albertas gotuje zupę.
Po co wesele tutaj?
W Berlinie nie było terminów w urzędzie.
Chcieli się pobrać jak najszybciej.
A Nikola nie chciała podróżować z Wenus.
Nigdy nie wyjmuje jej z sejfu.
Jaka Wenus?
Mała, gruba figurka.
Cenna?
Wenus z Wildenfeld jest warta tyle, co willa nad jeziorem Como.
Jaka jest procedura?
Annalena nie tłumaczyła?
Owszem, ale coś mogło się zmienić.
Przepraszam, czy my się skądś znamy?
Nie wydaje mi się.
Może z Dubaju?
Może z poprzedniego życia?
WYSZUKIWANIE
Wenus z Wildenfeld.
„Wenus z Wildenfeld...
Kość słoniowa, wykonana 40 000 lat temu”.
WARTOŚĆ: SZEŚĆ MILIONÓW EURO
„Sześć milionów”.
Dobry wieczór.
Et voilà.
Mam nadzieję, że sztuka was nie onieśmiela.
Granica między sztuką a kiczem leży dla nas gdzie indziej.
To Tara Carson.
Niestety nie mam pojęcia, kto to jest.
Wiem, Arminie.
Gdzie jest Wenus?
Wszystko w swoim czasie.
Zdjęcie?
Cudownie.
Przyjaciele wikanie, ten pokój wibruje starożytną energią.
Kryształowa rzeźba... Widzicie?
Idealnie skupia księżycową energię.
Przyjaciele, wkrótce więcej.
Niech wasze dusze będą błogosławione.
Thorne.
No i? Dobry?
Ale gówno.
- Dolewkę? - Jasne.
Przepraszam.
Witam wszystkich.
Skoro już się zebraliśmy,
chcę zadeklamować wiersz...
Drodzy, zasiądźcie do drugiego aktu dzisiejszego wieczoru.
Wreszcie, zjadłbym konia z kopytami.
Milvo, Clemensie,
nawet apokalipsa nie mogłaby was powstrzymać.
Pokazaliście to w pierwszym dniu swojego małżeństwa.
W nagrodę, droga Milvo,
dostaniesz od szalonej ciotki coś naprawdę wyjątkowego.
Wenus z Wildenfeld.
Mój święty relikt, kształtne źródło mojej inspiracji.
Ma 40 000 lat.
Czekała na ciebie, Milvo.
Tak jak na Augustę, naszą przodkinię, która odnalazła ją
w Szwarcwaldzie.
Od tego czasu Wenus przechodzi z pokolenia na pokolenie.
Zawsze w ręce najmłodszej córki.
Ku niezadowoleniu tych starszych.
Tylko najmłodsza nosi w sobie moc kobiet z rodziny Wankdorffów.
Jest nieujarzmiona, to wolny duch.
Przy pierwszym ślubie też taka byłam.
Tak jak przy drugim.
I ty taka jesteś, droga Milvi.
Dzielimy tę samą siłę i te same pragnienia.
Dziś zostaniesz nową piastunką Wenus.
Ale uważaj.
Jeśli ją zdradzisz
albo sprzedasz...
odbierze ci wszystko.
Pewnie zastanawiasz się, czy to już.
Czy za chwilę po raz pierwszy chwycisz Wenus w dłonie.
Jeszcze nie.
Wenus z Wildenfeld to diwa.
To ona decyduje, kiedy wpuści cię do kręgu swojej magii.
Wariatka.
Ta chwila to sekret jej, twój i mój.
A tymczasem...
Za miłość.
Za nieujarzmione kobiety i sutą ucztę.
Za państwa młodych.
Zdrowie.
Za nas.
Zdrowie.
Jest warta sześć milionów.
Mogliśmy dostać na prezent ją, a nie trzy zestawy do fondue.
W końcu.
Ważne wieści?
Co? Chciałam zrobić zdjęcie jedzenia.
Oczy na mnie.
Dziękuję.
Zimna.
To šaltibarščiai, zimna zupa z buraków.
Na Litwie nie ma zup na gorąco?
Uśmiech!
Dziękuję.
Przykro ci, że nie dostałaś Wenus?
Czemu? Mam wszystko, czego mogę chcieć.
Pyszna zupa.
Przepraszam.
Gdzie dojdzie do przekazania? Muszę ustawić statyw.
Nie słyszał pan?
Wenus sama zdecyduje, kiedy wkroczy na salony.
Panie Gerand.
Tak.
PRZEDSIĘBIORCA POGRZEBOWY
BIBLIOTEKA HISTORYCZNA
RATOWNIK MEDYCZNY
POLICJA FEDERALNA
Tylko najmłodsza córka może dostać Wenus.
Trzeba ją odziedziczyć. Kradzież albo sprzedaż grozi klątwą.
Śmiercią duszy. To prastara magia czarownic.
Ekscytujące.
To prawda z tą klątwą?
Bzdury, ciotka lubi ubarwiać opowieści.
Clemens się boi.
- Za dużo naoglądał się Mumii. - To mój ulubiony film.
Alberto, są jeszcze cytryny?
Tak jest.
Jak formalnie.
Słuchajcie.
Halo? Proszę o chwilę uwagi.
Dziękuję.
Milvo, Clemensie... Dziękuję.
Mia i Leo przygotowali dla was coś wyjątkowego.
A dokładnie...
A co to?
Porywam pannę młodą!
TRWA ŁĄCZENIE SIEĆ DOSTĘPNA
BRAK SIECI
To jedziemy.
Odbywa się tu starożytny rytuał ślubny.
Przyjaciółki panny młodej porywają ją i ukrywają.
Pan młody musi ją znaleźć i zapłacić porywaczkom okup,
inaczej nie odzyska żony.
To zaszczyt tu być...
BRAK ZASIĘGU
Kurwa.
Milva!
Widział pan pannę młodą?
Nie. A pan widział panią Wankdorff?
Nie.
Chodźmy.
Pani Wankdorff?
Baw się dobrze.
Milva?
Milva, gdzie jesteś?
Leo, chodź. Czas spać.
Nie.
To nie zabawka.
- Właśnie, że tak. - Oddaj to.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Pan.
- Widział pan panią Wankdorff? - Nie.
- Daj maskę. - Nie.
- Tak. - Nie.
Dziękuję.
Przestraszyłam się.
Gdzie jest pani Wankdorff?
Na pewno się znamy.
Proszę nie zmieniać tematu.
Co to za ton?
Inspektor Kurtz, policja. Szukam pani Wankdorff.
- Policja? - Tak. Wie pani, czemu tu jestem?
Ja? Co? Dlaczego?
Wenus z Wildenfeld to zrabowany obiekt.
- Zrabowany? - Za to grozi do pięciu lat więzienia,
więc proszę współpracować. Byłoby dla pani lepiej,
- pani... - Orkin.
Pani Orkin!
Jaki ma pan plan?
Skonfiskować figurkę.
Do przekazania dojdzie dziś, pani wie gdzie.
- Dlaczego myśli pan... - Gdzie?
W pawilonie. Tam też ukrywa się panna młoda.
Świetnie. Chodźmy.
Proszę poczekać.
Cholera!
Nie.
Mamy cię.
Boże.
Gdzie Milva?
Milva?
Tędy.
Co się tam dzieje?
- Milva? - Widzisz ją?
Co tu się stało?
Boże, Nikola.
Nie wierzę.
Gdzie moja córka? Niczego nie dotykajcie.
On jest z policji.
Co?
To policjant.
Pan jest z policji?
Nazywam się Kurtz, nie jestem fotografem. Interesuje mnie Wenus.
To scena zbrodni, proszę wyjść.
Policja Federalna? Który wydział?
Przestępstwa w sztuce, Wiesbaden.
Wenus z Wildenfeld jest kradziona.
Rodzina pana żony ma kłopoty. A teraz proszę wyjść.
Przestępstwa w sztuce?
Tak.
W Wiesbaden nie ma takiego wydziału.
Do przyjazdu techników nie można nic tu ruszać.
Kto niby przyjedzie? Jesteśmy odcięci.
Nie ma zasięgu. Nawet telefon stacjonarny nie działa.
- Gdzie Milva? - Spokojnie.
To policjant, zabezpieczy dowody. Prawda?
Poczekamy na posiłki.
Tymczasem nie wolno tu wchodzić. Więc proszę się rozejść.
- Zajmie się pan nią? - Tak.
Dziękuję.
Chodźmy.
To szaleństwo.
Cholera!
Muszę się stąd wydostać.
Jak się tu dostałaś?
Inspektorze.
Nie, pan jest z policji.
Mam pozwolenie na broń.
Zawsze mam je przy sobie, pokażę.
Dobrze.
Proszę.
Chciałem tylko...
To nie ja, gdyby przez broń mnie pan podejrzewał.
Dźgnięto ją.
- Aha. - Właśnie.
Proszę wyjść i wziąć broń.
- A pan? - Zostanę tu.
Zebrali się. Czekają na pana polecenia.
Świetnie.
Przejrzałem pana.
Jak to?
Zawsze miałem do tego nosa.
Jako dzieciak chciałem być policjantem.
Zawsze byłem kowbojem.
- To nie policjant. - Ale pozytywny bohater.
Panie Ohlfeld, wesprze mnie pan w śledztwie?
Aż dotrą posiłki?
- Z przyjemnością. - Świetnie.
Najpierw razem tam pójdziemy. Ja będę mówił, a pan, to ważne...
Pan będzie cicho.
Dobrze.
Też czuję tę złą energię.
Herbaty?
Co powiedział?
Nie wiemy.
Przepraszam.
Panie i panowie, jestem Fabian Kurtz z Policji Federalnej.
Jak część z was wie, przyjechałem tu incognito,
by odzyskać Wenus.
Międzynarodowe śledztwo wykazało,
że figurka została zrabowana.
To niedorzeczne.
Planowaliśmy przejąć obiekt podczas jego przekazania.
Ale doszło do zabójstwa.
Nikola Wankdorff została zadźgana.
Boże, zadźgana.
Panna młoda zaginęła, Wenus tak samo.
Najważniejsze, by ją odnaleźć.
To znaczy pannę młodą.
Problem w tym, że jesteśmy odcięci od świata.
Zabójca nie ucieknie, czyli nadal tu jest.
Co?
Tutaj?
To ktoś z nas?
Tak, chociaż przykro mi to mówić.
Zabójcą jest ten, kto ma Wenus.
Proszę mnie obserwować.
To znaczy innych.
Chwila, panie Kurtz.
Jestem prezesem sądu w Hamburgu.
Podejrzenie rabunku jest niezasadne.
- Jest pan z Wiesbaden? - To nie jest ważne, Armin!
Ktoś zadźgał moją siostrę.
A Milva zniknęła.
Mamo.
Boże, co to?
Naprawdę nie żyje?
Tak.
A pan jest...
Nie jestem fotografem.
Nic nie pamiętam.
To była ona, prawda?
Proszę pilnować drzwi i nikogo nie wpuszczać.
Potrzebujemy wskazówek.
Tylko wtedy znajdziemy zabójcę pani cioci i złodzieja Wenus.
Naprawdę nic pani nie pamięta?
Nie.
- Co pan robi? - Pilnuję drzwi.
- Od zewnątrz, chłopie. - No tak.
Super.
Spróbujmy inaczej.
Co się stało, nim straciła pani pamięć?
Ash zabrała mnie do pawilonu.
Tam czekała ciocia Nicki.
Wenus nadal tam była?
Tak.
Wreszcie jesteś, droga Milvi.
Stała na cokole, a potem...
Potem... Wtedy...
Nie, tato.
Tak?
Nie przeszkadzajmy inspektorowi...
Nie.
Pozwól chłopakowi zobaczyć żonę, pajacu.
- Jest przesłuchiwana. - Tato, poczekam.
Nie, jesteś jej mężem. Wejdziesz tam.
Jeśli ktoś ma zobaczyć moją córkę, to ja.
Państwo Pielowie. Spokojnie.
Mają państwo dość kłopotów z kradzioną sztuką.
Tato, wystarczy.
Zamknij się, żałosny kretynie.
Tato, przestań. Nie pomagasz.
Jens, wpuścisz mnie?
Nie.
To wezwę twoją żonę.
- Frajer! - Ty nieudaczniku!
Naprawdę nic nie pamiętam.
Straciłam przytomność i obudziłam się w śniegu.
Nie wiem, jak tam trafiłam.
Ale nie mogłabym... Mojej cioci... Musi mi pan uwierzyć.
Nie wiem, gdzie jest Wenus.
Znajdę ją.
Kogo?
Zabójczynię.
Albo zabójcę.
Daleko nie ucieknie. Obiecuję, pani Nager.
Pani Nager?
Tragicznie brzmi, nie?
Nager.
- Chryste Panie. - Zostawcie się.
Mogę prosić o ciszę?
Panna młoda stosunkowo dobrze się trzyma.
Pan młody może wejść. Reszta niech odejdzie.
Proszę.
No dobrze.
Armin...
- Nikola widziała, że my... - Nie.
Nie wydaje mi się.
Cholerna Wenus.
Źle zrobiliśmy.
Ale wtedy bym cię nie zdobył.
Co? Zdobył?
Nieważne.
A jeśli ta klątwa istnieje?
Masz chusteczki?
Kontynuujcie.
Panie Kurtz, powtórzę. Podejrzenie rabunku jest absurdalne.
Wenus jest w naszej rodzinie od pokoleń.
- A wcześniej? - Była zakopana w Szwarcwaldzie.
Znalazła ją przodkini mojej żony.
Wierzy pan w tę bajeczkę?
- Jasne. To znaczy... Nie wiem. - „To znaczy... Nie wiem”.
Właśnie. Myśli pan, że w Wiesbaden nie umiemy badać pochodzenia obiektów?
Chyba bardziej martwi się pan o Wenus niż o zabójstwo.
Nieprawda. Chcę tylko pomóc.
Z całym szacunkiem, to robota policji.
Panie Kurtz, proszę sprawdzić Nagera.
Ma duże długi. Trochę pogrzebałem.
- Wenus by go uratowała. - Ciekawe.
A jak pana finanse?
Witam.
Chciałam pobyć sama.
To zrozumiałe.
To jej królestwo.
Tutaj tworzyła.
W kwestii pawilonu.
Jest do niego inna, ukryta droga?
Tylko przez park.
Czyli tylko od zewnątrz.
Nie powinna pani być tu sama.
Zabójca nie zatrzymuje się na jednej ofierze.
Co zrobiłaś?
Puść mnie.
- Porozmawiajmy. - Nie tutaj.
Jaki masz plan? Powiedz.
Jak się tu dostałaś?
No jasne.
No i jest.
- Co pan tu robi? - Słucham? A pan?
Chciałem coś przekąsić.
- Krwawi pan. - Skądże!
Nie.
Ktoś rozbił panu butelkę na głowie.
Nic się tu nie wydarzyło.
Co ja tu robię?
Jak tu trafiłem? Cholera.
Inspektorze.
Pan Ohlfeld.
Zastanawiał mnie brak zasięgu. Proszę spojrzeć.
Ktoś przeciął kable. Fachowa robota.
Zabójca wie, co robi.
Kto to?
Nager. Jest nieprzytomny.
- Pan to zrobił? - Ma pan lekarza w rodzinie?
Tak, Thorne pracuje dla naturopaty.
Świetnie. Niech się nim zajmie.
Tak, inspektorze.
On jest zabójcą?
Koniec miękkiej gry.
Proszę zaaranżować salę przesłuchań i wezwać podejrzanych.
Najpierw pana teścia.
Proszę.
Panie Piel...
To wy?
Mówił pan, że to zabójca ma Wenus.
Milva ją ma.
Ale na pewno nie zabiła Nikoli.
Poproszę.
Jest w naszym pokoju.
Świetnie.
Była dla mnie taka miła.
Nareszcie jesteś, droga Milvi.
Przykro mi, muszę zabezpieczyć dowody.
Potem porozmawiamy o zabójstwie.
Nagle zaczęła mówić dziwne rzeczy.
To same kłamstwa.
Nieprawda.
Nikomu nie mogę ufać.
Nikomu.
Powiedziała „kłamstwa”?
Chodziło jej o panią?
Nie mam pojęcia.
Widziała pani twarz pod maską?
Nie.
Potem pamiętam tylko, jak biegłam przez las.
Chodźmy po Wenus.
Nie ma jej.
Cały czas byłem z Milvą. Proszę mnie przeszukać.
Ktoś inny tu był, gdy ją pani znalazła?
Tata.
No jasne.
Najpierw Nager kradnie Wenus wam, a potem ktoś okrada jego.
Ups.
Co tu robicie?
Z twojego pokoju lepiej widać Perseidy.
Jasne.
Za dużo pijesz.
A ona za dużo pali. I to w naszej sypialni.
Nie pal przy moim synu.
Ewwa zawsze jest przy mnie. Nie pamiętasz?
Opiekuj się moim synem.
Grasuje tu zabójca.
- Głupia krowa! - Mamo!
To własność mojej siostry.
Ja przepraszać.
Żałuję, że cię zatrudniłam.
Mamo, wystarczy.
Masz się nim zajmować. Umiesz to w ogóle?
Żadna z ciebie pomoc.
Dobry wieczór. Szukam pani męża.
To niech pan szuka.
Znowu mam zasięg!
Dalej!
Ja też, jedna kreska!
- Zniknął. - U mnie też.
Co robisz?
Czas poćwiczyć francuski.
Armin!
Moja siostra nie żyje, a wśród nas grasuje zabójca.
Zapomnijmy o tym na chwilę.
- Co? - Carpe diem, kochana.
Zawsze miłość, miłość na zawsze
Co z tobą?
Skąd ten dobry humor?
Masz Wenus?
Tak.
Co zrobiłeś?
- Co? - Oszalałeś?
Co?
Ty...
Ja?
Ktokolwiek ma Wenus...
Chyba żartujesz.
Chyba nie sądzisz, że mogłem skrzywdzić Nikolę?
Że byłbym do tego zdolny?
Niedobrze mi.
Kochanie, proszę.
Wyjaśnię to!
Jeszcze jeden krok...
Nie rozumiem. Co to za pomysł?
Nie tak głośno.
Po wszystkim, co się stało...
To najgorszy dzień mojego życia.
- Tak będzie najlepiej. - Tak?
Jaki macie plan?
Chcemy z Milvą powiedzieć prawdę...
Straciłyście rozum?
- Wszystko zmarnujecie. - Daj jej skończyć.
To będzie koniec baru. Rozumiesz?
- Chryste, otworzymy nowy. - Nowy?
Albo choć raz odpoczniemy.
Nie zgrywaj takiej twardej.
Pokaż swoje emocje.
Bez baru będziesz najbardziej samotną osobą na świecie.
Dość dużo emocji?
Przestańcie, są większe problemy.
Właśnie. Musimy powiedzieć glinie.
Jeśli się dowie, pomyśli...
Co pomyśli?
Że my...
Że co? Wzięliście ślub? Kłamaliście?
- Skąd pan wie? - Że to udawany ślub?
Potrzebujemy kasy na bar. Bez ślubu nie dostalibyśmy Wenus.
Upiliśmy się i graliśmy w rzutki. Powiedziałam, że wyjdę za zwycięzcę.
Ciotka wiedziała, że to ustawka?
Dla mnie to nie ustawka.
Ja...
Może się domyśliła.
A we mnie może coś pękło. I może naprawdę...
Ale nie chciałam.
Nie, nie zrobiłabyś czegoś takiego.
Dzięki.
Cholera!
Ty suko!
Powiem rodzicom!
Kurwa!
Nie wierzę!
Mamo?
Tato?
Wenus należy do mojej rodziny. Ja decyduję, co się z nią stanie.
Posłuchaj mnie. Wyjaśnię ci, co chciałem zrobić.
- Czemu nie wcześniej? - Kiedy wcześniej?
Oddam Wenus do muzeum, żeby zakończyć tę rodzinną przepychankę.
- To moje ostatnie słowo. - Salomonowy wyrok.
Ale ja mam swój plan.
Dostojny pan tego nie przewidział.
Po prostu zdecydowałeś i tyle, zamknąłeś posiedzenie.
To jaki masz plan?
Nie powiem ci. Ale Wenus należy do mnie.
Nie!
Kochanie.
- Zabójca! - Co?
Tak zabiłeś Nikolę?
Nie!
Pokazałeś prawdziwą twarz.
Oszalałaś?
Powiem wszystkim.
Nie tknąłem jej. To Gerhard ją zabił.
Miał Wenus, zabrałem mu ją.
Na zewnątrz Gandhi, w środku Stalin.
Tato?
Co zrobiłeś mamie?
- Tylko rozmawiamy. - Tak.
Uderzył cię.
Nonsens! O co chodzi?
Ja... Milva była... Co tu się dzieje?
Nic.
Poproszę Wenus.
Tylko dla niej Milva wzięła ślub. W ogóle nie kocha Clemensa.
Uderzyłeś mamę?
Annalena, zamknij się!
Nie uderzył. Nie pleć głupot.
Gdzie Wenus?
Proszę otworzyć.
Nie bez nakazu sądu.
Ja na pewno go nie wydam.
Co to ma być?
Była tam chwilę temu.
Chyba trochę mnie to przerasta.
Inspektorze, chcę coś wyznać.
Ja...
Jestem złą matką.
Staram się być dobra dla Lukasa, Milvy...
- Ale nie jestem. - Pani Piel.
- Tak już jest. - Co chce pani wyznać?
Chciałam ją mieć.
Wenus.
Milva jest na to za młoda.
Wie pani, gdzie jest Wenus?
Nie!
Ale należy do mnie.
Zawsze należała.
Zasadę z najmłodszymi córkami wymyślił jakiś pomyleniec.
Moja matka nie miała siostry.
Więc chciała pani ukraść Wenus? A później ją sprzedać?
Nie, chciałam ją mieć tylko dla siebie.
Siostra miała ją dość długo.
A teraz gdzieś zaginęła.
Ale nie zabiłam Nikoli.
Często to ostatnio słyszę.
Cały czas byłam w domu. Każdy to potwierdzi.
Może to pani mąż zabił?
Raczej ktoś od Clemensa.
Nagerowie.
To czubki.
Proszę.
Niech pan spojrzy.
Wenus wysyła prastarą energię prosto do moich czakr.
Chce dołączyć do naszego świętego kręgu. Sprowadzę ją do nas.
Boże.
Kogo Milva do nas ściągnęła?
Dziękuję.
Nie mówiłem, żeby nie chodziła pani sama?
Mam dość tych ludzi. Ktoś z nich zabił Nikolę.
Pójdzie pani ze mną?
Proszę.
Nie wierzę.
Nie wiedziała pani?
Nie.
Proszę.
Co to za ludzie?
Kochankowie i kochanki Nikoli.
Jej byli.
- Tędy. - Racja.
Proszę tu zostać i się nie ruszać.
To ma sens.
Zabójca dostał się tu przez tunel.
Właśnie.
Agencja detektywistyczna Argus...
Może Gerhard odkrył tunel. Był w piwniczce z winami.
Możliwe.
Albo jego walnięty syn. Ten od czarownic.
To ma sens.
„Podejrzana osoba nazywa się G. Pelzer”.
Wszystko przez cholerną figurkę.
- Miała pani nic nie ruszać. - Się nie ruszać.
To prawda. Co pani robi?
Nic.
To pewnie pigułka gwałtu.
Wyjaśnia brak pamięci u Milvy.
Tak.
Chodźmy.
I ani słowa o tunelu.
- Dobrze. - Świetnie.
Wszyscy tu kłamią
A ja wychodzę na idiotkę
Która przestrzega zasad
Berek.
Mia!
Dorwę cię.
Nie.
- Jesteś za wolny. - Chyba ty.
- Nie złapiesz mnie. - Dzieciaki.
Dość tego hałasowania.
Co to?
Znalazłem w pokoju inspektora.
Poważnie? Najpierw moja matka, teraz dzieci?
Nie wierzę.
„Pani Wankdorff, dziękujemy za zainteresowanie firmą Argus...”
Śledztwo, obserwacja, dochodzenie.
Wpuść mnie.
Nie. Mam ścisłe instrukcje.
Nie wchodzimy do pokoju inspektora.
Nie zgrywaj twardziela, nie pasuje ci to.
Cios w plecy? To byłeś ty? Ty tchórzu!
- Odsuńcie się albo... - Spokojnie.
Nie widzisz? To podstęp.
Wszystkich wkręcił.
„Christian de la Bea... uté”.
Christian de la Beauté.
„Specjalista chirurgii plastycznej i estetycznej”.
Co?
Nie jest z policji?
Nie.
To oszust.
Niemożliwe.
Rozumiem.
Właśnie.
Kim pan dzisiaj jest?
Beauté, chirurgiem plastycznym?
Ambasadorem Brunei?
Dyrektorem Czerwonego Krzyża? Przyda się w przypadku ofiar.
Co myślisz, Jens?
Policjant czy oszust?
Oszust.
- I zabójca. - To nieporozumienie.
Pracuję pod przykrywką.
Dobry ten pomysł z rabunkiem.
Prawie uwierzyłem.
- Jest kreska. - Zadzwoń na policję.
Gdzie jest Wenus?
Figurka z epoki kamienia za dużo nam napsuła w rodzinie.
Ta grubaska tylko generuje nienawiść. Musimy się jej pozbyć.
- Ja... - Tak, ty...
Zabiłeś Nikolę, by zdobyć Wenus.
To bzdura.
Masz ostatnią szansę.
Jak nie zaczniesz gadać, policja znajdzie cię z kulką w głowie.
Według kodeksu karnego to działanie w obronie własnej.
Wiem, kto zabił.
- Ja też. Ty! - I wiem, gdzie jest Wenus.
- Gdzie? - Ja jej nie miałem, pan tak.
Gdzie ona jest?
Znów mamy zasięg, a drogi są przejezdne.
Policja postara się szybko przyjechać.
Jeśli mnie pan rozwiąże, wezmę pana do zabójcy i do Wenus.
To on zabił.
Pan Kurtz?
Dzień dobry.
To oczywiste, że macie pytania.
Zostałem zdemaskowany.
Nie jestem z policji.
Wręcz przeciwnie.
To prawda, jestem oszustem.
Zarabiam na naciąganiu ludzi.
Chciwych ludzi, którzy mają aż za dużo.
Możecie mnie za to potępić.
Co to za smutna śpiewka?
Do rzeczy. Gdzie Wenus?
Właśnie, gdzie?
Chyba wszyscy się zgodzimy,
że Wenus wyruszyła wczoraj w bardzo ciekawą podróż.
Najpierw miała ją urocza para młoda.
Potem zabrał ją pan Nager.
Pan Piel nie mógł tego znieść,
więc przywalił panu Nagerowi w głowę butelką wina...
i schował Wenus w swoim pokoju.
- Ty śmieciu. - Cicho, Gerhard.
Ale kto?
Kto to zaczął?
Co się właściwie stało?
Kto ukradł Wenus z pawilonu?
Kto zadźgał moją siostrę?
Wszystko w swoim czasie.
Pani nam opowie?
Czy ja mam to zrobić,
pani Orkin?
- Ja? - Tak, pani.
Dobrze wiedziała pani, gdzie jest Wenus.
Kochałam Nikolę, a ona mnie. Nie zrozumiecie.
Ale ona chciała panią rzucić.
Pani portret był w galerii byłych, wiedziała pani o tym.
- O sekretnym tunelu. - Jakim tunelu?
Jest pani łasa na kasę.
Wie pani, gdzie szukać bogaczy. Ibiza, Nowy Jork, Marbella.
Poznaliśmy się na imprezie w Dubaju.
To była pani ostatnia szansa, żeby zdobyć Wenus, więc jaki był plan?
Już wcześniej dolała pani coś do butelki szampana.
Musiała pani odurzyć panią Wankdorff i pannę młodą.
Wiedziała pani, co robi.
Wiedziała, kiedy i jak panna młoda zostanie porwana,
więc ukradkiem pani wyszła i się przebrała,
a potem przeszła przez tunel do pawilonu.
Bzdura. Nie ma pan dowodów.
Pani Ohlfeld-Piel, sięgnie pani do mojej kieszeni?
Ściereczka?
Jeszcze raz.
Ten przedmiot to kawałek niebieskiej gumy.
Gumy z rękawiczek kuchennych.
Przestraszyłam się.
Ten kawałek leżał przy wejściu do tunelu, o którym niby nic pani nie wie.
To ciężki mechanizm, łatwo przyciąć palec.
Nic nie wiem. Nie wychodziłam z kuchni.
- Lukas, powiedz. Byłeś ze mną. - Tak, potwierdzi to.
No właśnie.
Bo razem to zaplanowaliście.
Lukas?
Połączenie idealne. Chciwa kochanka...
i syn pragnący zemsty na rodzinie.
Wiedział pan, czego ona chce, więc złożył pan propozycję.
Ona dostanie Wenus, a pan, Lukasie,
zemści się na znienawidzonych krewnych.
Lukas, to prawda?
Wiecie, co robię na uczelni?
Że pomagam tworzyć mapy galaktyk?
Oczywiście, że nie.
Widzicie tylko mój wózek, skazę na wizerunku idealnej rodzinki.
Publicznie promujesz inkluzywność, ale w domu?
W domu zrzucasz mnie na innych.
Wysyłasz do internatu. Zatrudniasz opiekunów.
A ty? Kiedyś się o mnie troszczyłaś.
Ale w Berlinie już o mnie nie pamiętasz.
Wszyscy wolelibyście, żeby mnie nie było.
Tylko ją coś obchodzę.
Podsumujmy.
Pani Orkin kradnie Wenus.
Lukas o tym wie.
Ale wtedy coś idzie nie tak.
Dzieje się coś niezgodnego z planem.
Nikola Wankdorff umiera.
Był pan w szoku i obwinił pan o to panią Orkin.
- Nikogo nie zabiłam. - Proszę.
- Miała tylko zabrać Wenus. - To prawda.
To nie pani Orkin zabiła pana ciotkę.
A kto?
By się dowiedzieć, potrzebuję pomocy.
Was wszystkich.
Ale najpierw...
proszę o Wenus.
Skąd pan wiedział?
Zdradził pana dywan w pokoju rodziców.
Co to ma być?
Była tam chwilę temu.
Wózek zostawił ślady.
Lukas.
Statuetka z epoki kamienia, która w nocy miała więcej właścicieli
niż przez ubiegłe stulecia.
Kochanie, proszę.
Wyjaśnię to!
Jeszcze jeden krok...
Nie rozumiem.
Jak Wenus trafiła do mojej torebki?
To proste. Przewińmy raz jeszcze.
Milva i pani Wankdorff są odurzone.
Pani Orkin bierze Wenus i chowa ją w torebce Milvy.
Kryjówka doskonała.
Panna młoda znalazłaby Wenus i zatarła ślady po pani Orkin.
Czemu Kim to zrobiła? Mogła wziąć Wenus ze sobą.
Oto dlaczego.
- Nie, proszę. - Boże.
Oszalał pan?
Przyjrzyjcie się.
Prawdziwa Wenus z Wildenfeld ma 40 000 lat i jest z kości słoniowej.
Ale to...
To gips!
- Co? - Gips?
- Niemożliwe. - Gdzie oryginał?
Myśleliście tylko o fortunie
i walczyliście o tanią podróbkę.
Ja nie.
Ty nie.
To prawda.
Taki był plan pani Wankdorff.
Chciała kultywować tradycję, ale zostawić dla siebie oryginał,
więc wydrukowała odlew i wykonała gipsową kopię.
Udawana Wenus na udawanym weselu.
Muszę się napić.
Dziękuję.
Skoro ciotka nas wykiwała, to gdzie jest prawdziwa Wenus?
Jakby to ująć? Stoicie w niej.
Pani Wankdorff tonęła w długach.
Ma duży debet na każdym koncie.
Dawno temu sprzedała Wenus, by móc utrzymać swój styl życia.
Wiedziałam.
A kto ją zabił?
Mógłby pan?
Dziękuję.
Milvo?
Tak?
Może i była pani odurzona, ale coś pani pamięta.
Proszę powtórzyć.
- To znaczy... - Tak.
To same kłamstwa.
Nieprawda.
Nikomu nie mogę ufać.
Nikomu.
Ciocia Nicki nie mówiła o ślubie.
- Tylko o Wenus. - Tak.
Była odurzona, ale widziała kradzież.
Widziała postać w masce, panią Orkin,
i powiedziała jej, że Wenus to podróbka.
Co? To podróba.
Tak, to prawda.
To same kłamstwa.
Nieprawda.
Zniszczyła pani plan pani Orkin.
Wsadziła kopię do pani torby i uciekła.
Milvo?
Widziała pani maskę jeszcze raz, prawda?
To same kłamstwa.
Nieprawda.
Nikomu nie mogę ufać.
Nikomu.
Ale wtedy była inna.
Zgadza się.
Były dwie maski.
Ktoś jeszcze był w pawilonie.
Ten ktoś też ukrywał się za maską.
Ktoś o imieniu G. Pelzer.
G. Pelzer?
- Że co? - To...
Nic nie wiem.
Zaraz przed śmiercią pani Wankdorff dostała mail od detektywa,
którego wynajęła. Czuła, że ktoś jej grozi.
G. Pelzer.
Kto to ma być?
Przybrane dziecko.
Drugi mąż pani Wankdorff, Asmus Pelzer, miał potomstwo.
Odejście pani Wankdorff od Asmusa było dla przybranego dziecka szokiem.
- Wiedziałaś o tym? - Nie.
Dziecko znalazło ją i się z nią spotkało. Być może czegoś od niej żądało.
Pani Wankdorff je ignorowała.
Więc ono zaplanowało zemstę.
Ten cały G. Pelzer jest tutaj?
Tak.
Ale to nie on.
Ma na imię Genoveva.
Genoveva Pelzer.
W zdrobnieniu Ewwa.
Kto to Ewwa?
To ona.
Nie ruszać się.
Albo będę strzelać.
Ewwa.
Zauważyłem pewien obraz w galerii pani Wankdorff.
Portret mężczyzny z różnobarwnymi oczami.
To był Asmus Pelzer.
Zrobiłem pani zdjęcie na obiedzie, akurat wypadła pani soczewka.
Później zauważyłem, że pani też ma heterochromię.
To dziedziczne. Ukrywała to pani pod soczewką.
Udawała pani niewinną opiekunkę, zatrudniła się u państwa Pielów
i czekała na dobry moment.
Ewwa, powiedz, że to nieprawda.
Ewwa, a właściwie Genoveva, wiedziała też o waszym planie.
Niezła zagadka.
Najpierw musiałem dojść, że były dwie maski.
Skoro pani Orkin wzięła maskę, to pani postanowiła zrobić to samo
i poszła pani za nią do pawilonu.
Rzuciła mojego ojca.
Miała w dupie, że go to zniszczyło.
Patrzyłam, jak zapija się na śmierć.
Może mogłabyś pokryć koszty?
Proszę.
Nie moja wina, że twój ojciec to pijak.
Nikola przeżyła to ciężej, niż pokazywała.
Gdy ojciec zmarł, poprosiłam ją o opłacenie pogrzebu.
„Nie moja wina, że twój ojciec to pijak”. Tak odpowiedziała.
Ewwa.
Rozumiesz, prawda?
Dobrze wiesz, jak to jest być nieważnym.
Wiem, czemu nienawidzisz rodziny.
Gwiazdy, historie, my... Lukas, to było prawdziwe, ale...
Twoja rodzina.
Dbacie tylko o siebie.
O nikogo innego.
Zwłaszcza o jakąś opiekunkę z Ukrainy.
„Ja przepraszać”.
Idealna przykrywka.
Chciała pani odebrać Lukasowi Wenus?
Nie.
Nie!
Chciałam sprawiedliwości dla ojca.
W dupie mam pieniądze!
Mam pozwolenie na broń.
Zawsze mam je przy sobie.
Pokażę.
Dobrze, że ja mam naboje.
Prawda, panie Ohlfeld?
Tak.
Patrz.
Śnieg!
- Tato, zbuduj nam bałwana! - Albo igloo!
Wcale nie ma debetu.
Brała pożyczki. A co było zabezpieczeniem?
Wenus.
Kochanie, słyszałaś?
Miała ją. Wenus musi gdzieś tu być.
Niemożliwe.
OTWÓRZ TUTAJ
Rozumiem.
Wiedziałem.
- Słyszeliście? - Halo?
Cholera.
Napisy: Natalia Kłopotek
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel