Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Londen. Laat je godverdomme horen.
Ik heb deze tour echt overal gedaan.
Ik was op mijn hoogtepunt op tv. Mr. Saturday Night.
Ik zei: 'Ik wil een wereldtournee.'
Niet voor mezelf, maar ik wilde zwarte Britse komedie op de kaart.
Dat was ik altijd van plan. Dat was mijn doel.
Ik wilde m'n laatste show in Londen doen.
Maar niet zomaar ergens. In Zuid-Londen.
Zuid-Londen, laat je horen.
Ik wilde de wereld zien. Zwarte mensen gaan op vakantie…
…maar we reizen niet.
Ik zei ooit tegen onze juf:
'Juf, deze zomer ga ik op vakantie.'
De juf kon haar oren niet geloven.
'Ga je op vakantie? Dat kan toch niet?'
'Je krijgt toch gratis schoolmaaltijden?'
'Je tikt kinderbijslag. Wat krijgen we nu?'
De reden voor dat verschil…
Toen ik klein was, gingen we niet op reis.
Vriendjes uit de middenklasse gingen op reis.
Hun ouders zeiden soms: 'Mo, we gaan op reis.'
'Wil je met ons mee?'
'Wat? Wil je dat ze denken dat ik je zwarte adoptiekind ben?'
En jullie weten hoe zo'n eerste zwarte vakantie is.
Het is niet zo'n all-inclusive vakantie naar Ayia Napa of Ibiza.
Onze eerste vakantie was om te zien uit wat voor warm oord onze familie kwam…
…voordat ze de pijp uitgingen.
Daarom gaan we toch op vakantie, nietwaar?
'Juf, raad eens waar ik heen ga? Naar de Caraïben.'
'O, mijn god. Kinderen, leg je pennen neer.'
'Kan iemand raden waar dat is?'
Holly, zes jaar oud: 'Afrika.'
Ik zei: 'Meen je dat nu serieus?'
De juf zei: 'Nee, Holly. Niet die, maar die andere.'
Ja.
Ik was zo opgewonden. Zes weken vakantie.
En ik ga op bezoek bij m'n betovergrootmoeder.
Hoe zou het huis eruitzien?
Het is vast groot, met veel land. Vast een plantage.
Met allerlei mensen in dienst.
Komen we aan bij zo'n krakkemikkig hutje.
Geen wilde dieren? Nee, joh. Nul wilde dieren.
Alleen maar een stoffige geit met lange tepels.
'Hallo, meneer de geit.'
Zelfs hij heeft zo'n botte Jamaicaanse atti.
Hij gaat van: 'Bèè. Flikker effe op.'
En jullie kennen de regels.
Ma zegt: 'Vraag niks, zeg niks, doe niks.'
Maar ik wil m'n betovergrootmoeder toch een vraag stellen.
Want kinderen stellen vragen.
Tijdens de vakantie doen ze dat. 'Mama, wat is er in de ruimte?'
Je kijkt naar je kind en denkt: hou je bek effe, man.
Maar kinderen stellen vragen.
Ik vraag haar dus iets. 'Overgrootoma, hoe oud ben je?'
We wisten dat niet. Ze had geen papieren.
We wisten niet of ze 85 was of 85.000.
We wisten niet hoe oud ze was. 'Hoe oud ben je?'
En die arme vrouw begint te haperen.
Zo van: 'Nou, ik… Ik…'
'Nou, ik ben…'
'Ik ben geboren in… Net als de intro van een dancehall clip.
'Nou, ik ben geboren…'
'Nou, ik…'
Die arme vrouw.
'Nee, zeg het maar. Welk jaar?'
'Nou, ik ben geboren in 19… 19…'
'Jij komt uit 20? Dan ben ik geboren in 19…'
'1921.'
'In 1921?'
'Ging je soms naar school met Harriet Tubman? Je bent stokoud.'
Ik kijk m'n ma aan.
'Ma, laten we hier wegwezen, joh.'
'Hier valt geen cent te halen. We smeren hem.'
Ze zegt: 'Nee, ga maar met je neef spelen.'
'Met m'n neef? Ma, die gast is 46.
Daar ga ik echt niet mee spelen.
Op het strand lijkt ie net een zedendelinquent.'
Op vakantie doen we niet aan activiteiten. Sommige vriendjes deden dat wel.
De zwarte gemeenschap doet sommige dingen niet.
M'n leraren zeiden: 'Als je daar bent, ga dan surfen.'
Surfen?
Zwarte mensen pootjebaden alleen maar.
Hooguit een teen erin dippen.
'Nou, het is wel mooi geweest, hoor.
Nee, bro, daar zwemt iets in, man.'
Ik hou van reizen, maar haat vliegvelden.
Je weet hoe vliegvelden zijn. Vreselijk.
Vooral de veiligheidscontrole.
In het VK heeft die een rare passief-agressieve beleefdheid.
'Wilt u even op dat vak staan? Dank u vriendelijk.'
Je denkt dan: ben jij vriendelijk, of neem je me in de zeik?
Natuurlijk volgen we de regels. We gaan er staan. 'Oké…'
Maar we moeten even terugpraten en het laatste woord hebben.
'Oké. Sorry. Maar ik zag dat bordje niet.
Sorry hoor.'
En dan zij weer. 'Nou, de volgende keer dat je hier komt,
zal het bord daar staan. Bedankt.'
Je gaat gewoon heen en weer met die rare passief-agressieve beleefdheid.
Want in het VK is de regel: maak geen drama.
Niemand wil drama maken, toch? Want je ziet overal drama.
Ik zie mensen Lurpak jatten in winkels.
'Serieus? Jullie stelen boter?
Zijn we zó diep gezonken?'
Eigenlijk geniet ik ervan. We kijken tot iemand ons ziet kijken.
'Waar de fuck kijk jij naar?'
'Nergens. Ik kijk nergens naar.'
En sommigen van jullie denken: maar die boter is duur.
Jat hem gewoon.
We werken niet allemaal bij de ITV. Waar heb je het over?
Sommigen van jullie doen margarine op toast. Walgelijk.
Een deel van mij wilde het VK verlaten.
Ja, man. Ik wilde in Amerika gaan wonen.
Echt waar. Volg je me?
Sommigen kijken van: 'Je laat ons gewoon in de steek?'
Maar ik heb het over Hollywood.
Je hebt Amerika en je hebt Hollywood.
Twee hele andere werelden.
Logisch, toch? Als komiek de stap naar film en televisie zetten…
Dat wil je uiteindelijk. Ze zetten je daar op een voetstuk.
Hier doen we dat niet. Wij behandelen mensen zoals ze zijn.
Een soapster. Ian Beale zou hier vanavond kunnen zitten.
Wij zeggen dan gewoon: 'Ian fucking Beale.' Nietwaar?
We stappen zelfs op hem af: 'Ik ken jou. Jij bent Ian Beale.'
En die arme man zegt dan: 'Ja, dat klopt.'
Wij Britten beginnen altijd met ouwehoeren.
'Ian, weet je dit nog? Ian.
Ik houd het niet meer in.' Dat…
Dat doen wij Britten altijd eerst.
Amerikanen niet.
Die weten niet eens wat 'ouwehoeren' is.
Zelfs hun luchthavenbeveiliging is super serieus.
Die heet TSA.
Eén gast patrouilleert de rij en roept: 'Oké, luister goed allemaal.
Vloeistoffen uit de tas.
Riemen af. Schoenen uit.'
Een oma van 80 zei: 'Ik weet niet wat…'
'Mevrouw, u houdt de rij op.'
Ik dacht: 'Daar ben ik niet bang voor.
Wij komen uit Zuid-Londen. Zuid-Londen in de wijde wereld.
Ik dacht dat ik…
Ik dacht dat ik hem kon ontwapenen met Britse charme.
Ik zei: 'Neem me niet kwalijk, meneer.'
In mijn prachtige Britse accent.
'Mag ik u iets vragen? Zal ik deze armband afdoen?
Ik wil niet dat de metaaldetector afgaat.'
Hij keek me aan en deed van:
'Riem af. Schoenen uit. iPad in de bak.'
'Maar ik zal ik mijn armband afdoen? Zodat de metaaldetector niet afgaat?'
Hij ging door het lint.
'Gast.
Ik ga het niet herhalen voor jullie Harry Potter-klootzakken.'
Zo respectloos was ik nog nooit behandeld.
Ik veranderde in een witte dame in Waitrose. Echt waar.
Ik zei iets dat zwarte mensen nooit zeggen.
Ik zei: 'Dit is… Dit is ongehoord.'
Luister. Zwarte mensen zeggen nooit 'ongehoord'.
Zwarte mensen hier zeggen nu: 'Wat? Kantje boord?
Wat is dat nu?
Hé, Leon. Schrijf dat 's op.'
Dat zeggen we niet. Moet je voorstellen dat ze in Top Boy gaan van:
Dushane: 'Daar zijn de drugs.'
Sully: 'Ongehoord. We kunnen die niet allemaal verkopen.'
Maar ik wilde echt naar Amerika.
Ik ben zelfs niet gewend aan hoe je daar wordt behandeld.
Zwarte Britse acteurs zijn daar erg succesvol.
Daniel Kaluuya doet het fantastisch. Hij wint Oscars.
Damson Idris, Cynthia Erivo en ga zo maar door.
Een zwarte Brit krijgt in Hollywood een vreemde VIP-behandeling.
Ik zal een voorbeeld geven. Let op de tijden die ik noem.
Ik vlieg er woensdag heen om een tv-show te filmen.
Woensdagochtend.
Ik land woensdagmiddag, Amerikaanse tijd.
Ik heb zes gemiste oproepen.
Ik bel een Amerikaans nummer terug. Grote paniek.
'O, mijn god, Mo Gilligan.
We moeten je morgen om zes uur op de set hebben. Is dat goed?'
Ik zeg: 'Prima.'
Donderdagochtend op de set…
…komt de CEO van de zender hoogstpersoonlijk langs.
Iedereen is in paniek.
Mijn moeder zegt altijd: 'Wees gewoon jezelf.
Behandel anderen zoals jij behandeld wilt worden.'
Hij komt recht op me af. Wil hij me imponeren?
Hij zegt 'O, mijn god. Wauw. Mo Gilligan. Ik ben een grote fan.'
'Alles goed, bro? Fijn je te ontmoeten, bro.'
Weet je?
Hij zegt: 'O, mijn god. Wat fijn dat je er bent.
Mo Gilligan, heb je het hier naar je zin?'
'Luister, man. Ik ben ver van huis.
De vlucht was wel lang, maar dat geeft niet.
En ik mis m'n maten. Niet aan te doen, weet je?'
Hij zegt: 'O, mijn god.
Olivia, kom hier.' Dat was de assistente.
'Kom hier. O, mijn god, luister eens.
Hij mist z'n Franse madame.'
'Nee, m'n maten. Weet je wel?
Door het tijdsverschil kunnen we niet echt op WhatsApp ouwehoeren.'
Hij wordt zo bezorgd. 'O, mijn god.
Olivia, waarom wisten we niet… Wat mis je?'
'Ouwehoeren.' -'Daar moeten we wat aan doen.
Ik wist dit niet. Laten we het volgende doen.
Het is maar een klein gebaar.
Zullen we morgenavond vijf van je beste vrienden hierheen vliegen…
…zodat je met ze kunt ouwehoeren? Vind je dat goed?'
Hij besefte niet dat ik ben opgegroeid in een sociale huurwoning.
M'n vrienden binnen 24 uur overvliegen?
Ik keek hem aan en zei bijna: 'Laat maar.
Geef mij dat geld maar. Denk je dat ik…
Denk je dat ik emotionele steun nodig heb?'
Maar dat is niet professioneel.
Dus hij liet m'n vrienden invliegen. 24 uur later haal ik ze op.
Ze snappen er niks van.
Ze zeggen: 'Hé, maat. Wat krijgen we nou?'
Eentje kon het niet geloven. 'LA, man? Echt?
Dit is gewoon net als in Grand Theft Auto.'
Ik zeg: 'We moeten hem even bedanken. Dat is wel zo netjes.'
We gaan naar zijn kantoor om hem te bedanken.
Hij stond paf dat we dat deden.
'O, mijn god. Wauw. Mo Gilligan.
Dit zijn dus je maten.
O, mijn god.
Mijn god, net als in Top Boy. Mo, vraagje.
Mo, wat ben je van plan?
Hoe ga je morgenochtend met je maten naar de set?'
'Maak je geen zorgen, je hebt genoeg gedaan. Ik regel wel een Uber.'
Hij zegt: 'Een Uber? Nee, bah.
Dat kan echt niet.' -'Hoezo?'
Hij zegt: 'Je bent nu in Hollywood.
Doe dus alsof je in Hollywood bent.'
'Wat bedoel je?' -'Luister.
We regelen een chauffeur voor je die je waar dan ook naartoe brengt.'
'Wat? Weet je dat zeker?'
'Luister, alles voor deze jongens uit Summerhouse, oké? Goed.
Goed. Oké.
Goed. Oké. Goed.'
Hij regelde een chauffeur voor me. Nooit eerder een chauffeur gehad.
Die chauffeur heette DJ.
Stropdas, pak, schoenen glimmend, naad in de broek.
Niet veel ouder dan ik. Twee, drie jaar ouder.
Hij opende de deur voor me. 'Alles kits, baas?
Wil je bezienswaardigheden zien, baas?
Wil je koffie? Naar een sportschool? Wat wil je eerst doen, baas?'
'Rustig aan, bro. Noem me geen baas, oké?
Je bent nu vrij. Ik weet niet wat er is gebeurd…
…voor ik hier kwam, oké?
Maar jij bent nu een van de jongens.
Waar kunnen we naartoe gaan, DJ?
Sommige van de jongens werken van negen tot vijf. Waar kunnen we uit?'
'Maak je geen zorgen, man. Ik ken iemand.'
Hij gaat bellen.
'Ja.
Ja.
Ja, het zijn Britse gasten.
Ja.
Nee, niet Gordon Ramsay.
Ze zijn meer…
Ja. Ze zijn echt Idris Elba-motherfuckers.
Oké. Top.' En hij hangt op.
'DJ, wie was dat?'
DJ zegt: 'Luister, man.
Ik heb je nummer gegeven aan de beste promotor in Hollywood.
Hij gaat je zo appen.'
'Oké. Mooi.' Ik krijg een appje van die promotor.
Het eerste wat hij zegt, is: 'Hé, man. Op welke naam moet de tafel staan?'
Oké. M'n naam gestuurd. Mo Gilligan.
Dus… Bedankt. Ik doe mijn eigen stunts.
Ik waardeer dat. Heel erg bedankt.
Jackie Chan zou dat nooit kunnen.
Dus ik heb m'n naam gestuurd. Moet je horen.
Hij antwoordt met alleen maar vuur-emoji's.
Ik laat het de jongens zien. 'Raar, toch?'
'Nee, bro. Je bent wereldberoemd.
Hij weet wie je bent.'
Dan antwoordt hij weer.
'Nee, jij liegt. Jij bent Mo Gilligan niet.'
'Eh… Wie denk je dat ik ben, bro?
Mo Farah? Mo Salah?
Denk je dat ik een andere Mo ben?'
'Jij bent niet de Britse zwarte komiek Mo Gilligan.'
Ik had iets van: ben ik hier echt zo bekend?
Dan antwoordt hij weer. 'Nee, jij liegt.'
'Bro, bel me.' Ik werd erg defensief. Extreem Zuid-Londen.
'Bel me nu, bro.'
Hij belt me.
Ik neem op. Erg vijandig. 'Yo.
Luister 's goed…'
'Mo Gilligan. Gast.
Waarom zei je niet dat je hier was?'
'Ik…
Want ik had je nummer niet, man.'
'Luister, kom naar de club wanneer je maar wilt.'
Hij hangt op. Wij zijn in de war.
We kleden ons om, rijden naar de club. Iedereen is buiten.
Er zijn rappers buiten.
NBA-spelers. Zelfs drugsdealers.
Iedereen probeert naar binnen te gaan.
Ik denk: hoe komen wij nu die club in?
'Hoe gaat dat hier? Kun je aan de andere kant parkeren?
Gaan we naar binnen? Ga jij iets eten?
Moet ik je appen?'
DJ zegt: 'Ik wacht de hele nacht hier.'
'Wat? Wij hebben de tijd van ons leven en jij wacht hier?'
'Ja, man. De hele nacht.'
Echt, ik had zo'n medelijden met hem.
Maar m'n vrienden niet. 'Oké, doei. Fuck die gast. Laten we gaan.'
'DJ, kom met ons mee. Dat is het minste wat we kunnen doen.'
'Weet je het zeker, baas? Mag ik mee?
Meen je dat echt, baas?' -'Noem me dat niet. Dit is geen Django.
Kom. Je bent nu een van de jongens. Oké?'
We gaan naar de club. We zijn buiten. Iedereen probeert binnen te komen.
Hoe komen wij uit Londen en een chauffeur die club in als iedereen naar binnen wil?
Ik dacht: ik bespaar me die vernedering.
Ik app de promotor. 'Luister. Heel erg bedankt…
…voor het kort dag regelen van die tafel.
Maar ik en de jongens gaan iets drinken om de hoek.'
Zo, gestuurd.
Mensen, luister. Ik zweer dit op m'n moeders leven.
Ze is daarboven.
Als ik lieg, wordt het van: 'Yo, waar is die verdomde yardie?'
Zodra ik dat appje stuurde, kwam er een stem van de club.
'Hé.
Hé.
Iedereen naar achteren.
Mo Gilligan komt erdoor.'
Ik dacht eerst even…
…er zijn hier twee Mo Gilligans vanavond. Hoe groot is de kans daarop?'
Een van m'n maten port me.
'Dat ben jij.'
Ik kan niet tegen kietelen.
Ik zei: 'Kappen, bro. Ik probeer cool te doen.'
We lopen naar de rij en er gebeurt iets vreemds.
Iedereen wijkt uiteen alsof ik verdomme Mozes ben.
Ik loop en kom steeds dichterbij. De jongens achter me.
Ze zeggen: 'Doen ze dat voor jou?'
Ik zeg: 'Rustig. We zijn er nog niet.'
We komen dichterbij. Ik hoor meiden in de rij dingen zeggen.
'Ik weet wie dat is.'
Ik ben van: 'Je liegt. Gogglebox is hier nooit uitgezonden. Kom op, zeg.'
Een NBA-speler van twee meter staat in de weg, dus ik ben nederig.
'Sorry, man. Mag ik er even langs? Pardon.'
Hij doet alsof hij me niet kan horen of zien.
'Ik ken hem niet.' -'Sorry. Mag ik…'
'Ik ken hem niet.' De promotor zegt: 'Kom op.'
Ik zeg: 'Die vent staat in de weg.' -'Hé, jij. Naar achteren.
Dat is Mo Gilligan.'
Nou. Ik loop langs die gast alsof ik LeBron James ben.
'Effe d'r langs, bro.
Effe d'r langs, bro.'
We komen vooraan. Ze doen dat ding open.
Wij gaan verder.
We zijn niet gefouilleerd.
Een maat zegt:
'Ik heb een zak wiet in m'n reet.' -'Shhh, bro.'
We banen ons door de mensen. -'Hé.'
Ik verwacht dat we worden weggestuurd. De manager komt naar buiten.
Hij zegt: 'O, mijn god, Mo Gilligan. O, mijn god.
Wat fijn dat je hier bent. Bedankt dat je naar mijn club bent gekomen.
Ik heb twee dingen van je nodig.
Een creditcard en een identiteitsbewijs. Oké?'
'Jongens, ik betaal alles.' Ik geef m'n creditcard en id.
Mensen, het probleem in Hollywood is…
…dat mensen een band willen vormen als ze horen waar je vandaan komt.
Ze zeggen dingen die nergens op slaan. De clubeigenaar zegt:
'O, mijn god.
Jullie komen uit Londen?' -'Ja, man.'
'O, mijn god. Wat een toeval.
M'n vrouw en ik zijn vorig jaar in Barcelona geweest.
Ja.'
Een van de jongens: 'Dat is niet…' -'Shhh.'
'Ja, man.'
We worden binnengeleid.
Naar onze sectie. Ik zie nog wat jongens uit Londen.
Ze zien me. 'Wat? Hebben ze Mo binnengelaten?
Oké.' Ik begin een beetje te pronken.
Ik zeg: 'Hé, gasten.
Ik heb m'n eigen tafel. Kom mee.' -'Echt waar?'
We komen daar aan.
Maar het was daar zo krap.
Twaalf zwarte jongens die daar proberen te dansen.
Onze ellebogen en armen raken elkaar steeds.
Maar ik dacht: geeft niet. Als ik vanavond zou sterven…
…hier in Hollywood, zou ik gelukkig zijn.
De promotor komt naar me toe. 'Mo Gilligan. Gast.
Alles goed?' -'Luister, heel erg bedankt…
…voor wat je hebt georganiseerd op het laatste moment.
Heel erg bedankt, man.'
'Hé, hoe vind je het?' -'Geweldig, maar luister es.
Het is alleen wat krap. Geen probleem.' -'Wat?'
'Het is wat krap. Geen probleem.'
'Nee, fuck dat. Voor jou alleen het beste. Volg me.'
Hij loopt door de club, duwt mensen weg.
'Bro, wie denkt hij dat je bent?'
'Geen idee. Muhammad Ali? Ik snap er geen hol van.'
Volg je me?
We komen in een andere sectie terecht. Een V-V-VIP-sectie.
We krijgen die sectie. Dit is waarom Hollywood zo raar is.
Er was daar één man met zo'n acht vrouwen.
De promotor gaat naar hem toe. 'Sorry man, je moet verkassen.'
Die vent draait helemaal door.
'Wat bedoel je, ik moet verkassen? Wie de fuck ben jij?'
Wanneer hij dat deed, was het alsof hij m'n ego neerschoot.
'Wie de fuck ben jij?'
Ik keek hem aan. Hij keek mij aan. Ik had zoiets van: 'Eh…'
'Heb je The Masked Singer UK gezien?
Nee?'
Toen zei de promotor: 'Mijn beste bottle girl, Liberty…
…zal voor jullie zorgen.' Dus Liberty komt aanzetten.
Ruim 1,80 meter, zag eruit als een Victoria's Secret-model.
Korset, dijhoge laarzen en een G-string.
Heb jullie gehoord wat ik net zei? Korset, dijhoge laarzen en een G-string.
In de club.
Dus als ze ook maar een beetje een been strekte, lagen haar flappen op de tocht.
Ik denk niet dat jullie doorhebben wat ik bedoel.
Dit was niet zoals je vroeger ging stappen.
Met zo'n meisje in Tiger Tiger. 'Wil je wat shots? Jägerbommen?
Nee? Laat me maar weten als je Jägerbommen wilt.'
Die vrouw komt naar me toe met een lijst.
'Hoi-hoi. O, mijn god. Hoe gaat het, Mo Gilly?'
Ik was van: 'Wie is dat?'
'Jullie hebben vast enorme dorst. Ik zal wat drankjes fixen.'
Ik open het menu en dat ding licht op. Een digitaal menu.
En ik kijk naar al die prijzen.
En terwijl ik naar het menu kijk…
…kijkt het menu terug naar mij.
Ik ga hier niet voor 15.000 mensen doen alsof ik het niet goed voor elkaar heb.
Maar eerlijk, mensen…
Toen ik die drankprijzen zag, moest ik serieus wat vragen gaan stellen.
Koop ik nu soms aandelen in die drankmerken of zo?
Wat zijn dat in hemelsnaam voor prijzen?
Geen van m'n maten kijkt me aan.
Ze zijn ineens architecten geworden. 'Yo. Is dat een kroonluchter?
Twee kroonluchters zelfs. Hoe hebben ze die daar gekregen?'
Ik kijk één vriend aan. Iedereen heeft zo'n gierige vriend.
'Kijk die prijzen eens.' Hij kijkt me aan en zegt:
'Weet je hoeveel flessen je bij Costco daarvoor koopt?'
'Wat?'
Liberty zegt: 'Het spijt me zo, Mo Gilly. Maar ik moet je pushen.'
Ik denk: ik hoef hier niemand te imponeren. Niemand kent me.
'Ik neem het goedkoopste pakket op de kaart, oké?'
Liberty zegt: 'Even voor de duidelijkheid, dat is ons basispakket.
Zonder lichtshow, sterretjes of plakkaat. Oké?'
Ik zeg: 'Prima. Helemaal goed.' Ze loopt weg.
Ze komt twee minuten later terug met een emmer.
Een emmer, twee flessen champagne, een fles vodka en een fles cognac.
Ik dacht: dit is prima.
M'n maten krijgen de Hollywood-lifestyle te pakken. Eentje pakt een fles champagne.
Bood hem aan aan meisjes alsof het het Laatste Avondmaal was.
'Neem je vriendin ook mee. Geen probleem.'
Ik zweer het, ik ben niet gierig.
Bij elk glas dat werd ingeschonken, zat ik te rekenen van, dat glas kost $ 95.
'De rest hoeven we niet te drinken. Hup, terug in die emmer.
Terug ermee.'
Maar er ging een stemmetje van: 'Weet je, geniet even.'
Dit overkomt mensen zoals ik zelden, laat staan mijn vrienden.
Dus ik ging ervan genieten.
Dan zie ik de NBA-spelers hun pakket krijgen.
Wauw, wat een aanblik. Ze hadden sterretjes, de hele show.
Ik had nog nooit een plakkaat in een club gezien.
Hun bottle girl houdt hun plakkaat zo vast en kijkt naar ons.
Ik denk: wat staat daar nu? Iedereen op de dansvloer gaat van…
Ik kijk naar het bord. Wat staat erop?
'De NBA-jongens zijn er.'
En daaronder staat er: 'Hou ons maar bij, blutte Londense jongens.'
Dat kunnen wij toch niet zijn?
Wij zijn toch niet de blutte Londense jongens?
De DJ pakt opeens de microfoon. 'O, man.
Ze hebben Londen op de hak gezet.
Dus ze hebben Mo Gilligan daar op de hak gezet.'
Iedereen in de club draaide zich om en keek naar me.
'Hoe dúrf je? Ik heb meegedaan aan Celebrity Bake Off. Hoe dúrf je?
Ik bestel nog wat drankjes.' -'Niet doen, man. Dat willen ze juist.
Bottle wars. Dat jij meer geld uitgeeft.
Zwart-op-zwart geweld. Precies wat ze willen.'
Ik zeg: 'Wacht 's even.
Waar was die energie toen jullie over kroonluchters en Costco zanikten?
Nee, ik ga wel even…'
Ik kijk naar de lijst.
Wat kan ik me kan veroorloven…
Wat ik van Monzo naar HSBC-business moet schuiven…
…want ik ga misschien in het rood.
Als wij te veel uitgeven, denken we toch: wat kan ik verkopen?
'Hoeveel zou CeX voor een PS5 geven?'
Als we weten dat we te veel gaan uitgeven.
Ik kijk ernaar. Wat kan ik me veroorloven?
En dan pakt die DJ wéér de microfoon.
'Tjongejonge.
Ze hebben Londen op de hak gezet.
Wat zou Skepta daarvan zeggen?' Skepta?
Wat heeft Skepta hier nu mee te maken?
Ik zit te stressen en denk: verdomme, ik ben morgen vast op Link Up TV.
Ik kijk naar het menu. Ik zie één ding.
Het heette het Diamond Black-pakket.
Ik zei: 'Geef me die maar.'
Er stond geen prijs bij. Alleen 'POA'. Geen idee wat POA betekent.
Vast Portemonnee Over de Afgrond. Dus dat pakket bestel ik.
Liberty gaat weg.
Tien minuten later. Geen flessen, drankjes of sterretjes.
Wauw, ik ben hier echt opgelicht.
En opeens stopte de DJ de muziek.
Toen deed hij het licht in de club uit.
Alle lichten gingen uit.
Kom nou, je krijgt geen twee Netflix-specials voor niets.
En hij pakte de microfoon en zei: 'Tjongejonge.
Ze hebben Londen op de hak gezet.
En Mo Gilligan…
…Mo Gilligan… Mo Gilligan… Mo Gilligan…
Maar ik wist niet… Ik wist het niet… Ik wist niet…'
Hij deed dat niet eens met een echoapparaat, maar met z'n mond.
'Maar ik wist niet… Ik wist het niet… Ik wist niet…
…dat hij zoiets zou doen…
…zoiets zou doen… zoiets zou doen… zoiets zou doen…'
Dus ik denk: wat krijgen we nu?
Liberty is bij de keuken.
Ik kijk naar haar en zeg: 'Liberty, wat gebeurt er?'
Ze komt naar me toe en zegt: 'Momentje.'
Ze draagt een mantel met een masker.
Dus ik denk: wat voor een Illuminati- P. Diddy-gedoe krijgen we hier nu?
En net voor ik kon denken, knalt de muziek in de club.
Liberty verschijnt.
Geen glimlach, ogen wagenwijd.
Ze loopt alleen binnen, in een vreemde ritmische mars.
Zo verschijnt ze, mensen.
Zo liep ze.
Daarachter twee danseressen in mantels die dezelfde vreemde dans doen.
Ze doen van…
Luister, mensen.
Achter Liberty lopen er vier Samoaanse lijfwachten.
Ze dragen iets, maar we kunnen niet zien wat het is.
En ze doen dezelfde rare dans.
Zo van…
Dus ik denk: welke geit gaan ze hier in deze club offeren?
De Samoaanse lijfwachten gaan van: 'Hé, hé, hé.'
Ze tilden iets op. Weet je wat het was?
Een doodskist met 25 flessen champagne erin.
En dan marcheren ze naar onze sectie.
'Hé, hé, hé.'
M'n maten flippen helemaal uit.
'Wat? Wat krijgen we nu?
Hé, Mo. Is dat voor ons?
Is dat voor ons?
Op m'n moeders leven, bismillah, zit jij hierachter?
Mo, luister, als dat niet voor ons is, op m'n moeder, ik ram je op je smoel.
Mo, zit jij hierachter?'
Ik heb alle eer opgeëist.
Ik zei: 'Ja man, soms moet je zoiets doen.'
Ik schaam me niet om het toe te geven, ik verloor mezelf even.
Ze zetten al die flessen op onze tafel.
Ik dacht: ik lijk wel een drugsdealer.
Ik kon m’n opwinding niet in toom houden.
Ik was van…
Ik loop recht naar de NBA-spelers.
Ik zeg: 'Wat?
Wat?
Zo doen wij dat, bro.'
Mensen, voor het eerst in m'n leven was ik mezelf kwijt.
Ik was mezelf nog nooit kwijtgeraakt. Ik wist niet wie ik was.
Een van de NBA-spelers zegt, 'Hoe heet je, man?'
'M'n naam doet er niet toe, bro.'
'Britse man, dat heb ik nog nooit gezien.
Hoe heet je, Britse man?' -'Dat doet er niet toe, bro.'
'Nee, Britse man, wie ben jij?' -'Wie, ik?'
'Ja, jij?' -'Ik? Ik ben…
Dushane, bro.
We verkopen drugs.'
M'n vrienden zeggen: 'Wacht effe. Dat doen we niet, bro.
Ik werk in de IT, bro. Ik zit op m'n laatste waarschuwing. Wat doe je?'
Voor het eerst in m'n leven was ik mezelf verloren.
Ik ben dronken geweest, maar ben mezelf nooit kwijtgeraakt.
Ik gaf mensen flessen champagne alsof ik Oprah was.
'Jij krijgt een fles. Iedereen krijgt een fles.'
Ik was mezelf kwijtgeraakt. Ik gaf zelfs een fles champagne aan DJ, de chauffeur.
'Hier, neem een fles champagne.'
'Nee, man. Ik drink geen champagne.'
'Waar is je ride-or-die-mentaliteit?
Leef een beetje, man.'
'Dat drink ik niet.' -'Wat drink je dan wel?
Wat is je drankje?' -'Ik hou van tequila.'
Ik zei: 'Liberty, kom 's hier.
Dit is DJ. De beste chauffeur ooit.
Geef deze man een fles tequila.' Ze geeft me een vaasachtige fles.
Ik gaf hem die fles. Luister, mensen.
DJ begint te huilen in de club…
…terwijl dat allemaal gaande is. 'O, man.
O, man.
Geen van mijn klanten heeft me ooit zo behandeld als jullie.'
'Luister, DJ. Jij bent nu een van de maten.
Je bent familie.'
'Weet je het zeker?' -'Ja, bro. Je bent familie.
Libby, geef mij ook een fles.' Ik had toen dus ook een fles.
DJ zei: 'Zeg eens iets echt gangster uit jullie hood.'
Mensen, ik kom niet uit zo'n hood.
Ik zei dingen die geen gangster zijn. -'Zeg iets.'
voorruitvervangingen
voorruitreparaties
DJ vond het geweldig. 'Ja, man. Vervang die voorruit.
Want hij zit vol met kogelgaten.' -'Ja, bro.
Het is maar een sterretje, maar als jij daar blij van wordt…'
Ik begon mezelf te verliezen. Ik dacht dat ik aan die lifestyle zou kunnen wennen.
Met m'n maten, omringd door al die mensen.
Flessen champagne drinken.
Een van de NBA-spelers zegt: 'Man.
We moeten proosten op mijn bro Dushane.'
De hele club gaat van: 'Dushane, Dushane, Dushane.'
Ik dacht: wauw. Mijn god. En luister eens.
Voor mij was dat een van de beste momenten van m'n leven.
Vergeet al dat comedy- gedoe en BAFTA's winnen.
Dat moment. Ik dacht: wauw, dit is het…
Beter dan mijn geboorte. Die herinner ik me niet.
Dat was een van de mooiste momenten ooit. We drinken een shot.
Een van de beste momenten ooit. 'Hé, Liberty, drink ook een shot.
Mag ik de rekening? Ik neem een laatste shot.
Ik heb ervoor betaald. Hier, een fles champagne in je zak.
Neem hem mee naar huis.'
Een van de mooiste momenten.
Liberty komt. 'Bedankt voor de rekening.
Ga maar met hem mee. Ga…'
Ben je ooit zo dronken geweest dat je probeerde jezelf nuchter te maken?
Dat je probeert je voorhoofd nuchter te wrijven? En dan…
Dan besef je wat er aan de hand is.
Ik had al m'n bloesknopen open.
Echt, alle knopen waren open.
Zelfs m'n navel was open.
M'n navel zei: 'Jullie gaan helemaal lijp hier vanavond.'
Ik kijk naar de rekening.
'Zeg, Liberty…
Oké…'
'O, mijn god, Mo Gilly. Wat is er aan de hand?'
Ik zeg: 'Ehm… Oké, sorry.
Ik probeer de prijs van de belasting en fooien te begrijpen.
Hoeveel kost die fles?'
Liberty zei: 'Even kijken. Oké, belasting, fooien…
Oké, en die fles, Casa Azul, één fles kost…
O, die kost maar 5.000 dollar.'
En dat is exclusief mijn fles, pakket één, pakket twee…
Ik kijk Liberty eens goed aan. 'Juist.
Ik snap nu waarom je fucking Liberty heet.'
Ik was van… Ik kijk ernaar, en ze zegt: 'Is er iets?'
'Nou…' -'Wat is er, Mo Gilly?'
Ik zei: 'Dit is…' -'Zeg maar eerlijk.'
'Ongehoord. Dit is verdomme ongehoord.'
Een van de beste avonden in mijn leven, werd een van de slechtste.
Ik bedoel, ik kon het betalen. Maar tegelijkertijd dacht ik…
Ik dacht: wauw, zit m'n leven in een neerwaartse spiraal?'
Ik doe in Hollywood premiumshows, heb m'n eigen show en ik win een BAFTA…
En opeens ben ik op Can't Pay? We'll Take It Away.
Niet als presentator. Als deelnemer.
Ik dacht: wauw. Weet je, ik zei toch dat ik transparant zou zijn?
Ik dacht: ik weet hoe ik dat geld kan terugverdienen. Fuck it.
'Morgen start ik een OnlyFans. Ik verdien het in 24 uur terug'
Ik zou geen tijd verspillen.
Fuck it. Kontgat woensdagen. Kom maar op met die fooien.
Ik dacht: o, mijn god.
Dit is het allerdomste dat ik ooit heb gedaan.
Wacht eens. Ik heb nog niet betaald.
Ik heb m'n creditcard en id aan de manager gegeven.
Dan trilt mijn telefoon. Wat is er? Appt ma me om te vragen hoe het gaat?
Ik kijk op m'n telefoon. 'Transactie gelukt.' Hij was doorgevoerd.
Ik trok het hele banksysteem in twijfel.
Neem je me in de maling?
Hoe kan dit langs de fraudecontrole glippen terwijl ik in het buitenland zit?
Je kan me geen eenmalig wachtwoord sturen?
Maar zodra ik in Knaakland sta met bleek en koekjes…
…geneer je me met vragen als, 'Bent u het? Ja of nee? Bent u het?'
'Ik ben het, man.'
De slechtste nacht in mijn hele leven.
Vreselijk, man.
Toen ik wakker werd, zeiden m'n makkers: 'Sorry dat we je wekten, bro. Luister.
Echt enorm bedankt.' -'Jullie hoeven me niet…'
'Nee, je realiseert het je niet, bro.
Gisteravond was een van de beste avonden in mijn leven.'
'Maar je hebt kinderen.' -'Fuck die kinderen. Ik mag ze niet.
M'n jongste is stiekem duivels. Ik mag ze gewoon niet.
Als je vrienden, wilden we je wakker maken.
We weten van de rekening.
We zullen dit nooit meer meemaken, bro.
Als je echte vrienden, wilden we je wakker maken en bedanken, Mo Gilligan.
We waarderen het echt.'
Ik had echt een oprecht moment met m'n vrienden.
Daar doe je het voor. Geld komt en gaat.
Vrienden zijn familie die je voor altijd kiest. Ja, echt.
Geef je vrienden nooit op. Het is familie die je kiest, voor altijd.
Een van m'n maten zei, 'Ik heb iets om je op te vrolijken.
De jongens en ik hebben ons geld samengelegd.
Hier, een kopje koffie en een muffin.'
Ik zweer je. Ik keek ze aan en zei: 'Weet je?
Ik hoop dat jullie vliegtuig onderweg neerstort. Denk je dat dit genoeg is?'
Dat was een andere tijd in mijn leven. Zo'n drieënhalf jaar geleden.
Ik was vrijgezel.
Dat vond ik niet leuk, mensen.
Ik moest in m'n eentje naar een bruiloft.
Maar wij mannen kunnen onze gevoelens opproppen.
En dan zie je ineens overal romantiek.
Mannen boeit dat niet. Er zijn twee soorten romantiek.
Kersverse stelletjes die elkaars neus wrijven en zo.
Ze is zo opgewonden. 'Zo zullen wij ook ooit zijn. Ik ga het boeket vangen.'
En de koppels met al wat jaren op de teller.
Ze denken alleen maar van: 'Hé, als we naar huis gaan…
…laten we dan slapen. Alleen maar slapen.'
Dat is toch het enige dat je wilt?
Volgens mij houden vrouwen meer van romantiek dan mannen.
Niet dat alle vrouwen hetzelfde zijn, maar ze houden wel van wat romantiek.
Een alleenstaande vrouw zit in haar eentje te huilen.
Dat had ze niet eens door. Wat gebeurt er dan, mannen?
Onaangekondigd rolt er een traan over haar wang.
Ze merkt het. 'O, nee. Niet vandaag.'
En dan komen de positieve affirmaties. 'Ik ben sterk, rustig en aardig.
O, nee. Waar is mijn kristal? Waar is het?'
Maar wat ik werkelijk mooi vind van vrouwen?
Vrouwen zorgen voor elkaar.
Dames, blijf dat alsjeblieft doen.
Dat is echt iets moois.
Twee vrouwen staan te dansen.
Ze zien die arme meid huilen.
Ze hebben de tijd van hun leven, maar zien het toch.
Al dansend: 'Hé schat, probeer niet te veel op te vallen…
…maar kijk eens naar dat meisje links van je. Ze staat te huilen.'
'Meen je dat?' -'Ja. Kijk niet te opvallend.'
'Laat me even niet kijken.
Even niet kijken.
O, mijn god. Ik ga iets zeggen.'
En dat doet ze. Vrouwen doen alsof.
Het is zó duidelijk. Echt van…
'O, mijn god. Dat meen je niet.
Dat een topmeid als jij huilt, dat kan toch niet?
Nee, zeker niet in die Oh Polly-jurk. Die probeer ik al eeuwen te krijgen.
Nee, niet huilen, lieverd.
Niet erg demure. Niet erg mindful. Huil niet, schat.'
Ze stellen haar voor aan de rest van de groep.
Al die vrouwen om haar heen vegen de tranen van haar wangen.
'Nee, niet huilen.
Niet huilen. Want je bent zo mooi.
We hebben het allemaal meegemaakt. Nietwaar, Chantel?'
'Hoezo "heb ik het meegemaakt"? Waar heb je het toch over?'
Sommigen zetten een vriendin keihard te kijk…
…om vreemden emotioneel te steunen.
Nou, haar baby's vader zit vast voor gewapende overval en zware mishandeling.
Hè, Chantel?'
'Waarom vertel je haar over mijn privézaken? Wat is er mis met je?'
'Het was op 24 Hours in Police Custody. Iedereen weet het al.
Niet huilen, schat.
Claire. Geef me je lippenstift.' -'Niet mijn Charlotte Tilbury.'
'Geef me je fucking Charlotte Tilbury. Niet huilen.'
Weet je, vrouwen hebben altijd inspirerende oneliners paraat.
Klaar om te gebruiken.
Dit is hun favoriet.
De winnaar tijdens blessuretijd. Hier zijn ze gek op.
'Luister, meid. Niet huilen. Niet huilen, oké?'
'Waarom niet?'
'Niet huilen. Weet je waarom?
Omdat je hem dan laat winnen. Laat hem niet winnen.'
O, al die heksen daar. 'Ja, die heb ik wel eens gebruikt.'
'Laat hem niet winnen. Hij wint altijd.'
Dit is net een Loose Women-conventie.
Mannen doen niet zo. We zijn daar niet voor emotionele steun.
Luister, wij houden ons bij onze eigen zaken.
We zijn daar beroepsmatig goed in.
Misschien zit er hier een man op de wc…
…te huilen vanwege liefdesverdriet.
Echt te janken.
'Ik… Ik kan niet geloven dat ze me dat zou aandoen.
Waarom toch?
Waarom?'
Iedere man zou dat allemaal negeren.
Gewoon poep van z'n handen afspoelen.
Half luisterend naar wat er aan de hand is. Iedere man…
'Arme sukkel. Echt…'
We delen het zelfs met onze maten. Nietwaar? Mannen roddelen graag.
Maar dan kunnen we niet serieus blijven. 'Hé bro, moet je 's horen.
Er zit een vent op de wc…
Nee, ik moet niet lachen.' -'Waarom? Wat is er aan de hand?'
'Er is een…
Er zit een gast op de wc te janken. Echt waar.'
Sommige jongens leven mee. 'O, echt?
Dat is heftig, bro. Die arme kerel maakt wat mee.'
Er is altijd die ene vent. 'O, echt?
Ik ga effe kijken, bro.
Hij huilt daar als een mietje.' -'Wacht, wat doe je?
Wat doe je, Jerome?'
Ik dacht altijd dat vrouwen hun zaken op orde hadden.
Ze hebben een auto. Ze hebben een goede baan.
Ze hebben een huis. Ze willen alleen jou nog, Mr. Right.
Vrouwen in de 30, 40, 50… Die rommelen niet meer aan.
Ze weten wat ze zoeken. Hebben een lijst en criteria.
Een lijst met rode vlaggen. En die sterrenbeelden…
'Nee, ik wil geen Leeuw. Mijn ex was een Leeuw.'
Gewoon omdat je in die maand bent geboren.
'Nee, dat is een rode vlag. Sorry.'
Oké?
En ze hebben nog een lijst die dagelijks groeit.
Weet je wat dat is? Een lijst met afknappers.
Weet je wat een afknapper is?
Dat is iets dat we doen waarvan we niet weten dat we het doen…
…wat haar vagina uitschakelt.
Einde verhaal. Op slot. Hij is niet meer op te starten.
Gesloten voor de rest van de dag.
Snap je? Luister goed, jongens. Alles wat je doet kan een afknapper zijn.
Je beseft dat niet. Vraag het maar eens tijdens een date.
Je hoort dan de meest willekeurige dingen. In groot detail.
'Weet je, als je een vent ontmoet…' -'Ja? Wat dan?'
'…en je gaat met hem pingpongen, weet je?'
'Is dat een afknapper? Mannen houden van pingpong.'
Ik ben in jeugdclubs opgegroeid. Ik hou van pingpong.
'Nee. Wat tijdens het pingpongen gebeurt.' -'Is dat een afknapper?'
Een meisje zei: 'Een man die achter een pingpongballetje aanrent.'
Wacht eens.
Hebbes.
Dames, is dat een afknapper?
Ja.
Jullie wisten niet eens dat dat een afknapper was. Schrijf op.
'Achter een pingpongbal aanhollen.'
Afknappers waarvan je niet wist dat ze dat waren. Je past je leven erop aan.
'Weet je nog toen we naar Mo gingen? Wat deed je toen je je omkleedde?'
'Geen idee… Ik kwam uit de douche en trok m'n kleren aan.'
'Nee, niet alleen dat. Wat deed je het eerst aan?'
'Eh… Ik kwam uit de douche…' -'Weet je niet wat je hebt gedaan?'
'Je trekt je T-shirt aan voor je boksers. Ja?'
Dat heet kennelijk een Winnie de Poeh.
Dames, is dat een afknapper? Als een man eerst een T-shirt aantrekt?
Al die vrouwen met hun handen omhoog.
Elke man in z'n blote kont.
Z'n piemel aan het uitwaaien…
Maar vrouwen hebben afknappers omdat ze iets zoeken om van jou te houden.
Ik heb een theorie over liefde.
De drie L's.
Hoor me even aan.
De eerste L staat voor liefde.
De tweede L voor luisteren.
Als je met iemand bent, moet je luisteren.
Je weet hoe het gaat. Je voetbalclub verliest.
Je hele weekend naar de kloten. 'O, man. Niet te geloven.
Hoe konden wij nu verliezen?'
Dames. Doe het niet. Zeg niet van: 'Wij?
Wij?
Sinds wanneer speel jij mee? "Wij"?'
Je denkt: alsjeblieft schat, niet nu.
'Wat maakt het uit?
Het is maar een spelletje.'
'Het is niet maar een spelletje. Het is mijn leven.
Ik heb niets meer.'
'Je hebt mij toch?'
'Ik hoef jou niet.
Jij kunt niet in de spits staan.'
En de laatste L is de belangrijkste. Loyaliteit.
Wees loyaal naar je partner, oké?
Ik zie veel stelletjes hier. Wees loyaal.
Ja, je hebt klassieke loyaliteit.
'Tot de dood ons scheidt' en zo.
Maar er is ook relatiespecifieke loyaliteit.
Dingen die jullie doen die niemand anders snapt.
Dat zijn willekeurige dingen. Kiezen wat je gaat kijken op tv.
Je opent Netflix. 'Wat zullen we kijken?' Je ziet Stranger Things,
Adolescence, Top Boy, Supacell…
Zij ziet iets.
'Schat, daar heeft iedereen het over.
Dat moeten we echt zien.' Daar begint de loyaliteit.
'Ja, dat gaan we kijken. Maar niet nu.'
Ja, daar begint de loyaliteit.
Dat betekent dat je het dus niet ergens anders mag kijken.
Dat is de loyaliteit waar je 'ja' op hebt gezegd.
De meeste mannen willen een beschermer zijn.
Je wil laten zien dat je kunt voorzien.
Voorzien betekent een tikje regie houden.
Wat vinden we leuk? De afstandsbediening. Heen en weer spoelen en pauzeren.
Dat is ons ding. De afstandsbediening. Dames hebben ook hun ding.
Ze voelen zich veilig bij jou.
Ze kunnen ontspannen. En waarmee?
Een glas wijn, toch?
'Wacht. Ik ga even snel een glaasje drinken.
Even snel? Ja, een klein glaasje.
Maar een klein glaasje.'
Je vindt je programma, je kruipt tegen elkaar aan. Play.
Boem. Daar gaan we.
Jij kijkt naar het programma.
Na tien minuten wordt het stil. Nietwaar, jongens?
Na een kwartier is Doornroosje…
…in slaap gevallen.
Niet door werk of de sportschool.
Waarom slaapt ze?
Omdat ze een halve fles wijn in vijf minuten heeft leeggezopen.
Buiten westen.
En nu zit jij in je eentje te kijken naar de film die je samen zou zien.
Dat is loyaliteit.
'We zouden er toch samen naar kijken?' Nu ga je er alleen naar kijken, nietwaar?
'Goed. Ik kijk stiekem één aflevering.'
We kijken ernaar. Een half uur later.
We hebben het erg naar onze zin.
Weet je waarom we genieten, dames?
Omdat niemand ons steeds vragen stelt…
…over wat er gebeurt.
'Wie is die man? Spoel 's terug. Is dat Antonio Banderas?
Ik ga het googelen. Pauzeer es. Wie is die man?'
'Schat, ik heb dit echt nog nooit eerder gezien.'
'Ik stel alleen maar een vraag. Waarom doe je zo bot?
Jemig.'
Maar dat gebeurt nu niet.
Je kijkt dus gewoon verder.
En dan komt de Netflix-loyaliteitstest.
Netflix zegt dan: 'Hé.
Effe opletten, ja?
De aftiteling komt eraan.
Luister 's. Ik heb nog een aflevering.
Over vijf, vier, drie, twee…
Wat wil je doen?'
'Fuck die trut. Aflevering twee.'
Aflevering twee.
We weten dat we aflevering twee niet mogen kijken.
Dat is heiligschennis in de relatie.
Je mag niet kijken, maar je geniet er al van.
En wat gebeurt er? Doornroosje wordt wakker.
Maar vrouwen worden niet zomaar wakker. Een geest zegt in jullie droom:
'Hij doet iets fouts.'
En jullie worden wakker.
Ze pauzeren. Kijken op hun telefoon. Het is altijd dezelfde tijd.
'11:11.'
'De engelen zeiden dat. Waar is mijn kristal?
Wat? Aflevering twee? Zit je naar aflevering twee te kijken?
O, mijn god. Dat je dat zou doen.'
Vrouwen overdrijven. 'Dat je dat zou doen.
Ik sliep maar vijf minuten.'
Er gaat niets boven liefde.
De liefde voor je partner. De liefde voor je familie.
Daarom doe ik dit allemaal. Voor m'n gezin.
Ik bof dat ik in een positie ben om andere dingen te doen.
Onlangs is een van m'n dromen uitgekomen.
Een van de grootste uitgevers zei: 'Luister, Mo.
We houden van je humor.
Zou je een kinderboek willen schrijven?
We geven je 12 maanden, een voorschot…
Schrijf dan het allerbeste boek.'
En toen… Ik zei dat ik heel eerlijk zou zijn.
12 maanden later. Ik krijg een e-mail om tien uur 's ochtends.
'Hoe gaat het, Mo? Zullen we even zoomen?
Om je boek door te nemen.'
Wat? O, jee. Ik was dat boek helemaal vergeten.
Ik ren naar beneden.
Ik ga naar de keuken, open Zoom in m'n ochtendjas en pyjama.
Er waren 30 mensen in dat Zoom-gesprek.
Iedereen van die uitgeverij.
Ze zeiden: 'Mo, hoe gaat het? Dat is lang geleden.
Hoe gaat het met het boek?'
Ik dacht: mijn god, helemaal vergeten.
En ik wilde hun tijd niet verspillen.
'Luister, heel erg bedankt voor deze kans, maar helaas is het niets voor mij.'
'Hoezo, Mo? Is er iets gebeurd?'
Ik zei: 'Ik heb geen ideeën gehad.'
Ze zeiden tegen me: 'Mo, luister eens.
Wij hebben een idee. We houden van je kinderliedjes.
Je Rastafari kinderliedjes.
Waarom doe je geen sprookjes?
Ja. Roodkapje.
Ja. Of Goudlokje. Of De Peperkoekman.
Of Jack en de Bonenstaak. Want die zijn rechtenvrij.
Wat vind je ervan?
Maar met een Jamaicaanse reggae-twist.'
Ik zeg: 'Wat in de Turtle Bay krijgen we nou?'
De dame op de Zoom zegt: 'Zou je een stukje in je keuken kunnen doen?
We kunnen ghostwriter Tony erbij halen.'
Er zat één zwarte vent bij, Tony.
'Hij komt van waar jij vandaan komt. Wat denk je?'
'Heel erg bedankt, maar het voelt niet ethisch.
Ik wil mijn cultuur niet verkopen.'
Ze zeiden: 'Ach, Mo. Wat jammer.'
'Wat? Omdat ik geen bedrijfsmarionet ben?'
Ze zeiden: 'Nee, Mo.
Met zo'n boek houd jij de IP-rechten, en we kunnen je wat geld geven.
Niet veel, maar we kunnen je betalen. Misschien zo'n 300.000 pond.'
Dus.
Dit is het boek dat ik heb uitgevoerd in mijn keuken.
Speel de track, alsjeblieft.
yo, wat zeg ik ze?
yo, dit is een verhaal uit m'n hood
over het meisje Roodkapje
ze is net gebeld meisje, kom met spoed
je oma is ziek en het gaat niet goed
ze schiet erheen rap en snel
ze schiet erheen als een pijl uit een boog
ze ziet de wolf in de kleding van haar oma
ze pakt een mes ze kent hem niet echt
het volgende meisje is zo blond
dat ze Goudlokje wordt genoemd
ga het huis in, eet de pap op
ze pikt hun wijsheid en kennis
maar nee, daar eindigt het niet
ze slaapt in hun bed, ze woont daar niet
ze slaapt in hun bed ze heeft blond haar
ze slaapt in hun bed met bedwantsen erin
peper, het is een peperkoekmannetje
lief en aardig, maar de peperkoekman
nee, ze kennen de peperkoekman niet
lief en leuk voor de peperkoekman
yo, peperkoek ze willen hem doden en neerschieten
peperkoek ze willen hem doden en neerschieten
doden en neerschieten
hij heeft noten en een beetje gluten
peperkoek bevat geen eieren
nee, peperkoek bevat geen eieren
maar Greggs verkoopt geen peperkoek
We zoomen en het gaat goed.
Die witte middenklasse-dames gaan uit hun dak.
'O, mijn god.
Het is hier net Notting Hill. Wat de bloodfire?'
Ik wist dat het goed ging, want Tony, de zwarte ghostwriter, lag in een deuk.
Opeens werd hij een echte yardie. 'Wat in de bloodfire is dat?'
Ik was echt op dreef.
Ik was vergeten dat het voor een kinderboek was…
…aan het eind van Jack en de Bonenstaak.
Speel de track.
yo, wat zeg ik ze?
Klappen jullie mee?
yo, yo, wat zeg ik ze?
yo, wat zeg ik ze?
hij heeft de bonen, hij verkoopt de koe
beklimt de bonenstaak maar hoe?
fee, fi, fo en fum
ik ben Jack. zuig jij je moeder maar, man
Londen, mijn tijd is op.
Enorm bedankt.
Gods zegen.
Bedankt, allemaal.
Als ik Zuid zeg, zeggen jullie Londen.
-Zuid. -Londen.
Als ik Mo zeg, zeggen jullie Gilligan.
-Mo. -Gilligan.
Als ik Mo zeg, zeggen jullie Gilligan.
-Mo. -Gilligan.
Bedankt. Mijn tijd is op. Tot ziens. Gods zegen.
Enorm bedankt.
Vertaling: James Alexander Jack