Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
ΜΟ ΓΚΙΛΙΓΚΑΝ: ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ
Λονδίνο, να σε ακούσω, ρε γαμώτο!
Έχω πάει παντού με αυτήν την περιοδεία.
Στο απόγειο της τηλεοπτικής καριέρας μου. Ο "κύριος Σαββατόβραδο".
Αποφάσισα να κάνω παγκόσμια περιοδεία.
Όχι για μένα. Ήθελα να βάλω την κωμωδία των μαύρων Βρετανών στον χάρτη.
Αυτό ήταν το σχέδιο. Αυτός ήταν ο στόχος.
Αποφάσισα να την τελειώσω στο Λονδίνο.
Αλλά όχι οπουδήποτε στο Λονδίνο. Στο Νότιο Λονδίνο. Να σας ακούσω λοιπόν!
Ήθελα να δω τον κόσμο.
Γιατί οι μαύροι πάμε διακοπές, αλλά δεν ταξιδεύουμε.
Θυμάμαι όταν είπα στη δασκάλα μου
"Κυρία, μαντέψτε. Αυτό το καλοκαίρι θα πάω διακοπές".
Η μεσοαστή δασκάλα δεν το πίστευε.
"Τι; Θα πας διακοπές; Δεν καταλαβαίνω.
Τρώτε από συσσίτιο. Πώς είναι δυνατόν;
Ζείτε με επίδομα τέκνων. Τι γίνεται;"
Υπάρχει, βέβαια, μια διαφορά.
Όταν ήμουν μικρός δεν πηγαίναμε ταξίδια.
Οι μεσοαστοί φίλοι μου ταξίδευαν.
Οι γονείς τους έλεγαν "Μο, θα πάμε ταξίδι.
Έλα μαζί μας".
"Να μοιάζω με το μαύρο υιοθετημένο παιδί σας; Πάτε καλά;"
Οι πρώτες διακοπές ενός μαύρου
δεν είναι σε φάση πεντάστερο, Αγία Νάπα ή Ίμπιζα.
Οι πρώτες μας διακοπές
είναι να πάμε εκεί που μένουν οι άλλοι συγγενείς μας
σε ζεστό κλίμα, πριν πεθάνουν.
Γι' αυτό πάμε διακοπές εμείς.
Είπα "Κυρία, μαντέψτε πού πάω. Στην Καραϊβική!"
Λέει "Θεέ μου. Παιδιά, αφήστε τα στιλό σας.
Μπορεί κανείς να μαντέψει πού είναι αυτό;"
Χόλι, έξι ετών: "Αφρική".
Λέω "Κοροϊδεύεις, ρε γαμώτο;"
Ο δάσκαλος είπε "Όχι, Χόλι, όχι αυτή, την άλλη".
"Ναι".
Είχα μεγάλη χαρά. Έξι εβδομάδες διακοπές.
Θα πήγαινα να δω την προ-προγιαγιά μου, έτσι;
Πώς θα είναι το σπίτι;
Θα είναι μεγάλο, πολλά στρέμματα. Μάλλον φυτεία.
Έχουμε δικούς μας εργάτες, έτσι;
Και φτάνουμε σε μια κωλοκαλύβα.
Χωρίς άγρια ζώα. Όχι, δεν έχει άγρια ζώα.
Ένα κατσικάκι μόνο, με μακριές ρώγες.
"Γεια σου, κύριε Κατσίκα".
Ακόμα κι αυτό είχε την τζαμαϊκανή αγένεια, σε φάση "Να σου πω…"
Ξέρουμε τους κανόνες.
Όταν φτάσεις, η μαμά σου λέει "Μη ζητάς, μην πεις, μην κάνεις τίποτα".
Κάθομαι με την προ-προγιαγιά μου. Θέλω να κάνω μια ερώτηση.
Αυτό κάνουν τα παιδιά. Ερωτήσεις.
Τα παιδιά κάνουν ερωτήσεις. "Μαμά, τι υπάρχει στο διάστημα;"
Κοιτάς το παιδί σου και λες "Σκάσε, ρε".
Αλλά αυτό κάνουν τα παιδιά. Ρωτάνε διάφορα.
Κι είπα να ρωτήσω. "Προ-προγιαγιά, πόσων χρονών είσαι;"
Γιατί δεν ξέραμε. Δεν είχε χαρτιά.
Δεν ξέραμε αν ήταν 85 ή 85.000 ετών.
Δεν ξέραμε πόσο χρονών ήταν αυτή η γυναίκα. Και τη ρώτησα.
Και η καημένη άρχισε να δυσλειτουργεί.
Σε φάση "Είμαι… Είμαι…
Βασικά, είμαι…
Βασικά, γεννήθηκα…"
Σαν εισαγωγή σε βίντεο κλιπ. "Γεννήθηκα…"
Η καημένη.
Λέω "Όχι, πες το. Ποια χρονιά;"
Και λέει "Γεννήθηκα το 19-19.
Εσύ είσαι 20.
Εντάξει, γεννήθηκα το 19…
Το 1921".
"Το 1921;"
"Ποια είχες συμμαθήτρια; Την Χάριετ Τάμπμαν; Είσαι γριά!"
Κοίταξα τη μαμά μου
"Μαμά, πάμε να φύγουμε, ρε συ.
Δεν υπάρχουν λεφτά εδώ. Πάμε να φύγουμε, ρε".
Η μαμά μου είπε "Δεν πειράζει. Παίξε με τον ξάδερφό σου".
"Ποιον; Μαμά, ο τύπος είναι 46. Δεν μπορώ να παίξω μαζί του.
Αν πάμε στην παραλία, θα μοιάζει με παιδεραστής, μαμά".
Δεν κάνουμε δραστηριότητες στις διακοπές.
Έχω φίλους που κάνουν δραστηριότητες.
Εμείς οι μαύροι δεν κάνουμε τέτοια.
Είπε η δασκάλα "Όταν φτάσεις, να πας για σερφ".
Σέρφινγκ;
Οι μαύροι μετά βίας βρέχουμε τα πόδια μας.
Βάζουμε ένα δάχτυλο και λέμε
"Ναι, φτάνει τόσο. Δεν θα πάρω.
Μπα, κάτι έχει εκεί μέσα, ρε συ".
Λατρεύω τα ταξίδια, αλλά όχι τα αεροδρόμια.
Ξέρετε πώς είναι τα αεροδρόμια. Φρικτά.
Ειδικά όταν φτάνεις στην ασφάλεια.
Στο ΗΒ η ασφάλεια έχει μια παθητικο-επιθετική ευγένεια.
"Συγγνώμη, μπορείτε να σταθείτε στο σημείο; Ευχαριστώ".
Σκέφτεσαι "Είσαι ευγενικός ή κάνεις πλάκα; Σε ποιον μιλάς;"
Ακολουθούμε τους κανόνες. Στεκόμαστε στο σημείο.
Πρέπει να ανταποκριθούμε. Μας αρέσει η τελευταία λέξη.
"Συγγνώμη. Δεν είδα το σήμα που λέει να σταθώ εκεί. Λάθος μου".
Ο άλλος ανταποκρίνεται.
"Την επόμενη φορά που θα έρθετε στο αεροδρόμιο, η πινακίδα θα είναι εκεί.
Εγώ ευχαριστώ".
Γίνεται ένα πέρα δώθε
περίεργης βρετανικής παθητικο-επιθετικής ευγένειας.
Ο κανόνας στο Ηνωμένο Βασίλειο είναι να μην προκαλείς δράματα.
Κανείς δεν θέλει να προκαλεί δράματα. Γιατί θα υπάρξουν δράματα.
Το βλέπω στα μαγαζιά. Κόσμο να κλέβει Lurpak.
Σε φάση "Ρε, κλέβεις βούτυρο.
Εκεί έχουμε φτάσει; Σοβαρά;"
Το βρίσκω εντυπωσιακό.
Κοιτάμε μέχρι να μας δουν που κοιτάμε. "Τι κοιτάς, γαμώτο;"
"Τίποτα. Δεν κοιτάω τίποτα".
Σίγουρα κάποιοι σκέφτεστε "Όντως. Το βούτυρο είναι ακριβό. Κλέψ' το.
Δεν δουλεύουμε όλοι στο ITV, φίλε. Τι είναι αυτά που λες;"
Κάποιοι βάζετε μαργαρίνη στο ψωμί. Αηδία.
Ένα κομμάτι μου ήθελε να φύγει.
Ήθελα να φύγω από το ΗΒ, και να πάω να ζήσω στην Αμερική.
Πραγματικά.
Κοιτάξτε τις φάτσες σας. "Ρε φίλε. Θα μας εγκαταλείψεις;"
Αλλά μιλάω για το Χόλιγουντ.
Υπάρχει η Αμερική, υπάρχει και το Χόλιγουντ.
Δύο διαφορετικά μέρη.
Προφανώς, όταν είσαι στον χώρο μου, αν κάνεις σταντ απ,
κινηματογράφο, τηλεόραση,
εκεί θέλεις να πας.
Σε βάζουν σε βάθρο. Ναι.
Δεν κάνουμε τέτοια εδώ. Φερόμαστε σε όλους όπως είναι.
Βλέπουμε έναν σταρ. Ο Ίαν Μπιλ μπορεί να είναι εδώ απόψε.
Θα τον πούμε Ίαν Μπιλ. Έτσι δεν είναι;
Θα πάμε και θα του πούμε "Σε ξέρω, είσαι ο Ίαν Μπιλ!"
Ο καημένος θα πει "Ναι, εγώ είμαι".
Η πρώτη μας αντίδραση είναι να κάνουμε πλάκα.
"Ίαν, το θυμάσαι αυτό; Ίαν!
Δεν μου απομένει τίποτα!"
Αυτό…
Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε οι Βρετανοί.
Η Αμερική είναι αλλιώς. Δεν καταλαβαίνουν καν τη λέξη "πλάκα".
Ακόμα και η ασφάλεια του αεροδρομίου. Δεν αστειεύονται.
Η ασφάλεια του αεροδρομίου λέγεται TSA.
Ήταν ένας τύπος που πήγαινε πάνω κάτω στην ουρά,
κι έλεγε "Ακούστε όλοι!
Βγάλτε τα υγρά από τις βαλίτσες!
Βγάλτε ζώνες! Βγάλτε παπούτσια!"
Μια γριούλα 80 ετών κάνει "Δεν είμαι σίγουρη".
"Καθυστερείτε την ουρά, κυρία!"
Σκέφτηκα "Δεν τον φοβάμαι αυτόν".
Έτσι κάνουμε εμείς από το Νότιο Λονδίνο παγκοσμίως. Τι εννοείς;
Νόμιζα ότι μπορώ να τον αφοπλίσω με βρετανική γοητεία, έτσι;
Του λέω "Συγγνώμη, κύριε".
Με τη φανταστική βρετανική προφορά μου.
"Με συγχωρείτε, να σας ρωτήσω κάτι; Να βγάλω το βραχιόλι;
Μήπως ενεργοποιηθεί ο ανιχνευτής μετάλλων".
Ο τύπος με κοιτάει και κάνει
"Βγάζεις ζώνη και παπούτσια. Το iPad στον δίσκο".
"Άλλο λέω. Να βγάλω το βραχιόλι; Για τον ανιχνευτή μετάλλων;"
Ο τύπος τρελάθηκε.
"Ρε φίλε!
Δεν θα το ξαναπώ για εσάς, μαλάκες του Χάρι Πότερ!"
Δεν μου έχουν δείξει ποτέ τόση ασέβεια.
Μεταμορφώθηκα σε λευκή μεσοαστή στο σούπερ μάρκετ. Δεν έχετε ιδέα.
Άρχισα να λέω λέξεις που δεν λένε οι μαύροι.
"Τι; Αυτό είναι…
Αυτό είναι εξωφρενικό".
Οι μαύροι δεν λένε λέξεις τύπου "εξωφρενικό", εντάξει;
Έχουμε μαύρους εδώ μέσα.
"Τι είπε; Ιπποπόταμος; Τι είναι αυτό;
Λίον, σημείωσέ το, αδερφέ".
Δεν το λέμε.
Κανείς δεν έχει δει σε επεισόδιο του Top Boy
τον Ντουσέιν να δείχνει τα ναρκωτικά,
κι ο Σάλι να λέει "Εξωφρενικό. Πώς θα τα πουλήσουμε;"
Ναι, ήθελα να μετακομίσω στην Αμερική. Έχουμε ειδική μεταχείριση.
Δεν είμαι συνηθισμένος σε τέτοια.
Οι μαύροι Βρετανοί ηθοποιοί τα πάνε τέλεια έξω.
Ο Ντάνιελ Καλούγια, τα πάει φανταστικά, παίρνει Όσκαρ.
Ο Ντάμσον Ίντρις, η Σίνθια Ερίβο, τεράστια λίστα.
Οι μαύροι Βρετανοί που πάμε στο Χόλιγουντ έχουμε ειδική μεταχείριση.
Θα σας πω ένα παράδειγμα. Ακούστε τους χρονισμούς.
Πετάω την Τετάρτη για να γυρίσω μια εκπομπή.
Πετάω Τετάρτη πρωί.
Προσγειώνομαι Τετάρτη απόγευμα, δική τους ώρα.
Μόλις προσγειωθώ, έχω έξι αναπάντητες.
Παίρνω τον αμερικανικό αριθμό. Κάποιος σε πανικό,
"Θεέ μου, Μο Γκίλιγκαν.
Πρέπει να σε βάλουμε αύριο στις έξι το πρωί. Πειράζει;"
Λέω "Μια χαρά".
Πέμπτη πρωί πάω στο στούντιο. Ο πρόεδρος… ακούστε.
Έρχεται πρόεδρος του καναλιού.
Όλοι πανικοβάλλονται.
Η μαμά μου πάντα έλεγε "Να είσαι ο εαυτός σου.
Φέρσου στους άλλους όπως θέλεις να σου φέρονται".
Έρχεται απευθείας σ' εμένα. Ίσως ήταν για εκφοβισμό.
Λέει "Θεέ μου. Μο Γκίλιγκαν. Είμαι μεγάλος θαυμαστής".
"Ναι. Τι λέει, μπρο; Χάρηκα".
Κλασικά.
Ο τύπος λέει "Θεέ μου, χαιρόμαστε που σε έχουμε εδώ.
Να σε ρωτήσω, Μο Γκίλιγκαν, πώς περνάς εδώ;"
Λέω "Βασικά, είναι μακριά.
Προφανώς. H πτήση ήταν μεγάλη, αλλά δεν πειράζει.
Μου λείπει το παρεάκι, αλλά τι να κάνουμε;"
Κάνει ο τύπος "Θεέ μου.
Ολίβια, έλα εδώ". Ήταν η βοηθός.
"Ολίβια, έλα εδώ. Θεέ μου, άκου.
Του λείπει το γαλλικό παριζάκι".
Λέω "Όχι. Το παρεάκι. Οι φίλοι μου".
Βασικά… Κάνουμε πλακίτσα στο WhatsApp με τον χρόνο.
Αυτό είναι όλο". Ο τύπος ανησύχησε πολύ, "Θεέ μου".
"Ολίβια, γιατί δεν ξέραμε για… Τι σου λείπει;"
"Η πλακίτσα". "Πρέπει να πάρουμε πλακίτσα, εντάξει;
Δεν το ήξερα, Μο Γκίλιγκαν. Άκου τι θα κάνουμε.
Άκου. Δεν είναι σπουδαίο.
Μήπως να φέρουμε πέντε στενούς φίλους σου αύριο βράδυ
για να σου φέρουν πλακίτσα; Πώς σου φαίνεται;"
Σίγουρα δεν ήξερε ότι μεγάλωσα σε εργατικές κατοικίες.
Να φέρει τους φίλους μου σε 24 ώρες;
Ήθελα να του πω "Ξέχνα τους.
Δώσε μου τα λεφτά. Λες να με νοιάζει…
Λες να με νοιάζει η συναισθηματική υποστήριξη;"
Δεν λέγεται αυτό. Δεν είναι επαγγελματικό.
Έφερε τους φίλους μου. 24 ώρες μετά, πήγα να τους πάρω.
Δεν είχαν ιδέα.
"Αδερφέ. Τι τρέχει, ρε μπρο;"
Ένας δεν το πίστευε. "Λος Άντζελες, ρε!
Μοιάζει με το Grand Theft Auto, ρε".
Λέω "Πάμε να τους ευχαριστήσουμε". Έστω αυτό.
Πήγαμε στο γραφείο του.
"Να τα παιδιά. Σας ευχαριστούμε".
Ο τύπος δεν πίστευε ότι το κάναμε αυτό.
"Θεέ μου, Μο Γκίλιγκαν.
Αυτό είναι το παρεάκι.
Θεέ μου!
Είναι σαν το Top Boy. Μο, να σε ρωτήσω…
Μο, ποιο είναι το σχέδιο;
Πώς σκοπεύεις να πας με τα παιδιά στο στούντιο αύριο το πρωί;"
Λέω "Δεν ξέρω. Δεν πειράζει, αρκετά έκανες.
Θα πάρουμε Uber. Μην ανησυχείς".
Και κάνει "Uber; Αηδία.
Όχι!" Λέω "Τι εννοείς;"
Λέει "Άκου, Μο, είσαι στο Χόλιγουντ τώρα.
Πρέπει να σκέφτεσαι και να νιώθεις ανάλογα".
Λέω "Τι σημαίνει αυτό;" Λέει "Άκου.
Θα σου φέρουμε οδηγό.
Όπου θες να πας. Έχεις δικό σου προσωπικό οδηγό".
Λέω "Τι; Σοβαρολογείς;
"Ό,τι αγαπάνε τα παιδιά από το Σάμερχαους.
Εντάξει.
Εντάξει. Έγινε".
Μου πήρε οδηγό. Δεν είχα ποτέ οδηγό στη ζωή μου.
Τον έλεγαν Ντι Τζέι.
Εμφανίστηκε με γραβάτα, κοστούμι, γυαλιστερά παπούτσια, ραφή στο παντελόνι.
Στην ηλικία μου. Ίσως μου έριχνε δύο, τρία χρόνια.
Ανοίγω την πόρτα, κι αρχίζει "Τι λέει, αφεντικό;
Πού θες να πάμε, αφεντικό; Για αξιοθέατα; Για καφέ;
Γυμναστήριο, αφεντικό; Τι θες να κάνεις πρώτα;"
Λέω "Όπα, μπρο. Μη με λες αφεντικό.
Είσαι ελεύθερος τώρα. Δεν ξέρω τι έγινε
πριν έρθω εδώ, εντάξει;
Ανήκεις στο παρεάκι τώρα. Είσαι δικός μας".
Λέω "Nτι Τζέι, πού να πάμε;
Κάποιοι έχουν κανονικές δουλειές 9 με 5. Πού μπορούμε να βγούμε;"
Ο Ντι Τζέι λέει "Μην ανησυχείς, φίλε. Ξέρω κάποιον".
Πιάνει το κινητό του…
"Ναι.
Ναι.
Ναι, είναι σε φάση Βρετανοί.
Ναι.
Όχι, όχι ο Γκόρντον Ράμσεϊ.
Είναι σε φάση…
Είναι μάγκες σε φάση Ίντρις Έλμπα. Ναι.
Εντάξει, έγινε". Κλείνει το τηλέφωνο.
Ρωτάω "Ποιον πήρες;"
Μου λέει "Άκου, φίλε,
έδωσα τον αριθμό σου στον πιο περιζήτητο προμότερ εδώ.
Θα σου στείλει μήνυμα".
Ωραία. Οπότε, έλαβα μήνυμα από τον προμότερ.
Και μου λέει ο τύπος "Τι γίνεται;
Θέλω ένα όνομα για το τραπέζι".
Έστειλα το όνομά μου. Μο Γκίλιγκαν. Εντάξει;
Ευχαριστώ. Κάνω μόνος μου τα κασκαντερικά. Ευχαριστώ πολύ.
Ούτε ο Τζάκι Τσαν.
Έστειλα το όνομά μου. Ακούστε.
Μετά απαντάει με εμότζι φωτιάς μόνο.
Το δείχνω στα παιδιά. "Μπερδεύτηκα λίγο".
Ένας κολλητός μου λέει "Είσαι διεθνής. Το ξέρει, ρε μπρο".
Μετά απαντάει πάλι.
Λέει "Μπα, περίμενε, λες ψέματα. Δεν είσαι ο Μο Γκίλιγκαν".
Απαντάω "Και ποιος Μο λες να είμαι, μπρο;
Ποιος; Ο Μο Φάρα; Ο Μο Σαλάχ;
Με ποιον Μο με μπέρδεψες;"
Λέει "Όχι, δεν είσαι ο Βρετανός κωμικός Μο Γκίλιγκαν".
Ειλικρινά, ήμουν σε φάση "Τόσο γνωστός είμαι εδώ;"
Απαντάει πάλι. "Όχι, λες ψέματα. Το ακύρωσα".
Είπα "Πάρε με τώρα". Την είδα πολύ αμυντικά. Νότιο Λονδίνο.
Είπα "Πάρε τώρα".
Και με παίρνει.
Απαντάω με εχθρικό ύφος. Λέω "Γιο".
Κι ακούω τον τύπο…
"Ρε δικέ μου, Μο Γκίλιγκαν.
Γιατί δεν μου είπες ότι ήσουν στο Λος Άντζελες;
"Δεν…
"Δεν είχα το τηλέφωνό σου, φίλε".
Λέει "Άκου, φίλε, έλα στο κλαμπ όποτε θες".
Κλείνει το τηλέφωνο. Έχουμε μπερδευτεί.
Ντυνόμαστε. Πάμε στο κλαμπ.
Και, μιλάμε, απέξω είναι οι πάντες.
Έχει ράπερ απέξω.
Έχει παίκτες του ΝΒΑ. Μέχρι και εμπόρους ναρκωτικών.
Όλοι απέξω προσπαθούν να μπουν μέσα.
Σκέφτηκα "Πώς θα μπούμε εμείς στο κλαμπ;"
Ρωτάω "Ποιο είναι το πρωτόκολλο;
Παρκάρουμε απέναντι; Πώς λειτουργεί η φάση;
Θα πάμε μέσα; Θα φέρεις φαγητό; Να σου στείλω μήνυμα;"
Ο Ντι Τζέι λέει "Άκου, φίλε, θα περιμένω εδώ έξω όλη νύχτα".
Είπα "Τι; Αν μπούμε μέσα και περνάμε σούπερ,
εσύ θα περιμένεις εδώ;"
Και μου λέει "Ναι, όλη νύχτα".
Ειλικρινά, ένιωσα πολύ άσχημα γι' αυτόν τον τύπο.
Όχι οι φίλοι μου.
"Εντάξει, γεια. Πάμε. Χέσ' τον. Πάμε".
Είπα "Ντι Τζέι, έλα μαζί μας. Να κάνουμε έστω αυτό για σένα".
"Σίγουρα, αφεντικό; Μπορώ να έρθω μαζί σας;
Σίγουρα, αφεντικό; Το εννοείς;"
"Μη με λες αφεντικό. Δεν είμαστε στο Django. Έλα στην παρέα μας".
Πηγαίνουμε στο κλαμπ. Είμαστε απέξω. Όλοι προσπαθούν να μπουν.
Πώς θα μπούμε εγώ, πέντε φίλοι μου κι ένας οδηγός σε ένα κλαμπ
με τόσο σπουδαίους τύπους να είναι απέξω;
Σκέφτηκα, ξέρεις κάτι; Δεν θα κάτσω να ντροπιαστώ.
Γράφω στον προμότερ. "Σ' ευχαριστώ πολύ
που έκλεισες το τραπέζι τόσο γρήγορα,
αλλά θα το αφήσουμε καλύτερα. Πάμε για ποτό στη γωνία. Τα λέμε".
Κι έστειλα το μήνυμα.
Ακούστε, σας το ορκίζομαι στη ζωή της μητέρας μου, έτσι;
Στέκεται εκεί πάνω.
Αν λέω ψέματα, θα πει "Ωχ, τι έπαθα, που να πάρει".
Έστειλα το μήνυμα, και μετά το μόνο που ακούστηκε
ήταν μια φωνή από το κλαμπ να λέει…
"Πίσω όλοι!
Περνάει ο Μο Γκίλιγκαν".
Για πρώτη φορά, σκέφτηκα
"Υπάρχουν δύο Μο Γκίλιγκαν εδώ μέσα απόψε. Τι κουλό;"
Ένας φίλος μού δίνει μια στα πλευρά.
Λέει "Για σένα λέει".
Γαργαλιέμαι εύκολα, οπότε κάνω…
Λέω "Μην το κάνεις αυτό, ρε μπρο. Προσπαθώ να είμαι κουλ".
Πάμε στην ουρά. Και γίνεται το πιο παράξενο.
Καθώς πάμε στην ουρά,
αρχίζουν να χωρίζουν, σαν να ήμουν ο Μωυσής.
Οπότε καθώς περπατάω, πλησιάζω.
Έχω τους φίλους μου πίσω σε φάση
"Τι; Για σένα λένε, έτσι;"
"Τσιλάρετε. Δεν φτάσαμε ακόμα εκεί".
Πλησιάζουμε.
Ακούω κάτι κορίτσια στην ουρά να λένε
"Ξέρω ποιος είναι".
Λέω "Ψέματα. Δεν παίζει η εκπομπή μου εδώ.
Σε παρακαλώ".
Ήταν κι ένας δίμετρος παίκτης του ΝΒΑ.
Με εμποδίζει, οπότε λέω ταπεινά "Συγγνώμη, φίλε, προσπαθώ να περάσω".
Έκανε ότι δεν με άκουγε ούτε με έβλεπε.
"Δεν ξέρω ποιος είναι".
Λέω "Συγγνώμη, μπρο. Προσπαθώ να περάσω".
"Δεν τον ξέρω".
Ο προμότερ λέει "Έλα!"
Λέω "Είναι άλλος μπροστά μου".
Ο προμότερ κάνει "Εσύ, κάνε πίσω!
Περνάει ο Μο Γκίλιγκαν".
Μιλάμε, πέρασα μπροστά από τον τύπο σε φάση Λεμπρόν Τζέιμς.
Είπα "Να περάσω, μπρο.
Να περάσω, μπρο".
Πάμε μπροστά, ανοίγουν το μαραφέτι.
Περνάμε.
Δεν μας έψαξαν.
Ο δικός μου λέει "Έχω μια σακούλα χόρτο στον κώλο".
Καθώς περνάμε, ακούμε κάποιον να φωνάζει.
Σκέφτομαι "Θα μας διώξουν".
Βγήκε ο μάνατζερ.
Λέει "Θεέ μου, ο Μο Γκίλιγκαν.
Τι χαρά που σε έχουμε εδώ. Ευχαριστώ που διάλεξες το κλαμπ μου.
Χρειάζομαι δύο πράγματα πριν μπείτε.
Πιστωτική κάρτα και ταυτότητα. Γίνεται;"
Λέω στους δικούς μου "Κερνάω". Δίνω κάρτα και ταυτότητα.
Το πρόβλημα στο Χόλιγουντ
είναι ότι οι άνθρωποι θέλουν να συνδεθούν όταν μαθαίνουν από πού είσαι.
Ενίοτε λένε άσχετα πράγματα.
Ο ιδιοκτήτης του κλαμπ ήταν σε φάση "Θεέ μου, περίμενε. Είστε από το Λονδίνο;"
Είπα "Ναι".
"Θεέ μου, αυτό κι αν είναι τρελό.
Πήγα με τη γυναίκα μου στη Βαρκελώνη πέρυσι. Ναι.
Ναι".
Ο δικός μου λέει "Δεν είναι καν…" "Σκάσε".
"Ναι, φίλε".
Μετά μας συνοδεύουν στο κλαμπ.
Πάμε στον χώρο μας. Βλέπω κάποιους από το Λονδίνο.
Με βλέπουν. "Τι έγινε; Είσαι ο Μο, έτσι;
Αυτός είσαι;" Για να πω την αλήθεια, χάρηκα.
Ήμουν σε φάση "Άσ' τα, μπρο, άσ' τα".
Λέω "Ακούστε, έχω τραπέζι. Ελάτε".
Λένε "Σίγουρα;" Λέω "Ελάτε". Οπότε, πάμε στον χώρο.
Ήταν πολύ στενά. Δεν ήταν μεγάλος χώρος.
Δώδεκα μαύροι σ' ένα στενό μέρος να προσπαθούν να χορέψουν.
Ακουμπούσαν οι αγκώνες, τα χέρια μας. Σκέφτηκα ότι δεν πειράζει.
Αν πέθαινα απόψε, στο Χόλιγουντ με τους φίλους μου, θα ήμουν ευτυχισμένος.
Μετά έρχεται ο προμότερ. Λέει "Δικέ μου, Μο Γκίλιγκαν.
Τι τρέχει;" Λέω "Άκου, ευχαριστώ πολύ.
Εκτιμώ πολύ που το κανόνισες τελευταία στιγμή.
Σ' ευχαριστώ πολύ,".
Λέει "Πώς το βρίσκεις;"
"Το βρίσκω τέλειο. Είναι λίγο στενά, αλλά είναι αυτό που είναι".
"Τι;"
"Είναι λίγο στενά εδώ, αλλά εντάξει".
"Τι; Όχι. Μόνο το καλύτερο για σένα. Ακολούθησέ με".
Αρχίζει να προχωράει, σπρώχνοντας.
Ο δικός μου λέει "Ποιος νομίζει ότι είσαι;"
"Δεν ξέρω, ο Μοχάμεντ Άλι. Δεν ξέρω τι συμβαίνει εδώ".
Μετά μας πάνε σε έναν άλλο χώρο που ήταν σε φάση VVVIP.
Γι' αυτό λέω ότι το Χόλιγουντ είναι τρελό μέρος.
Ήταν ένας τύπος εκεί. Με οχτώ γυναίκες.
Ο προμότερ τού λέει
"Φίλε μου, συγγνώμη, αλλά πρέπει να φύγεις".
Ο τύπος προφανώς φρίκαρε.
"Τι εννοείς ότι πρέπει να φύγω; Ποιος σκατά είσαι;"
Κάθε φορά που το έλεγε, το ένιωθα σαν σφαίρα στον εγωισμό μου.
"Ποιος είσαι εσύ;"
Τον κοίταξα. Με κοίταξε. Έκανα…
"Έχεις δει το Masked Singer UK; Όχι;
Όχι;"
Ο προμότερ λέει "Θα σου φέρω την καλύτερη σερβιτόρα μου, τη Λίμπερτι.
Θα σας φροντίσει όλους".
Έρχεται λοιπόν η Λίμπερτι.
Η τύπισσα ήταν γύρω στο 1,80. Σαν μοντέλο της Victoria's Secret.
Φορούσε κορσέ, μπότες μέχρι πάνω, και στρινγκ.
Μ' ακούσατε;
Κορσέ, μπότες μέχρι πάνω, και στρινγκ.
Στο κλαμπ. Εντάξει;
Άρα, όποτε έβαζε το πόδι της κάπου,
Κλειτο-Μπανγκ και καθάρισες, έξω τα χειλάκια.
Δεν έχετε ιδέα τι σας λέω.
Δεν ήταν έτσι στα κλαμπ παλιά.
Ερχόταν η κοπέλα στο Tiger Tiger,
"Όλα καλά; Σφηνάκια; Jägerbomb;
Φώναξέ με, αν θες Jägerbomb".
Η τύπισσα με πλησιάζει. Με μια λίστα.
Λέει, "Γεια, Θεέ μου. Τι τρέχει, Μο Γκίλι;"
Κάνω "Ποια είναι αυτή, μπρο;"
Λέει, "Πρέπει να διψάτε πολύ. Θα σας φέρω ποτά".
Ανοίγω το μενού. Φωτίζει. Είναι ψηφιακό.
Έχει όλες τις τιμές. Κοιτάζω τις τιμές.
Και καθώς κοιτάζω το μενού…
το μενού με κοιτάζει κι αυτό.
Δεν θα κάτσω εδώ, μπροστά σε 15.000 ανθρώπους,
να κάνω ότι δεν τα πάω καλά οικονομικά.
Αλλά σας ορκίζομαι,
κοιτούσα τις τιμές των ποτών,
και άρχισα να κάνω ερωτήσεις.
Αναρωτιόμουν "Κάνω επενδύσεις σε μετοχές αυτών των εταιριών;"
"Τι τιμές είναι αυτές, ρε;"
Κοιτάζω τους φίλους μου. Δεν με κοιτάνε.
Έγιναν όλοι αρχιτέκτονες. "Πολυέλαιος είναι εκεί πάνω;
Είναι δύο πολυέλαιοι. Πώς τους έβαλαν εκεί πάνω;
Πώς τα κατάφεραν;"
Κοιτάζω έναν δικό μου. Όλοι έχουμε έναν τσίπη στην παρέα.
Λέω "Κοίτα πόσο κάνει αυτό".
Με κοιτάει. Λέει "Ρε.
Ξέρεις πόσα μπουκάλια παίρνουμε στο Costco;"
Η Λίμπερτι λέει "Συγγνώμη, Μο Γκίλι". "Κάνε λίγο γρήγορα. Συγγνώμη".
Σκέφτηκα "Ποιον να εντυπωσιάσω; Κανείς δεν με ξέρει εδώ στο Χόλιγουντ".
Λέω "Μια χαρά". Πήρα το πιο φτηνό πακέτο στη λίστα.
Η Λίμπερτι κάνει "Να σου πω πώς πάει εδώ.
Αυτό είναι το βασικό μας πακέτο.
Δεν έχει φώτα, σόου, βεγγαλικά, ταμπέλα. Πειράζει;"
Λέω "Εντάξει, μην ανησυχείς". Φεύγει.
Επιστρέφει δύο λεπτά αργότερα με έναν κουβά.
Έναν κουβά, δύο σαμπάνιες, μία βότκα κι ένα κονιάκ.
Λέω "Μια χαρά, όλα καλά".
Ο χολιγουντιανός τρόπος ζωής χτύπησε πρώτα τους φίλους μου.
Ο φίλος μου πήρε μια σαμπάνια,
άρχισε να το μοιράζει σαν τον Μυστικό Δείπνο.
"Ναι, έλα. Πάρε. Ναι.
Όχι, φέρε τον φίλο σου. Όλα καλά".
Σοβαρά τώρα. Δεν είμαι φραγκοφονιάς,
αλλά έβλεπα κάθε ποτήρι και μετρούσα.
"Τουλάχιστον 95 δολάρια αυτό το ποτήρι.
Να πιούμε το άλλο μισό; Χέσ' το. Ας το βάλω πίσω".
Το βάζω πίσω.
Αλλά κάτι μέσα μου είπε "Όχι, ας το απολαύσουμε".
Δεν ζω συχνά τέτοιες στιγμές, πόσο μάλλον οι φίλοι μου.
Οπότε άρχισα να το απολαμβάνω.
Και βλέπω τους παίκτες του ΝΒΑ να παίρνουν το πακέτο τους.
Τι θέαμα! Είχαν βεγγαλικά, όλο το σόου.
Είχαν και ταμπέλα. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Η σερβιτόρα τους κρατάει ταμπέλα. Μας κοιτάει.
Είναι σε φάση… Με την ταμπέλα τους, έτσι;
Αναρωτιέμαι τι να λέει η ταμπέλα. Όλοι στην πίστα κάνουν…
Κοιτάω την ταμπέλα. Τι λέει;
Την κοιτάω και λέει "Τα αγόρια του ΝΒΑ είναι εδώ".
Και τι λέει από κάτω;
"Φτωχαδάκια του Λονδίνου, άντε να μας πιάσετε".
Δεν μπορεί να λέει για μας.
Δεν είμαστε τα φτωχαδάκια του Λονδίνου, έτσι;
Και πάει ο Ντι Τζέι στο μικρόφωνο, και λέει "Φίλε.
Φώναξαν το Λονδίνο.
Ξέρετε ότι φώναξαν τον δικό μου, τον Μο Γκίλιγκαν!"
Γυρνάει όλο το κλαμπ και με κοιτάει.
Σκέφτομαι "Πώς τολμάς; Ήμουν στο Celebrity Bake Off. Πώς τολμάς;"
Είπα "Μπα, ξέχασέ το. Ας πάρω κι άλλα ποτά".
Τα παιδιά λένε "Μην το κάνεις. Αυτό θέλουν.
Πόλεμος ποτών. Να ξοδέψεις λεφτά. Αυτό θέλουν.
Έγκλημα μαύρου εναντίον μαύρου".
Λέω "Κάτσε, περίμενε.
Πού ήταν αυτή η ενέργεια
όταν κοιτούσατε πολυελαίους και λέγατε για το Costco;"
Λέω "Ξέχνα το, φίλε. Κάτσε λίγο να…"
Και κοιτάω το μενού
να δω τι μπορώ να πληρώσω, τι δεν μπορώ,
τι μπορώ να μεταφέρω από λογαριασμούς,
τι όριο έχω… Γιατί αυτό κάνουμε.
Αν ξέρουμε ότι θα ξοδέψουμε πολλά,
σκεφτόμαστε "Τι να πουλήσω αύριο;
Πόσα θα μου δώσουν για ένα PS5 στο CeX όταν γυρίσω;"
Αυτά κάνουμε όταν είναι να ξοδέψουμε υπερβολικά.
Το κοιτάζω λοιπόν, να δω τι μπορώ να πληρώσω.
Τότε, ο Ντι Τζέι ξαναπάει στο μικρόφωνο.
Λέει "Φίλε.
Φώναξαν το Λονδίνο.
Τι θα έλεγε ο Skepta;"
O Skepta;
Τι σχέση έχει ο Skepta μ' αυτό;
Έχω πιεστεί, σκέφτομαι "Γαμώτο, θα με βγάλουν στο Link Up TV αύριο".
Κοιτάζω το μενού. Βλέπω ένα πράγμα.
Το λένε Διαμαντένιο Μαύρο Πακέτο.
Λέω "Δώσε μου αυτό".
Δεν είχε τιμή. Έγραφε ΤΚΑ.
Δεν ξέρω τι είναι ΤΚΑ. Είμαι δυσλεξικός.
Μάλλον "Ταπί Κατά την Άφιξη". Αυτό το πακέτο παίρνω.
Φεύγει η Λίμπερτι.
Δέκα λεπτά. Ούτε μπουκάλια, ούτε ποτά, ούτε βεγγαλικά.
Σκέφτομαι "Τους απατεώνες!"
Από το πουθενά, μιλάμε,
ο Ντι Τζέι σταματά τη μουσική στο κλαμπ.
Μετά σβήνει τα φώτα στο κλαμπ.
Σβήνουν όλα τα φώτα.
Δεν παίρνεις δύο Netflix special τζάμπα, αδερφέ.
Και παίρνει το μικρόφωνο. "Φίλε!
Φώναξαν το Λονδίνο.
Φώναξαν τον Μο Γκίλιγκαν.
Μο Γκίλιγκαν, Μο Γκίλιγκαν.
Αλλά δεν ήξερα, δεν ήξερα, δεν ήξερα".
Δεν είχε καν εφέ. Έκανε την ηχώ με το στόμα του.
"Δεν ήξερα. Δεν ήξερα. Δεν ήξερα…
ότι θα γύριζε τη φάση έτσι.
Έτσι, έτσι, έτσι…"
Οπότε σκέφτομαι "Τι λες, ρε γαμώτο;"
Κοιτάζω τη Λίμπερτι. Είναι κοντά στην κουζίνα.
Κοιτάζω τη Λίμπερτι και κάνω "Τι τρέχει εδώ;"
Έρχεται η Λίμπερτι "Ένα λεπτό. Σ' έχω φτιάξει".
Και φοράει μανδύα με μάσκα.
Σκέφτομαι τι περίεργη φάση Ιλουμινάτι P. Diddy
θα γίνει εδώ απόψε στο Χόλιγουντ.
Και λίγο πριν σκεφτώ καν,
αρχίζει να παίζει η μουσική στο κλαμπ.
Βγαίνει η Λίμπερτι.
Δεν χαμογελάει, τα μάτια της είναι ορθάνοιχτα.
Προχωράει κάπως περίεργα, έτσι όπως πάει μόνη της.
Βγαίνει η Λίμπερτι περπατώντας έτσι.
Σε φάση…
Πίσω από τη Λίμπερτι, είναι άλλες δύο χορεύτριες,
χορεύοντας παράξενα. Κι αυτές με μανδύες.
Σε φάση…
Ακούστε, παιδιά.
Πίσω από τη Λίμπερτι, είναι τέσσερις Σαμοανοί σωματοφύλακες.
Κρατάνε κάτι,
αλλά δεν βλέπουμε τι.
Αλλά βγαίνουν, με τον ίδιο παράξενο χορό.
Έρχονται…
Κι αναρωτιέμαι τι κατσίκα θα θυσιάσουν σ' αυτό το γαμωκλαμπ.
Και όλοι οι Σαμοανοί σωματοφύλακες κάνουν…
Και μετά σηκώνουν κάτι. Δεν βλέπαμε τι.
Ξέρετε τι σήκωσαν;
Σήκωσαν ένα φέρετρο με 25 μπουκάλια σαμπάνια μέσα.
Μετά αρχίζουν να προχωράνε προς στον χώρο μας έτσι.
Προφανώς, οι δικοί μου έχουν αρχίσει να φρικάρουν.
"Τι; Τι;
Μο! Για μας είναι αυτό;
Είναι για μας;
Στη ζωή της μάνας, στο όνομα του Αλλάχ, για σένα είναι;
Μο, άκου, αν δεν είναι για μας,
στη ζωή της μάνας μου, ειλικρινά, θα σε βαρέσω.
Μο, πες μου, για σένα είναι;"
Πήρα όλα τα εύσημα.
Ήμουν σε φάση "Κάποιες φορές, πρέπει να το κάνεις".
Δεν ντρέπομαι να σας το πω, αλλά άρχισα να χάνω τον εαυτό μου.
Άρχισαν να βάζουν ένα ένα όλα τα μπουκάλια στο τραπέζι μας.
Σαν έμπορος ναρκωτικών ήμουν.
Ο ενθουσιασμός μου άρχισε να ξεπροβάλλει. Ήμουν σε φάση…
Πήγα κατευθείαν στους παίκτες του ΝΒΑ.
Λέω "Τι;
Τι;
Αυτό κάνουμε, ρε μπρο".
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, έχασα τον εαυτό μου.
Δεν έχετε ιδέα. Δεν το έχω ξαναπάθει.
Δεν ήξερα ποιος είμαι.
Ένας παίκτης του ΝΒΑ λέει "Πρέπει να μάθω. Πώς σε λένε;"
Λέω "Μην ανησυχείς για το όνομά μου".
Είπε "Βρετανέ, δεν το 'χω ξαναδεί, φίλε. Πώς σε λένε;"
Είπα "Μην ανησυχείς για το όνομά μου, γαμώτο!"
Λέει "Βρετανέ, ποιος είσαι;" Λέω "Εγώ;"
Λέει "Εσύ". Λέω "Εγώ;"
Λέω "Είμαι… Είμαι…
ο Ντουσέιν, μπρο".
"Πουλάμε ναρκωτικά!"
Οι φίλοι μου λένε "Όπα. Δεν το κάνουμε αυτό, αδερφέ.
Είμαι πληροφορικάριος. Πάω για απόλυση".
Για πρώτη φορά στη ζωή μου, έχασα τον εαυτό μου.
Μην παρεξηγηθώ, έχω ξαναμεθύσει, αλλά ποτέ δεν έχασα τον εαυτό μου.
Μοίραζα στον κόσμο σαμπάνιες σαν να ήμουν η Όπρα.
"Ένα μπουκάλι για σένα, ένα για σένα, για όλους".
Έχασα τον εαυτό μου.
Έδωσα σαμπάνια μέχρι και στον Ντι Τζέι, τον οδηγό.
"Πάρε ένα μπουκάλι σαμπάνια".
"Όχι, φίλε. Όχι, δεν πίνω σαμπάνια".
Λέω "Τι απέγινε το 'μαζί μέχρι τέλους;' Ζήσε τη ζωή, φίλε".
Λέει "Δεν το πίνω αυτό".
Λέω "Τι πίνεις; Πες". Λέει "Μου αρέσει η τεκίλα".
Είπα "Άκου, Λίμπερτι, έλα εδώ.
Από δω ο Ντι Τζέι, ο καλύτερος οδηγός.
Φέρ' του ένα μπουκάλι τεκίλα".
Μου έδωσε ένα μεγάλο μπουκάλι σαν βάζο.
Του έδωσα το μπουκάλι. Ακούστε.
Ο Ντι Τζέι αρχίζει να κλαίει στο κλαμπ.
Σ' αυτήν τη φάση, κάνει "Ρε φίλε.
Όχι, ρε φίλε.
Κανένας πελάτης μου δεν μου έχει φερθεί όπως όλοι εσείς".
Λέω "Άκου, Ντι Τζέι, είσαι στο παρεάκι τώρα.
Είσαι οικογένεια".
Μου λέει "Σίγουρα;" Λέω "Ναι, είσαι οικογένεια.
Δώσε και σ' εμένα ένα μπουκάλι".
Είχα ένα μπουκάλι, είχα κι εγώ.
Ο Ντι Τζέι λέει "Πες κάτι αλήτικο απ' τα μέρη σου".
Δεν είμαστε αλήτες, ρε παιδιά.
Ό,τι έλεγα δεν ήταν αλήτικο. Λέει "Πες κάτι". Λέω
Autoglass αντικαθιστά
Autoglass επισκευάζει
Ο Ντι Τζέι το λάτρεψε. "Αντικαθιστά το τζάμι. Ναι.
Έχει τρύπες από σφαίρες το τζάμι". "Ό,τι πεις.
Ράγισμα από πέτρα είναι, αλλά αν σε φτιάχνει…"
Άρχισα να χάνω τον εαυτό μου.
Θα μπορούσα να συνηθίσω τον τρόπο ζωής του Χόλιγουντ.
Με τους φίλους μου, να περιβάλλομαι από όλους αυτούς,
να πίνω σαμπάνιες.
Τότε λέει ένας παίκτης του ΝΒΑ "Ρε φίλε.
Να κάνουμε πρόποση για τον δικό μου, τον Ντουσέιν".
Όλο το κλαμπ κάνει
"Ντουσέιν! Ντουσέιν!"
Σκέφτηκα "Θεέ μου". Ακούστε.
Ήταν μία από τις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.
Ποιες παραστάσεις, ποια βραβεία BAFTA.
Εκείνη τη στιγμή, είπα "Αυτό είναι…"
Ποια γέννησή μου; Δεν ήμουν εκεί γι' αυτό.
Ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές μου. Ήπιαμε σφηνάκι.
Από τις καλύτερες στιγμές.
Είπα "Λίμπερτι, έλα, σφηνάκι. Φέρνεις την απόδειξη;"
Πίνω το τελευταίο. Είμαι τσίπης. "Πλήρωσα γι' αυτό.
Βάλε ένα μπουκάλι σαμπάνια στην τσέπη. Πήγαινέ το σπίτι, μπρο".
Φοβερή στιγμή. Και μετά έρχεται η Λίμπερτι.
"Ευχαριστώ για την απόδειξη. Εσύ, πήγαινε μαζί του, εσύ…"
Έχετε μεθύσει ποτέ τόσο που να προσπαθείτε να ξεμεθύσετε λογικά;
Εκεί που προσπαθείς να τρίψεις το μέτωπό σου…
Αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι συμβαίνει.
Ότι είχα όλα τα κουμπιά ξεκούμπωτα.
Δεν έχετε ιδέα. Όλα τα κουμπιά ξεκούμπωτα.
Μέχρι κι ο αφαλός μου ήταν έξω.
Ο αφαλός μου λέει "Ρε, έχεις ξεφύγει. Είσαι ό,τι να 'ναι σήμερα".
Κοιτάζω την απόδειξη.
Λέω "Συγγνώμη, Λίμπερτι…
Λοιπόν…"
Λέει "Θεέ μου, Μο Γκίλι. Ποιο είναι το πρόβλημα;"
Λέω "Εντάξει, συγγνώμη.
Προσπαθώ να καταλάβω. Τιμή του φόρου, φιλοδώρημα.
Πόσο κάνει αυτό το μπουκάλι;"
Η Λίμπερτι λέει "Για να δούμε. Φόρος, φιλοδώρημα…
Λοιπόν, ένα μπουκάλι Casa Azul, αυτό το μπουκάλι κάνει…
Μια χαρά. Μόνο 5.000 δολάρια".
Χωρίς το μπουκάλι για μένα, το πακέτο νούμερο ένα, το νούμερο δύο.
Κοιτάω την κοπέλα, τη Λίμπερτι. Λέω "Ναι.
Γι' αυτό σε λένε γαμω-Λίμπερτι".
Και μετά λέω "Λοιπόν…"
Όσο το κοιτάω, λέει "Ποιο είναι το πρόβλημα;"
Λέω "Αυτό είναι…" Λέει "Τι είναι, Μο Γκίλι;"
"Αυτό είναι…" Λέει "Μίλα ειλικρινά". Λέω "Είναι
εξωφρενικό. Τέρμα εξωφρενικό".
Έγινε από μια από τις καλύτερες βραδιές της ζωής μου
σε μια από τις χειρότερες.
Φυσικά μπορούσα να το πληρώσω, αλλά ταυτόχρονα σκεφτόμουν
"Πω πω, τέτοια κατηφόρα θα πάρει η ζωή μου;
Από το Χόλιγουντ, τις καλύτερες εμφανίσεις,
το δικό μου σόου, βραβείο BAFTA
θα παίξω στο Χρέη και Κατασχέσεις;
Δεν το παρουσιάζω. Είμαι στην εκπομπή.
Σκέφτηκα
"Άκου, είπα ότι θα είμαι ειλικρινής".
Ξέρεις, σκέφτηκα
"Ξέρω πώς θα πάρω πίσω τα λεφτά. Χέσ' το.
Θα κάνω ένα OnlyFans αύριο". Το είπα στο μυαλό μου.
"Θα βγάλω τα λεφτά σε 24 ώρες".
Δεν θα χάσω χρόνο.
"Πάμε. Τετάρτες κωλοτρυπίδας. Ας πούμε για συμβουλές".
Σκέφτηκα "Θεέ μου, είναι το πιο ηλίθιο πράγμα
που έχω κάνει σε όλη μου τη ζωή".
Τότε σκέφτηκα "Δεν πειράζει. Δεν πλήρωσα ακόμα.
Είχα δώσει κάρτα και ταυτότητα στον μάνατζερ.
Το κινητό μου δονείται. Σκέφτομαι "Τι είναι αυτό;"
Η μαμά μου στέλνει να δει τι κάνω;
Κοιτάζω το κινητό μου, η συναλλαγή ολοκληρώθηκε.
Είχαν περάσει την κάρτα. Άρχισα να αμφισβητώ το τραπεζικό σύστημα.
"Με δουλεύετε;
Πώς το αφήσατε να περάσει από την υπηρεσία εντοπισμού απάτης
όσο είμαι στο εξωτερικό;
Δεν μου δίνετε κωδικό πρόσβασης ούτε τίποτα.
Ναι, όμως, αν είμαι στο μαγαζί κι αγοράζω χλωρίνη και μπισκότα,
θέλεις να με φέρεις σε δύσκολη θέση; "Εσύ είσαι; Ναι ή όχι;"
"Εγώ είμαι, φίλε".
Η χειρότερη νύχτα της ζωής μου.
Φρικτή. Σε σημείο που ξύπνησα το επόμενο πρωί.
Οι φίλοι μου λένε "Μπρο, συγγνώμη που σε ξυπνήσαμε.
Αλλά θέλουμε να σου πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ".
Λέω "Δεν χρειάζεται…" Λέει "Όχι, μπρο.
Δεν έχεις ιδέα, μπρο.
Χθες ήταν μια από τις καλύτερες βραδιές της ζωής μου".
Λέω "Μα, έχεις παιδιά".
"Χέσ' τα παιδιά. Δεν μου αρέσουν.
Μεταξύ μας, ο μικρός είναι σατανικός. Δεν μου αρέσουν.
Άκου, ως φίλοι σου, θέλαμε να σε ξυπνήσουμε.
Ξέρουμε για τον λογαριασμό.
Θέλαμε να πούμε 'Δεν θα ξαναζήσουμε αυτήν τη ζωή'.
Ως αληθινοί φίλοι σου,
θέλαμε να σου πούμε ευχαριστώ, Μο Γκίλιγκαν.
Το εκτιμούμε πολύ".
Είχα μια υπέροχη συζήτηση με τους φίλους μου.
Γιατί γι' αυτό το κάνεις.
Τα λεφτά έρχονται και φεύγουν. Οι φίλοι είναι η οικογένεια που επιλέγεις.
Ναι, είναι αλήθεια.
Μην εγκαταλείπετε τους φίλους σας.
Είναι η οικογένεια που επιλέγετε.
Ένας φίλος λέω "Ξέρω κάτι που θα σου φτιάξει τη διάθεση.
Όλοι μας τσοντάραμε. Και κοίτα.
Σου πήραμε έναν καφέ και ένα μάφιν."
Ορκίζομαι στη ζωή μου,
κοιτάω τους φίλους μου και λέω
"Ελπίζω να πέσει το αεροπλάνο σας. Πιστεύετε ότι φτάνει αυτό;"
Ήταν σε άλλη φάση της ζωής μου.
Ήταν πριν από τριάμισι χρόνια, και ήμουν ελεύθερος.
Δεν μου άρεσε να είμαι ελεύθερος.
Αλλά έπρεπε να πάω σ' έναν γάμο. Πήγα μόνος.
Ξέρετε τώρα. Βάζουμε τα συναισθήματά μας σε κουτάκια.
Βλέπεις όλο αυτό το ειδύλλιο.
Οι άντρες δεν νοιάζονται.
Υπάρχουν δύο είδη ρομαντισμού. Τα νέα ζευγάρια, έτσι;
Τρίβουν ο ένας τη μύτη του άλλου.
Ενθουσιάζεται. "Έτσι θα είμαστε κάποτε".
"Θα πιάσω την ανθοδέσμη".
Είναι και ζευγάρια με κάποια χρόνια στο παιχνίδι.
Το μόνο που σκέφτονται είναι "Όταν πάμε σπίτι,
ας κοιμηθούμε. Το μόνο που θέλουμε είναι αυτό".
Μόνο αυτό σας νοιάζει, έτσι;
Στις γυναίκες ο ρομαντισμός αρέσει περισσότερο από μας.
Μη γενικεύω, δεν είναι όλες οι γυναίκες ίδιες,
αλλά τους αρέσει ο ρομαντισμός.
Είναι μια μόνη γυναίκα. Κλαίει, έτσι;
Δεν ξέρει καν ότι κλαίει. Ένα δάκρυ κυλάει.
Ξέρετε ότι συμβαίνει;
Ένα δάκρυ πετάγεται απροειδοποίητα. Κυλάει στο πρόσωπό της.
Το προσέχει. Λέει "Όχι, όχι σήμερα.
Είμαι δυνατή". Αρχίζει τις θετικές επιβεβαιώσεις.
"Είμαι δυνατή.
Πού είναι ο κρύσταλλός μου; Ο χαλαζίας μου;"
Αλλά κάποιες γυναίκες κάνουν κάτι πανέμορφο.
Οι γυναίκες προσέχουν τις άλλες γυναίκες.
Γυναίκες, μη σταματήσετε να το κάνετε.
Είναι όμορφο αυτό που κάνετε.
Δύο γυναίκες είναι στην πίστα.
Παρατηρούν την καημένη να κλαίει.
Περνούν τέλεια αλλά δεν μπορούν να μην το προσέξουν.
Χορεύουν, λένε "Να σου πω.
Άκου, μη σε καταλάβει.
Βλέπεις την κοπέλα. στα αριστερά σου; Κλαίει".
"Σοβαρά;"
"Ναι, μη σε δει".
"Ας μην κοιτάξω.
Δεν θα κοιτάξω.
Θεέ μου. Θα της πω κάτι".
Και το κάνει. Οι γυναίκες προσποιούνται.
Φαίνεστε. Σε φάση…
"Θεέ μου. Δεν το πιστεύω.
Δεν γίνεται να κλαίει μια βασίλισσα σαν εσένα.
Όχι. Όχι με τέτοιο φόρεμα Oh Polly.
Προσπαθώ να το αγοράσω.
Αποκλείεται. Άκου, μωρό. Μην κλαις.
Δεν είναι κόσμιο. Έλα εδώ. Μην κλαις".
Τη συστήνουν στα υπόλοιπα κορίτσια.
Μαζεύονται όλες γύρω της. Σκουπίζουν τα δάκρυά της.
"Μην κλαις. Άκου, μην κλαις. Είσαι όμορφη.
Τα έχουμε περάσει όλες. Και η Σαντέλ.
Έτσι, Σαντέλ;"
"Τι εννοείς ότι τα έχω περάσει; Τι είναι αυτά που λες;"
Κάποιες γυναίκες δίνουν στεγνά τη φίλη τους
για να στηρίξουν συναισθηματικά ανθρώπους που δεν ξέρουν.
"Άκου, μην τα πολυλογώ. Δεν την ξέρεις,
αλλά ο πατέρας του μωρού της είναι μέσα για ένοπλη ληστεία.
Έτσι δεν είναι, Σαντέλ;"
"Γιατί της λες τα προσωπικά μου; Τι πρόβλημα έχεις;"
"Δεν πειράζει. Έχει βγει στην τηλεόραση.
Όλοι το ξέρουμε, άσ' το. Εσύ, μην κλαις.
Μην κλαις, εντάξει;
Γρήγορα, Κλερ. Το κραγιόν σου".
"Όχι το Charlotte Tilbury μου".
"Δώσ' το μου εδώ. Μην κλαις. Ξέρεις γιατί;"
Θα σας πω κάτι.
Οι γυναίκες έχουν έτοιμες ατάκες για έμπνευση. Ναι.
Στο δευτερόλεπτο.
Αυτή είναι η αγαπημένη τους.
Αυτή νικάει στο 90ό. Αυτήν αγαπούν οι γυναίκες.
"Άκου, μωρό. Μην κλαις. Μην κλαις."
Η καημένη λέει "Γιατί;"
"Μην κλαις. Ξέρεις γιατί;
Τον αφήνεις να κερδίσει. Μην τον αφήσεις!"
Κοιτάξτε τις όλες. "Ναι, την έχω πει αυτήν την ατάκα.
Μην τον αφήσεις να κερδίσει, πάντα θα κερδίζει".
Σαν σε συνέδριο Loose Women.
Οι άντρες δεν κάνουμε τέτοια. Καμία συναισθηματική υποστήριξη.
Ακούστε. Οι άντρες κοιτάμε τη δουλειά μας.
Είμαστε επαγγελματίες σ' αυτό.
Μπορεί να είναι κάποιος εδώ, στις τουαλέτες, αυτήν τη στιγμή,
και να κλαίει με μαύρο δάκρυ για μια γυναίκα.
Μιλάμε για πολύ κλάμα.
"Δεν μπορώ να το πιστέψω. Δεν το πιστεύω ότι μου έκανε…
Γιατί;
Γιατί";
Όλοι θα ήμασταν στις τουαλέτες και θα κοιτούσαμε τη δουλειά μας.
Απλώς θα ξεπλέναμε τα χέρια μας,
προσπαθώντας να μάθουμε τι συνέβη. Σε φάση…
"Τον καημένο τον μαλάκα. Γαμώτο".
Θα το πούμε και σε κάποιον άλλο.
Μας αρέσει να κουτσομπολεύουμε. Κάνουμε χαβαλέ.
"Μπρο. Άκου.
Είναι ένας τύπος στις τουαλέτες.
Δεν κάνει να γελάω. Είναι σοβαρό".
"Γιατί; Τι είναι; Λέγε".
"Είναι ένας…
Είναι ένας άντρας στις τουαλέτες και κλαίει".
Κάποιοι δείχνουν συμπόνια. "Ρε, αλήθεια;
Είναι τρελό, αδερφέ. Θα περνάει δύσκολα, φίλε".
Πάντα υπάρχει κι ένας που λέει "Ναι;
Κάτσε να το δω, μπρο.
Κλαίει σαν γκομενίτσα!"
"Στάσου, τι κάνεις;
Τι κάνεις, Τζερόμ;"
Πάντα πίστευα ότι οι γυναίκες τα έχουν όλα λυμένα.
Έχουν το αμάξι τους. Την καλή τους δουλειά.
Έχουν το σπίτι τους.
Τους λείπει μόνο κύριος Σωστός.
Ακούστε. Όταν οι γυναίκες φτάνουν στα 30, 40, 50,
δεν αστειεύονται πια.
Ξέρουν τι ψάχνουν. Έχουν λίστα και κριτήρια.
Έχουν λίστα με καμπανάκια. Έχει σημασία το ζώδιο.
"Τι; Λέων; Ο πρώην μου ήταν Λέων. Όχι. Καμπανάκι".
Αυτό ήταν. Επειδή γεννήθηκες αυτόν τον μήνα.
"Όχι, είναι καμπανάκι. Συγγνώμη". Ναι;
Μετά έχουν άλλη λίστα. Που όλο μεγαλώνει.
Ξέρετε με τι; Με όσα τις ξενερώνουν.
Δεν ξέρω αν ξέρετε τι είναι,
αλλά βασικά, είναι κάτι που κάνουμε, που δεν το ξέρουμε καν,
που κλείνει τον κόλπο της. Απλώς…
Αυτό ήταν. Κλείδωσε, πάει. Δεν παίρνει ξανά μπρος. Δεν έχει…
Αυτό ήταν. Κλείσαμε για σήμερα. Τέλος.
Ακούστε. Οτιδήποτε μπορεί να την ξενερώσει.
Δεν έχετε ιδέα. Δοκιμάστε το.
Όταν βγείτε, ρωτήστε την. Θα σας πει τα πιο τυχαία πράγματα.
Μπαίνουν σε μεγάλο βάθος.
"Π.χ. όταν γνωρίζεις κάποιον".
"Ναι. Σαν τι;"
"Ας πούμε ότι πάτε για πινγκ πονγκ μαζί".
"Οκέι. Και τι σε ξενερώνει;"
Οι άντρες αγαπάμε το πινγκ πονγκ.
Μεγάλωσα στο σύλλογο νέων. Λατρεύω το πινγκ πονγκ.
"Όχι. Το θέμα είναι τι γίνεται στο πινγκ πονγκ".
Τι την ξενερώνει;
Μία μου είπε "Θα σου πω τι με ξενερώνει.
Ένας άντρας που κυνηγάει μπαλάκι του πινγκ πονγκ".
"Περίμενε.
Το βρήκα".
Κυρίες μου, να σας ρωτήσω. Σας ξενερώνει;
Ναι!
Δεν το ξέρατε καν ότι ξενερώνει αυτό. Σημειώστε το.
"Να κυνηγάς μπαλάκι πινγκ πονγκ".
Θα σου πουν πράγματα που δεν υποψιαζόσουν.
Θα σε κάνουν να αλλάξεις όλη σου τη ζωή.
Σε φάση "Θυμάσαι όταν ετοιμαζόμασταν να έρθουμε στον Μο;
Τι έκανες όταν ντυνόσουν;" "Δεν ξέρω.
Βγήκα από το ντους κι έβαλα τα ρούχα μου".
"Όχι, δεν έκανες μόνο αυτό. Τι έβαλες πρώτα;"
"Βγήκα από το ντους".
"Ξέρεις τι έκανες;" "Τι;"
"Φόρεσες την μπλούζα σου πριν από το μποξεράκι. Ναι;"
Είναι το απόλυτο ξενέρωμα, απ' ό,τι φαίνεται.
Γυναίκες, ισχύει;
Όταν φοράει τη μπλούζα πριν το μποξεράκι;
Κοίτα πόσες σηκώνουν το χέρι.
Όλοι με τα κωλομάγουλα απέξω.
Και το τσουτσουνάκι να κάνει…
Τις ξενερώνουν διάφορα,
γιατί προσπαθούν να βρουν τα μικρά πράγματα που αγαπούν πάνω σου.
Έχω μια θεωρία για την αγάπη.
Η θεωρία μου λέγεται "Τα τρία άλφα".
Προσέξτε με.
Το πρώτο άλφα είναι η αγάπη.
Το δεύτερο είναι η ακρόαση.
Αν είσαι με κάποιον, να τον ακούς.
Ξέρετε πώς είναι. Η αγαπημένη σου ομάδα μόλις έχασε.
Σου χάλασε το Σαββατοκύριακο.
Λες "Ρε φίλε, απίστευτο. Πώς χάσαμε έτσι;"
Γυναίκες, μην το κάνετε. Μην πείτε "Εμείς;
Εμείς;
Πότε θα αρχίσεις να παίζεις εσύ; Εμείς;"
Είσαι σε φάση "Μωρό μου, όχι τώρα".
"Δεν πειράζει. Έλα τώρα.
Ένα παιχνίδι είναι".
"Δεν είναι παιχνίδι Είναι η ζωή μου, Σάρον!
Δεν έχω τίποτα!"
"Δεν πειράζει.
-Έχεις εμένα". -"Δεν σε θέλω!
Δεν μπορείς να παίξεις επίθεση".
Και το τελευταίο άλφα είναι το πιο σημαντικό. Η αφοσίωση.
Να είσαι πιστός στο άτομο που είναι μαζί σου.
Βλέπω πολλά ζευγάρια. Να είσαι πιστός, φίλε.
Μην παρεξηγηθώ. Υπάρχει η παλιομοδίτικη αφοσίωση,
"Μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος".
Αλλά υπάρχει και αφοσίωση αποκλειστικά για τη σχέση σας.
Πράγματα που κάνετε, και οι άλλοι δεν τα καταλαβαίνουν.
Μιλάμε για τυχαία πράγματα.
Όπως το να επιλέγετε τι να δείτε.
Μπαίνεις στο Netflix. "Τι να δούμε;"
Βλέπεις κάτι, Stranger Things, Εφηβεία, Top Boy, Supacell, δεν ξέρω.
Η κυρία σου βλέπει κάτι, λέει "Μωρό, όλοι μιλάνε γι' αυτό.
Αυτό να δούμε". Αυτό είναι αφοσίωση. Το κλειδώνεις.
"Θα το δούμε. Όχι τώρα, αλλά θα το δούμε".
Από εκεί αρχίζει η αφοσίωση.
Σημαίνει ότι δεν μπορείς να το δεις αλλού, ούτε κι εσύ αλλού.
Αυτή είναι η αφοσίωση που συμφωνήσατε.
Οι περισσότεροι άντρες θέλουν να είναι προστάτες.
Θες να δείξεις ότι μπορείς να παρέχεις.
Και για να παρέχεις, θες να έχεις τον έλεγχο.
Τι μας αρέσει; Το τηλεκοντρόλ.
Θέλουμε να πατάμε πίσω, μπροστά και παύση.
Θέλουμε το τηλεκοντρόλ.
Στις κυρίες αρέσουν άλλα.
Οι κυρίες νιώθουν ασφαλείς μαζί σου.
Μπορούν να χαλαρώσουν. Με τι;
Ένα ποτήρι κρασί, έτσι;
Λένε "Όπα, πριν αρχίσει, να πιω ένα κρασάκι στα γρήγορα.
Στα γρήγορα, εντάξει; Ένα ποτηράκι.
Ένα ποτηράκι".
Οπότε, βρίσκεις την εκπομπή που θα δείτε.
Είστε αγκαλιά, πατάς ν' αρχίσει.
Είσαι μέσα, έτσι;
Είσαι μέσα. Βλέπεις την εκπομπή σου.
Μετά από δέκα λεπτά, παραέχει ησυχία.
Σε 15 λεπτά,
η Ωραία Κοιμωμένη από δω
έχει αποκοιμηθεί.
Όχι επειδή πήγε νωρίς για δουλειά ή επειδή κουράστηκε ή πήγε γυμναστήριο.
Ξέρεις γιατί αποκοιμήθηκε;
Επειδή ήπιε μισό λίτρο κρασί σε πέντε λεπτά.
Είναι εκτός.
Τώρα πρέπει να δούμε την ταινία σχεδιάζαμε να δούμε μαζί
μόνοι μας.
Κι εκεί μπαίνει η αφοσίωση.
"Είπαμε θα το δούμε μαζί".
Μείναμε μόνοι μας. Βλέπουμε την ταινία, έτσι;
"Θα δω ένα. Μόνο ένα επεισόδιο".
Αρχίζουμε να το βλέπουμε. Περνούν 30 λεπτά.
Το απολαμβάνουμε, έτσι;
Ξέρετε γιατί το απολαμβάνουμε, γυναίκες;
Γιατί κανείς δεν κάνει συνέχεια ερωτήσεις
για το τι συμβαίνει.
"Ποιος είναι; Γιατί τον σκότωσε; Ο Αντόνιο Μπαντέρας;
Τι κάνει εδώ; Θα το γκουγκλάρω. Το σταματάς; Ποιος είναι;"
"Μωρό, δεν το έχω ξαναδεί στη ζωή μου".
"Μια ερώτηση κάνω. Γιατί είσαι τόσο αγενής;
Πολύ αγενής.
Θεέ μου".
Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει.
Συνεχίζεις λοιπόν και βλέπεις την εκπομπή.
Και μετά το Netflix θα δοκιμάσει την αφοσίωσή σου.
Γιατί το Netflix θα πει "Γιο.
Άκου, εντάξει;
Θα παίξουν οι τίτλοι τέλους.
Άκου, όμως, έχω άλλο ένα επεισόδιο
σε πέντε, τέσσερα, τρία, δύο.
Τι θα κάνεις;"
"Χέσ' την. Δεύτερο επεισόδιο!"
Δεύτερο επεισόδιο. Ξέρουμε ότι δεν πρέπει να το δούμε.
Είναι βλασφημία για τη σχέση.
Δεν πρέπει, αλλά απολαμβάνεις το δεύτερο επεισόδιο.
Και τι γίνεται; Η Ωραία Κοιμωμένη ξυπνάει.
ΟΙ γυναίκες δεν ξυπνάτε απλώς.
Σαν να σας είπε κάποιο πνεύμα στο όνειρό σας
"Κάνει κάτι κακό".
Κι εσείς οι γυναίκες ξυπνάτε…
Το σταματάνε. Κοιτάνε το κινητό τους. Πάντα την ίδια ώρα.
"11:11!
Οι άγγελοι μου το είπαν. Πού είναι ο κρύσταλλός μου;
Στάσου. Δεύτερο επεισόδιο; Είσαι στο δεύτερο;
Θεέ μου. Δεν πιστεύω ότι το έκανες".
Οι γυναίκες αρχίζουν να υπερβάλλουν. "Δεν το πιστεύω.
Πέντε λεπτά κοιμήθηκα".
Η αγάπη είναι ό,τι καλύτερο.
Η αγάπη σου για το ταίρι σου, για την οικογένειά σου.
Γι' αυτό τα κάνω όλα, για την οικογένεια.
Έχω την τύχη να είμαι σε θέση να κάνω άλλα πράγματα.
Πρόσφατα, ένα όνειρό μου έγινε πραγματικότητα.
Ήρθε ένας από τους μεγαλύτερους εκδότες. "Άκου. Μας αρέσει η κωμωδία σου.
Θα θέλαμε πολύ να έγραφες ένα παιδικό βιβλίο.
Σου δίνουμε 12 μήνες, μια προκαταβολή,
βρες το βιβλίο που θες να γράψεις".
Και μετά… Όπως είπα, θα είμαι πολύ ειλικρινής εδώ.
Πέρασαν 12 μήνες.
Παίρνω ένα μέιλ στις 10 το πρωί.
"Μο, ελπίζω να είσαι καλά. Μπορείς να μπεις στο Zoom;
Να πούμε για το βιβλίο".
Σκέφτηκα "Τι; Θεέ μου. Το ξέχασα το βιβλίο".
Τρέχω κάτω.
Πάω στην κουζίνα, ανοίγω το Zoom με τη ρόμπα και τις πιτζάμες μου.
Ήταν 30 άτομα στη βιντεοκλήση.
Όλοι από τον εκδοτικό οίκο.
Λένε "Μο, πώς πάει; Πέρασε καιρός.
Λοιπόν, πώς τα πας με το βιβλίο;"
Σκέφτηκα "Θεέ μου, το ξέχασα τελείως".
Είπα να μη σπαταλήσω τον χρόνο τους.
"Ευχαριστώ πολύ για αυτήν την ευκαιρία,
αλλά δυστυχώς δεν είναι για μένα".
Λένε "Γιατί; Τι έγινε;"
"Ακούστε, δεν μου έχει έρθει καμία ιδέα".
Μου λένε "Όχι, Μο, άκου, κοίτα εδώ.
Έχουμε μια ιδέα. Μας αρέσουν τα παιδικά τραγουδάκια σου.
Τα ρασταφαριανά τραγουδάκια σου.
Πώς σου φαίνεται η ιδέα να γράψεις παραμύθια;
Ναι. Την Κοκκινοσκουφίτσα.
Δεν ξέρω, τη Χρυσομαλλούσα, τον Μπισκοτούλη,
τον Τζακ και τη Φασολιά. Δεν έχουν πνευματικά δικαιώματα.
Τι λες; Αλλά…
Αλλά με ρυθμό τζαμαϊκανής ρέγκε".
Λέω "Τι στο Τερτλ Μπέι συμβαίνει εδώ;"
Η κυρία στο Zoom λέει
"Μπορείς να μας τραγουδήσεις λίγο στην κουζίνα σου;
Θα βρούμε τον συγγραφέα, τον Τόνι, Ναι".
Ήταν ένας μαύρος, ο Τόνι. "Να τον εμπλέξουμε.
Τι λες; Είναι από τα μέρη σου. Πώς σου φαίνεται;"
Λέω "Ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν μου φαίνεται ηθικό.
Είναι σαν να ξεπουλάω την κουλτούρα μου".
Λένε "Ρε Μο, τι κρίμα".
Λέω "Γιατί; Επειδή δεν είμαι εταιρική μαριονέτα;"
Λένε "Όχι, Μο.
Θα είχες τα δικαιώματα για το βιβλίο,
και θα σε πληρώναμε.
Όχι πολλά, αλλά μπορούμε να σε πληρώσουμε 300.000 λίρες".
Οπότε,
αυτό είναι το βιβλίο που ερμήνευσα στην κουζίνα μου.
Μουσική, παρακαλώ.
Ακούστε να σας πω
Θα σας πω μια ιστορία Από τα μέρη μου
Για ένα κορίτσι Την Κοκκινοσκουφίτσα
Μόλις της τηλεφώνησαν Είπαν έλα γρήγορα
Η γιαγιά σου είναι άρρωστη Έχει ασθενήσει
Ξεκινάει, παίρνει δρόμο Προχωράει βιαστικά
Βλέπει τον λύκο Με τα ρούχα της γιαγιάς της
Παίρνει ένα μαχαίρι Κι ας μην τον ξέρει καλά
Το επόμενο κορίτσι Θέλει ένα κουτί
Τη λένε Χρυσομαλλούσα
Μπαίνει στο σπίτι Τρώει τον χυλό
Κλέβει τη σοφία Κι όλη τη γνώση τους
Αλλά όχι, δεν σταματά εκεί
Κοιμάται στο κρεβάτι Κι ας μη μένει εκεί
Κοιμάται στο κρεβάτι Αφήνει ξανθιές τρίχες
Κοιμάται στο κρεβάτι Έχει κοριούς εκεί
Τζίντζερ, ο μπισκοτούλης
Γλυκός και ωραίος ο μπισκοτούλης
Δεν το ξέρουν για τον μπισκοτούλη
Γλυκός και ωραίος ο μπισκοτούλης
Θέλουν να τον σκοτώσουν Να τον πυροβολήσουν
Έχει και μπαλάκια Κάτι λίγο από γλουτένη
Ο μπισκοτούλης δεν περιέχει αυγά
Ο Μπισκοτούλης δεν περιέχει αυγά
Αλλά δεν βρίσκεις μπισκοτούλη Μέσα στο Greggs
Οπότε, είμαι στο Zoom. Όλα πάνε τέλεια.
Βλέπω τις λευκές μεσοαστές να έχουν τρελαθεί.
Σε φάση "Θεέ μου!
Είναι σαν το Notting Hill εδώ. Τι στο καλό;"
Ήξερα ότι τα πήγαινα καλά
γιατί ο Τόνι, ο μαύρος συγγραφέας, τρελάθηκε.
Πέρασε από μισά αγγλικά, να μιλάει φουλ γιάρντι.
Έχασα τον εαυτό μου.
Τόσο, που ξέχασα ότι ήταν για παιδικό βιβλίο
όταν είπα για το "Ο Τζακ και η Φασολιά".
Μουσική, παρακαλώ.
Ακούστε να σας πω Ακούστε να σας πω
Πάμε παλαμάκια!
Ακούστε να σας πω Ακούστε να σας πω
Έχει φασόλια, πουλάει αγελάδα
Ανεβαίνει στη φασολιά Αναρωτιέται "Πώς;"
Λέω "Φι, φάι, φο" και μετά "φου"
Είμαι ο Τζακ Και άντε ρούφα τη μαμά σου!
Λονδίνο, αυτό ήταν.
Ευχαριστώ πολύ.
Να 'στε καλά.
Ευχαριστώ πολύ.
Όταν λέω "Νότιο", λέτε "Λονδίνο".
-Νότιο! -Λονδίνο!
Όταν λέω "Μο", λέτε "Γκίλιγκαν".
-Μο! -Γκίλιγκαν!
Όταν λέω "Μο", λέτε "Γκίλιγκαν".
-Μο! -Γκίλιγκαν!
Ευχαριστώ. Αυτό ήταν. Να προσέχετε. Να 'στε καλά.
Ευχαριστώ πολύ.
ΜΟ ΓΚΙΛΙΓΚΑΝ Η ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ
ΖΩΝΤΑΝΗ ΜΑΓΝΗΤΟΣΚΟΠΗΣΗ ΣΤΟ Ο2 ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
Υποτιτλισμός: Σταυρούλα Σοκόλη